ชีวิตในเขตกักกันโควิดในกรุงพนมเปญของกัมพูชาเป็นอย่างไร
พื้นที่เหล่านี้ถูกเรียกว่า "พื้นที่สีแดง" ซึ่งเป็นจุดที่พบผู้ติดเชื้อโรคโควิด-19 จำนวนมากในกรุงพนมเปญของกัมพูชา และทำให้ต้องมีการปิดกั้นไม่ให้คนเข้าออก คนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่เหล่านี้บอกว่า กำลังขาดแคลนอาหารและความช่วยเหลือ เคียนา ดันแคน ผู้สื่อข่าวที่อยู่ในกรุงพนมเปญ มีรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้
ผู้หญิงในเขตพื้นที่สีแดงของกรุงพนมเปญ โซมาล รัตนะ ใช้เงินค่าจ้างที่ได้รับไปเกือบหมดแล้ว ตอนที่พื้นที่ที่เขาอาศัยอยู่ในกรุงพนมเปญถูกล็อกดาวน์เมื่อ 12 เม.ย. พื้นที่นี้ถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่สีแดง ทำให้เขาไม่สามารถออกจากบ้านไปทำงานเป็นพนักงานเก็บเงินได้ ตอนนี้ นายโซมาล กำลังไม่มั่นใจว่า จะได้อาหารมื้อต่อไปจากที่ไหนมากิน ในเดือนนี้ เขาได้รับความช่วยเหลือตามที่รัฐบาลจัดหาให้ซึ่งมีข้าว บะหมี่ ซอสถั่วเหลือง และปลากระป๋อง แต่การจัดส่งความช่วยเหลือเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นประจำ และนายโซมาลไม่สามารถพึ่งพาได้ เขาบอกว่า เขาต้อง "กินน้อยลงกว่าแต่ก่อนมาก" เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ข้อจำกัดใหม่ที่เข้มงวดมีเป้าหมายในการควบคุมการระบาดที่เกิดขึ้นในช่วงปลายเดือน ก.พ. ทำให้คนหลายหมื่นคนต้องอยู่แต่ภายในบ้าน และมีปัญหาเรื่องการไม่ได้รับอาหาร แม้กัมพูชาได้รับคำชมจากการมีข้อจำกัดควบคุมโควิดที่เข้มงวด และมีจำนวนผู้ติดเชื้อค่อนข้างต่ำในปีที่แล้ว แต่ตอนนี้มีผู้ติดเชื้อรายใหม่ราว 400 คนต่อวัน และมีผู้ติดเชื้อสะสมเกือบ 20,000 คน ยอดผู้เสียชีวิตรวมอยู่ที่ 131 คน โรงพยาบาลรองรับเต็มขีดความสามารถแล้ว ทำให้เจ้าหน้าที่ทางการต้องสร้างโรงพยาบาลชั่วคราวขึ้นที่สนามกีฬาและศูนย์ดูแลต่าง ๆ และมีการบอกให้คนที่ต้องการได้รับการดูแลทางการแพทย์บางส่วนกักตัวอยู่ที่บ้าน รัฐบาลได้บังคับใช้ข้อจำกัดในการเดินทางที่เข้มงวดมากขึ้นเพื่อควบคุมการแพร่กระจาย อย่าง การล็อกดาวน์เขต และการกำหนดเขตพื้นที่เป็นสี ในเขตพื้นที่สีแดง ข้อมูลของศูนย์สมาพันธ์แรงงานและสิทธิมนุษยชน (Center for Alliance of Labor and Human Rights หรือ Central) ระบุว่า มีคนอาศัยอยู่ในพื้นที่สีแดงของกรุงพนมเปญราว 120,000 คน พื้นที่สีแดงเหล่านี้เป็นจุดที่พบผู้ติดเชื้อโควิด-19 จำนวนมาก มีการนำแนวกั้นมาปิดกั้นพื้นที่และมีทหารมาเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด ปัจจุบัน กรุงพนมเปญมีพื้นที่สีแดง 4 เขต และยังอยู่ระหว่างล็อกดาวน์ไปจนถึงวันที่ 19 พ.ค. นี้ ผู้พักอาศัยในพื้นที่เหล่านี้จำต้องอยู่แต่ภายในบ้าน โดยทางการขู่ว่า ถ้าไม่ทำตามจะถูกจับกุมตัว ปรับ หรือแม้แต่การใช้ความรุนแรง ทำให้องค์กรด้านความช่วยเหลือหลายแห่งได้แสดงความกังวลต่อการละเมิดสิทธิมนุษยชน ผู้หญิงในพื้นที่สีแดงพยายามลอดแนวกั้นออกมา กฎเกณฑ์และการควบคุมต่าง ๆ แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับเจ้าหน้าที่ และไม่มีการดำเนินการตามข้อบังคับอย่างต่อเนื่อง ทำให้ผู้พักอาศัยในพื้นที่ไม่เข้าใจชัดเจนว่าต้องทำอะไร บางคนสามารถออกไปซื้อหาอาหารและยาได้แต่หลายคนต้องอยู่แต่ในบ้าน กระทรวงพาณิชย์ได้ส่งรถบัสที่ทำเป็นร้านขายอาหารเคลื่อนที่เข้าไปในบางพื้นที่เพิ่มเป็น 2 เท่า เพื่อชดเชยกับการปิดร้านค้าขนาดเล็กและตลาดหลายแห่ง แต่บางคนก็ยังไม่มีเงินพอที่จะซื้อหาสินค้าพื้นฐานได้ Central ระบุว่า ผู้อาศัยอยู่ในพื้นที่เหล่านี้กำลังเห็นราคาข้าวของเพิ่มขึ้นสูงถึง 20% แต่รายได้ของพวกเขากลับลดต่ำลง องค์การเอกชนหลายแห่ง ถูกกันไม่ให้เข้าไปในพื้นที่สีแดงเหล่านี้ด้วย ทำให้การเข้าไปช่วยเหลือผู้ที่ประสบความยากลำบากทำได้ยากขึ้น มิง ยู ฮาห์ (Ming Yu Hah) รองผู้อำนวยการภูมิภาคด้านการรณรงค์ของแอมเนสตี้อินเตอร์เนชั่นแนล กล่าวว่า การรับมือของรัฐบาลจนถึงขณะนี้ยังเป็นไปตามบุญตามกรรม ยกตัวอย่าง ความช่วยเหลือของรัฐบาลก็ไม่ได้จัดหาให้อย่างสม่ำเสมอ และเข้าถึงคนเพียงส่วนน้อยในพื้นที่สีแดงเหล่านั้น ในตอนแรกมีการโฆษณาว่าจะมอบเงินเยียวยา 300,000 รีล หรือประมาณ 2,350 บาท ซึ่งอาจช่วยรายจ่ายค่าอาหารของครอบครัวได้นานอย่างน้อย 1 สัปดาห์ แต่ต่อมารัฐบาลกลับเลือกที่จะมอบเป็นของแห้งให้แทน ผู้ไม่เห็นด้วยระบุว่า การมอบความช่วยเหลือเช่นนี้ของรัฐบาลมีมูลค่าน้อยกว่า 300,000 รีลมาก เมื่อเข้าไปในเขตพื้นที่สีแดง คนต้องแสดงเอกสารการทำงาน หรือ การพักอาศัย รัฐบาลระบุว่า ครอบครัวมากกว่า 20,000 ครอบครัวได้รับความช่วยเหลือนี้แล้ว แต่ก็ยังพบเห็นกรณีที่คนยังไม่ได้รับความช่วยเหลือจำนวนมาก นาลี พิลอร์ก ผู้อำนวยการ สันนิบาตกัมพูชาเพื่อการส่งเสริมและปกป้องสิทธิมนุษยชน (LICADHO) กล่าวว่า "รัฐบาลควรมั่นใจว่า มีการช่วยเหลือทางสังคมพื้นฐาน การดูแลสุขภาพ การให้อาหารที่มีโภชนาการอย่างเพียงพอ แก่ชาวกัมพูชาที่มีความเสี่ยงสูงสุดในช่วงวิกฤตเช่นนี้" ชะไฮ โบรามี คนทำงานในบ่อนการพนัน ซึ่งติดอยู่ในพื้นที่สีแดง เล่าว่า ครอบครัวของเธอเป็นหนึ่งในครอบครัวที่ยังไม่ได้รับความช่วยเหลือใด ๆ จากรัฐบาล "สมาชิกในครอบครัวของเรา 3 คน ไม่มีงานทำ" นางสาวโบรามี เล่าถึงครอบครัวที่มีสมาชิก 8 คน ของเธอ "เรายังต้องจ่ายค่าเช่า ค่าไฟ และผ่อนเงินกู้เต็มจำนวน เราไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหารที่มีราคาแพงขึ้นได้" ในช่วงปลายเดือน เม.ย. ผู้อยู่อาศัยในพื้นที่ 2 แห่งของเขตสตึงเมียนเจยซึ่งเป็นเขตสีแดง หลายร้อยคน เริ่มประท้วงต่อต้านการขาดแคลนอาหารในหมู่บ้านของตัวเอง แต่เจ้าหน้าที่ทางการและสื่อท้องถิ่นกลับตำหนิการประท้วงเหล่านี้ รวมถึงแนะนำว่า พวกเขาเรียกร้องความสนใจโดยมีฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองเป็นหัวหอก แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล รวมถึงองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรอื่น ๆ ได้รับรายงานว่า ผู้พักอาศัยในพื้นที่สีแดงที่ออกมาพูดผ่านโซเชียลมีเดีย หรือ ประท้วง ได้รับคำเตือนว่า พวกเขาอาจจะถูกปฏิเสธการช่วยเหลือ แต่การเยียวยาที่ล่าช้าทำให้คนจำนวนมากรู้สึกหิวโหยมากกว่าที่จะหวาดกลัว "ฉันกลัวที่จะออกมาพูด" นางสาวโบรามี กล่าว "แต่เพราะฉันไม่มีอาหาร ฉันต้องประท้วง" เคียนา ดันแคน เป็นผู้สื่อข่าวที่ประจำอยู่ในกรุงพนมเปญ เรื่องที่คุณอาจสนใจ... ผมเสียภรรยาและลูกในท้องไปในวันเดียวกัน