นักบินกรีกเผยประสบการณ์ติดอยู่ในโรงแรมที่ตาลีบันบุกโจมตีในอัฟกานิสถาน จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
เมื่อกว่า 1 ปีก่อน วาซิเลโอส วาซิเลโอ นักบินชาวกรีก เข้าพักที่โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล ซึ่งเป็นที่พักหรูบนเนินเขาในกรุงคาบูลของอัฟกานิสถาน และเป็นที่นิยมของชาวต่างชาติ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้สมาชิกกลุ่มตาลีบันก่อเหตุบุกโจมตีโรงแรมแห่งนี้เมื่อวันที่ 20 ม.ค. และทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 40 คน วาซิเลโอส เล่าถึงการเอาชีวิตรอดมาได้อย่างหวุดหวิดจากเหตุการณ์นั้น
ผมตัดสินใจไปรับประทานอาหารเย็นเร็วขึ้นตอนประมาณ 18.00 น. พร้อมกับเพื่อนนักบินอีกคนคือ ไมเคิล โพลิกาโกส นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 3-4 เดือนที่ผมได้กลับมาพักที่อินเตอร์คอนติเนนตัลอีกครั้ง ปกติเมื่อมาพักที่นี่ผมจะรับประทานอาหารเย็นประมาณ 20.30 น. วาซิเลโอส วาซิเลโอ และ ไมเคิล โพลิกาโกส เป็นนักบินของสายการบินคัม แอร์ (Kam Air) ของอัฟกานิสถาน ผมรับประทานอาหารเย็นเสร็จเวลาประมาณ 19.30 น. จากนั้นก็กลับขึ้นห้องพักของผม ห้องหมายเลข 522 อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม เพื่อไปโทรศัพท์ ตอนเวลา 20.47 น. ขณะที่ผมกำลังคุยโทรศัพท์กับคนที่กรุงเอเธนส์ ผมก็ได้ยินเสียงระเบิดดังมากบริเวณห้องโถงของโรงแรม ผมออกไปที่ระเบียงห้องพัก ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นจมกองเลือด และผมก็ได้ยินเสียงปืนมาจากทั้งด้านในและด้านนอกของโรงแรม ผมรู้แล้วว่า ผมโชคดีมากที่ไม่ได้อยู่ที่ภัตตาคารในตอนนั้น และพูดกับตัวเองว่า "เอาล่ะ วาซิเลโอส นายต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด" ผมเปิดประตูที่ระเบียงทิ้งไว้ และล็อกประตูห้อง ในห้องสวีตของผมมี 2 เตียง ผมเอาฟูกนอนออกมา 1 หลัง และนำไปวางพิงประตูไว้ เพื่อป้องกันตัวเองจากระเบิด จากนั้น ผมก็เอาผ้าปูที่นอน ผ้าขนหนู และเศษผ้าต่าง ๆ มาทำเป็นเชือก เพื่อให้ผมใช้หนีลงไปที่ชั้น 4 ได้ ถ้าจำเป็นต้องลง ผมเป็นนักบินและครูฝึก ผมจึงได้เรียนการตัดสินใจและการจัดการช่วงวิกฤตมาเป็นเวลานานหลายปีแล้ว แม้แต่เวลาออกไปร้านอาหาร หรือโรงละคร ผมก็คิดว่า ควรนั่งใกล้กับประตูหรือทางออกฉุกเฉินโดยอัตโนมัติ เกือบจะเป็นการทำไปตามธรรมชาติ ผมเริ่มคิดว่า ผมจะต้องทำอะไรต่อไป ผมไม่รู้ว่า มีคนร้ายกี่คนที่นั่น หรือพวกเขาอยู่ที่จุดไหนบ้างในโรงแรม และการกระโดดจากชั้น 5 ก็ไม่ใช่วิธีการที่ฉลาด ผมบอกกับตัวเองว่า "วาซิเลโอส อยู่ข้างในนี้แหละ และพยายามปกป้องตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้" ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ผมก็อธิบายไม่ได้ ผมไม่มีอาการตื่นตระหนกเลย วาซิเลโอส วาซิเลโอ นักบิน ถ่ายรูปที่ด้านนอกอาคารผู้โดยสารภายในประเทศที่สนามบินนานาชาติฮามิด คาไซ ผมทำให้เตียงที่ยังมีฟูกนอนวางอยู่ดูรกหน่อย ส่วนเตียงที่ผมเอาฟูกนอนออกทำให้มันดูเป็นระเบียบ ผมปิดไฟและตัดสินใจซ่อนตัวอยู่หลังม่านขนาดใหญ่และเฟอร์นิเจอร์ภายใต้ความมืด ราว 1 ชั่วโมงครึ่งผ่านไป ผมไม่รู้ว่าตอนนั้น คนร้ายได้สังหารคนที่อยู่บริเวณห้องโถงของโรงแรม, ภัตตาคาร, ชั้น 1 และชั้น 2 ของโรงแรมไปแล้วเกือบหมด พวกเขาขึันมาที่ชั้น 3 ชั้น 4 และชั้น 5 ผมได้ยินเสียงพวกเขากำลังวิ่งไปทั่วบนดาดฟ้าเหนือศีรษะของผม เพราะพวกเขากำลังพยายามไล่เฮลิคอปเตอร์ของกำลังกำลังนานาชาติออกไป ผมได้ยินเสียงปืนบริเวณโถงทางเดินใกล้ ๆ และทันใดนั้น ไฟฟ้าทั้งโรงแรมก็ดับลง บริเวณสุดทางเดิน ใกล้กับลิฟต์ คือจุดที่มือปืนเข้ามาที่ชั้น 5 ห้องแรกบนชั้น 5 ที่คนร้ายบุกเข้าไปคือห้อง 521 ซึ่งอยู่ติดกับห้องของผม และกลายเป็นศูนย์ปฏิบัติการของพวกเขาในช่วงการล้อมโจมตีตลอดค่ำคืนนั้น ผมได้ยินเสียงปืนยิงใส่ประตูห้องผม และคิดในใจว่า "นี่ไม่ใช่จุดที่ควรจะอยู่" ผมมุดเข้าไปอยู่ใต้เตียงซึ่งมีฟูกนอนอยู่ด้านบน เพื่อให้ตัวเองปลอดภัย ผมใช้กำปั้นและปลายเท้า เพื่อรับน้ำหนักของเตียง ผมพอจะมองเห็นนิดหน่อย เพราะเตียงถูกยกขึ้นประมาณ 10 เซ็นติเมตร พวกเขายิงผ่านที่ล็อกประตูเข้ามา ใช้ค้อนขนาดใหญ่ทุบที่ประตู จากนั้นก็มีชาย 4 คน เข้ามาภายในห้องของผม มีคนหนึ่งวิ่งไปที่ระเบียงทันที เพราะคงเห็นว่าประตูถูกเปิดทิ้งไว้ ผมได้ยินเสียงปืนที่มาจากปืนพกนัดหนึ่ง และคิดว่า ในอีกไม่กี่วินาทีนี้ ผมคงจะต้องตายแน่นอน ผมคิดถึงครอบครัว ใบหน้าของลูก ๆ ความสุขความทุกข์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ประตูถูกเปิดทิ้งไว้ และมือปืนก็เดินเข้าออกตลอดเวลา พวกเขาเริ่มเปิดประตูห้องบนชั้น 5 ห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามห้องผม เป็นห้องพักของพนักงานบริการบนเครื่องบิน และนักบินคนอื่น ๆ ที่ผมร่วมงานด้วย บางครั้งผมก็ได้ยินเสียงพวกเขาร้องไห้ ก่อนที่พวกเขาจะถูกสังหาร บางครั้งก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ผมคิดว่า พวกเขาเปิดประตูทุกห้องบนชั้น 5 และฆ่าทุกคนที่พบ ผมได้ยินเสียงร้องไห้ ได้ยินเสียงกระสุนปืน แค่นัดเดียว จากนั้นพวกเขาก็คงไปทุบประตูห้องถัดไป แต่ละครั้งพวกเขาจะหัวเราะตามมา เหมือนกับกำลังเล่นอะไรกันอยู่ หรือเหมือนกับเป็นงานเลี้ยงใหญ่ของพวกเขา ทำนองนั้น ราว 03.00 น. พวกเขาจุดไฟเผาบริเวณชั้น 5 จากนั้นก็จากไป เพราะว่ามีควันหนามาก เสียงปืนเงียบไปประมาณ 20-25 นาที ผมจึงตัดสินใจออกมาจากใต้เตียง ตอนผมออกมา ผมถึงได้รู้ว่า ตอนที่ผมซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงนั้น พวกเขายิงปืนใส่เตียงอีกเตียงหนึ่ง และรื้อฐานเตียงที่เป็นไม้ออกมาเพื่อหาว่ามีคนหลบซ่อนอยู่หรือไม่ ผมคิดในใจว่า "นี่เป็นครั้งที่ 2 ของวันนี้ ที่ผมรอดชีวิตมาได้" วาซิเลโอส พักที่ห้องหมายเลข 522: เขาเล่าถึงช่วงที่เขาหลบซ่อนตัวภายในห้อง ขณะที่สมาชิกกลุ่มตาลีบันบุกเข้ามา ก่อนที่ควันจะเริ่มลอยเข้ามาภายในห้องผม ผมต้องทำอะไรบางอย่าง ผมจึงออกไปที่ระเบียง แล้วก็เห็นไฟไหม้ทางซ้ายมือ เปลวเพลิงลุกโหมจนผมคิดว่า ถ้ามันลุกลามมาถึงห้องผม ผมคงไม่รอดแน่ ผมเห็นสายทีวีห้อยลงมาจากหลังคา ตกลงไปถึงพื้นข้างล่าง ผมเอื้อมไปคว้ามันมาได้ เพื่อดูว่าจะรับน้ำหนักตัวผมไหวหรือเปล่า และผมจะรูดลงไปตามสายนี้ถึงข้างล่างได้หรือไม่ แต่ขณะนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงกระสุนปืนเฉียดผ่านตัวผมไป กระสุนลูกหนึ่งผ่านไปในระยะห่าง 20 เซ็นติเมตร จากหัวไหล่ซ้ายผม และอีกลูกหนึ่งห่างจากผมไปราวครึ่งเมตร พวกมันทิ้งรูกระสุนไว้บนบานกระจกหน้าต่างด้านหลังผม นั่นอาจจะเป็นพลซุ่มยิงของกองกำลังนานาชาติ ซึ่งคงจะเห็นผมกำลังออกมาจากห้อง 522 จากการส่องกล้องสำหรับมองในที่มืด และคงนึกว่า ผมเป็นหนึ่งในคนร้าย พลซุ่มยิงไม่มีทางพลาดในระยะประมาณนั้น แต่ในเศษเสี้ยววินาทีที่พวกเขายิง ผมได้ขยับตัวเพื่อไปคว้าสายโทรทัศน์พอดี กระสุน 2 นัดนั้นจึงเฉี่ยวตัวผมไป ผมตัดสินใจกลับเข้าไปอยู่ข้างใน ผมเดินไปที่ห้องน้ำอย่างช้า ๆ เพื่อที่จะไม่ให้เกิดเสียงดัง ผมเข้าไปเอากรรไกรตัดเล็บของตัวเอง และกลับเข้าไปอยู่ใต้เตียงอีกครั้ง ผมใช้กรรไกรตัดเล็บอันเล็ก ๆ นั้น ตัดพลาสติกซึ่งหุ้มอยู่ด้านล่างของฐานที่ทำจากไม้ของเตียงให้เป็นรูเปิด ข้างในมีที่ว่างพอที่จะให้ผมคลานเข้าไปอยู่ ผมใช้ขวดน้ำ 2 ขวด และนมจากตู้เย็นในห้อง เสื้อยืด 1 ตัว ผมตัดเสื้อยืดเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วนำบางส่วนยัดใส่จมูกเพื่อใช้กรองควัน และใช้เศษเสื้อที่เหลือพันรอบปาก เทน้ำและนมใส่ผ้า เพื่อใช้เป็นตัวกรองสองชั้น เรื่องนี้ผมเรียนมาจากการฝึกอบรมกับแผนกดับเพลิงของสนามบินนานาชาติเอเธนส์ ห้อง 520 อยู่ทางขวามือ ตามมาด้วยห้อง 521 จากนั้นจึงเป็นห้อง 522 ที่ วาซิเลโอส พักอยู่ พอผมคลานเข้าไปในเตียงเสร็จ พวกเขาก็กลับมาทันที มีคนหนึ่งเข้ามานั่งบนเตียงที่ผมซ่อนตัวอยู่ข้างใน ผมเห็นเท้าของเขา และเขาก็ถ่มน้ำลายลงพื้นอยู่เรื่อย ๆ เขากำลังออกคำสั่งคนอื่น บอกว่าต้องทำอะไรบ้าง และผมยังจำเสียงของเขาได้อยู่เลย จากนั้นเขาก็เดินทางไปห้องน้ำ แล้วก็ไปที่ระเบียงและกราดยิงเอเค-47 จนกระสุนหมดซองไป 2-3 รอบ ผมพยายามอยู่อย่างเงียบให้มากที่สุด เพราะตอนที่เสียงปืนหยุดลง ก็แทบจะไม่มีเสียงอะไรเลย ตอนนั้น บางอย่างในหัวบอกผมว่า วันนี้ผมจะไม่ตาย ผมรอดมาแล้วตอนที่ผมไม่ไปรับประทานอาหารเย็นตามเวลาปกติที่เคยไป ผมรอดอีกครั้งตอนที่คนพวกนั้นเข้ามาในห้องของผม และยิงใส่เตียงอีกเตียงหนึ่ง ไม่ใช่เตียงที่ผมหลบอยู่ข้างใต้ ผมรอดจากกระสุนของพลซุ่มยิง และตอนนี้ผมก็กำลังซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด ผมคิดว่า กองกำลังนานาชาติจะหาทางเข้ามายึดโรงแรมคืนได้ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจว่า ถ้าผมแค่อยู่ตรงนั้น ไม่ต้องทำอะไร ก็คงจะไม่เป็นไร แต่ในช่วงเช้าตรู่ กองกำลังนานาชาติก็เริ่มใช้รถถังยิงกระสุนเข้ามาในห้องพักของโรงแรม พวกเขาพุ่งเป้าไปที่ห้อง 521 ซึ่งอยู่ถัดจากห้องผม แต่ก็ยิงห้องอื่น ๆ ด้วย เพราะพวกคนร้ายก็กำลังหนีและยิงตอบโต้พวกเขาอยู่เช่นกัน แต่ละครั้งที่รถถังยิงปืนเข้ามา ทั้งโรงแรมสั่นสะเทือน ผมได้เห็นสภาพความเสียหายที่เกิดขึ้นทีหลัง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นกลายเป็นผุยผง และมีรูเปิดอยู่บนเพดานเต็มไปหมด ผมรู้สึกโชคดีมากที่รอดชีวิต สภาพห้อง 520 หลังถูกโจมตี ห่างจากห้องของวาซิเลโอส เพียง 2 ห้อง พวกเขาเริ่มยิงรอบที่ 2 ตอนประมาณ 06.00 น. บริเวณด้านนอกห้องผม ผมได้ยินเสียงคนกำลังเอาเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้าผมไป จากนั้นก็เอาพรมออกไป เทน้ำมันราดใส่ พวกเขากำลังเผาห้อง 521 ด้วย เพลิงลุกไหม้ใกล้กับผมมาก และผมรู้ว่าควันที่หนาและความร้อนแบบนั้น ผมคงจะมีชีวิตรอดได้เพียง 15-20 นาที หรือมากที่สุดอาจจะครึ่งชั่วโมง ผมหายใจจากบริเวณพื้น เพื่อสูดเอาออกซิเจนจากอากาศเย็นที่มีมวลหนักและลอยเข้ามาในห้องจากประตูระเบียงที่เปิดทิ้งไว้ ควันที่ผมได้กลิ่นมันไม่เหมือนกลิ่นควันปกติจากการเผาไม้หรือพรม กลิ่นมันเหม็นมาก มันเป็นกลิ่นของศพคนที่กำลังถูกเผา ผมไม่ได้ยินเสียงใครอยู่แถวนั้นเลย ผมจึงตัดสินใจออกมา พอออกมาได้ ก็ได้ยินเสียงกระจกหน้าต่างแตก มันมาจากห้อง 521 แล้วกระจกหน้าต่างห้องผมก็แตกตามมา ผมต้องหาที่หลบให้ทัน กองกำลังนานาชาติด้านนอกกำลังฉีดน้ำแรงดันสูงเข้ามาในห้องเพื่อดับเปลวไฟ ทำให้กระจกหน้าต่างแตก ไฟมอดลงอย่างรวดเร็ว แต่ผมเปียกปอนไปหมดจากน้ำเย็นที่ฉีดเข้ามาในห้องที่ไม่มีประตูหน้าต่างเหลืออยู่ในตอนนั้น ท่ามกลางสภาพอากาศหนาวเย็นในกรุงคาบูล ซึ่งอุณหภูมิภายนอกอยู่ที่ประมาณ ติดลบ 3 องศาเซลเซียส อีกไม่นาน ผมคงจะทรมานเพราะความหนาวเย็นจากการที่อุณหภูมิร่างกายลดระดับลง วาซิเลโอส คิดว่าจะหนีผ่านทางบันไดหนีไฟในช่วงเริ่มต้นของการโจมตี แต่โชคดีที่เขาไม่ได้หนีออกมาทางนี้ เวลา 09.25 น. ผมได้ยินเสียงปืนมาจากทางเดินด้านล่างใกล้กับลิฟต์ เสียงมันต่างไปจากเดิม ผมเลยคิดว่า คงต้องเป็นกองกำลังนานาชาติแน่ มือปืนที่อยู่ในห้อง 521 คนหนึ่ง ยิงตอบโต้เสียงปืนนั้นด้วยปืนคาลาชนิคอฟ (Kalashnikov) หรือ เอเค-47 ตั้งแต่เวลา 09.30 น. ถึง 11.15 น. กองกำลังนานาชาติ ขว้างระเบิดเข้ามาหลายลูก ผมได้ยินเสียงลูกระเบิดกลิ้งไปบนพื้น บางครั้งมันก็มาหยุดอยู่ที่ห้อง 521 และบางครั้งก็ระเบิดที่นอกประตูห้องผม ผมยังมีกระเป๋าเดินทางที่เกิดรอยบุ๋ม เพราะระเบิดลูกหนึ่ง ผมเก็บกระเป๋าใบนี้ไว้เหมือนเป็นของที่ระลึก เวลาประมาณ 11.30 น. ดูเหมือนว่าจะเหลือคนร้ายเพียงคนเดียวที่อยู่ใกล้ผม คือชายที่อยู่ในห้อง 521 ผมได้ยินเสียงปืนของเขา เปลี่ยนจากเสียงของ เอเค-47 เป็นปืนสั้น กระสุนของเขาหมดแล้ว เขาจึงพยายามจะจุดไฟเผาอีกครั้งโดยใช้เครื่องพ่นไฟ แต่ไม่นานแก๊สก็หมดอีก ระเบียงของห้อง 521 หลังจากถูกโจมตี ผมตื่นเต้นมาก อะดรีนาลีนสูบฉีดเต็มที่ จนผมต้องเอามือขึ้นมาป้องปาก เพราะกลัวจะส่งเสียงหัวเราะออกมา ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นเขาก็หายไป ผมเหนื่อยมาก ผมต้องบินเที่ยวบินดึกในคืนก่อนเกิดเหตุ จากนั้นก็ไม่ได้นอนเลยตลอดวันและคืนก่อนหน้า นับได้ว่า ผมรู้สึกตัวตื่นแบบนี้มานานกว่า 35-40 ชั่วโมงแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น ผมก็เริ่มได้ยินเสียงอย่างอื่นและเสียงคนเดินมาที่ห้องของผม แต่ผมไม่รู้ว่า เป็นคนร้ายหรือคนดี ตอนเวลาประมาณ 11.40 น. มีคนส่งเสียงเรียกว่า "ตำรวจ! ตำรวจ!" ด้วยสำเนียงอัฟกัน แต่ผมก็ตัดสินใจยังไม่ออกมา เพราะกลัวว่าจะเป็นคนร้าย อีก 10-20 วินาทีต่อมา ผมก็ได้ยินเสียงคนพูดด้วยสำเนียงอังกฤษตะโกนว่า "ตำรวจ!" ผมจึงได้รู้สึกดีใจมาก และเริ่มส่งเสียงและคลานออกมาจากเตียง กว่าจะออกมาได้ยากมาก ผมหายใจลำบากมาก หน้าอกเจ็บไปหมด เพราะตอนซ่อนอยู่ในเตียง ต้องอยู่ท่าเดียวเป็นเวลานาน ตัวผมดำไปหมดด้วยเขม่าควัน พวกเขาเลยไม่เห็นหน้าผม เจ้าหน้าที่คอมมานโด 4 นาย ตะโกนบอกว่า "หมอบลง! หมอบลง!" ขณะที่เล็งปืนใส่ผม หนึ่งในนั้นกระซิบว่า "นี่ต้องเป็นผีแน่ ๆ !" ผมหนาวมาก แต่ก็พอจะส่งเสียงพูดได้ว่า "ผมเป็นนักบินของคัม แอร์ ได้โปรด อย่ายิง!" พวกเขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง พวกเขาถามผมว่า ผมอยู่ที่นั่นมากี่ชั่วโมงแล้ว ผมบอกพวกเขาว่า ผมอยู่ตรงนั้นตลอด พวกเขามองไปที่เตียง และถามว่า ผมรอดตายมาได้อย่างไร มีคนหนึ่งพูดกับผมว่า "โอเค ผมจะพาคุณลงไป แต่ฟังนะ ผมต้องถ่ายรูปกับคุณก่อนที่เราจะไป" แล้วผมก็บอกว่า ผมอยากจะมีรูปเป็นที่ระลึกถึงเหตุการณ์นี้เหมือนกัน วาซิเลโอส ได้รับผ้าห่มปรับอุณหภูมิ เพื่อช่วยทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น ผมเป็นคนสุดท้ายที่ออกมาจากโรงแรม พวกเขาพาผู้รอดชีวิตทั้งหมดไปยังฐานทัพอังกฤษในกรุงคาบูล ทันทีที่ผมเห็นไมเคิล เพื่อนร่วมงานของผม ผมดีใจมาก ผมไม่อยากเชื่อเลย ผมไม่รู้ว่าจะหัวเหราะหรือร้องไห้ดี มันเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมด เราเสียเพื่อนไปหลายคน คนจำนวนมากที่เคยทำงานร่วมกัน ทั้งนักบิน, เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ, วิศวกร กระทรวงต่างประเทศบอกกับครอบครัวผมว่า พวกเขาได้อพยพผู้รอดชีวิตทั้งหมดออกจากโรงแรมแล้ว แต่ไม่พบตัวผม ครอบครัวผมคิดว่าผมคงไม่รอดแล้ว คุณคงนึกไม่ออกว่า พวกเขามีความสุขมากแค่ไหน ที่ได้รับโทรศัพท์จากผมในอีก 3-4 ชั่วโมงหลังจากนั้น และผมบอกพวกเขาว่า ผมปลอดภัย หลายพื้นที่ภายในโรงแรมกลับมาเปิดให้บริการได้อีกครั้ง หลังเกิดเหตุโจมตี 2 เดือน ผมเป็นคนมองโลกในแง่ดี แต่ทุกวันนี้ ผมยิ่งเป็นคนมองแต่ด้านบวกมากขึ้น ผมมีความสุขกับทุกช่วงของชีวิต และรู้สึกขอบคุณกับสิ่งที่ผมมี ชีวิตคือของขวัญ และผมควรจะมีความสุขในช่วงที่มีชีวิตอยู่ คุณรู้ไหม ตอนผมนั่งอยู่ที่ชายหาดในกรีซกับเพื่อน ๆ ผมได้ยินคนบ่นว่า เพราะเรามีวิกฤตการเงิน พวกเขาก็เลยไม่สบายอย่างที่เคยเป็น ผมได้แต่คิดว่า " ไม่เอาน่า! มีความสุขกับชีวิตและสุขภาพตอนนี้เถอะ คุณกำลังกินปลาซาร์ดีน และดื่มอูโซ (Ouzo) ริมทะเล มีอิสระ มีเพื่อนดี ๆ รอบตัว และเราหัวเราะได้ นี่คือสิ่งที่ผู้คนควรจะทำ" อย่ามุ่งมั่นกับงานเพียงอย่างเดียว หรือจดจ่ออยู่กับเรื่องแย่ ๆ และเรื่องเครียดในชีวิต แต่ควรให้ความสำคัญกับการสร้างช่วงเวลาที่มีความสุขแทน และอยู่กับคนดี ๆ เพราะชีวิตนี้คือความสวยงาม หลังจากเหตุการณ์ในคาบูล ผมตระหนักจริง ๆ ว่า ชีวิตคือสิ่งสวยงามอย่างแท้จริง และเชื่อผมเถอะ ผมมีความสุขกับชีวิตทุกขณะ มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 40 คน สืบเนื่องจากการโจมตีโรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล ภาพทุกภาพได้มาจาก วาซิเลโอส วาซิเลโอ ยกเว้นที่ระบุว่ามาจากแหล่งอื่น คุณอาจจะสนใจ: เมื่อกลางปี 2017 นายซิสโก กราเซีย ครูสอนวิชาภูมิศาสตร์ชาวสเปนวัย 54 ปี ผู้รักการดำน้ำสำรวจโลกใต้ทะเลเป็นชีวิตจิตใจ รวบรวมอุปกรณ์ดำน้ำที่มีทั้งหมดไปยังเกาะมายอร์กา (Mallorca) สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังของสเปนซึ่งมีเครือข่ายถ้ำใต้น้ำที่กว้างใหญ่ซับซ้อน แต่มีความงดงามชวนให้หลงใหลอย่างยิ่ง เขาตั้งใจว่าจะลงไปสำรวจทำแผนที่ของถ้ำใต้น้ำที่เชื่อมต่อกันเป็นเสมือนเขาวงกตแห่งนี้ให้สำเร็จ แต่เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น ทำให้เขาและเพื่อนที่ดำน้ำด้วยกันใช้ออกซิเจนสำหรับหายใจที่เตรียมมาพอแค่การเดินทางเข้าออกถ้ำเที่ยวนี้จนหมด จนติดอยู่ภายในถ้ำ อ่าน: ฟังนักประดาน้ำชาวสเปนผู้รอดชีวิต หลังติดในถ้ำใต้ทะเลและไร้ออกซิเจน