Is deze recensie positief of negatief?

'Garden State' is ook zo'n 'indie'-film die zogenaamd op de productiekosten beknibbelt om het publiek een waarachtig menselijk drama te geven. Vreemd genoeg is de productie heel goed, net als de opvoeringen (die ook door een paar acteurs van naam worden gegeven). Waar de film tekortschiet, zit het script van Zach Braff, dat voornamelijk lijkt te zijn samengesteld uit situaties uit andere films.<br /><0x3E> Als je zo jong bent als Braff, heb je nog niet genoeg meegemaakt om de ervaring als filmvoer te gebruiken. Braffs ervaring lijkt te komen van het kijken naar films en vervolgens dezelfde banale clichés herhalen in zijn eigen film. In Garden State speelt hij Andrew Largeman, een semi-succesvol Hollywood-acteur die terugkeert naar zijn geboorteplaats New Jersey om zijn moeder te begraven, die zichzelf van het leven heeft beroofd nadat ze jarenlang in een rolstoel had gezeten. Hij lijkt geen enkel gevoel te hebben bij dit alles; hij heeft geen relatie met zijn vader, die hem de schuld geeft van de verlamming die zijn moeder als zesjarige heeft veroorzaakt bij een bizar ongeluk, en hij is niet bijzonder somber over het verlies van zijn moeder (hij gaat zelfs naar een feestje vlak na de begrafenis, waarvoor hij is uitgenodigd door een vriend van hem die als grafdelver op een begraafplaats werkt). Het riekt allemaal sterk naar 'Beautiful Girls', ook over een jongen die terugkeert naar zijn geboorteplaats om 'zichzelf te vinden'. en rondhangen met zijn oude vrienden, met een beetje 'gewone mensen' erbij.<br />Het is echt een wonder dat Braff in zijn leven ook maar iets heeft kunnen bereiken, gezien zijn vader en zijn nutteloze vrienden (het verbaast me dat hij geen zelfmoord heeft gepleegd), die nog steeds hun 'leven' leiden alsof ze nog op de middelbare school zitten, feesten met domme bimbo's, drinken en drugs gebruiken, enzovoort. Geen van hen herkent hem zelfs maar uit zijn tv-rol als de 'achterlijke quarterback' (het personage van Natalie Portman, de meest bewuste persoon in de film, herkent hem wel) en zeggen dingen als: 'Hé, ik herinner me jou nog uit de brugklas'. Deze jongens zijn zulke losers, voor hen zou televisiekijken een culturele sprong voorwaarts zijn. Zelfs één vriend, die miljoenen heeft verdiend met het uitvinden van een geluidloze klittenbandsluiting, heeft geen echte reden om te leven, omdat zijn hele referentiekader bestaat uit school en feesten. En je hebt geen groot geld nodig om te feesten als een tweedeklasser op de middelbare school.<br />Braff, zo wordt onthuld, is zwaar onder de medicijnen, waardoor hij niet echt 'voelt' en nergens mee omgaat, zoals een volwassene zou doen. Dan ontmoet hij Sam (Natalie Portman), een soort verloren meisje, dat huisdieren begrafenissen geeft en met haar moeder leeft als een 10-jarige in een slaapkamer die eruitziet als een roze poppenhuis dat tot leven is gebracht. Hoe dan ook, ze worden verliefd en Braff leert weer te 'voelen'. Braff heeft een lang uitgesteld openhartig gesprek met zijn kille, afstandelijke vader en vertelt hem Wat Het Is en De Naam Van Het Spel. In een van de scènes zijn Braff en Portman in het huis van het miljonairskind en spelen ze kietelen voor een enorme open haard, en het stuk is zo routineus, zo standaard-filmachtig - ik zweer het - dat ik half en half verwachtte dat er iemand zou komen aanlopen om een slee in het vuur te gooien. In een andere scène gaat Braff naar een dokter (Ron Liebman) om zijn rommel opnieuw te laten vullen, en Liebman zegt tegen hem (ongeveer de slechtste zin van de film) 'Het lichaam kan je een streek leveren. Ik heb eens de manchetknopen van mijn ex-beste vriend in de tas van mijn vrouw gevonden, en ik heb anderhalf jaar geen erectie gehad.' Natuurlijk zou geen enkele gediplomeerde arts dat ooit zeggen, maar het is schunnige poëzie, een knikje van Braff naar, neem ik aan, zijn losersvrienden om hun te laten weten dat hij nog steeds aan hen denkt, net als de '37'-grap in 'Clerks', Kevin Smiths knikje naar zijn schunnige makkers.<br />Hoe dan ook, Braff vindt het ware geluk en raakt van de drugs af; het verhaal speelt zich voorspelbaar af. Maar als je een film wilt maken die van begin tot eind uit clichés bestaat, geef hem dan op zijn minst een paar charmante optredens om hem wat leven in te blazen. Hij heeft het juiste soort leegte, het soort nonchalante acceptatie om zijn rol als de afgepeigerde Andrew zowel echt als aangrijpend te maken, en Natalie Portman (ook van Beautiful Girls) geeft de film een enorme oppepper. Met haar piepkleine gelaatstrekken en flitsende stemmingswisselingen steelt ze het beeld van zijn reisgenoot zo ongeveer. Jean Smart is verrassend goed als Portmans moeder, en Peter Saarsgard (hoewel veel beter in 'Shattered Glass') staat bekend als de vriend van de doodgraver. Ik zou 'Garden State' aanbevelen als je niet genoeg sprookjesachtige romantiek uit films kunt halen, maar als mensen het een meesterwerk gaan noemen, hebben ze gewoon geen idee. Braff denkt dat je dezelfde oude, vermoeide plot kunt gebruiken, er een paar 'f**ks' en 'awesomes' in kunt schrijven. en zet er een akoestische rocksoundtrack op en dat past bij het materiaal. Dat doet het niet.