Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is de beste Franse film van het jaar! Ik heb hem twee keer gezien en beide keren vond ik hem geweldig. Ik vond hem helemaal niet saai, ook al is hij erg lang (3 uur). Ik ben zeventien, dus ik heb de gebeurtenissen van het voorjaar van 1968, die een uiterst belangrijke wending in de Franse geschiedenis markeerden, niet zelf meegemaakt, maar dat doet er niet toe, want ik heb er nog steeds van genoten. Hij is eigenlijk heel universeel: mensen van de leeftijd van mijn ouders kunnen zich met de personages identificeren, net als mensen van mijn leeftijd. Garrel lijkt jonge mensen volkomen te begrijpen, de manier waarop ze denken en de complicaties van de liefde en het verlies van illusies over de mogelijkheid de wereld te veranderen. Misschien komt dat omdat het personage dat door Louis Garrel (zijn zoon) wordt gespeeld eigenlijk Philippe Garrel zelf moet voorstellen. Nou ja, hoe dan ook, een geweldige film, geen actie (moet op dat punt eerlijk zijn) maar met zulke sterke gevoelens dat je er onmogelijk onverschillig onder kunt blijven. Als je op zoek bent naar een ontspannende zondagavondfilm, verspil je tijd hier dan niet aan, je zult teleurgesteld worden. Maar als je van film houdt, dan vind je Les Amants Réguliers vast leuk, een betoverende film die in de buurt komt van de Nouvelle Vage-kunstenaars uit de jaren vijftig en zestig.