b'\n_START_ARTICLE_\nAklat ni Malakias\n_START_SECTION_\nPanahon ng pagkakasulat\n_START_PARAGRAPH_\nIsinulat ni Malakias ang aklat na ito noong ikalimang daantaon bago dumating si Kristo, pagkaraang maitatag na muli ang templo ng Jerusalem. Mga ilang dekada ito makaraan ang pagbabalik ng ma Hudyo sa kanilang pagkakadalang-bihag sa Babilonia.\n_START_SECTION_\nLayunin\n_START_PARAGRAPH_\nNilayon ni Malakias na himukin ang sambayanan at mga saserdo para pag-alabin ng mga ito ang kanilang pagiging matapat sa Diyos, sapagkat namamayani ang kahinaan sa pamumuhay at pananampalataya sa Diyos. Hindi katulad ng mga sinundang niyang mga propetang sina Ageo at Zacarias, hindi inaliw ni Malakias ang kaniyang bayan, bagkus pinagsalitaan niya ito ng mga ukol sa parusang ibibigay ng Diyos. Binabanggit rin sa hula ni Malakias ang isang "panibagong paghahain sa Bagong Tipan na iniaalay sa lahat ng dako." Tumutukoy ang katagang ito sa pagdaraos ng Misa.\n_START_SECTION_\nMga bahagi\n_START_PARAGRAPH_\nBinubuo ng dalawang bahagi ang Aklat ni Malakias. Nilalaman ng una ang pag-aala-ala sa mga kasalanang nagawa ng mga kaparian at ng sambayanan, kabilang ang pagkukulang nila sa dalanginan. Ipinahahayag naman sa pangalawang bahagi ang kaparusahang magmumula sa Diyos sa kapanahunan ng Mesias. Katulad ng propetang si Zacarias, sinambit ni Malakias ang pagdating ng "araw ng Panginoon," isang pagdating na may pagdadalisay, pagpapala, at paghahatol ng kaniyang bayan. Ngunit may isang bagong sangkap ang aklat ni Malakias: ang pangako ng pagpapauna sa isang sugo bilang tagpahawan ng landas at bilang isang umalahokan (tagapagbalita) na magpapahayag ng kanyang tipan.'