Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een verhaal over een lange en moeilijke liefde. Het dagelijks leven van een vrouw van vijftig jaar en een paar mensen om haar heen wordt beschreven. Haar dagelijks leven is zo gewoon en routineus dat ik in het begin twijfelde aan wie de echte hoofdrolspeelster was. Dan weten de toeschouwers dat de vrouw en een man die haar klasgenoot op de middelbare school was heel weinig met elkaar gemeen hadden. De vrouw doet al zo lang hetzelfde werk <0xE2><0x80><0x93> melkvrouw en caissière in een supermarkt <0xE2><0x80><0x93> zo lang. Er zijn zo veel hellingen dat het bezorgen van melkflessen heel zwaar werk is. De man is met een andere vrouw getrouwd, die nu stervende is aan kanker. Hij werkt in het stadhuis en verzorgt haar thuis met liefde. Ze kijken nooit recht in de ogen en praten nooit met elkaar, maar ze vergeten elkaar nooit.<br />De oorspronkelijke Japanse titel betekent: 'Op bepaalde dagen lees je boeken'. Maar toen de man zei: 'Nu wil ik doen wat ik altijd heb willen doen', was het natuurlijk om haar te omhelzen en met haar te vrijen. Ze schrijft aan een diskjockey dat 'Als God ons de tijd geeft om te praten, hebben we minstens een hele dag nodig'. Droomend over die dag sublimeert ze het verlangen door hard te werken en boeken te lezen. Ik ken persoonlijk een vrouw die jarenlang van een man heeft gehouden, zelfs nadat hij met een andere vrouw was getrouwd en door een ongeluk was overleden. Daarom is de verhaallijn niet zo bijzonder. Deze film portretteert veeleer onuitgesproken romances bij veel gewone mannen en vrouwen. Via deze film zult u zich uw romance herinneren die lang geleden verloren is gegaan. Dit is een film met een blijvend effect.