Wat is het sentiment van de recensie?

Bekijk de eerste 20 minuten, ook al is de spanning nog niet ingetreden. We krijgen een vrij goed beeld van het supergeheime Los Alamos, slechts een paar jaar na de grote bomtest die een einde heeft gemaakt aan de Tweede Wereldoorlog. Afgezien van de strenge beveiliging ziet het er niet bedreigend genoeg uit. Let op dat het een tv-reparateur is, duidelijk een gewone vent, die ons door de beveiliging leidt. Als je er eenmaal doorheen bent, is het net als elke andere stad in Amerika, mooie huizen, rustige straten, kinderen die naar school gaan en een gezins-tv die aanstaat. Later zien we de kleine Tommy en de kleine Peggy dartelen door straten met aan weerszijden indrukwekkende faciliteiten, gescheiden door afgesloten hekken. De film lijkt te zeggen: 'Oké, we zijn stoer, alleen omdat het moet. Maar in wezen zijn we nog steeds gewoon mensen.' Ik vermoed dat dat een troostende boodschap was voor het publiek van de Koude Oorlog, dat nog steeds niet gewend is aan de 'doemscenario's' van de regering. Het is een duidelijke poging om het publiek gerust te stellen. De enige donkere noot is wanneer Tommy's moeder (Clarke) zich zorgen maakt over de geestestoestand van haar zoon. Hij zegt niet: 'Als ik groot ben'; in plaats daarvan zegt hij: 'Als ik groot ben.' Die noot van twijfel weerspiegelt niet alleen de werkelijkheid van Los Alamos, maar ook die van het hele land, die in 1952 net de beelden van de apocalyptische H-bom had gezien. Opvallend is ook hoe professioneel FBI-agenten worden geportretteerd, een standaardtrekje van het McCarthy-tijdperk. Ze zijn het niet, maar de gewone burger Gene Barry, die de informatie - een vroege versie, neem ik aan, van een'moderne versie' - op tafel gooit.<br />Als de ontvoering eenmaal heeft plaatsgevonden, houdt de spanning niet op. De intrige wordt keurig afgehandeld op kleurige locaties in LA, waar we maar naar blijven raden. De climaxscènes rond de huizen op de kliffen zijn misschien niet erg aannemelijk als schuilplaats, maar het uitzicht op het noorden van New Mexico is geweldig. Bovendien vormen de oude stenen appartementen een van de meer exotische achtergronden van het decennium. Let ook op het uitgebreide gebruik van de politiehelikopter, die nu in gebruik wordt genomen als instrument van de wetshandhaving. Te midden van een verder ingetogen cast blijft Nancy Gates een sprankelende aanwezigheid als lerares Ellen Haskell. Ze was nooit echt een Hollywood-ster geworden, maar ze was nog steeds een goede actrice en een innemende persoonlijkheid. Ik denk dat dit een van de meer succesvolle films van regisseur Hopper was, en hoewel de mensen inmiddels gewend zijn aan de nucleaire dreiging, blijft de film een onthullend en boeiend document van zijn tijd.