Is deze recensie positief of negatief?

Ik neem aan dat ik deze film even goed vind als alle andere die ik ken; hij is niet volmaakt, maar onder de titel 'De veramerikanisering van Lily' zou ik willen zeggen dat deze charmante en gedenkwaardige semi-muzikale satire meer werd gewaardeerd en nog steeds geliefd was bij degenen die de speciale, door Blake Edwards ontwikkelde geest van zachtmoedigheid, gevatte humor en solide verhaallijn herkenden. De onwaarschijnlijk maar verrukkelijke verhaallijn volgt Lili Smith, een spionne van het marginale type voor de Duitsers in een veel eenvoudiger en minder zwart-wit oorlog; Lili Schmidt speelt de rol van Smith en helpt haar oom, die ook vaderlandslievend is, voor Duitsland maar niet wreed of politiek, alleen maar opportunistisch. Lili's doelwit is William Larrabee, een charismatische Amerikaanse squadronleider die haar waardevolle informatie kan verschaffen. De plot wordt ingewikkelder als Lili verliefd wordt op Larrabee, haar ogen opendoet voor de gevolgen van haar rol als spion, de gevolgen ziet van een gevecht op gewonde mannen in een ziekenhuis en beseft wat het zou kunnen betekenen voor zijn mannen die ze heeft ontmoet en die ze aardig vindt. Ze wordt jaloers op een rivaal vanwege Larrabees genegenheid, beseft dan dat ze niet langer kan doen wat ze heeft gedaan en geeft het spionnenvak op. Het logische einde van de film komt als de verschrikkelijke Tweede Wereldoorlog is afgelopen en ze in een verduisterde bioscoop het herkenningsmelodietje van de film zingt, 'Wishing', een voor een. Het eskader van Larrabee, met inbegrip van haar minnaar zelf, verschijnt en geeft te kennen dat ze haar en hun vroegere tegenstanders hebben vergeven; en zelfs oom Kurt zingt enthousiast 'It's a Long To Tipperraree', om aan te geven dat alles weer goed is met de wereld. Dit is een gewaagd en soms briljant idee, geschreven door de regisseur Blake Edwards en William Peter Blatty van de roemruchte 'John Goldfarb'-film; en het is een verrukkelijk verhaal. Larrabee's eskader, met inbegrip van een beschonkene die blijft doorzakken en andere beminnelijke types, bevolken deze levendige film; en de sfeer van deze stijlvolle en schitterende film is bijna episch, zowel in zijn omvang als in zijn uitwerking. De eer gaat naar Jack Bear en Donald Brooks voor hun creaties, Reg Allen en Jack Stevens voor de decors, Fernando Carrère voor een ander prachtig productieontwerp, Henry Mancini voor zijn gevoelige en passende muzieknoten, en naar Russell Harlan voor zijn schitterende filmografie. In de prachtige opnamen zijn de voornaamste acteurs Julie Andrews als Lili, Rock Hudson als Larrabee, Keremy Kemp die uitmuntend speelt als Lili's oom Kurt, Michael Witney, Lance Percival als de beschonken piloot, de beeldschone Gloria Paul als Lili's stripteaserivaal, en vele andere voortreffelijke acteurs in kleinere rollen. Het valt niet mee om genoeg aardige dingen te zeggen over het tempo of over de slimheid van de net-dit-gedeelte-van-de-grote-komedie; dit element wordt door Edwards geïntroduceerd om de verschrikkingen van de werkelijke oorlogvoering weg te nemen, zoals de bijna komische-opera-benadering waarmee mensen in een onschuldiger tijdperk van de menselijke beschaving oorlog voerden. Deze komedie helpt ook de weg te bereiden voor Lili's bekering van kritiekloze aanvaarding van een plicht aan de Duitse staat tot aanvaarding van de realiteit van wat ze doet en wat ze mogelijk aanricht. Dit is een zeldzame 'levenservaring'-film over Lili's 'Amerikanisering', haar overtuiging dat ze in de echte wereld leeft en vervolgens onder andere mensen voordat er een tragedie kan plaatsvinden. Het is fascinerend, vind ik, en in veel opzichten mooi. Ik beschouw het als Blake Edwards' meesterwerk van regie; en onder de titel 'De veramerikanisering van Lili' geloof ik dat het zonder enige verandering herkend zou kunnen worden als het gepolijste saffier van een film die het naar alle maatstaven die ik ken is.