Is deze recensie positief of negatief?

Dogtown and Z-Boys<br />**Summary: Dogtown and Z-Boys** is een documentaire over een groep revolutionaire tieners die de wereld van het surfen en skateboarden in Venice (Dogtown), Californië zoals we dat nu kennen, veranderden. Met hun lage, wendbare stijl begonnen ze aan een door Larry Bertlemen beïnvloede reis die zou leiden tot talloze successen en een paar mislukkingen. Nadat de artikelen over Dogtown in het in ere herstelde _Schaatsboarder Magazine_ waren verschenen, werd de sport weer in ere hersteld en vergaten de leden van het Zephyr-boardingteam Jeff Ho. Ze leken voor de rest van hun leven op zomervakantie te gaan door zich aan te sluiten bij andere skateboardteams die het zich konden veroorloven om hen als filmsterren te betalen. Het oorspronkelijke Zephyr Skateboard Team, samengesteld door Jeff Ho (eigenaar van de Zephyr Surfshop) en Craig Stecyk (fotograaf), bestond uit Jay Adams, Tony Alva, Stacy Peralta, Bob Biniak, Chris Cahill, Shogo Kubo, Paul Constantineau, Jim Muir, Peggy Oki (de enige vrouw), Nathan Pratt, Wentzle Ruml IV, Allen Sarlo en David Ray Perry. Alle oorspronkelijke leden, met uitzondering van Jay Adams en Chris Cahill, maken het nog steeds goed en surfen/schaatsen nog steeds. Jay Adams zat ten tijde van de documentaire in de gevangenis wegens drugsdelicten. Chris Cahill was ten tijde van de documentaire voor het laatst gezien in Mexico.<br />Thema's: De thema's van deze documentaire zijn nogal tussen de regels door te lezen, maar als er een duidelijk thema was, zou dat zijn dat zelfs kinderen revoluties kunnen ontketenen. Andere thema's kunnen zijn: uitgebreid feesten in je verleden kan leiden tot een onbevredigende toekomst, en door planning en zorgvuldig omgaan met je bezittingen zou er een zeer bevredigende toekomst voor je in het verschiet kunnen liggen.<br /><br />Andere werken: Stacy Peralta (schrijver en regisseur) heeft een vrij breed scala aan documentaires die hij heeft geschreven, geproduceerd of geregisseerd. De meeste hebben een gemeenschappelijk thema: surfen of skateboarden, zoals Riding Giants, Sk8 TV, The Bones Brigrades en Lords of Dogtown. Hij heeft ook films gemaakt met als thema: opgroeien in Amerika als tiener, zoals Influences: From Yesterday to Today, Crips and Bloods: Made in America en The 70's: The Decade that Changed Television. Onderwerp: De hoofdpersonen van Dogtown en Z-boys zijn de oorspronkelijke leden van het Zephyr Skateboard Team, met uitzondering van Chris Cahill. Peralta nam Jeff Ho en Craig Stecyk op in de interviews. Andere hoofdpersonen waren mensen die in de jaren zeventig waren opgegroeid en de Dogtown Articles lazen, en skateboardliefhebbers. Skaters uit Dogtown en omgeving, maar niet uit het team, werden geïnterviewd.<br />Bewerking: De montage van deze film was naar mijn mening fenomenaal. Er waren scènes met pratende personen, zodat het publiek kon zien wie er sprak en een indruk kon krijgen van het personage, maar die werden onmiddellijk overgeheveld naar archiefbeelden die zouden verklaren wat de spreker zei. Als een liedje de emoties van de personages beter kon verklaren, zoals toen het ongelukkige leven van Jay Adams onderwerp van gesprek was, het liedje Old Man van Neil Young, dat veel emoties opriep. Sean Penn was de verteller van de film en hij legde de overgangen in de hele film uit. De film werd in chronologische volgorde vertoond vanaf het moment dat het surfteam van Zephyr werd samengesteld, tot het oprichten van het skateboardteam, tot alle Z-boys die het team verlieten om bij andere skateboardbedrijven te gaan werken of hun eigen bedrijf te beginnen.<br />Cinematografie: de film werd op een interessante manier gefilmd. De films van de sprekende personen waren allemaal in zwart-wit en alle archiefbeelden van de Z-Boys die aan het surfen of schaatsen waren, waren in kleur. De beelden uit de jaren zeventig waren natuurlijk korrelig, maar dat versterkte de film alleen maar. De geïnterviewden waren meestal in hetzelfde gebied gefilmd, maar ze stonden allemaal buiten. Alle beelden waren heel goed gecontroleerd, zelfs de archiefbeelden die ik heel verrassend vond.<br />Muziek: 'Seasons of Wither' <0xE2><0x80><0x93> gespeeld door Aerosmith 'Toys in the Attic' <0xE2><0x80><0x93> gespeeld door Aerosmith 'Generation Landslide' <0xE2><0x80><0x93> Alice Cooper 'One Way Out' <0xE2><0x80><0x93> gespeeld door The Allman Brothers 'Lollipops and Roses' en 'Whipped Cream' <0xE2><0x80><0x93> gespeeld door Herb Alpert 'Into the Leegte' en 'Paranoïde' <0xE2><0x80><0x93> uitgevoerd door Black Sabbath 'Godzilla' <0xE2><0x80><0x93> Blauwe Oestercultus 'Aladdin Sane' en 'Rebel Rebel' <0xE2><0x80><0x93> David Bowie 'Fastcars' <0xE2><0x80><0x93> The Buzzcocks 'Gut Feeling' <0xE2><0x80><0x93> Devo 'I'll give you Money' <0xE2><0x80><0x93> Peter Frampton 'Funk 49' <0xE2><0x80><0x93> James Gang 'Ezy Rider' en 'Foxy Lady' en 'Freedom' en 'Bold as Love' <0xE2><0x80><0x93> Jimi Hendrix 'Sidewalk Surfing' <0xE2><0x80><0x93> Jan en Dean 'Achilles Last Stand' en 'Hot on for Nowhere' <0xE2><0x80><0x93> Led Zeppelin 'Surfrider' <0xE2><0x80><0x93> The Sneaker Pimps 'Surfrider' <0xE2><0x80><0x93> The Lively Ones 'Cat Scratch Fever' en 'Motor City Madhouse' en 'Wang Dang Sweet Poontang' ZZ Top<br /><br />De muziek in de film maakt de film. Elk van deze liedjes draagt bij aan wat de personages zeggen en roept emoties op die anders niet bij hen zouden zijn opgekomen.