Zenon Uryga (ur. 1934 w Staroniwie) – polski polonista, profesor i rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie w latach 1990–1993.

Życiorys 
Studia pierwszego stopnia ukończył na WSP w Krakowie w latach 1951–1954. W latach 1954–1957 pracował jako nauczyciel w Państwowym Ośrodku Wychowawczym w Szklarskiej Porębie, w którym przebywały dzieci koreańskie objęte opieką z racji wojny. Uczył też w liceum w Lubomierzu. Doktoryzował się w 1967 na podstawie rozprawy o twórczości Antoniego Sygietyńskiego napisanej pod kierunkiem prof. Jana Nowakowskiego. Habilitował się w 1978.

Od 1 października 1980 działał w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym "Solidarność" na WSP jako zastępca przewodniczącej, którą była Maria Baster. Był aktywny w Komitecie Obywatelskim w latach 1988–1990 podczas transformacji ustrojowej. Tytuł profesora otrzymał w 1992. Stanowisko profesora zwyczajnego zajmował od 1998.

Na emeryturę przeszedł w 2005. W 2001 został członkiem Komisji ds. Podręczników szkolnych PAU. Wszedł w skład Komisji Historycznoliterackiej PAN.

Zajmuje się przede wszystkim dydaktyką literatury polskiej. Jest autorem lub współautorem (obok między innymi Bolesława Farona i Stanisława Burkota) artykułów z zakresu metodyki nauczania. Wydał między innymi książkę Godziny polskiego: z zagadnień kształcenia literackiego (1996).

W 2003 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne 
 
 
 

Polscy poloniści
Urodzeni w 1934
Absolwenci Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie
Rektorzy Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie
Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność" (1980–1989)
Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)