Wat is het sentiment van de recensie?

O, _Sex Lives of the Potato Men_, welke smerige demon heeft u geschapen? Dit is een film die je kijkt, een beetje meesmuilt tijdens de pauze en als je er dan over begint tegen anderen die hem hebben gezien, kun je gewoon niet anders dan glimlachen terwijl je praat. Maar het is niet zo dat _Sex Lives of the Potato Men_ in feite een grappige film is, een die je inspireert om te glimlachen als je erover praat of eraan denkt, het is alleen dat de film zo bizar is, zo beledigend en niet schaamteloos in zijn poging om een deemoedige lach op te roepen over seks en seksleven in het algemeen, dat je onwillekeurig je mond laat openvallen in een grijns. Bedenk wel dat het gevolg van die grijns is dat je je hoofd laat zakken; het gevolg is dat je je hoofd schudt en je wijsvinger en duim naar beide wenkbrauwen opsteekt in een poging om herinneringen op te halen aan de tijd dat je naar die troep keek.<br />Maar dat is de film ook, het is troep; het is heel dappere en schaamteloze troep, maar toch troep. Degene die dit idee heeft bedacht, het op papier heeft gezet en het vervolgens door de hele industrie heeft verspreid in een poging om het gemaakt te krijgen, moet ofwel heel dapper of heel wanhopig zijn. Het is vreemd om een film te hebben die absoluut 'over' iets gaat, maar die onder geen enkele omstandigheid een doorslaggevend verhaal heeft. Dit komt voort uit het idee dat het grootste deel van de Europese cinema artistiek is en dat de verhalen dubbelzinnig zijn en een open einde hebben en dat thema's voorrang hebben boven de meeste andere dingen. In Sex Lives of the Potato Men worden dezelfde situatie en technisch gezien dezelfde grap keer op keer herhaald en dat is een idee dat bestaat uit:'seks is iets heel, heel grappigs.' Deze ideeën zijn misschien beter geschikt voor een Amerikaanse film, dus het is geen wonder dat na een tijdje naar deze film te hebben gekeken, alles een beetje uit de hand begint te lopen. De film begint en eindigt op dezelfde manier, wat een gevoel van een cirkelvormige reis creëert; een cirkelvormige reis die absoluut nergens heen leidt en die absoluut niets heeft opgeleverd. Drie kerels zitten rond een tafel te praten en wat niet al. Hun baas voegt zich bij hen en het gesprek beperkt zich tot de grofste en walgelijkste verhalen, situaties of scenario's die ze maar kunnen bedenken. Het vreemde is dat telkens wanneer de ene man iets lelijks zegt, de andere zijn gezicht vertrekt, maar in ruil daarvoor een even smerig verhaal te vertellen heeft, waardoor er een tegenstelling ontstaat tussen wat deze mannen vinden dat ze over de streep moeten trekken en wat ze niet vinden. De mannen zijn Dave (Vegas) en Ferris (Crook), twee mensen bij wie Tolly (Coleman) zich aansluit wanneer de film het nodig acht een derde gezicht in te zetten om nog meer akelige seksgrappen of vreemde verhalen te onthullen. Ze zijn in dienst van Jeremy (Gattis), een man met diepere kwesties en problemen, maar die de film eerder uitbuit omwille van de humor dan om ze te bestuderen.<br />Wat is de situatie in _Sex Lives of the Potato Men_? De drie tot vier mannen zitten in een crisis en gedurende de film spelen we de rol van de ongelukkige vlieg op de muur, terwijl we toekijken hoe deze mensen in een periode van ongeveer een week het een en ander uithalen. Als de humor die rond Dave en Ferris draait walgelijk en weerzinwekkend is, dan is het voor Jeremy gewoon griezelig. Het begint allemaal nogal onschuldig en het lijkt erop dat er een vrouw is die hij leuk vindt en die hem op haar beurt net zo leuk vindt, maar als de essentie dat Jeremy alleen maar een stalker is tot hem doordringt, dan vallen de monden open. Het personage Jeremy wordt gebruikt en neergezet op een manier die onbeantwoorde liefde en stalken in het algemeen alleen maar 'grappig' maakt. Jeremy zit in zijn appartement naar klassieke muziek te luisteren en brieven vol mishandelingen aan Ruth (Davis) te schrijven, waarbij hij een soort psychotische persoonlijkheid nabootst die meer in de buurt komt van Hannibal Lecter, die in Hannibal van 2001 zijn brief aan Clarice schreef. Maar de sympathie die we op dat moment voor hem zouden kunnen hebben, wordt volledig tenietgedaan wanneer later de ware oorsprong van hun relatie aan het licht komt. Plotseling voelen wij als publiek ons bedrogen, waardoor we een beetje medelijden met hem krijgen, en om de een of andere reden lijkt het gewoon laf en weerzinwekkend wat hij heeft gedaan. Om te zeggen wat het was, zou de weinige verrassingen die zich in de film schuilhouden tenietdoen.<br />Het is triest hoe Jeremy in een van zijn brieven schrijft over het een of ander, waarbij hij uitroept dat het 'geen artistieke visie heeft, alleen maar één grote puinhoop'. Ik heb er een hekel aan als de woorden van de personages een echo zijn van de film waarin ze spelen. _Sex Lives of the Potato Men_ gaat niet op zoek naar iemands psyche of speciale belangstelling voor een fetisj of waarom ze de behoefte hebben om zo veel mogelijk seks te hebben, het gebruikt hen alleen maar als dekmantel voor belachelijk ongrappige grappen en situaties. In plaats van groepsseks als uitgangspunt te nemen en te onderzoeken wat iemand drijft, maakt de film er een malle grap van (tickets met cijfers erop!); in plaats van een fan van Sadomasochisme aan het denken te zetten, laat de film iemand aan een kelderplafond hangen die iedereen waarschuwt voor 'inkomend zout en azijn' terwijl hij klaarkomt. Ferris bedekt zijn gezicht vol walging en de camera zoomt zonder al te veel gedoe in op de volgende scène. Het is een opluchting dat de film geen publiek in het buitenland heeft gekregen. Dit is een onderdeel van de Britse cultuur, van de Britse mentaliteit, waarvan ik hoop dat het tot onze kusten beperkt zal blijven en dienovereenkomstig zal worden genegeerd.