Is deze recensie positief of negatief?

Zelfs als je een fan bent van Jean Rollins eigenzinnige werk, zul je verrast zijn door deze uitzonderlijke uitstapjes naar het gebied van de sciencefiction. Voor deze ene keer is er geen enkel doorschijnend vampiermeisje te bekennen! Getrouw aan de traditie bleek het budget veel te krap om de visie van de regisseur helemaal te kunnen verwezenlijken. Toch wordt dit grotendeels gecompenseerd door zijn overduidelijke liefde voor genrefilms, zijn toewijding aan zijn vak en zijn pure vindingrijkheid. Jean-Claude Couty's atmosfeercinema haalt het beste uit de onheilspellende locaties en Philippe Bréjean (a/k/a 'Gary Sandeur') levert een opzienbarende soundtrack die gelukkig niet lijkt op het sentimentele spul dat hij voor de harde kern heeft gecomponeerd. De film was voor en na werktijd opgenomen in en rond een kantoorgebouw in Parijs, en bestond grotendeels uit pornofilms die Rollin al kende van zijn 'Michel Gentil'-geldinzamelingsacties voor XXX, met name de Franse pornofilmkoningin Brigitte Lahaie in de veeleisende hoofdrol. Elisabeth speelt haar rol (heel goed, mag ik wel zeggen) en wordt op een avond op een snelweg in de buurt opgepikt door Robert (Vincent Gardère), die aan het eind van een lange werkdag naar huis rijdt. Elisabeth is nauwelijks in staat de reeks gebeurtenissen die haar daar heeft gebracht te reconstrueren, en lijkt haar herinneringen te verliezen vlak nadat de gebeurtenissen zich hebben voorgedaan. Ze vergeet zelfs Roberts naam en heldhaftige redderrol voordat hun nachtvlucht naar zijn appartement ten einde loopt. Voordat ze de liefde bedrijft, omschrijft ze zichzelf terecht als maagd (met dank aan Brigittes acteertalent, dat ze de rol zo overtuigend kan spelen, want ze is per slot van rekening een van de actievere volwassen actrices uit de jaren zeventig) omdat ze zich geen enkele aanraking kan herinneren die voorafging aan de zijne. Vanwege dit handige stukje context onttrekt de relatief lange seksscène die volgt zich volledig aan de gratificatie van andere 'commerciële' intermezzo's die Rollin in andere werken heeft moeten opnemen om de financiering rond te krijgen.<br />Als Robert naar zijn werk gaat, wordt hij onvermijdelijk uit Elisabeths zwakke geest gewist. Een mysterieuze dokter (de komiek Bernard Papineau die zich effectief tegen typen keert) en zijn dreigende assistent Solange (de pornosterretje Rachel Mhas die zich aan haar ergert) vallen haar aan tijdens haar beschermer. We zien een van de sterkste scènes uit de film als ze opnieuw wordt voorgesteld aan haar kamergenote Catherine (de overleden Cathérine Greiner, alias 'Cathy Stewart', in een stille, vernietigende draai), beide meisjes die elkaar wanhopig van fictieve 'herinneringen' voorzien in een poging hun onvermijdelijke lot te ontlopen. Dat de verslechtering niet alleen beperkt blijft tot de geest, wordt pijnlijk duidelijk als ze hun lunch geserveerd krijgen en Catherine niet in staat is haar bewegingen onder controle te houden als ze probeert een lepel soep te eten. Het is ook Catherine die de stem van de filmmaker laat horen. Ze gaat akkoord met de eisen van de commercie terwijl ze erop aandringt dat Elisabeth zich uitkleedt en haar vasthoudt, omdat seks het enige is wat ze nog hebben nu hun geest en hun fysieke vermogens hen in de steek hebben gelaten.<br /><br />Verscheidene nogal expliciete <0xE2><0x80><0x93> zij het niet echt harde <0xE2><0x80><0x93> seksscènes vormen het midden van de film en Franse pornoliefhebbers zouden Alain Plumey (a/k/a 'Cyril Val') en Jacques Gateau en Elodie Delage moeten herkennen, samen met een knippering en een misser van toekomstige pornoprinses Marilyn Jess, wier verkrachting van handen, mond en lid van Plumey alleen voorkwam in de zelden uitgezonden XXX-versie FILLES TRAQUEES. Het cruciale deel van Véronique, een meisje dat Elisabeth zich bijna lijkt te herinneren en met wie ze opnieuw probeert te ontsnappen, wordt prachtig vertolkt door de verfijnde Dominique Journet <0xE2><0x80><0x93> in haar onvergetelijke debuut <0xE2><0x80><0x93> die later een aanzienlijke ondersteunende rol zou spelen in Franco Zeffirelli's LA TRAVIATA. De twee meter onderwaterscène onthult dat de verslechterende toestand het gevolg is van een kernramp, waarbij de in quarantaine gestelde 'patiënten' uiteindelijk een nauwelijks ademende, lege huls achterlaten, die zonder plichtplegingen in een vurige oven wordt gegooid. Het laatste shot biedt een bijzonder hartverscheurende variatie op die van Chaplins MODERNE TIMES, terwijl Elisabeth, die inmiddels een totale meltdown nabij is, en een gewonde Robert over de spoorbrug strompelen, waarbij ze onhandig elkaars uitgestoken handen vasthouden.