b'\n_START_ARTICLE_\nLamarckismo\n_START_PARAGRAPH_\nAng Lamarckismo o pagmamanang Lamarckian ang ideya na ang organismo ay maaaring magpasa ng mga katangian ng organismong ito na nakamit nito sa buong buhay nito sa mga supling nito. Ito ay kilala rin bilang pagmamana ng nakamit ng mga katangian o malambot na pagmamana. Ito ay ipinangalan sa biologong Pranses na si Jean-Baptiste Lamarck (1744\xe2\x80\x931829) na nagsama ng aksiyon ng malambot na pagmamana sa kanyang mga teoriyang ebolusyonoryo. Pagkatapos ng publikasyon ng teoriyang natural na seleksiyon ni Charles Darwin, ang kahalagahan ng mga pagsisikap ng mga indibidwal sa henerasyon ng pag-aangkop ay malaking nabawasan. Kalaunan, ang henetikang Mendelian ay pumalit sa nosyon ng pagmamana ng mga nakamit na katangian na kalaunang tumungo sa pagkakabuo ng modernong ebolusyonaryong sintesis at ang pangkalahatang paglisan sa teoriyang Lamarckian ng ebolusyon sa biolohiya. Sa kabila ng paglisan dito, ang interes sa Lamarckismo ay kamakailang tumaas dahil ang ilang mga pag-aaral sa larangan ng epihenetika ay nagbibigay diin sa posibleng pagmamana ng mga pang-pag-aasal na katangian na namana ng nakaraang henerasyon.'