Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als het op films aankomt, maak ik niet gemakkelijk onderscheid tussen flauwekul, pure flauwekul en meesterwerken. Ik geloof dat deze film een absoluut meesterwerk is en het is moeilijk om me langer dan 90 minuten bezig te houden. Deze film was trager dan Mystic River en Harry Potter bij elkaar en toch slaagde ik erin om op mijn stoel te blijven zitten. Voor mij was het de passie die Eric Bogosian in zijn optreden legde. Het is buitengewoon moeilijk om zo'n stunt uit te halen en er een positief effect uit te halen. Bogosian heeft waarschijnlijk een van de moeilijkste eenmansvoorstellingen in de moderne film gemaakt. Ik had geen respect voor Bogosian tot het eind van de film. De hele monoloog een paar minuten voor de onverbiddelijke climax was het keerpunt, het was de sleutel die me omkeerde. Deze man had een punt bereikt dat zo laag was dat hij wist dat hij er nooit meer bovenop zou komen. De jongens van het bedrijf feliciteerden hem met zijn optreden. Door zijn vernietigende proza schudde zelfs de glibberigste man in de stoet vol ontzag zijn hoofd. Het deed me beseffen dat persoonlijke integriteit en hypocrisie er niet toe doen in de wereld van de praatradio, zelfs niet in de zakenwereld trouwens. Stone mocht dan bezig zijn met een of andere extreem-liberale agenda, maar het was de film zelf en de productie die mijn aandacht trokken. Oliver Stone is een kleine meester in humeurigheid. Het laatste derde deel van de film had waarschijnlijk de beste belichting en filmische kwaliteit die ik ooit in een film heb gezien. Stone geeft de dj-cabine het effect van een cel van twee bij twee meter in een negentiende-eeuwse gevangenis. Visueel gezien is de enige vriend van Bogosian het zwarte schuim dat zijn gebruikelijke vitriool absorbeert. Hij spreekt en het schuim spreekt niet terug. Het is een trieste metafoor, gezien de manier waarop hij de mensen behandelt die hem zijn succes hebben bezorgd. Stone en Bogosian hebben een verbluffende film gemaakt van een man die gevangenzit in zowel een gevangenis van muren als een gevangenis van zichzelf. Deze man zit gevangen in zijn eigen wil en kan daar nooit aan ontsnappen. De scène die me deed beseffen dat hij zijn ex-vrouw niet terug wilde hebben, was de scène waarin hij niet wilde dat zijn ex-vrouw terugkwam. Hij gaf de voorkeur aan zijn eigen gevangenis in plaats van aan de buitenwereld. Elk verhaal heeft een conflict en het kwam neer op de eenvoudigste van alle conflicten: de mens tegen zichzelf. 'Talk Radio' toont dit conflict op een intelligente, pakkende en gekunstelde manier. Er zitten geen verborgen boodschappen in deze film en de opeenvolging van gebeurtenissen zou door elke scherpzinnige kijker verwacht moeten worden. Ik leunde gewoon achterover en liet mijn geest door deze film in beslag nemen en ik vond hem prachtig. Hij is niet aangekondigd, niet gezien en zal nooit de erkenning krijgen die hij verdient. Laten we hopen dat het zo blijft, want edelstenen verdienen het om gevonden en dan weer verborgen te worden. Het is een juweel, want ik heb hem gevonden in de dvd-automaat van mijn plaatselijke Wal-Mart. Voor 5,50 was het de moeite waard om er een halfuur naar te zoeken. Dat heb ik gedaan en ik heb meer dan waar voor mijn geld gekregen. Dit is een van de beste films die ooit zijn gemaakt en dat is alleen al tien redenen waard. Tien redenen geven een score van tien.<br />Hier eindigt mijn tirade!