Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is niet een typische Indiase film. Er is een groot gevoel van menselijkheid, en de personages zijn behoorlijk realistisch. Er is een grote dynamiek in de intermenselijke relaties, en er is een gevoel van schuld, verdriet, passie en passiviteit onder de vele personages. Als je dit ziet, krijg je een idee van de zware last van de 5000 jaar van lagen en lagen van de geschiedenis van het sociale bestaan van een van de oudste beschavingen. De laatste scène van een olifant die wegloopt op het platteland was een grote voetnoot bij zo'n oude beschaving, en toch zijn menselijke relaties bewaard en gekoesterd. Ik heb het op dvd gezien, de twee interviews met de regisseur en de hoofdactrice zijn heel interessant. Was verbaasd te horen dat de film het niet goed heeft gedaan (of niet is vertoond) in India (... maar misschien niet al te verbaasd). Het artistieke erfgoed van de plattelandsgemeenschappen raakt langzaam verloren en de erfenis wordt niet opgepikt door jongere generaties, aangezien sommige oudere musici in de film tegenwoordig niet meer leven. Geweldige film.