Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een weinig getoonde anti-oorlogsfilm die al veel te lang is genegeerd. Het is Thanksgiving 1972. Het huis staat in een typische buitenwijk ergens in Texas. De oudste zoon is net teruggekeerd uit Vietnam en hij heeft alle tijd om zich aan te passen aan het leven dat hij achter zich heeft gelaten. En het gezin weet niet hoe ze het probleem moeten aanpakken. Ik denk echt niet dat ik overdrijf als ik zeg dat dit een van de meest hartverscheurende oorlogsfilms is die ik ooit heb gezien. Het grappige is dat er maar een handjevol gevechtsscènes in de hele film zitten. Het grootste deel van het verhaal speelt zich gedurende een paar dagen af in een huis. Maar het soort oorlog dat in dit huis woedt, is net zo intens als een echte veldslag. De film doet iets wat moeilijk te verwezenlijken is; op de een of andere manier hebben Estevez en zijn team een film gemaakt die de hele Vietnam-ervaring belichaamt. En gezien de overeenkomsten tussen Vietnam en de huidige invasie van Irak, is de film verrassend relevant. Estevez doet geweldig werk met het materiaal. Hij krijgt veel hulp van een zorgvuldig geselecteerde cast. Vooral Martin Sheen en Kathy Bates zijn fantastisch als de ouders. Een werkelijk ontroerende film. Zeer aanbevolen.