Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Love is a Many-Splendored Thing' speelt in Hongkong in 1949-1950 en vertelt het verhaal van de relatie tussen Mark Elliott, een blanke Amerikaanse journalist, en Han Suyin, een half-Chinese, half-Europese arts. Dit verhaal van een liefde tussen halfbloeden was een gewaagd thema voor de jaren vijftig, en zoals zo vaak probeerde Hollywood de klap te verzachten door een blanke actrice te casten als de zogenaamd niet-blanke vrouw die verliefd wordt op een blanke man, iets wat tegenwoordig als politiek incorrect zou worden beschouwd, maar toen heel acceptabel was. (Denk bijvoorbeeld aan de rol van Ava Gardner in 'Show Boat' of Natalie Wood in 'West Side Story' De setting van het verhaal in een Britse kolonie was misschien ook een manier om rassenkwesties te onderzoeken op een manier die in Amerika minder controverse zou oproepen. Suyin raakt haar baan in een ziekenhuis in Hongkong kwijt omdat haar Britse superieuren bezwaar maken tegen het feit dat ze een relatie heeft met een blanke man, met wie ze niet kan trouwen omdat zijn van haar vervreemde vrouw hem geen scheiding wil geven. Zoals soms het geval was, werd het Europese kolonialisme de zondebok voor een aantal van Amerika's eigen tekortkomingen. Stel je de ophef voor die zou zijn ontstaan als er een soortgelijke film was gemaakt over een zwarte of halfbloed vrouwelijke arts in een ziekenhuis in Alabama. Naast rassenkwesties roept de film ook vragen op over de internationale politiek. Hij verwijst zowel naar de communistische machtsovername in China als naar het uitbreken van de Koreaanse Oorlog. Han Suyin was een bestaand persoon en een bekende auteur uit die tijd; in werkelijkheid steunde ze het communistische regime van Mao, maar hier wordt ze afgeschilderd als een fervent anticommunist. Dit is echter niet in de eerste plaats een film over rassendiscriminatie of politiek, maar eerder een romance, een goed voorbeeld van wat in die tijd een 'vrouwenfilm' zou zijn genoemd. Dergelijke films, hoewel meestal gemaakt door mannelijke regisseurs, waren meestal gericht op vrouwelijk publiek. Ze gingen over liefde en romantiek <0xE2><0x80><0x93> vaak ongelukkige romantiek <0xE2><0x80><0x93> van de kant van de vrouw. Het genre leverde vaak rollen op voor actrices die ouder waren dan de heldinnen in standaardromans. Eerdere voorbeelden waren gewoonlijk in zwart-wit, maar in de jaren vijftig maakten ze meestal, zoals hier, gebruik van weelderige, weelderige kleuren.<br />Hoewel een Chinese of Euraziatische actrice overtuigender zou zijn geweest in de rol van Jennifer Jones, doet ze het heel goed als Suyin. Ik vond William Holden als Mark nogal oncharismatisch, maar dat doet er niet veel toe, want Suyin is heel sterk de dominante figuur. Ze speelt veel meer op het witte doek dan Mark, en de film onderzoekt haar familie en beroepsleven veel meer dan die van hem. Hoewel Jennifer nog steeds opvallend mooi was, was ze halverwege de dertig, een stuk ouder dan de meeste romantische heldinnen uit die tijd. Holden was ongeveer even oud, wat ongebruikelijk was voor de jaren vijftig, toen 'jongen ontmoet meisje' vaak betekende 'oudere man ontmoet meisje'.<br />De film is niet bijzonder diepzinnig, maar hij is goed gemaakt met een paar aantrekkelijke beelden, vooral van Hongkong zelf, die de groeiende trend uit de jaren vijftig weerspiegelen om op locatie te filmen in plaats van op de set van een studio. Zelden heeft Hongkong er zo mooi uitgezien; het uitzicht vanaf een heuvel die uitkijkt over de stad krijgt een speciale betekenis, aangezien Suyin en Mark hier naartoe gaan voor hun romantische opdrachten. De algehele stemming is er een van schrijnende, tot mislukken gedoemde romantiek, een stemming die nog wordt versterkt door de sfeerfoto's en de muzieknoten, waaronder een van de meest memorabele filmthema's ooit geschreven.