คนงานในไร่ชาในศรีลังกา มุ่งมั่นหาความรู้เพื่อให้มีโอกาสได้ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย
ศรีลังกาเป็นหนึ่งในประเทศที่ส่งออกชาอันดับต้น ๆ ของโลก ผู้ที่เก็บใบชาคือผู้หญิงซึ่งในอดีตบรรพบุรุษของพวกเธออพยพมาจากอินเดีย คนเก็บใบชามีชีวิตและทำงานด้วยความยากลำบากในไร่ชาที่อยู่ห่างไกล
ลูก ๆ ของพวกเธอได้รับการศึกษาอย่างจำกัด แต่ในเมืองกันดาโลยาซึ่งเป็นแหล่งปลูกชาในถิ่นทุรกันดาร เด็กสาวกลุ่มหนึ่งได้กลายเป็นคนกลุ่มแรกในชุมชนที่ได้เข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย "ทุกคนที่นี่ทำงานนี้ ไม่มีเรื่องของคำว่างานที่ไม่มีเกียรติ แต่บางครั้งมันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน การศึกษาจึงเป็นทางออกเดียวของเรา เราจะเริ่มต้นกันใหม่" เทรีซากล่าว เทรีซาเป็นหนึ่งในผู้หญิงคนแรก ๆ จากไร่ชาในศรีลังกาที่ได้ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย เธอต้องการเป็นครู เธอกล่าวเพิ่มเติมว่า "ยายของฉันเป็นคนเก็บใบชา แม่ก็เป็นคนเก็บใบชา พ่อก็ทำงานในไร่ชา ต้องทำงานหนักจนปวดหลัง แลกกับค้าจ่างอันแสนต่ำ ชีวิตที่นี่มีแต่ความยากลำบาก" เทรีซาเป็นหนึ่งในผู้หญิงคนแรก ๆ จากไร่ชาในศรีลังกาที่ได้ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย คนเก็บใบชาเดินทางมาจากอินเดียตอนใต้เมื่อเกือบ 200 ปีก่อน คนเหล่านี้ต้องอยู่กันอย่างย่ำแย่ในไร่ชาอันห่างไกล ลูก หลาน และเด็ก ๆ แทบจะไม่ได้เรียนหนังสือ ในไร่ชาที่เทรีซาอาศัยอยู่ มีโรงเรียนชั้นประถมเพียงแห่งเดียว "ตอนเข้าเรียนชั้นประถมสองสามปีแรก ฉันนั่งเรียนในโรงงานเก่าแห่งนี้ ห้องเรียนของฉันอยู่ตรงนี้ คนมักจะคิดกันว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือ บางคนไปโรงเรียน แค่ไม่กี่ปีก็ลาออก คนอื่น ๆ ก็ไม่ไปโรงเรียนกันเลย แต่โรงเรียนของเราได้สร้างความเปลี่ยนแปลงให้เกิดขึ้น" เทรีซาเล่า ในปี 2016 มีการสร้างโรงเรียนชั้นมัธยมปลายหนึ่งแห่ง ทำให้นักเรียนมีโอกาสได้เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ปัจปามารี สัตติยามุตุ แม่ของเทรีซา เล่าว่า "เทรีซา ต้องออกจากโรงเรียนไปทำงานรับใช้ตามบ้านตอนที่เธอยังเป็นวัยรุ่น แต่ครูของเธอ อยากให้เรียนต่อ ครูขอให้เราส่งลูกกลับไปโรงเรียนอีก" "เราเก็บใบชากันท่ามกลางฝนตกและแดดออก ถูกตัวทากดูดเลือดกันเป็นประจำ ตอนที่ลูกสาวของฉันได้เป็นครู เธอหวังจะกลับมาพัฒนาชุมชนของเรา" ปัจปามารี กล่าว ในช่วงวันหยุด เทรีซาอาสาไปสอนหนังสือที่โรงเรียนเดิมที่เคยเรียน วันนี้นักเรียนร่วมแสดงละครกัน "หนูไม่อยากไปทำงานเป็นคนรับใช้อย่าส่งหนูไปทำงานในโรงงานเลย" เด็กนักเรียนพูดระหว่างการแสดง เด็ก ๆ อ้อนวอนพ่อแม่ ให้ส่งลูกไปเรียนหนังสือ เทรีซากล่าวว่า "แม่ของฉันเพิ่งจะเริ่มเรียนเขียนอ่าน แต่ฉันมีโอกาสได้ไปเรียนในมหาวิทยาลัย" เธอกล่าวว่า "ไม่เพียงแต่เราที่ควรเรียนหนังสือ แต่เราควรสอนหนังสือให้คนอื่น ๆ ด้วย และนั่นจะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลง โรงเรียนสร้างเอกลักษณ์ให้หมู่บ้านของเราและเปิดโลกทัศน์ของเราสู่โลกกว้าง"