Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een andere film die ik als kind op de Italiaanse televisie heb gemist: hij staat bekend om het vijftal oudere sterren, van wie de meesten nog nooit een griezelfilm hebben gemaakt (Fred Astaire, Melvyn Douglas, Douglas Fairbanks jr., John Houseman en Patricia Neal), die zich bezighouden met de mannen van lang verzwegen misdaden uit het verleden die terugkomen om hen te kwellen. Hij heeft de vorm van een spookachtige dubbelganger van het meisje van wie ze allemaal hielden (Alice Krige), maar van wie ze zich gedwongen zagen zich te ontdoen na een onfortuinlijk incident waarbij ze hun ego's had vernederd! Fairbanks, die verantwoordelijk was voor de daad, heeft een tweeling (Craig Wasson) en dus neemt Krige ook op hen wraak. Algauw komt een van de laatsten, Fairbanks zelf en zelfs Douglas en Houseman, om het leven. Daarom besluiten de overblijvende Wasson en Astaire de geest te confronteren op de plaats van het misdrijf, waar ze ook te maken krijgen met een paar sinistere zwervers die op de een of andere manier doen wat Krige hun opdraagt! Ik verheugde me erop deze veteranen op hun laatste benen te zien lopen (Douglas stierf al voordat de film zelfs maar was vertoond, maar tegen die tijd had hij al een andere rol vervuld, wat bewees dat Astaires eigen zwanenzang ongunstig was), maar Moordverhaal onderging te veel stemmingswisselingen terwijl het voortdurend een traag tempo aanhield en te lang in de film bleef hangen om iets anders dan een mislukte curiositeit te zijn. Het hebben van klodders seks (inclusief frontale naaktheid van Wasson!) en gruwelijke make-up-effecten vertroebelde de zaak nog meer en ontsierde de ouderwetse elegantie die inherent was aan de Jack Cardiff-schoenen (ook zo'n opmerkelijk staaltje cinematografie van lang geleden).