Wat is het sentiment van de recensie?

Op een dag in 1891 verraste de Schotse uitvinder William K.L. Dickson zijn baas, Thomas Alva Edison, met zijn opmerkelijke werk aan de ontwikkeling van de film. Na vele experimenten was Dickson nu in staat om taferelen uit het echte leven op te nemen met zijn camera en ze te reproduceren via zijn uitvinding, de Kinetoscoop, alsof een fragment van de tijd werd bewaard in celluloid. Al snel zou Dicksons Kinetoscoop een enorm succes worden als nieuwe vorm van vermaak, met veel mensen die maar al te graag het stuivertje wilden betalen om mensen te zien dansen of acrobaten die stunts uitvoerden in de 'peepshow' van de Kinetoscoop. Om het echte leven zoals wij dat kennen op film vast te leggen, was geluid nodig voor de films. Dus bleef Dickson experimenteren en dit korte experiment, de eerste film van Kinetophone, was het resultaat.<br />In dit experiment, dat als codenaam 'Dickson Experimental Sound Film' heeft gekregen, staat regisseur William K.L. Dickson voor een opnamekegel voor een wascilinder (de vroegste methode om geluid op te nemen), terwijl hij met zijn viool in de hand een lied speelt dat 'Song of the Cabin Boy' heet. Het idee was om het lied in de cilinder op te nemen op hetzelfde moment dat de camera zijn bewegingen vastlegde. Om te laten zien dat dit een film was, zijn twee van Edisons 'Black Maria' opgenomen. Het laboratorium besloot een dansje voor de camera te doen. In tegenstelling tot wat de schrijver Vito Russo in zijn boek 'The Celluloid Closet' beweert, had dit dansje niets met homoseksualiteit te maken, want het is duidelijk een verwijzing naar de eenzaamheid van het laboratorium, vergelijkbaar met die van de eenzame zeelieden aan wie het 'Lied van de kajuitsjongen' was opgedragen (de titel die Russo suggereert, 'The Gay Brothers', is in feite anachronistisch, aangezien 'gay' aan het eind van de jaren negentig van de negentiende eeuw geen homoseksuele bijbetekenis had).<br />Helaas was Dickson niet in staat het gewenste effect te bereiken en de Kinetofoon kon nooit het gesynchroniseerde geluid met de beelden produceren. Hoewel hij de cilinder met het geluid en het celluloid met de beelden had, was de synchronisatie van de twee elementen niet bepaald effectief, en de plotselinge verschijning van de Cinématographe van Auguste en Louis Lumière was voor het team van Edison aanleiding om zich op projectiesystemen te richten en uiteindelijk verliet Dickson het bedrijf. Gelukkig werd in 1998 Dicksons cilinder met het geluid van de film gereconstrueerd en reconstrueerde filmredacteur Walter Murch het experiment zoals het bedoeld was. Ten slotte kon 'Dickson Experimental Sound Film' met synchroniserend geluid worden gehoord, precies zoals de creatieve uitvinder het had bedoeld. Hoewel het geen succesvolle poging was, is deze voortreffelijke film het bewijs van het enorme genie van de vader van Kinetoscoop.