Is deze recensie positief of negatief?

Met een grenzeloze, rauwe energie en een onwrikbare visie verkent Talk Radio op briljante wijze de voorkeur van het publiek voor het reduceren van de privéproblemen van vreemden tot amusement via de radio.<br />Eric Bogosian is sensationeel als Barry Champlaine, een onbeschofte, in-je-gezicht-praten-radiopresentator. Hij is een natuurtalent voor dit soort rollen, en zijn mooie tunes zijn een van de indrukwekkendste, interessantste radiopersoonlijkheden die ik ooit op het scherm heb gezien. De timing en de manier waarop hij zijn beledigingen aan zijn verschillende bellers overbrengt zijn geniale staaltjes.<br />Alec Baldwin straalt ook als Barry's baas. Hij demonstreert hetzelfde explosieve cynisme dat hij later in Glengarry Glen Ross uit 1992 tentoon zou spreiden. Maar de ondersteunende rol die echt opvalt is die van de stonede, schijnbaar hersendode tiener gespeeld door Michael Wincott. Je moet het zien om het te kunnen geloven.<br />Oliver Stone en Robert Richardson doen geweldig werk met de fotografie, die bijna geheel beperkt blijft tot één enkele uitzendingsruimte. De claustrofobische sfeer van de film is een perfecte weerspiegeling van de toon van de film. Een van de belangrijkste punten van de film is immers het uitbuiten van de privémomenten van mensen om een publiek te trekken. Stone demonstreert dat deze momenten vaak te privé zijn om door de hele wereld te worden ervaren.<br /> Talk Radio is een film met een sterke emotionele en cerebrale impact <0xE2><0x80><0x93> een soort die tegenwoordig zelden meer wordt gezien.