ฝึกไทเก๊กสู้โรคปวดกล้ามเนื้อเรื้อรัง (ไฟโบรมัยอัลเจีย)
ผลการศึกษาพบว่า การฝึกไทเก๊ก เป็นการออกกำลังกายที่ดีเทียบเท่ากับการออกกำลังกายแบบแอโรบิก หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ ในกรณีที่ฝึกเพื่อช่วยบรรเทาอาการปวดเรื้อรังจากโรคไฟโบรมัยอัลเจีย (fibromyalgia) หรือกลุ่มอาการปวดกล้ามเนื้อเรื้อรังที่ปวดทั่วทั้งตัว
การทดลองในสหรัฐฯ กับผู้ใหญ่ 226 คนที่มีอาการดังกล่าวพบว่าผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้มีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับผู้ที่ออกกำลังกายแบบแอโรบิกในช่วงเวลา 24 สัปดาห์ การฝึกไทเก๊ก หรือ มวยจีน เป็นการเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ทำให้คนทุกวัยและคนที่มีสมรรถภาพทางร่างกายแตกต่างกัน เข้าฝึกร่วมกันได้ โดยปัจจุบันการออกกำลังกายแบบแอโรบิก เป็นวิธีมาตรฐานในการรักษาอาการของโรคไฟโบรมัยอัลเจีย แต่ผู้ป่วยบางรายรู้สึกว่ายากที่จะออกกำลังกายแบบแอโรบิกอย่างต่อเนื่อง เพราะอาการของโรคที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด ไฟโบรมัยอัลเจีย เป็นโรคเรื้อรังที่ทำให้เกิดอาการปวดไปทั่วร่างกาย และอาจทำให้รู้สึกไวต่อความเจ็บปวด ความอ่อนล้า การเพลียของกล้ามเนื้อ มากขึ้น และยังอาจทำให้เกิดปัญหาด้านความจำและการนอนหลับยากด้วย ผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคนี้ได้รับคำแนะนำให้ออกกำลังกายแบบแอโรบิก เช่น การเดิน การปั่นจักรยาน และว่ายน้ำ ควบคู่กับการออกกำลังที่ต้องใช้แรงต้านและความแข็งแกร่งอย่างการยกน้ำหนัก แต่การศึกษาใหม่ที่ตีพิมพ์ในวารสารการแพทย์อังกฤษ (British Medical Journal) ระบุว่า "อาจถึงเวลาต้องคิดใหม่ว่าการออกกำลังกายแบบไหนที่ได้ผลดีที่สุดสำหรับผู้ป่วย" ผู้จัดทำรายงานชิ้นนี้ชี้ว่า "การรักษาทางร่างกายและจิตใจด้วยการฝึกไทเก๊ก ให้ผลคล้ายคลึงกัน หรือทำให้อาการดีขึ้นมากกว่าการออกกำลังกายแบบแอโรบิก ซึ่งเป็นการรักษาโดยไม่ใช้ยาที่ได้รับการแนะนำมากที่สุดในตอนนี้" ผู้ป่วยมักได้รับคำแนะนำให้ออกกำลังแบบแอโรบิก อย่างเช่น การว่ายน้ำ ผู้ใหญ่ที่เข้าร่วมในการศึกษาครั้งนี้ไม่เคยฝึกไทเก๊กหรือได้รับการรักษาแบบการแพทย์ทางเลือกมาก่อนในช่วง 6 เดือนก่อนหน้า มีอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 52 ปี และเผชิญกับอาการปวดตามร่างกายมาเป็นเวลาเฉลี่ย 9 ปี โดยผู้เข้าร่วม 92% เป็นผู้หญิง และ 61% เป็นคนผิวขาว ผู้เข้าร่วมการทดสอบถูกสุ่มเลือกให้ออกกำลังกายแบบแอโรบิกภายใต้การควบคุม 2 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นเวลานาน 24 สัปดาห์ หรือเข้าร่วมการฝึกไทเก๊กภายใต้การควบคุม เป็นเวลา 12 หรือ 24 สัปดาห์ โดยแต่ละสัปดาห์ต้องฝึก 1 หรือ 2 ครั้ง จากนั้นจึงประเมินการเปลี่ยนแปลงของอาการหลังจากผ่านไป 12 สัปดาห์ 24 สัปดาห์ และ 52 สัปดาห์ โดยผู้เข้าร่วมยังคงรับยาประจำของตัวเองอย่างต่อเนื่อง และไปพบแพทย์ตามปกติ ก่อนเริ่มการทดลองนี้ผู้เข้าร่วมต้องตอบแบบสอบถามเกี่ยวกับระดับของอาการต่าง ๆ เช่น ความเจ็บ การทำงานของร่างกาย ความอ่อนล้า ความซึมเศร้า ความกังวล และความเป็นอยู่โดยรวม ผลการประเมินพบว่าในขณะที่อาการด้านต่าง ๆ ดีขึ้น ผู้ร่วมการทดสอบที่ฝึกไทเก๊ก มีพัฒนาการที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในช่วง 24 สัปดาห์ ไม่ว่าจะฝึก 1 หรือ 2 ครั้งต่อสัปดาห์ ให้ผลไม่ต่างกัน นอกจากนี้ยังไม่มีใครที่ได้รับผลกระทบรุนแรงด้วย นักวิจัยระบุว่า มีข้อจำกัดบางอย่างในการศึกษาครั้งนี้ นั่นก็คือผู้เข้าร่วมรู้ว่าตัวเองอยู่ในกลุ่มการออกกำลังกายแบบไหน และการเข้าร่วมออกกำลังกายทั้งสองแบบมีความต่างกัน แต่จุดแข็งที่สำคัญของงานวิจัยนี้คือ มีกลุ่มตัวอย่างที่หลากหลายและมีขนาดใหญ่ กับมีการติดตามผลที่ยาวนานกว่าการศึกษาชิ้นอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ ไทเก๊กคืออะไร? -ไทเก๊กรวมเอาการฝึกหายใจลึก ๆ และการผ่อนคลาย พร้อมกับการเคลื่อนไหวที่ต่อเนื่องเข้าด้วยกัน -การศึกษาแสดงให้เห็นว่า มันช่วยให้คนที่มีอายุ 65 ปีขึ้นไป มีความเครียดลดลง มีลักษณะท่าทางที่ดีขึ้น ทรงตัวและเคลื่อนไหวได้ดี เพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา -งานวิจัยบางชิ้นแสดงให้เห็นว่า ช่วยลดความเสี่ยงของการหกล้มได้ด้วย -มีหลักฐานบางอย่างที่ระบุว่า การฝึกไทเก๊กช่วยพัฒนาการเคลื่อนไหวที่บริเวณข้อเท้า สะโพก และหัวเข่าในคนที่มีอาการไขข้ออักเสบ -ไม่มีใครแก่เกินไป หรือสมรรถภาพทางร่างกายไม่ดีพอที่จะฝึกไทเก๊ก -ไทเก๊ก มีลักษณะเด่นที่การเคลื่อนไหวที่ช้า สง่างาม และต่อเนื่อง หลายท่าต้องใช้การงอเข่าเพื่อทำท่านั่งยอง ๆ ที่มา: NHS Choices ผู้เชี่ยวชาญหลายคนไม่รู้สึกประหลาดใจกับการค้นพบนี้ มาร์ค ปีเตอร์ส ครูสอนไทเก๊กอาวุโสและสมาชิกกรรมการบริหารของสหภาพไทเก๊กบริเตนใหญ่ กล่าวกับบีบีซีว่า : "มันเป็นการออกกำลังกายที่มีการกระแทกต่ำ มีการเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง" ขณะที่ "แอโรบิกมีการกระแทกสูง แต่ไทเก๊กก็เพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจและสร้างความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อลำตัวได้ เพียงแต่ไม่มีการกระแทกเกิดขึ้น" มาร์ค บอกว่า "สำนักบริการสาธารณสุขแห่งชาติของอังกฤษหรือเอ็นเอชเอสส่งเสริมการฝึกไทเก็ก และผมเองก็สอนไทเก็กให้เจ้าหน้าที่เอ็นเอชเอส มาเป็นเวลา 10-15 ปีหรือมากกว่านั้น และยังสอนการนำการฝึกไทเก๊กไปใช้ฟื้นฟูผู้ป่วยที่มีอาการเกี่ยวกับหลอดเลือดในสมอง" ด้านเดส ควิน ประธานสมาคมไฟโบรมัยอัลเจีย กล่าวกับบีบีซีว่า "เราไม่ประหลาดใจเลยที่ไทเก๊กสามารถช่วยคนที่มีอาการของโรคไฟโบรมัยอัลเจียได้" "เคยมีการศึกษานำร่องบางชิ้นในอดีตที่ระบุว่า มันส่งผลดีต่อคนที่มีอาการไฟโบร เพราะการค่อย ๆ เคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ทำให้ผู้ที่ป่วยทำมันได้ง่ายกว่าการวิ่ง " อย่างไรก็ตาม ประธานสมาคมไฟโบรมัยอัลเจีย กล่าวด้วยว่าสิ่งที่ได้ผลสำหรับคนหนึ่งไม่จำเป็นต้องได้ผลสำหรับอีกคนเสมอไป ผู้ที่มีอาการไฟโบรมัยอัลเจียบางคนจะต้องต้องหาจุดสมดุลในการรักษาและการเปลี่ยนแปลงที่ช่วยพัฒนาคุณภาพชีวิตของตัวเอง