ค้ามนุษย์ : ไร่กัญชา และ แหล่งค้าประเวณี ความ "สุดทน" ที่ 3 เหยื่อวัยเยาว์จากเวียดนามต้องเผชิญในสหราชอาณาจักร
ข่าวการเสียชีวิตของชาวเวียดนาม 39 คนที่ถูกพบศพอยู่ด้านหลังรถบรรทุกในนิคมอุตสาหกรรมในเอสเซกซ์ มณฑลหนึ่งทางตะวันออกของอังกฤษ เมื่อ ต.ค. ปีที่แล้ว เป็นเหตุการณ์ สะเทือนขวัญ ทำให้เรื่องราวเกี่ยวกับการค้ามนุษย์และการลักลอบขนคนเข้าเมืองได้รับความสนใจ โดยเฉพาะเส้นทางการลักลอบขนส่งยอดนิยมระหว่างเวียดนามกับสหราชอาณาจักร แคต แม็กเชน มีรายงานเรื่องนี้
"บา" ในวัย 18 ปี ดูตัวเล็กกว่าอายุ เขาตัวลีบเล็กราวกับผ้าพับไว้เมื่อย้อนเล่าถึงความโหดร้ายที่เกิดขึ้น เรานั่งอยู่ในครัวที่มีไฟสว่างจ้า ใต้โต๊ะที่เรา 2 คนนั่งอยู่ หมาพันธุ์แจ็กรัสเซลล์ วิ่งไปมาระหว่างเรา ขณะที่แม่อุปถัมภ์ของบากำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเที่ยง แต่บางครั้งเธอก็พูดแทรกขึ้นมาเพื่อช่วยขยายความและเล่ารายละเอียดเพิ่มเติม เพื่อช่วยให้ผู้ฟังเข้าใจอย่างถูกต้อง ขณะที่บากำลังเล่าถึงการเดินทางของเขาจากเวียดนามจนมาถึงที่นี่ บา อาศัยอยู่ที่นี่มาเกือบ 1 ปีแล้ว เขาถูกนำตัวมาอยู่กับพ่อแม่อุปถัมภ์ หลังจากมีคนพบเขากำลังเดินเร่ร่อนอยู่บริเวณสถานีรถไฟแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของอังกฤษ เขาสับสน และหวาดกลัว ทั้งตัวเขามีแต่เพียงชุดที่เขาสวมอยู่เท่านั้น "ตอนนี้เธอรู้สึกปลอดภัยแล้วใช่ไหม" แม่อุปถัมภ์ถามเขา เธอต้องการมั่นใจว่า บาดแผลทั้งทางร่างกายและจิตใจของบานั้นจะได้รับการเยียวยาด้วยการใส่ใจดูแลที่เพียงพอ เรื่องราวของเขาฟังดูเหลือเชื่อ แต่ในอีกแง่หนึ่งก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับชายและหญิงชาวเวียดนามจำนวนมากที่มีโอกาสตกเป็นเหยื่อของการลักลอบค้ามนุษย์ในสหราชอาณาจักร สถิติจากสำนักงานอาชญากรรมแห่งชาติ ระบุว่า ในรอบหลายปีที่ผ่านมา ชาวเวียดนามตกเป็นเหยื่อมากติด 3 อันดับแรก โดย ในปี 2018 มีชาวเวียดนาม 702 รายที่อาจเป็นเหยื่อ ซัลเวชัน อาร์มี (Salvation Army) ซึ่งเป็นองค์กรช่วยเหลือทาสยุคใหม่ในสหราชอาณาจักร ระบุว่า จำนวนชาวเวียดนามที่ถูกส่งตัวมาให้พวกเขาในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา เพิ่มเป็นกว่า 2 เท่าตัว คาดว่า มีคนเดินทางจากเวียดนามมายุโรปราว 18,000 คนในแต่ละปี บา เชื่อว่า แก๊งคนจีนเป็นคนลักลอบนำเขาเข้ามาขายในสหราชอาณาจักร เขาถูกลักพาตัวจากริมถนนในนครโฮจิมินห์ สมัยเป็นเด็กข้างถนน เนื่องจาก เขากำพร้าและต้องอาศัยนอนตามซอกท่อระบายน้ำ เขาขายล็อตเตอรีหาเงินเลี้ยงตัวเอง แม้ว่าบางครั้งจะถูกคนที่อายุมากกว่าทำร้าย ชิงล็อตเตอรีไป รายงานของยูนิเซฟในปี 2017 เรียกนครโฮจิมินห์ว่า "ต้นทาง ทางผ่าน และปลายทางของการลักลอบค้าเด็ก" รายงานปี 2018 ขององค์กรการกุศลหลายแห่งที่ต่อต้านการลักลอบการค้ามนุษย์ ระบุว่า เด็กชาวเวียดนามจำนวนมากที่ถูกลักลอบนำไปค้า มีรายงานว่า พวกเขาถูกลักพาตัวขณะใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ข้างถนน "ผู้ชายที่โตกว่าคนหนึ่ง บอกผมว่า ถ้าผมไปกับเขา เขาจะช่วยผมหาเงินได้มาก ๆ แต่พอผมปฏิเสธ เขาก็เอาถุงมาครอบหัวผม ผมไม่เชื่อเลยว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับผม" เขากล่าว จากนั้นเขาก็ถูกพาตัวขึ้นรถตู้คันเล็ก ๆ ทั้งที่ถูกมัดและปิดตาไว้อยู่ ถูกปิดปากไม่ให้ตะโกน ระหว่างทาง มีการเปลี่ยนคนมาคุมตัวบา เขาไม่รู้ว่า คนเหล่านั้นพูดภาษาอะไรกัน ตอนที่รถหยุดและมีคนมาเอาถุงออก บาถึงรู้ว่า เขากำลังอยู่ในโกดังสินค้าขนาดใหญ่ โล่ง และไม่มีหน้าต่าง ในประเทศจีน พวกนั้นบอกให้เขารอ "ผมรู้ว่า พวกเขาเตรียมส่งตัวผมไปทำงานที่ไหนสักที่" เขาเล่า บา ถูกขังไว้ที่นั่นนานหลายเดือน ถูกคนคุมทุบตีอยู่เป็นประจำ "ผมไม่รู้ว่าทำไม" บาพูดพร้อมกับยักไหล่ "ไม่มีเหตุผล" ตอนที่เขาถูกจับได้ว่า พยายามจะหลบหนี เขาถูกลงโทษที่มากกว่าการเตะและต่อย คนคุมเทน้ำร้อนจัดราดหน้าอกและแขนทั้งสองข้างของเขา "มันทรมานมาก ผมตะโกนร้องขอให้เขาหยุด แต่เขาก็ไม่ฟัง" เขาเล่า บาหมดสติไปด้วยความเจ็บปวด "ผมได้แต่นอนนิ่งนานหลายวัน เดินไม่ได้ ผมเจ็บปวดอยู่นานทีเดียว" แม่อุปถัมภ์ของเขา เล่าเพิ่มเติมว่า แผลเป็นทั่วตัวของเขาตึงมาก เป็นสิ่งที่ย้ำเตือนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขา "ผมบอกกับตัวเองว่า ให้กิน ทำงาน แล้วก็รอโอกาสที่จะหนี" จากนั้นบา ก็ถูกส่งมาที่สหราชอาณาจักรด้วยรถบรรทุกเป็นทอด ๆ เขาจำได้ถึงความเงียบสงัดในตู้คอนเทนเนอร์ตู้สุดท้ายที่คนถูกซ่อนอยู่ตามกล่องต่าง ๆ จากนั้นก็มีเสียงฉีกลังกระดาษเพื่อนำไปใช้เป็นฉนวนกันอากาศที่หนาวเย็น เสื้อแขนยาวที่เขาใส่อยู่แทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย "ผมรู้สึกกลัวอยู่ตลอดการเดินทาง แล้วก็เหนื่อยล้ามาก ผมนอนไม่หลับเลย เพราะว่า กังวลมาก ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผม ไม่มีใครบอกผมเลยว่า ผมกำลังไปไหน" ความจริงแล้ว บา ถูกส่งไปทำงานเป็น "คนสวน" ในธุรกิจกัญชาเถื่อนในสหราชอาณาจักร ธุรกิจนี้มีมูลค่าราว 2.6 พันล้านปอนด์ต่อปี (ประมาณ 1 แสนล้านบาท) เขาถูกขังไว้ที่บ้านสองชั้นที่ถูกทิ้งร้าง ล้อมรอบไปด้วยป่า ทำหน้าที่ดูแลกัญชาที่ปลูกอยู่ภายในทุกพื้นที่ของบ้าน ทำเพียงเปิดปิดไฟให้ต้นกัญชาตามเวลาที่กำหนด และคอยรดน้ำทุก 2-3 ชั่วโมง แต่ถ้าต้นกัญชาตาย เขาก็ต้องถูกลงโทษรุนแรง เช่น อดอาหาร ถูกเจ้านายคนจีนเตะ โดยเล็งไปที่รอยแผลเป็นบนหน้าอกของเขา บา ไม่เคยได้ค่าจ้างจากงานที่ทำเลย ไม่เคยมีใครบอกว่า เงินค่าจ้างของเขาถูกนำไปจ่ายค่าเดินทางเข้าสหราชอาณาจักร บาเป็นแค่ทาสดี ๆ นี่เอง "ผมอยู่ได้อย่างไรเหรอครับ ผมบอกกับตัวเองว่า ให้กิน ทำงาน แล้วก็รอโอกาสที่จะหนี" ในที่สุด เขาก็หนีออกมาได้ด้วยการทุบหน้าต่างชั้นบน แล้วกระโดดลงมาข้างล่าง จากนั้น เขาก็วิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้ "ผมหวาดกลัวมาก ไม่มีแรง และหวาดผวา ถ้าผมถูกจับ ผมก็คงจะถูกทุบตีหนักกว่าเดิม" บาเล่า แต่เขาต้องยอมเสี่ยง เพราะชีวิตในฟาร์มกัญชา "มันสุดทน" ด้วยความที่ไม่รู้ทิศทางว่าจะไปทางไหน เขาจึงวิ่งไปตามทางรถไฟ เขามีเพียงขนมปังกรอบห่อเดียวเป็นอาหาร "ไม่รู้แม้กระทั่งว่า ผมอยู่ในอังกฤษ" รางรถไฟนำเขาไปสู่สถานีรถไฟตามที่คาดไว้ แล้วเขาก็ดีใจมากที่ได้เจอกับตำรวจขนส่งของอังกฤษ "นานมากแล้วที่ไม่มีใครทำดีกับผมแบบนั้น" เขากล่าว ตอนนี้ บา ได้มาใช้ชีวิตในอังกฤษ ไม่นานนี้ เขาได้รับรางวัลผลการเรียนดีจากวิทยาลัย และได้มีโอกาสฉลองเทศกาลคริสต์มาส เขาไม่เคยได้รับของขวัญมาก่อน ล่ามที่พบบา ตอนที่เขาถูกนำตัวส่งให้ตำรวจ บอกว่า บา เปลี่ยนไปอย่างน่าทึ่ง เธอเล่าว่า เขาผอมมาก และหวาดกลัวตลอดเวลา พ่ออุปถัมภ์ของเขากล่าวเพิ่มเติมว่า บาลนลาน "เหมือนกับกระต่ายที่ถูกไฟส่อง" บาไม่รู้ว่า เขาจะได้รับอนุญาตให้อยู่ในสหราชอาณาจักรต่อไปหรือไม่ การหารือกับกระทรวงมหาดไทยครั้งล่าสุดเกี่ยวกับการสมัครขอลี้ภัยของเขาเป็นไปไม่ค่อยดีนัก เจ้าหน้าที่พยายามโน้มน้าวเขาว่า ถ้าเขากลับไปเวียดนาม เขาจะได้รับการช่วยเหลือจากทางการ ซึ่งบาไม่เชื่อเลยว่าจะเป็นไปได้ เขามั่นใจว่า ถ้าเขาถูกส่งกลับ เขาจะถูกลักลอบนำตัวกลับเข้ามาค้ามนุษย์อีกครั้ง นั่นคือสิ่งที่ มีมี วู ผู้เชี่ยวชาญด้านการค้ามนุษย์ของเวียดนามกังวลเช่นกัน เธอบอกว่า คนที่เคยถูกค้ามนุษย์และถูกส่งตัวกลับไป มีความเสี่ยงที่จะถูกค้ามนุษย์อีกครั้ง โดยเฉพาะถ้าบรรดาผู้ค้ามนุษย์ อ้างว่า เหยื่อเหล่านั้นติดหนี้พวกเขาอยู่ บา ชื่นชอบความเงียบสงบของหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เขาอาศัยอยู่ ที่นี่เต็มไปด้วยกระท่อมหินเก่า ๆ และบังกะโลกระจายอยู่ทั่วไป การพบเจอคนมาก ๆ ทำให้เขาตื่นตระหนก เขากลัวว่า จะเจอกับผู้ชายที่จับตัวเขาไว้ที่ฟาร์มกัญชา และเตะเขาที่หน้าอก หนีความโหดร้ายจากรัฐบาล จิ๋น ก็หวาดกลัวมากเช่นกัน เขาไม่ได้กลัวพวกขบวนการลักลอบพาเขาเข้าเมืองมายังสหราชอาณาจักร แต่เขากลัวทางการเวียดนาม เด็กหนุ่มวัย 17 ปี จำเป็นต้องออกจากเวียดนามช่วงต้นปี 2019 เพื่อหนีโทษจำคุก 10 ปี จากการแจกเอกสารต่อต้านรัฐบาลตามบ้านคน "ผมไม่คิดว่า ผมจะหนีรอดมาได้" เขากล่าว เวียดนามมีบทลงโทษที่รุนแรงสำหรับคนที่วิจารณ์รัฐบาลคอมมิวนิสต์ ฮิวแมนไรท์วอทช์ ระบุในรายงานเมื่อต้นเดือนว่า มีนักเคลื่อนไหวและผู้แข็งข้อต่อทางการอย่างน้อย 30 คน ถูกลงโทษจำคุกในปี 2019 "เพียงเพราะใช้สิทธิพื้นฐานในการแสดงความคิดเห็นอย่างเสรี การชุมนุม และการนับถือศาสนา" แม้แต่การเขียนข้อความทางเฟซบุ๊กที่ถูกมองว่า ต่อต้านรัฐบาล แอมเนสตี้อินเตอร์เนชั่นแนล ระบุว่า มีคนอย่างน้อย 16 คน ถูกจับกุม ควบคุมตัว และเอาผิดจากการกระทำผิดข้อหานี้ในปี 2019 "ปี 2019 เป็นปีที่โหดร้ายมากในเรื่องเสรีภาพขั้นพื้นฐานในเวียดนาม" แบรด อาดัมส์ ผู้อำนวยการภูมิภาคเอเชียของฮิวแมนไรท์วอทช์ กล่าว "รัฐบาลเวียดนามอ้างว่า พลเมืองของตัวเองมีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น แต่ 'เสรีภาพ' นี้หายไปเมื่อ พวกเขาใช้มันในการเรียกร้องประชาธิปไตย หรือวิจารณ์พรรคคอมมิวนิสต์ที่ปกครองประเทศ" การจับกุมตัวจิ๋น มาจากการที่ครอบครัวของเขาเป็นสมาชิกชุมชนชาวพุทธฮัวเฮา (Hoa Hao) ศาสนาพุทธได้รับการยอมรับจากรัฐบาล แต่ว่ามีผู้นับถือศาสนาพุทธหลายกลุ่มที่ไม่ปฏิบัติตามที่รัฐบาลกำหนด และพวกเขาก็ถูกจับตามอง และถูกทางการกดขี่ เช่นเดียวกับกลุ่มศาสนาที่ไม่ได้รับการยอมรับอื่น ๆ ฮิวแมนไรท์วอทช์ ระบุว่า ผู้ที่นับถือศาสนาเหล่านี้ถูกควบคุมตัว สอบปากคำ ทรมาน และถูกบังคับให้ละทิ้งความเชื่อและจำคุก "เพื่อผลประโยชน์ของชาติ" จิ๋น อาศัยอยู่ในเมืองไห่เซือง ทางเหนือของเวียดนาม เขามีความฝันเช่นเดียวกับเด็กหนุ่มคนอื่น คือ การเป็นนักฟุตบอล เขาชื่นชอบ คริสเตียโน โรนัลโด นักเตะชื่อดังชาวโปรตุเกส แต่เวลาที่ว่างจากการเรียน เขาก็ทำงานที่ร้านขายของใช้ในครัวเรือนของแม่ เขาสนิทกับแม่และตาที่อยู่บ้านเดียวกัน ในปี 2018 จิ๋น เข้าร่วมการชุมนุมกับตา เขาเล่าว่า เขาตื่นเต้นมากในตอนเช้าและผู้คนถือธงโบกสะบัด ขณะร้องตะโกนเรียกร้องเสรีภาพในการนับถือศาสนา และให้ปล่อยตัวนักโทษการเมือง ขณะเล่าอยู่ จิ๋นก็ชะงัก "ผมรู้สึกว่า การเล่าถึงเหตุการณ์วันนั้นเป็นเรื่องยาก" เขากล่าว ตาของจิ๋น ถูกจับตัวและถูกส่งเข้าเรือนจำ ซึ่งได้เสียชีวิตในเวลาต่อมาไม่นาน "ตอนที่เราไปเยี่ยมตา ตาดูอ่อนแรงมาก" จิ๋น กล่าว จากข้อมูลของแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล นักเคลื่อนไหวที่ถูกคุมขังมีความเสี่ยงที่จะถูกทรมานและได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้าย มีรายงานว่า เรือนจำของเวียดนามไม่ถูกสุขลักษณะ มีนักโทษหลายคนที่เสียชีวิตจากการเข้าไม่ถึงการดูแลทางการแพทย์ ไม่มีน้ำสะอาด และอากาศที่บริสุทธิ์ "คำพูดสุดท้ายของแม่ผมคือ 'ไปที่นั่น หาคนช่วย ไม่ต้องกลับมา'" เหตุการณ์ที่ตาของเขาเผชิญ ทำให้จิ๋นออกไปร่วมประท้วงต่อ แต่ในช่วงต้นปี 2019 เขาก็ถูกจับตัวเช่นกัน จากการที่แจกใบปลิว เขาถูกควบคุมตัวอยู่ในห้องเล็ก ๆ แคบ ๆ นาน 10 ชั่วโมง และถูกสอบปากคำเพียงลำพัง เขาบอกว่า ศรัทธาช่วยทำให้เขาผ่านมันมาได้ "แน่นอน ผมกลัว ตำรวจมาที่ห้องขังและสอบปากคำผมเกี่ยวกับครอบครัว และเหตุผลที่ผมมีเอกสารต่อต้านรัฐบาล พวกเขาตะโกนใส่ผมตอนที่ผมไม่ตอบ ผมกลัวมากว่า พวกเขาจะทุบตีผม" ในศาล เขาไม่ได้รับอนุญาตให้แก้ต่าง เขาถูกตัดสินว่าผิด และได้รับแจ้งว่า โทษจำคุกของเขาจะเริ่มตอนที่เขาอายุครบ 18 ปี จากนั้น แม่ของเขาได้หาเงินเพื่อจ่ายค่านายหน้าให้ลักลอบพาเขาเข้ามาในสหราชอาณาจักร "คำพูดสุดท้ายของแม่ผมคือ 'ไปที่นั่น หาคนช่วย ไม่ต้องกลับมา'" ที่สนามบิน แม่ส่งตัวเขาให้กับนายหน้า ที่เก็บหนังสือเดินทางของเขาไว้ "เราต่อเที่ยวบินหลายรอบ และพักบ้านคนหลายที่ จนกระทั่งถึงฝรั่งเศส" จิ๋น กล่าว เขาไม่รู้ว่า เขาผ่านประเทศอะไรมาบ้าง นอกจากมาเลเซียและกรีซ คืนหนึ่งในฝรั่งเศส เขาถูกพาตัวเข้าไปในคอนเทนเนอร์ของรถบรรทุก ในนั้นมีผู้ชายอีกคนอยู่ด้วย แต่พวกเขาไม่พูดคุยกัน จนกระทั่งมาถึงสหราชอาณาจักร เพราะกลัวว่าเจ้าหน้าที่ที่พรมแดนจะรู้ว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ "มันหนาวมาก แล้วก็หายใจลำบาก เพราะมันเป็นที่แคบ ๆ เล็ก ๆ" จิ๋น กล่าว "ผมนอนอยู่บนกล่องที่วางทับกันสูงในรถบรรทุกคันนั้น เกือบจะเป็นกล่องสูงสุด ก็เลยมีที่ว่างพอแค่ให้ผมนอนเท่านั้น มันมืดมาก ผมหลับไป ไม่มีอะไรติดตัวเลย ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ" ตอนที่รถบรรทุกหยุด จิ๋นถูกนำตัวไปอยู่กับครอบครัวชาวเวียดนามครอบครัวหนึ่ง ซึ่งให้อาหารและที่นอนแก่เขาในคืนนั้น "เราหาที่ปลอดภัยให้คุณได้" เจ้าบ้านกล่าวกับเขา เช้าวันต่อมา จิ๋น ถูกปล่อยทิ้งไว้ที่ด้านนอกอาคารสำนักงานกระทรวงมหาดไทยในพื้นที่ พร้อมกับกระดาษที่มีชื่อและวันเกิดของเขาเขียนไว้ เขาจำได้ว่า รู้สึกประหลาดมาก ทั้งที่เขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่เขารู้สึกกลับรู้สึกปลอดภัย เขาบอกว่า "เพราะผมอยู่ในสหราชอาณาจักร" ทางกระทรวงมหาดไทยเพิ่งมอบสถานะผู้ลี้ภัยให้กับเขาเมื่อไม่นานนี้ ซึ่งทำให้เขามีสิทธิ์อาศัยอยู่ในสหราชอาณาจักรเป็นเวลา 5 ปี จากนั้นจึงจะมีการทบทวนว่า เขาจะได้อยู่อาศัยต่อโดยไม่มีกำหนดระยะเวลาหรือไม่ จิ๋น โชคดี แม่ของเขาจ่ายค่าเดินทางให้เขาล่วงหน้า ตอนที่มีการพบศพชาวเวียดนาม 39 คนในเอสเซ็กซ์เมื่อปีที่แล้ว มีรายงานว่า มีผู้อพยพด้วยเหตุผลด้านเศรษฐกิจจากภูมิภาคที่ยากจนที่สุดบางแห่งของเวียดนามรวมอยู่ด้วย ซึ่งพวกเขาต้องกู้เงินจ่ายค่าเดินทางสูงถึง 30,000 ปอนด์ (ประมาณ 1.2 ล้านบาท) โดยใช้บ้านเป็นหลักประกันและพวกเขาจะต้องใช้หนี้ค่าเดินทางเมื่อมาถึงสหราชอาณาจักร ด้วยการทำงานผิดกฎหมายในฟาร์มกัญชา ร้านทำเล็บ หรือ ร้านอาหาร เราอาจไม่รู้ว่า ผู้ที่ถูกพบเสียชีวิตทั้ง 39 คนในเอสเซ็กซ์นั้น มีคนรับปากอะไรไว้หรือเปล่า แต่บางส่วนน่าจะลงเอยด้วยการทำงานเยี่ยงทาส จาคุบ โซบิก จากองค์กรต่อต้านการค้าแรงงานทาสสากล (Anti Slavery International) กล่าวว่า ชาวเวียดนามที่กู้เงินจ่ายค่าเดินทางมายังสหราชอาณาจักร มีความเสี่ยงที่จะถูกเอารัดเอาเปรียบมากกว่า "พวกเขาเดินทางมาด้วยความเชื่อว่า ยอมจ่ายเงินเพื่อให้คนช่วยลักลอบพาเข้าเมือง เพื่อไปตามหาชีวิตที่ดีกว่า แต่สุดท้ายกลับตกเป็นเหยื่อของการลักลอบค้ามนุษย์" "การที่พวกเขาต้องหลบซ่อนเจ้าหน้าที่ทางการ ทำให้ผู้ลักลอบค้ามนุษย์ทำงานง่ายขึ้น การอยู่ที่นี่เป็นเรื่องผิดกฎหมาย และพวกเขาไม่อาจเสี่ยงที่จะถูกส่งตัวกลับเวียดนาม โดยมีหนี้ก้อนใหญ่ท่วมหัวอยู่" พวกผู้ชายมักจะถูกส่งตัวไปที่โรงงานผลิตกัญชา ส่วนผู้หญิงชาวเวียดนามเสี่ยงที่จะถูกหาประโยชน์ทางเพศ ฉันได้อ่านเรื่องเล่าของเด็กชายวัย 15 ปี คนหนึ่ง ซึ่งบอกว่า ตอนที่ทำงานที่โรงงานกัญชา เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่อยู่ชั้นล่าง เขาเชื่อว่า พวกเธอกำลังถูกล่วงละเมิดทางเพศ เอมี คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ยังสาวคนหนึ่ง ถูกข่มขืนหลายครั้งขณะเดินทางมายังสหราชอาณาจักร แล้วก็ยังโดนข่มขืนตอนที่เดินทางมาถึงแล้วด้วย จนกระทั่งเจ้าหน้าที่สาธารณสุขคนหนึ่ง เห็นว่า เธอสุ่มเสี่ยงที่จะตกเป็นเหยื่อของการค้ามนุษย์ เธอตื่นเต้นมากที่จะได้จากบ้านมาพร้อมกับน้องสาวในปี 2013 เธอเล่าให้องค์กรการกุศลแห่งนี้ที่ดูแลเธอในสหราชอาณาจักรฟัง ชาย 2 คน เกลี้ยกล่อมให้ครอบครัวของเธอส่งเธอและน้องสาวไปหาเงินในต่างประเทศ ไม่ต้องจ่ายเงินล่วงหน้า แต่พวกเธอต้องทำงานชดใช้ค่าเดินทาง เอมีทิ้งลูกชายที่ยังเล็กไว้กับลุง ครั้งแรก เธอถูกส่งไปขายให้กับโรงงานเสื้อผ้าในรัสเซีย ซึ่งเธอต้องทำงานนาน 10-12 ชั่วโมงต่อวัน โดยไม่ได้รับค่าจ้าง เธอต้องนอนในห้องเล็ก ๆ พร้อมกับคนอื่น ๆ อีก 10 คน ซึ่งเป็นที่ที่เธอถูกคนงานชายข่มขืนหลายครั้ง ผ่านไป 2 ปี เธอและผู้หญิงอีก 8 คน ถูกส่งตัวมายังสหราชอาณาจักร และถูกบอกว่า ถ้าพวกเธอขยันทำงาน พวกเธอจะได้รับค่าจ้าง แต่เธอกลับตื่นมาในสภาพที่อยู่เพียงลำพังบนรถบรรทุกที่พาพวกเธอข้ามช่องแคบอังกฤษ (ผู้ลักลอบค้ามนุษย์ทิ้งเธอไว้คนเดียว โดยไม่ทราบเหตุผลที่แน่ชัด) จากนั้นเธอเข้าสู่โลกใหม่ของการถูกเอารัดเอาเปรียบ เธอลงเอยด้วยการถูกบังคับให้ค้าประเวณีที่บ้านของคู่รักชาวเวียดนาม ซึ่งเลวร้ายยิ่งกว่าฟาร์มกัญชา จนกระทั่งเธอตั้งท้อง แล้วถูกจับกุมตัวในการบุกจู่โจมบ้านหลังนั้น พยาบาลผดุงครรภ์สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ และแจ้งสำนักงานอาชญากรรมแห่งชาติเกี่ยวกับกรณีของเอมีว่า เธอน่าจะเป็นเหยื่อของทาสยุคใหม่ จากนั้นซัลเวชั่นอาร์มี จึงได้หาที่ให้เธอลี้ภัย ตอนนี้ เธอมีลูกอีกคน และพยายามดูแลลูกน้อยอย่างดีที่สุด จิ๋น กำลังใช้ชีวิตกับครอบครัวอุปถัมภ์ เขากำลังฝึกภาษาอังกฤษอย่างหนัก รวมถึงภาษาสแลงของท้องถิ่นทางเหนือของอังกฤษ เขายังคงนับถือศาสนาพุทธ และกำลังจะถึงวันเกิดครบ 18 ปีเต็ม ซึ่งเดิมทีเป็นวันที่เขามีกำหนดต้องรับโทษจำคุก บา ยังคงทรมานกับฝันร้ายและภาพความหลังตอนที่เขาตกอยู่ในเงื้อมมือของบรรดาผู้ค้ามนุษย์ เขากำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่า เขาจะได้รับอนุญาตให้ลี้ภัยหรือไม่ แต่ไม่นานนี้เขาเริ่มเข้ารับคำปรึกษา ขณะที่การเอาใจใส่ด้วยความรักจากพ่อและแม่อุปถัมภ์ ก็ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยมากขึ้นเรื่อย ๆ ชื่อ บา จิ๋น และเอมี เป็นชื่อสมมุติ ภาพประกอบโดย เอ็มมา รัสเซลล์