Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een aangrijpend meesterwerk over de waanzin en de wanhoop van de oorlog, _Vuur op de vlakte_ ( _Nobi),_ zal niet iedereen bevallen. Dit is een oorlogsfilm in de ware zin van het woord, een die noch tot patriottisme, noch tot suikerzoete sentimentaliteit neigt. _Nobi_ snijdt diep, het is lelijk, duister en naargeestig, zoals maar weinig dingen die ooit op celluloid zijn opgenomen ooit zullen zijn. Dit is oorlog achter de kanonnen, zonder triomfen of helden, zonder morele overwinningen of nederlagen, alleen maar een handjevol uitgemergelde en verschrikkelijk uitziende mannen, verspreid over een land dat door oorlog is geteisterd als boetelingen die vluchten voor een grote ramp. De personages tarten het morele oordeel omdat ze schepsels zijn die gebukt gaan onder een grote smart, een smart die vragen van morele aard niet toestaat. Oorlog en overleving. De ene wil tegen de andere uitspelen op het slagveld. De verliezer wordt eenvoudigweg uit het bestaan verwijderd.<br />Tamura, soldaat in het Japanse keizerlijke leger, wordt uit zijn peloton ontslagen en krijgt opdracht zich in een nabijgelegen ziekenhuis te melden omdat hij bloed ophoest en de rest van het peloton hem niet mag. Hij krijgt te horen dat hij nooit meer terug mag komen en in plaats daarvan zelfmoord moet plegen met een handgranaat, voor het geval het ziekenhuis hem afwijst. Wat gebeurt. Het ziekenhuis is niet meer dan een krot van houten planken en de chirurg van het ziekenhuis zegt alleen maar tegen hem dat als hij kan lopen, er niets aan de hand is. Het is in dat sjofele ziekenhuis dat een van de meest aangrijpende scènes van de film zich afspeelt. Omdat het gebied door Amerikaanse vliegtuigen wordt gebombardeerd, vluchten de artsen en degenen die kunnen lopen het ziekenhuis uit en het bos in. Even voordat het ziekenhuis wordt opgeblazen, kruipen de uitgemergelde en kreupele gestalten van de zieken en gewonden er in alle mogelijke houdingen uit, gekleed in hun ziekelijk witte gewaden, alsof het gebouw een of ander beest is dat ingewanden en vuil op de aarde spuwt.<br />Dat is Nobi's grootste succes: de grimmige, broeierige weergave van het lijden van de oorlog in eenvoudige, maar indringende beelden, zonder melodrama of pseudo-heldhaftigheid. Soldaten steken een moeras over, waden tot aan hun knieën door de modder, steken de andere oever over en gaan een veld in, waar ze vijandelijke tanks ontdekken die zich in het bos schuilhouden. Hun lichten schijnen als kwaadaardige ogen terwijl ze de duisternis afspeuren. Een processie van gewonde soldaten, vuil en halfgek, die een weg oversteken en op de grond vallen bij het geluid van vijandelijke vliegtuigen. Buizerds die zich te goed doen aan een stapel lijken. Een verlaten dorp. Een krankzinnige soldaat die denkt dat hij Boeddha is die onder een boom zit, overdekt met vliegen en zijn eigen uitwerpselen, en die zijn arm aanbiedt om door Tamura te worden opgevreten als hij dood is. Dat zijn de beelden die Kon Ichikawa voor onze ogen tovert, genadeloos en scherp, maar eerlijk en rauw.<br />Nobi haast zich niet om ergens te komen. Hij is tevreden met het volgen van Tamura's reizen door het door oorlog verscheurde land terwijl hij probeert het hergroeperingscentrum van Palompa te bereiken en de waanzin en obsceniteiten van de oorlog waar te nemen. De film waadt door het slijk van de gruwelen van de oorlog, traag en broeierig, net als de personages die hij volgt. De laatste dertig minuten waarin Tamura haar toevlucht zoekt bij twee deserteurs die zich voeden met 'apenvlees', komen nog het dichtst in de buurt van de conventionele verhaallijnen, en die zijn trouwens niet minder krachtig. Gefotografeerd in zwart-wit, met geweldige acteerprestaties van de spelers en onder leiding van Ichikawa, behoort Nobi niet alleen tot de beste oorlogsfilms die ooit zijn gemaakt, maar ook tot de beste van de Japanse cinema.