Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gebaseerd op de roman van Elmore Leonard, die dezelfde naam heeft, lijdt Killshot aan een gebrek aan focus, richting en creativiteit dat alle elementen mist die het oorspronkelijke verhaal waarschijnlijk had, en negatieve testbewerkingen dwongen tot strenge bewerking (inclusief het volledig wegsnijden van een personage) wat resulteerde in een film die bijna in niets lijkt op een verhaal van Leonard. Veel te veel personages bevolken een verhaal dat te simplistisch en rechttoe rechtaan is (geen kenmerkende eigenschap van het werk van de schrijver) en de focus wisselt voortdurend tussen twee huurmoordenaars die moeilijk te mogen zijn en een gekweld stel dat onze sympathie niet opwekt. Hoewel het verhaal zelf maar bitter weinig wendingen biedt, blijft het aan het eind van de film helaas nog steeds een mysterie waarom het zo aantrekkelijk is. Degas (Mickey Rourke) volgt tijdens zijn missies een strikte code die onbedoeld zijn laatste opdracht in de war stuurt. Nu hij op de vlucht is voor zijn voormalige werkgever, sluit hij zich lukraak aan bij de onbekwame misdadiger Richie Nix (Joseph Gordon-Levitt) om snel wat geld te verdienen door een rijke makelaar af te persen. Als een worstelend stel Carmen en Wayne Colson (Diane Lane en Thomas Jane) op de hoogte worden gebracht van het mislukte plan van de dieven, worden ze gedwongen onder te duiken terwijl de gestoorde moordenaars niets onbeproefd laten om de twee getuigen het zwijgen op te leggen.<br />Doodslag bewijst dat gebaseerd zijn op een roman van Elmore Leonard geen reden is voor onmiddellijk succes of zelfs maar een veelbelovende aanpassing. De personages, de situaties en zelfs de oplossingen in de film zijn allemaal vermoeid en onorigineel en er wordt slechts heel af en toe op iets meer gezinspeeld. Het is niet zo dat er geen mogelijkheden waren, vooral niet wanneer Rourkes in het zwart geklede, kalme en beheerste moordenaar tijdens de openingsscène een perfecte moord pleegt en de hoofdpersonen met de minuut meer in de steek worden gelaten. De stijl en de manier waarop elk personage wordt geïntroduceerd, is het meest intrigerend; visueel worden de rollen van Bird en zelfs die van Wayne op een passende manier uitgebeeld, waardoor de personages die meestal in een creatieve impasse belanden, direct belangstelling en diepgang krijgen. De combinatie van de kille en berekenende Black Bird en de irrationele en explosieve Richie is een verleidelijke combinatie (vergelijkingen zouden voor Fargo veel te vriendelijk zijn), alleen lijkt elke figuur langzaam de eigenschappen te verliezen die hen in het begin zo interessant maakten. Als Richie de gewoontes van de meer ervaren moordenaar begint over te nemen, verslapt Bird zijn greep op zijn eigen moordmethoden. Wat hij ook ziet in zijn kortstondige luchthartige affaire met Donna (Rosario Dawson), het is moeilijk voor te stellen dat zijn laatste confrontatie met de paniekerige Carmen een bekentenis van zijn ware aard zou uitlokken, en de daaropvolgende zorgeloosheid die zijn uitkomst drastisch zou beïnvloeden. De onfortuinlijke ondergang en weinig vertier kunnen deze figuren verwerven, die hun oorspronkelijkheid voortdurend verliezen door de gewoonten, die hen eens zo intrigerend maakten, voortdurend te weerleggen.<br />- De Massie-tweeling.