ความรุนแรงในครอบครัว : หญิงอินเดียผู้จุดไฟเผาสามีจอมทารุณ
ค่ำคืนหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิปี 1989 ทีปัก อาลูวาเลีย ทาบเตารีดร้อน ๆ ไปที่ใบหน้าภรรยา ขณะมืออีกข้างจิกผมของเธอเอาไว้แน่น
คดีของกีรานจิต ได้รับความสนใจไปทั่วโลก และเป็นคดีประวัติศาสตร์ในอังกฤษ เตารีดนั้นไหม้ผิวเธอขณะพยายามดิ้นรนให้พ้นเงื้อมมือของสามี และทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนหน้า กีรานจิต อาลูวาเลีย บอกว่าเหตุการณ์นั้นเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย หลังจากเธอต้องทนทุกข์กับความรุนแรงจากน้ำมือสามีมานานหนึ่งทศวรรษ "ฉันนอนไม่ได้ ฉันเอาแต่ร้องไห้ ฉันตกอยู่ในความเจ็บปวดทั้งกายและใจ" กีรานจิต เล่าให้บีบีซีฟังถึงความหลังอันขมขื่นในรอบ 30 ปี "ฉันอยากทำร้ายเขา ฉันอยากจะตีเขากลับแบบที่เขาทำกับฉัน ฉันอยากทำร้ายเขาเพื่อให้เขารู้สึกแบบเดียวกับฉัน ฉันไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น สมองของฉันหยุดชะงักลงอย่างสิ้นเชิง" คืนนั้น ขณะที่เขากำลังหลับบนเตียง กีรานจิต สาดน้ำมันใส่เท้าสามีแล้วจุดไฟ เธอคว้าลูกชายแล้ววิ่งหนีออกจากบ้าน "ฉันคิดแค่จะเผาเท้าของเขา ไม่ให้เขาวิ่งตามฉันได้ ฉันอยากฝากรอยแผลเป็นไว้เพื่อให้เขาจดจำสิ่งที่ภรรยาทำกับเขา เพื่อที่ทุกครั้งที่เขามองดูแผลเป็นที่เท้า เขาจะนึกถึงฉัน" กีรานจิต ยืนกรานว่าเธอไม่ได้เจตนาฆ่าสามี แต่ 10 วันหลังเกิดเหตุ ทีปัก เสียชีวิตลงจากอาการบาดเจ็บ ในเดือน ธ.ค.ปีเดียวกันนั้น กีรานจิต ถูกตัดสินให้มีความผิดฐานฆาตกรรมสามี และได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต กีรานจิต ถ่ายภาพนี้เมื่อปี 1992 สาวเหนือกับครอบครัวที่อบอุ่น กีรานจิต เติบโตมาในรัฐปัญจาบ ทางภาคเหนือของอินเดีย แม้พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตเมื่อเธออายุ 16 ปี แต่กีรานจิต บอกว่าเธอมีความสุขมากในวัยเด็ก เธอเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องทั้ง 9 คน ที่ต่างเอาอกเอาใจเธอ เมื่อย่างเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นตอนปลาย ก็เริ่มมีแรงกดดันให้เธอแต่งงานออกเรือนเพิ่มขึ้น "ฉันไม่เคยคิดอยากแต่งงาน ดังนั้นฉันจึงไปอยู่กับพี่สาวคนหนี่งในแคนาดา ฉันไม่อยากลงหลักปักฐานแต่งงานมีลูกอยู่ในอินเดียเหมือนบรรดาสะใภ้ร่วมบ้าน ฉันอยากทำงานหาเงิน และใช้ชีวิตของตัวเอง" กีรานจิต เล่า แต่แล้วเธอก็ต้องยอมรับกับมัน เมื่อพี่สาวที่อยู่ในอังกฤษของเธอหาคู่ให้ "เขามาดูตัวฉันที่แคนาดา เราคุยกันราว 5 นาที แล้วฉันก็ตอบตกลง ฉันรู้ดีว่าฉันหนีมันไม่พ้น ฉันต้องแต่งงาน นั่นแหละ อิสรภาพของฉันได้สูญสิ้นไป" กีรานจิต ยังจำความประทับใจแรกที่มีต่อสามีของเธอได้ "เขาดูดีมาก หล่อเหล่า แล้วก็มีเสน่ห์" แต่เธอไม่เคยรู้ว่าเขาจะฟิวส์ขาดขึ้นมาเมื่อไหร่ นาทีหนึ่งเขาอารมณ์ดีมาก แต่นาทีถัดไปเขากลับกลายเป็นคนน่ากลัว แหวนทอง กีรานจิต เล่าว่า การตบตีเริ่มตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาแต่งงาน "ถ้าเขาโมโห นั่นแหละ...เขาจะแผดเสียง ข่มเหงจิตใจ ขว้างปาสิ่งของ ผลักฉันไปรอบ ๆ และเอามีดมาขู่ฉัน หลายครั้งเขาจะเข้ามาบีบคอ จนฉันมีรอยฟกช้ำ และพูดไม่ได้ไป 2-3 วัน" "ฉันจำได้ว่ามันเป็นวันเกิดของเขา และฉันทำงานล่วงเวลาเพื่อซื้อแหวนทองคำเป็นของขวัญวันเกิดให้เขา ในสัปดาห์เดียวกันนั้นเอง เขาเกิดฟิวส์ขาดแล้วต่อยหน้าฉันจนฟันหักด้วยแหวนทองวงนั้น" กีรานจิต บอกว่า ทุกครั้งที่เธอพยายามหนี สามีจะตามหาเธอจนเจอ พาเธอกลับบ้านแล้วซ้อมเธอ หลังแต่งงานไปได้ 5 ปี ทั้งคู่เดินทางไปอินเดีย ซึ่งกีรานจิตเล่าเรื่องที่เธอถูกสามีทำร้ายให้พี่ชายฟัง ตอนแรกครอบครัวของเธอรู้สึกไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่หลังจากได้รับคำขอโทษขอโพยจากสามีของเธอ พวกเขาก็กล่อมให้เธอยอมกลับบ้านกับสามี หลังจากกลับมาอังกฤษได้ไม่กี่เดือน การทารุณก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ทีปักเริ่มนอกใจไปมีหญิงอื่น แล้วไถเงินจากเธอ ซึ่งนำไปสู่การทะเลาะก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์จุดไฟเผาขึ้น "ฉันจะหนีหรือหย่าไม่ได้ มันมีแรงกดดันจากครอบครัวให้ต้องมีลูก ทุกคนบอกว่าถ้าฉันมีลูก อะไร ๆ จะเปลี่ยนไป เขาจะเป็นคนที่มีความรับผิดชอบขึ้น" "เขาไม่เคยเปลี่ยน และเลวร้ายลง" เรื่องราวชีวิตของกีรานจิต ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ที่นำแสดงโดยนางเอกบอลลีวูดชื่อดัง ไอศวรรยา ราย ตอนที่กีรานจิตถูกนำตัวขึ้นพิจารณาคดีฆาตกรรมสามี เธอบอกว่า ไม่มีใครเหลียวแลความทุกข์ทรมานจากการทารุณที่เธอต้องเผชิญ และเธอรู้สึกโกรธที่ได้ยินคำตัดสินของศาล คำฟ้องในคดีระบุว่าเธอก่อเหตุเพราะความหึงหวง จากการที่สามีไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงอื่น และระยะเวลาระหว่างการโต้เถียงกับสามีกับตอนที่เธอลงมือแก้แค้นเขา ก็นานพอที่เธอจะได้ใจเย็นลงและคิดถึงการกระทำของตัวอย่างมีเหตุผล "ฉันเชื่อมั่นในกฎหมายอังกฤษอย่างเต็มเปี่ยม ฉันเคยคิดว่ากฎหมายอังกฤษจะทันสมัยและเข้าใจว่าถึงความเจ็บปวดของฉัน...พวกเขาไม่เคยเข้าใจว่าฉันต้องทุกข์ทรมานมานานหลายปี" ตอนที่อยู่ในเรือนจำ กีรานจิต เล่าว่าเธอรู้สึกเป็นอิสระจากสามี เธอเล่นแบดมินตัน เรียนภาษาอังกฤษ และร่วมเขียนหนังสือเกี่ยวกับตัวเอง ซึ่งในเวลาต่อมาได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ที่บอกเล่าชีวิตของเธอ คดีของกีรานจิต ได้รับความสนใจจาก Southall Black Sisters (SBS) กลุ่มทนายความอาสาที่ให้ความช่วยเหลือผู้หญิงผิวดำและหญิงเอเชีย "เราพยายามคุยกับทีมทนายความของเธอในตอนนั้น และพยายามให้ความรู้พวกเขาเกี่ยวกับบริบททางวัฒนธรรมของเธอ ว่าเหตุใดผู้หญิงเช่นเธอจึงไม่สามารถออกจากชีวิตสมรสที่เต็มไปด้วยความรุนแรงได้โดยง่าย" ปรารถนา ปาเทล ผู้อำนวยการ SBS กล่าว แต่เธอบอกว่า ศาล "ไม่รับฟัง" และทีมทนายความ "ไม่สนใจ" ที่จะทำความเข้าใจปูมหลังด้านวัฒนธรรมของเธอ การรณรงค์และการดำเนินการทางกฎหมายอย่างไม่ย่อท้อของ SBS ช่วยให้ศาลยอมรับคำอุทธรณ์ของกีรานจิต ในปี 1992 ด้วยเหตุลดหย่อนความรับผิด (diminished responsibility) จากความผิดปกติทางด้านจิตใจ ศาลรับฟังหลักฐานใหม่ที่แสดงให้เห็นภาวะซึมเศร้าเรื้อรังของเธออันเป็นผลมาจากการถูกกระทำทารุณนานหลายปี ศาลยอมรับว่าช่วงเวลาระหว่างการโต้เถียงกับสามีกับตอนที่เธอลงมือก่อเหตุนั้น "ยิ่งทำให้อารมณ์รุนแรงจนควบคุมไม่อยู่" มากกว่าจะทำให้ "ใจเย็นลง" ในการพิจารณาคดีใหม่ ศาลยอมรับคำสารภาพในความผิดฐานทำให้คนตายโดยไม่เจตนาของกีรานจิต และตัดสินให้เธอถูกจำคุก 3 ปี 4 เดือน ซึ่งเท่ากับระยะเวลาที่เธอถูกจองจำไปแล้ว ส่งผลให้เธอได้รับการปล่อยตัวในทันที กีรานจิต (คนที่ 2 จากซ้าย) ชูมือ ปรารถนา ปาเทล (คนที่ 2 จากขวา) ขณะที่เธอเดินออกจากเรือนจำ คดีประวัติศาสตร์ การปล่อยตัวเธอได้สร้างบรรทัดฐานใหม่ในประวัติศาสตร์การพิจารณาคดีของอังกฤษ ซึ่งศาลยอมรับว่าผู้หญิงที่เป็นเหยื่อความรุนแรงในครอบครัวอาจมีแนวโน้มที่จะ "เก็บกด" ความรู้สึกเมื่อถูกยั่งยุหรือกระทำทารุณ มากกว่าจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ออกมาในทันที นอกจากนี้ ยังเป็นการส่งสัญญาณว่า ผู้หญิงที่ก่อเหตุฆาตกรรมอันเป็นผลมาจากการถูกคนในครอบครัวทำร้ายอย่างรุนแรงนั้น ไม่ควรได้รับการปฏิบัติเยี่ยงฆาตกรเลือดเย็น ผู้อำนวยการ SBS กล่าวว่า "เราได้เปลี่ยนทัศนคติคนในสังคม" "นี่คือห้วงเวลาอันยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ที่ผู้หญิงในประเทศนี้ต้องต่อสู้กับปัญหาความรุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีที่เกี่ยวข้องกับหญิงชนที่มาจากชนกลุ่มน้อย และเป็นครั้งแรกที่ชุมชนคนกลุ่มน้อยได้ไตร่ตรองและยอมรับว่าความรุนแรงที่มีพื้นฐานมาจากเพศภาวะมีอยู่จริง และบางครั้งเป็นผลมาจากการที่เราปฏิบัติต่อสตรีเพศ" ปัจจุบัน กีรานจิต ยังอาศัยอยู่ในอังกฤษ เธอบอกว่ารู้สึกภูมิใจกับการที่เธอกอบกู้ชีวิตตัวเองขึ้นมาได้อีกครั้งในช่วง 3 ทศวรรษที่ผ่านมา "ฉันสู้เต็มที่ ฉันมีงานทำ ลูกชายทั้งสองของฉันเรียนจบ และตอนนี้ฉันได้เป็นคุณย่าแล้ว" "30 ปี มันเป็นราวกับฝันร้าย"