b'\n_START_ARTICLE_\nKaharian ng Yugoslavia\n_START_SECTION_\nFarming\n_START_PARAGRAPH_\nTatlong quarters ng Yugoslav workforce ay nakikibahagi sa agrikultura. Ang ilang komersyal na magsasaka ay umiral, ngunit karamihan ay mga magsasaka. Ang mga nasa timog ay lalong mahihirap, na naninirahan sa isang maburol, subalit rehiyon. Walang malalaking lupain na umiiral maliban sa hilaga, at lahat ng mga ito ay pag-aari ng mga dayuhan. Sa katunayan, ang isa sa mga unang aksyon na ginawa ng bagong estado ng Yugoslav noong 1919 ay ang pagbuwag ng mga estates at pagtatapon ng mga dayuhan, at sa partikular na mga may-ari ng lupang  Magyar. Halos 40% ng populasyon sa kanayunan ay sobra (ibig sabihin, sobra ang mga tao na hindi kailangan upang mapanatili ang mga kasalukuyang antas ng produksyon), at sa kabila ng mainit na klima, ang Yugoslavia ay medyo tuyong din. Ang mga panloob na komunikasyon ay mahirap, ang pinsala mula sa Unang Digmaang Pandaigdig ay naging malawak, at may ilang mga eksepsiyon sa agrikultura ay wala sa mga makinarya o iba pang modernong teknolohiya sa pagsasaka.\n_START_SECTION_\nManufacturing\n_START_PARAGRAPH_\nAng pagmamanupaktura ay limitado sa Belgrade at sa iba pang mga pangunahing sentro ng populasyon, at binubuo pangunahin ng mga maliliit, medyo primitive na pasilidad na ginawa ng mahigpit para sa domestic market. Ang komersyal na potensyal ng mga port ng Yugoslavia na  Adriatic ay naging basura dahil ang bansa ay wala ang kabisera o teknikal na kaalaman upang magpatakbo ng industriya ng pagpapadala. Sa kabilang banda, ang industriya ng pagmimina ay maayos na binuo dahil sa kasaganaan ng bansa ng mga mapagkukunan ng mineral, ngunit dahil ito ay pangunahing pag-aari at pinamamahalaan ng mga dayuhan, karamihan sa produksyon ay na-export. Ang Yugoslavia sa kabuuan ay ang ikatlong pinakamaliit na industriyalisadong bansa sa Silangang Europa pagkatapos ng Bulgaria at Albania.\n_START_SECTION_\nUtang\n_START_PARAGRAPH_\nAng Yugoslavia ay tipikal ng mga bansa ng Eastern Europe dahil sa hiniram nito ang malalaking halaga ng pera mula sa West noong 1920s. Nang magsimula ang Great Depression noong 1930, ang mga nagpapautang sa Western ay tinawag sa kanilang mga utang, na hindi mababayaran. Ang ilan sa pera ay nawala sa graft, bagaman ang karamihan ay ginagamit ng mga magsasaka upang mapabuti ang produksyon at pag-export ng mga potensyal. Gayunpaman, ang mga pang-agrikultura na pag-export ay palaging isang hindi matatag na pag-asa dahil ang kanilang mga kita sa pag-export ay nakasalalay sa mga pabagu-bago ng mga presyo sa merkado sa mundo. Ang Great Depression ay naging sanhi ng pagbagsak ng merkado dahil ang global demand na kinita nang husto at ang sitwasyon para sa mga magsasaka na nakatuon sa pag-export ay lalong sumisira nang ang mga bansa sa lahat ng dako ay nagsimulang magtayo ng mga hadlang sa kalakalan. Ang Italya ay isang pangunahing kasosyo sa pangangalakal ng Yugoslavia sa mga unang taon pagkatapos ng Unang Digmaang Pandaigdig, ngunit nahulog ang mga kurbatang pagkatapos ng kapangyarihan Benito Mussolini. Sa kaguluhan sa sitwasyong pangkabuhayan noong 1930, sinunod ng Yugoslavia ang pangunguna ng mga kapitbahay sa pagpapahintulot sa sarili na maging dependent sa Nazi Germany.'