Is deze recensie positief of negatief?

Otto Preminger was een van de grote onafhankelijke filmregisseurs. Net als John Huston was hij een personage uit een van zijn eigen films, net als de heer Huston was hij een fantastische ham die in en uit het leven glipte, maar het eindproduct van zijn arbeid was onmiskenbaar het zijne. Op een paar uitzonderingen na worden films tegenwoordig gemaakt door bedrijven, niet door individuen, en als gevolg daarvan zijn ze meestal zeer gepolijste 'pakjes', een product zoals een golfbal, een blik hondenvoer of een auto een product is. De betrokkenheid van mensen bij het proces is bijna een bijkomstigheid. De honger naar het product is zo groot dat er geen eind lijkt te komen aan de reeks goed afgewerkte, glossy, oppervlakkig vermakelijke maar uiteindelijk lege films die de talloze tv-kanalen en filmdistributiekanalen overspoelt. Er is geen tijd voor een man als meneer Preminger om zich afzijdig te houden van de stortvloed van 'product' en een persoonlijk kunstwerk te maken. Natuurlijk is er altijd het 'Art omwille van de kunst - geld omwille van Christus'-ethos in de filmindustrie geweest, maar nu is 'Ars Gratia Artis', op haar naam na, verbannen naar de montagekamer van de geschiedenis. Tegenwoordig mag Otto Preminger van geluk spreken als hij een baantje krijgt als pizzabezorger in Hollywood. Een halve eeuw geleden maakte hij de enorm invloedrijke films 'Laura', 'Waar het trottoir eindigt' en 'De maan is blauw' Hij begon de controversiële roman van Nelson Algren, 'The man with the golden arm', op zijn excentrieke en individualistische manier te filmen. In plaats van met zijn camera de straat op te gaan, bleef hij in de studio en maakte gebruik van gestileerde, bijna expressionistische decors, bizarre decors (Mr. Frank Sinatra <0xE2><0x80><0x93> verhit door zijn succes met 'From here to eeuwigheid', de jonge, onervaren maar adembenemend mooie Miss Kim Novak en Mr. Arnold Stang, een man wiens eigenaardigheden hem na aan het hart lagen) en een opmerkelijk tijdperk <0xE2><0x80><0x93> waarin Elmer Bernstein de crème de la crème van de jazzmusici van de westkust in beeld bracht. Een film van Otto Preminger was altijd een belevenis in zijn geheel, die je als een geheel moest zien in plaats van als een opeenvolging van acteren, regisseren en fotograferen. Wat op het scherm verscheen, was Preminger's visie, zijn creatie en zijn interpretatie van Algren's film. Vanaf de eerste hi-hat-cymbalbeat die Saul Bass' iconische titelsequentie begeleidt, worden we meegezogen in Preminger's kijk op wat tegenwoordig 'het leven' wordt genoemd, in werkelijkheid een duistere wijk die wordt bevolkt door hoerenlopers, junks, smerissen, drugsdealers, gokkers, jazzmusici, hun vrouwen en hun aanhang. De regels in 'het leven' zijn vaag en het is daarbeneden hond eet hond. De bewoners cirkelen om elkaar heen als haaien, op zoek naar een teken van zwakte dat kan worden uitgebuit. Frankie Machine (Mr. Sinatra) een professionele kaarthandelaar, ex-junkie en ambitieuze jazzdrummer is een geboren slachtoffer. De film van meneer Sinatra over een verslaafde in de greep van ontwenningsverschijnselen heeft de critici verdeeld, maar het is een feit dat de meesten van ons zelfs vijftig jaar later waarschijnlijk nog nooit zoiets in het echt hebben gezien, dus weten we niet hoe accuraat het beeld is. Toen ik de film aan het eind van de jaren vijftig voor het eerst zag, was ik diep onder de indruk, en toen ik hem onlangs op video zag, leek het onvriendelijk, smoezelig om het zo maar te zeggen. 'Het is een krankzinnige, krankzinnige, krankzinnige wereld.' Probeer het maar eens op het grote scherm te zien en beschouw het als de filmische visie van een echte auteur, een reus onder de hedendaagse pygmeeën: Otto Preminger.