Wat is het sentiment van de recensie?

De Bruno van Daniel Auteuil in Petites Couperes is een fotomodel van middelbare leeftijd, net als zijn Pierre in La Separation van Christian Vincent van tien jaar geleden. In beide films brokkelt het jeugdige vertrouwen in linkse ideologie en liefde (wederzijdse metaforen) af tot paranoia <0xE2><0x80><0x93> dat zich manifesteert als gevangen agressie in Pierre en wanhopig komische rokkenjagerij in de meer recente Bruno.<br />Helaas voor de Auteuil-fans is de acteur afhankelijk geworden van een uniforme wereldmoeheid (niet veel anders dan die van de landgenoot Johnny Hallyday in Leconte's recente _l'Homme du Train_). Acteren is het niet, en het wordt steeds frustrerender naarmate de film vordert. Pascal Bonitzer helpt niet als schrijver/regisseur van het project. Zijn opeenvolging van episoden met verbindende symboliek slaagt er niet in het gebrek aan ritme van de film te maskeren. Ik was vooral woedend omdat de imposante dramatische/romantische achtergronden van Grenoble zo goed als overbodig waren gemaakt door een cameraman die duidelijk in de kou stond te bibberen.<br />Kristi Scott Thomas redt de show bijna met haar vrouwelijke tegenhanger van Bruno, Beatrice. Ze dramatiseert de duizelingwekkende tegenstrijdigheden die als Bruno zijn bedoeld in een personage dat steeds complexer wordt en bijna surrealistisch wordt. Maar Bonitzer kan dit niet volhouden en de vervagende plot eist dat Beatrice zich verlaagt tot een andere burgerlijke etalagepop. Door dat te doen ontzegt Bonitzer Scott Thomas vervolgens de Oscar-kast.<br />Alle onderdompeling van de personages in de bourgeoisie mag dan een geloofwaardig en inderdaad tragisch resultaat zijn, maar in dit geval is het dat niet.' Het is een uitglijer van een cadans (in tegenstelling tot de brute, pijnlijke ontknoping van La Separation).