Abdi sumping sateuacan tengah wengi. Sanggeus meunang konci kuring langsung naek lift ka kamar. lorong éta sepi, maot jempé. Abdi ngartos. Meureun sabab geus tengah peuting. Kabéh sémah keur istirahat. Kuring teu malire rarasaan kawas batur keur lurking bari leumpang handap aula. pikiran kuring ngan hiji. Istirahat. Nepi ka hareupeun kamar kuring nempelkeun konci, sarta nalika panto kamar kuring dibuka: ieu kosong! Babaturan kuring teu acan sumping. Tah nu kitu mah. Abdi oge teu wani ngajak naek supir, sieun engke rerencangan. Sanggeus mandi, néangan saré kuring ngahurungkeun TV. nepi ka kuring saré satengah saré. Sarta di dieu musibah dimimitian. Teu acan ngalaman katindihan. Kusabab sanajan panon kuring ditutup, otak kuring masih pinuh sadar. Ujug-ujug kuring kadéngé siga nu keur ngagoréng sangu di luar balkon. Sora spatula/sabeulah beusi bentrok tarik pisan jeung kagorengan ngaduk sangu kadenge jelas siga tukang goreng ngaduk sangu di jalan hareupeun imah. tapi otak abdi masih sadar, abdi teu di lantai 3? abdi ngantepkeun abdi. Meureun kuring berhalusinasi sabab kuring capé. Tapi beuki lila siga spatula adu kawali beuki heuras.