Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb die film gezien op het Toronto International Film Festival van 2005.<br />Uitgaande van de roman van Jonathan Safran Foer is _Everything Is Illuminated_ het regiedebuut van de acteur Liev Schreiber. Schreiber schreef ook het scenario. In de film verzamelt Jonathan (Elijah Wood) obsessief voorwerpen van zijn familie, van tandenborstels tot en met bonnetjes tot en met stukjes papier die hij vervolgens in ziploc-zakjes en spelden aan een muur in zijn huis hangt om zijn familiegeschiedenis vast te leggen. Maar de ruimte voor zijn grootvader is opvallend leeg. Het enige wat Jonathan van hem heeft, is een sieraad en een oude foto van hem met een vrouw die hem tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de nazi's verborgen hield. Jonathan besluit een queeste naar Oekraïne te ondernemen om de vrouw te vinden, haar te bedanken en meer over zijn grootvader te weten te komen.<br />Zijn queeste wordt daarbij geholpen door een paar personages die een toeristenbureau voor Joodse mensen runnen, onder wie een jongeman die geobsedeerd is door de westerse cultuur (Eugene Hutz), zijn grootvader (Boris Leskin), die denkt dat hij blind is en die zelf misschien herinneringen en demonen uit de oorlog heeft, en de temperamentvolle blindengeleidehond van zijn grootvader.<br />Het scenario combineert op effectieve wijze humor en drama terwijl de drie personages door het platteland reizen op zoek naar de stad van Jonathans grootvader, waarbij ze steeds dieper in de herinneringen aan het verleden doordringen. De beste prestatie komt waarschijnlijk van Eugene Hutz, die Alex jr. speelt. <0xE2><0x80><0x93> die de film begint als een jogger in trainingspak, een breakdancer die alleen maar lol wil maken, maar die zich ontwikkelt tot iets wat meer is dan alleen Jonathan, maar waarbij alle personages hun eigen licht laten schijnen.<br /><br />Liev Schreiber, Elijah Wood en Eugene Hutz woonden de screening bij en stelden na de film een zeer humoristisch vraag-en-antwoordspelletje op.<br /><0xE2><0x80><0x93> Schreiber had een heel goede band met zijn grootvader, die een Oekraïense immigrant was en in 1993 was overleden. Daardoor begon hij te schrijven om zijn herinneringen op papier te krijgen. Intussen werd hem gevraagd om een voordracht te doen van Foers korte verhaal, _The Very Rigid Search_, een fragment uit de nog steeds niet in de openbaarheid gebrachte roman. Schreiber was diep onder de indruk van de kwaliteit van het boek en zei dat Foer in vijftien bladzijden had gedaan wat Schreiber in 107 probeerde te doen. Schreiber benaderde Foer en ze praatten over hun grootvaders, cultuur, films en de aard van het kortetermijngeheugen in Amerika; ten slotte stemde Foer erin toe dat Schreiber het boek aanpaste.<br /><0xE2><0x80><0x93> Schreibers eigen project was bedoeld als een reisfilm, maar het boek heeft een parallel verhaal dat bestaat uit een gefantaseerde chronologische geschiedenis van de stad Trochenbrod die vijfhonderd jaar overspant; gezien zijn budget en beperkingen als filmmaker, zei hij dat hij dat aan Milos Forman zou overlaten en in plaats daarvan de reis zou maken. Die verzonnen chronologie was wat hem ertoe had gebracht om de film te maken, het idee dat 'een liefdevol verbeeld verleden even waardevol was als een nauwkeurig herdacht verleden'.<br /><0xE2><0x80><0x93> Schreiber zei dat de film een reeks gelukkige toevalligheden was. Nadat hij in Oekraïne tevergeefs naar een acteur had gezocht, liep hij door de Lower East Side in New York, toen hij een poster zag van een vrouwelijke centaur, vanaf haar middel topless, met een krankzinnige kozak schrijlings op haar zittend. Onder de poster stond de naam Gogol Bordello Oekraïens Zigeunerorkest.<br /><0xE2><0x80><0x93> Eugene Hutz nam het verhaal over. Hij was nooit op zoek gegaan naar acteren omdat muziek zijn eerste passie was. Op een dag gaf een vriend hem het boek, en hij dacht dat het geschreven was op dezelfde manier als waarop hij muziek schrijft: verknipte zinnen/syntax, taal is van mij.<br />Later kregen ze een telefoontje van een productiemaatschappij die op zoek was naar Oost-Europese muziek die middeleeuws maar modern was. Hutz sprak met Schreiber en kwam er al snel achter dat de film gebaseerd was op het boek dat hij toevallig aan het lezen was. Niet lang daarna vroeg Schreiber aan Hutz wat hij van Alex vond en of hij het personage toevallig kon spelen.<br />- Foer en Schreiber spraken in de herfst van 2001 over de film, kort na de gebeurtenissen van 11 september. Beiden waren in die tijd in Europa en ze spraken over de geringschattende opmerkingen die ze over Amerikanen hoorden, wat Schreiber ertoe bracht te proberen een welbespraakte Amerikaan te vinden die het stereotiepe beeld dat Europeanen van Amerikanen hebben zou tarten. Iemand die onbeholpen, kwetsbaar, gebrekkig, onschuldig en op zoek was naar geschiedenis buiten de grenzen van zijn eigen land. Schreiber begon na te denken over wie dat zou kunnen zijn, en kwam op Elijah.<br />Een van Schreibers inspiratiebronnen als filmmaker is Emir Kusturica (ik geloof dat hij dat zei, dat hij ook een segment in een andere festivalfilm, All the Invisible Children, regisseerde), die zei: 'Je zoekt niet naar de acteurs, maar naar de mensen.' Schreiber zei dat er iets is met wie Elijah is, dat hij een grootmoedige geest heeft en een oprechte goedheid als mens, die op de film overkwam. Schreiber zei dat de ogen belangrijk zijn als je probeert een personage dat een toeschouwer is onder woorden te brengen, en dat als 'ogen de deuren naar de ziel zijn, die van Elijah garagedeuren zijn'.<br />- Elijah Wood had lol in een vraag over de overeenkomsten tussen zijn personage Kevin in Sin City en Jonathan in deze film, omdat beide een soort onbeschreven blad zijn waarop emoties worden geprojecteerd. Wood antwoordde dat Jonathan misschien stil en schijnbaar emotieloos leek, maar dat het allemaal om zijn waarnemingen ging, om zijn ervaringen met andere personages en de omgeving waarin hij zich bevond.<br />Over de verschillen tussen regisseren en schrijven: Schreiber zei dat hij veel meer van schrijven hield en beschreef regisseren schertsend als 'de hel'. Na de dood van zijn grootvader begon Schreiber na te denken over de vraag hoe hij een gevoel van geschiedenis en van zichzelf in stand kon houden; is hij tevreden met zijn gedrevenheid of niet, of alleen maar goed in het interpreteren van het werk van anderen? Hij zei dat hij het heerlijk vond om uit te zoeken wat voor jou emotioneel is, wat voor jou belangrijk is.