Wat is het sentiment van de recensie?

Met een titel die geschikter lijkt voor een _Loney Tunes_ -spotje dan voor een lugubere _giallo_, is 'Don't Torture a Duckling' (1972) niettemin een thriller van de bovenste plank van horrorauteur maestro Lucio Fulci. In deze film heeft iemand de tienerjongens gewurgd in een landelijk, Zuid-Italiaans dorp en zijn er, kenmerkend voor die _gialli_, veel verdachten. Barbara Bouchet (Patrizia), die er sappiger uitziet dan je haar ooit hebt gezien, een rijk meisje dat zich schuilhoudt na een drugsschandaal; Florinda Bolkan (Martiara), de plaatselijke epileptische voodoo-vrouw; haar hekserij beoefenende minnaar; Giuseppe, de plaatselijke idioot; de priester met het lieve gezicht; zijn stugge moeder; en ga zo maar door. De film bevat een paar ongewoon gewelddadige scènes, waaronder een kettingbotsing van een van de hoofdpersonen op een kerkhof (een van de meest realistische, bloederige scènes die ik ooit heb gezien) en een handige scène waarin de moordenaar uiteindelijk wordt ontmaskerd. De geweldsuitbarstingen in de film compenseren het feit dat er geen noemenswaardige angst of spanning in de film zit. Toch fascineert deze _giallo_ met zijn ongewone plattelandsachtergrond, verontrustende kindermoorden, excentrieke personages en bizarre opnamen van Riz Ortolani. De film is prachtig gefotografeerd in wat naar ik aanneem de Monte Sant'Angelo is, vlak bij de Adriatische Zee in Zuid-Italië (tenminste, de politie van die stad wordt in de aftiteling bedankt). WE HEBBEN EEN MOOIE dvd gemaakt (het Amerikaanse slang is niet overtuigend in deze landelijke Italiaanse setting), Anchor Bay wordt bedankt voor nog zo'n goed gemaakte film. O... die titel DOES is uiteindelijk ook volkomen logisch!