Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik had eindelijk een dvd van deze productie te pakken gekregen en was razend nieuwsgierig, omdat ik zoveel mensen had gelezen die hem de hemel in hadden geprezen, in het bijzonder Angela Lansbury's vertolking van mevrouw Lovett. Ik had een paar maanden geleden de film van Tim Burton gezien en vond hem overdreven en overdreven bloederig; gelukkig is deze versie niet zo afschrikwekkend en bloederig, maar lijdt hij in te veel andere opzichten zo onder de gevolgen dat ik er geen enkele voldoening aan beleef.<br />Om te beginnen de casting. George Hearn is goed genoeg en laat tenminste enige expressie zien (in tegenstelling tot Johnny Depps eindeloze houten gezicht in de film). Angela Lansbury is eenvoudigweg irritant. In elk geval heeft ze genoeg kracht in haar stem om de boodschap over te brengen, in tegenstelling tot de schrille en uitdrukkingsloze meisjesstem van Helena Bonham Carter, maar voor mevrouw Lansbury lijkt subtiliteit slechts een woord in het woordenboek te zijn. Je kunt je niet in het verhaal verplaatsen als een van de hoofdpersonen de hele tijd zit te knipogen en te schelden op een 'kijk, ma, ik acteer!'-manier en zich veel te veel bewust is van het publiek. De hemel weet dat dit niet typerend is voor toneelproducties <0xE2><0x80><0x93> ik ben jarenlang regelmatig aanwezig geweest bij veel producties op het Stratford Festival, en toneelspelers gedragen zich in de regel NIET op die manier (tenminste, degenen die een vaste baan willen houden doen dat niet!)...<br />Betsy Joslyn. O jee, o jee, o jee. Is het behalve mij nog iemand opgevallen dat ze deze rol niet eens een beetje gepast kan zingen? En dat ze de dochter van George Hearn speelt is gewoon eng, als je bedenkt dat ze destijds met hem getrouwd was. Is ze niet een lief meisje van zestien? Ja, ik realiseer me dat het om het acteren gaat, maar ze heeft me er niet één keer van weten te overtuigen dat ze jonger was dan een jaar of vijfendertig, en de uitdrukking 'als een lam gekleed' lijkt speciaal voor haar te zijn bedacht. Toen ze 'Green Finch and Linnet Bird' afslachtte, knarste ik met mijn tanden en stond ik op het punt de dvd-speler meteen uit te zetten. Dat nummer was zo goed in de film van Tim Burton, en dat was een trieste schok. Het nummer heeft het stembereik van Julie Andrews in de jaren zestig nodig en een zuiverheid van stem die alleen maar te vergelijken is met die van een jongenssopraan. Joslyn zat de hele tijd zo hard te zingen dat ik bang was dat ze van haar ladder zou vallen, zo erg trilde ze van de inspanning die het haar kostte om coloratuurnoten aan te houden met een stem die op zijn best een mezzo is. Laten we even voorbijgaan aan het feit dat ze minstens een kwart toon vlak op minstens drie van de hogere noten trilt... Dit is gewoonweg geen coloratuurrol en misschien had een kritischer regisseur haar dat moeten vertellen <0xE2><0x80><0x93> maar het feit dat ze met de ster getrouwd was, zou de regisseur wel eens aan het denken kunnen zetten.<br />Cris Groenendaal was voldoende, maar ook hij was duidelijk veel te oud voor de rol en er is geen enkele chemie tussen hem en mevrouw Groenendaal. Joslyn, waardoor het hele subplot in duigen valt. Het doet me een beetje denken aan toneelproducties uit de Ring-cyclus van Wagner, waar de zangers vanwege de vocale kracht die ze nodig hebben om boven het geluid van een volledig Wagneriaans orkest uit te bulderen, zouden moeten regisseren op basis van hun vermogen om vocale diepgang te bereiken, in tegenstelling tot hun uiterlijke of acteertalent of zelfs hun goede stem, wat de reden is dat je een karikatuur hebt van de massieve, reusachtige, met Vikinghorens getooide Brunhilde met een drievoudige kin en een baard, wanneer het libretto om een etherische schoonheid vraagt die eeuwig jong en betoverend is. De casting van de 'jongeren'-rollen is precies hetzelfde <0xE2><0x80><0x93> als je je ogen dichtdoet, kun je bijna in meneer Groenendaal geloven.' De rest van de productie is voor mij volkomen verloren gegaan omdat drie van de vier hoofdpersonen zo duidelijk niet de juiste rol hadden. Ik kan geen goede recensie geven over de rest, omdat ze zo afleidend waren dat ze de rest van de productie hebben verpest. Ik begrijp echt niet waarom mensen zo enthousiast zijn over het slechte camerawerk en de onhandige manier waarop een toneelstuk wordt gefilmd. Er is toch zeker wel meer voor nodig om in het theater met een camera te werken dan alleen maar een camera op de eerste rij te zetten? Ik ga naar een fatsoenlijk toneelstuk, bij voorkeur op het Stratford Festival, waar ze in elk geval samen aan de productie werken en niet de hele tijd voor de camera staan. Ik geef het alleen maar drie sterren omdat de kwaliteit van de productie, afgezien van de capriolen van Lansbury en Joslyn, voldoende, zo niet spectaculair, lijkt.<br />Het beste wat je kunt doen is waarschijnlijk de soundtrack van de film en een opname van de cast van dit toneelstuk kopen en die twee samenvoegen tot een draaglijk geheel. Dat ga ik doen, en ik zal proberen te vergeten dat ik ooit de moeite heb genomen om deze volkomen onopvallende productie te huren.