Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is de enige film waar ik bijna uit was weggelopen, en dat zou ik ook hebben gedaan als mijn vrienden niet bij me in de bioscoop hadden gezeten. Normaal gesproken vind ik een film, ook al vind ik hem niet leuk, nog steeds de moeite waard om tot het eind toe te zien. Op die manier kun je echt beweren dat je hem alle kans hebt gegeven om zich te herstellen. Maar met The Million Dollar Hotel was het zo vreselijk dat ik alleen maar heel graag wilde dat er zo snel mogelijk een eind aan kwam. Ik denk dat ik waarschijnlijk niet zo bitter teleurgesteld zou zijn geweest als deze film door een mindere regisseur was gemaakt, een die ik normaal gesproken niet zo leuk vond. Maar uit de mond van Wenders was het des te schokkender om te zien. Ik ken Bono van U2, een goede vriend van Wenders, die het script van deze afgrijselijke film heeft geschreven, en ik vraag me af waarom Wenders hem zijn gang heeft laten gaan, ook al waren ze goede vrienden. 'Hou je aan het werk overdag, Bono,' is een zin die me meteen te binnen schiet als ik naar deze puinhoop kijk. Aanmatigend, onsamenhangend, een mengelmoes van alle mogelijke hedendaagse stereotypen, een naïeve en doorzichtige poging om over te komen als geschift en gedurfd, met de irritantste personages die ik ooit heb gezien, vooral de hoofdrolspelers, Jeremy Davies, Milla Jovovich en Mel Gibson, die ik normaal gesproken geen van allen kan uitstaan. Het gelukkigste einde dat ik me had kunnen wensen, zou zijn geweest als ze een atoombom op hun collectieve hoofd hadden laten vallen om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. De eerste vijf minuten van de film zijn bijzonder goed, met een buitengewoon opwindende soundtrack van U2. Maar de openingsbeelden van de film maken de rest van de film (die vanaf dat moment een spectaculaire duikvlucht maakt) des te teleurstellender, omdat ze een belofte van filmkwaliteit inhouden die gewoon nooit is waargemaakt, bij lange na niet.