Is deze recensie positief of negatief?

Het is niet verwonderlijk dat deze film werd gemaakt door I'm op het moment dat hij werd gemaakt. Ik heb de vroege schoonheid en tragedie van het leven in de Seopyon-dynastie in Seopyonje onderzocht en verrukkelijk een bekend Koreaanse volksverhaal in Chunhyang onderzocht, en dat waren zijn laatste twee films. Wat het meest verrassend is, is dat Chi Hwa Seon, de film die hij in 2002 uitbracht, niet in de pansoristijl van die vorige twee films werd vertoond.<br />Niettemin komt de ervaren hand van I'm erdoorheen. We onderzoeken samen het leven van een echte persoon: een schilder uit de Chosun-dynastie uit het eind van de negentiende eeuw die op het randje van de moderniteit balanceert, maar geen edelman is en daardoor veel beroering veroorzaakt in de hedendaagse Koreaanse samenleving, met zijn roem en zijn publieke en artistieke uitingen van minachting voor de oude Koreaanse adel en zijn minachting voor de zogenaamde Japanse koloniale overheersers. De schilder, Chang Seung Up, beter bekend als 'Oh Won' (bewerkt door Choi Min Sik, de beroemde ster van Park Chan Wooks al legendarische 'Old Boy') wordt steeds invloedrijker en daardoor steeds gevaarlijker in de film. Het hedendaagse Koreaanse publiek zal een held als hij steunen, ondanks, of misschien wel dankzij, het feit dat hij in zijn tijd zo werd geminacht. I'm's gevoel voor gelijktijdige schoonheid en tragedie in de geschiedenis blijft intact. I'm's is een meester in het vastleggen van de eigenaardigheden van zijn land in het verleden, en in deze film overtreft hij zichzelf bijna. Zoals te verwachten in een I'm-film, is de cinematografie adembenemend, de montage nauwkeurig en het verhaal staat centraal.<br />Er worden complotten gesmeed tegen Seung Up, familiebanden worden beproefd en verbroken, schandalig gedrag wordt beweerd (en is soms echt), en dat alles om de man ten val te brengen die 'vuur heeft geschilderd'. Maar tegen alle complicaties van I'm's gedetailleerde maar soms ingewikkelde verslag van Seung Up's' dood. Seung Up zelf slaagt er op de een of andere manier in te overleven. Hij wordt legendarisch vanwege het feit dat hij beroemde Chinese schilderijen na één blik perfect kan kopiëren. Kunsthandelaren en -agenten belegeren hem en proberen geld te verdienen aan 'Oh Won'. Met andere woorden, er vormen zich rijen mensen die misbruik willen maken van de echte Seung Up, een artistieke ster. Maar hij weigert zich te laten manipuleren. Zijn slimheid om zowel de enorme horden als de keizerlijke lakeien af te weren, maakt indruk op het publiek, zo niet op de acteurs.<br />Wat vindt Seung Up ervan? Hij heeft sterke emoties en meningen over schilderen, zoals het esthetische geloof dat schilderijen levende dingen zijn die nooit echt af zijn. Hij verafschuwt degenen die proberen van kunst winst te maken. En hij geeft niets om politici die hun macht gebruiken om artistieke schoonheid om zich heen te verzamelen en vervolgens de kunstenaar als een verrader van zich af te werpen. Maar hij denkt ook dat het schilderij een rol speelt in de komende omwentelingen. Er worden gruwelijke scènes getoond waarin buitenlandse indringers uit Frankrijk en Japan een rol spelen. Ik ben het kenmerkende historische epische motief, en zijn invloed in het rijk blijft prominent aanwezig in dit epos van meer dan een miljoen dollar.<br />De hoofdpersoon veroorzaakt meer verdriet voor zichzelf en voor degenen die om hem geven als hij weigert te schilderen. Op dat moment krijgt het verhaal een heel nieuwe betekenis, een die niet alleen politiek is, maar ook sociaal van aard. Ik neem de kwesties op lovenswaardige realistische wijze op me.<br />Hij, O Won, wordt een Jezusfiguur. De mensen geloven dat hij in staat is tot artistieke wonderen en de regering heeft het gevoel dat zij zijn artistieke steun nodig heeft, maar de hoofdpersoon blijft fel onafhankelijk en minachtend tegenover wat anderen van hem willen of van hem willen zijn. Uiteindelijk komen zowel de regering als de mensen in Seung-O-Wow terecht op een manier die regelrecht uit de Bijbel afkomstig is. Zijn heiligheid wordt menselijk; zijn menselijkheid wordt niet geaccepteerd; hij sterft voor (of ontsnapt aan) de zonden van het gewone volk, de kunstcritici, de politici, die hem achtervolgen.<br />Maar gaat hij dood? Net als bij de meeste van mijn films blijft er een vraag over. In dit geval: wordt Seung Up werkelijk een onsterfelijke kluizenaar? De film gaat niet in op die vraag; hij biedt alleen een mogelijk einde voor de echte man van Tjang Seung Up, of Oh Won. Er wordt geen dood afgebeeld omdat er geen dood bekend is.<br />Het is moeilijk om iets aan deze film te bekritiseren, maar I'm is zo goed geworden in het presenteren van historische absurditeiten in zijn cultuur, dat het je nauwelijks meer verbaast als hij dat doet. Zoals gewoonlijk zijn de films van I'm, de cinematografie, de montage en het schrijven, allemaal eersteklas. Het is een goed gemaakte film, doordrenkt van I'ms griezelige verhalenvertellerstalent. Toegegeven, hij kan dit misschien het best doen via de oude Koreaanse muziek van de pansori. Toch bevat de film stukken van deze bewonderenswaardige kunstvorm, en tegen het eind hebben de kijkers het gevoel dat ze deelgenoot zijn geworden van een groot, onverteld verhaal. En dat is ook zo, want dat is nu precies mijn gave.