Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De meeste films zijn waardeloos als ze een hoge productiewaarde hebben, maar deze is waardeloos zonder een hoge productiewaarde. En dat maakt hem los van de grote hoeveelheid afschuwelijke films. Hoe slecht deze film ook was, ik moest wel respect hebben voor Kathryn Aselton, die, geloof ik, als ze het juiste script kreeg, waarschijnlijk een behoorlijk goede voorstelling zou kunnen geven. Ze speelt Emily de vriendin van de eeuwige sukkel Josh, die haar vaak op een niet-ironische toon 'gast' of'man' noemt.<br />Maar het zit zo, Emily is een half-geloofwaardige rol die betekent dat Rhett binnenkort aan de cast zal moeten worden toegevoegd, om dit bijna geloofwaardige personage te compenseren met een vent die nog belachelijker is dan Josh. Als we Rhett voor het eerst ontmoeten, horen we dat hij 'diep' is omdat hij een hagedis filmt, wat betekent dat hij de wereld 'uniek' ziet! Rhett laat de band dan aan Emily zien en in een van Emily's weinige ongelooflijke momenten doet ze alsof ze onder de indruk is van deze amateuropname van een hagedis. WOW, geloof ik, is de manier waarop ze weer reageert, zonder ironie of sarcasme, ook al is dat nog zo licht geïmpliceerd.<br />Vanaf de openingsscène krijg je de waarschuwing dat het camerawerk waardeloos zal zijn, we openen met een bibberige close-up van Josh terwijl hij probeert de kijkers voor zich te winnen door GEWOON te doen! O, wat is deze hoofdfiguur toch zorgeloos dat hij GEWOON zal doen! Deze film zou bijna een voorbeeld kunnen zijn van hoe slecht films kunnen zijn (en trouwens ook van hoe goed FAR-slechte films kunnen zijn in het festivalcircuit, ik bedoel, in vergelijking met de meeste rotzooi uit het circuit, zag deze film er waarschijnlijk best gaaf uit).<br />Ik geloof dat SXSW deze film een kleine onderscheiding heeft gegeven (o zuid-zuidwest, waarom moedigt u ze aan, dat is het enige wat wreed is). Maar hier maak ik deze film een compliment, het is het beste van de mumblecore-beweging. Let wel, alle andere mumblecore-films waren ongelooflijk slecht en omvatten over het algemeen groteske naaktheid en onbegrijpelijk slecht acteerwerk, maar toch, het is goed om ergens het beste van te zijn.<br /><br />' Ik heb het nog niet met eigen ogen gezien, maar het ziet ernaar uit dat ze een paar stappen vooruit zijn gegaan, de voorvertoning heeft het in elk geval draaglijk gemaakt, terwijl zelfs de voorvertoning in de Puddinkjesstoel niet kon verhullen dat het een rotfilm zou worden. Ik ben van het onderwerp afgedwaald, in ieder geval is Rhett hoogstwaarschijnlijk helemaal niet door een beroepsacteur geportretteerd, net zoals Josh hoogstwaarschijnlijk geen echte acteur is maar de regisseur (of de broer van de regisseur, dat zijn een paar tegenstrijdige signalen). Ik denk dat Rhett een vriendje van iemand was en dat ze zeiden: hé, waarom niet?' Als je in de film de rol van Rhett speelt, betekent het feit dat Rhett de naam van de acteur en het personage is, waarschijnlijk dat de acteur en het personage hetzelfde zijn, tenzij ik me vergis, wat niet het geval is.<br />Als Rhett de wasbeer van zijn gezicht had geschoren, zou je waarschijnlijk zeggen dat hij aantrekkelijk was. Hoe dan ook, Rhett, Emily en Josh werken samen om de Puffy-stoel naar de vader van Rhett en Josh te brengen. Onderweg gebeuren er een paar dingen, nog meer slecht acteerwerk, slecht ondersteunende acteurs, slecht camerawerk, een poging tot betekenis. Deze film zou niet slecht zijn geweest als hij niet zo schaamteloos op zoek was geweest naar diepe zelfwaardering. Als je deze film kunt zien zonder ervoor te betalen, bijvoorbeeld als hij op tv is of te huur in de bibliotheek, denk er dan eens over na om hem te bekijken, gewoon om te zien of je deze super goedkope manier van filmen leuk vindt. Ik vind het wel leuk dat die sukkels over het algemeen een film maken zonder enig idee, maar ik wou dat ze een film maakten die iemand zou willen zien.