Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Normaal gesproken hou ik niet van films van Chuck Norris. Ik waardeer zijn werk als vechtsporter en zijn vechtscènes zijn meestal vrij goed gechoreografeerd. Chuck is ontegenzeggelijk een van de groten van de vechtsport. Dus vond ik in mijn tweedehandsboekwinkel een film die ik nog niet eerder had gezien en nam hem mee naar huis.<br />Hoewel het acteerwerk in deze film erger was dan in de meeste Chuch Norris-films, hoopte ik minstens één vechtscène te zien. Ik begon al snel te beseffen dat dit geen typische Chuch Norris-film was; het was eerder een christelijke film, bedoeld om het paradigma van 'het goede zal overwinnen' te illustreren. Op de verpakking staat niets dat erop wijst dat het een christelijke film is, met uitzondering van het etiket... Goodtimes Entertainment, waar ik nog nooit van had gehoord. Dat zal ik zeker in gedachten houden als ik de volgende keer een film van dat bedrijf zie.<br />Ik heb geen probleem met het christendom... Ik heb wel een probleem met stiekeme bekering. Als iemand een religieuze film gaat maken, is hij in elk geval zo verstandig om de kijker duidelijk te maken dat hij die krijgt. Het enige positieve aan de oefening is dat ik maar n3,25 minuten nodig had om 97 minuten naar een grote vechtsporter te kijken die niet vecht. Tenminste, het was rond etenstijd en ik bracht een deel van die tijd door met koken en eten.<br />Kortom, als je op zoek bent naar een middelmatige martial-artsfilm en niet op veel hoopt, moet je je niet met deze film inlaten, want zelfs die biedt je dat niet.