'ผู้หญิงพิการก็มีความต้องการทางเพศเหมือนกัน'
นักรณรงค์บอกว่า มีผู้พิการราว 10 ล้านคนในอิหร่าน สิ่งหนึ่งที่เป็นเรื่องต้องห้ามในประเทศที่มีสังคมอนุรักษ์นิยมคือ เพศ และยิ่งเมื่อเป็นผู้หญิงพิการด้วยแล้ว การมีความต้องการทางเพศยิ่งถือว่าเป็นเรื่องต้องห้าม นี่คือเรื่องราวของมิตรา ฟาราซานเดห์ วัย 41 ปี ซึ่งเป็นหญิงพิการที่ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของอิหร่าน เธอเปิดเผยประสบการณ์และความคับข้องใจ
ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีความพิการทางร่างกาย 75% ฉันเคยมีความรัก ฉันพูดเสมอว่า คนที่ไม่เคยมีความรัก หรือรู้สึกรักใคร ก็เหมือนกับหุ่นไล่กาในทุ่ง ไม่มีชีวิตจิตใจ ฉันอายุได้ 11 ปี ตอนที่รู้ตัวว่ามีความรู้สึกพิเศษกับลูกชายของเพื่อนบ้าน ความรู้สึกนี้ไม่มีเหตุผลสำหรับฉัน ช่วงเวลานั้น ฉันไม่เห็นตัวเองเป็นคน เพราะความพิกลพิการและร่างกายที่ผิดปกติ ฉันไม่เชื่อว่าฉันควรจะมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ ฉันได้แต่เฝ้ารอความตายที่ไม่มีใครอยากเผชิญ มิตราไม่มีรถเข็นสำหรับผู้พิการใช้ เธอจึงต้องนอนบนรถเข็นสำหรับขนดินแทน ฉันแอบรักเขานาน 14 ปี ฉันเก็บงำความรู้สึกไว้ภายใน หลังจาก 14 ปี ฉันถึงตัดสินใจสารภาพรักกับเขา และเล่าให้ครอบครัวฟัง เขารับรักฉัน แต่ทางบ้านฉันไม่ยอมรับ เรื่องนี้ทำให้ชีวิตฉันเหมือนตกนรกอยู่ราว 2-3 ปี แต่ความรักที่ฉันมีต่อเขาก็สอนให้ฉันรู้ว่า ฉันควรจะรักตัวเองอย่างไร มันทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในตัวฉันขึ้น ฉันรักผู้ชายคนนั้นมานาน 30 ปีแล้ว แม้ว่าเราจะไม่เคยได้ใช้ชีวิตร่วมกันเลยก็ตาม ไม่ว่าจะพิการหรือไม่พิการ ความจริงคือ ฉันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความต้องการและความรู้สึกเช่นเดียวกับผู้หญิงทั่วไปมี ฉันอยากอยู่ในอ้อมแขนของคนรักตอนกลางคืน อยากให้เขาลูบผมฉัน โชคร้าย คนจำนวนมากในวัฒนธรรมของฉันเชื่อว่า ผู้หญิงอย่างฉันไม่สมควรจะรักใคร หรือรับความรักจากใคร มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด การที่พ่อไม่อนุญาตให้ฉันคบหากับคนที่ฉันรัก ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บ ผู้หญิงพิการอย่างฉันจำนวนมากทนทุกข์จากการที่ต้องเก็บกดความต้องการทางด้านอารมณ์ความรู้สึกและความต้องการทางเพศไว้ ฉันเชื่อว่า การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดต้องมาจากภายในตัวเราเอง เราคือคนที่ต้องยอมรับความต้องการทางเพศและขีดจำกัดของตัวเอง เราต้องเชื่อว่า เราคู่ควรในการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ และมีความสุขกับชีวิต ไม่ว่าเราจะพิการหรือไม่ เมื่อเราเชื่อเช่นนั้นแล้ว คนรอบข้างก็จะเริ่มเคารพในความต้องการของเรา ฉันรู้จักผู้หญิงพิการจำนวนมากรอบตัวฉันที่ครอบครัวไม่รู้ว่าพวกเธอก็เป็นคนที่มีความต้องการทางเพศ เพราะผู้หญิงเหล่านั้นไม่อาจเชื่อมั่นในตัวเอง ถ้าตัวเองไม่เชื่อว่าคู่ควรจะได้รับความรัก แล้วจะทำให้คนที่บ้านเชื่อได้อย่างไร มิตราหาเลี้ยงชีพด้วยการขายงานศิลปะของเธอ แม้ว่าพ่อจะยืนกรานที่จะให้ฉันเก็บกดความรู้สึกต่าง ๆ ไว้ ฉันก็ภูมิใจที่ได้เผยความรู้สึกและความต้องการของฉันออกมา ฉันเชื่อในสิทธิของการมีชีวิตที่สมบูรณ์ ทำให้ฉันเอาชนะอุปสรรคต่าง ๆ และได้อิสรภาพมาในที่สุด ผู้คนจำนวนมากเชื่อว่าความรู้สึกและความต้องการทางเพศของผู้หญิงพิการไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ความจริงแล้ว มันสำคัญมาก ทุกคน ทั้งชายและหญิง พิการและไม่พิการ ต่างก็มีความรู้สึกและความต้องการทางเพศไม่มากก็น้อย ส่วนตัวฉัน บางครั้งเชื่อว่า แรงขับทางเพศของคนพิการอาจจะรุนแรงกว่าในคนที่ร่างกายปกติด้วยซ้ำ อาจเป็นเพราะว่า พวกเราซึ่งมีความพิการทางกายที่รุนแรงไม่สามารถปลดปล่อยแรงขับทางเพศได้ในแบบที่คนทั่วไปทำ ฉันคิดว่าถ้าความต้องการทางเพศของผู้หญิงพิการไม่ได้รับการตอบสนอง ก็จะยิ่งเป็นผลเสีย ความพิการทางกายของพวกเราก็เหมือนกับ รังไหมที่ห่อหุ้มตัวเราไว้ การปลดปล่อยแรงขับทางเพศออกมาจะทำให้เรามีพื้นที่มากขึ้นในรังไหมเล็ก ๆ นี้