Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Allereerst wil ik opmerken dat er, ondanks de titel (Verhalen in de keuken, in meervoud), alleen maar _Het verhaal van de keuken_ bestaat. Of Isak aan het eind is gestorven, weet ik niet, want in een van de allerlaatste scènes zie ik zijn PIEP op de tafel naast de twee kopjes liggen. Op de dvd-hoes staat een verwijzing naar Tati. Er staat dat de film _<0xC3><0xA0> trés drère: Tati rappelle!**_ (Heel grappig: doet aan Tati denken.) De grote Jacques Tati vertrouwde voornamelijk op mime en een onbewogen, uitgestreken gezicht om zijn komische effecten te bereiken en zijn kritisch satirische opvattingen over zijn Franse, onderontwikkelde, moderne samenleving ten beste te geven. Natuurlijk vond de film _Der Kokenmeister_ plaats in de jaren 1950 en hij bevat inderdaad een paar (nogal vage) satirische toespelingen op de absurditeiten van de bureaucratie en er zijn een paar lange momenten dat er geen woorden worden gesproken <0xE2><0x80><0x93> maar ze zijn niet echt grappig. Zijn al deze kleine details genoeg om van _Der Kokenmeister_ een _Der Kokenmeister_ een _Der Kokenmeister_ te maken? Dit gezegd zijnde, moet ik toegeven dat _Der Kokenmeister_ wel degelijk te maken heeft met de soms valse objectiviteit van wetenschappelijk onderzoek versus de _onwaarheid_ van menselijke subjectieve emoties. In het algemeen gesproken was de film tergend langzaam, er gebeurde niet veel <0xE2><0x80><0x93> er was nauwelijks sprake van een _dramatische impuls_ : de belangrijke delen werden gedurende de eerste 15 minuten of zo opgenomen, en gedurende het laatste half uur of zo. Het laatste deel was inderdaad <0xE2><0x80><0x93> eindelijk! <0xE2><0x80><0x93> interessant en ontroerend. Het leek misschien een kort onderwerp van minder dan een uur, dat overdreven lang was gemaakt tot ongeveer 90 minuten. En nu over de organisatie (een onwetenschappelijke observatie over het gedrag van alleenstaande mannen in hun keuken): in het begin leek het erg veelbelovend <0xE2><0x80><0x93> het in kaart brengen van het komen en gaan van vrijgezellen in hun keuken als een middel om vast te stellen welke nieuwe uitvindingen het nuttigst zouden zijn om mee te komen. Maar al heel snel bleek deze premisse alleen maar een voorspel te zijn, een excuus om het echte onderwerp te introduceren, dat pas tegen het eind volledig was ontwikkeld en dat ging over eenzaamheid en de onschatbare vriendschapsband. Jammer! Ik wilde die film echt graag leuk vinden. Ja, hij leek zo veelbelovend toen ik hoorde over een paar van de ongebruikelijke anekdotes <0xE2><0x80><0x93> die er inderdaad waren en waar ik van genoot <0xE2><0x80><0x93> zoals het verbranden van een mannenneushaar (in plaats van een schaar te gebruiken om het af te knippen), het bezuinigen van een enorme hoeveelheid onschatbare zwarte peper in een schuur, de omkeringen van rollen (de waarnemer wordt de waargenomene), een mannenmond die geluiden uit een radioprogramma voortbrengt. En er is ook een ziek paard dat de katalysator wordt van halfverborgen menselijke wanhoop, het relatieve belang van een auto die in Zweden en Noorwegen links of rechts rijdt (een afspiegeling van het belang dat elk van deze zeer nabije buurlanden heeft om zijn individualiteit te bevestigen?). Ben ik de enige die niet ten volle van die film heeft genoten? Betekent dit noodzakelijkerwijs dat ik het mis heb? Zou mijn persoonlijke mening over deze film ironisch genoeg de essentie van de film zelf kunnen weerspiegelen <0xE2><0x80><0x93> en dat zou de vitale noodzaak zijn om het recht te hebben van mening te verschillen, om iemands individualiteit te bevestigen en niet blindelings de trends en meningen van de maatschappij te volgen? Ieder van ons heeft het recht om verschillende persoonlijke meningen te hebben en niet de slaaf te zijn van de eisen van iemands broodwinnende tirannieke plichten: vaak hebben we wel andere alternatieven die ieder van ons in staat zouden stellen nuttig te zijn voor onze maatschappij terwijl we iemands innerlijke principes respecteren. Kortom, trouw zijn aan jezelf <0xE2><0x80><0x93> op de manier waarop in die film Folke (Isak is een onwetenschappelijke waarnemer) uiteindelijk zijn baan opgeeft terwijl hij liever in het huis van zijn nieuwe vriend blijft en hem helpt met de taken op zijn boerderij... En dus, nive la différence man, zoals de Fransen zeggen!