b'\n_START_ARTICLE_\nUlilang Dalagita na nasa Sementeryo\n_START_SECTION_\nPaglalarawan\n_START_PARAGRAPH_\nBilang isa sa mga unang akda ni Delacroix, pinaniniwalaan na isa itong paghahanda lamang para sa Masaker sa Chios (Massacre at Chios sa Ingles, o Pagpapatayan sa Chios) Mapagmamasdan at mararamdaman mula sa larawan ang kalungkutan, bago pa man mabasa ang ibinigay na pamagat para rito. Ayon sa Museo ng Louvre, may "mga luhang namumutawi at nangingilid sa mga ng dalagita," isang tanda ng pagdadalamhati. Nagbabadya rin ng pighati ang payak na tanawing nasa likuran ng batang babae: ang anyo ng kalangitan at ang pinabayaang libingan. Naglilikom din ng paksang kalungkutan ang kalagayan ng pangangatawan at pananamit ng dalagita: ang pagkakabagsak ng bahagi ng blusa sa may balikat, ang kamay na nakahimlay sa hita, ang paglalaro ng mga anino sa ibabaw ng kaniyang batok at leeg, ang kadiliman sa gawing kanan ng taong ito, at ang malamig at mapanglaw na mga kulay sa damit. Mapapansin sa mga ito ang katayuan ng kawalan ng pag-asa at ang kaulilahan at kawalan ng maaaring dumamay sa batang babae, mayroon siyang tinatanaw ngunit hindi nakikita ng taong tumitingin sa larawang ito.\n_START_SECTION_\nAng dibuhista\n_START_PARAGRAPH_\nPara kay Delacroix, ang kulay ang pinakamahalagang elemento ng isang dibuho kaya\'t wala siyang tiyaga at pasensiya sa paggaya ng mga estatuwang klasiko. Hinangaan niya sina Peter Paul Rubens at ang mga Benesyano (mga taga-Benesya), Italya. Pinili niyang gamitin ang makukulay at eksotiko o "nagmula sa ibang mga lupain" na mga tema o paksa para sa kaniyang mga larawan, na nangingintab sa liwanag at puno ng pagkilos.\n_START_SECTION_\nPinaglalagakan\n_START_PARAGRAPH_\nKasalukuyan itong taglay at pinangangalagaan ng Museo ng Louvre (Mus\xc3\xa9e du Louvre) sa Louvre, Pransiya.'