Pertanian tiasa masihan parasaan anu beda-beda gumantung kana individu anu ngalakukeunana. Tapi, sababaraha urang ngarasa bagja jeung sugema lamun ningali pepelakan anu dipelakna tumuwuh jeung mekar bener. Sababaraha urang ogé mikaresep proses miara pepelakan, sapertos nyiram, ngabuahan, sareng pruning, sabab masihan rasa nyambung ka alam sareng masihan rasa tenang sareng tengtrem. Di sisi sejen, sababaraha urang bisa ngarasa frustasi atawa kuciwa lamun pepelakan maranehanana henteu tumuwuh sakumaha ekspektasi. Ngembang pepelakan oge butuh waktos sareng usaha, sareng panginten peryogi pangropea anu terus-terusan, ku kituna pikeun sababaraha eta tiasa janten padamelan anu susah. Gemblengna, pertanian tiasa janten rarasaan anu positif sareng tiasa janten pangalaman anu mangpaat pikeun kaséhatan mental sareng fisik, khususna pikeun anu milari hubungan sareng alam sareng nyeepkeun waktos di luar.