b'\n_START_ARTICLE_\nLumang Tagalog\n_START_SECTION_\nPagkakahirang ng Tagalog bilang pambansang wika\n_START_PARAGRAPH_\nBagaman ang Cebuano ay sinasalita ng 40% sa bansa sa katimugan nito, ang Tagalog ay hinirang na pambansang wika noong 1939. Ang Tagalog ay tinawag na Pilipino noong 1959, ngunit ito ay itinuturing na Tagalog pa rin. Sa mga dekada 1950 hanggang 1960, may mga hindi matagumpay na demanda na dinala sa mga hukuman upang pigilan ang pagtuturo ng nakasalig sa Tagalog na "Pilipino". Gayunpaman, kahit walang suporta sa mga paaralan sa Kabisayaan, ang pang-kalyeng Tagalog ay madaling natutunan sa pamamagitan ng mga komiks, telebisyon, radyo at mga pelikula. Bilang resulta, ang Tagalog ay kumalat kahit sa mga sentrong panlunsod na nagsasalita ng mga Cebuano kahit pa may pagtutol ang mga lokal na politiko dito. Noong mga 1970, 55.3\xc2\xa0ng populasyon ay kahit papaano nakagagamit ng pang-kalyeng Tagalog.\n_START_SECTION_\nMaugnyaing Pilipino\n_START_PARAGRAPH_\nIto ay nilikha noong mga dekada 1950 hanggang 1960\xc2\xa0ng Surian ng Wikang Pambansa upang maging maugnayin ang mga salitang pang-agham.\n_START_SECTION_\nModernong Filipino\n_START_PARAGRAPH_\nNoong 1973, ang Pilipino ay pinalitan ng  "Filipino" upang ang pambansang wika ay kumatawan sa lahat ng mga Pilipino at hindi lamang ng mga nagsasalita ng Tagalog na walang tunog na "f". Ang pagpapangalang ito ay naghudyat rin ng bagong saloobin sa pagbuo ng pambansang wika. Ito ay wala na sa kamay ng mga "purista". Ang mga salita at tunog mula sa ibang wika ay maaari nang gamitin kabilang ang Ingles at Kastila. Sa mga praktikal na termino, ang Filipino ang pormal na pangalan ng Tagalog o ka-magkasingkahulugan nito.'