Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Videokluis door Shawn K. Inlow<br /><br />My Architect: A Son's Journey 2003 <0xE2><0x80><0x93> Nathaniel Kahn Niet aanbevolen: 116 minuten Kluis Rating: 7<br />Wat een toestand om vaderloos te zijn. 'My Architect: A Son's Journey' volgt de filmmaker Nathaniel Kahn, die wanhopig op zoek is naar antwoorden van zijn vader, de vermaarde architect Louis I. Kahn, die al dertig jaar dood is.<br />Louis Kahn stierf in 1974 op een treinstation en liet meer dan één gezin achter. De begrafenisdienst, toen de filmmaker nog maar een jongen was, was, laten we zeggen, een onaangename verrassing.<br />We ontdekken dat Nathaniel zijn vader alleen in het voorbijgaan kende, door zijn sporadische bezoekjes aan zijn moeder, van wie hij, zo wordt ons verteld, zielsveel hield. Deze film gaat over een jongen die zijn vader zoekt en misschien zichzelf door zijn werk te bezoeken, alsof de schitterende bouwwerken een geheim bevatten.<br />Louis Kahn was een begaafd architect, maar 'architect' is een kil woord. De man was een beeldhouwer op grote schaal die over zijn vak sprak in luchtige termen als stilte en kunst.<br /><0x3E> Een van zijn opmerkelijke werken, liefdevol onderzocht in de film, zijn het Salk Institute (1965), het Kimball Art Museum (1972) en het monumentale capitoolcomplex in Bangladesh (1983). Het deel van de film waarin Nathaniel voor het eerst Dhaka in Bangladesh bezoekt, vindt het werk, maar niet de man. Het voordeel van de film is dat er veel beelden zijn van de zeer bekende man, zoals toen hij in New York werkte en als professor aan Yale en de universiteit van Pennsylvania. Veel van Khans tijdgenoten en collaborateurs helpen de geest-vader van de filmmaker ook aan vlees.<br />Desondanks lijkt de kijker niet naar een bijzonder bevredigende plek te komen. De antwoorden die Nathaniel Khan zoekt lijken hol. Niet goed genoeg.<br /><br />In scènes waarin de regisseur een ontmoeting heeft met zijn halfzusjes, allebei van verschillende moeders, kun je de spanningen van de jaren voelen, de beledigingen en de pijn. Je zou verwachten dat ze in woede zouden uitbarsten, maar alleen de camera behoedt hen voor vijandelijkheden. Elk van deze kinderen heeft zichtbaar iets verloren.<br />Het mag duidelijk zijn dat Khan, die een gedreven perfectionist leek, nooit rijk is geworden. In plaats daarvan werd hij opvallend. Het was alsof hij zijn gezin opofferde voor zijn kunst. Dit is een verpletterend droevig en groots iets.<br />28 april 2005.