Mahir Ãœnsal EriÅŸ
â€œAbim AtatÃ¼rkâ€™Ã¼ Ã§ok severdi, bense Allahâ€™Ä±. Babam, annemi ve Galatasarayâ€™Ä± severdi, annem de Ringoâ€™yu. Babam yorgun bir adamdÄ±. GÃ¼ndÃ¼z vardiyasÄ±ndayken her gÃ¼n, Ã§alÄ±ÅŸtÄ±ÄŸÄ± taÅŸocaÄŸÄ±nda sanki onca kayayÄ± sÄ±rtÄ±na vurup ordan oraya sÃ¼rÃ¼klemiÅŸ gibi, kalan son canÄ±yla eve gelir, Ã§oÄŸunlukla da tek kanallÄ± televizyonun bitmek bilmeyen ana haber bÃ¼lteni sona ermeden uyuyakalÄ±rdÄ±, akvaryumun karÅŸÄ±sÄ±ndaki ikili koltukta.â€, ,Yaz bitince kalabalÄ±ÄŸÄ±n gÃ¼nbegÃ¼n seyreldiÄŸi, ahalinin biz bize kalÄ±p bÄ±kkÄ±nlÄ±kla merabalaÅŸÄ±p mahsunlaÅŸtÄ±ÄŸÄ±, her gÃ¼rÃ¼ltÃ¼nÃ¼n ikindi vakti aÄŸÄ±r usul sÃ¶ndÃ¼ÄŸÃ¼ bir sahil ÅŸehrini dÃ¼ÅŸÃ¼nÃ¼n... BoÅŸ masalarÄ± dÃ¶ven yaÄŸmurlarÄ±, kirlenmiÅŸ kÄ±yÄ±larÄ±, eprimiÅŸ gÃ¼neÅŸ ÅŸemsiyelerini... Buna, seksenli yÄ±llarÄ±n sakaletini, iÄŸreti kaygÄ±larÄ±nÄ±, katÄ±ksÄ±z korku olan Ã§aresizliÄŸini ekleyin., ,Mahir Ãœnsal EriÅŸ, bir sahilde oturmuÅŸ, can sÄ±kÄ±ntÄ±sÄ±ndan esneyen, kendi Ã§ocukluÄŸuna bakÄ±yor; renkli, yuvarlacÄ±k, pÃ¼tÃ¼r pÃ¼tÃ¼r bir Ã§ocukluk anlatÄ±yor bize. â€œKomen! komen!â€ diye ateÅŸ eden oÄŸlan bebelerini, mobiletleri, leblebi tozunu, Kaynanalar ParkÄ±â€™nÄ±, KÄ±z Meslekâ€™in kÄ±zlarÄ±nÄ±, Klinsmannâ€™Ä±, Evrenosâ€™u, Allahâ€™Ä±n yanÄ±na aldÄ±ÄŸÄ± iyileri, kale zindanÄ±ndaki prensesleri resmediyor., ,Yoksulluk, hoyratlÄ±k, yalnÄ±zlÄ±k, gamsÄ±zlÄ±k, kÄ±rk mumluk sarÄ± ampulÃ¼n Ä±ÅŸÄ±ÄŸÄ±nda belli belirsiz gÃ¶rÃ¼nÃ¼p, kayboluyor. Merhamet, taÅŸraya uÄŸramadan Kaf DaÄŸÄ±â€™na gidiyor..., ,CanlÄ±, anlatma iÅŸtahÄ±yla dolu yeni bir ses var karÅŸÄ±mÄ±zda. EriÅŸ, soba boyasÄ±yla boyanmÄ±ÅŸ hikÃ¢yeleriyle edebiyat ÅŸehrengizinde... MaÄŸlup ama baÅŸtan kaybetmiÅŸliÄŸini bilen bir hÄ±nzÄ±rlÄ±kla sÄ±rÄ±tÄ±yor okuruna...
Asian Literature,Turkish Literature,Cultural,Turkish,Short Stories,Fiction
BangÄ±r BangÄ±r Ferdi Ã‡alÄ±yor Evde...