โควิด-19 : ภาวะลำเค็ญของแรงงานเมียนมา อยู่ไทยก็ไร้งาน กลับบ้านก็เสี่ยงติดโรค ไร้เงิน
"ที่พม่าไม่มีอะไรให้ทำ ไม่มีงาน ไม่มีที่ดินให้ทำกิน" มิ อู พูดเรียบ ๆ
ชายวัย 42 ปี ออกจากเมืองอิรวดีมาทำงานในโรงงานสิ่งทอที่ อ.แม่สอด จ.ตาก พร้อมวิน แทน ภรรยา วัย 26 ปี ได้ราวสองปีครึ่ง แม้รายได้จากการทำงานจะไม่ตรงตามอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด แต่ก็เพียงพอจ่ายค่าเช่าห้องพัก ค่าอาหาร และยังพอส่งกลับไปให้ลูกสองคนที่เมืองอิรวดีได้ใช้สอย กับยังเหลือเก็บบ้าง แต่การระบาดของโรคโควิด-19 ในไทย ตั้งแต่ต้นปี 2563 ทำให้ทุกอย่างพลิกผัน โรงงานหลายร้อยแห่งใน อ.แม่สอดต้องปิดตัวลง หรือลดการจ้างงาน มิ อู กับวิน แทน ถูกเลิกจ้าง โดยไม่ได้รับเงินชดเชย "ทุกวันนี้ก็จะออกไปหางานรับจ้าง มีอะไรทำก็ทำไปก่อน งานทั่วไป งานในภาคเกษตร ไปเก็บข้าวโพดในไร่ แล้วก็ใช้จ่ายอย่างประหยัด แต่งานก็ไม่ได้มีเข้ามาทุกวัน" วิน แทน เล่า สามีภรรยาชาวเมืองอิรวดีคู่นี้ เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของแรงงานต่างด้าวชาวเมียนมาที่เข้ามาทำงานในไทย และยังไม่เดินทางกลับประเทศในขณะนี้นับแสนคน เพราะเห็นว่าสถานการณ์การระบาดของโรคโควิด-19 ในเมียนมาเลวร้ายลง แต่ที่แย่กว่านั้นคือ "กลับไปก็ไม่มีงาน ไม่มีที่ดินทำกิน" และยังต้องถูกกักตัวเป็นเวลา 14 วันเมื่อเข้ามายังเมืองไทยอีกครั้ง กระแสข่าวการลักลอบข้ามแดนจึงเกิดขึ้นเป็นระยะ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม แรงงานชาวเมียนมาใน อ.แม่สอด รวมตัวประท้วงเป็นระยะ เรียกร้องให้โรงงานกลับมาเปิดกิจการหรือให้เงินชดเชย แต่ไม่เป็นผล โดยแรงงานส่วนหนึ่งไม่ได้อยู่ในระบบประกันสังคมของไทย