Wat is het sentiment van de recensie?

Joe werd voor het eerst uitgebracht in de Verenigde Staten in de zomer van 1970. Ondanks respectabele recensies, redelijke kassuccessen en een Oscar-inkomsten, verdween de film kort daarna en bleef gedurende de hele jaren tachtig in de vergetelheid, tot hij aan het eind van de jaren negentig enthousiast, zij het enigszins ten onrechte, in de Verenigde Staten opnieuw werd gewaardeerd. Dankzij deze langdurige onbeschikbaarheid is de reputatie ontstaan dat de film (onverklaarbaar) wordt vergeleken met films als Michael Winners oorspronkelijke Death Wish. Hoewel wraak een thema is, is dit zeer zeker niet het geval bij een film over waakzaamheid.<br />De plot is niet de moeite van het samenvatten waard. Het is een slap, hakkelig en bizar theatraal verhaal over een toevallige moord en de onwaarschijnlijke relatie die daaruit voortvloeit. Die relatie en de voornamelijk op klasse gebaseerde eigenaardigheden van de twee hoofdpersonen worden overdreven tot een belachelijke karikatuur; deze twee en hun situatie hebben absoluut niets met de werkelijkheid te maken.<br />Bijna alles in de film is kribbig en met tegenzin antiek, wat het hele geval uiterst fascinerend maakt. Hippies worden afgeschilderd als hatelijke en exclusieve misantropen, harddrugs laten je ofwel in slaap vallen ofwel maniakaal ronddansen met lippenstift op je gezicht, en de meeste jonge vrouwen zijn bereid seks te hebben met vreemden in ruil voor marihuana bij het minste vliegje. Het is eigenlijk meer een film van de jaren zestig dan van de jaren zeventig. Dus waarom sommige giganten uit de filmindustrie het zijn gaan opnemen in retrospectiefgesprekken over het begin van de New Wave in Hollywood is een volslagen raadsel. Martin Scorcese was er nota bene bij betrokken, hoewel waarschijnlijk alleen maar om even mee te knikken met de klamme, ingetogen tinten van de grimmige stedelijke cinematografie, die vier jaar later vrijwel zeker de aanzet gaf tot Taxi Driver. Maar Joe lijkt veel meer op een woedende tirade tegen mensen als Easy Rider en Bonnie and Clyde dan op een voortzetting van diezelfde rebelse filmethos.<br />Het is geen film van echte artistieke betekenis <0xE2><0x80><0x93> ondanks Joe' De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar de waarde als cultureel museumstuk is ongekend. De film is opgenomen in en rond de straten van New York tijdens de donkerste uren van de oorlog in Vietnam, en in een tijd dat Amerika (en daarmee ook de film) tot de gruwelen van de oude garde werd bekeerd, zegt de film op zijn eigen, volkomen onbewuste en toevallige manier meer over die periode van de geschiedenis dan talloze, oneindig superieure films die rechtstreeks hebben geprobeerd die periode vast te leggen.<br />Maar als film? Ondanks een echt verrassende en effectieve afloop is dit in feite een film van Michael Winner, maar niet zo goed gemaakt. Overigens, als je, net als ik, een fan bent van toevallige gelijkenissen, kijk dan eens naar Harold Steptoe om 1.22.11 uur in de hippiekunstgalerie.