Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat ik er veel goede dingen over had gelezen, keek ik eindelijk naar 'de open plek'. Met een cast van grote acteurs als Redford en Dafoe zou je op zijn minst een fatsoenlijke film kunnen verwachten. Nadat de aftiteling was vertoond, was ik nog steeds geschokt door hoe slecht en onsamenhangend deze film eigenlijk was.<br />Wordt het geacht een 'kunstfilm' te zijn? Ik denk het niet, want daarvoor is het te melodramatisch. Het slechte is dat het drama veel te geforceerd en onrealistisch lijkt.<br />De waarheid is dat het script absoluut onzinnig is. Ten eerste verklaart het nooit echt het motief achter de daden van een van de personages, het overdrijft gewoon hun zogenaamde 'persoonlijke kwesties'. Wat is er zo slecht aan het leven van Redfords personage dat hij het'schoon moet maken'? Het feit dat hij zijn vrouw af en toe bedriegt? De man is een miljonair die een goed leven heeft gehad, een geweldige zoon en een geweldige dochter heeft, een vrouw die van hem houdt (en een vriendin die ook ver boven het gebruikelijke ma<0xC3><0xAE>tresse-type lijkt te staan) en een pasgeboren kleinzoon. Het enige probleem lijkt te zijn dat hij... zijn hele leven hard heeft gewerkt om een succesvol mens te worden. En wat dan nog? Het lijkt erop dat zijn harde werken echt heeft geloond en dat er eigenlijk geen echte problemen in zijn leven zijn.<br />Dan komen we bij Dafoes personage: hier is iemand die manager was bij een van Redfords bedrijven en werd ontslagen. Waarom is deze man al... acht jaar werkloos? Het schijnt dat hij een of andere goede opleiding moet hebben gehad om zo'n baan te hebben als die hij in eerste instantie had en hij schijnt een man te zijn geweest met vaste ideeën over zijn werk (zoals duidelijk blijkt uit de flashback van een gesprek dat hij met Redford had toen die voor hem werkte). Waarom kon zo'n man geen fatsoenlijke baan krijgen en een fatsoenlijk leven leiden? Omdat hij ooit ontslagen was? Volkomen onrealistisch.<br />De film probeert deze mannen echt af te schilderen als 'gefolterde zielen' of zoiets en dat komt er echt bekakt uit. Eigenlijk zou ik zeggen dat als de makers van deze film iets over de Amerikaanse droom probeerden te zeggen, ze jammerlijk hebben gefaald. En wat de feitelijke gebeurtenissen betreft die zich tijdens de film afspelen, die slaan ook nergens op. In feite komen de laatste 20 minuten van de film over als een belediging voor de intelligentie van de kijker, omdat er niet één ding gebeurt dat ook maar ergens op slaat. Redford lijkt een kans van 1000 te hebben om te ontsnappen, en toch doet hij het niet. Op het ene moment is hij klaar om te ontsnappen en toch mist hij zijn kans, omdat hij medelijden heeft met zijn ontvoerder en hem geen pijn wil doen! Dan pakt Dafoe zijn pistool uit het water en de modder <0xE2><0x80><0x93> die nutteloos zou moeten zijn (als je een schot afvuurt met een pistool nadat het in het water en de modder heeft gelegen, zal het waarschijnlijk in je gezicht ontploffen) <0xE2><0x80><0x93> en het pistool verkeert in perfecte staat!!! De manier waarop een werkloze, nutteloze (zoals in deze film) en geestelijk labiele figuur erin slaagt de hele FBI met zo'n gemak te slim af te zijn, brengt het verhaal van deze film op het niveau van de schemerzone. De goedkope afloop (met de illusie van Redfords vrouw) komt om de kijker af te maken.<br />Deze film pretendeert iets te zijn, maar is dat niet (i.e. een geavanceerde psychologische thriller). Helaas gaat het zo slecht dat het een ramp wordt, en dat is het woord dat deze film het best omschrijft: een ramp.