Wat is het sentiment van de recensie?

Dat deed ik, en ik verloor tweeënhalf uur van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen.<br />Ik heb echt geen idee wat de critici en de fans in deze film zien. En dat is niet omdat ik 'kunst' niet kan waarderen. Ik ben dol op een goede film met diepgaande boodschappen, briljante cinematografie en een geweldige regie.<br />Deze film hoort daar gewoon niet bij.<br />Mijn voornaamste klacht over deze film is dat hij zo verschrikkelijk langzaam gaat, dat het publiek zich dood verveelt. Aan de andere kant gaan er te snel scènes met dialoog voorbij en is er niet genoeg uitleg om mensen die het boek niet hebben gelezen te laten weten wat...' De film is bezig (mijn moeder heeft me genadig behandeld en me alles uitgelegd voordat ik ernaar keek). Zou het hun dood zijn geweest als ze een verteller hadden ingehuurd? In elk geval voor het begin en het eind?<br />Laat ik het even voor je samenvatten: (inclusief spuiters)<br />De eerste twee minuten word je getrakteerd op een zwart scherm zonder muziek, terwijl je wacht tot de echte film begint.<br />De volgende anderhalve minuut zie je verschillende beelden van zonsopgangen en savannelandschappen. Alsof het publiek niet kon bedenken hoe het de scène moest inkleden, tenzij het de openingsscène drie of vier keer had gezien.<br />De volgende elf minuten worden in beslag genomen door de grommende apen. Ze vechten, zien de monoliet, vechten nog wat meer, bevechten dingen met een bot. Het schijnt dat het prehistorische mensen zijn wier evolutie wordt beïnvloed door het gezang van de monoliet. Niet dat je dat zou kunnen zeggen als je het boek niet had gelezen.<br /><0x3E> Ten slotte komen we in de ruimte. Alleen om te worden onderworpen aan twaalf minuten van schepen die langzaam ronddraaien in de Blue Danube Waltz (een tamelijk snelle wals, naar ik heb begrepen, maar toch voelt hij hier absoluut martelend aan). Eindelijk krijgen we een of andere onschuldige dialoog en een nogal cryptische uiteenzetting over de regering die de mensen niet op de maan laat landen. Daar moeten we ons nog veertien minuten lang het hoofd over breken in Blue Danube en ronddraaiende schepen en keurige cameratrucjes met anti-zwaartekracht. Daarna volgt er vier minuten lang een beeld van een schip dat over het maanoppervlak reist, en van een kade bij een ruimtestation. In de volgende scène in de bestuurskamer krijgen we iets meer te zien. Dan zijn we weer buiten en reizen we met een slakkengangetje over de maan. Er wordt een tweede monoliet zichtbaar, en opnieuw vullen onze oren zich met dat afschuwelijke galmen (ik had geen idee dat dat een echt muziekstuk was!). De monoliet laat zijn kleine lichtshow zien en dan springt de plot naar voren. Maar we hoeven nog steeds geen vijf of zes verschillende opnamen van hetzelfde ding te zien om het concept van het'realisme' ervan te begrijpen. Laat me je vertellen over dat'realisme'; ik juichte toen de tweede-astronaut-figuur stierf. Niet omdat ik een sadist ben en net zo lief mensen zie sterven, maar omdat ik me na vijf minuten zo ergerde aan het geluid van zijn verdomde ademhaling! Ik word verondersteld om die figuur te geven, te voelen als hij doodgaat! In plaats daarvan merkte ik dat ik op een zalige stilte wachtte, hoe die ook zou komen.<br />Hoe dan ook, nu komen we bij het interessantste deel van de film <0xE2><0x80><0x93> het deel met HAL. Vergeet Dave de houterige hoofdpersoon. De echte ster van de show is die kille, onpersoonlijke, huiveringwekkend schurkachtige, meedogenloze slechterik van een computer. Hij is geweldig. En de 'Open de kleppen van de cocon'-sequentie is geweldig. Maar hij is te kort. En het duurt niet lang voor de regisseur weer in te lange scènes vervalt.<br />Vier minuten voor HAL sterft. En sterven doet hij. Langzaam, pijnlijk, met elke minuut verliest hij zijn verstand, zijn stem wordt lager en langzamer, hij zingt 'Daisy, Daisy', en dat alles met een laag en constant gesis dat net zo irritant wordt als zijn zware ademhaling.<br />Zeven minuten van vliegende kleuren als Dave de monoliet binnengaat. Zeven. Ik voelde mijn hersenen smelten en uit mijn oren druipen! Zeven volle minuten van absoluut niets, maar een of andere vent heeft een psychedelische versie van ruimtereizen uit zijn duim gezogen, alweer met dat driedubbele koor! We kregen het idee aan het begin van de film! Waarom zou je het zo lang rekken? Tenzij hij lsd-gebruikers psychotisch wilde maken en flashbacks wilde laten krijgen.<br />Ik ga niet eens proberen het einde uit te leggen, voornamelijk omdat ik het zelf niet helemaal snap. Het schijnt dat hij in een buitenaards onderzoekslaboratorium zit en dat ze hem diepe en diepgaande dingen leren terwijl hij toekijkt hoe hij ouder en ouder wordt en dan sturen ze hem terug naar de aarde als een soort kosmische hemelse ruimtebaby. Niets van dit alles komt in de film naar voren. Voor zover jij weet, kan het best waar zijn.' Het is gewoon een opeenvolging van beelden zonder enig doel of plot. Een groot deel van de film voelde zo.<br />De eerste keer dat ik probeerde naar deze film te kijken, gaf ik het halverwege op. De tweede keer dat ik dit pijnlijke excuus voor een film onderging, was om mijn zus te helpen de beelden te timen om te zien hoe lang ze duurden. Het is zo saai.<br />Noem deze waardeloze film 'kunst' als je wilt. Ik zou het niet doen. Ik heb in het plaatselijke museum interessantere 'kunst' gezien. En ik zal mezelf nooit meer aan dit soort lijden onderwerpen.