Is deze recensie positief of negatief?

Zelfs als Voskhozhdeniye je favoriete film was, zou je hem op zijn hoogst eens in de tien jaar kunnen zien. Hij is gewoon te emotioneel inspannend. The ASCENT wordt algemeen beschouwd als de beste film van Shepitko, maar het verhaal gaat over partizanen die midden in de winter in het bos van Wit-Rusland in de door de Duitsers bezette Sovjet-Unie opereren.<br /><br />Terwijl de kijker wordt overvallen door de puur fysieke ervaring van de oorlog, met name de ontberingen van kou en sneeuw, de feitelijke strijd tegen de natuur en de fascisten, is er altijd een subtiele, nauwelijks waarneembare subtekst van een moreel oordeel en de vraag of een mens in de ene context moreel of immoreel kan zijn, maar in een andere context niet. Een partizanengroep die zich in de bossen schuilhoudt, wordt door een Duitse patrouille aangevallen en raakt zijn voedselvoorraden kwijt. Twee mannen, Rybak, die het gebied kennen, en Sotnikov, een joodse schoolmeester, krijgen de opdracht naar een klein dorp te gaan om voedsel te halen. Ze vinden het dorp tot de grond toe afgebrand met niets eetbaars en niets meer dan verkoolde balken en funderingen waarin in een nis een kinderspiegel is verborgen. Het overweldigende gevoel is dat degene die de wreedheid van de oorlog over een land en een volk brengt, werkelijk vervloekt is. Ik dacht aan de oorlog die de Amerikanen en Britten naar Irak hadden gebracht en aan het feit dat de gruwelen van de oorlog aan het volk brengen de daad van een gedegenereerde natie is.<br />De twee gaan naar een groter dorp in de buurt, waar ze onder dwang een lam van de collaborateurshoofdman krijgen. Het lam van de Duitser arriveert en de twee partizanen ontsnappen onder vuur. Sotnikov wordt in zijn voet geraakt en weet die van de Duitser af te weren, terwijl Rybak met het lam wegkomt. Sotnikov wordt zo wanhopig dat hij zijn laars uittrekt om een kogel door zijn hoofd te jagen. Op dat moment komt Rybak terug en trekt Sotnikov uit de vuurlinie. '<br />Rybak sleept Sotnikov door het bos, bloederig meter voor meter, allemaal in één lange opname. Elke meter is een marteling, maar toch trekt hij hem door diepe sneeuw, over bergkammen, door kuilen, over zwarte boomstronken die kraken onder het gewicht van de mannen. Er zijn verschillende overeenkomsten met het filmvocabulaire van Tarkowsky hier <0xE2><0x80><0x93> de lange opnamen waarin een proces wordt vastgelegd, het effect van het gebruik van herhalingen, en de emotionele spanning die ontstaat naarmate de opname langer duurt. Op de achtergrond hangt, onopgemerkt door de actie, een vraag <0xE2><0x80><0x93> heeft Rybak een immorele daad begaan door terug te gaan voor Sotnikov? Of het nu onder de morele maatstaven van het marxistisch-leninisme viel of alleen maar onder de gemeenschappelijke eis van het overleven van de groep, het was toch zijn plicht om het voedsel terug te brengen naar zijn uitgehongerde groep en Sotnikov achter te laten om zijn ontsnapping te dekken? Om één man op te offeren om de groep te laten overleven? Wat tot de vraag leidt: Kan van een man die immoreel is onder het ene filosofische systeem, verwacht worden dat hij moreel is onder een ander moreel systeem? De partizanen komen als een nieuwe oorlogsvloek naar een boerderij met een vrouw en drie kleine kinderen. Ze is verbitterd door de gesel van de oorlog en kan zich met haar drie kinderen nog maar net staande houden. Ze zijn nog maar nauwelijks uitgerust of er komen nog meer Duitsers. Ze maken aanstalten om weg te gaan en worden naar de zolder gestuurd om zich te verbergen.<br />Sotnikovs hoest verraadt hen. Als een Duitser zijn hoofd om de hoek van de deur steekt en niemand reageert, dreigt hij op de zolder te schieten. Rybaks zenuwen breken en ze worden gevangen genomen. Wie heeft hier nu de morele verantwoordelijkheid? Sotnikov voor het hoesten of Rybak voor het breken van zijn nek? De twee partizanen en de moeder worden vastgebonden en naar een nabijgelegen stad gebracht, waar ze onheilspellend onder een smeedijzeren boog bij de ingang door lopen. Ze vinden het dorpshoofd en een klein meisje al in hechtenis. Ze worden ondervraagd door een overloper uit Wit-Rusland, gespeeld door de favoriete Anatoli Solonitsyn van Tarkowsky. Sotnikov houdt zijn hoofd tijdens de ondervraging en de marteling en vraagt alleen wat het vooroorlogse beroep van de ondervrager was. Hij geeft geen antwoord, maar gezien zijn gemak om achter een bureau te staan was het waarschijnlijke antwoord 'onderwijzer'.<br />Rybak smeekt daarentegen om zijn leven en biedt zelfs aan bij de politie te gaan. Het tot nu toe onopgemerkte karakterfoutje, het nemen van een'verkeerde' morele beslissing, waarbij de ambiguïteit (sentimentaliteit) het vooroordeel maskeerde, wordt nu duidelijk, verontrustend en heel lelijk.<br />De vijf zitten in een donkere cel. Ze moeten de volgende dag allemaal sterven. Van hieruit worden de elementen van een christelijke parabel sterker. Echte Rembrandt-verlichting en composities worden gebruikt, zoals ook andere poses van Christus in de oude meesters zijn afgebeeld. Hij besluit dat hij iedereen kan redden als hij de schuld voor iedereen op zich neemt. Hij moet tot de ochtend in leven worden gehouden, zodat hij iedereen kan redden. Hij vraagt de moeder om vergeving en het dorpshoofd, die weet wat er gebeurt, voelt niet meer zo'n wanhoop bij het zinloze sterven als voorheen.<br />De ochtend breekt aan. Het kan de Duitsers niet schelen of Sotnikov alle zonden van zijn metgezellen op zich neemt of niet. Ze zullen allemaal worden opgehangen. Ze sjokken door een steil hellende straat die een soort Via Dolorosa is. Er wordt een bank naar de executieplaats gebracht, de poort naar het dorp. Er hangen vijf touwen aan. De bank is maar voor drie personen, dus Sotnikov gaat op een boomstronk staan die Rybak onder hem vandaan schopt. Ze worden allemaal opgehangen.<br />Als Rybak met de Duitsers de weg af loopt, noemt iemand in de menigte hem een Judas, een onnodige verwijzing, Shepitko's enige misstap. Rybak stelt zich verscheidene keren voor dat hij in de rug wordt geschoten terwijl hij probeert te ontsnappen en een eervolle dood sterft, en probeert zich, zonder succes, in het schijthuis op te hangen, maar vertrekt met de Duitsers als de geslagen hond die hij is. Maar als Rybak in moreel opzicht gelijk had om terug te gaan en Sotnikovs leven te redden, heeft hij dan ongelijk als hij probeert zijn eigen leven te redden?