b'\n_START_ARTICLE_\nEbanghelyo ni Hudas\n_START_SECTION_\nNilalaman\n_START_PARAGRAPH_\nAng Ebanghelyo ni Judas ay naglalaman ng 16 na mga kabanata na nagdodokumento sa katuruan ni Hesus tungkol sa mga bagay na espiritwal at kosmolohiya. Si Hudas ang bayani ng ebanghelyong ito at ang tumpak na nakakaunawa ng mga salita ng kanyang panginoon. Ang ebanghelyong ito ay naglalaman ng kaunting mga elementong naratibo. Ito ay nagtatala kung paanong si Hudas ay tinuruan ni Hesus ng tunay na kahulugan ng kanyang mensahe at kaya ay binato ng ibang mga alagad ni Hesus. Ang ebanghelyong ito ay naglalaman ng mga ideya na sumasalungat sa mga ideyang umiikot sa sinaunang iglesiang Kristiyano. Ikinatwiran ng may akda na ang diyos ay likas na "maningning na ulap ng liwanag" na umiiral sa isang hindi masisirang sakop. Si Adamas na amang espiritwal ng lahat ng sangkatauhan ay nilikha sa larawan ng diyos at nanahan sa hindi masisirang sakop. Sa simula ng panahon, ang diyos ay lumikha ng isang pangkat ng mga anghel at mas mababang mga diyos. Ang labindalawang mga anghel ay niloob na umiral upang mamuno sa kaguluhan at [sa pangilalim na daigdig]. Ang mga anghel ng pagkakalikha ay inutusan na lumikha ng isang pisikal na katawan para kay Adamas na nakilala bilang unang taong si Adan. Unti-unti, ang sangkatauhan ay nagsimulang makalimot sa pinagmulang diyos nito at ang ilan sa mga supling ni Adan(Cain at Abel) ay nasangkot sa kaguluhan ng unang pagpatay sa mundo. Maraming mga tao ay napaisip na ang hindi perpektong unibersong pisikal ang kabuuan ng paglikha, nawalan ng kanilang kaalaman ng diyos at ng hindi masisirang sakop. Si Hesus ay ipinadala bilang anak ng tunay na diyos at hindi ang isa sa mga mas mababang diyos. Ang kanyang misyon ay upang ipakita na ang kaligtas ay nasa pakikipag-ugnayan sa diyos na nasa loob ng tao. Sa pamamagitan ng pagyakap sa panloob na diyos, ang tao ay makababalik naman sa hindi masisirang sakop. Ang labing-isa sa mga alagad ni Hesus na piniling ikalat ang kanyang mensahe ay hindi naunawaan ang mga sentral na aral ng kanyang katuruan. Sila ay nahumaling sa pisikal na daigdig ng mga pandama. Kanilang ipinagpatuloy ang pagsasanay ng relihoyosong paghahandog ng hayop na nagpalugod sa mas mababang mga diyos ngunit hindi nakatulong sa pagpapayaman ng isang koneksiyon sa tunay na diyos. Kanilang maling itinuro na ang mga minartir sa pangalan ni Kristo ay muling bubuhayin sa katawan. Bilang pagsalungat dito, nagagawa ni Hesus na turuan si Hudas ng tunay na kahulugan ng buhay, kanyang ministerio at kamatayan. Ang sangkatauhan ay maaaring hatiin sa dalawang mga lahi o pangkat. Ang mga pinagkalooban ng imortal na kaluluwa tulad na Hudas ay maaaring makilala ang diyos sa loob at makapasok sa hindi masisirang sakop kapag sila ay namatay. Ang mga nabibilang sa parehong henerasyon ng iba pang labing-isang mga alagad ay hindi makapapasok sa sakop ng diyos at parehong mamamatay ng espiritwal at pisikal sa wakas ng kanilang mga buhay. Bilang mga pagsasanay na kaugnay sa daigdig na pisikal, ang paghahandog sa hayop at ang isang seremonyang komunyon na nakasentro sa kanibalismo(ang simbolikong pagkain ng laman at dugo ni Hesus) ay kinokondena bilang kasuklam-suklam. Ang kamatayan ay nakikita hindi bilang isang maluwalhating pangyayari ngunit simpleng isang paraan upang makatakas sa masisirang sakop ng laman. Ang isang labis na kahalagahan ang pagkaunawa ng may akda sa kamatayan ni Hesus. Ang ibang mga ebanghelyo ay nangatwirang si Hesus ay dapat mamatay upang tubusin ang mga kasalanan ng sangkatauhan. Ang may akda ng ebanghelyong ito ay nag-aangkin na ang uring hustisyang paghaliling ito ay nakalulugod sa mga mas mababang diyos at sa mga anghel. Ang tunay na diyos ay mapagbiyaya at kaya ay hindi nag-aatas ng anumang paghahandog. Sa Ebanghelyo ni Hudas, ang kamatayan ni Hesus ay simpleng isang pinal na paraan para sa kanya na lumisan sa sakop ng laman at bumalik sa maningning na ulap.'