หายนะโภปาล : 35 ปี หลังเหตุก๊าซพิษรั่วไหลคร่ากว่า 3,000 ชีวิตในอินเดีย กับภาพความทุกข์ยากของเหยื่อที่รอดชีวิต
35 ปีผ่านมาแล้ว นับตั้งแต่ผู้คนหลายพันคนในเมืองโ ภป าลเสียชีวิตจากเหตุก๊าซพิษรั่วไหลจากโรงงานเคมียูเนียนคาร์ไบด์
ในช่วงเวลา 24 ชั่วโมงแรกหลังเกิดเหตุ คาดว่า มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 3,000 คน และผู้คนอีกหลายพันคนได้รับผลกระทบตามมาหลังจากนั้น ทำให้เหตุการณ์นี้กลายเป็นหายนะทางด้านอุตสาหกรรมที่เลวร้ายที่สุดในโลก ชาวบ้านหลายพันคนล้มป่วยด้วยโรคปอดร้ายแรง และหลายคนต้องกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต จูดาห์ พัสโซว์ ช่างภาพอาชีพ ได้ถ่ายภาพผู้ที่ได้รับผลกระทบจากโรงงานเคมีดังกล่าวที่ยังคงมีชีวิตอยู่ คนไข้คนหนึ่งเข้ารับการเอกซเรย์ที่โรงพยาบาลชาคีร์ อาลี ข่าน (Shakir Ali Khan hospital) เพื่อดูปัญหาเกี่ยวกับระบบทางเดินหายใจ ในตอนที่เป็นเด็ก เขาได้รับก๊าซพิษที่เกิดจากการระเบิดของโรงงาน นักรณรงค์ระบุว่า มีผู้เสียชีวิตจากผลกระทบของก๊าซพิษรั่วเกือบ 20,000 คน หลายยังคงมีรอยแผลจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ชาวบ้านในย่านบลูมูน ที่อยู่นอกกำแพงโรงงานเคมีที่ถูกทิ้งร้าง ในปี 1984 มีผู้คนมากกว่า 550,000 คน อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ คิดเป็น 2 ใน 3 ของประชากรในเมืองโภปาลในขณะนั้น การจ่ายน้ำเพื่อการอุปโภคบริโภคต้องทำผ่านท่อ เพราะนักวิทยาศาสตร์และนักรณรงค์เชื่อว่า สารเคมีบางชนิดยังคงรั่วไหลลงสู่พื้นดินและน้ำบาดาล เหยื่อหลายรายระบุว่า ยังคงมีเด็กที่เกิดมาพิการ เพราะผลกระทบจากก๊าซรั่ว ประชี ชุก สมองพิการและมีปัญหาด้านพัฒนาการทางจิต เนื่องจาก แม่ของเธอได้รับก๊าซพิษในคืนวันที่เกิดเหตุระเบิด การบำบัดด้วยไอน้ำ ที่คลินิกซัมบาฟนา ทรัสต์ (Sambhavna Trust clinic) ในเมืองโภปาล ซึ่งรักษาเหยื่อด้วยอายุรเวท ซึ่งเป็นการรักษาแบบแผนโบราณของอินเดีย ภาพประทับรอยฝ่ามือของเด็ก ๆ ที่เข้ารับการรักษาที่คลินิกกายภาพบำบัดชินการี ทรัสต์ (Chingari Trust physical-therapy clinic) ในเมืองโภปาล สำหรับผู้ที่มีอาการรุนแรงเฉียบพลัน เด็กนักเรียนกำลังเล่นกันที่โรงเรียนประถมในย่านโอริยา ในเมืองโภปาล ซึ่งสร้างขึ้นด้วยเงินสนับสนุนจากมูลนิธิโดมินีค ลาปิแอร์ (Dominique Lapierre foundation) มูลนิธิแห่งนี้ยังใช้ผลกำไรจากการขายหนังสือเรื่อง Five Past Midnight in Bhopal (อาจแปลเป็นไทยได้ว่า เวลา ตี 5 ในเมืองโภปาล) เขียนโดยลาปิแอร์ และฆาเวียร์ โมโร ในการสนับสนุนคลินิกซัมบาฟนา (Sambhavna clinic) ด้วย อนาคตของโรงเรียนแห่งนี้ยังไม่มีความแน่นอน มีการจ่ายเงินชดเชยให้กับเหยื่อแล้ว หลังจากการไกล่เกลี่ยในชั้นศาลสูงสุดของอินเดียในปี 1989 แต่ผู้คนจำนวนมากเห็นว่า ยังควรมีการจ่ายเงินชดเชยเพิ่มเติม และทำความสะอาดพื้นที่ โดยเมื่อปีที่แล้ว ผู้ประท้วงได้เดินขบวนไปตามถนนหลายสายในเมืองโภปาลเพื่อรำลึกครบรอบ 34 ปีของหายนภัยครั้งนั้น ภาพทุกภาพถ่ายโดยจูดาห์ พัสโซว์