Iwan Managarow (, ur.  w Jenakijewem, zm. 27 listopada 1981 w Jałcie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys 
Miał wykształcenie niepełne średnie, pracował w kopalni, we wrześniu 1914 wstąpił do rosyjskiej armii, walczył w I wojnie światowej, w czerwcu 1915 został ciężko ranny i zdemobilizowany. 

W 1917 aktywnie uczestniczył w wydarzeniach rewolucyjnych, w lipcu 1917 został zastępcą dowódcy, potem dowódcą oddziału Czerwonej Gwardii w Jenakijewem, w lutym 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, 1919 został członkiem RKP(b). Brał udział w wojnie domowej jako dowódca pułku, walczył m.in. z wojskiem Krasnowa i Denikina, a 1920-1921 z anarchistyczną armią Machno, 1923 ukończył szkołę kawalerii im. Budionnego w Taganrogu. Od września 1923 do marca 1925 dowodził plutonem kawalerii w 21 pułku kawalerii 4 Dywizji Kawalerii Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, od marca 1925 do kwietnia 1926 służył w 46 pułku kawalerii 8 Dywizji Kawalerii na Froncie Turkiestańskim (przeciw basmaczom), 1926-1928 był sekretarzem biura partyjnego 47 pułku kawalerii 11 Dywizji Kawalerii w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym w Troicku. W 1931 ukończył Wojskową Akademię Polityczną Armii Czerwonej im. Tołmaczewa w Leningradzie i został komisarzem 7 zmechanizowanego pułku 7 Dywizji Kawalerii Białoruskiego Okręgu Wojskowego, a w maju 1932 dowódcą i komisarzem 3 pułku kawalerii 1 Dywizji Kawalerii w Płoskirowie, od stycznia 1936 do lipca 1938 był komenderowany służbowo do Chin i Mongolii. Od 1938 do listopada 1941 dowodził 8 Dywizją Kawalerii 1 Samodzielnej Armii Dalekowschodniej, od listopada 1941 do stycznia 1942 dowodził 26 Korpusem Piechoty Frontu Dalekowschodniego, a od stycznia do marca 1943 16 Korpusem Kawalerii Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od marca 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca 7 Korpusu Kawalerii 61 Armii, walczył na Froncie Briańskim i Kalinińskim, od grudnia 1942 do marca 1943 dowodził 41 Armią Frontu Kalinińskiego, brał udział w operacji rżewsko-wiaziemskiej. Od marca do grudnia 1943 i ponownie od marca 1944 do końca wojny dowodził 53 Armią, w składzie Frontu Stepowego uczestniczył w bitwie pod Kurskiem i bitwie o Dniepr, w składzie 2 Frontu Ukraińskiego w operacji kirowohradzkiej, korsuń-szewczenkowskiej, humańsko-botoszańskiej, jassko-kiszyniowskiej, budapesztańskiej i praskiej, a w składzie Frontu Zabajkalskiego w operacji chingańsko-mukdeńskiej. W 1947 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od lutego 1947 do czerwca 1949 dowodził 4 Armią w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym, a od czerwca 1949 do września 1953 dowodził wojskami obrony przeciwlotniczej Rejonu Kijowskiego, następnie zakończył służbę wojskową.

Awanse 
 kombrig (20 listopada 1938)
 generał major (4 czerwca 1940)
 generał porucznik (29 sierpnia 1943)
 generał pułkownik (29 maja 1945)

Odznaczenia 
 Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (28 kwietnia 1945)
 Order Lenina (dwukrotnie)
 Order Rewolucji Październikowej
 Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie)
 Order Suworowa I klasy
 Order Kutuzowa I klasy
 Order Bohdana Chmielnickiego I klasy
 Order Czerwonej Gwiazdy (dwukrotnie)
Medale ZSRR i odznaczenia zagraniczne.

Bibliografia 
 http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=4747 (ros.)

Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego
Czerwoni (wojna domowa w Rosji)
Generałowie pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR
Odznaczeni Orderem Bohdana Chmielnickiego
Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru
Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy
Odznaczeni Orderem Kutuzowa
Odznaczeni Orderem Lenina
Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej
Odznaczeni Orderem Suworowa
Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie)
Urodzeni w 1898
Zmarli w 1981
Radzieccy dowódcy armii w II wojnie światowej