Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Beschouw het als een extreme vorm van opsluiting zonder berechting. Zonder commentaar en zonder partij te kiezen voor de Amerikaanse buitenlandse politiek, omvat het proces van de Buitengewone Opsluiting het overbrengen van personen die verdacht worden van terroristische activiteiten naar een ander land, het tegenovergestelde van een uitlevering als je wilt, naar een plaats waar marteling geen misdaad is maar een middel om illegale informatie te verkrijgen. In plaats van je grond te bezoedelen met bloed van potentieel onschuldige personen, doe je dat in een ander land, waar dergelijke tactieken geaccepteerde ondervragingstechnieken zijn. Natuurlijk, gezien de ernst van de tactiek en de pogingen om iemand te breken, krijg je soms wat je wilt als je eenmaal door het verzet heen bent, of je krijgt helemaal niets, of, en dat is nog het ergste, je krijgt een bekentenis, alleen maar omdat de geest zo is gebroken dat de persoon in kwestie akkoord gaat met alles wat je zegt. Het is een akelig proces, en hoe kun je het beter doen dan als je de kampioen van de mensenrechten bent, die toestemming geeft om alle middelen te gebruiken die nodig zijn om meer levens te beschermen, in een tijd waarin informatie de sleutel is tot de strijd tegen terreur, en dat in een land waar waarschijnlijk het rechtenregister twijfelachtig is.<br />' 's Siërra's, hoewel we in de aanloop naar het nieuwe jaar een aantal politieke thrillerkandidaten hebben die die kroon zouden kunnen dragen, met allereerst Rendition, gevolgd door de film Lions for Lambs van Robert Redford met Tom Cruise en Meryl Streep (alweer, zij het nu aan de andere kant van het hek) en The Kingdom met Jamie Foxx en Jennifer Garner, hoewel deze waarschijnlijk meer actie zou bevatten. Geregisseerd door Gavin Hood, die Tsotsi heeft gespeeld en de nieuwe Wolverine-film zal regisseren, is Rendition een redelijke thriller met een uitstekende cast, in een verhaal dat de laatste tijd erg populair is gebleken: de split, die een aantal interessante perspectieven biedt in combinatie met de andere rollen.<br />Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwally), chemisch ingenieur, wordt op weg naar huis gerekruteerd door Corrine Whitman (Meryl Streep), een hoge functionaris van de CIA. In een detentiecentrum buiten de Verenigde Staten begint Jake Gyllenhaals CIA-analist Douglas Freeman (o zo profetisch) aan zijn eerste verhoorsessie, ongetwijfeld in een positie waarvoor hij niet heeft getekend. Thuis zoekt een hoogzwangere Reese Whitherspoon koortsachtig naar antwoorden op de verdwijning van haar man, en hij zoekt hulp bij een voormalige vlam van Alan Smith (Peter Sarsgaard), aangezien hij voor senator Hawkins (Alan Arkin) werkt. Als je daar J.K. Sinmmons bij optelt, een terroristisch complotonderzoek en een ontluikende verboden liefdesgeschiedenis tussen Fatima (Zineb Oukach) en Khalid (Moa Khouas), heb je nogal wat te doen in een drukke film.<br /><br />Gezien een aantal afgietsels, locaties, tijdlijnen en dergelijke, was de Rendition helemaal niet verwarrend, en het speelt zich af met een vaardige behandeling van het materiaal, nooit snel oordelend, ideeën en gedachten van beide kanten van de vergelijking presenterend. Ieder personage heeft zijn eigen agenda, en de onthulling van die agenda is interessant genoeg om je niet te vervelen of in verwarring te brengen. En het mooiste van alles is dat ze in verschillende vormen, en helaas ook in verschillende situaties waarin ze verliezen, oprecht buigen voor zelfbehoud. Het liet je ook in het ongewisse <0xE2><0x80><0x93> deed hij het of deed hij het niet, en het speelde voortdurend met je geest over de vraag of Anwar verdiende wat hij kreeg. Het maakte gebruik van een bijzonder slimme goocheltruc die ik pas zag aankomen toen het te laat was (daar gaat de eer) <0xE2><0x80><0x93> hoewel het wel bezweek voor de gebruikelijke stereotypering van terroristische militanten, en zonder veel tijd te besteden aan het onderzoeken van hun motieven.<br />Misschien deed het dat ook niet. Dat was ook niet nodig, gezien het feit dat er al zoveel films zijn die op dit onderwerp zijn gebaseerd (Paradise Now, Day Night Day Night, zelfs in het Syrisch). Hoewel het nogal eendimensionaal bleek te zijn (persoonlijke tragedie over het vastmaken van bommen om een zelfmoordterrorist te worden), vond ik dat Rendition het recht had om geen suikerzoete afloop te hebben, omdat deze strijd tegen een negatieve, destructieve ideologie niet iets is wat in een film van twee uur kan worden behandeld, en ik ben blij dat het dergelijke onwaarschijnlijkheden uit dit sprookje heeft weggenomen. Wat we in plaats daarvan hebben is een goed bedacht verhaal dat zijn vizier richt op de kwestie van de Rendition, en dat waarschijnlijk sterk genoeg is om discussies op gang te brengen zodra het licht aangaat, bij welk kamp jij hoort <0xE2><0x80><0x93> steun je het toebrengen van ernstige pijn tijdens een ondervraging? Ja of nee? Dit is de wezenlijke vraag van onze tijd. Ja of nee?