Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film begint veelbelovend, maar het gebruik van beeldmateriaal en korte fragmenten brengt het grotere verhaal, dat normaal gesproken een aanzienlijk hoger budget zou vergen dan dit verhaal. Maar naarmate de film vorderde, begon ik me toch zorgen te maken, omdat een andere overdreven hese Max Payne-stem de film steeds minder goed begon te doen. Ik hoopte dat het alleen maar de inleiding tot het verhaal was.<br />Het verhaal is wat me echt heeft gegrepen en me naar deze film heeft gebracht. Het idee dat een wetenschappelijk onderzoeker een virus heeft gecreëerd dat de cellen die hij infecteert tegen een andere infectie beschermt, was een interessant wetenschappelijk idee. Toen die proefpersonen die de meest bizarre afwijkingen hadden de wetenschapper opzochten en aanboden zijn menselijke proefpersonen te zijn, kreeg ik het idee dat dit wel eens een heel goede kleine film zou kunnen worden. Toch was de introductie niet goed verlopen.<br />Er leek een verandering in het tempo te komen toen de film overging op opgenomen interviews met de vier hoofdpersonen in de film, de proefpersonen. Hoewel het acteerwerk niet uitmuntend was, leek er in de hele film veel ruimte te zijn voor karakterontwikkeling en de opnamen werden vrij goed gedaan met een gevarieerde mengeling van personages. Na een paar korte fragmenten heb ik ze opnieuw gebruikt en ik had het gevoel dat ik een kans had gemist om een groot karakter te ontwikkelen door naar hen terug te kijken, hoe onmogelijk dat ook mocht zijn.<br />De beeldspraak wordt steeds meer losgekoppeld van het verhaal, vaak herhaald om iets voor te stellen dat nog steeds gebeurt. Deze loskoppeling en herhaling wordt weerspiegeld in het irritante en afleidende commentaar. Het begon de een na de ander woorden op te zeggen. Korte, betekenisloze zinnen en niet al te relevante of interessante wetenschappelijke uitweidingen. Als er iets beschreven moest worden, werden er vier of vijf woorden gebruikt, het was te lang, te repeterend, te cirkelvormig, te lang... je begint het te begrijpen. Dit had een weerspiegeling kunnen zijn van de verwarring en van het personage, dat langzaam verstrikt raakte in zijn eigen gedachten, onsamenhangend door gebrek aan voedsel en water. Wat het in feite deed was dat ik helemaal overschakelde op de stem, en bij het slot van de film merkte ik dat ik naar sommige onsamenhangende zinnen niet had geluisterd.<br /><br />Een aantal keren dat er iets gebeurt laat de camera alle personages een voor een hun reactie zien, die het midden houdt tussen verward en nadenkend. Er zijn herhaaldelijke vervagingen van dezelfde scène naar dezelfde scène, bijvoorbeeld een personage dat slaapt vervaagt tot zwart, en dan weer vervaagt naar het personage dat weer slaapt. Kijk, we weten dat het personage slaapt, we weten dat de tijd verstreken is, ga alsjeblieft verder. Over het geheel genomen zijn er gewoon te veel atmosferische onderbrekingen en lange shots van hangende figuren om de tijd te vullen.<br />Het acteerwerk was niet slecht, en de personages waren oké, maar niet uitgebuit en ontwikkeld. Als ze met elkaar in contact waren, waren er een paar waarlijk huiveringwekkende momenten. Bijvoorbeeld als een van hen vraagt of ze honger hebben, kijkt de camera naar elk van hen en keert terug naar een groepsshot, ze pauzeren, kijken naar elkaar, keren terug naar de camera en zeggen langzaam 'Nee'. Er werd hier en daar wat gegrinnikt. Hun dialoog was traag, gladjes, en of het ontbrak er volledig aan of het was volkomen onnodig, er leek geen middenweg te zijn waar de dialoog op het juiste moment aankwam.<br />Er waren echter wel een paar goede scènes, maar die waren echt moeilijk te vinden, tenzij je ze in afzondering bekeek, en zo ziet het er bijna uit als het met deze film is gegaan. De film is bekeken als een reeks scènes en niet als een volledig verhaal.<br />Nergens wordt dit zo gezien als in de hoofdverhaallijn. De personages zijn besmet met het virus dat de dieren heeft gedood, het virus dat voor hen werd ontworpen. We krijgen te horen dat de film zich in fasen ontwikkelt tot iets dramatisch, en dat is dus wat we verwachten. Wat we te zien krijgen, zijn de personages die samen aan het eten zijn, die allemaal tegelijk overgeven, terwijl het water in niet erg overtuigende stromen uit hun mond stroomt, en dan vallen ze allemaal in slaap, dat zijn de fasen die allemaal heel vroeg in de film plaatsvinden. Dan zeggen ze allemaal 'Goed' als hun wordt gevraagd hoe het met ze gaat, en dat is het. Dat is wat het virus doet, verder gebeurt er niets.<br />Er had zoveel meer gedaan kunnen worden met deze film, zoveel meer ontwikkeld kunnen worden met het virus, dat hen beschermt tegen allerlei soorten kwaad. Het had een serieuze verandering van deze personages kunnen onderzoeken toen het hen aantastte en overnam, het had deze personages kunnen ontwikkelen, ze kunnen laten zien hoe ze beslissingen nemen en dingen doen die verband houden met hun personage, zoals in flashbacks naar de interviews te zien is.<br />Het einde is niet eens verwarrend, intrigerend of provocerend. Het laat alleen iets zien wat gebeurt en dat is het, hoewel het in de lange, uitgesponnen stijl met die irritante stem erboven is. Ik had echt moeite met deze film en zag een aantal leden van de pers vertrekken (onder wie een beroemde tv-recensent die binnen twintig minuten vertrok). Ik bleef, maar had spijt van de verloren tijd.