Kanggo aku dhewe, kamarku kuwi panggon wisata sing tersembunyi sing wong-wong ora podo ngerti. Aku kui wonge ora terlalu seneng lungo seko omah. Konco-koncoku liyane podo seneng plesiran, misale neng pantai, gunung, opo panggon-panggon sing apik kanggo foto. Yen aku lungo neng endi-endi kui, rasane gampang banget kesel. Biasane, bar dolan, konco-koncoku iso ngelakoke kegiatan liyane, ning aku ora iso koyo ngono. Tekan omah rasane lemas lan kepengin turu. Mergo kui aku luwih seneng neng kamar. Senadyan kamarku cilik kui panggon sing paling nyaman. Kamarku uga akeh debune mergo arang tak resiki nanging momen pas resik-resik kamar kui dadi makin asyik. Isine uga ora akeh, hiburanku neng kono mung laptop karo piano.