คนควรได้รับสิทธิในการตายหรือไม่?
คนที่มีอาการป่วยทางจิตควรได้รับการช่วยเหลือให้พวกเขาได้ตายจากโลกนี้ไปตามที่ต้องการหรือไม่?
หนึ่งปีก่อน แคนาดาได้อนุญาตให้คนป่วยระยะสุดท้ายฆ่าตัวตายได้ภายใต้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ แต่ก็มีหลักเกณฑ์ที่เข้มงวดหลายประการ ชายคนหนึ่งซึ่งไม่เข้าข่ายตามเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดจึงลุกขึ้นมาเรียกร้องสิทธิในการตายของเขา อาดัม ไมเออร์-เคลย์ตัน จากเมืองวินด์เซอร์ รัฐออนตาริโอ ประเทศแคนาดา ได้โพสต์คลิปวิดีโอเล่าเรื่องราวอาการเจ็บป่วยของเขา โดยแพทย์ได้สั่งจ่ายยาให้เขารับประทานหลายชนิด เพื่อรักษาอาการป่วยทางจิตใจ รวมถึงยากดประสาท ยาควบคุมอารมณ์ และยาคลายกังวล ปัญหาสุขภาพจิตของอาดัมเริ่มปรากฏให้เห็นตั้งแต่ในวัยเด็ก เขาทุกข์ทรมานกับการคิดมาก ซึมเศร้า และกังวลใจ อาการของเขาแย่ลงเมื่อเขาเริ่มหันมาเสพกัญชาเป็นครั้งแรกขณะมีอายุ 23 ปี เกรแฮม เคลย์ตัน พ่อของเขาเล่าว่า อาดัมเข้าออกโรงพยาบาล 6-7 วัน เขาเผชิญกับอาการบุคลิกวิปลาส (Depersonalisation) แพทย์คิดว่าเป็นผลกระทบชั่วคราวจากการใช้ยา แต่มันทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างถาวรแก่อาดัม และสิ่งต่าง ๆ ก็เริ่มแย่ลง อาดัม ไมเออร์-เคลย์ตัน รณรงค์ให้ขยายขอบเขตทางกฎหมายในการอนุญาตให้คนฆ่าตัวตายภายใต้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ อาดัม เริ่มเผชิญกับความเจ็บปวดทางร่างกายจนแทบขยับตัวไม่ได้ เขาบรรยายว่ามันเหมือนกับกำลัง "ถูกเผาไหม้ด้วยน้ำกรด" เขาได้รับการวินิจฉัยว่ามีอาการกลุ่มโรคแสดงอาการทางกาย (Somatic Symptom Disorder) ซึ่งเป็นอาการทางจิตที่แสดงออกมาทางกาย ซึ่งไม่สามารถระบุสาเหตุทางการแพทย์ได้ เมื่อเดือนมิถุนายนปี 2016 ในช่วงที่อาดัมเริ่มมีอาการเจ็บปวดบ่อยครั้งและอ่อนเพลีย รัฐสภาแคนาดาก็ได้ผ่านร่างกฎหมายซี-14 (Bill C-14) ซึ่งอนุญาตให้แพทย์ช่วยให้คนฆ่าตัวตายได้หากเข้าเกณฑ์ตามที่กำหนดไว้อย่างเข้มงวด อาดัม ไมเออร์-เคลย์ตัน และพ่อของเขา เกรแฮม เคลย์ตัน ทรูโด เลมเมนส์ ศาสตราจารย์ด้านนโยบายและกฎหมายสุขภาพที่มหาวิทยาลัยโตรอนโต อธิบายว่า "ซี-14 อนุญาตให้คนซึ่งเป็นที่เข้าใจว่าอยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิต, มีอายุ 18 ปี หรือแก่กว่า, เผชิญกับโรครุนแรงหรือความพิการ, ความสามารถถดถอยลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และมีความทุกข์ทรมานอย่างยากที่จะทนไหว ให้สามารถรับความช่วยเหลือทางการแพทย์ในการตายได้ โดยพื้นฐานก็คือต้องเป็นแพทย์หรือพยาบาลที่เป็นคนสามารถช่วยจบชีวิตพวกเขา" ขอบเขตของการอนุญาตให้ฆ่าตัวตายภายใต้การช่วยเหลือทางการแพทย์นั้นไม่รวมถึงคนที่มีอาการเจ็บป่วยทางจิตใจแต่เพียงอย่างเดียว ซึ่งไม่ได้อยู่ในระยะสุดท้ายของการเจ็บป่วย หรือมีอาการแสนสาหัส อาดัมซึ่งไม่เข้าข่ายตามกฎหมาย เห็นว่ากฎหมายนี้มีความคลุมเครือ เลือกปฏิบัติ และขัดต่อรัฐธรรมนูญ เขาเชื่อว่าอาการของเขาไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ เขาจึงเริ่มรณรงค์ผ่านสื่อว่า แคนาดาควรจะทำตามอย่างเบลเยียม และเนเธอร์แลนด์ โดยในประเทศเหล่านั้น คนที่เชื่อว่าชีวิตของพวกเขามาถึงจุดที่ยากจะทนไหว เนื่องจากความเจ็บป่วยทางจิตที่รุนแรง สามารถขออนุญาตรับยาที่ทำให้ถึงแก่ความตายได้ ด้วยการช่วยเหลือจากแพทย์หรือพยาบาล อาดัม ไมเออร์-เคลย์ตัน ได้รับการวินิจฉัยว่ามีอาการกลุ่มโรคแสดงอาการทางกาย อาดัมกล่าวต่อ เดอะ แคนาเดียนเพรส เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้วว่า "ชาวแคนาดาทุกคนควรได้รับสิทธินี้ สิทธิที่จะสามารถยุติความเจ็บปวดเรื้อรัง รักษาไม่ได้" ด้านผู้ไม่เห็นด้วยระบุว่า ในกรณีของการเจ็บป่วยทางจิตนั้น การจะชี้ชัดอาการของคนว่าเรื้อรังและรักษาไม่หายไม่สามารถทำได้อย่างชัดเจน ศาสตราจารย์เลมเมนส์ กล่าวว่า "ถ้าเราให้การดูแลทางสุขภาพจิตที่เพียงพอ คนส่วนใหญ่จะฟื้นตัว ทำให้เขามีคุณภาพชีวิตดีขึ้น" เขากล่าวต่อว่า "ใช่ บางคนยังทนทุกข์ต่อไป ใช่ บางคนมีแนวโน้มจะฆ่าตัวตาย แต่ในตอนแรกเราไม่รู้ว่า ใครคือคนที่อาการจะไม่ดีขึ้น นั่นเป็นเรื่องยากที่จะบอก" 'เราจำเป็นต้องระมัดระวัง' ดร. ไมเคิล แบค ซึ่งเป็นผู้อำนวยการบริหารสถาบัน IRIS ในแคนาดา ที่ทำงานเพื่อปรับปรุงสิทธิของผู้พิการ เห็นด้วยในเรื่องนี้ เขาไม่ได้ต่อต้านการุณยฆาตอย่างสิ้นเชิง แต่กังวลว่า การรักษาไม่หายควรจะเป็นเกณฑ์หนึ่งในการเปิดกว้างการอนุญาตให้คนฆ่าตัวตายภายใต้การช่วยเหลือทางการแพทย์หรือไม่ ศาลสูงสุดแคนาดาพิจารณาเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายภายใต้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ในปี 2015 เมื่อคนที่มีปัญหาทางจิตใจสามารถทำเรื่องนี้ได้ เขากล่าวว่า จะมีผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่จะขอใช้บริการนี้ ก่อนที่จะมีการรักษาอย่างเต็มที่ก่อน ปัจจุบันเรื่องนี้เป็นหนึ่งในสามเรื่องที่สภาวิชาการแคนาดากำลังทบทวนอยู่ รายงานมีกำหนดออกมาในช่วงสิ้นปีหน้า แต่รายงานดังกล่าวจะเป็นเพียงข้อแนะนำ ไม่ได้มีผลผูกมัดให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ขึ้นในอนาคต 'ผมเป็นผู้ช่วยชีวิตตัวเอง' รายงานชิ้นนี้อาจจะสายไปสำหรับอาดัม เมื่อวันที่ 13 เมษายนที่ผ่านมา เขาได้ขับรถไปยังโรงแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่งบนทางหลวงสาย 401 หลังรับประทานอาหารเช้า เขาได้ฆ่าตัวตายขณะมีอายุ 27 ปี ในโพสต์สุดท้ายทางเฟซบุ๊ก เขาบอกว่า "ผมเป็นผู้ช่วยชีวิตตัวเอง เช่นที่เคยเป็นมา และจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป" หลังการตายของเขา เกรแฮม เคลย์ตัน พ่อของอาดัม มีแผนที่จะสานต่อการรณรงค์ของลูกชายต่อไป เพื่อให้ทางการแคนาดาขยายสิทธิในการฆ่าตัวตายภายใต้การช่วยเหลือทางการแพทย์ แก่คนที่ทนทุกข์กับความเจ็บป่วยทางจิตใจด้วย ด้านแม่ของอาดัม กล่าวว่า "ลูกชายของฉันควรตายอย่างมีศักดิ์ศรี โดยมีครอบครัวและเพื่อนอยู่ด้วย"