Wat is het sentiment van de recensie?

Het is een interessant feit dat de metafysica van Platon en Aristoteles, formele logica en abstracte ontologie, die wetenschappen betreffen waar de meeste mensen geen belangstelling voor hebben. Maar toen, ongeveer duizend jaar na Aristoteles, begon de computer het menselijk denken over te nemen, en de mensen die weigerden de vraag te beantwoorden of ze een ander wezen waren dan biologische, fysieke of chemische wezens, voelden zich plotseling verlamd omdat ze niet opgewassen waren tegen de gevolgen die deze computers 'over de nacht' zouden brengen. R.W. Fassbinders 'Welt Am Draht', samen met Tarkovsky's 'Solaris' en Godards 'Alphaville', is waarschijnlijk de eerste film die de filosofische vragen van de opgekomen informatica als basis nam voor een verhaal dat in een film wordt verteld. De verwarrende vragen over identiteit en werkelijkheid zijn slim ingebouwd in verschillende verweven misdaadverhalen die het publiek in werkelijkheid probeert te volgen omdat het geïnteresseerd is in het oplossen van de zaken. Fassbinder was een meester in het aan zijn publiek verkopen van zeer abstracte inhoud door theoretische kennis in praktische, smakelijke vormen te gieten. Het basisprobleem om te begrijpen is dat een identiteit een werkelijkheid definieert, maar aan de andere kant heeft een werkelijkheid ook een identiteit nodig om waargenomen te kunnen worden. Het idee van een persoon met meerdere identiteiten is ons uitsluitend bekend vanuit het standpunt van de psychiatrie. Maar, logisch gesproken, de enige reden waarom we slechts één identiteit hebben, is het feit dat onze logica slechts twee waarden heeft (goed en fout). Neem nu eens een logica met slechts één extra waarde, d.w.z. met drie: dan heb je, zoals je gemakkelijk kunt zien, al drie identiteiten. Wat gebeurt er nu, laten we zeggen, wanneer Dr. Stiller wordt vermoord? Dan is het heel goed mogelijk dat slechts één van de drie identiteiten wordt afgeschaft en de andere twee blijven bestaan en in staat zijn het individu van de dood te redden. Een andere vraag is, of iemand met meerdere identiteiten deze identiteiten werkelijk tegelijk voelt. Het idee om dergelijke reeksen identiteiten op een omhoog-naar-beneden-manier tentoon te stellen, zoals in de scène met de lift in het hotel, is echter misleidend, aangezien identiteiten en dus werkelijkheden niet in een hiërarchische structuur zijn gestructureerd, maar op een heterarchische manier. Strikt genomen bestaat er ook geen 'kunstmatige identiteit', aangezien elke identiteit wordt gedefinieerd over twee objecten die al hun kenmerken met elkaar delen. Daarom is het idee dat elk individu slechts één enkele identiteit heeft niets anders dan een gevolg van de aloude twee-waarderingslogica (een tweede identiteit zou impliceren dat een persoon tegelijkertijd bestaat en niet-bestaan). Maar kijk nu eens om je heen en zie dat een en hetzelfde object (dat per definitie zelf-identificerend is) door ieder subject op zijn eigen manier wordt waargenomen. Als daarom ieder subject een voorwerp anders ziet, waarom zou het dan voor het ene individu niet mogelijk zijn de grenzen van zijn twee-gewaardeerd individualiteitskorset te openen, met het gevolg dat verschillende personen hun verschillende individualiteiten kunnen uitwisselen? Fassbinder zou dit onderwerp vijf jaar later oppikken in zijn meesterwerk 'Wanhoop. Een reis naar het licht'.