Is deze recensie positief of negatief?

De 'vampierrage' heeft naar mijn mening in feite bewezen dat zo'n beruchte categorisatie de moeite waard is. Vorig jaar waren er veel subgenrefilms uit een veelheid van landen. Ik heb er veel bekeken en heb er nog een paar te bespreken. Vergeef me mijn toegeeflijkheid, maar aangezien ik de trend als een fenomeen heb herkend (wat hij is en toevallig ook mijn favoriete horroronderwerp is), ga ik nu een tijdje naar Noord-Amerika verhuizen om je voor te stellen aan hopelijk betekenisvolle films die je nu nog niet hebt gezien.<br />Van de vele effecten van Twilight is de creatie van'mannelijke' en'meisjes' vampierfilms. Ik haat deze seksistische categorisatie, die een hele generatie fans polariseert tot 'kanten'. Ik denk dat mannen geneigd zijn tot op zekere hoogte de pest te hebben aan het werk van Stephenie Meyer (en de nakomelingen ervan) omdat ze het gevoel hebben dat ze een archetype dat altijd van hen is geweest, nu hebben bevrijd. Het is niet waarschijnlijk dat vrouwen in de toekomst van 'neutrale' films zullen genieten, aangezien ze zijn opgegroeid met ijzeren verwachtingen die vier keer werden opgelegd. We hebben meer regisseurs nodig om vampierfilms te creëren die beide seksen kunnen genieten (ongeveer) als vampiers de rage overleven en relevant blijven. Ik kan niet beslissen aan welk publiek de film de voorkeur geeft en daarom moet hij door niemand gezien worden. Laat me je er niet van overtuigen dat de film geen voorkeuren heeft. De regisseur is een man die beroemd is om zijn actiefilms met een verhaal. De hoofdpersoon is een man en heeft een passief-agressieve belangstelling voor zijn geliefde (daarover later meer). Toch is zijn verlangen naar een vrouw die hij zowel voor als na het sterfelijke leven heeft gekend niet geveinsd en zijn aandacht wordt beantwoord. Deze film heeft een mannelijke inslag, maar is toch niet zo eenzijdig dat vrouwen er niet van kunnen genieten. Hetzelfde kan niet gezegd worden van _Daybreakers_ of _New Moon_.<br />De plot volgt op een roman van Emile Zola, Thérèse Raquin, die ik niet heb gelezen. Volgens Wikipedia gaat de roman over een verhouding die zich ontwikkelt tussen een getrouwde vrouw en een vrijgezelle man. Hij vermoordt haar man tijdens een vistochtje en begint een relatie met haar. Ze zijn niet in staat om seks te hebben omdat ze zich het lichaam van de dode man tussen hen in voorstellen. Daardoor worden ze tot waanzin gedreven, maar ze zorgen wel voor de zieke moeder van de vrouw. Aan het eind van de roman proberen ze elkaar te vermoorden, ontdekken ze elkaars plannen en plegen ze zelfmoord.<br />Als je deze bijna 150 jaar oude Franse roman in het moderne Zuid-Korea transcribeert, heb je Dorst. Chan-Wook verfraait het verhaal niet genoeg om het te verheffen tot een must-see. Hij negeert vaak veel van zijn eigen ideeën om zijn inspiratie te volgen. Ik denk dat de meest memorabele delen zijn wanneer zijn scrupules door het verhaal uit hun verband worden gerukt. Zijn gebruik van de schoonmoeder als de katalysator voor hun slechte romance is gewoon perfect. Bekijk het maar eens.<br />De hoofdpersoon is oorspronkelijk een vrome christen die een vampier wordt na een foute bloedtransfusie nadat hij zich als vrijwilliger voor een nieuw medicijn heeft aangemeld. Zo wordt hij de god waar hij ooit verliefd op werd. Mensen komen in groten getale naar hem toe en zien hem als een groot genezer. Oké. Dat is echt cool en had een geweldige basis voor zijn relatie kunnen zijn. Toch krijgt dit idee weinig televisietijd terwijl hij verandert in een realistische Christusfiguur die zijn kuisheid probeert te bewaren hoewel zijn manier van leven eist dat hij die opgeeft. In plaats van de mensen met waandenkbeelden te confronteren, drinkt hij bloed uit comateuze ziekenhuispatiënten.<br />Laten we doorgaan met de christelijke zinspeling. De vrouw weet de vampierman zover te krijgen dat hij haar man vermoordt. Haar overbezorgde schoonmoeder krijgt een beroerte en waarschuwt uiteindelijk vrienden van de familie voor het verraad van haar schoondochter (wiebelende vinger). De man vermoordt haar, maar laat haar weer tot leven komen. Ze nodigen voormalige vrienden uit en de vrouw begint de mensen genadeloos te pesten. De man zegt dat het genoeg is en besluit naar een strand te rijden en dwingt haar met hem te wachten tot de zon opkomt. Ze sterven allebei, maar hij boetet voor haar misdaden (en die van hemzelf, maar in de film wordt haar verdorvenheid prominenter weergegeven). Het vrouwelijke personage is een karikatuur, en haar beroep biedt een verklaring voor haar gedrag. Zij is een huisvrouw zonder opleiding, terwijl de man een priester is wiens sterfelijke leven beperkt was. Vampirisme vergroot hun karaktertrekken. Zij wordt een monster, zoals je zou verwachten van iemand zonder kennis. Hij wordt een halfgod met een geest. Zijn leven is hoe atheïsten zichzelf zien, en haar leven is hoe religieuze mensen mensen zien zonder goddelijke tussenkomst.