Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ocean's 12<br />'Als je vijftig miljoen dollar steelt, zullen ze je vinden.' (Alan Rickman als Hans Gruber, Die Hard)<br />Dit adagium klinkt in dit vervolg zeker waar. Terry Benedict heeft te horen gekregen dat Danny Ocean en zijn kompanen hem hebben bestolen en nu wil hij het allemaal terug. De Ocean-bende heeft een hoop geld nodig en snel, maar kan niet in de staten werken zoals Benedict het hun onmogelijk heeft gemaakt. Dus gaat het naar Europa om doodslag en diefstal te plegen, terwijl ze proberen de supersmeris van Catherine Zeta Jones, een oude vlam uit het verleden van Rusty (Pitt) te ontlopen. Op hun eerste roofoverval in Amsterdam komen ze erachter dat de 'Night Fox', een superslimme dief met een legendencomplex, hen heeft verlinkt. Hij daagt hen uit met een uitdaging die hun schuld volledig kan afschrijven of hen in een soort Uma Thurman-Kill Bill II-begraven-levenslang-sequentie kan plaatsen. Interessant? Nou, ja. Traag? Min of meer. Vermakelijk? Grotendeels. Onnodige taferelen van karakterontwikkeling? Meer dan genoeg.<br />Ocean en zijn bende vrolijke kerels zijn charismatisch, zo niet meer, en aangezien dit een vervolg is en we allemaal oude vrienden zijn, zien we meer dan genoeg'sprookjesachtige' situaties en gesprekken. Te veel. Linus is nerveuzer dan de vorige keer; de neven kibbelen zoals we hadden verwacht; Bernie Mac praat te veel en Don Cheadles cockerney-accent is nog even erg (ik mag Cheadle echt graag, maar dit kan ik niet uitstaan). Pitt en Clooney praten als oude vrienden, vullen elkaars brillenglazen en lezen elkaars gedachten. Maar wat in de vorige film zo goed werkte, was het gebrek aan karakterontwikkeling, in tegenstelling tot hoe glad de hele verdomde operatie was. En hoe goed deze acteurs ook samenwerken, Zeta Jones past in deze film als een grote, vierkante pion in een krappe elfhoekige opening. Ze past er gewoon niet in en haar chemie met Pitt bestaat niet. Maar voor mij waren de sterren van deze film Vincent Cassel als de Night Fox en Soderberghs keuze van de locaties. Cassel speelt pracht en praal alsof hij in beide geboren is. Zijn Night Fox is arrogant, 'gruwelijk nonchalant met het leven van andere mensen' (Danny Ocean) en een totaal contrast met de Ocean-bende. Op dit punt verliest de film volgens mij zijn waarde. Cassel en de Europese locaties vormen een maar al te realistisch contrast met de Amerikaanse acteurs en de stijl van de eerste film. Wij willen gelikt, brutaal en geestig zijn; niet grof, weloverwogen en intellectueel. Op dit punt werkt de film niet. Toegegeven, je kunt dezelfde formule niet twee keer tot op de letter herhalen, maar naar links of naar rechts gaan doet in een doorsneefilm als deze meestal meer kwaad dan goed.