Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een van de meest charmante en, voor mij althans, krachtigste elementen van Anthony Minghella's fascinerende beste filmwinnaar 'The English Patient' is dat er halverwege de jaren negentig, toen Hollywood nog in het beginstadium van de ontwikkeling naar grootse nieuwe projecten verkeerde, een film werd gemaakt die sporen achterliet - zeer krachtige sporen - van de overweldigende, wonderbaarlijke majesteit die films als 'Lawrence of Arabia' (1962) en 'The Ten Commandments' (1956) voortbracht. 'The English Patient' bevat veel van wat die films zo krachtig maakte. Het heeft dat glorieuze gevoel, een uitgerekt tijdsverloop dat nauwelijks lang lijkt, en fascinerende personages met verledens en verhalen.<br />'The English Patient' Het is gebaseerd op een roman van dezelfde naam van Michael Ondaatje en is in zekere zin een vervolg op 'The Godfather: Part II' (1974). Het is een mengeling van twee verhalen: het verleden en het heden, en het draait allemaal om de hoofdpersoon: een Engelse patiënt in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog. Ralph Fiennes speelt de Engelse patiënt, die levenslange littekens heeft overgehouden aan een vliegtuigongeluk, en die in een afgelegen kerk wordt verzorgd door één enkele verpleegster, een schitterende rol van Juliette Binoche. Behalve dat Binoche een band krijgt met haar patiënt met de schorre stem, komt hij ook meer te weten over zijn verleden als er een onbekende (Willem Dafoe) arriveert en de twee mannen elkaar lijken te kennen.<br />'Dat is'm.' Het is gewoon een van de twee prachtige verhalen die deze film vormgeven. Het andere, dat in flashbacks wordt verteld, is het verleden van de patiënt, voordat hij verminkt in een bed stierf. Het verhaal van het heden vermengt zich met het verleden van de patiënt en zijn liefdesaffaire, die zijn leven op tragische wijze voorgoed veranderde.<br />'The English Patient' is, om het maar ronduit te zeggen, een liefdesverhaal vermengd met een overweldigende epische sensatie, en het is een schitterend geheel. Wat ik echt bewonderde aan het liefdesverhaal tussen Ralph Fiennes en Kristin Scott Thomas, was hoe hartstochtelijk, hoe obsessief en hoe betoverend het op het scherm werd gebracht. Meestal in liefdesverhalen, zoals Minghella's latere 'Cold Mountain' (2003), lijken de romantische elementen me veel meer wellustig dan obsessief. Sommige van de liefdesscènes bevatten elementen die meer met lust dan met liefde te maken kunnen hebben, maar omdat het zo goed is ontwikkeld en niet overhaast is en niet buiten proporties wordt uitgebuit, kunnen we toch geloven dat er een onvoorwaardelijk, ware liefde tussen deze personages bestaat. Het deed me denken aan _Vertigo_ (1958) in de manier waarop de filmmakers en acteurs ons ervan overtuigden dat dit twee echte mensen waren die echt verliefd op elkaar werden.<br />De films waren allemaal geweldig. Ik was vooral geboeid door de voorstelling van Juliette Binoche, die de Oscar voor haar voorstelling van het jaar daarop in de wacht sleepte. Ik vond het ook leuk dat Willem Dafoe het soort cynische, dubieuze figuur speelde dat hij zelf was. Het spelen van een rol is altijd essentieel. En natuurlijk kan ik Fiennes en Scott Thomas en hun vertolkingen van twee zeer hartstochtelijke geliefden niet weglaten.<br />Ondanks mijn enorme enthousiasme voor dit epos zou ik oneerlijk zijn als ik het als een perfecte film zou omschrijven. Er zijn twee tekortkomingen waar ik niet goed naar kan kijken. Ten eerste is hij een beetje te lang en de reden daarvoor is mijn tweede klacht: er zitten een paar onnodige subplots in. Ik was niet gecharmeerd of bijzonder geïnteresseerd in het tweede liefdesverhaal tussen Binoche en een bomexpert gespeeld door Naveen Andrews. Mijn onderzoek heeft me ertoe gebracht aan te nemen dat dit plotelement uit het oorspronkelijke boek komt en ik...' Ik weet zeker dat het daar perfect werkte, maar in de film leek het alleen maar een beetje afleidend, en de relatie tussen de twee personages fascineerde me niet. Ik was veel meer geïnteresseerd in Fiennes' personage en zijn relatie met zijn twee belangrijkste actrices.<br />Toch zijn deze twee tekortkomingen gemakkelijk te vergeven, ook al vertragen ze de zaak een beetje. Afgezien daarvan is 'The English Patient' een buitengewone prestatie van het filmen. Voor mij was het een soort krankzinnige mix tussen 'Casablanca' (1942) en 'Lawrence of Arabia' (1962), twee opmerkelijke en betere films, en deze effectieve mix bleek mijn tijd meer dan waard te zijn. Het is echt jammer dat Anthony Minghella ons heeft verlaten. Want hij was een echt getalenteerde filmmaker. Meer bewijs hebben we niet nodig.