Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film, die nog geen jaar na de terugtrekking van de Sovjets uit Afghanistan werd gemaakt, stond de acteurs, de regisseur en het publiek nog vers in het geheugen. De meeste acteurs zijn echte soldaten en officieren die net uit de oorlog zijn teruggekeerd. Het Sovjetleger werkte tijdens de opnamen vrij goed mee, wat vreemd is.<br />De Afghaanse interventie was een bloedige en zinloze oorlog waarin zelfs de generaals de redenen voor het bloedvergieten waren vergeten. Deze film toont de spanning en de wreedheid van het militaire leven, de emotionele atrofie die de troepen ondergaan en de pijn die een kleine natie, verscheurd door oorlog en burgeroorlog, teistert.<br />Er is geen gebrek aan krachtige scènes. Een van de eerste is een opname van stalen doodskisten die op een transport naar de ussr worden geladen. Soldaten doen hun werk terwijl een officier rustig de bestemmingen afstreept: Moskou, Rostov, Donetsk, de Oostzee.<br />Een eerdere opmerking omschrijft de laatste scène met Maj. Bandura als onlogisch. Het is volkomen logisch en in de geest van de film: de enige menselijke relatie die Bandura onderhield was die met het Afghaanse gezin dat hij per ongeluk doodt tijdens de aanval. Nu hij zijn enige buffer tegen de zinloosheid van de oorlog is kwijtgeraakt, keert Bandura de jongen (en zijn pistool) berustend de rug toe. Ik vond vooral de laatste scène mooi: een zwerm MI-28's die boven de bergen opstijgt terwijl de stem van een piloot roept: 'Uhodim! Uhodim rebyata!' (We vertrekken! Jongens, we vertrekken!) op een toon van oprechte opluchting.<br />Afhanskii Izlom is een uitstekende film <0xE2><0x80><0x93> meedogenloos eerlijk en zo echt als het maar kan.