Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een goedkope biografie van een ster van de zwarte-en-blanke minstrelen, een zekere Dixie Boy Johnson. Of deze persoon ooit echt heeft bestaan, weet ik niet, maar gezien het feit dat de cast een zekere 'Lee Lasses White' en Roscoe Karns als genoemde figuur heeft, neem ik aan dat de man wel degelijk heeft bestaan en dat dit een witgewassen (pardon voor de woordspeling) versie van zijn carrière is. De plot, voor zover die er is, volgt Dixie Boy van carrièrehoogte tot depressie bij de dood van zijn vrouw in het kraambed, het in de steek laten van het kind voor vrienden, en zijn terugkeer op de zestiende verjaardag van zijn dochter en zijn toneeldebuut ter verzoening. Een andere vergeten man, Benny Fields, speelt Dixie Boy. De man heeft een prachtige bariton, maar geen greintje acteertalent en hij is een saaie piet op het witte doek. Gladys George doet haar uiterste best om de film te verlevendigen, maar tevergeefs. Judy Clark speelt de beste imitatie van Betty Hutton die ik ooit heb gezien, hoewel ik geloof dat ze dacht dat ze zichzelf was. De score van de film, die in de korte tijd van 70 minuten veel muzieknummers heeft gespeeld, is een verdiende Oscar waard. Een kijkje waard.