Is deze recensie positief of negatief?

Schrijver/regisseur Brian Burns heeft duidelijk een paar romantische komedies gezien, en hij lijkt te denken dat hij de formule voor succes heeft ontdekt: veel locatieopnamen in New York (bij voorkeur in de winter), toespelingen op oude Hollywoodfilms (vooral musicals), aangename musicalsoundtracks. Helaas is dit alles slechts een compensatie voor Burns' gebrek aan talent als schrijver. (Het grote mysterie van veel schrijvers-regisseurs die onafhankelijke films maken is niet waarom ze niet kunnen opschieten met grote studio's, maar hoe ze ook maar enige steun krijgen voor hun films.)<br />Normaal gesproken wordt onze belangstelling voor romantische komedie opgewekt door de hoofdpersonen, maar het paar in deze film heeft gewoon geen aantrekkingskracht. Dit is niet de schuld van David Krumholtz of Milla Jovavich; hun personages zijn gewoon slecht geschreven. Waar we op reageren in klassiekers als When Harry Met Sally of Annie Hall of oudere films als His Girl Friday zijn de eigenaardigheden en tekortkomingen van de persoonlijkheden van de hoofdpersonen. Omdat hij niet in staat is individuen te scheppen, geeft Burns ons na school een speciale naschoolse voorstelling die geïnspireerd is op _Men Are From Mars, Women Are From Venus_.<br />Het is me een raadsel hoe iemand Burns als de opvolger van Woody Allen kan zien. Ik heb tijdens deze film niet één keer gelachen, en de film zit vol dialogen in de echokamer ('Ik wil de stad rood schilderen.' 'Jij wilt de stad rood schilderen?' In een van de eerste scènes zien we hoe Krumholz' vriendin, een actrice, een onbenullige tv-serie filmt. Het is het enige moment in de hele film waarop de dialoog goed aanvoelt; misschien geeft dat aan waar de talenten van Burns eigenlijk goed voor zijn.