Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Met een paar vleugjes surrealisme werkt LWHTRB als een laag-bij-de-grondse griezelfilm, maar als een belangrijk vervolg op het origineel ploetert de film ellendig voort.<br /><0x3E><0x3E> Het begin van de telefilm is enigszins veelbelovend... We zien en horen verscheidene interessante beelden en geluiden: het zwarte wiegje van de Baby met het overhangende, omgekeerde kruis; het keukenmes dat Rosemary mee naar binnen nam in het appartement van de Castevette en dat ze in shocktoestand liet vallen (het mes steekt uit de hardhouten vloer); en de leegte van het Bramford zelf, zonder huurders of meubilair (de voice-overs uit de dialoog van de vorige film zijn hier te horen). Interessant is ook de jacht op het paasei, waaraan het gerechtigde kind deelneemt (de eieren en de manden zijn ook zwart). Als het verhaal eenmaal op gang komt, 'komt' het nooit echt... En wat gebeurt er met Rosemary als ze in die bus zonder chauffeur stapt en weggevoerd wordt naar god-weet-waar?<br /><br />Patty Duke (een armzalige vervangster van Mia Farrow), Ray Milland en Tina Louise (als de Southwestern Whore die het kind, 'Adrian/Andrew') aan het hoofd van deze bijna-sterrencast, met Ruth Gordon in haar 'Minnie'-rol.<br /><br />Hoewel het geen totale mislukking was, had dit vervolg eerst in boekvorm moeten verschijnen, dan waren we misschien allemaal wat beter geïnformeerd geweest... en niet helemaal in het duister blijven tasten. Een vrij recente vervolgroman 'Son of Rosemary' (1999?) is de legitieme