Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Persoonlijk kan ik het alleen maar eens zijn met Stephen-12: laat je gaan. Het heeft echt geen zin om te proberen deze film te 'vangen'. Ik hou van films waarin niets (onopvallend) gebeurt. Herzogs 'Aguirre, der Zorn Gottes' heeft hetzelfde niets, hoewel die film minder overtuigend is, omdat de climaxen nogal in het begin van het verhaal zitten, dus moest Herzog zich concentreren op de natuur versus Kinski. _Morte a Venezia_ is echter heel anders, omdat die verschillende climaxen, wendingen enzovoort heeft. Vanaf het punt waar Aschenbachs bagage verloren gaat, gaat de film bijna'snel' naar zijn grote finale (zijn laatste zandkorrels beginnen door de zandloper te lopen na het moment van gelukzaligheid waarop hij fantaseert over het waarschuwen van de Poolse familie en het strelen van Tadzio's haar). Je kunt, als je wilt, in deze een paar echte aanwijzingen/symbolen zoeken (dat hij probeert zijn bagage achter te laten vanaf het moment dat hij arriveert, dat Tadzio aan het eind wijst, dat de inhoud en de vorm van de hele film volkomen in overeenstemming zijn), maar het heeft geen zin om dat te doen: het zal de film niet beter of slechter maken, want de kracht ligt in de onderstroom van de hele verhaallijn, die nooit expliciet wordt gemaakt. Tonnen geschiedenis, rottend Europa, het einde van het 'romantische tijdperk' zoals we het hebben leren kennen, dat slechts het begin is gebleken (individuele emoties & uitdrukkingen zijn nu belangrijker dan ze ooit zijn geweest). Maar wacht, nu begin ik zelf die ene kleine (kleine) tekortkoming van de film te ontwikkelen: de 'laten we het over kunst hebben'-fragmenten. Nu is er één ding dat je nooit moet doen. Ikzelf geloof dat het op andere manieren tot uitdrukking had kunnen komen. Bovendien geloof ik dat het in de rest van de film al heel duidelijk wordt.<br />Ik hou niet van expliciete films. Ik kan boeken lezen, dus ik wil geen verhaallijn die alleen maar spreekt tot mijn beweegredenen. Ik geef de voorkeur aan films die je niet in woorden kunt uitleggen, maar alleen in film (Lynch' Lost Highway, Weir's Picknick bij Hanging Rock en Roeg's Roeg). s Man Who fell to Earth behoort ook tot die categorie, want het heeft een reden om te bestaan als film en niet alleen als boek. En de novelle van Thomas Mann dan? Ik heb het nooit gelezen, maar vergeet het maar! De film geeft een ander gezichtspunt: hij zegt dingen die je nooit in een boek kunt zeggen. Hij gebruikt de filmkunst om je door beelden en muziek hetzelfde te laten voelen als wat Mann je liet voelen door middel van tekst. Net zo briljant, maar andere werelden.