એર ઇન્ડિયા: તૂટેલાં શૌચાલયો, ઉંદરો અને સારા અનુભવોની વાત
હું ચાર વર્ષનો હતો અને વિમાનમાં એ મારી પ્રથમ સફર હતી. હું મારી માતા સાથે મુસાફરી કરતો હતો.
અમે ભારતથી યુ.કે.માં સ્થળાંતર કરી રહ્યા હતા. અમારી ફ્લાઇટ બૉમ્બેથી લંડન સુધીની હતી. મારા પપ્પા હિથ્રો એરપોર્ટ પર મારા કાકા, કાકી અને બીજા કેટલાક પરિવારના સભ્યો સાથે અમારા આવવાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. હું એક ખૂબ જ શરમાળ બાળક હતો. આખી ફ્લાઇટની સફર દરમિયાન હું મારી માતાને વળગીને જ બેસી રહ્યો હતો. મે પ્લેનમાં કંઈ જ ખાધું નહોતું. તે સમયે હું દરરોજ બૉર્નવિટા કે હૉટ ચોકલેટનો કપ જેવું જ લેતો હતો. તેથી એર ઇન્ડિયાના ફ્લાઇટ મેનુમાં મને કંઇ રસ નહોતો. એક એરહૉસ્ટેસે બર્બન ચોકલેટ ક્રીમ બિસ્કિટના એક પેકેટને ક્રૂના કોઈ સભ્ય પાસેથી શોધી કાઢ્યું અને તેમણે મને આપ્યું. હું ખચકાટ વગર બધા જ બિસ્કિટ ખાઈ ગયો. આજથી લગભગ 35 વર્ષ પહેલાં તે મારી એર ઇન્ડિયાની પ્રથમ ઉડાન હતી. એર ઇન્ડિયાને ચાર અલગ-અલગ કંપનીઓમાં વિભાજીત કરવાની ભારત સરકારની યોજનાના સમાચારના કારણે ઘણી બધી યાદો તાજી થઈ છે. આ યાદો સારી પણ છે અને ખરાબ પણ છે. મારી સાથે, મારા મિત્રો અને કુટુંબીજનો સાથે પણ આવું જ થયું છે. યુ.કે. અને યુ.એસ.ના જે એનઆરઆઈ સમુદાયને હું ઓળખું છું તેમના માટે એર ઇન્ડિયા હંમેશાથી મજાક અને શરમની બાબત રહી છે. ઓવરબુક્ડ ફ્લાઇટ્સ, ફ્લાઇટથી વંચિત મુસાફરો, ચેક-ઇન ડેસ્ક પર ગુસ્સો-રાડારાડ, જમવાના ડાઘા પડેલી અને તૂટેલી સીટ, કામ ન કરતા શૌચાલયો અને તુંડમિજાજી એરહૉસ્ટેસ. આવી કેટલીય વાતો વર્ષોથી એર ઇન્ડિયા સાથે જોડાયેલી છે. મેં ફ્લાઇટ્સ પર ઉંદરો જોવા મળ્યાની વાતો પણ સાંભળી છે. જોકે, મને કોઈ પોતાની અંગત વ્યક્તિનો આવો અનુભવ સાંભળવા મળ્યો નથી. મેં સોશિયલ મીડિયા પર મિત્રોને પૂછ્યું હતું કે તેઓ એર ઇન્ડિયા વિશે શું વિચારે છે. તેમના અલગઅલગ જવાબો મને મળ્યા. એર ઇન્ડિયા પર મારી પ્રથમ ઉડાનના પાંત્રીસ વર્ષ પછી મારી તાજેતરની સફર ગયા અઠવાડિયે લંડનથી દિલ્હીની હતી. એર ઇન્ડિયાના 787 ડ્રીમલાઇનરમાં મારી જમણી તરફની બન્ને બેઠકો સમગ્ર સફરમાં ખાલી હતી. મેં મારા પગ તેના પર લાંબા કર્યા અને ઇન-ફ્લાઇટ એન્ટરટેઇનમેન્ટ સિસ્ટમમાં એક ફિલ્મ જોવા માટે તૈયાર થઈ ગયો. એક ચાર વર્ષના બાળક તરીકેની યાદો પાછી તાજી થઈ. મેં આજુબાજુનાં આધુનિક વાતાવરણમાં જોયું અને સ્મિત કર્યું. તમે અમને ફેસબુક, ઇન્સ્ટાગ્રામ, યુટ્યૂબ અને ટ્વિટર પર ફોલો કરી શકો છો