Is deze recensie positief of negatief?

Wat het zo leuk maakt om op willekeurige momenten naar willekeurige films te kijken, is dat je nooit precies weet wat je kunt verwachten of waar het volgende grote stuk film zich zal afspelen. De laatste tijd heb ik naar klassieke films gekeken in de vorm van aan elkaar geniete klassiekers als 'Raging Bull' of 'Raiders of the Lost Ark', maar deze keer nam mijn videorecorder me weg van de moderne gemakken en zette me neer vlak voor 'The Railway Children' van Lionel Jeffries. Dit is een vakkundig geregisseerde film over drie jonge kinderen, een mysterieuze gebeurtenis met hun vader, een verhuizing naar de open velden van Engeland en uiteindelijk de beloning die ze krijgen door alleen maar naar treinen te zwaaien. Het ziet er allemaal heel hoopvol uit omdat het al een tijdje niet meer op dvd is uitgebracht, maar binnen het eerste kwartier van deze film besef je dat het meer is dan een gewone kinderfilm die 'Railway Children' is geworden in een tijd waarin zuiverheid meer was dan alleen maar 'nee' zeggen, waarin familie alles betekende en waarin avontuur om elke bocht van de spoorlijn voor het grijpen lag. Dit is meer dan een aanbiddelijke film, er zijn geweldige filmische technieken gebruikt, de gewone kijker wordt met onbeantwoorde vragen aan het scherm gekluisterd en drie perfecte metgezellen volgen deze reis van 110 minuten. 'Railway Children' is een verloren schat die zowel door families als filmliefhebbers gezien moet worden. Er zijn verschillende momenten in 'Railway Children' die het verhaal van middelmatigheid naar uitmuntendheid tillen. Een daarvan zijn toevallig onze drie kinderen Bobby, Phyllis en Peter. De moderne film verzekert ons dat deze drie kinderen niet kunnen zorgen voor voldoende duisternis, vrolijkheid en inzicht in de wereld om hen heen, maar de kinderen van Jeffries bewijzen het tegendeel. Van intelligent uitgesproken zinnen (van acteren tot het script) tot oprechte vriendelijkheid en toewijding aan dit kleine dorp, helemaal tot en met de laatste ontmoeting bij de halte van de trein; deze kinderen zijn meer dan kindersterren die een verhaal naar voren brengen, ze leiden ons met emotie, overredingskracht en een realisme dat de kinderen van vandaag niet zien. Er zit meer verbeelding in deze kleine vhs dan ik in jaren in een film heb gezien. Een favoriete scène die in alle algemene termen behandeld had kunnen worden, en die ik in andere films heb gezien, was de verjaardagsscène voor Bobby. De manier waarop Jeffries haar tussen gasten en cadeautjes laat zweven, was opwindend en verfrissend, en zorgde ervoor dat onze ogen zowel van de scène als van onze geest opgewonden bleven. Een andere scène die mijn aandacht trok, was toen de kinderen cadeautjes aan het uitdelen waren voor Perks, en toen Jeffries een man om een cadeautje vroeg, liet hij hem alleen maar zeggen: 'Nee, dat doe ik niet. Ik hou niet van Perks.' De reactie van de kinderen is hilarisch en levert voor zowel kinderen als volwassenen momenten om van te genieten. Deze film, die in de jaren zeventig van de vorige eeuw is opgenomen, biedt meer dan de meeste moderne komedies. Het is een creatieve film, met een geweldige choreografie en regie.<br />Dat wil zeggen, hoeveel ik ook van deze film hield, hij was niet perfect. Jeffries slaagt er uitstekend in om ons te laten raden naar wat er met vader is gebeurd, maar het voelde wel alsof het gebeurde, alsof de kinderen in het ongewisse werden gelaten, en dat het aan het eind plotseling duidelijk werd. Meer details over vader, niet veel meer, zouden zijn karakter hebben geconsolideerd en ons de kans hebben gegeven om meer van de reactie van de kinderen te zien. Er zit ook een scène in deze film, een van die grandioze breedbeeldbeelden van het Engelse platteland die adembenemend zijn, maar als je wat beter kijkt, zie je toevallig auto's op de achtergrond. Ik moest erom grinniken, maar het leidde me niet te veel af van het algemene beeld. Dit soort films wordt tegenwoordig zwaar gemist, en vreemd genoeg lijken alleen de Britten het lef te hebben om ze te maken. Films als 'Love, Actually' of 'Vicar of Dibley' tonen de macht en opwinding van gemeenschapsdorpen, waar iedereen iedereen kent en we niet bang zijn om buren te zijn. Dit is meer een thema dat het Amerikaanse publiek meer begrip zou kunnen bijbrengen voor wat er buiten gebeurt, in plaats van afgezonderd te blijven van je eigen gebeurtenissen.<br />Over het geheel genomen was ik dol op 'Railway Children'. Ik wist niet wat ik moest verwachten toen ik de film voor het eerst in de vhs-speler stopte, maar vanaf de openingsscène tot en met het exploderende treinstel en Perks verjaardag bewees Jeffries dat hij het meest kindvriendelijke verhaal met gemak aankon. Zijn vermogen om de kinderacteurs het gevoel te geven dat ze echte personages waren, om de volwassenen minder te betrekken en om de kinderen te betrekken alsof ze volwassenen waren, was uitmuntend. Dit is een film die je kunt zien als een sterk alternatief voor alles wat Disney uitbrengt. De voortdurend terugkerende thema's van vriendschap, vriendelijkheid tegenover vreemden en vergevingsgezindheid knallen met gratie en kracht door de tv. 'Railway Children' is meer dan alleen een kinderfilm; het is een programma dat een vast onderdeel zou moeten zijn van het moderne kijkerspubliek. Het geeft niet alleen een prachtig beeld van het Engelse landschap, maar leert (en toont) ook dat het leven groter zou zijn met de nadruk op verbeeldingskracht en moed, in plaats van te vechten tegen de slechteriken van de computer.<br />**************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************