Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Over marketing gesproken. Op de poster/thuisvideocover van 'The New Twenty' is een halfnaakte man te zien in een 'Wolfe Video'. Voor degenen die bekend zijn met de homofilms is dit een'moet-je-zien'-uitzending. (Ik vond het heerlijk om de ene recensent (van een andere site) te horen zeggen dat hij was 'ingepald' om een 'Sodomiet'-film te zien. Meen je dat nou? De slogan zelf is het woord 'homo'. De Heer geeft je ogen, maar je kunt niet zien.) Dat gezegd zijnde, ondanks het aantal homopersonages, gestereotypeerd, maar niet minder (zie: de eenzame homo, het aidsslachtoffer en de gesloten homo) gaat het meer over langdurige vriendschap en personages die uit elkaar groeien. Sterker nog, er is meer (hier is er een voor christenen om over te klagen) over heteroseksuele paren die buiten de deur seks hebben, tjonge! En dan heb ik het nog niet eens over de drank, het overmatig drinken en het drugsgebruik. Ik vind dit meer iets voor een tv-serie of een film als _Showtime_ dan voor een film op het witte doek. Natuurlijk, ik was dol op de cinematografie, sommige acteurs kunnen acteren en ik vind het altijd heerlijk om een grote groep vrienden te zien die zich echt gedragen alsof ze elkaar al een miljoen jaar kennen. Maar we hebben dit allemaal al eerder gezien. Hier is niets echt "nieuws". Nauwelijks een origineel idee dat voor een groot deel van de film hetzelfde 'ik heb aids, laten we daar iets aan doen' teweegbrengt, en onze vriend heeft een ernstig drugsprobleem, maar laten we daar niets aan doen tot het bijna te laat is. Dat is (US) 'Vreemd als volk' en 'Broken Hearts Club' De film gaat over een groep studievrienden, inmiddels volwassen (in omvang niet in verstand) die uiteindelijk volwassen moeten worden en hun best moeten doen terwijl ze falen. Vreemd genoeg was, net als in de meeste van deze onafhankelijke films, de interessantste, althans voor mij, de zwaargebouwde Ben. Hij stal elke scène, maar ook nu weer was er niet veel om mee te nemen.