Wat is het sentiment van de recensie?

Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er een heleboel films gemaakt door Hollywood, en nadat je er veel van hebt gezien, lijken ze allemaal op elkaar. Maar OVER 21 is in veel opzichten uniek, omdat het een kant van de oorlog laat zien die je in andere films niet ziet <0xE2><0x80><0x93> waardoor het de moeite waard is om te zien, zelfs als je de talloze andere films hebt gezien!<br />Alexander Knox speelt de mannelijke hoofdrol, maar de echte hoofdrol is Irene Dunne <0xE2><0x80><0x93> die er fantastisch uitziet voor een vrouw van zevenenveertig (ja, ik heb het gecontroleerd <0xE2><0x80><0x93> ze was echt zo oud toen ze de film maakte). In OVER 21 speelt het stel man en vrouw. Hij neemt dienst in het leger, tot grote consternatie van zijn vader (Charles Coburn) en de eigenaar van de krant waar Knox werkt, en het grootste deel van de film speelt zich af wanneer hij op de officiersopleiding zit. De film laat weinig van Knox op de opleiding zien, maar concentreert zich in plaats daarvan op Dunne, die in een spartaans onderkomen voor echtgenoten woont. In die tijd houdt ze (zoals de Britten zeggen) een'stijve bovenlip' en maakt ze er het beste van <0xE2><0x80><0x93> ook al is ze geen huisvrouw, maar een beroemde, professionele schrijfster. Af en toe krijgt ze heel korte bezoekjes van haar gekwelde echtgenoot, maar de meeste tijd brengt ze door met het vervullen van huisvrouwentaken en het op afstand houden van de bemoeizuchtige Coburn. Uiteindelijk besluit ze de irritante Coburn ervan te weerhouden om haar voortdurend te bellen (hij klaagt altijd dat zijn krant het niet redt zonder zijn zoon) door zich voor te doen als Knox <0xE2><0x80><0x93> door geweldige hoofdartikelen te schrijven waarvan iedereen gewoon aanneemt dat ze door hem zijn geschreven.<br />Hoewel deze film niets wereldschokkends heeft, is het een heel interessante stap in de goede richting. Bovendien zijn de acteurs allemaal heel goed. Het is interessant dat deze film een gefictionaliseerde bewerking is van het leven van de ervaren Ruth Gordon (een beroemde scenarist) en haar man Garson Kanin (ook een beroemde scenarist en regisseur). Toen Kanin tijdens de Tweede Wereldoorlog in het leger ging, schreef en speelde Gordon al snel in het toneelstuk dat deze film werd. Het viel me trouwens op dat sommige recensenten de toespraak aan het eind van de film erg goed vonden en erdoor geïnspireerd werden. Hoewel hij erg goed was, was hij ook erg triest, omdat al deze hoop op een betere wereld na de oorlog van korte duur was.