Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film _The Cranes are Flying_ van regisseur Mikhail Kalatozov ( _Letjat zhuravli_ ) is een schitterend staaltje cinema. Uit het scenario van Viktor Rozov, gebaseerd op zijn eigen stuk, toont Kalatozov ons een visie op de heldhaftigheid van de oorlog en het lijden van degenen die thuis achterblijven. Overspoeld door talloze oorlogsfilms die ons de frontlinies en het bloedbad laten zien, wordt het onderwerp zelf saai en vermijdbaar. Maar deze Russische edelsteen toont hoe het verhaal van de ontberingen op een andere manier kan worden verteld; door ons rechtstreeks uit de mond van een soldaat te vertellen hoe iedereen de oorlog haat, dat ze hopen dat degenen die zijn gesneuveld dat hebben gedaan voor een zaak die vrede en een einde aan de strijd mogelijk maakt, zien we een nieuwe visie op de Tweede Wereldoorlog. We hebben jonge mannen die zich als vrijwilliger opwerpen om oorlog te voeren voor de vrede, om hun familie en dierbaren veilig thuis te houden in plaats van dienstplichtigen die een strijd voeren waarin ze niet geloven. Met zoveel haat jegens de huidige situatie in het Midden-Oosten en de mensen die zonder reden sterven, tegen hun wil, is het leuk om een film te zien die laat zien hoe onzelfzuchtig en heldhaftig deze soldaten zijn, en de mensen die op hun terugkeer wachten.<br />Communistisch Rusland laat zien hoe betrokken iedereen was bij de oorlog. Hoewel Boris zich misschien vrijwillig heeft aangemeld om naar het front te gaan, is zijn vader hoofdarts van een ziekenhuis en helpt hij bij het verplegen van gewonde soldaten, en zijn zus helpt hem daar net zo goed als zijn vriendin Veronika, die haar uiterste best doet om niet te denken aan het feit dat er geen brief is gekomen van haar geliefde. Een hele stad komt naar buiten om de jongens weg te sturen om het te vieren. Zelfs de fabriek waar Boris en zijn vriend Stepan voor werken, stuurt afgevaardigden met geschenken van dankbaarheid. Of dit allemaal een verheerlijkt beeld is van Rusland aan het begin van de Tweede Wereldoorlog of niet, ik weet het niet. Er wordt niet geprotesteerd of kwaadgesproken over het feit dat deze jongens hun leven op het spel zetten voor een land, het is een en al lof en dank. Sommigen in Amerika zouden hier een les uit kunnen trekken, want of je het nu eens bent met de huidige oorlog of niet, protesteren en er in zijn naam een puinhoop van maken bezoedelt alleen maar wat deze mannen en vrouwen dagelijks opofferen.<br />Het acteerwerk is uitstekend, maar sommigen verdienen het om eruit gepikt te worden. Ik heb echt genoten van Antonina Bogdanova in een kleine rol als Boris' grootmoeder. Zij is het enige familielid dat hij kan vertrouwen, en haar verdriet om zijn vertrek is duidelijk op haar gezicht en in haar lichaamstaal te zien. Vasili Merkuryev, als patriarch Fjodor Ivanovitsj, levert misschien wel de beste prestatie. Zoals gezegd aan het eind, over vaders die hun verborgen tranen moeten wegslikken, is Merkurjev de belichaming van die gevoelens. Hij doet zich stoer voor, vooral door grappen te maken en zijn zoon op de kast te jagen als hij erachter komt dat hij zich een paar uur voordat hij weg moet als vrijwilliger heeft aangemeld. Maar als Boris naar de vergaderzaal gaat, zien we het echte verdriet van de man, zoals hij daar verdrietig aan de tafel zit. Hij houdt zielsveel van zijn zoon, en hoewel hij dat misschien niet aan hem kan laten zien, maken zijn daden in de film dat duidelijk aan het publiek. Aleksey Batalov is een goede acteur als Boris, een optimistische jongeman die doet wat hij denkt dat goed is, en Aleksandr Shvorin is goed als de schurkachtige Mark, die vanwege zijn talent voor pianospelen thuisblijft, of misschien alleen maar om de liefde van zijn neef te stelen. Die liefde, gespeeld door Tatjana Samojlova, trekt het publiek echt in haar verdriet, neerslachtigheid en sprankje hoop. Als de echte ster van de film moet ze vele emoties doorstaan op een reis waarbij ze de weg kwijtraakt en terug moet zien te komen op haar koers, in de hoop dat ze dat snel genoeg heeft gedaan voor de terugkeer van Boris. Ik hield van de visuele stijl van de film. Sergei Ursevsky's cinematografie is fantastisch, vooral als je bedenkt dat de film op het grote scherm is opgenomen. Het is één ding om in een breedbeeldpanorama verbluffende composities te creëren, maar het is iets heel anders om dat in een vierkant beeld te doen. Vanaf het begin krijgen we een prachtige statische opname van een kronkelend pad over het water, met op de achtergrond een brug op de achtergrond, terwijl onze geliefden over het scherm naar de verte springen. Er zijn meerdere voorbeelden van camera's die zich achter barrières bevinden, maar toch toelaten dat de handeling wordt gezien, waardoor er te allen tijde een unieke ruimtelijke diepte en belangstelling wordt gecreëerd. Er worden scherpe hoeken gebruikt, evenals zorgvuldige blokkades om boven haar hoofd geschoten beelden mogelijk te maken en overdreven naast elkaar geplaatste karakters.<br />Maar de echte heldendaden zijn die van de close-ups. Die zijn tegen het einde goed gebruikt om Veronika door de massa terugkerende soldaten te volgen, en ze zijn schitterend als ze door de menigte dwaalt en afscheid neemt van degenen die haar dierbaar zijn terwijl ze naar Boris zoekt. Haar eigen afscheid moet worden genomen. De voorbereidingen voor deze opname moeten uitgebreid zijn geweest, want terwijl ze tussen de mensen door zigzagt, focust de camera zich op kussen, mensen die naar elkaar roepen en meer, allemaal op specifieke momenten in beeld terwijl de camera door de zaal beweegt. Iedereen moest precies zijn plek vinden, en dat leidt tot een briljant stuk film. Het is slechts een onderdeel van een algemeen meesterwerk van toon en stijl; _The Cranes are Flying_ laat zien hoe succesvol plaatsing en mise-en-scène kunnen zijn om het publiek op zo'n eenvoudige manier te laten zien wat het wil zien. Opbouw en professionalisme van de acteurs en de crew kunnen wonderen verrichten, iets toevoegen wat met grote decors en special effects nooit mogelijk zou zijn.