Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is vaker in en uit de mode geweest dan de minirok. Een triomf in de naoorlogse periode, maar in de jaren zeventig vrijwel vergeten, behalve door bioscoopbezoekers. De laatste tijd is hij weer populair geworden als misschien wel de meest evenwichtige weergave van de integratie van soldaten in het naoorlogse leven (en daar horen zeker films als 'The Deer Hunter' bij). Ik vind hem mooi, maar mijn algehele evaluatie ligt ergens tussen die twee uitersten in.<br />Het verhaal is eenvoudig. Drie totaal verschillende militairen die na de Tweede Wereldoorlog (de Grote!) zijn afgezwaaid vliegen terug naar hun woonplaats in het Midwesten en proberen hun burgerlevens op te pakken of te hervatten. De een heeft een handicap, de ander heeft een luizenbaantje, en de ander heeft niets anders om op af te gaan dan vastberadenheid.<br />Er zijn een paar goede, maar helaas nogal ongelijksoortige optredens. Fredric March kreeg de Oscar voor de beste acteur voor zijn rol van een oude sergeant die terugkeert naar zijn werk bij de plaatselijke bank. Persoonlijk vind ik dat Jimmy Stewart die prijs verdiende voor 'It's a Wonderful Life', dat ook de prijs voor de beste film verdiende, maar deze film heeft duidelijk een gevoelige snaar geraakt bij het naoorlogse publiek. Zoals ik al zei, hij was modieus. March heeft één fantastische scène, een grappige toespraak die me deed denken aan een soortgelijk incident met de echte held van de Tweede Wereldoorlog, Pappy Boyington, en verder is hij solide maar niet spectaculair. Ik ga hier tegen mijn gevoel in, maar ik dacht dat Myrna Loy, die de vrouw van March speelde, terecht door de Academie werd genegeerd. Ik bespeurde nauwelijks een spoor van warmte in haar. Ik bleef zelfs denken dat ze Frederic March een klap zou geven omdat hij haar ergerde. Iedere keer als ze samen waren, trok ze een lelijk gezicht. Er ontbrak iets aan haar, aan haar geforceerde glimlach en haar houding van tolerantie in plaats van vrolijkheid. Ik denk dat al die onzin over dat ze 'de volmaakte echtgenote' was, alleen maar juist is als je denkt dat een passieloze huisvrouw uit de jaren vijftig je ideaal is. Misschien ben je het daar niet mee eens, maar de Academy-stemmers blijkbaar niet. Ze is een groot probleem in deze film, een verschrikkelijk misbaksel. Als een voormalige zuiplap die een oorlogsheld is geworden en dan weer achter de toonbank terechtkomt, is Dana Andrews verbazingwekkend. Hij wordt opgezadeld met een vrouw die kennelijk met hem is getrouwd vlak voordat hij om de verkeerde redenen naar de oorlog vertrok, en zijn toekomst ziet er somber uit. Maar dan loopt hij toevallig Marchs dochter Peggy tegen het lijf (Teresa Wright, op een fantastische manier) en het vuurwerk barst los. Beide zijn geweldig, maar dan komt die oneffenheid weer terug die deze film doordrenkt. Een paar momenten van pure soapopera, onderbroken door de meest klassieke zin: 'Ik ga dat huwelijk kapotmaken!' De romantiek is opbeurend en weerspiegelt inderdaad een gemeenschappelijke toestand na de oorlog, die van terugkerende militairen die bij hun terugkeer de liefde vinden. Nu we het toch over opbeuren hebben, nu komen we bij Harold Russell. Hij heeft iets naturalistisch in zijn acteerwerk, of is het non-acting, wat vandaag de dag nog net zo waar is als toen. Als hij zijn situatie nuchter bekijkt, is hij een inspiratiebron. Zijn beste scène, een van de beste in de hele film, is wanneer hij het meisje dat hem leuk vindt mee naar boven neemt om haar te laten zien hoe hij er werkelijk aan toe is. 'Ik heb geluk, ik heb nog steeds mijn ellebogen, in tegenstelling tot sommige jongens.' Echt geweldig.<br />De film heeft een paar momenten die de lucht in gaan. Hij heeft ook een paar momenten die in de middagsoaps thuishoren. Neem het goede met het slechte en bekijk deze voor de hoogtepunten.