โควิด-19: ช่างภาพอิตาลีตามบันทึกอุปสรรคของคนตาบอดในโลกที่ต้องรักษาระยะห่าง
สเตฟาโน สบรูลี ช่างภาพชาวอิตาลี ตามบันทึกภาพความยากลำบากที่ผู้พิการทางสายตาต้องเผชิญขณะปรับตัวใช้ชีวิตในโลกยุคโควิด-19 ที่ต้องรักษาระยะห่างทางสังคม
อิตาลีเป็นประเทศหนึ่งที่เผชิญกับวิกฤตโควิด-19 หนักและนานที่สุดในโลก นี่คือภาพและเรื่องราวของผู้พิการทางสายตาบางส่วนที่สบรูลีได้ไปเจอมาระหว่างเดือน มี.ค. ถึง มิ.ย. ลูซิลลา อายุ 55 ปี ลูซิลลา เป็นประติมากรและอาจารย์สอนประวัติศาสตร์ศิลปะ "ฉันมักจะนับก้าวเอาเวลาไปไหนมาไหน เพราะฉะนั้นถ้าคุณเปลี่ยนแปลงอะไรระหว่างทาง ฉันจะหลงทาง" เธอบอกว่ายังไม่ได้ออกไปซื้อของ มีการเปลี่ยนแปลงทางเข้า-ออกที่สถานีรถไฟใต้ดินที่เธอใช้ และนี่จะทำให้เธอเดินทางยากลำบากมากขึ้น ลอเรนโซและฟรานเชสโก ฝาแฝดวัย 13 ปี ลอเรนโซชอบตีกลอง ส่วนฟรานเชสโกชอบร้องเพลง แต่หลังการล็อกดาวน์ พวกเขาก็ไม่ได้ไปเรียนดนตรีอีกเลย ฝาแฝดคู่นี้ตาบอดทั้งคู่และมักจะนั่งเล่นและร้องเพลงกันจนพระอาทิตย์ตกดิน นอกจากไม่ได้ทำกิจกรรมที่โรงเรียนแล้ว ครูผู้คอยช่วยเหลือพวกเขาเป็นพิเศษก็ไม่สามารถมาหาที่บ้านได้ ต้องอาศัยแม่และยายช่วยเหลือแทน พวกเขาไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างเป็นอิสระได้ และการเว้นระยะห่างทางสังคมอาจทำให้พวกเขาแปลกแยกจากสังคมมากขึ้น แอนนา ยายของพวกเขา บอกว่าหลาน ๆ ควรเป็นกลุ่มคนที่ได้รับการดูแลเป็นอันดับแรก ๆ ไม่ใช่เป็นกลุ่มสุดท้าย ซิโมนา อายุ 35 ปี ซิโมนา เคยใช้ชีวิตอย่างอิสระไม่เคยต้องพึ่งใคร เธอออกจากบ้าน ไปทำงาน ไปหาเพื่อนได้อย่างสบายใจ แต่ตอนนี้ เธอไม่ได้ออกไปไหนมาหลายเดือนแล้ว "ฉันต้องบอกเลยว่าความคิดเรื่องจะออกจากบ้านทำให้ฉันรู้สึกวิตกกังวล" ซิโมนาเล่า เธอกลัวว่าจะหลงทางเพราะว่าตอนนี้ทางเข้า-ออกสถานีรถไฟใต้ดินที่ใช้อยู่ถูกปรับเปลี่ยนไปหมดตามมาตรการรักษาระยะห่างทางสังคม เอตโตเร อายุ 50 ปี เอตโตเรมีความพิการทางสายตาบางส่วน แต่ก็สามารถพึ่งตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ เขาทำงานเกี่ยวกับบริการดูแลคนที่มีความพิการในแบบเดียวกับเขา นอกจากความรู้สึกโดดเดี่ยวแล้ว เอตโตเรบอกว่าเขาพอรับมือกับการล็อกดาวน์ได้ แต่ตอนนี้เริ่มมีอุปสรรคเวลาไปซื้อของ เขาต้องใช้เวลานานเวลามองหาว่าจะซื้ออะไร หรือการดูวันหมดอายุ และราคา และกังวลว่าคนจะกดดันให้เขาทำอะไรให้เร็วขึ้น นอกจากนี้ การใช้หน้ากากอนามัยยังทำให้แว่นตาเขาเป็นฝ้าด้วย และการใช้ถุงมือก็ยิ่งทำให้ทำอะไรไม่ค่อยถนัดเหมือนเก่า มัตเตโอ อายุ 32 ปี โดยปกติแล้ว มัตเตโอนั่งรถบัสไปออฟฟิศทุกวัน เขาอาศัยอยู่กับพ่อแม่และพี่ชายสองคนในบ้านหลังเล็ก ๆ การล็อกดาวน์ทำให้ทุกอย่างยุ่งยากไปหมด การทำงานจากบ้านทำให้เขาต้องอยู่ในที่แคบ ๆ ตลอดเวลา เขาอยากจะกลับไปทำงานที่ออฟฟิศให้เร็วที่สุด มาร์โก อายุ 31 มาร์โก พิการทางสายตาบางส่วน เขาชอบเล่นกีฬา และได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนอิตาลีในการแข่งขันเซิร์ฟคนพิการในรายการแข่งขันชิงแชมป์โลกที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา แต่แล้วก็เกิดการระบาดใหญ่ เขาใช้ชีวิตแบบไม่ต้องพึ่งใครโดยมีสุนัขนำทางคอยช่วย แต่ในช่วงล็อกดาวน์ เขาไม่สามารถพาสุนัขไปออกกำลังกายในสวนสาธารณะได้ "สุนัขนำทางต้องสุขภาพแข็งแรง เพราะถ้ามันป่วย มันก็ไม่สามารถช่วยผมได้" แอนเจลินา อายุ 90 ปี แอนเจลินา อาศัยอยู่ในบ้านพักคนชรา การมีญาติมาเยี่ยมทำให้เธอมีความสุข แต่ตอนนี้มีการจำกัดจำนวนคนและเวลาในการเยี่ยมเพื่อป้องกันการระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ อารีอานา อายุ 31 ปี และสเตฟาโน อายุ 45 ปี อารีอานา ตาบอด ส่วนสามีของเธอ สเตฟาโน พิการทางสายตาบางส่วน พวกเขาจับมือกันเสมอและมีสุนัขนำทางคอยช่วยเหลือ หลังจากเกิดการระบาดใหญ่ พวกเขาต้องย้ายไปอยู่บ้านแม่ของอารีอานา อารีอานาบอกว่า ผลดีอย่างหนึ่งของการระบาดใหญ่คือ ต่อไปนี้ ความกังวลเรื่องติดเชื้อน่าจะทำให้คนเดินอย่างระมัดระวังไม่มาชนพวกเขาแล้ว และไม่เล่นกับสุนัขนำทางเธออีก แอนโทนี อายุ 31 ปี แอนโทนี ตาบอดมา 9 ปีแล้ว เขาคิดถึงแฟนสาวที่อาศัยอยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง เขาสามารถใช้ไม้นำทางได้ดี และรักษาระยะห่างจากคนได้ "แต่มันจะยุ่งยากเมื่อผมต้องการความช่วยเหลือ หรือต้องให้ใครสักคนนำทาง" เขาหวังว่าคนที่ต้องพบเจอในแต่ละวันต่อจากนี้จะมีความเข้าอกเข้าใจในสถานการณ์ของเขา