Is deze recensie positief of negatief?

Waar moet ik beginnen met de Dodende Geest voordat ik het goede deel van de film noem? Deze film gaat over een jonge FBI-vrouw die een psychologisch profiel opstelt, of zoiets, en die om de een of andere reden een tijdje voor de LAPD gaat werken. Er zijn een paar herkenbare gezichten, zoals de 'ik hou van je, man'-vent van Wayne's World, die een smeris speelt (ook een leuke baard!) en twee kerels die altijd smerissen lijken te spelen, die... je raadt het al, smerissen. Een van hen was een van de smerissen in Gross Point Blank die John Cusack volgden, en de andere is de FBI-man met de bril in Final Destination, die ook als smeris in de _Fugitive_ zit. De vrouw werkt samen met die smerissen die alleen maar in een bibliotheek in de kelder of zoiets lijken te zitten en besluit om de een of andere onbekende reden een zaak te heropenen waar al een hele tijd niet meer naar is gekeken. Ze heeft het lijk als kind gezien, dus besloot ze natuurlijk dat ze de zaak kon heropenen omdat ze er persoonlijk bij betrokken was! Ik vind het ook leuk dat degene die de psychologische toestand van andere mensen beschrijft als kind getuige is geweest van een moord. Dat is toch iets wat iemands hoofd op hol kan brengen? Ze begint vragen te stellen aan een journalist die het verhaal heeft geschreven toen het nog open was, ook al lijkt hij net zo oud als de vrouw, dus hij heeft ofwel voor een krant geschreven toen hij tien was, of hij heeft er een paar schoolrapporten over geschreven, en ze besloot dat hij de beste persoon was om ernaar te vragen. Dan zien we dat ze, naast het heropenen van moordzaken van 25 jaar geleden, ook een poging doet om kruimeldiefstal te plegen, terwijl een of andere echt onopvallende vent met een bivakmuts op door een drukke straat rent. Lekker opgaan in de massa, imbeciel! Hoe dan ook, zij en de agenten met wie ze in het park een ijsje zit te eten, zetten de achtervolging in, en terwijl ze een brug oversteken waar een vrouw met een kind op staat, grist de dief de baby uit de armen van de moeder en gooit hem in de rivier. Dit, als je het nog niet had geraden, is het beste deel van de film. Ik heb geen hekel aan baby's of zo, maar de scène ziet er zo stom uit dat je het in je broek zult doen van het lachen als je naar deze film kijkt. Het wordt nog beter als de agent van Final Destination & the Fugitive inspringt om de baby te redden en dan tegen zijn vriend zegt: 'Het is een baby!' Hoe hij dat niet kon weten voordat hij insprong, is me een raadsel.<br />Hoe dan ook, ze gaat achter de dief aan maar raakt hem kwijt. Later herinnert ze zich dat een willekeurige hond niet naar de dief blafte, dus nam ze aan dat het zijn hond was en besloot ze de dief via de hond op te sporen. De hond had geen merktekens of zo, dus hoe ze wist waar ze de hond kon vinden en dus ook de dief, is nog een vraag waar ik niet op inga. Kort daarna hield ik op met kijken. Het verhaal ging heel langzaam, en nadat ik was opgehouden met lachen om de baby die zich vastbeet, had ik mijn belangstelling verloren en miste ik wat er werd gezegd.<br />'Dat zeg ik, ja.' Ik zal ervan uitgaan dat de moordenaar die journalist was, omdat hij een beetje gluiperig overkwam en ze veel tijd met hem doorbracht, en iedereen die Columbo ziet, weet dat de persoon buiten het politiekorps die de meeste tijd doorbrengt met de rechercheur die het onderzoek doet, de slechterik is. Bovendien zeggen de recensies van andere mensen dat de moordenaar nogal voor de hand liggend was, dus ik ben er zeker van dat hij het was.<br />Dus al met al een broekfilm, maar de moeite van het kijken waard, alleen al voor die ene glorieuze scène.