Wat is het sentiment van de recensie?

De advocaat uit New York wil zich ontdoen van zijn seniele moeder nadat hij een aantrekkelijke, beschikbare vrouw heeft leren kennen. Scenarist Robert Klane, die zijn eigen roman aanpast (het soort paperback dat kinderen kopen voor de vieze gedeelten), lijkt geen verstand te hebben van geestesziekten: voor hem is het alleen maar een excuus voor obscene komedies en obscene grappen. George Segal, die in de jaren zestig voornamelijk in oorlogs- en spionagefilms speelde, was inmiddels een van Amerika's grootste trieste komieken geworden; zijn maffe reacties en maffe reacties kunnen alleen maar wedijveren met de ondoorgrondelijke reacties van zijn moeder. Segal past goed bij Trish Van Devere, en hun momenten van verbondenheid (hoewel er ook gelachen kan worden) zijn in feite de enige momenten waarop je je aangetrokken kunt voelen. Ruth Gordon, hoe beminnelijk ze ook is, is gewoon te vaak in de buurt <0xE2><0x80><0x93> en dan gaat het van meer tot minder. Dit is een van de slechtst geregisseerde en bewerkte films die ik ooit van zogenaamde professionals heb gezien. Veelbelovende scènes die uiteindelijk niet het volle effect bereiken, worden lukraak losgekoppeld van andere momenten die eindeloos rondtollen, waardoor de lompe, krakkemikkige film zichzelf vernietigt lang voordat hij echt voorbij is.