b'\n_START_ARTICLE_\nPagsamba ng mga pastol\n_START_PARAGRAPH_\nAng Pagsamba ng mga pastol o Adorasyon ng mga pastol ay isang tagpuan sa pagsilang ni Hesus, partikular na sa sining, kung saan naging malapit na mga saksi ang pangkat ng mga pastol (o pastor ng mga tupa) matapos ang pagkakaluwal batang Hesus sa kaniyang pook na pinagsilangan. Karaniwang itong nilalarawan na nasa isang bangan o tambubuong - lugar na pinaglalagakan ng mga hayop sa bukid o pastulan - na malapit sa Belen o Betlehem (binabaybay ding Bet-lehem).\n_START_SECTION_\nPinagmulan\n_START_PARAGRAPH_\nIbinatay ito sa paglalahad na nakasulat sa Ebanghelyo ni Lukas (Lukas 2: 8-20) na hindi mababasa sa iba pang mga Ebanghelyo ng Bagong Tipan ng Bibliya. Sa Ebanghelyo ni Lukas, isinasalaysay na nagpakita ang isang anghel sa isang pangkat ng mga pastol at nagbalitang isinilang na si Kristo sa Betlehem. Pagkaraan inilahad pa ni San Lukas na isang hukbo ng mga anghel na nagbubunyi ng mga katagang "Luwalhati sa Diyos sa kaitaasan at kapayapaan sa lupa sa mga taong kinalulugdan niya." Pagkaraan, nilarawan na nahikayat ang mga pastol na dalawin si Hesus, bago balikan ang kanilang mga kawan. Natagpuan nila ang sanggol na Hesus na "nababalot ng mga lampin at nakahiga sa isang labangan (o sabsaban). Sa kapanahunan ng Bagong Tipan ng Bibliya, itinuturing ng mga tagalunsod ang mga pastol at iba pang mga taumbayan sa kanayunan bilang mga mangmang at mga walang kalantayan o hindi pino. Subalit dahil sa pagdalo nila sa harap ng Banal na Mag-anak pagkaraan ng pagsilang ni Hesus, mas pinarangalan sila ng Diyos kaysa mga makapangyarihan; iniangat ng Diyos ang kanilang kaurian. Ito ang katuparan ng mga kataga sa tinatawag na Magnificat ng Bibliya sa Ebanghelyo ni Lukas (Lukas 1: 46-55)\n_START_SECTION_\nSa sining\n_START_PARAGRAPH_\nKalimitang isinasama ang tagpo o eksenang ito sa Pagsamba ng mga Mago, partikular na sa sining ng pagpipinta o pagguhit. Bagaman mayroon ding nakahiwalay o nagsosolo ang paksa. Kabilang sa mga naakit ng paksa ang imahinasyon ng mangguguhit na si Gaetano Gandolfi (1734-1802) at ang pintor na si Giorgione (1476/78-1510). Sa bersyon ni Giorgione, matatagpuan ang Banal na Mag-anak sa loob ng isang yungib na tila mas kaayaaya kaysa isang kamalig baysa o imbakan ng palay na may mga hayop. Ipininta niya ang mga mukha ng mga tauhan na tila ba mga wangis ng mga anghel na nagmumula sa ibang mundo. Malinis ang mga damit ng mga pastol, maging ang mga punit nito. Dahil dito, may epekto ng pagiging marangal ang kaganapan imbis na nagbibigay ng hindi likas na matamis na damdamin o sentimyento.'