Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een vreemde en fascinerende film. Het onderwerp, over de atoombommen die in Los Alamos zijn gemaakt, in de Verenigde Staten, en die tijdens het laatste deel van de Tweede Wereldoorlog in Japan zijn gebruikt, is enorm, en natuurlijk zeer verontrustend. De plot van de film gaat over een heleboel moeilijke kwesties en de acteurs moeten een groot deel van de creatieve spanning dragen. Ik had de film nooit gezien, of ik was er niet erg in geïnteresseerd, dat moet ik toegeven, tot ik het boek 'Smoking in Bed: Conversations with Bruce Robinson' las. Robinson schreef het verhaal en het scenario. Ik denk dat de film beter was dan ik had verwacht na het lezen van Robinsons boek. Ik denk dat Paul Newman best goed is, maar op de een of andere manier is hij geen goede acteur. Hij is te Hollywood. Op een gegeven moment stormt een grote, gemeen uitziende kerel Newmans kantoor binnen en hij heeft zo'n opvallende uitstraling dat ik meteen dacht dat hij het personage zou moeten spelen dat Newman speelt. De andere hoofdrolspeler, die het hoofd van de wetenschappelijke afdeling speelt, is ook redelijk goed, maar op de een of andere manier niet briljant genoeg om de enorme angst uit te beelden die bij die rol hoort: de immense verantwoordelijkheid voor het creëren van de ultieme machine van dood en vernietiging. Een van de effectievere personages lijkt een samengestelde persoonlijkheid te zijn, gespeeld door John Cusack. Hij is al met al merkwaardig aangrijpend, en uiteindelijk is hij de figuur wiens lot echt raakt en die me het levendigst deed denken aan het lot van meer dan 200.000 Japanners in Hirosjima en Nagasaki.