Dina Minggu wingi aku lunga menyang omahe budheku. Omahe budheku iki ana ning jero kampung pecinan lan cedhak banget karo pelabuhan ning kuthaku. Wargane rukun lan uga gayeng amarga kabeh generasi wiwit saka simbahe kanthi putu isih ana sing manggon ning kampung kuwi. Kabeh kebutuhan kuwi ana ning jero kampung amarga wonge padha dodolan barang sing macem-macem kaya sembako, klambi lan uga sak panunggale. Saban imlek, aku lan budheku mesti oleh akeh panganan kaya kue kranjang, mie, lan uga buah. Nanging ning jero kampung kuwi, senajan Islam minoritas, tetep wae ana masjid gedhe sing uga dadi pusat kegiatan masyarakat kampung. 