Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een poppenspeler die op een kinderprogramma lijkt, slaat door als hij ontdekt dat de kinderen die hij in een ziekenhuis ontvangt het slachtoffer zijn geworden van afschuwelijke mishandeling. In deze film spelen een paar van de ergste, onbeschrijflijk monsterlijke ouders die je je kunt voorstellen. Het is niet zozeer een exploitatiefilm als wel een naschoolse special over de gevaren van kindermishandeling. Meneer Rabby, die ogenschijnlijk ongevaarlijk is, neemt de zaak in eigen handen als het erop lijkt dat de politie door gebrek aan bewijs is gecastreerd om walgelijke ouders te veroordelen voor hun vreselijke mishandeling van hun kinderen. De kinderen zijn emotieloos en zombieachtig (door de hoeveelheid mishandeling die hun is aangedaan), de ouders luid, onvoorstelbaar hard, verachtelijk en strijdlustig. Vooral de moeders zijn zo obsceen, je zou het niet zeggen.' Ze zijn in wezen miserabele mensen die hun frustraties op de kinderen afreageren. Onze rechercheurs zijn een vermoeid stelletje, gefrustreerd door het hele gerechtelijke proces, omdat de politie vaak niet in staat is degenen te vervolgen die hun kinderen slaan tot ze zich overgeven. Hoewel de misdaden zelf gruwelijk zijn, wordt er in de film niet expliciet melding gemaakt van de weerzinwekkende activiteiten op het scherm. Ik zou zeggen dat de reden om dit te zien te maken heeft met Tom Bashams optreden als het onevenwichtige man-kind dat in een psychose raakt. Rabbey en zijn voogd, kort nadat hij de ouders vermoordde die verantwoordelijk waren voor de dood van hun kind, bekijken hoe hij leeft in een fantasiewereld en hoe wat hij net heeft gedaan een onuitwisbaar merkteken heeft achtergelaten (... let op de veranderingen in zijn gedrag, indrukwekkend werk, van onschuldig tot en met griezelig). Peter Renaday is inspecteur Hayes, de rechercheur die de leiding heeft over de moordzaken, en op zijn gezicht is de spanning te zien die zijn tol eist. Er is een vroege voorstelling van John Ashton als rechercheur Matthews, die altijd de woede van Hayes opwekt omdat hij niet in staat is bevelen op te volgen, om nog maar te zwijgen over zijn eigen mening over de ouders die hun kinderen mishandelen. Een onbeholpen, nonchalante, bluesy score die ongepast lijkt voor een film als deze. Controversiële conclusie die aantoont dat zelfs kinderen niet alles kunnen verdragen. Een beetje te langzaam naar mijn smaak, maar ik had het gevoel dat Basham zijn ogen effectief kon gebruiken voordat hij aan de slag ging. Hij wachtte geduldig terwijl hij zich voorbereidde om toe te slaan.