Filipinler'de sanal seks patlaması
Maricel utangaç ve çekici bir kız. Yaşı 15 ama çok daha küçük gösteriyor. Ama bu 15 yıllık hayatında birçok yetişkinde ağır izler bırakacak deneyimler yaşamış.
Bundan iki yıl önce teyzesi yaşadıkları yerden saatlerce uzaklıkta bulunan Olongapo'da çalışabileceği bir iş olduğunu söylemiş. "Evde yardımcı ve bebek bakıcısı olarak çalışacaüğımı söyledi bana." diyor Maricel. "Ama oraya gittiğimde üzerime güzel şeyler giyip bilgisayar ekranının önüne geçmemi söyledi bana. Hatta, neyi nasıl yapacağımı bile gösterdi. Onun dediklerini yapmaktan başka bir şansım yoktu." diye sürdürüyor. Maricel burada bilinen adıyla "sanal seks kızı" olmuş böylece. Arkadaşı Kim de, aynı tuzağa düşürülmüş ve Maricel'in yanı sıra çalışmaya başlamış. "Bilgisayar kamerası ve telefon kullanarak ekran karşısında şov yapıyorduk. Müşteriler vücudumuzu göstermemizi istediklerinde soyunuyorduk. Şovumuzdan memnun kalırlarsa, bizden yeni bir şov istiyorlardı." diye anlatıyor Kim. Sanal seks, dünyanın birçok yerinde büyüyen bir endüstri. Bu faaliyetin büyük patlama yaşadığı ülkelerden biri de, Filipinler. Polisin karşısındaki zorluklar Filipinler'de seks ticareti zaten mevcut olduğundan, yoksulluğun yaygın oldıuğu ve halkın temel düzeyde İngilizce konuştuğu bu ülkede, internette sanal seks için kullanılabilecek genç kızlar bulmak, her zaman mümkün. Polisin ve Ulusal Soruşturma Bürosu'nun elinde elinde kesin sayılar yok ama, küçük apartmanlarda veya evlerin arka odalarındaki 'sanal seks yuvaları'nda, binlerce kız ve kadının çalıştığı tahmin ediliyor. Internet ortamındaki tüm cinsel faaliyetler pornografi olarak niteleniyor ve dolayısıyla Filipinler'de yasak. Ama yetkililer, bu 'sanal seks yuvaları'nda, Maricel ile Kim gibi, 18 yaşının çok altında, çok sayıda kızların çalıştırılıyor olmasından kaygılı. Geçen yıl, Olongapo gibi seks turizminin merkezlerinden biri sayılan Angeles City'de tek katlı bir binaya yapılan baskında büyük sıkıntı yaşayan 6 kız ortaya çıkarılmış. En küçüğü 13 yaşındaymış. Bu evin, çevredeki diğerlerinden hiçbir farkı yok. Kalabalık bir dış mahallede yer alan, köşesinde bir dükkan bulunan, önünden hergün çok sayıda insanın gelip geçtiği bir ev bu. Evin sahibi, binanın 'sanal seks yuvası' olarak kullanıldığından habersiz olduğunu söylüyor; evde çalışan 6 kızla daha önce hiç karşılaşmadığını anlatıyor. Komşular gerçekten de neler olup bittiğini bilmiyorlar mı, yoksa sessiz kalmayı mı yeğliyorlar, tartışılır. Ama gerçek olan şey, bu 'sanal seks yuvaları', o denli gizli halde ki, polisin bu yuvaları ortaya çıkarabilmesi son derece zor. Ve zaten polis böylesi bir yeri ortaya çıkaracak olsa bile, işletenleri bulacağı kesin değil. Bilgisayar suçları dairesinin başı Migdonio Congzon, bu operasyonların nereden yürütüldüğünü ortaya çıkarabilma olanaklarına sahip olmadıklarını söylüyor; "Bu siteler, yetkili sunucular üzerinden faaliyet gösteriyor. Sistemler de çoğunlukla Filipinler'in dışında." diyor. Congzon, sanal seks patronlarını ortaya çıkarsa bile, bu kişileri yargı önüne çıkarma konusunda büyük engellerle karşılaştığını, hukukî sürecin çok yavaş işlediğini anlatıyor. Şimdiye dek, tek bir kişi bile, 'sanal seks yuvası' işletmekten suçlu bulunmamış. Congzon'un en önümli sorunu, bu faaliyetin ve kandırılarak bu işe alet edilen küçük yaşlardaki kızların kullanılmasının, kamuoyunda hala ciddi bir sorun olarak görülmemesi belki de. Filipinler'deki sanal seks endüstrisi, kendisini çağrı merkezlerine benzetiyor. Dış kaynak kullanımının bir parçası olduklarını söylüyorlar. Filipinler'de hızla gelişen dış kaynak kullanımı çerçevesinde artan çağrı merkezleriyse, kendilerini bu iddialardan uzak tutmaya çalışıyorlar. Normale dönüş mümkün mü? Kim ve Maricel'in, yaşadıkları deneyimin yaralarını tedavi edebilmeleri çok zaman alacak. Artık sanal seks işinden ayrılmışlar. Çalıştıkları 'yuva' geçen yıl basılmış ve iki kız, Olongapo'daki Preda adlı, bir İrlandalı rahibin yürüttüğü vakfın bakımı altına alınmış. Ama kamera karşısında seks şovu yapmaları için kendilerine para ödeyen erkeklerin görüntülerini atamıyorlar belleklerinden. "Bilgisayar karşısında onları her gördüğümde utanıyordum. Onlardan nefret ediyordum, çünkü ben bir çocuktum ve niçin bana böyle birşey yapıyorlardı?" diyor Maricel... Kim ise daha kararlı konuşuyor: "Nefret ediyorum onlardan. Ölsünler, cehenneme gitsinler!" diyor. (Bu yazıda sözü geçen Filipinli genç kızların isimleri, kendi güvenlikleri göz önüne alınarak değiştirildi.)