Kuring teu apal ayeuna teh hayang ngajalin jeung babaturan teh kumaha. saprakpak kuring nutup diri ti babaturan, kuring sok ngajauhan ti jelema anu ceuk kuring mah eweh pentingna jeung kuring, Aya rarasaan anu kasieun, sapertos sieun dijauhan, sieun dimanpaatkeun hungkul, jeung sajabana. Kajadian baheula, kuring pernah boga babaturan anu sok babarengan, ngan beuki dieu teh babaturan teh asa eweh manpaatna jeung urang, nu mana sok ngajak ka tempat jauh, sok boros, jeung aya hiji hal anu ngakuciwakeun, nyaeta manehna jadi babaturan kuring teh meh bisa niron hungkul. Tidinya kuring ngarasa eweh babaturan anu bener-bener nyobat pisan, kabeh ge ngan saukur ngamanpaatkeun hungkul.