Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben nogal verzot op die Ghost Hunter-shows. Van de Cheesy-imitaties als 'The Haunting' van Discovery Channel tot Scooby Doo-realiteitsprogramma's als 'Ghost Hunters'. Toen ik promo's zag van 'Paranormal State' van A&E wist ik dat ik zou gaan kijken. Vooral toen 'Paranormal State' werd vergeleken met een zwakke Monday Night Football-wedstrijd.<br />Aan het eind van 'Paranormal State', als het belangrijkste 'karakter' in deze macabere reality-dans een Griezelkind een fles Max Von Sydow Heilig Water geeft en hem geruststelt door hem te vertellen dat ook hij een niet nader omschreven slechte ervaring had als kind met dingen die 'uit de kast kwamen'. en de (katholieke) Kerk gaf hem het Heilig Water om de Dingen die Uit de Kas Komen af te weren. Ik wist dat ik Monday Night Football nog een kans had moeten geven.<br />'De paranormale staat' is een groep studenten van Penn State die allemaal bij elkaar zijn gekomen en hun eigen club van spokenjagers hebben opgericht. Of Society. Of Super Adventure Club. En ze trekken door Pennsylvania om onderzoek te doen naar de meest verschrikkelijke spookverschijnselen en de verloren plot van een M. Night Shymalan Movie.<br />De 'ze' is een beetje een verkeerde benaming. Echte paranormale staat draait om ene Ryan Buell, een soort Nittany Lion, die zonder deze show waarschijnlijk de jaarlijkse imitatieconventie van Penn State zou leiden. Hij wordt vaak vergezeld door 'onderzoek'ers.' Hé, zijn dat ook geesten?<br />Dit is Ryan Buells show. 'Paranormale staat' is zijn 'voertuig', zoals wij in de Biz graag zeggen. En o, wat kan hij een saai ritje in een voertuig zijn.<br />Heb ik al gezegd dat Ryan de hele aflevering van Paranormale staat vertelt met een stem zonder 'director's log'? Dat is bijna meteen irritant, want het is duidelijk de bedoeling om Ryans geest een zekere plechtstatigheid te geven, maar zijn gefilterde monotone stem lokt alleen maar gegrom en gelach uit. Serieus, elke serieuze intonatie klinkt als het radiogebrabbel uit een videospelletje.<br />De 'onderzoeken' De plot van elke aflevering is interessant aan de oppervlakte. In 'Paranormale staat' zijn geen spookherbergen of -restaurants te vinden. Dit is een programma over het onbekende vrezen als een goede katholieke jongen, en bij god, ze geven je dingen om bang voor te zijn.<br />Kleine kinderen worden lastiggevallen, er doemen dingen op in het donker, stemmen moedigen de levenden aan om te doden, en de Aleister Crowe in mij wrijft in mijn handen. Van de twee afleveringen die ik heb gezien ging elk over gewelddadige, akelige spookverschijningen die verband houden met gewelddadige, akelige sterfgevallen.<br />Misschien.<br />Misschien ook niet.<br />Alles in 'Paranormale staat' is in een half uur in elkaar geflanst, 'Dog the Bounty <0xE2><0x80><0x93> eh, Ghost Hunter'-blokken.<br />Alles in 'Paranormale staat' is in een half uur in elkaar geflanst, 'Dog the Bounty <0xE2><0x80><0x93> eh, Ghost Hunter'-blokken.<br />Misschien.<br />Misschien.<br />Misschien niet.<br />Alles in 'Paranormale staat' is in een half uur in elkaar geflanst, 'Dog the Bounty <0xE2><0x80><0x93> eh, Ghost Hunter'-blokken. Elke keer dat er een interessant, verifieerbaar flintertje bewijs is <0xE2><0x80><0x93> de moord op een gezin in een boerderij in de negentiende eeuw <0xE2><0x80><0x93> wordt het bewijs voor de kijker heen en weer gezwaaid als een oplichter die je ervan probeert te overtuigen dat een stapel papieren die je onder je neus hebt liggen het bewijs is van die tien miljoen dollar die uit Nigeria komen en dan weer worden weggerukt voordat je er goed naar kunt kijken.<br />Bij 'Ghost Hunters' van Sci-Fi Channel is er in elk geval een ietwat overijverige behoefte om elk mogelijk flintertje bewijs naar voren te brengen en aan de kijker te laten zien. EVP's die een rattenscheet kunnen zijn, koude plekken in een tochtig huis en 'orbs' die zelfs door de Ghost Hunters zelf als stof worden afgedaan. Het is een soort Scooby Doo-achtige benadering die 'Ghost Hunters'... bijna geloofwaardig maakt.<br />Terwijl 'Paranormale staat' beweert dat ze EVP's heeft, maar de kijker een tien seconden durende video-opname van een bestand in de Garage Band zonder geluid geeft. Ja, zie je, een EVP, hè? Mensen beweren dat ze donkere figuren in de kelder zien... Nou, we zullen eens gaan kijken... terwijl we de nachtcamera op een fascinerende stilstaande opname van de woonkamer laten staan. Ryan, de onverschrokken leider van dit stel afgestudeerden van Penn State, beweert 'visioenen' te zien van de naam van een demon die hij kent en die betrokken zou kunnen zijn bij een paranormale spookverschijning... Maar dat kan hij niet.' 'Dat kan hij ons niet vertellen, het publiek, of zijn team van goths, want... dat kan hij niet.' 'Je zegt de naam van een demon nooit hardop,' zegt Ryan tegen de grote ogen van Co-Ed, die durft te informeren.<br />'Nou, dat komt dan mooi uit. Vooral omdat dit een televisieshow is waarin het publiek je gedachten niet kan lezen.'<br />'Paranormale staat' is een en al omwenteling en geen prestige. Het publiek krijgt te horen wat er zogenaamd aan de hand is, maar je ziet nooit ook maar een greintje bewijs dat het enge joch Dode Mensen ziet. Niet eens een korrelige video van een bewegende stoel, of een zwarte vlek die tussen gevangeniscellen door rent. Niets. Ryan vertelt je gewoon wat er is gebeurd met weer een andere mechanische stem. Als je wilt proberen me de stuipen op het lijf te jagen. Als je wilt proberen me op andere gedachten te brengen, laat me dan een bol of een klodder zien en laat de dikke griet die overdag bij Hot Topic werkt me vertellen waarom die zwarte bol in werkelijkheid de geest van een bijlmoordenaar is. En als je wilt dat ik naar een spookjachtprogramma kijk, geef me dan iets anders dan Lorraine Warren die bij de tweede aflevering opdaagt.<br />'De paranormale staat' is slappe koek. Niet echt de moeite waard om naar te kijken, tenzij je om tv-tijd verlegen zit, of alleen maar om dat dunne stapeltje dvd's. Of tenzij je wilt weten wat er echt is gebeurd in die kast met wijwater.