Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had The Cure gezien toen ik nog een kind was en ik vond hem toen prachtig. Nu, jaren later, kreeg ik bijna per ongeluk een exemplaar in handen en keek er opnieuw naar. Als kind heb je niet echt het vermogen om zelf dingen te bemachtigen die je wilt hebben, dat is meestal een voorrecht van je ouders <0xE2><0x80><0x93> maar toen ik hem nu weer zag, vond ik het jammer dat ik destijds niet meer had gedaan om een exemplaar van deze film te krijgen, en daarom was ik hem tot vandaag bijna vergeten.<br />Dit is echt een prachtige film. Het vertelt het verhaal van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen een hardvochtig, buitenbeentje <0xE2><0x80><0x93> die zich laat leiden door zijn afschuwelijke, gewelddadige moeder <0xE2><0x80><0x93> en zijn buurman, een iets jongere jongen die aids heeft.<br />Goed, zeg je. Weer zo'n 'dinges'. Een huilebalk. Een film met een moraal. Ja, ik weet het, daar heb ik ook een hekel aan. Maar deze niet. Het is een van de zeer weinige films van de vele die ik heb gezien die een heel zeldzame truc uithalen: hij brengt een waarlijk droevig verhaal (en ja, een moraalverhaal), maar zonder ook maar één moment waarop het goedkoop, geforceerd of op een andere manier 'hollywoodachtig' aanvoelt. Het laat een ECHTe relatie zien tussen twee ECHTe jongens, die op dezelfde manier met elkaar omgaan als ECHTe kinderen. En door die interactie begint het goedmoedige, liefdevolle karakter van de oudere jongen, Eric, door zijn stoere-jongens-imago heen te schijnen, terwijl hij een soort grote-broer-zorg op zich neemt voor Dexter, zijn seropositieve jongere buurjongen. Samen beginnen ze aan een avontuur om een geneesmiddel te vinden <0xE2><0x80><0x93> dat volgens Erik vlak om de hoek lijkt te liggen <0xE2><0x80><0x93> zodat al dat stomme aidsgedoe zal verdwijnen en ze voor altijd vrienden kunnen blijven.<br />De productie is van de bovenste plank. Maar wat deze film natuurlijk echt tot leven brengt, zijn de optredens van de twee hoofdrolspelers <0xE2><0x80><0x93> Brad Renfro en Joseph Mazzello. Vooral Mazzello, die gewoonweg oogverblindend is <0xE2><0x80><0x93> hij geeft een gevoel van broosheid af dat een zieke jongen nodig heeft, maar tegelijkertijd weet hij van Dexter een echt energiek en vastberaden personage te maken. Hij straalt bij de scène waarin de jongens Pony onder ogen komen: zijn impuls om zijn oudere vriend te beschermen, drijft hem ertoe om te zeggen wat hij zegt <0xE2><0x80><0x93> en pas daarna staat de afschuw op zijn gezicht te lezen, als hij beseft dat het waar is wat hij zelf heeft gezegd: zijn bloed is vergif... Renfro heeft ook zijn momenten, vooral de scènes met zijn moeder: hij schildert perfect hoe deze macho, straatjongen, volkomen verstijfd en verdoofd achterblijft als hij zijn gewelddadige, ruziënde moeder onder ogen komt, en niet in staat is...' Ik heb er geen woord tussen kunnen krijgen om haar tegen te spreken, want uit angst en onwetendheid verbiedt ze hem een relatie met de zieke jongen. Annabella Sciorra speelt ook een gedenkwaardige rol als Dexters moeder, die uiteindelijk in zekere zin ook een moederfiguur voor Erik wordt.<br />Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik in Amerika op school zat, en ik vond hem prachtig <0xE2><0x80><0x93> wat dit soort films betreft ben ik daar helemaal niet zo zeker van. Maar het gedrag van de kinderen in deze film was zo echt dat ik me gemakkelijk met hen kon identificeren. Ironisch genoeg was de lerares die ons deze film had laten zien (een geweldige vrouw, vind ik) de eerste die hem aan ons liet zien. Ik heb nog steeds contact met haar, maar ik heb er wel problemen mee gehad, omdat een of andere knorrige ouder klaagde dat er een scène in zat als de twee jongens naar een Playboy keken... Zielig. Serieus, zullen Amerikanen ooit over die belachelijke fobie heen komen? Ik weet het niet. Er zat een nauwelijks waarneembare opname van een playboy-cover in de film en daarom wordt hij niet op scholen vertoond... wat triest. Kinderen moeten deze film zien. Hij is inspirerender en leerzamer dan alle 'officiële' naschoolse specials bij elkaar.<br />O, en nog iets. Ik weet dat ik bazig klink, maar toch... De score. Die is geweldig. Ik ben musicus, en als zodanig ken ik Dave Grusin van zijn platen: hij is een bekende jazzpianist en platenproducer. Tot aan deze film wist ik niet eens dat hij ook filmmuziek maakte, hoewel ik later, toen ik het naging, ontdekte dat ik zonder het te weten een paar films had gezien waar hij aan had gewerkt. Echt een geweldige baan.<br />Al met al een dikke tien. Ik zou deze film aan iedereen aanbevelen. En ik ga hem beslist zien met mijn jongere broers en zussen <0xE2><0x80><0x93> ze kunnen wel een film als deze gebruiken te midden van alle standaardhysterie die ze gewoonlijk zien.