Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een van de klassieke TWEEDE ZONE-episodes, waarin de kijker bij de simpelste situaties in een schijnbaar symbolisch conflict werd getrokken, om vervolgens de oplossing verrassend en merkwaardig acceptabel te vinden. Er bevinden zich vijf figuren in een container/gevangenis: een majoor, een ballerina, een doedelzakspeler, een clown en een zwerver. Het is beslist een vreemde keuze om in deze isoleercel te zitten, maar ze zitten er allemaal (desalniettemin) en ze proberen erachter te komen waarom ze daar zijn. Wat hebben ze gemeen? Niemand kan dat achterhalen. Maar geleidelijk aan werkt de majoor hen naar buiten door op elkaars schouders te gaan staan. En de majoor, die naar de top van de getallenlijn gaat, bereikt inderdaad de ingang, en... Ik zal het zo laten, hoewel een van de andere kritieken op deze draad het verhaal in feite verraadt.<br />De titel lijkt te worden gesuggereerd door ZES KRACHTIGE BEZOEKERS AAN EEN AUTHOR, Pirandello's beroemde stuk. Of het eigenlijke doel van de voorstelling was om dat stuk te ontmaskeren is twijfelachtig: de personages van Pirandello analyseren hun rollen en relaties met elkaar. Maar de vijf personages hier tasten, terwijl ze proberen hun situatie te begrijpen, volkomen in het duister <0xE2><0x80><0x93> ze bevinden zich niet in de situatie van de zes personages van Pirandello die hun huidige situatie kennen. Deze onzekerheid over wat er gaande is, stelt de kijkers in staat te denken dat het een abstract drama is.<br />De acteurs, William Windon als de majoor en Murray Mattheson als de Clown in het bijzonder, geven een goed beeld van zichzelf. En de conclusie, of die nu gepland is als een grap of niet, is heel effectief.