Wat is het sentiment van de recensie?

Ik herken wel degelijk de bovengemiddelde vaardigheden van Haneke om films te maken. Zo waardeer ik het bijvoorbeeld dat hij zo lang op een onopvallende, natuurlijke omgeving blijft hangen, als een krachtige manier om een sterk gevoel van realisme af te dwingen. Maar wat de inhoud van deze film betreft, vind ik het heel triest om te zien dat er in de eenentwintigste eeuw nog steeds een drang bestaat om relaties of gevoelens (en/of BDSM-praktijken) te pathologiseren. Het probleem dat de hoofdpersoon met haar moeder heeft, is ongelooflijk actueel, net als de vervreemding en het onbegrip dat Walter voelt ('Ik weet het niet'). Ik bedoel niet de frustratie van een minnaar die niet op dezelfde manier van haar houdt, wat begrijpelijk is; ik bedoel dat hij naar haar kijkt alsof ze gek is, of alsof hij een monnik is, kom op!). Ik bedoel, d/s is niet iets nieuws in de wereld en ik vind het nogal dwaas om het onderwerp te behandelen alsof het iets 'freakish' of pathologisch is; dat is het niet. In het algemeen lopen de films die over dit onderwerp gaan echt achter op de tijd.<br />Dus voor mij is deze film uiteindelijk een heel programmatische film, die zich bezighoudt met zeer verouderde psi-anale theorieën (is het niet bijna g<0xC3><0xAA>nant? en dat heeft niet echt te maken met het echte leven en de ervaringen van degenen die betrokken zijn bij d/s relaties (persoonlijke ervaring, forums, chatrooms van irc, zelfs uit recent wetenschappelijk onderzoek is dat gebleken).