Wat is het sentiment van de recensie?

Hoewel de nieuwe Pride & Prejudice-film prachtig is om te zien en de soundtrack prachtig, zien we niet Jane Austens Pride and Prejudice. De film is om de een of andere reden uit het begin van de jaren negentig van de achttiende eeuw en niet uit de Regency-periode waarin de roman zich afspeelt, zoals geleerden al lang hebben aangetoond. Het landgoed van de Bennets op Longbourn is door rammen aangevreten en ziet eruit als Cold Comfort Farm. Toch behoren de Bennets in de roman tot de betere stand; ze hebben een boerderij, maar het varken loopt niet door het huis en de binnenplaats vol mest en kippenstront grenst niet aan het huis. Er zijn scènes uit de roman nagebootst, en voor het geval we het vergeten, heeft Jane Austen scènes op bepaalde locaties geplaatst. De film plaatst bijvoorbeeld de grote Darcy-aanzoeksscène buiten in een storm voor een neoklassieke tempel, in plaats van in de pastorie van de familie Collins: waarom heeft Jane Austen die scène in de pastorie geplaatst? Want hoewel Lizzy en Darcy in deze scène met volledige, zij het brute eerlijkheid met elkaar praten, hebben de Collinses nooit een eerlijk woord met elkaar gewisseld. Waarom de regen en het buitenaanzoek? Het lijkt wel of Jane Eyre Rochester ontmoet! En als Elizabeth over een winderig veld loopt en op een klif gaat staan om naar het panorama te kijken, verwacht je dat ze elk moment 'Heathcliffe' kan roepen! Austen is gebronsd! Judy Dench is een geweldige actrice, maar lady Catherine moet lang en opvallend zijn. De tengere Tom Hollander is een briljant acteur, maar meneer Collins wordt in de roman beschreven als lang en zwaargebouwd, wat doet vermoeden dat zijn verschrikkelijke dans met de arme Lizzy olifantachtig is. Matthew MacFayden is ook een van mijn favorieten van MI-5 op A&E, maar op P&P is hij meer de jonge Heathcliffe, die nooit glimlacht <0xE2><0x80><0x93> hoewel Austen in de roman opmerkt dat Darcy wel degelijk naar Lizzy glimlacht, en dat beseft ze als ze zijn prachtige glimlachende portret op Pemberley ziet, een portret dat in deze film om de een of andere reden wordt vervangen door een gebeeldhouwde marmeren buste. En veel van Austens dialoog is veranderd in moderne spraak. Bingley is zo'n clown geworden dat je je afvraagt waarom Darcy hem als vriend zou willen hebben en waarom Jane Bennet van hem zou houden. Waar het op neerkomt is dat dit een geweldige film is om naar te kijken en te horen, maar dat hij zo sterk afwijkt van de roman van Jane Austen dat elke student die ernaar kijkt en denkt dat ze kijken kan verwisselen voor lezen, zou falen!