Wat is het sentiment van de recensie?

Ogenschijnlijk een verhaal over het jonge kind van Jimmy Stewart en Doris Day. Het kind wordt ontvoerd om zijn ouders het zwijgen op te leggen. Ze weten iets over een complot om de ambassadeur van een onbekend land te vermoorden tijdens een voorstelling in de Albert Hall in Londen.<br />De film zit vol met Hitchcock-incidenten. Een vriendelijke maar ondoorgrondelijke Fransman lijkt de onschuldige Stewart <0xE2><0x80><0x93> een arts uit Indiana <0xE2><0x80><0x93> te lang aan een kruisverhoor te onderwerpen om alleen maar nieuwsgierig te zijn. Later duikt de Fransman in Arabische vermomming op, met een mes in zijn rug, en fluistert Stewart wat informatie toe over het moordcomplot. Stewart zegt het tegen zijn vrouw <0xE2><0x80><0x93> Doris Day kijkt heel brutaal <0xE2><0x80><0x93> maar weigert met de politie samen te werken en het leven van zijn zoon op het spel te zetten.<br />In plaats daarvan probeert het echtpaar de moordenaars op te sporen, hen af te kopen en hun zoon terug te krijgen. Ze nemen hen mee van Marokko, waar Hitchcock ons zijn gebruikelijke toeristische kijk op de douane, de locaties en het eten heeft gegeven, naar Londen. Er volgt een hilarische achtervolging waarbij Stewart en het personeel van een dierenwinkel ruziemaken. Het personeel maakt zich meer zorgen over het bewaken van hun half gevulde dieren dan over iets anders, en ze schuifelen beschermend rond met de karkassen van een luipaard en een zwaardvis. In de loop van de schermutseling slaagt Stewart erin te voorkomen dat de zwaardvis hem de keel afsnijdt, maar hij wordt in zijn hand gebeten door een opgezette tijger, een actie die nog wordt aangewakkerd door de hoogdravende score van Bernard Hermann. De scène eindigt met Stewart die de deur uit stormt. Hitchcock besluit met een opname van een leeuwenkop die met open mond naar de dichtgeslagen deur kijkt. Er is ook een lopende grap, goed gedaan, over bezoekers die in de hotelkamer van het stel in Londen wachten tot er iets wordt uitgelegd.<br />Er zijn twee serieuze kwesties die licht worden aangeroerd. De ene is de relatie tussen Stewart en Day, die niet zo rooskleurig is als zou moeten, gezien als een bourgeois ideaal. Ze is al een paar jaar een musicalster en is internationaal bekend. En ze heeft het allemaal opgegeven om met een gewone man te trouwen die toevallig arts is. Dat is begrijpelijk voor, laten we zeggen, een verpleegster of een stewardess of voor bijna elke andere vrouw behalve een internationale ster met een veelbelovende carrière voor zich. Er is niet in gesnuffeld, maar de gespannenheid is merkbaar, omdat het niet in de oorspronkelijke versie stond. Het doet me een beetje denken aan een gesprek tussen Joe Dimaggio en zijn toenmalige vrouw Marilyn Monroe, die net was teruggekeerd van een bezoek aan de troepen in Korea. 'O, Joe,' zei ze dweperig, 'heb je ooit tienduizend mensen zien staan juichen?' mompelde Joe, de voormalige held van de New York Yankees.<br />Het tweede probleem is dat van de loyaliteit. Wie heeft een grotere maatschappelijke waarde? Je eigen jonge zoon? Of een onbekende ambassadeur? Trekken we onszelf of onze dierbaren in gevaar omwille van de nationale stabiliteit? Day wordt op het hoogtepunt in de Albert Hall geconfronteerd met dit dilemma in zijn meest grimmige vorm. Haar oplossing kiest voor loyaliteit aan de politieke stabiliteit, hoewel haar motieven problematisch zijn. Schreeuwt ze om het leven van de ambassadeur te redden, of doet ze dat alleen om de angst los te laten die haar overweldigt? (Cf: Alec Guiness die op de ontsteker valt aan het eind van 'The Bridge on the River Kwai' De foto's zijn buitengewoon goed en de omgeving kan dreigend zijn, zelfs in een rustige straat in een woonwijk in Londen. Het is midden op de dag en Stewart is alleen en vastberaden, maar ook bang. Er weerklinken voetstappen in Gulliver Street van iemand, ergens. Wordt hij gevolgd? Is zijn leven in gevaar? En waar is verdomme iedereen die in deze straat woont? Hitchcock besteedt zo veel aandacht aan details van de locatie dat we de tuinmuur van de bakstenen naast hem kunnen zien.<br />De regisseur had een zeldzame onenigheid met Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut toen hij werd geïnterviewd voor Truffauts overigens lovende boek. Truffaut betoogde dat de eerdere versie van 'De man die te veel wist' Hitchcock antwoordde: 'Ik krijg de indruk dat je wilt dat ik films maak voor het publiek van de kunstacademie', maar hij was het er uiteindelijk mee eens dat de versie uit de jaren dertig het werk was van een getalenteerde amateur en dat deze versie het werk was van een beroeps. Daar was niets tegen in te brengen.<br />Dit is Hitchcock op het hoogtepunt van zijn carrière.