Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een film die visueel gracieus maar interessant is, bestaat voornamelijk uit de plot. De film laat een zigzaggende ontwikkeling zien van het onderzoeken van de diepste gevoelens van de hoofdrolspeler. Max, die twee jaar in New York heeft gewoond en van plan is te trouwen met een meisje dat hij daar heeft leren kennen, komt terug naar Parijs en ontmoet daar onverwachts zijn ex-vriendin, op wie hij nog steeds een oogje heeft, maar komt er uiteindelijk achter dat degene van wie hij het meest houdt in feite haar beste vriendin is. Een niet-lineair verhaal met zoveel flashbacks en elk deel is heel goed onder woorden gebracht. Zijn verloofde is degene die hij nodig heeft in plaats van degene van wie hij houdt en dus is er voor zover wij kunnen zien geen sprake van loyaliteit. Ze geeft hem ook geen liefde, alleen stabiliteit. Ware liefde kan ook niet gevonden worden in zijn relatie met de ex-vriendin. Het is slechts een fantasie waaraan hij kan ontsnappen <0xE2><0x80><0x93> hij heeft veel heel romantische dingen voor haar gedaan, maar bijna niets lijkt aanlokkelijk. Degene die Max' leven echt bezielt is in feite haar beste vriendin. Het evenwicht dat aan het eind wordt bereikt is niet identiek aan het oorspronkelijke evenwicht omdat Max veel meer begrijpt van zijn diepste gevoelens. De niet-lineaire structuur maakt de voortgang van het onderzoek ingewikkelder. Niet zo ingenieus als 'Pulp Fiction'. maar in 'The Apartment' lijkt alles veel natuurlijker. Max is niet het enige personage dat een transformatie ondergaat en de beschrijving van Romane Bohringer is in feite ook interessant. Door de goede cinematografie zien zij en Monica Bellucci er ook heel mooi uit. Een goed commentaar op de liefde van vandaag en ongetwijfeld een film die de moeite waard is.<br /><br />