Wat is het sentiment van de recensie?

Verbazingwekkend, Verbluffend, Briljant, Fantastisch. Dat zijn de vier adjectieven die in mijn hoofd blijven hangen als ik 'De Kite Runner' begin te beschrijven. Het boek van Khaled Hosseini heeft al veel hoofden op hol gebracht. Het gerucht gaat zelfs dat hij zelf in tranen is uitgebarsten nadat hij naar de premier had gekeken. Ik moet zeggen dat ik het boek al had gelezen voordat ik de verfilming van 'De Kite Runner' had gezien. Dus mijn oordeel en mening zijn misschien een beetje vooringenomen.<br />Ten eerste wil ik zeggen dat het boek, hoewel het naar mijn mening beter was dan het eindproduct van de film, beslist geen slechte versie is. Ik bedoel, voor een film van twee uur heeft het de verdiende reactie gekregen. In de laatste twintig minuten lijkt alles een beetje snel te gaan, maar afgezien daarvan is het net zo geslaagd als het boek. Het heeft de geest en de verbeelding van miljoenen mensen over de hele wereld gevangen. De magie die door Khaled Hosseini is geweven om ons een gevoel van vreugde, van verdriet, van pijn en van trouw te geven, is scherp in deze aanpassing. Vooral in de eerste scène, wanneer de jonge Hassan zegt: 'Als je me vraagt om vuil te eten, zal ik dat doen, maar ik weet dat je het me niet zult vragen.' Zo'n ontroerende tekst zal de harten van velen veroveren. De twee jonge acteurs waren briljant, absoluut fantastisch. Vooral de jongen die de onschuldige maar loyale Hassan speelde, een jongen die weigert een vlieger af te staan die hij heeft gevangen omdat hij zijn beste vriend heeft beloofd dat hij hem die zou brengen, om vervolgens te worden mishandeld door grote bullebakken die hem in elkaar slaan en seksueel misbruiken, om vervolgens door zijn beste vriend als een lafaard te worden berispt. De hele handeling is zo ontroerend dat je er tranen van in je ogen krijgt.<br />De hele film zit goed in elkaar, behalve het laatste stuk. Het moment waarop Amir hoort van zijn ware relatie met Hassan en Hassan leest.' Als Amir in tranen uitbarst en zich hulpeloos, eenzaam en berouwvol voelt, is dat het eerste en laatste wat niet bij hem opkomt. Het lijkt een beetje gehaast en hij heeft het gevoel dat Amir achter een fa<0xC3><0xA7>ade zit. Khaled Hosseini had in het boek een stuk of tien, twaalf pagina's gewijd aan Amirs gemoedstoestand in die positie. Maar dat maakte hij goed in het voorlaatste deel van de film, wanneer Amir het opneemt voor Hassans zoon, zijn neef, Sohrab, in het bijzijn van zijn imposante schoonvader. Het einde was verdiend en ik weet zeker dat het op prijs zal worden gesteld. Het voelde alsof ik de fakkel van de ene generatie overdraag op de andere.<br />Ik kom nu bij de technische aspecten. Om te beginnen het acteerwerk. Slechts één woord: _Superb_. Van het begin tot het eind: de jonge Hassan en Amir, hun vader, zijn vriend Rahim Khan. Iedereen is fantastisch geweest, vooral de jonge Hassan. Ten tweede was de richting verbazingwekkend, in combinatie met briljant camerawerk. De achtergrondmuziek was ook indrukwekkend. Van de startcredits tot de eindcredits, en ik vond vooral die ene geweldig, waarin Amir in de moskee in Pakistan is, de westerse en islamitische fusie, die dat extra bijzonder maakte.<br />Al met al is dit beslist een van de betere films, en het is een welkome afwisseling van al die geïnspireerde films uit Iran die we dit jaar hebben rondgestrooid.