Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ten eerste ben ik Amerikaan <0xE2><0x80><0x93> ik heb op IMDb nog geen commentaren van Amerikaanse kijkers over deze serie gezien. Ten tweede werk ik in de televisiewereld in de ontwikkelingsfase. Dus zwelg ik in een groot deel van de smurrie die voortkomt uit de Amerikaanse televisieprogrammering. 'Unit One' is een voorbeeld van televisie dat teruggrijpt op wat ik zou omschrijven als scripts in de stijl van de jaren zeventig, qua karakters. Namelijk die films die gemaakt zijn door jonge autueurs die de vrije hand hadden om de drama's realistischer te maken en de organische karakterontwikkeling mogelijk te maken. Het gaat meer in de richting van de Britse sterdrama's 'Cracker' en 'Eerste verdachte' en de briljante 'Onderbuik' van Australië. 'Unit One' bevat stand-alone zaken die elke week worden behandeld en dan opgelost. De mysteries zijn niet buitengewoon of bijzonder byzantijns. Ze draaien meestal om één enkele draai, komen meestal binnen op 40 minuten, en de resolutie wordt netjes verpakt in de 15 minuten daarna. Wat deze serie een frisse wind laat waaien, is het feit dat er hoofdpersonen in voorkomen die je in aflevering 2 herkent. Dit zijn echte, levende, levende personages met persoonlijke bagage, maar het is geen praatgrage, krankzinnige bagage waar Amerikaans wrakhout als 'Grey's Anatomy' of 'Desperate Housewives' uit voortkomen. Dit zijn realistische personen wier achtergrond zich in de loop van de serie op zijn gemak ontvouwt, alsof je dagelijks met hen werkt. Na de hersenloze tien jaar van 'CSI's', 'NCIS's' en 'Desperate Housewives'. Het is verfrissend om, net als bij 'Crime Minds' en hun nageslacht, te gaan zitten kijken naar vrienden met wie je tijd wilt doorbrengen, zoals het geval is bij 'Unit One'. Het luchtige geklets, de ongeëmotioneerde, houterige dialogen en het overmatige gevaar waarmee die Amerikaanse series waar ik het over had ons elke week overstelpen, zijn absurd in vergelijking met de nuances en de rustige resonantie die je krijgt bij deze opmerkelijke Deense serie. Ik zit in aflevering 7 van het eerste seizoen, maar ik heb alle vier de seizoenen al gekocht en zit er voor de lange termijn aan vast. Als je behoefte hebt aan explosies en opblaasbaar testosteron, samen met muziek van The Who en flitsende, door neon verlichte, zenuwslopende camera-acties met codeachtige hoofdpersonen als je voornaamste dieet van televisiedrama, stel ik voor dat je uit deze serie wegblijft. Als je een volwassene bent met een honger naar subtiele, aangrijpende, bedachtzame en, ja, soms rechttoe rechtaan procedurele misdaaddrama's, raad ik je aan deze serie te bekijken.