Mangsa keur di sakola dasar, kuring kacida resepna mun geus diajak ku babaturan nongton nu tanding maen bola di lapangan desa. Wanci sore sabada solat ashar, babaturan geus nampeu di buruan. Dina saku calananamerekis ku kulub kacang jang engke didahar bari nongton. Kuring jeung manehna laju muru lapangan bola nu jarakna teu pati jauh ti imah kuring. Tepi ka nu dituju kuring jeung manehna neangan tempat nu merenah pikeun diuk. Nu jadi pilihan nyaeta handapeun tangkal jeungjing nu kawilang geus aya umuran da akarna geus muncul ka luhur jadi bisa dijadikeun tempat keur dariuk. Bari panon manco ka nu keur maen di lapang, teu poho leungeun kuring jeung babaturan anteng mesekan kacang tuluy am dihuapkeun. Saking ku anteng, teu karasa pertandingan geus lekasan. Kuring jeung babaturan carengkat rek mulang ka imah sewing-sewangan, ngabring jeung panongton nu sejen. 