Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Voor al die mensen die geloven dat de dialoog iets waard is, en die een klucht waarderen die slim genoeg is om serieus te worden genomen, zal deze film een verrassing zijn. Het is geen 'whodunit' voor mensen die de verbale uitwisseling van onze held, professor Dexter Cornell (Dennis Quaid) niet kunnen volgen.<br />Cornell doceert in Zuid-Californië, in de buurt van de teerputten. Hij heeft in geen vier jaar een roman gepubliceerd, zijn vrouw gaat van hem scheiden, hij drinkt een beetje en is gezegend of vervloekt met bijtende humor, die hij vrijelijk uitdeelt aan zijn studenten. Hij heeft een vriend aanbevolen om hogerop te komen, en een slimme jonge student heeft hem een manuscript voorgelegd als onafhankelijk project. Hij wil het niet eens lezen, dus geeft hij het een 'A' en schuift het opzij. Achteroverleunend met een drankje in zijn kantoor staart hij uit het raam als de intelligente jonge student langs zijn raam valt op weg naar een spat-ontmoeting op het trottoir.<br />Hal komt langs om te praten, en ze praten en drinken nog wat. De Cornell beseft dat hij het manuscript nu moet lezen. Als hij naar huis gaat, wacht zijn vrouw met scheidingspapieren. Hij drinkt nog wat. Ze gaat weg en hij gaat naar een faculteitsfeestje, waar hij haar treft. Hij drinkt nog meer. En als zijn vrouw hoort dat de student dood is, valt ze in zwijm, en hij hoort dat ze een verhouding met de student heeft gehad. Dat zet hem natuurlijk aan tot nog meer drinken. De volgende ochtend wordt hij wakker in de kamer van een van zijn studenten, een eerstejaars die Syd (Meg Ryan) heet.<br />Hij voelt zich erger dan een kater, gaat naar de dokter en hoort dat hij vergiftigd is, dat het onomkeerbaar is en dat hij nog 24-48 uur te leven heeft. Hij heeft niet veel tijd om uit te zoeken wie hem heeft vermoord, en er zijn bij elke stap subplots, motieven, relaties en verrassingen, hoewel alles uiteindelijk logisch lijkt. Al zijn ontdekkingen en uitwisselingen zijn getooid met sarcasme, droge humor en scherpe observaties. Laten we het er maar op houden dat deze film een nieuwe betekenis zal geven aan het adagium 'publish or perish'.<br />Er zitten geen slechte scènes in deze film. Er zijn steeds terugkerende beelden en met zorgvuldige tussenpozen wordt symboliek gebruikt. Let op het gebarsten glas en beelden die door het glas worden vervormd. Sommige camerabeelden zijn revolutionair voor 1988 en sommige van de gewelddadige acties zijn zorgvuldig en vakkundig gechoreografeerd. De muziek is onopvallend en toepasselijk, hoewel die af en toe zijn eigen statement maakt, in de songteksten. De beelden in deze film zijn indrukwekkend. Als er al iets misgaat, dan is het dat de opening van 20 minuten een beetje traag verloopt, waardoor je bijna in slaap valt. Maar het tempo wordt snel opgevoerd, met precies de juiste hoeveelheid uitleg tussen de verschillende delen van de film.<br />Er zijn geen expliciete seksuele ontmoetingen, hoewel er wel sprake is van geweld en grove taal.<br />Dit is een schrijversfilm en wordt het best gewaardeerd door mensen die gevoel voor humor hebben over hun eigen succes of falen. Ik denk wel dat als je hem serieus neemt, je al in de problemen zit.