Is deze recensie positief of negatief?

De martial-artsfilms werden in de jaren zestig in delen van Azië enorm populair, maar met de groeiende populariteit van de beruchte Shaw Brothers-films moest Amerika wel volgen. Deze film was de eerste die in Amerika onder het Warner Bros-label werd uitgebracht en het was in feite het begin van een rage die de jaren zeventig overspoelde met martial-artsfilms. Veel van de volgende films zouden daarbij verbleken, maar sommige waren geweldig en veel ervan, zoals _Enter The Dragon_ (die kort na deze kwam) werden enorme succesverhalen en maakten van deze vechtersbazen supersterren.<br />Bijna veertig jaar later snel vooruit en deze film staat nog steeds overeind. De meeste Shaw-broers-films zijn tegenwoordig nog net zo goed als ze toen waren en eerlijk gezegd zijn er in dit genre geen films meer gemaakt die kunnen wedijveren met de films die de Shaw-broers in die tijd maakten.<br />Ik mag graag denken dat krijgskunst net zoiets is als porno en niemand kijkt naar porno om de plot alleen maar om de actie, en dat geldt ook voor M.A.-films en de meeste zijn gewoon een stel geweldige gevechten met een klein verhaaltje, maar deze is een uitzondering. Hij heeft geen verbazingwekkend verhaaltje maar er is er wel een.<br />De hoofdrolspeler, gespeeld door Lo Lieh, valt eigenlijk op tussen de helden van karatefilms. Hij schept nooit op en hij vecht nooit alleen maar omdat hij het kan, hij wordt vaak gezien als zwak en minder een vechter dan de meesten, maar als hij moet vechten, is hij verdomme de grootste levende. Ik hield echt van deze figuur. Veel van de slechteriken waren gedenkwaardig en de vechtscènes waren gewoon verbazingwekkend. Zelfs een kleine rol met Bolo Yeung kan worden gezien als de enorme Mongool, en Bolo staat in mijn top vijf als de grootste filmsterren ooit van de krijgskunst, hij kwam ook voor in de genoemde _Enter The Dragon_.<br />'De productie, zoals ik al keer op keer heb gezegd, is geweldig, je kunt het.' In tegenstelling tot de films van de Shaws was de richting iets wat ik niet vaak heb gezien in films uit de jaren zeventig. Het gebruik van kleur was goed gekozen en zorgde ervoor dat deze film op zichzelf stond en boven de andere uitstak. Als het licht op Chi Hao's handen schijnt, zoals bij de IJzeren Vuist, is het pure schoonheid.<br />De muziek was ook voortreffelijk. Films over krijgskunst waren voor Azië wat westerns voor Italië waren, twee afzonderlijke kunstvormen die zoveel gemeen hadden. De landen die deze films maakten, hadden allemaal hun eigen genre, maar de Japanse films veroorzaakten daar net zoveel opschudding als de spaghettiwesterns in Italië. Door hun vele verschillen waren de stijlen van deze twee genres nek aan nek. Zoals in films als _5 Fingers of Death_, waren de gevechten gemakkelijk te vergelijken met cowboystandjes in Sergia Leoni, en de muziek verbond de genres zo goed met elkaar. De muziek hier was een beetje geleend van _Ironside_, maar hij was nog steeds erg origineel.<br />Veel films werden geïnspireerd door deze, en als ik ernaar kijk, zie ik dat alles, van _The Master Killer_ tot _Bloedsport_, erdoor beïnvloed is. De meest voor de hand liggende film die erdoor beïnvloed is, is _Kill Bill_, wat voor mij de grootste aller tijden is. Veel sets die Quentin gebruikte zijn complete replica's van de sets die we hier hebben gezien, en hij gebruikte de muziek uit deze film, ook al was de muziek die hij gebruikte de muziek die hij van _Ironside_ had geleend. En de vechtscène aan het eind van Kill Bill vol. 1 met The Bride en O-Ren is bij tijden exact in vergelijking met het gevecht met Chi Hao en de Japanse boef aan het eind van deze film.<br />Ik heb veel vechtsportfilms gezien, sommige zelfs beter, maar dit is een MUST-SEE voor fans van het genre. Je kunt je hier niet in vergissen. De film begint langzaam, maar na 15-20 minuten wordt hij beter en gaat hij niet langzamer.