เดียงสาที่หายไปของเด็กในแคชเมียร์
ภาพเขียนเหล่านี้แสดงความสะพรึงกลัวของเด็ก ๆ ในปัจจุบันและต่อสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นกับพวกเขาในอนาคต เด็ก ๆ เลือกสีสด ภาพส่วนใหญ่มีสีแดง เปรียบเสมือนเลือดและไฟ การไล่สีดำจากท้องฟ้าจรดแผ่นดินแสดงถึงความมืดมนแม้จะไม่ใช่ยามค่ำคืนก็ตาม
งานศิลป์เหล่านี้วาดโดยเด็ก ๆ จากโรงเรียนที่เมืองศรีนาการ์ในรัฐจัมมู-แคชเมียร์ ประเทศอินเดีย ในบริเวณนี้ถือว่าเป็นเขตที่มีความขัดแย้งที่ยืดเยื้อยาวนานที่สุดแห่งหนึ่งของโลก แทนที่เด็ก ๆ จะวาดภาพสายน้ำ ทุ่งดอกไม้ หุบเขาที่สวยงาม ดั่งที่มีกวีเคยพรรณนาไว้ว่าแคชเมียร์เป็นเหมือนสวรรค์บนดิน ภาพวาดของเด็ก ๆ กลับเต็มไปด้วยผู้ประท้วงขว้างก้อนหินประจัญหน้ากับกองทัพพร้อมปืน โรงเรียนที่ลุกเป็นไฟ ถนนที่มีแต่ขยะ การต่อสู้และความตาย ผู้สื่อข่าวบีบีซีในเมืองศรีนาการ์รายงานว่า กลางปีที่แล้ว เป็นช่วงที่มีการนองเลือดครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในรอบหลายปีในภูมิภาค หลังจากที่กองทัพอินเดียสังหาร บูร์ฮาน วานี สมาชิกกลุ่มติดอาวุธที่ทรงอิทธิพลคนหนึ่งในเดือนกรกฎาคม ทำให้เกิดการปะทะกันหลายครั้งระหว่างพลเรือนกับทหารในช่วงเวลา 4 เดือนที่มีการปิดเมืองแห่งนี้ ทำให้มีพลเรือนเสียชีวิตมากกว่า 100 ราย มีผู้บาดเจ็บราว 9,000 คน ในจำนวนนี้ 1,200 คนเป็นเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 15 ปี ตามรายงานพบว่าเด็กที่บาดเจ็บส่วนใหญ่ตาบอดทั้งสองข้างหรือไม่ก็สูญเสียตาไปหนึ่งข้าง ในช่วงความรุนแรงแผ่ขยาย โรงเรียนปิด และเด็ก ๆ อยู่แต่ในบ้านเป็นเวลาหลายเดือน ครูตระเวนสอนหนังสือเด็ก ๆ ตามบ้านและให้ผู้ปกครองเป็นคนดูแลให้เด็ก ๆ ทำแบบฝึกหัดและทำข้อสอบ นอกจากติดตามข่าวสารทางโทรทัศน์แล้ว บางครั้งเด็ก ๆ ก็อ่านหนังสือและวาดรูป พวกเขาต่างคิดถึงเพื่อนและอยากเล่นคริกเก็ต ครูใหญ่โรงเรียนชั้นนำแห่งหนึ่งเล่าให้ผู้สื่อข่าวบีบีซีฟังว่า เมื่อเปิดเรียนอีกครั้งในช่วงปลายปี ครูหลายคนพบว่า เด็ก ๆ เต็มไปด้วยความกลัวและความประหม่า 'เด็ก ๆ ดูซีดเซียว เหมือนผีดิบ' เด็กหลายคนมีพฤติกรรมประหลาด พวกเขากรีดร้องโดยไม่มีเหตุผล เคาะโต๊ะและทำลายเฟอร์นิเจอร์ในโรงเรียน ครูใหญ่พบว่า เด็ก ๆ เต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาจึงให้เด็ก ๆ ราว 300 คน นั่งวาดรูปในหอประชุมโรงเรียน ไม่มีใครคุยกันเลย เด็ก ๆ นั่งก้มหน้าวาดรูป ครูใหญ่คิดว่า เด็ก ๆ เหมือนได้รับการปลดปล่อย แสดงออกถึงความรู้สึกภายในผ่านภาพเขียนเหล่านี้