Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Goed, ik vergat dus te kijken en heb alleen de laatste aflevering gezien, omdat ik dacht dat het de eerste of de tweede was. Eerlijk gezegd dacht ik dat CM nog minstens één aflevering zou hebben om de plotpunten op te lossen. De Rangers blijven gestrand op de vlakte ('We zullen de paarden moeten opeten') om maar iets te noemen. Kleine Newt is diepbedroefd. Wat een afknapper! Maar mijn grootste klacht, m.b.t. de finale, is dat de aflevering geen spanning had, geen grote climax, geen dramatische confrontaties. Zelfs het laatste gevecht tussen Blue Duck en Buffalo Hump was slecht geënsceneerd. De hele aflevering had een verschrikkelijk tempo, wat de drijfveer is van een western. Steve Zahn was een geschikte vent om in de gaten te houden, Karl Urban (de tegenhanger van Johnny Knoxville) speelde Call als een man met een terminale kaakaandoening. Een en al dreigende blikken, rinkelende sporen en vooruitstekende kin. En wat is dat met de Rangers? Die hebben grote praatjes, over het schoonvegen van Texas, om vervolgens doelloos in het centrum van de stad rond te hangen en zich te bezatten. En wat aardig van Hal Holbrook om Val Kilmer zijn Mark Twain-pruik en stache te lenen! De set van Austin was als de namaak Rock Ridge van Blazing Saddles, een en al fa<0xC3><0xA7>ade. Als ik vanaf het begin had gekeken, was ik misschien niet eens aan aflevering drie toegekomen. Nu moet ik naar Silverado kijken om mijn palet schoon te maken.