Ahmet Altan
Ne gariptir ki, imparatorluÄŸun Ã§Ã¶kÃ¼ÅŸÃ¼nÃ¼n ilk izlerini gÃ¶rmesi, ihtiyarlÄ±ÄŸÄ± andÄ±rÄ±r endiÅŸeli bir sÄ±kÄ±ntÄ±yÄ± ilk hissediÅŸi de Sultan'Ä±n dÃ¶nÃ¼ÅŸÃ¼ne rast geliyordu, belki de eski karÄ±sÄ± geri gelmese imparatorluÄŸun Ã§Ã¶kÃ¼ntÃ¼sÃ¼nÃ¼ bu kadar Ã§abuk gÃ¶rmeyecekti. Sabaha kadar, uzun gecelik entarisiyle konaÄŸÄ±n iÃ§inde dolaÅŸmÄ±ÅŸ, biraz serinleyebilmek iÃ§in bahÃ§eye Ã§Ä±kmÄ±ÅŸ ve acÄ±nÄ±n da Ã§eÅŸit Ã§eÅŸit olduÄŸunu keÅŸfetmiÅŸti; terk edilmekle Ã¶zlemek baÅŸka baÅŸka acÄ±lar yaratÄ±yordu. Kaybetmenin acÄ±sÄ±yla kavuÅŸamamanÄ±n acÄ±sÄ± birbirine benzemiyordu; karÄ±sÄ± kendisini terk ettiÄŸinde onu bir daha gÃ¶remeyecek olmanÄ±n kederine, kÄ±rÄ±lan gururunun ve kendisini alaycÄ± bakÄ±ÅŸlarla sÃ¼zen gÃ¶zlerin yarattÄ±ÄŸÄ± aÅŸaÄŸÄ±lanmÄ±ÅŸlÄ±k duygusu da karÄ±ÅŸmÄ±ÅŸtÄ±. Åžimdi Ã¶zlerken ise Ä±stÄ±rap Ã§Ä±rÄ±lÃ§Ä±plak ve katÄ±ÅŸÄ±ksÄ±zdÄ±, bu nedenle de daha sarsÄ±cÄ±; tek tesellisi bunun ilk acÄ± kadar uzun sÃ¼rmeyeceÄŸini bilmekti. "EÄŸer seversen, hissediyorsun," demiÅŸti Osman'a, bunu Ã¶yle bir sÃ¶ylemiÅŸti ki, Osman anlamÄ±ÅŸtÄ± ne demek istediÄŸini; gerÃ§ek bir sevginin hiÃ§ bitmediÄŸini, hiÃ§ Ã¶lmediÄŸini, azalsa da hiÃ§ yok olmadÄ±ÄŸÄ±nÄ± Osman bu tuhaf, bu manasÄ±z cÃ¼mleden Ã¶ÄŸrenmiÅŸti. AynÄ± acÄ±yÄ± babasÄ±ndan bir miras gibi tevarÃ¼s eden Hikmet Bey ise, Ã¶lmeden Ã¶nce, hatÄ±ratÄ±na, biraz da edip arkadaÅŸlarÄ±nÄ±n etkisiyle daha edebi yazmÄ±ÅŸtÄ± bu konudaki duygusunu: "Hakiki aÅŸk kÄ±lÄ±Ã§ yarasÄ± gibidir, yara kapansa da izi mutlaka kalÄ±r."
Historical,Historical Fiction,Asian Literature,Turkish Literature,Fiction,Cultural,Turkish,Roman,Literature,20th Century,Cultural,International,Literature,19th Century,Literature
KÄ±lÄ±Ã§ YarasÄ± Gibi