Is deze recensie positief of negatief?

De nagedachtenisdochter in de vorm van een roman van Kim Edwards was een zeer succesvolle bestseller en werd waarschijnlijk in meer leesgroepen besproken dan welke andere roman ook tijdens de oplagetijd. Dus wat gebeurde er toen de roman een televisiefilm werd? Misschien is het het minder middelmatige scenario van John Pielmeier (oeps!, telefoneren!) dat voortdurend als een onhandige voetganger voortsjokt en alle geloofwaardigheid van het verhaal aantast. Misschien is het de regie van Mick Jackson die het heen en weer geloop en de karakterbeschrijvingen mist. Misschien heeft het te lijden van de cinematografie van een anonieme bron of de 'liquide tranen'-musical van Daniel Licht. Om welke van deze (of alle) redenen dan ook blijft deze roman-op-film bestaan, omdat hij een goede reden is om het publiek iets te leren over de capaciteiten van degenen die met het syndroom van Down zijn geboren. En daarom is hij het waard om in de aandacht te komen.<br />Dokter David Henry (Dermot Mulroney), een succesvolle orthopedisch arts, is getrouwd met de mooie Norah (Gretchen Mol) en hun leven verandert door hun zwangerschap. Op een stormachtige winteravond in Kentucky krijgt Norah weeën en de Henry's haasten zich naar een nabijgelegen kliniek waar David zijn vrouw ter wereld brengt (de dokter Na de geboorte van een volmaakt jongetje (Paul) blijft Norah bevallen en krijgt ze (verrassend genoeg...) een onverwachte (!) tweelingzus. David en Caroline zien onmiddellijk dat het meisje (Phoebe) een'mongoloïde' is (dit is nog voor het gebruik van de term 'Downsyndroom') en David, die in het verleden al eens een klein zusje heeft verloren door een aangeboren afwijking), besluit Phoebe naar een inrichting voor geestelijk gehandicapten te sturen: Caroline moet de bevalling doen en Norah krijgt te horen dat de tweede helft van de tweeling bij de geboorte is gestorven.<br />Caroline volgt de instructies op, ziet de omstandigheden van het 'tehuis' waar Phoebe naartoe moet worden gebracht, krimpt ineen van afgrijzen en besluit het kind te houden. Geholpen door een vriendelijke vrachtwagenchauffeur verandert Caroline haar eenzame bestaan en moedert ze Phoebe, die een nieuw leven vindt in Pittsburgh. Norah staat op een formele begrafenis voor Phoebe <0xE2><0x80><0x93> een feit dat Davids psyche diep verontrust, en het leven van de Henry gaat verder met alleen het ene kind, Paul, en laat onderhuidse pijn achter over het feit dat Phoebe er niet meer is. Norah geeft David een camera ('mensen leven als een camera, daar wonen ze <0xE2><0x80><0x93> in een kamer die gevangen is door een moment') en David raakt geobsedeerd door fotografie. Norah rouwt, drinkt en verliest Davids aandacht, terwijl David Phoebe's leven met Caroline volgt <0xE2><0x80><0x93> hij stuurt geld en brieven naar Pittsburgh. De film gaat verder met het verhaal van Paul Henry, die zijn vrouw ontrouw is en zich kwaad maakt over het gebrek aan communicatie en begrip van zijn vader, en besluit zijn doel te bereiken door musicus te worden, en dan gaat hij naar Juilliard. Intussen is Phoebe (Krystal Hope Nausbaum) uitgegroeid tot een zeer goed aangepast jong meisje, en de manier waarop het verbroken huwelijk van de Henry's zich voltrekt en de heilzame sfeer in het leven van Phoebe en Paul, in combinatie met de moed die Caroline Gill heeft gesteund in haar strijd om geaccepteerd te worden in de wereld voor degenen die met het syndroom van Down zijn geboren, vormt het einde van de film.<br />De cast van bekende acteurs doet hun uiterste best, maar alleen Emily Watson is in staat om een geloofwaardig personage te laten herrijzen uit dit zompige script. Jamie Spilchuk geeft blijk van een veelbelovende jonge acteur. Dermot Mulroney en Gretchen vinden het moeilijk om empathische personages te vormen uit de clichés die ze moeten vertellen. De film is een puinhoop, maar de boodschap over het accepteren van kinderen en volwassenen met het downsyndroom is belangrijk.