Wat is het sentiment van de recensie?

Een film van Almodovar doet me telkens weer huiveren. De met hoofdletters geschreven film opent met het nieuwste werk van de Spaanse auteur en roept onmiddellijk herinneringen op aan wellustige nonnen, zachtaardige necrofielen, geestige transseksuelen <0xE2><0x80><0x93> en ik ben nog niet eens aan het kritisch beschimpte vroege werk van de kindermoordenaar toegekomen. En na een prachtige openingsmontage, waarin de camera over een winderig kerkhof dwaalt, geanimeerd door een schare weduwen die koortsachtig grafstenen schrobben, dacht ik dat Pedro me weer in zijn ban had.<br />Maar toen mijn nostalgie eenmaal was weggeëbd, was er maar heel weinig om haar plaats in te nemen. Voor een regisseur die ervan geniet om de mensheid te verbinden met moordenaars en verkrachters, is het heel moeilijk om in zijn vrouwen enige emotionele diepte of vertedering te vinden. Penelope Cruz is Raimunda, een koppige huisvrouw wier leven gecompliceerd wordt doordat haar dochter per ongeluk haar gewelddadige echtgenoot doodt. Gelukkig woont ze in het Spanje van Almodovar, waar je vrienden je maar al te graag helpen met het wegwerken van een lijk voor een rondje cocktails. Voeg aan de smeltkroes de geest van Raimunda's moeder toe en een hele rits andere excentrieke, hartelijke matriarchen. 'Volver' betekent letterlijk 'terugkeren', en het lijkt erop dat Pedro oud materiaal recyclet. Het subplot van de incest voelt alsof het is vastgeplakt als het obligate 'taboe'. In plaats van commentaar te geven op of het onderwerp aan te tasten, zoals met zijn behandeling van pedofilie in Slechte Opvoeding, voelt het geforceerd en niet overtuigend te midden van de sentimentele kuisheid van de film. Ik stel voor dat Almodovar zijn volgende film Salir noemt (om verder te gaan).