Wat is het sentiment van de recensie?

Nauwelijks drieënhalf jaar nadat ze (7-31 oktober 1953) op Broadway een maand aan de bak waren geweest in het Coronet Theatre (op West 49th Street; sindsdien omgedoopt tot de O'Neill), vertrouwde MGM op het eerdere, solide Londense succes van het stuk om een prachtige cast te overladen en - voor het grootste deel - de productie zorgvuldig te 'openen' op een treurig ingekort scenario van deze sluw subversieve boulevardkomedie en werden beloond met een bescheiden hit.<br />Ava Gardner is de steeds gefrustreerder wordende echtgenote van Stewart Granger, een internationaal succesvolle en volkomen zelfingenomen 'workaholic' (voordat die term was bedacht) die de eeuwig gefrustreerde David Niven gebruikt om de passie in haar echtgenoot weer aan te wakkeren. Gardner weet Granger zover te krijgen dat hij het drietal (en Grangers hond) achterlaat op een eiland in het zuiden (waren er nog meer overlevenden? Dat is voor latere plotontwikkelingen), maar Granger gaat gewoon door met het besturen van de wereld om hem heen <0xE2><0x80><0x93> hij bouwt een grote hut voor zichzelf en zijn vrouw en een kleintje met de naam van Niven <0xE2><0x80><0x93> of de ongebonden man.<br />De kern van de plot van het stuk komt pas halverwege de film op gang als Niven voorstelt dat Granger en hij om beurten de kleine hut zullen delen <0xE2><0x80><0x93> hij de enige vrouw op het eiland, terwijl Granger bereid was het enige paar schoenen (het zijne) te delen. <br />Rede (die Granger als zijn sterke punt beschouwt) regeert en frustratie heerst <0xE2><0x80><0x93> een tijdje.<br />David Niven en Ava Gardner zijn uitmuntend in de rol van beminnelijke verleider en verleidster, en Stuart Granger <0xE2><0x80><0x93> die gewoonlijk alleen maar knap en mannelijk wordt genoemd in actierollen en af en toe een misplaatste specialiteit (een kraaiende knappe jongen als Apollodorus in Shaws CAESAR AND CLEOPATRA in 1945) <0xE2><0x80><0x93> geeft een van de beste acteerprestaties uit zijn filmcarrière als de echtgenoot die misschien wel zo slim is als hij zelf denkt. Drieëndertig jaar later zou hij opnieuw die beminnelijke hoffelijkheid tonen tegenover Rex Harrison in Granger's. De eerste (en allebei de laatste) Broadway-verplichtingen in een succesvolle heropleving van Somerset Maughams THE CIRCLE die alleen maar eindigde met de dood van Harrison. We zouden veel rijker zijn geweest als Granger deze vaardigheden vaker had aangewend.<br /><0x3E><0x3E> Hoe veelbelovend de menage ook is, dit is per slot van rekening een zeer Britse Boulevardkomedie EN Hollywood in de jaren vijftig, wat wil zeggen dat er (in tegenstelling tot het bronspel) heel weinig seks in het spel is. Om eerlijk te zijn, als je je niet overgeeft aan de ideeën die de uitvindingen in gang zetten, wordt het een beetje dwaas (dezelfde basisplot is drie jaar later veel bevredigender ontwikkeld in de Cary Grant/Deborah Kerr/Robert Mitchum/Jean Simmons (Stewart Granger). Het gras is groener, gebaseerd op een stuk dat nog minder succes had, maar om de een of andere reden niet aansloeg bij de kassa).<br />Net zo overdadig als MGM het stuk heeft ingekleed, waren er ook onfortuinlijke missers <0xE2><0x80><0x93> de dwaasheid die aan het eind van het verblijf op het eiland als een tekenfilm wordt aangekondigd in wat een moment van oprechte opwinding had moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> het zinken van het jacht dat hen op het eiland afzet. Uiteindelijk krijgen we maar driekwart uur van de echte Little Hut te zien, maar wel negentig minuten van David Niven, Ava Gardner en Stewart Granger, die de film tot een leuke afleiding maken. Geen hoogstaande cultuur, maar een waardig, schuldig genoegen. We krijgen zelfs een heel mooie garnering van Walter Chiari (die in die tijd naar verluidt Ava's echte minnaar was). Zoals een van zijn betere toespraken luidt: 'Boola, boola!'