Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het was 1983 en ik was 13. Ik keek op een avond naar Valley Girl op HBO toen mijn ouders aan het werk waren. Toen het afgelopen was, wilde ik er meteen met iemand over praten. Het bleek dat mijn beste vriendin er ook naar had gekeken en het werd onze lievelingsfilm. Daarna keken we er elk weekend naar tot we hem uit ons hoofd kenden. We maakten haar ouders's avonds laat wakker en lachten hysterisch. We begonnen de hoofdpersoon, Julie, te aanbidden, gespeeld door de mooie Deborah Foreman. Ik zeg niet dat dit een grote klassieker is. Maar voor mij persoonlijk is het dat wel. En ik begrijp dat die hele Valley Girl-praat irritant wordt, maar dat was in de jaren tachtig. Maar diep in het hart van de film <0xE2><0x80><0x93> het is een liefdesverhaal, en een bekend maar goed verhaal. Meisje ontmoet jongen en er ontstaan vonken van beide kanten, een onmiddellijke band. Julies vrienden mogen hem niet <0xE2><0x80><0x93> hij past er niet bij, gaat niet naar hun school, heeft geen geld. Ze vinden haar leuker met haar ex-vriendje, de footballspeler, ook al is hij een eikel. Ze brengt het ultieme offer <0xE2><0x80><0x93> haar eigen geluk voor het geluk van haar vrienden. En ze heeft echt coole hippieouders die haar steunen. Het is een van de eerste films van Nicholas Cage en zijn eerste hoofdrol. Het ene moment is hij absoluut hilarisch en het volgende ongelooflijk ontroerend en romantisch. Zijn vriend Fred is ook heel grappig. Als je in de jaren tachtig een tiener was, zou je van deze film houden, of op zijn minst herinneringen ophalen. Het is niet langer mijn favoriete film, maar het is nog steeds een van mijn favorieten, waarschijnlijk in mijn top 10. Ik wacht vol ongeduld op de release van de dvd, als ze hem ooit uitbrengen. Je kunt naar de website van Deborah Foreman gaan om een petitie te tekenen om hem op dvd te krijgen, en er zijn 2 soundtracks van de film die je moet hebben als je van muziek uit de jaren tachtig houdt.