Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is een merkwaardig krachtige en ontroerende ervaring om 'De Engelse Patiënt' na de dood van Anthony Minghella weer te zien. Het grootste deel van zijn werk is gewijd aan één verpletterend punt. De eindeloze morele strijd van degenen die bewust over een heel dunne scheidslijn lopen. In 'De Getalenteerde Meneer Ripley' trekt Minghella zich terug van Patricia Highsmiths amorele Tom Ripley om de moordenaar een geweten te geven. In 'Inbreken en binnendringen' geeft Minghella het karakter van Jude Law de behoefte om te bekennen en de beloningen zijn huiveringwekkend ontroerend. Hier, in 'De Engelse Patiënt', zijn de verliefde personages nooit te ver weg van hun slopende schuldgevoel. Ze ontdoen hun personages van elke schijn in een fascinerende medeplichtigheid met ons, het publiek. Juliette Binoche is eenvoudigweg spectaculair en haar scènes met de prachtige Naveen Andrews zijn vervuld van een 'Minghellian' sensuele onschuld. Anthony Minghella gaf ons films die op de een of andere manier die ongrijpbare mengeling van kunst en handel waren. Hij was trouw aan zichzelf, maar dacht na over zijn publiek. Hij wist hoe hij op onze knoppen moest drukken zonder zijn eigen publiek te verraden. Minghella's opus heeft iets duidelijks, eerlijks en opzienbarends. Ik mis hem nu al, maar ik ben dankbaar voor de weerspiegeling van zijn ziel die hij heeft achtergelaten.