Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als iemand het heeft over de onafhankelijke filmwereld in de Verenigde Staten, wordt vaak verondersteld dat dit betekent dat de filmmaker of de mensen achter het project veel meer creatieve vrijheid hadden en deden wat ze wilden. Dat is tegenwoordig niet echt meer het geval, tenzij iemand een degelijke 'auteur' is en creatieve vrijheid nog steeds gepaard gaat met het voorbehoud dat je distributie moet zoeken bij een van de onafhankelijke divisies van grote studio's of dat je op de een of andere manier moet worden opgepikt voor een laag niveau deal op een waardevol filmfestival. 's film over een keiharde Afro-Amerikaan die per ongeluk is gepromoveerd tot hoofd van een reclamegoeroe bij een productiemaatschappij, is onafhankelijke bioscoop, het soort werk dat meteen meeging met films als _Night of the Living Dead_ van Romero en _Casavetes Faces_ van Cassavetes, terwijl de studio's er niet echt van gecharmeerd waren, maar wel voor opschudding zorgden en naam maakten in de filmwereld. Ondanks alle ruwe en ruwe momenten is het een onvergetelijke film.<br />Het is ook een grappige film, heel en martelend grappig. Het team van Downey Sr. brengt iets in elkaar als 'Ik kan geen airconditioner op' met een echte 'ziel'-stem. Het is even slim als het publiek waar het op mikt, en dat is iedereen met twee hersencellen die kan samenstellen die kan zien dat dit werk niet beledigend of té schokkend is, want het is de bedoeling dat het publiek ervan schrikt, en dat doet het in de eerste vijf minuten aardig goed. Als dat achter de rug is, gaat Downey Sr. met zijn blitzkrieg verder tot hij een filmmaker is die niets te verliezen heeft: zijn hoofdpersoon is deels Fidel Castro, deels Isaac Hayes van rond 1972 (en ja, in de film is het 1969) en deels een keiharde reclamejongen met een stootkracht die meneer Spacely van de Jetsons aardig doet lijken. En vergeet die bijfiguren niet, lieve god.<br />Er zijn zoveel memorabele scènes en momenten dat het moeilijk is om ze bij te houden. Van misschien wel de meest hilarische, mislukte moordaanslag in een film tot die ene reclame voor 'Face-Off'-huidcrème, met daarin scènes waarin South Park een gooi zou doen naar zijn smeergeld, tot kleine terzijdes met die ene vent uit Jack Hill's films, die de moslim speelt die steeds zijn mond voorbijpraat tegen Swope, en die ene jongen met de non die een storm vervloekt en Swope in één klap imponeert. Het is een vrij directe boodschap over media en reclame, maar toch.' Er zijn ook veel krachtige momenten waarop het gewoon de spijker op de kop slaat over het racisme in Amerika, soms zonder dat je meer dan een gebaar hoeft te maken en soms door iets geweldigs te doen, zoals zwarte pantertypes die zich door Swopes reclamecampagne heen en weer laten bewegen. En voor een lowbudgetproductie (ik bedoel superlowbudget, vandaar de vergelijking met Night of the Living Dead and Faces) heeft Downey een paar heel goede acteurs, allemaal niet-vakbondsmensen, en het is moeilijk voor te stellen dat sommigen van hen hier voor het eerst voor de camera hebben gestaan. Ik weet zeker dat ik niet de onderliggende humor van een paar van die advertenties heb begrepen, aangezien ik van een hele generatie ben nadat deze advertenties werden uitgezonden (hoewel het 'Miss Redneck Jersey' me zeker niet is ontgaan). Maar in het algemeen is dit een van de mooiste uit zijn tijd, een satire die steekt en een gezicht met een overwegend zwarte huidskleur die maar al te goed weet wat het gevolg is van een overdaad aan macht, ongeacht de huidskleur. Het is, zoals iemand zou kunnen zeggen, 'goed zo'.