Wat is het sentiment van de recensie?

John Knowles' moderne meesterwerk, _A Separate Peace_, is een van de vele subtiele werken, en subtiel is het sleutelwoord: thema's als liefde, haat, jaloezie, ontkenning en spijt. De versie uit 1972 probeert deze stijl en wat het boek is aan te pakken <0xE2><0x80><0x93> _Een liefdesverhaal met een dreigende oorlog op de achtergrond_.<br />De versie uit 2004 gebruikt in de weergave van het verhaal helemaal geen subtiele maar openlijke middelen. Wat je recht in het gezicht staart als je de roman leest, is een liefdesverhaal, en ja, misschien is het betwistbaar, een homoseksueel liefdesverhaal. In de roman en de filmversie uit 1972 zitten overal in de geschriften en dialogen seksuele ondertonen. In de filmversie uit 2004 werden deze spanningen weggelaten en speelden de acteurs eind twintig tieners, waardoor het volwassen acteerwerk elke tederheid of aarzeling van onschuld in de jeugd wegnam.<br />Ik vond deze remake om meer redenen niet leuk. Het haar dat de rug van de kamelen brak was dat Phineas een achternaam kreeg op de brieven die hij van de rekruteringsbureaus kreeg! Finny is een personage dat geen achternaam heeft en die ook niet nodig heeft. John Knowles deed dat met opzet. Ik geef toe dat de versie uit 1972 soms een beetje amateuristisch was, maar wat dan nog, de film probeerde oprecht te zijn ten opzichte van de roman door op locatie te filmen op de Phillips Exeter Academy waar _The Devon Acedemy_ op gebaseerd was; waar ook de schrijver John Knowles als student naartoe ging.<br />De regisseurs en producenten namen alle tienerstudenten van Exeter, met uitzondering van Parker Stevenson die op de Brooks School zat, op in een film van Paramount! Klassieke komedie voor kakkers vergeleken met deze film van Canadian College, gespeeld door volwassen acteurs, politiek correcte, platonische versie. De filmversie uit 1972 met John Heyl en Parker Stevenson was de echte versie van A Separate Peace op het scherm. De film uit 2004 die voor de kabelversie was gemaakt niet.