Aku kebayang pas wis tuwo, aku kepengen tinggal neng deso. Koyoke ngenteke wektu tuwo neng deso kui luwih penak timbangane neng kota. Ora koyo neng daerah kota, deso kui ketoke luwih tenang. Awak dhewe ora mesthi ngerungoke swara klakson neng deso. Awak dhewe uga ora bakal ngerosoke macet meneh neng deso. Neng kono dalane lowong lan koyoke ora ono sing kesusu mergo arep telat mlebu kantor. Sakliyane dalane sing lowong. Aku uga kepengen ngerasake urip karo wong-wong neng deso. Wong sing uripe sederhana lan wong sing ora egois mentingke kepentingane dhewe. Neng kono opo-opo dilakoke bareng-bareng. Pas ono hajatan opo ono lelayu, kabeh wong neng kono podo rewang neng omahe wong sing lagi butuhke. Ketoke nyaman banget yen iso urip neng deso.