แม่ฉันติดเหล้าและยาเสพติด ฉันจะเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง
ฉันชื่อเทีย อายุ 16 ปี ฉันจะเล่าให้ฟังว่า เมื่อตอนที่เด็กกว่านี้ การใช้ชีวิตอยู่กับแม่ที่ติดเหล้าและยาเสพติดมันเป็นอย่างไร
สิ่งที่ฉันจำได้ดีคือการต้องพึ่งตัวเองเสมอ และต้องรับผิดชอบมากกว่าเด็กคนอื่น ๆ ที่อายุเท่ากัน ต้องเป็นคนดูแลน้อง ๆ ทั้ง 3 คน ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างสามารถดีขึ้นได้ นี่คือบทสนทนาระหว่างฉันกับแม่ และมันน่าจะช่วยเล่าเรื่องที่เกิดได้ดีขึ้น ช่วงแรก ๆ แม่ : แม่จำได้เลย หลาย ๆ ครั้งที่รู้สึกว่าไม่สามารถเผชิญหน้ากับอะไรได้อีกแล้ว ไม่คิดว่าจะเป็นแม่คนได้ และก็จะขังตัวเองอยู่ในห้อง ตอนที่ลูกยังเด็ก ๆ ลูกไปงานฉลองวันฮาโลวีน ลูกตื่นเต้นมาก และจู่ ๆ แม่ก็ได้รับโทรศัพท์จากที่โรงเรียน ตอนนั้นแม่เมามาก สามทุ่มเข้าไปแล้ว แม่ควรจะไปรับลูก จำได้ไหม? เทีย : อื้ม หนูจำได้ แม่ : รู้สึกอย่างไรบ้างตอนนั้น เทีย : หนูรู้สึกกลัวนิดหน่อยเพราะไม่รู้ว่าแม่อยู่ไหน ตอนนั้นไม่รู้เรื่องเลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ ก็แม่อาจจะลืม แม่ขี้ลืมอยู่แล้ว แต่ก็จำได้ว่าแม่เอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียว และพอพวกเราเข้านอน แม่ก็จะบอกว่า "อยู่ในห้องนอนไปนะ อย่าออกมา อย่าเข้ามาในห้องแม่" แม่ : ห้องนอนแม่เป็นเหมือนห้องลับที่แม่เอาไว้ดื่มเหล้า จำได้ว่ารับโทรศัพท์แต่ก็ไม่สามารถออกจากบ้านได้ ก็เลยบอกให้พ่อไปรับลูกแทน เทีย : ตอนเด็กกว่านี้ ไม่ได้รู้สึกว่ามีภาระความรับผิดชอบอะไรมาก ถ้าน้องร้องก็แค่ไปดูแล แล้วก็ค่อยมาดูแลตัวเอง แม่ : ในหัวตอนนั้น แม่เชื่อจริง ๆ ว่า เป็นแม่ที่ดีด้วยการพาลูก ๆ ไปบาร์ที่มีบ้านลมให้เด็กเล่น แม่เชื่ออย่างนั้นจริง ๆ จุดแตกหัก แม่ : จุดแตกหักคือตอนที่แม่เริ่มพังข้าวของในบ้าน ทำตัวแย่ ๆ กับลูก จำได้ว่าพูดกับลูกว่า "พาน้อง ๆ ไปที่รถ" แม่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายลูก แต่ตอนขับรถ แม่นึกขึ้นมาว่า "ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ไม่อยากมีชีวิตต่อไปอีกแล้ว" และแม่ก็คิดขึ้นมาว่า "แต่ลูก ๆ ก็ไม่สามารถอยู่ได้หากไม่มีฉัน ถ้างั้นฉันก็ขับรถพุ่งเข้ากำแพงไปเลยละกัน" ตอนนั้นแหละที่แม่เริ่มเร่งความเร็ว และก็มีรถวิ่งสวนมาที่หัวมุม แม่ถึงได้หยุดรถ แม่ไม่ได้ตั้งใจจะพาพวกเราไปตาย แต่มันสิ้นหวังจนไม่อยากจะมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว ลูกต้องกลัวมาก ๆ เลยใช่ไหม เทีย : ใช่ เพราะว่าหนูไม่รู้เรื่องเลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น หนูยังเด็กมาก ๆ ตอนนั้นกลัวมาก และตอนนี้ก็ยังกลัวมาก ๆ เวลานั่งรถที่ขับเร็วมาก ๆ หนูจะคิดถึงเหตุการณ์วันนั้นเป็นอย่างแรกเลย เยียวยารักษา แม่ : พอแม่ยื่นมือออกไปขอความช่วยเหลือ แม่ก็เริ่มมุ่งมั่นที่จะรักษาตัวเอง แม่เริ่มเปิดใจรับฟังคำแนะนำ ไม่ได้คิดว่าตัวเองรู้ไปซะทุกเรื่องอีกแล้ว แม่ละอายใจมากที่เป็นแบบนั้น ที่ทำให้ลูก ๆ ต้องตกอยู่ในอันตราย นั่นเป็นเรื่องร้ายแรงมากสำหรับแม่ แม่รู้สึกว่าได้เปิดเผยอย่างซื่อสัตย์เป็นครั้งแรก แม่เก็บซ่อนอะไรต่อมิอะไรมามากมายเหลือเกิน แม่ไม่สามารถบอกใครได้เลย บอกหมอก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวหมอจะไปบอกสังคมสงเคราะห์ แม่ไม่สามารถพูดกับแม่ของแม่เองได้ เพราะเขาก็คงจะไม่เข้าใจ แม่ต้องอยู่กับความรู้สึกผิดนั้น และเราก็ได้มานั่งคุยกันเรื่องเหตุการณ์เมื่อ 2 ปีก่อน และลูกก็เล่าให้ฟังว่ารู้สึกอย่างไรบ้าง รู้สึกแย่มาก ๆ เมื่อได้ฟัง เทีย : หนูคิดว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้พูดคุยกันอย่างจริง ๆ จัง ๆ ถึงเรื่องนั้น ย้อนไปวันนั้น หนูไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นหนูแค่คิดว่าแม่โกรธและก็เริ่มทำลายข้าวของ จนกระทั่งมาถึงวันที่เราได้พูดคุยกันในการบำบัด หนูถึงได้เข้าใจว่าเรื่องวันนั้นมันเป็นเรื่องใหญ่มากแค่ไหน แม่ : ลูกมาร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยนในการบำบัดของแม่ด้วย เป็นส่วนสำคัญของการฟื้นฟูรักษาของแม่ อนาคต เทีย : หนูอยากจะบอกเล่าเรื่องราวของเราเพราะมีหลายคนที่พ่ายแพ้ต่อความรู้สึกผิด พวกเขาไม่อยากจะพูดคุยเพราะไม่อยากให้คนอื่นมาตัดสิน หรือไม่รู้ว่าคนอื่นจะตอบสนองอย่างไร ใครก็ตามที่กำลังเผชิญสิ่งนี้อยู่ หนูอยากจะบอกว่า ให้อดทน เป็นกำลังใจให้ผู้ที่เสพติดเลิกยาหรือเหล้าให้ได้ แต่ก็รู้ไว้ด้วยว่าคุณไม่สามารถทำให้พวกเขาดีขึ้นได้ด้วยตัวเอง อย่าคิดโทษตัวเอง มันเป็นเรื่องและพฤติกรรมของคนนั้น ๆ เพียงเพราะพวกเขาทำสิ่งที่แย่ พูดอะไรแย่ ๆ และเป็นผู้เสพติด ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเป็นคนไม่ดี หนูและแม่ไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย ตอนนี้เราซื่อสัตย์ต่อกันและกัน คุยกันได้ และใช้เวลาร่วมกัน แม่ : มันเป็นเพราะได้ระบบการช่วยเหลือ การพูดคุยบำบัด และได้ผู้มาให้คำปรึกษาสนับสนุน และลูกก็กลายมาเป็นตัวอย่างที่ดีเรื่องสุขภาพและชีวิตการเป็นอยู่ที่ดีให้แม่ ลูกโตขึ้นมาจากเรื่องนี้มาก แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก