Is deze recensie positief of negatief?

Hoewel veel geluidsopnamen van grote musici als Jascha Heifetz bewaard zijn gebleven, zijn de filmopnamen en tv-uitzendingen zeer beperkt. Daarom zijn muziekopnamen als 'They Shall Have Music' zulke zeldzame juweeltjes. Hoewel je met moderne ogen en oren over de plot kunt kibbelen, moet de oplettende kijker de unieke verrukkingen van deze film in het juiste perspectief plaatsen. De plot was bedoeld om zowel het jonge als het oude publiek van die tijd aan te spreken, maar is tot op de dag van vandaag een genot om te zien. Een belangrijk aspect van het kijken naar klassieke films is om ze te zien door de ogen van de bioscoopbezoeker van die tijd. Ik moet het oneens zijn met een recensent die klaagt over een film die in zwart-wit is opgenomen, of die zich verplicht voelt te melden dat zijn studenten dergelijke bedenkingen hebben. Dit zijn jeugdige klachten die een beperkt historisch perspectief weerspiegelen. Voor de docent zou dit een leerzame gelegenheid moeten zijn om de unieke eigenschappen van zwart-witfotografie en de plaats ervan in de cinematografische geschiedenis te verklaren. Kleur kan in feite een goede verhaallijn of de muziek in de weg staan. De zwart-witfotografie van John Fords 'Stagecoach' is bijvoorbeeld, net als de stills van Ansel Adams, een artistiek meesterwerk.<br />Wat Heifetz' houterige houding betreft, zou ik het daar absoluut niet mee eens kunnen zijn. Als je op zoek bent naar schaamteloze emotionele poses, ga dan naar een rockconcert. De rol van een klassieke muzikant als Heifetz is om het publiek te raken, niet hem of haar zelf. Heifetz' emoties worden overgebracht door zijn spel, niet door zijn lichaamstaal. Hij had het zeldzame vermogen om elke emotionele nuance uit de muziek te halen en die over te brengen op zijn luisteraars. Het is de luisteraar die geraakt moet worden, niet de artiest.<br />Tussen twee haakjes vroeg een recensent of hij Heifetz op YouTube het eerste deel van het Tsjaikovski-vioolconcert had zien spelen, met Frank McHugh in het publiek. Dit komt uit de film 'Carnegie Hall' uit 1947, niet 'They Shall Have Music' 'Carnegie Hall'. Het is een nog grotere schat van vele grote klassieke kunstenaars in hun beste jaren. We zijn gezegend dat er filmproducenten waren die, althans in deze beperkte gevallen, ervoor kozen om deze kunstenaars tentoon te stellen. Het was nog steeds een tijdperk dat niet volledig werd overschaduwd door de laagste gemene deler die we vandaag de dag hebben.