Is deze recensie positief of negatief?

Als de zeer aantrekkelijke Jennifer Jostyn in de hoofdrol er niet was geweest, zou ik 'Milo' na de eerste 30 minuten hebben afgezet. Maar hoe aantrekkelijk ze ook is, ze is niet genoeg om deze film te redden, bij lange na niet.<br /><br />Milo begint met een groep jonge meisjes die een 'aangenomen jongen' in een gele oliejas begeleiden naar een huis in het bos, waar hij hen embryo's in potten laat zien. Blijkbaar was de afspraak dat als hij hen de potten liet zien, de ouwe Milo op zijn beurt de embryo's zou onderzoeken. Een van de meisjes biedt zich aan als Milo's 'eerste patiënt' en hij brengt haar achter gesloten deuren. Even later stroomt er bloed onder de deur door en komen we in het heden terecht. Daar komt de lieftallige Jostyn binnen, die een van de meisjes speelt die allemaal in het heden zijn opgegroeid. Een vervangende lerares met weinig zelfvertrouwen, wier beste vriendin een goudvis lijkt te zijn. Ze krijgt een uitnodiging om naar huis te komen voor de bruiloft van een vriendin. Yep! Je raadt het al. Terug naar Miloville. Milo, die jaren geleden zogenaamd is verdronken, schijnt een dilemma te hebben: dood blijven of de meisjes terroriseren en vermoorden die hij al die jaren geleden niet 'onder de loep' heeft genomen.<br />Milo, het personage, deed me denken aan een van de mutanten uit Cronenbergs 'Het vlees'. Hij had eng kunnen zijn, maar hoe eng kan een schurk zijn die een gele regenjas draagt? De plot is zelfs zelf eng en door die conclusie wil ik mijn 90 minuten terug. Ik stuur Milo, een onbekwame slasherfilm, om in de hoek te gaan staan!