Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Lieflijk geacteerd en ontzettend interessant om Garfields ruige doorbraakvoorstelling te zien (waarin hij een nieuw soort opstandige acteerstijl introduceert die na de oorlog zou uitgroeien tot de Brando's en Clifts en zo), maar al die zusterlijke genegenheid is een beetje verstikkend. Priscilla Lane is een intelligente, innemende actrice, maar de andere zusters komen niet echt tot hun recht (hoewel ze allemaal stekelig en geestig mogen zijn) en het kostte me de grootste moeite om behalve Garfield nog andere mannelijke personages te kopen. Jeffrey Lynn is best een aardige acteur, maar hij mist het gewicht van een filmster om Garfields pechvogel Mickey Borden te evenaren, en dat maakt de film een beetje uit de bocht. Ook was ik er niet van overtuigd dat Garfield de beslissende (op z'n zachtst gezegd) beslissende beslissing zou nemen die hij had genomen. De film had nog een half uur draaitijd nodig om die handeling beter te kunnen verklaren; hij voelt vreselijk gehaast en ondergemotiveerd.<br />Toch is het niet moeilijk te begrijpen dat iemand die met deze film is opgegroeid er met genegenheid aan terugdenkt. Het is niet echt een klassieke film, maar er zitten wel een paar klassieke momenten in. De twee scènes met de zwaaiende poort zijn pure filmmagie.