Wat is het sentiment van de recensie?

'Games? Nicotine? Fisticuffs? We zitten in een neerwaartse spiraal van zondigheid!' Dat zegt het hoofd van St. Swithen's bij het inspecteren van het schoolplein van Nutbourne. De docenten en leerlingen van St. Swithen's hebben opdracht gekregen de faciliteiten van de school met die van Nutbourne te delen om Duitse bommen tijdens de Tweede Wereldoorlog te vermijden. Dan is er nog de schoolbibliotheek. 'Het Dagboek van Samuel Pepys? Abridged... nou, dat is iets om dankbaar voor te zijn. Wat is hierboven? De Memoires van Casanova? Was dat niet het boek dat we Jessica James in de kast hebben zien lezen? Decameron Nights! Nou zeg! Wat dit hier ook mag zijn, het is geen plek om zorgvuldig opgevoede meisjes heen te brengen!'<br />Ja, het ministerie van Onderwijs heeft een verschrikkelijke vergissing begaan. Nutbourne is een jongensschool. St. Swithen's is een meisjesschool. En wat deze post-WWII-komedie tot een van de beste Britse komedies maakt, is dat de hoofdonderwijzer van Nutbourne Wetherby Pond is... gespeeld door Alastair Sim, terwijl de hoofdonderwijzeres van St. Swithen Muriel Whitchurch is... gespeeld door Margaret Rutherford.<br />'St. Swithen's?' zegt Pond. 'U wilt toch niet zeggen dat uw school een jongens- en een meisjesschool is?' vraagt hij aan een van de eerste meisjes. 'Alleen voor meisjes,' zegt ze opgewekt. 'Betekent dit, meneer,' vraagt een van Nutbourne's onderwijzers, 'dat we 100 jonge meisjes kunnen verwachten?' 'Het betekent dat het ministerie niet alleen een fout heeft gemaakt door hier <0xC3><0xBC>berhaupt een school heen te sturen, maar dat het ook schuldig is aan een afschuwelijke seksuele afwijking!' <br />Margaret Rutherfords mejuffrouw Whitchurch, even positief en onverzettelijk als een slagschip, is van plan er het beste van te maken, door zo mogelijk Nutbourne zo snel mogelijk over te nemen. Alastair Sim's Pond is tot zijn grote kale kop ontstemd en is vastbesloten zijn school te redden. In de tussentijd moeten er 100 jonge meisjes en 170 jonge jongens te eten krijgen en moeten er slaapplaatsen voor hen worden gevonden (evenals voor al hun onderwijzers). De koks en verzorgers, totaal van hun stuk gebracht, lopen naar buiten. Mejuffrouw Whitchurch en haar meisjes zijn echter in staat om te koken. 'Kom op, Angela,' zegt ze tegen een meisje dat iets in een grote pan probeert te roeren, 'heb je nog nooit pap gemaakt?' 'Ja, maar niemand heeft het ooit hoeven eten.' 'Dat is een defaitistische houding, liefje. Roer het goed door en doe niet zo wispelturig.'<br />Het gaat bepaald niet goed als Pond ontdekt dat er vier directeuren van een school die hij hoopt te leiden elk moment arriveren om met eigen ogen te zien hoe goed Nutbourne geleid wordt. En mejuffrouw Whitchurch hoort dat er net vier rijke en invloedrijke ouders zijn gearriveerd om te zien hoe het met hun dochters gaat in de nieuwe <0xE2><0x80><0x93> jongens vrij, zo werd hun verteld <0xE2><0x80><0x93> faciliteiten. De enige oplossing? Mejuffrouw Whitchurch en Pond, hun leraren en hun leerlingen, verzinnen in een fractie van een seconde een verschuiving van de lessen om de suggestie te wekken dat Nutbourne geen meisjes en St. Swithen's geen jongens heeft. Nadat de ouders een slaapzaal hebben geïnspecteerd en op weg zijn gegaan naar een les, duiken de meisjes in de bedden weg en springen de jongens die onder het bed verborgen hadden gezeten in de bedden, precies op het moment dat de beheerders binnenkomen. De jongens worden geobserveerd bij rugby en zodra de beheerders zich omdraaien, worden de doelpalen weggehaald, de netten voor lacrosse opgehangen, en precies op dat moment komen de ouders aanlopen om de meisjes te observeren. Een ouder ziet haar dochter in een natuurkundeles, even later ziet ze haar in een koorrepetitie, dan weer even later... 'Daar heb je Angela weer,' zegt ze tegen mejuffrouw Whitchurch. antwoordt ze, terwijl ze de ouders naar buiten duwt om de directeuren te ontwijken die net om de hoek komen. 'Het kind is alomtegenwoordig.'<br />Als we uit Nutbourne vertrekken, is alles ontdekt. De leerlingen drentelen rond. De leraren zijn versuft (op twee na die aan het zoenen zijn). Het ministerie van Onderwijs heeft zojuist nog een paar busladingen leerlingen gestuurd. De ouders zijn sprakeloos, maar de directeuren niet. 'We wachten op een verklaring,' zegt een van hen scherp. Pond houdt zijn hoofd vast en huivert. 'Zien jullie niet dat ik een verklaring probeer te bedenken?'<br />De film verplaatst zich van de ene ingewikkelde en belachelijke situatie naar de andere, gesteund door een heel grappig scenario en twee enorme komische optredens van Rutherford en Sim. Het is jammer dat dit de enige film is die ze ooit samen hebben gemaakt. Joyce Grenfell, als Gossage, St. Swithen's lange, onhandige, soepele sportlerares, geeft hun wat concurrentie. Als je je ogen openhoudt, zul je ook een paar amusante verwijzingen vinden van regisseur Frank Launder zelf, waaronder een gongslag bij Nutbourne die precies lijkt op een dwergversie van die van J. Arthur Rank, een vage echo van de citerklank van The Third Man en een shot dat is gestolen uit Oliver Twist van David Lean, alleen komt dit keer het jongetje met zijn papkommetje aanlopen en zegt: 'Alstublieft, meneer. Ik wil niet meer.' <br />Frank Launder en zijn partner, Sidney Gilliat, waren verantwoordelijk voor een aantal van de beste films die in de jaren dertig, veertig en vijftig in Groot-Brittannië werden geproduceerd. Ze schreven, produceerden en regisseerden, deden soms het ene, soms het andere. Op de een of andere manier waren ze verantwoordelijk voor eersteklas films als _Green for Danger_ (met een meesterlijk komisch optreden van Sim), _I See a Dark Stranger_, _The Lady Vanishes_, _Night Train to M<0xC3><0xBC>nchen_, _Wee Geordie_, _The Belles of St. Trinian's_, _The Rake's Progress_ en vele andere. Met _The Happiest Days of Your Life_ schreef en regisseerde Launder, terwijl ze allebei werden geproduceerd. Het is een van hun beste films.