Hiji poé, saurang raja mutuskeun rék ngumbara ka nagarana. Unggal ngaliwat ka tempat anu béda-béda, unggal jalma buru-buru nepungan anjeunna.

Nanging, nalika raja ngaliwat ka hiji tempat, anjeunna ningali hiji sepuh anu miskin. Eta lalaki teu merhatikeun kadatangan raja terus sibuk ku kagiatanana.

Raja lajeng sumping ka lalaki sarta nanya naha anjeunna teu gabung jalma pikeun nepungan anjeunna.

Si kokolot ngawaler, “Samemeh maneh, geus aya raja-raja sejen anu ngaliwat ka ieu tempat. Sarerea ngumpul pikeun ningali éta ogé.

Tapi, sababaraha poé sanggeusna anjeunna maot sarta dimakamkeun wae caket dieu. Hiji jalma miskin oge maot dina mangsa éta sarta dikurebkeun deukeut kuburan raja."

“Sanggeus sawatara waktu, banjir gedé ngagebrét ka éta wewengkon ngabalukarkeun kuburan-kuburan digulingkeun. Balukarna, tulang-tulang si miskin campur jeung tulang-tulang raja. Kami henteu tiasa ngabédakeun antara aranjeunna deui.

Saatos ningali ieu, éta henteu penting deui pikeun kuring anu raja sareng saha anu pengemis. Tungtungna, imah urang ogé bakal sarua. “, sambung si sepuh.

Pesan moral anu tiasa dicandak tina ieu carita nyaéta nalika urang maot, urang sadayana bakal katingali sami di sisi Allah SWT tanpa jabatan, harta, atanapi naon waé anu aya di dunya.