Tos saminggon abdi bobo peuting-peuting nepikeun tabuh dua peuting lantaran ngerjakeun tugas ti kampus wae. Abdi lieur pisan kana tugas anu dipasihan ku dosen lantaran siga nu teu ereun-ereun, komo batas waktos kanggo ngumpulkeunna oge hampir dekeutan, beuki we abdi teh ngarasa lieur dina sirah. Untungna pas abdi tos rengse ngerjakeun sadaya tugas abdi, aya rerencangan abdi anu ngajakan ameng ka leuwueung kanggo kemping. Abdi atoh pisan basa diajakan naek gunung ku anjeunna lantaran abdi tos lami pisan teu ka luar imah. Komo basa pandemi kamari abdi sareng rerencangan tos jarang patepang lantaran teu tiasa kempel. Tungtungn abdi tiasa kempel deui sareng rerencangan anu tos lami patepang sabari ngarasakeun endahna alam, jauh ti hape jeung laptop. 