Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik weet nog dat 'The Love Machine' voor het eerst in de bioscopen te zien was. Ik was nog maar dertien, te jong om de veelbesproken film uit te zien, maar niet te oud om mijn moeders paperback van de roman van Jacqueline Susann mee naar school te nemen en samen met mijn klasgenoten de 'ondeugende stukjes' te lezen.<br />Hoewel ik niet precies weet wat mijn probleem was op zo'n jonge leeftijd, was ik erg in het boek verdiept. Ik kocht en droeg een 'ankh'-ring, net als op het omslag, en ik herinner me de advertenties voor het parfum 'Xanadu', dat werd verfilmd en onhandig in de film voorkwam. Ondanks die belangstelling zag ik de film pas een paar jaar later. Ik had de dingen moeten laten zoals ze waren.<br />'De Liefdesmachine' is verreweg de slechtste van de vele slechte films die uit Susanns romans zijn overgenomen... wat het natuurlijk nog leuker maakt om naar te kijken. De film heeft vele gebreken: van het hink-stap-springende script, dat hakkelend van het ene incident naar het andere springt zonder dat er een lijn in te ontdekken valt, tot de gedateerde, oubollige (brassinstrumenten, bedoel ik) muziek van Ersatz Bacharach, de vlakke eerste versies, de saaie seksualiteit <0xE2><0x80><0x93> ik heb nog nooit een badjas zo prominent in een film gezien. Het is net een fetisj! Telkens als er seks, naaktheid of iets smerigs nodig is, duikt er iemand in een blauwe badjas op! De rol van de arme Dyan Cannon (die toch al niet geweldig is, maar de rest van de cast overtreft) wordt voortdurend ondermijnd door de adembenemende outfits die ze moet dragen. Maar de voornaamste aansprakelijkheid van de film is de stoïcijnse, onbewogen John Philip Law als (toepasselijk genoeg) Robin Stone, het voorwerp van de genegenheid van elk meisje (en eentje boven de top, die verdomde mannelijke fotograaf).<br />Law is gewoon afschuwelijk en hij speelt het alsof hij van de straat is geplukt, de bladzijden van het script haastig is overhandigd en te horen heeft gekregen dat hij ter plekke een koude lezing moet geven. Levenloos! En dat niet alleen, hij lijkt wanhopig behoefte te hebben aan een bloedtransfusie of zoiets. Hij ziet er de hele tijd bleek en ziekelijk uit en is enkele kilo's kleiner dan de meeste van zijn vrouwelijke tegenspelers. Robin Stone zou een lekker ding moeten zijn, geen zakdoek.<br />Voor wie de film moeilijk te volgen vindt (hij is nogal traag naar de maatstaven van vandaag) smeek ik je om te blijven voor de climax van de 'gevechtsscène'. Hier laat Miss Cannon (die 23 pond getoupeerd haar in evenwicht houdt) eindelijk haar tot nu toe stijfkoppige acteerstijl varen en laat ze die aanstekelijk rauwe lach van haar los, waardoor ze een echt gedenkwaardige vrijscène in gang zet die inmiddels een hoogtepunt in een filmrol had moeten worden. In een poging de beruchte wc-scène uit 'Valley of the Dolls' te evenaren doet 'The Love Machine' eindelijk iets goed.<br />Jacqueline Susanns unieke soort afval wordt ernstig gemist. Misschien heeft iemand daar de rechten van Rona Barretts 'The Lovomaniacs' en zal hij het genre nieuw leven inblazen.