Kasabaran dina basa nyaéta sikep nahan émosi jeung kahayang, sarta salamet dina kaayaan susah ku cara henteu ngawadul. Kasabaran mangrupa wujud kamampuh ngadalikeun diri salaku sikep anu miboga ajén luhur sarta ngagambarkeun kateguhan jiwa hiji jalma. Langkung luhur kasabaran hiji jalma, langkung kuat anjeunna dina nyanghareupan sagala rupa masalah anu aya dina kahirupan. Sabar sorangan asalna tina kecap Arab sobaro yasbiru anu hartina sabar. Nurutkeun istilah sabar nyaeta nahan sagala kasusah, kasedih, jeung nahan diri nalika nyanghareupan hiji hal anu anjeunna teu resep. Sabar mangrupikeun kakuatan, kakuatan positip anu ngadorong jiwa pikeun ngalaksanakeun hiji kawajiban. Jeung sajaba ti eta, kasabaran teh mangrupa kakuatan anu nyegah hiji jalma tina ngalakukeun kajahatan. Sabar dina Islam miboga kautamaan jeung mangpaat anu kacida gedéna. Sabab kasabaran téh mangrupa kabiasaan mulya anu kacida dipikabutuh pikeun sakabéh jalma. 