Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De eerste vijfentwintig minuten zijn misschien wel de slechtste uit de moderne Britse filmgeschiedenis. De regisseur/adviseur William Cartlidge heeft het origineel van Wilde met zoveel eerbied behandeld dat hij de behoeften van een bioscooppubliek volledig lijkt te hebben genegeerd. Gelukkig gaat het na het eerste halfuur een stuk beter met de regie en de montage, maar tegen die tijd is de schade al aangericht. Van de acteurs vegen Prunella Scales en Robert Hardy de vloer aan met de rest van de cast, elke keer dat ze op het witte doek verschijnen. De andere uitzonderingen zijn Arthur van Jonathan Firth en Mabel van Karen Hayley, die voldoende speelruimte krijgen om hun tekst uit te spreken met het komische gevoel dat Wilde voor ogen had. De hoofdrollen, die van James Wilby en Trevyn McDowell, zijn in vergelijking dof en houterig. In een overduidelijke poging om elke cent uit een karig budget te persen, is het stuk in naam aangepast aan dat van de jaren negentig, maar in combinatie met het oorspronkelijke script is het effect meer dat van een slecht geschreven tv-drama uit de jaren zeventig. Echte komediemomenten zijn schaars en ver uit elkaar, maar als ze zich voordoen, zijn ze hoogst amusant <0xE2><0x80><0x93> misschien een teken dat een meer doordachte opknapbeurt van de rest van het stuk tot een betere, gelijkmatiger film had kunnen leiden.