Wat is het sentiment van de recensie?

Dit was zo'n grappige film, die al snel vergeten was, waarschijnlijk omdat er zoveel tiener- en jongvolwassenkomedies zijn zoals deze. De film is niet zo voorspelbaar als je zou denken. Crawl is een onaantrekkelijke, maar grappige, zorgzame en vooral heel toegewijde vriend. Toch een onwaarschijnlijke partij voor Rebecca, die thuis een aantrekkelijke en ogenschijnlijk vriendelijke vriend heeft. Als hij haar helpt zich meer op haar gemak te voelen op school, door haar de buurt te laten zien en haar aan te moedigen meer met anderen om te gaan, worden ze vrienden, maar het is volkomen platonisch. Als ze zich realiseert dat haar vriend haar misschien een aanzoek zal doen, voelt ze zich er niet toe in staat, hij schijnt haar vriend aardig te vinden, maar zij schijnt te genieten van haar vrije, relaxte studentenleventje, ze is er nog niet aan toe om een leven van huwelijk en verantwoordelijkheid te leiden. Je komt er min of meer achter wat een goede vriend Crawl is als hij haar vertelt dat hij zal helpen om haar uit haar huwelijk te krijgen. Als haar vriend haar ten huwelijk vraagt, waar de hele familie bij is, geeft ze Crawl een schop en zet hem voor het blok. Hij vertelt de hele familie dat hij haar ten huwelijk vraagt en geeft haar zijn diamanten ring, die volgens hem de hele tijd van hem is geweest (hij moet van geld zijn gekomen of zoiets). Nou ja, ze laten nooit echt een close-up van de ring zien). De boodschap van de film leek te zijn dat je mensen niet moet beoordelen op hun uiterlijk en dat je mensen niet moet beoordelen voordat je hem leert kennen. Rebecca's vriend, op wie haar ouders dol zijn, werd gemeen toen we erachter kwamen dat hij zijn nieuwe vriendin, na Rebecca (Amber Thesan) en Crawl, drugs had toegediend, zodat Rebecca het met Crawl zou hebben uitgemaakt, in de veronderstelling dat ze een stel waren. Hoewel dat niet zo was, was Rebecca kwaad op hem, wat, als je er goed over nadenkt, een beetje oneerlijk was, omdat ze geen stel waren, maar ik denk dat ze elkaar aardig begonnen te vinden. En ik denk dat ze dacht dat er meer was. In de film werden ze nooit echt een stel, dat lieten ze aan de kijkers over. Ze kusten elkaar zelfs nooit op een bepaald moment, al was er één scène waarin ze dat bijna wel deden. Dat was iets wat de meeste kijkers niet leken te begrijpen. Veel mensen die het zagen, zeiden dat het voor vaders een nachtmerrie zou zijn om hun dochter thuis te zien komen, of een schok, maar ze waren de hele tijd gewoon vrienden, zelfs tegen het eind. En ze stelde hem niet voor als haar vriendje; toch vertelden ze haar ouders nooit dat ze niet verloofd waren. Rebecca deed het bijna. Zelfs als hij nooit haar vriendje zou worden, hadden ze toch vrienden kunnen zijn. In de jaren negentig waren er om de een of andere reden femanin-mannen in de film, en er was zo'n grote stereo-installatie waar die vrouw van hield (niet dat daar iets mis mee is), maar ik moet toegeven dat toen ik de film zag, ik dacht dat als ik op uiterlijk afging, ik op het eerste vriendje zou afgaan. Toch was het een creatieve film, die een les probeerde te leren over vriendschap en het beoordelen van anderen.