โควิด-19: ความรุนแรงในครอบครัว วิกฤตแฝงในภาวะโรคระบาด
ขณะที่คนส่วนใหญ่ในโลกที่ต้องกักตัวเองอยู่ในบ้านเพื่อรับมือกับการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 มีความกังวลว่าสถานการณ์จะเลวร้ายขึ้นสำหรับครอบครัวที่มีปัญหาความรุนแรงในบ้าน
สหประชาชาติเตือนว่า ผู้หญิงในประเทศที่ยากจนกว่าและที่อยู่ในบ้านที่เล็กกว่า จะมีช่องทางในการร้องทุกข์เหตุทารุณน้อยกว่า ข้อมูลของคณะกรรมการต่อต้านด้านความรุนแรงในบ้านของอังกฤษและเวลส์ระบุว่า การโทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือเกี่ยวกับปัญหาความรุนแรงในบ้านในสหราชอาณาจักรในช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเพิ่มขึ้นถึง 65%ข ณะที่สหประชาชาติเตือนว่า ผู้หญิงในประเทศที่ยากจนและที่อยู่ในบ้านที่เล็กกว่าจะมีช่องทางในการร้องทุกข์เหตุทารุณน้อยกว่า บีบีซีได้พูดคุยกับผู้หญิงสองคนที่ต้องกักตัวในบ้านและบอกว่าพวกเธอถูกผู้ชายในบ้านกระทำทารุณ "แต่มันเปลี่ยนไปหลังจากโรงเรียนเริ่มปิดวันที่ 14 ลูกอยู่บ้านตลอด และมันเริ่มทำให้สามีฉันหงุดหงิด" กีตา อายุ 27 ปี จากอินเดีย การสัมภาษณ์นี้เกิดขึ้นหนึ่งวันก่อนที่อินเดียจะประกาศให้ประชาชนกักตัวอยู่ในบ้าน 21 วันเพื่อรับมือกับไวรัสโคโรนา กีตา ตื่นนอนตอนตีห้าขณะสามีนอนกรนเสียงดังอยู่ข้าง ๆ คืนก่อนหน้า วิชัย สามีของเธอกลับบ้านมาด้วยสภาพมึนเมาและหงุดหงิด การระบาดของโรคโควิด-19 ทำให้คนใช้รถสาธารณะน้อยลง รายได้จากการขับรถสามล้อของวิชัยลดลงจาก 1,500 รูปี หรือราว 650 บาท เหลือ 700 รูปี หรือราว 300 บาท ต่อวัน "จะเป็นแบบนี้ไปอีกกี่วันเนี่ย" เขาตะโกนและขว้างขวดเหล้าที่ดื่มอยู่ใส่กำแพง ทำให้ลูก ๆ ตกใจรีบวิ่งมาหลบข้างหลังเธอ ยังดีที่หลังจากนั้นวิชัยก็ขึ้นไปนอนและหลับไปบนฟูกเล็ก ๆ ที่ทุกคนในครอบครัวนอนด้วยกัน "ต้องใช้เวลาสักพักเลยกว่าจะปลอบลูก ๆ ได้" กีตาเล่า "พวกเขาเห็นพ่อโกรธเกรี้ยวหลายครั้งในชีวิต แต่สัปดาห์ที่ผ่าน ๆ มามันแย่กว่านั้นมาก พวกเขาเห็นพ่อปาข้าวของใส่กำแพงและดึงผมฉัน" กีตาจำไม่ได้แล้วว่าเคยโดนสามีทุบตีกี่ครั้ง ครั้งแรกในคืนวันแต่งงาน เธอเคยพยายามจะเลิกกับเขา แต่เขาก็ไม่ยอมให้เธอพาลูกไปด้วย ครอบครัวของเธออาศัยอยู่ในชุมชนยากจนในพื้นที่ห่างไกล เป็นปกติที่เธอจะเดินเท้าหนึ่งกิโลเมตรเพื่อไปตักน้ำที่บ่อบาดาล หลังจากกลับมาเธอก็จะคุยเล่นกับเพื่อนบ้านระหว่างรอรถเข็นขายผักมาถึง หลังจากซื้อของเสร็จเธอก็จะเตรียมทำอาหารเช้า สามีจะออกจากบ้านตอน 7 โมง และจะกลับมากินข้าวกลางวันและงีบพัก ก่อนจะออกไปอีกครั้งหลังลูกคนโตกลับจากโรงเรียน ความรุนแรงในครอบครัว วิกฤตแฝงในวิกฤตโควิด-19 "แต่มันเปลี่ยนไปหลังจากโรงเรียนเริ่มปิดวันที่ 14 ลูกอยู่บ้านตลอด และมันเริ่มทำให้สามีฉันหงุดหงิด" "ปกติเขาจะโมโหใส่ฉันเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาเริ่มโมโหลูกกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเช่น การวางถ้วยชาบนพื้น แล้วฉันก็จะพยายามพูดอะไรเพื่อเบี่ยงเบนให้เขามาโกรธฉันแทน แต่พอต้องอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ ฉันก็ไม่รู้จะหาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจเขาแล้ว" ก่อนหน้านี้ ระหว่างสามีไปทำงาน เธอแอบไปเข้าชั้นเรียนที่คนในชุมชนจัดขึ้นเพื่อสอนให้ผู้หญิงเย็บผ้า อ่านและเขียนหนังสือเป็น กีตาอยากจะสามารถหาเงินได้ด้วยตัวเองและพาลูกหนีไป ที่นี่เธอยังได้พบกับคนให้คำปรึกษากับเหยื่อความรุนแรงในบ้านด้วย แต่เธอก็ไม่ได้ไปอีกหลังจากอินเดียประกาศปิดเมือง 21 วัน ซึ่งเริ่มเมื่อวันที่ 24 มี.ค. วิมเลช โซลันกี อาสาสมัครของสัมภาลีทรัสต์ (Sambhali Trust) องค์กรที่ให้การช่วยเหลือผู้หญิงในเมืองโยธาปุระ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของรัฐราชสถาน บอกว่าไวรัสโคโรนาทำให้ผู้หญิงตกอยู่ในอันตราย "การปิดเมืองโดยสิ้นเชิงส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน ตอนนี้ไม่มีรถเข็นขายของชำในพื้นที่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจำเป็นต้องเดินทางไปไกลกว่าเดิมเพื่อไปซื้ออาหารที่ซูเปอร์มาร์เก็ต" "สถานการณ์ที่เคร่งเครียดแบบนี้ยิ่งไปกระตุ้นคู่ครองของพวกเขาที่ชอบกระทำทารุณอยู่แล้วให้มีพฤติกรรมรุนแรงเข้าไปใหญ่" ไค อายุ 19 ปี จากนครนิวยอร์ก สัปดาห์ที่แล้ว ไค หญิงวัยรุ่นผู้นี้ต้องย้ายกลับไปอยู่บ้านที่เธอตั้งใจว่าจะไม่กลับมาเหยียบอีก บ้านที่มีพ่อซึ่งไคบอกว่าทารุณทางกายและทางเพศเธอมาหลายปี แม่ของไคมีปัญหาทางจิตมาตลอด และเมื่อต้องตกงานเนื่องจากวิกฤตไวรัสโคโรนา แม่ก็ยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่และบอกให้เธอย้ายออกไปอยู่กับพ่อแทน สองสามเดือนที่ผ่านมา ไคเพิ่งเริ่มเข้ารับการบำบัดหลังจากถูกทารุณมาเป็นหลายปี เธอบอกว่าถูกทารุณตั้งแต่ยังเพิ่งหัดเดิน และก็ยังไม่เคยเปิดเผยเรื่องนี้กับแม่และน้องสาว การบำบัดนี้ช่วยให้เธอเริ่มมีความหวัง แต่แล้วสถานช่วยเหลือนี้ก็ต้องปิดตัวลงเพราะโรคโควิด-19 และเธอก็ย้ายกลับไปอยู่กับพ่อในที่สุด "พ่ออยู่บ้านตลอด ระหว่างวันเขาดูรายการทีวีจากคอมพิวเตอร์ในห้องนั่งเล่น ตอนกลางคืนฉันได้ยินเสียงเขาดูหนังโป๊" หลังจากย้ายกลับมาบ้านนี้ ไคแทบไม่ได้นอน ที่ผ่านมา การทารุณมักจะเกิดขึ้นช่วงที่เธอทำให้พ่อหงุดหงิด ดังนั้นเธอจึงวางแผนอยู่ห่าง ๆ เขาให้มากที่สุด และออกจากห้องนอนแค่ตอนไปห้องน้ำและไปทำอะไรกินในห้องครัว "เขาทำราวกับว่าเรากำลังอยู่ในช่วงเวลาที่แปลกประหลาด แต่ก็ไม่ได้พูดถึงการกระทำทารุณ นี่ทำให้ฉันแทบเป็นบ้า เขายังไม่ได้ทำอะไรฉัน แต่การต้องรออย่างหวาดผวานี้มันกำลังฆ่าฉัน" ไคหวังว่าแม่จะให้เธอกลับมาอยู่ด้วยเร็ว ๆ นี้ หรือไม่ก็ให้วิกฤตไวรัสโคโรนาผ่านพ้นไป เธอจะได้ไปหาที่อยู่ใหม่ ช่วยกันเป็นหูเป็นตา พุมซิเล เอ็มแลมโบ งะคูกา ผู้อำนวยการองค์การเพื่อสตรีแห่งสหประชาชาติ บอกกับบีบีซีว่า ต้องมีทุนเพิ่มให้คนที่ทำงานในพื้นที่ได้มีอุปกรณ์ป้องกันภัยส่วนบุคคลหรือ PPE สำหรับเข้าไปหาและให้ความช่วยเหลือผู้หญิงที่อยู่ในสภาพเปราะบางในช่วงนี้ และรัฐบาลต้องให้ความสำคัญเรื่องนี้ก่อน เธอบอกว่า ในขณะที่มีการโทรหาสายด่วนเพื่อขอความช่วยเหลือเพิ่มขึ้นในสหรัฐฯ หรือสหราชอาณาจักร แต่สถานการณ์จะเป็นไปในทางตรงข้ามสำหรับในประเทศที่กำลังพัฒนา "เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้หญิงจากพื้นเพทางสังคมและเศรษฐกิจที่ต่ำกว่าในหลายประเทศจะโทรรายงานเรื่องความรุนแรงในบ้าน เพราะว่าพวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านที่มีแค่ห้องสองห้องกับผู้กระทำทารุณ" ผู้อำนวยการองค์การเพื่อสตรีแห่งสหประชาชาติบอกว่า ตัวอย่างที่มีให้เห็นมาแล้วคือช่วงการระบาดของโรคอีโบลาในแถบแอฟริกาตะวันตก ที่มีกรณีความรุนแรงทางเพศในบ้านเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน