Is deze recensie positief of negatief?

Lights of New York was de eerste speelfilm met alle dialogen. Er was natuurlijk The Jazz Singer geweest, die in oktober 1927 werd uitgebracht als de eerste speelfilm met gesynchroniseerde dialogen. Maar deze film, die in juli 1928 werd uitgebracht, is vrijwel vergeten vanwege zijn plaats in de filmgeschiedenis. Hij was begonnen als een korte film, maar geleidelijk werd er meer aan toegevoegd, tot hij <0xE2><0x80><0x93> toen hij afliep op 58 minuten <0xE2><0x80><0x93> per ongeluk de eerste speelfilm met alle dialogen werd. Hij werd uitgebracht door een grindhouse-maatschappij en tot Warner Bros's verrassing bracht hij meer dan een miljoen dollar op. Dat was in 1928 goed geld.<br />De plot is heel eenvoudig. Twee naïeve plattelandskappertjes kopen een kapperszaak op Broadway die eruitziet als een spreekkamer voor '' De Havik, een gangster. Als ze de waarheid horen, kunnen ze zich niet veroorloven om weg te gaan, omdat de jongere kapper, Eddie, al het geld van zijn moeder in de zaak heeft zitten. Kitty is de vriendin van de jongere kapper, en de gangster Havik (Wheeler Oakman) heeft er oog voor om zijn oudere vriendin (Gladys Brockwell) in te ruilen voor een nieuwer model <0xE2><0x80><0x93> revuemeisje Kitty (Helene Costello). Een agent komt om het leven terwijl hij probeert te voorkomen dat de mannen van de Havik een lading illegale drank uitladen, en de Havik ziet het als een kans om Eddie erin te luizen, en zo Kitty voor zichzelf te krijgen.<br />Deze vroege talkie is ontzettend leuk voor de enthousiasteling van deze pionierswerken. Natuurlijk, de plot is elementair en de dialogen hoogdravend, maar er is iets waar je in vroege talkshows niet veel van ziet: achtergrondmuziek. Vitaphone werd oorspronkelijk voor dat doel gebruikt, en hier gebruiken ze het nog steeds als muzikale begeleiding bij de dialogen. En dan zijn er nog de zang- en dansnummers! De scènes in Hawks nachtclub worden gebruikt om te laten zien wat films nooit eerder konden: muzieknummers. Er is zelfs een wild kijkende ceremoniemeester met een dikke laag make-up uit het stille tijdperk die een spektakel is om naar te kijken. <br />Vitaphone kon op dit moment niet naar buiten vanwege de statische cameracabines, dus de scène in het park tussen de twee geliefden Eddie en Kitty is gesimuleerd <0xE2><0x80><0x93> en goedkoop. Het groen ziet eruit als iets uit een film van Ed Wood, of misschien een uitvoering van 'Our Town' op de middelbare school.<br />Gladys Brockwell, als de afgedankte vriendin van de Havik, brengt haar tekst met kracht. Ze is een echte strijder als je nagaat welke tekst ze te brengen heeft. Voor de Havik: 'Dus jij denkt dat je elke kip kunt krijgen die je maar wilt en me dan weer in de bak kunt gooien!' Hè? Hoezo? En dan zijn er nog haar laatste regels: 'Ik heb geleefd, en ik heb liefgehad, en ik heb verloren!' Werd iemand betaald om deze dialoog te schrijven? Brockwell maakte een goed succes van haar talkshowcarrière, nadat ze een paar triomfen had behaald in stomme films (de boze zuster in _Seventh Heaven_ ), toen een dodelijk auto-ongeluk een eind aan haar carrière maakte.<br />Dan is er Eugene Palette <0xE2><0x80><0x93> de oudste van de twee kappers in ons verhaal. Zijn kikkerstem, natuurlijke manier van praten en zijn knuffelachtige uiterlijk gaven hem een lange carrière als karakterspeler, meestal als een gekwelde huisvader/zakenman met een nors uiterlijk en een hart van goud. In feite is meneer Palette het enige lid van deze cast dat nog steeds een aanzienlijke carrière in films heeft, slechts drie jaar nadat deze film is uitgebracht. Ten slotte is er de vraag: 'Waar is die microfoon verborgen?' Microfoons stonden op dat moment nog op hun plaats, en het is leuk om uit te zoeken waar ze hem hebben verstopt. Maar er is één beroemde scène waarin iedereen het min of meer kan uitvogelen. Hawk zit in zijn kantoor met zijn twee handlangers te praten <0xE2><0x80><0x93> die het zo langzaam lijken te begrijpen <0xE2><0x80><0x93> over 'Eddie een lift geven'. Als je deze scène ziet, zou je zweren dat de telefoon op het bureau een personage in deze film is. Hij staat tijdens het hele gesprek vooraan in het midden. De microfoon is waarschijnlijk in de telefoon geplaatst. Er is iets heldhaftigs aan deze pioniers die blind vliegen voor de nieuwe technologie van geluid. Je hebt zwijgzame acteurs die gewend zijn om uitdrukking te geven aan hun emoties met behulp van pantomime, vaudevilleartiesten die weten hoe ze een live publiek moeten bespelen maar niet weten hoe ze dezelfde indruk moeten maken in een camerahokje met een Vitaphone, en je hebt dialogenschrijvers die ofwel net zo compact proberen te schrijven als hun titelkaarten, of die films vullen met eindeloos geklets.<br />Moet je dit zien. Het is niet saai, het gaat snel en het is ontzettend leuk als je weet waar je op moet letten. En nee, dat weet ik niet.' Ik verwacht niet dat deze ooit op Blu-Ray zal verschijnen, maar ik hoop dat de mensen van Warner Brothers hem binnenkort aan het Warner Archive zullen toevoegen, zodat iedereen hem kan zien.