Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De korzelige journaliste Holly Hunter produceert onderzoeksreportages voor een grote nieuwszender. Ze is een buitenbeentje met een grote mond, verbluffend goed in haar werk en weinig tijd voor romantische relaties. Dan komen William Hurt en Albert Brooks in beeld, twee mannen die wedijveren om haar liefde.<br />Brooks is een oude schooljournalist die Holly aanbidt omdat ze alles vertegenwoordigt wat goed is aan de journalistiek. Ze geloven allebei dat de media bestaan om de goden te beproeven, het publiek op te voeden en te vechten voor de waarheid. Als kinderen van de jaren zestig belichamen ze de hippiewaarden. Ze verdedigen het welzijn van het publiek. Ridders die dapper strijden met pen en camera.<br />William Hurt daarentegen is een veel ingewikkelder personage. In het begin is hij onbeholpen, onhandig en geringschattend over zichzelf, maar gaandeweg ontpopt hij zich als een sexy, manipulatieve, hoogopgeleide man, die goed is in het beklimmen van de bedrijfsladder. In tegenstelling tot Holly en Brooks symboliseert hij de moderne mediawaarden: nieuws als spektakel, journalistiek als amusement, nieuwspresentator als beroemdheid, waarheid als onderwerp voor de redactie. We willen hem en zijn kortstondige junkfoodjournalistiek verachten, maar dat lukt ons gewoon niet. Hij speelt het spel volgens zijn eigen regels. Veroordelen we hem omdat hij geen morele ruggengraat heeft? Veroordelen we het spel? Kan het spel bestaan als de regels niet worden gehoorzaamd? Hoe hebben die regels zich ontwikkeld?<br />Dit is niet het 'Netwerk' van Lumet en Chayefsky, en dus neemt de film nooit de moeite om deze vragen te beantwoorden of aan de orde te stellen. Tevreden dat het allemaal op het niveau van een lichte komedie blijft, eindigt het ermee dat Hurt wordt gepromoveerd naar de Londense afdeling en Brooks wordt overgeplaatst naar een piepklein gemeenschapsnetwerk. Holly, die beide mannen heeft afgewezen, blijft tussen hen in zitten. Dit laatste bastion van media-onkreukbaarheid herinnert deze pittige verslaggeefster aan haar wortels, rouwt om het verlies van Brooks en waarschuwt zichzelf dat ze op haar hoede moet zijn voor de toekomstige William Hurts.<br />Het is een leuk einde, maar vergeleken met 'Netwerk' lijkt de film ronduit banaal. Chayefsky's visie is er een waarin de wereldwijde media, ondanks hun alomtegenwoordigheid, minder zinvolle informatie bieden. Hij voorziet een wereld waarin de globalisering gehomogeniseerde culturen heeft opgeleverd, informatie onderworpen is geworden aan corporatisme en een handvol mediamonopolies het internationale nieuws beheerst. Dit is een wereld waarin de waarheid onderhevig is aan aandeelhoudersvergaderingen en economische belangen. Een wereld waarin kijkcijfers de inhoud bepalen en opiniepeilingen topverhalen dicteren.<br />Misschien is dat de reden waarom 'Broadcast News', dat snakt naar de gloriedagen van de journalistiek, op zo'n bitterzoete manier eindigt. Het weet wat de toekomst in petto heeft. Het is in 1987 gemaakt en leeft het al minstens tien jaar.<br />Maar tegenwoordig, in het digitale tijdperk, is het nog erger. Door fusies en overnames is er nog maar een heel klein aantal grote bedrijven over die het communicatielandschap domineren. Daarmee is het hypercommercialisme van de inhoud, de barrière tussen de creatieve/editoriale kant en de commerciële kant, zo goed als ingestort. Vandaag de dag kan iedereen zijn eigen blog of website beginnen, maar dat zijn zaken van graswortels. Naarmate het communicatiebereik van het individu toeneemt (door technologische vooruitgang <0xE2><0x80><0x93> e-mail, internet, elektriciteit, luchtpost et cetera) neemt de omvang van de wereld van het individu ook toe. Hij moet zijn stem zowel verder als luider projecteren en vergeefs strijden tegen die oorverdovende witte ruis, de onophoudelijke verbale ruis van de wereldgemeenschap.<br />Dus uiteindelijk heb je twee dingen nodig volgens de democratische theorie. Ten eerste heb je een rigoureuze opkomst nodig van mensen die aan de macht zijn en mensen die aan de macht willen zijn, zowel in de particuliere als in de publieke sector. Ten tweede heb je een breed scala aan welingelichte meningen nodig over alle belangrijke kwesties van die dag. In een democratische samenleving zou het mediasysteem als geheel zo'n soort cultuur moeten voortbrengen. Helaas werkt de structuur die we momenteel in het mondiale systeem hebben, rechtstreeks in tegen de behoeften van democratische journalistiek en een democratische samenleving.<br /><0x3E> Dit is lichtgewicht materiaal, maar een geestig scenario, een paar grappige momenten en een korte cameo van Jack Nicholson tillen het uit boven de meeste andere films over journalistiek. Interessant is dat het, in tegenstelling tot de meeste films over de media, nooit satire wordt en de dingen in plaats daarvan afschildert als een rechtlijnige liefdesdriehoek.<br /><0x3E> Een bezichtiging waard.