Is deze recensie positief of negatief?

Als ik terugkijk op de carrière van Alfred Hitchcock, verbaast het me altijd weer dat zo'n briljante en visionaire man niet voldoende erkenning kreeg voor hoe revolutionair hij was voor de filmindustrie. Het is waarschijnlijk een teken van hoe ver Hitchcock zijn tijd vooruit was, dat hij altijd probeerde de dingen naar zijn hand te zetten en nooit meedeed met een film die alleen maar was gemaakt om vermaak te bieden, maar altijd met een dieper, aangrijpender motief in zijn hoofd. De eerste en meer onderschatte successen van Strangers on a Train zijn een perfect voorbeeld van deze karaktertrekken <0xE2><0x80><0x93> een onderhoudend en spannend verhaal, zelfs als je het meer dan vijftig jaar later bekijkt, dat wel, maar zo zorgvuldig en intelligent geconstrueerd dat het tegenwoordig als een meesterwerk in filmtechniek geldt.<br /><br />Hoewel Strangers on a Train misschien een van de pioniers is op het gebied van de'suite-thriller', komt hij in bepaalde opzichten misschien wat gedateerd over, maar hij bewaart nog steeds elk greintje voortreffelijk gekunstelde spanning zoals hij dat in 1951 deed (hoewel misschien iets minder schokkend). Het briljante gebruik van cinematografie en belichting en de snelle, zorgvuldige montage maken de film echt opvallend, waardoor elk mogelijk greintje spanning wordt uitgerekt en het publiek zelfs in tragere scènes geboeid blijft. Als er ooit enige twijfel heeft bestaan over wat voor een meesterlijk filmmaker Hitchcock was, dan zou alleen al het kijken naar vijf minuten Strangers on a Train genoeg moeten zijn om dergelijke gevoelens te verwerpen; elk shot is zo zorgvuldig gekozen en geconstrueerd, en allemaal dienen ze om de verhaallijn op een bijzonder vernieuwende manier vooruit te helpen. Helaas zijn er in het verhaal bepaalde momenten die zo misplaatst zijn dat we onze aandacht afwenden van de schitterende filmografie en montage <0xE2><0x80><0x93> dat Bruno in staat is om naar de bodem van een rioolbuis te reiken is gewoonweg ongelooflijk, en de figuur van een stereotiepe oude man die onder een wild uit de hand gelopen carrousel kruipt, zorgt onbedoeld voor een komische opluchting in wat de film had moeten zijn.' 's Spannendste en aangrijpendste scène. Het zijn maar korte momenten, maar ze zijn voldoende om pijnlijk zwak te lijken in een verder schitterende film.<br />Maar wat Strangers on a Train zo bijzonder maakt, is het verhaal als uitgangspunt. Aangezien de Hollywoodfilms van de laatste tijd het risico lopen om steeds verder af te dalen in het vat vol opgeblazen clichés, is het heerlijk verfrissend om een vijftig jaar oude film te zien met een uitgangspunt dat in werkelijkheid slim en origineel overkomt. Natuurlijk is het vrij rechttoe rechtaan, maar het concept van'moorden uitwisselen' is er domweg een dat vandaag de dag niet meer in films voorkomt, wat het des te vermakelijker maakt om naar te kijken; de film.' Het briljante scenario van Hitchcock zorgt ervoor dat de actie in een snel tempo verloopt en verschaft ons ondertussen een aantal prachtige, memorabele zinnen. Je kunt het niet helpen dat je ook de diepere thema's opmerkt waarop Hitchcock overal zinspeelt, vooral het concept van 'duisterheid in het hart van de mensheid', gedemonstreerd door bejaarde dames die gefascineerd en opgetogen zijn door het vooruitzicht van een moord, en door Bruno's eigen nonchalante houding ten opzichte van de dood. Hitch werkt ook in op momenten van duistere humor (het is onbetaalbaar dat Bruno een kinderballon met zijn sigaret laat knappen) en ironie, door spannende scènes te filmen in gelukkige, ontspannen omgevingen, zoals de iconische carnavalsscènes, om een nog griezeliger sfeer te creëren. Dit mag dan wel een spannende thriller zijn, maar het zou gewoon onvergeeflijk zijn om de hersenen die eronder verborgen zitten over het hoofd te zien.<br /><br />De antagonistische figuur van Bruno (door Robert Walker tot perverse perfectie verheven, helaas in zijn laatste filmrol, maar hij wist de film met gemak van zijn zeer getalenteerde medespelers te stelen) is zonder twijfel wat Strangers on a Train zo gedenkwaardig maakt, want het personage is een wonder om te aanschouwen. We hebben hier te maken met een eenvoudig maar voortreffelijk geconstrueerde schurkachtige figuur, die des te intrigerender is omdat hij zo gewoon en onopvallend lijkt. In plaats van als een gek te kakelen en de held op elk mogelijk moment te dwarsbomen, is Bruno een kalme, beheerste, psychotische puinhoop. Hij spreekt op zo'n nonchalante toon over moord, maar toch blijft er een hartstochtelijke glinstering in zijn ogen als hij het heeft over de verschillende manieren waarop mensen gedood kunnen worden. Bruno lijkt de 'Id' te vertegenwoordigen, zoals Freud het zou stellen, de innerlijke, duistere en ongeremde aspecten van de mens. Het vormt een interessant contrast met de held Guy Haines, en hoe nietszeggend en oninteressant hij lijkt, bijna alsof hij wil benadrukken dat het vooruitzicht van het kwaad veel interessanter en aantrekkelijker is dan het voortdurende streven naar het goede.<br />Maar ondanks deze impliciete boodschap verdraait Hitch onze emoties nog steeds zodanig dat we Guy bij elke stap steunen en juichen bij elk nieuw obstakel dat hij moet overwinnen. Als bewijs van het talent van acteur Farley Granger, die ondanks het feit dat de schurk van Robert Walker met gemak de show steelt, nog steeds sympathiek overkomt en onze steun heeft, ook al valt hij ten prooi aan een veel minder meeslepend personage. Geweldige steun krijgen we van Ruth Roman, die het cliché weet te overwinnen en een veel innovatievere en complexere romantische belangstellingsfiguur wordt, van Kasey Rogers, die een verbluffende prestatie levert als Guys afschuwelijk manipulatieve en hedonistische eerste vrouw, en van Patricia Hitchcock, die bewijst dat ze veel meer talent heeft dan 'de dochter van de regisseur' zou doen vermoeden. De uitmuntende cast (onder leiding van de gewoonweg fantastische Walker) brengt de film echt tot leven en voegt veel meer verdienste aan de film toe dan alleen Hitchcocks adembenemende styling. Al met al komt Strangers on a Train voor sommige kijkers misschien nog steeds een beetje te gedateerd over, maar het is nog steeds een schok hoe modern en aantrekkelijk het voor een modern publiek lijkt, in aanmerking genomen dat de film een halve eeuw geleden werd uitgebracht. Opnieuw bewijst Hitchcock zijn ongeëvenaarde beheersing van spanning en filmtechniek, en de verrassend originele en aangename premisse van de film is alleen al een bezoek waard. Hooggeprezen voor iedereen die een briljant gemaakte maar buitengewoon onderhoudende filmervaring wil beleven!<br /><br />-9/10/10.