Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb mijn aandacht op Netflix Instant Play gericht omdat het maar anderhalf uur duurde (het is hier bijna vier uur's middags), en omdat het een Noorse film is, die ik wilde vergelijken met Dead Snow om te zien wat het land op dit moment nog meer aan internationale cinema te bieden heeft. Het is een grappige en heerlijk wrange stoeipartij met een man, Andreas, die naar een of andere Purgatory of een Brave New World-stad wordt gestuurd, waar iedereen gelukkig en minzaam is en eten geen smaak heeft, niets ruikt en zelfs seks zijn aantrekkingskracht verliest. Hij is tot het uiterste gedreven door zijn gebrek aan gezond verstand en staat op het punt zichzelf van kant te maken. Na een hilarische, mislukte poging tot dit laatste, spoort Andreas een man met soortgelijke klachten op en ontdekken de twee een piepklein, vaginavormig gaatje in een betonnen muur waaruit muziek opstijgt. De twee proberen erdoorheen te breken om te zien wat zich aan de andere kant bevindt, waarbij ze een piepklein beetje licht volgen dat ze nauwelijks kunnen zien. Maar in fantasieland zijn verlangen en non-conformisme natuurlijk niet toegestaan en de elementen van de stad werken Andreas' poging tot vrijheid en sensualiteit in de hand.<br />Jens Lien en de bemanning creëren een eenvoudige, rechttoe-rechtaan-beweging naar het verhaal, die goed aansluit op de thema's en net snel genoeg gaat om niet achter te blijven. De overeenkomsten met soortgelijke sciencefiction zijn de moeite van het opsommen niet waard, maar toch heeft de film een uniek gevoel en brengt hij een paar heel grappige scènes in evenwicht met een paar behoorlijk gruwelijke. Ik hou van het beperkte maar effectieve gebruik van bloed in deze film, een paar opengereten buiken en geseling waardoor je hart nog harder gaat stotteren dan bij The Passion of the Christ, alleen maar omdat het zo volkomen misplaatst is in de grijstinten van de mise-en-scène. Trond Fausa Aurvaag is een betrouwbare, excentrieke acteur die zich fysiek niet op zijn plaats voelt in zijn omgeving, en dat werkt heel goed. Ondanks het feit dat het concept op zich niet iets is om over naar huis te schrijven, doet iedereen die erbij betrokken is zijn best om er iets van te maken en realiseert de film zich ten volle dat het een eigen wereld is.<br />-PolarisDiB.