Is deze recensie positief of negatief?

Emanuele Crialese heeft fantastisch werk geleverd met een van die films die jarenlang in je achterhoofd blijven hangen. Het was Respiro (zie commentaar en synopsis hier op imdb).<br />Nu, met de schitterende jonge talenten die hij toen voor het eerst op het witte doek had, brengt hij het publiek in een duistere leegte. Een letterlijke duik in gevaarlijk water. Het onderwerp is migratie. In dit geval van Italië naar de Nieuwe Wereld (de naam van de film). Een groots opgezette titel voor zijn Amerikaanse release: 'The Golden Door'.<br />Het verhaal van een gezin dat alles achterlaat en de rest op het spel zet <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, hun leven <0xE2><0x80><0x93> voor een droom.<br />Ik vind het vreselijk om de show te bederven door het verhaal te vertellen, dus doe ik dat maar niet.' Ik zal me een beetje verdiepen in het werk dat Crialese en zijn hele team zo briljant hebben gedaan.<br />Om te beginnen wil hij zich beperken tot wat hij weet: zo veel mogelijk direct geluid. Dat betekent: de hele film. De textuur, de pijn, de nuances van de werkelijkheid zijn altijd vermengd met de geuren, de hitte of de kou, het zweet en het bloed, leven en dood, even levendig als in het echte leven.<br />Het gepiep van gebogen metaal en knarsend hout, het beruchte gedreun van de wind en de onheilspellende geluiden van grote motoren en scheepshoorns behoren tot de punten die deze film zo boeiend maken.<br />Cinematografie is in handen van een Franse couturier. De symboliek van het licht is aanwezig vanaf het allereerste shot (alweer bijna het allereerste shot van Respiro) en doordringt de hele film met intimiteit en een verschrikkelijk gevoel van wanhoop. De gedempte klanken en de grauwe, grimmige beelden van mensen die lijden op de krappe, smerige boot waarop ze naar de hoop varen, zijn hypnotiserend.<br />Licht wordt spaarzaam gebruikt, bijna om elk personage in het donker te ontdekken. De schoonheid van elk shot en elke scène wordt geaccentueerd door de kostuums uit die tijd en de perfect uitgekozen fysieke kenmerken van de acteurs.<br />Zoals gewoonlijk is Vincenzo Amato weer helemaal alleen. Hij speelt de vader van twee zoons (dezelfde acteurs die vijftien en twaalf waren en nu negentien en zestien zijn) met alle macht die hij altijd overbrengt op zijn zeer complexe personages.<br />Charlotte Gainsbourg is zo-zo. Ik denk dat ze nooit meer de perfectie heeft bereikt die ze bereikte in The Cement Garden en in haar allereerste film: L'Effrontée.<br />Misschien komt het gewoon doordat ze een beetje onhandig lijkt in haar rol.<br />De locaties en decors zijn hard en meeslepend, bijna alsof ze een personage op zichzelf spelen.<br />Misschien is het meest opmerkelijke personage dat van Filippo Pucillo, de zwijgende jongste zoon. Het contrast met zijn eerste rol is hier compleet. Toen speelde hij een overspannen jongen die net zo meedogenloos was als alles om hem heen. Nu is zijn personage een en al expressie. En dat is alles: geen woorden. Zijn ogen vertellen het hele verhaal met sublieme kracht.<br />Misschien is dit zo'n film die in de Verenigde Staten niet erg goed ontvangen zal worden. Het is in alles absoluut Italiaans. Het is zo Italiaans dat de taal meestal een van de vele dialecten is die veel ouder zijn dan het Italiaans zelf. In de Verenigde Staten zal deze film misschien een beetje te veel zijn voor Amerikanen vanwege het onderwerp. Maar iedereen die zich het verhaal van zijn familie herinnert toen hij in de Verenigde Staten aankwam, zal deze film met ontzag bekijken. En opnieuw gaat het minimalisme hand in hand met Crialese's ideeën, met een slotscène in het water. Alleen gaat het deze keer van onderwaterfotografie naar luchtfoto's.<br />Al met al een geweldig en goed verteld verhaal van deze filmmaker, dat dit jaar (2006) pas 6 prijzen heeft gewonnen en genomineerd is voor de Gouden Leeuw. Geen kleinigheid!