Is deze recensie positief of negatief?

Ongeveer twintig jaar geleden was Charles Bukowski een held van me. Ik accepteerde blindelings het beeld dat door intellectuele types werd geschapen en dat ik in verschillende films zag. Natuurlijk heb ik nooit de intellectuele types ontmoet die Bukowski als een held afschilderden. Meestal kon je ze veilig achter de toonbank van hippe videotheken en platenzaken vinden. Deze mensen praatten nauwelijks en als je ze iets vroeg, grijnsden ze en knikten ze vaag in een bepaalde richting. Ze waren nutteloos als het ging om het vinden van een bepaalde titel, maar hun schappen stonden altijd vol met vreemde en unieke titels. Om lid te worden van de geheime hippe club geloofde ik dat ik mijn burgerlijke opvoeding moest afschudden en de tegencultuur moest omarmen. Mijn kennismaking met Bukowski begon met de film Barfly, de film uit het eind van de jaren tachtig met Mickey Rourke en Faye Dunnaway in de hoofdrol. Ik was in die tijd een fan van Rourke. Hij belichaamde ook een soort moderne, mannelijke, fantastische antiheld, een broeierig intellectueel type. In die tijd sprak me dat aan. Barfly's held dreef de spot met de conventies. Een zwerver van halverwege de dertig, die een leven leidt zonder banden, aan niemand verantwoording aflegt <0xE2><0x80><0x93> o <0xE2><0x80><0x93> en door een hete, literaire snob als genie wordt erkend, wat de kers op de taart was. Naderhand las ik Post-Office en Hollywood, en later las ik Bukowski's visie op zijn ervaringen met de film. Nu wil ik graag doorspoelen naar de nieuwste film, gebaseerd op Bukowski's boek Factotum, dat ik heb gelezen en waar ik van heb genoten. Bukowski neemt in dit boek de vorm aan van Chinaski. Ik vraag me vaak af waar Bukowski eindigde en Chinaski begon. Twintig jaar na Barfly is de fictieve film Bukowski nog steeds hetzelfde. Ik heb ongeveer een uur naar de film gekeken en ik heb nog steeds geen tekenen gezien dat de fa<0xC3><0xA7>ade aan het afbrokkelen is. Dit is waarom Factotum Bukowski mijn held was. Chinaski is knap (gespeeld door Matt Dillon). Hij heeft schoon, keurig haar, in een goede coupe, maar niet overdreven. Als Dillon rookt en schrijft, ziet hij er cool uit. Chinaski gaat van baan naar baan, negeert en/of vecht met verschillende bazen. Hij neukt met twee sletten, van wie hij er met één samenwoont, gaat ervandoor, maar komt daar weer terug zonder veel gevolgen. Chinaski is zijn eigen baas en we zien hem nooit emotioneel. Hij is een steriel, eendimensionaal, 30-nog-wat, James Dean-archetype. Factotum liegt de kijker voor. Dat doet hij door het idee van een man (een schrijver) zonder gevolgen op de korrel te nemen. Een arme man, die lijdt voor zijn kunst. Wat kan er nou cooler zijn dan dat? Nou, laten we zeggen dat er een paar waarheden in Factotum zitten, in die zin dat de gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Wat het publiek mist is de pijn die Chinaski's bestaan omhult. Misschien is het doel van deze film, en van de meeste films, dat we gedurende 80 minuten moeten ontsnappen aan de wereld die gevuld is met gevolgen en pijn en die we plaatsvervangend moeten opzuigen met een antisociale rokkenjager, die rookt, praat en drinkt met een afstandelijke koelheid. Eentje die het conventionele gedrag van werk en gezin afwijst. Mijn held was vroeger Movie Bukowski. Lang geleden zou dat hebben gewerkt. Toen was het gemakkelijker. Nu moet ik nog een held hebben. De dingen zijn niet zo gemakkelijk. Hipsterlogica en filmvertoningen van tegencultuuriconen bieden geen oplossingen of stellen zelfs geen vragen.