Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Laten we eerlijk zijn, er worden voortdurend veel slechte films gemaakt. Voor mensen die in de filmindustrie werken, heb je waarschijnlijk veel tijd en moeite gestoken in veel van deze plotwendingen, in plaats van in wonderen. Soms, en dat is mijn mening, is alleen al het maken van de film belangrijk voor ons. Om een verhaal te vertellen (hoe eenvoudig en onrealistisch ook). Bovendien is het samenwerkende proces een sleutelkenmerk dat uniek is voor film en theater. Om een productie van welk kaliber dan ook te maken, heb je de talenten nodig van een wisselend aantal mensen, afhankelijk van de schaal waarop je het doet, om het verhaal tot leven te brengen. Maar het intrigerendste aan American Movie is niet de film die wordt gemaakt. Het is de filmmaker zelf, als personage in zijn eigen leven, die onze aandacht opeist. Geen van hen fungeert als model voor de filmmakers die we kennen en met wie we hebben samengewerkt. Maar, zal ik zeggen, het zijn archetypen van kleine delen van ons die proberen deel uit te maken van deze cultactiviteit van onafhankelijk filmen. (Goed, een heel klein deel van ons.) Dit zijn de mensen die onder de stenen van hun eigen leven leven en toevallig in de val lopen van de romantiek van de film. Dit leidt me naar mijn volgende argument. _American Movie_ vat de rauwe geest van onafhankelijk filmen samen. Slechte verhalen worden verteld in (nu) digitale films met slordige effecten en afschuwelijke uitvoeringen <0xE2><0x80><0x93> omdat dit het beste is wat ze kunnen maken met een budget van een paar duizend dollar in plaats van een studiobudget van een paar miljoen dollar per dag. Dat is het verschil tussen lage, lage, eindproducties en studioproducties. De onafhankelijke filmmaker wil gewoon een lineair of zelfs non-lineair verhaal creëren om zo goed mogelijk te kunnen filmen met het geld dat hij in zichzelf en de middelen om hem heen investeert om een eindproduct te zien op zijn aftandse tv. Ruig individualisme manifesteert zich in elke kunstvorm. Ik vind deze film voor veel filmmakers een briljant document van de waarheid. Ik ben niet vol van mezelf. Man, die mensen zijn hilarisch. Hun problemen lijken hilarisch, hun karakters zijn hilarisch. Beste regel uit de film: 'Het is goed! Het is goed! Er is iets om voor te leven! Jezus heeft het me gezegd!!!' Duizend keer gezegd door een grappige oude man. Terug naar Tom Beach. De Regels van Chicago.