Dina prei pancen dadi wektu kang ditunggu-tunggu dening bocah sekolah apadene pegawe kantoran. Yen ngomongke bab dina prei aku banjur kelingan pengalamanku biyen dhek isih cilik. Wektu kuwi dina prei sekolah barengan karo Natal lan Warsa Anyar, aku diboyong karo ibuku lan sepupuku liyane dolan menyang desa Sribit. Dhasare aku bocah kutha, sepisanane weruh sawah lan kali, ya atine krasa mbungahi. Ing kana aku digawekake Paklik ku dolanan ceplokan seka wit pring buri omah. Besuke diajak mlaku-mlaku turut galengan tengah sawah, banjur makani wedhus kagungane Paklik. Rampung kuwi, diajak wisuh sikil ana kalen kang banyune wening. Tumrap bocah, pengalaman kuwi mau klebu larang regane. Mula kanggo wong tuwa kang duwe bocah, ayo padha dijak dolan, kareben ora sumpeg. Yen bubar dolan anggone sinau mesthi luwih sregep.