Masing terbayang jelas di ingatan, Tuti, adèk-adèk, amè ênyaknyè sehabis salat subuh selalu pêgi kê sungai. Tumannyè Tuti ngêbawè pakèan kotor, adèknyè ngêbawè piring kotor, amè ênyaknyè ngêbawè ember nyang bakal diisi air bersih buat dibawa pulang. Tumannyè ari masing gelap amè mêrèka kudu ngêbawè lampu semprong sêbagè penerang jalan. Jaman dulu, jalan kê sungai ntu mirip hutan kêcit. Mêrèka kudu liwat jalan setapak di antara rimbun hutan, sesekali tangan berusaha menepis akar pohon nyang menjuntai, sêmêntarè tangan laènnyè memegang ember berisi pakèan kotor atau piring kotor di junjungan kepala. Nyang paling sedih wayah hujan datang karna kudu ekstra hati-hati merayap di jalan setapak nyang licin. Bêbêrapè kali Tuti pêrnèh jatuh. Piring-piring gè penyok. Lututnya gè berdarah karna terkena batu atau akar pohon nyang tajam. Tapi, kagak pêrnèh sekali gè Tuti kapok. Keesokan arinyè, kalo luka kagak terlalu parah, Tuti ikut kê sungai lagi.