Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Sir' heeft Lear meer dan tweehonderd keer gespeeld, maar vanavond kan hij zich zijn openingszinnen niet herinneren. Terwijl hij voor de spiegel zit, weerspiegelen zijn ogen de waanzin van de koning. Zijn kleedster spoort hem zachtjes aan, met haar mond de woorden vormend. Beide mannen hebben iets wanhopigs. De grote acteur die weet dat zijn krachten hem ontglippen, zijn bediende cum major domo cum geweten cum surrogaatvrouw <0xE2><0x80><0x93> die zich bewust is van het verval van zijn baas tot waanzin en weet dat hij niets anders kan doen dan zijn dood verzachten. 'The Dresser' is in feite een liefdesverhaal tussen de twee. In de loop der jaren zijn ze zo afhankelijk van elkaar geworden dat geen van beiden een toekomst zonder de ander kan bedenken. Het stuk speelt zich af tijdens de tweede wereldoorlog en gaat over de lotgevallen van een tweederangs Shakespeare-gezelschap dat bestaat uit een even groot aantal mislukkelingen en wannabe's onder leiding van'meneer', een toneelridder van wat je zou kunnen noemen 'De Oude School'. Welke rol hij ook speelt, hij grijpt het midden van het toneel en buldert boven het voetlicht, waarbij hij zijn publiek tot applaus provoceert. Maar ergens in hem, het grootste deel van de tijd verborgen onder de ham die hij regelmatig uitdeelt, blijft er af en toe nog een glimp van zijn vroegere grootsheid achter. Finney concentreert zich heel slim op de ham, vaak op het punt van een karikatuur, en net als je op het punt staat zijn optreden af te doen als overdrijving en poeha, brengt hij een moment van verfijnde subtiliteit en kwetsbaarheid dat je doet beseffen dat een groot acteur een groot acteur speelt. Hetzelfde geldt voor de heer T.Courtenay. Het is gemakkelijk om zijn vertolking af te schrijven.<br />Het is gemakkelijk om zijn vertolking van Norman af te doen als een oefening in stereotyperen. Hier hebben we een verwijfde man van middelbare leeftijd die zich in plaats van in een kamp als toneelknecht een weg door het leven baant, geniet van het gezelschap van 'De Meisjes' en houdt van de verdorven roddels van de insiders in 'Het Theater'. Er waren <0xE2><0x80><0x93> en ik heb sterk het vermoeden dat dat nog steeds zo is <0xE2><0x80><0x93> veel mannen zoals Norman in _De Profession_. Ze zijn oneindig vriendelijk en geduldig, weten meer van de toneelstukken dan veel van de acteurs en lopen met wijsheid en genegenheid achter de coulissen rond. Ik geloof dat de overgrote meerderheid van hen met een goedkeurend lachje om het portret van meneer Courtenay zou lachen. Ik heb 'The Dresser' op het Londense toneel gezien, waar, tegen de heersende wijsheid in, het 'Norman' van meneer Courtenay veel ingetogener was dan in de film 'Sir', die werd gespeeld door de grote meneer Freddie Jones, tot groot genoegen van het publiek. Het was een gedenkwaardige vertolking die die van meneer Courtenay overschaduwde, waardoor hij werd teruggebracht tot een 'ook-acteur', in tegenstelling tot een acteur op het toneel. Het idee dat 'Sir' en 'Norman' zonder elkaar bijna incompleet zouden zijn, verdween als sneeuw voor de zon. De heren Finney en Courtenay herstelden de balans in de film en herstelden de gelijkheid in de relatie. Beide mannen hebben een lange weg afgelegd sinds hun eerste optredens in de Britse 'New Wave'-films, toen ze de lievelingen werden van de vaag linkse'middenklasse' en zich ervoor schaamden. Toen de Britse film in de jaren zeventig bijna aan Hari Hari gebonden was, concentreerden ze zich rustig op het theater, afgezien van een paar rollen om de wolf buiten de deur te houden. Na de renaissance van meer degelijke films verschenen ze weer, knipperend met hun ogen in het ongewone felle licht.<br />'The Dresser' markeerde hun terugkeer, nog steeds bruisend van energie en talent, terwijl ze de hele wereld toeschreeuwden: 'We're still here.' Het is geen grote film, maar wel een geweldige.