Wat is het sentiment van de recensie?

Saboteur was een van de weinige Hitchcocks die ik nog moest ontdekken en ik was niet half overdonderd. De Franse titel 'La Cinquième colonne' (dat wil zeggen: de Vijfde Zuil, een zeer suggestieve term voor ondergrondse spionage- en sabotageorganisaties) maakte mijn verwachtingen vrij hoog, net als de beelden van de finale boven op het Vrijheidsbeeld.<br />In wezen is Saboteur net zo luchthartig als _De 39 stappen_ (let wel, ook dit is een suggestieve term, zelfs met McGuffin als titel), maar het mist het grootste deel van de humor (dus de personages zijn nogal nuchter) en het is zeker niet zo snel. Als een achtervolgingsfilm door de hele VS, van LA tot NY, sleept _Saboteur_ zijn voeten van de ene scène naar de andere. De scène op de mooie ranch van de schurk? Mooie ranch, mooie schurk, maar over het geheel genomen nogal tam, het stelt eigenlijk niet veel voor. De ontmoeting met de blinde man, de ontmoeting met Circusmensen, de scène in Soda City, de scène met de ballen in New York? Die komen niet ter sprake, ze brengen meer personages met weinig extra spanning.<br />Een groot probleem dat ik kan aanwijzen is de relatie tussen de hoofdpersonen Robert Cummings en Priscilla Lane, die zich niet opbouwt zoals bij Robert Donat en Madeleine Caroll in _De 39 stappen_. Vandaar dat de hele structuur van het verhaal aan het zweven is, afhankelijk van de toevoeging van nieuwe scènes. En nieuwe scènes brengen ons alleen maar dichter bij het einde omdat het zo is.' Het is niet duidelijk of de haak de ontsnapping van de held aan de politie is, aan de schurken, of zijn actie om de geënsceneerde sabotage tegen te houden. In De 39 stappen was het duidelijk geënsceneerd als 1/ontsnappen aan de politie (zodat je weet dat de held niet zomaar naar de politie kan gaan) en dan rennen voor zijn leven en achter de schurken aan om zijn onschuld te bewijzen.<br />Als je een betere Hitchcock wilt uit de oorlogspropaganda uit de jaren veertig, zou ik je aanraden de keus te maken tussen Foreign Correspondant en Saboteur. Het zijn allebei achtervolgingsfilms met een pakkende finale, nou ja, echt een pakkende en niet alleen maar sightseeing in Foreign Correspondant maar ook prachtig efficiënte scènes (de menigte onder de luifels, de tulpenvelden, de vreemde fabrieken...).