Wat is het sentiment van de recensie?

Als je me zou vragen de beste acteerfilms te kiezen die ooit zijn gemaakt, zou deze film op een lijstje staan, samen met _Streetcar Named Desire_ uit 1951. Ik denk dat ik er nog wel een paar zal ontdekken die daarvoor in aanmerking komen, maar Kramer vs. Kramer is een uitmuntende oefening in naturalisme. Dus is het op dat niveau een heel bevredigende ervaring om alleen maar te kijken naar de fantastische, indringende voorstellingen van Dustin Hoffman, Meryl Streep en het kind Justin Henry in het bijzonder. Een van de beste kindervoorstellingen aller tijden.<br />Maar ik vind het ook heel bevredigend om te kijken, omdat het zo'n verhaal is dat me zo diep raakt <0xE2><0x80><0x93> het doet me altijd mijn eigen problemen vergeten. Het heeft zo'n uitstekende vertelkracht. Als je Kramer vs. Kramer aanzet, en Alice Kramer laat Ted aan zijn werk en hun zoontje, en hem niets meer vertelt dan ze zelf moet ontdekken <0xE2><0x80><0x93> blijf je opletten om te weten dat alles goed afloopt voor hen. En zelfs als je eenmaal weet hoe het afloopt, klinkt elk moment van de rit zo briljant echt dat het heerlijk is om het keer op keer te zien gebeuren.<br />Vergis je niet <0xE2><0x80><0x93> Kramer vs. Kramer is geen luchtig vermaak: het is een zeer realistische weergave van de effecten van een scheiding op alle betrokkenen.<br />10/10. Voor een van de beste scripts (ontstaan uit gesprekken tussen Benton en Hoffman, die op dat moment in scheiding lag) dat ooit geschreven, uitgevoerd en perfect uitgevoerd is. Om nog maar te zwijgen van het geweldige, meeslepende verhaal. Kortom, een perfecte film.