Wat is het sentiment van de recensie?

O, wat is dit treurig. De ene goede acteur na de andere verzint op een halfhartige manier treurige dialogen onder wat voor een voetganger een ongelooflijke richtingaanwijzer moet zijn geweest, om het acceptabel te vinden. Ik mag Robert Carlyle graag en Joanne Whalley is een van mijn favoriete actrices, Tom Courtney kan goed acteren als hij onder druk wordt gezet en David Suchet is een vakman van de bovenste plank, maar ze zwalkten allemaal rond als vissen in een vat waterige gin. Ik zweer je dat Courtney dronken was, aan de pijnstillers of aan allebei.<br />Was het allemaal een goede voorstelling? Nou ja, David Hood als de jonge ondergrondse ingenieur wiens maat werd weggespoeld, zag eruit alsof hij het serieus nam en dat siert hem, dat kan niet anders. Ik weet gewoon niet wat die mensen deden in een film die zo slecht was (behalve natuurlijk de rekeningen betalen), ik kan niet zeggen hoe teleurgesteld ik in ze ben. Je zou je ogen uit je hoofd moeten schamen!<br />De luchtfoto's van Londen, die grotendeels onder water waren genomen, waren heel goed gedaan en de verantwoordelijke kunstenaars verdienden beter dan dat hun mooie werk werd onderstreept door zo'n oppervlakkig verhaal, als je begrijpt wat ik bedoel. Vergeef me die uitdrukking, want de paar mensen die ze zien, zullen dat doen op een veel kleiner scherm dan het beste zou zijn.<br />Wat is hier aan de hand? Waarom proberen Britse filmproducenten zulke karakterloze, door spektakel gedreven, sensatiebeluste genres als de rampenfilm te imiteren en doen ze het dan nog slechter dan de Amerikanen? Ruig realisme, karakters die integer zijn, het vangen van echte emotie op een manier die je het laat voelen en je aan het hart gaat... The Family Way, Spring and Port Wine, Get Carter, The Long Good Friday, Trainspotting... Begrijp me niet verkeerd ik hou wel van een beetje escapist hokum. De echte 'Italian Job'. De Avonturen van Tom Jones; maar o, dat het zover zou komen, er was een realistischer drama in _Carry On Camping_.