Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als laatbloeier van de drive-inbioscoop (1970-1980) zijn er veel films die ik heb gezien & vergeten. Dit is er een die ik nooit zou kunnen vergeten. Ondanks de lowbudget-uitbuitingsstijl van het filmen was het VERHAAL heel goed gedaan. Het geïsoleerde therapieasiel, waar patiënten hun fantasieën uitleven om hun phsycosis te helpen genezen, de toevallige moord op de hoofddokter net op het moment dat de nieuwe verpleegster op het toneel verschijnt, de (vermeende) assistent-arts die het overneemt, de diverse gestoorde pedofielen, de onthulling dat de assistent-arts in werkelijkheid zelf een patiënte is, en ten slotte de redding van de jonge verpleegster door de onnozele Sam, die alle anderen in het huis vermoordde zodat zij ongedeerd kon ontsnappen, zorgde voor een geweldig verhaal, dat de film bijeenhield. Ik legde de nadruk op het woord'verhaal' omdat dat een goede of een geweldige film maakt. Hoeveel bloed, geronnen bloed, naaktheid, seksuele handelingen of schandalig gedrag je ook in een film stopt, als het VERHAAL niet goed is, dan is de film niet goed. De aftiteling van de film laat alle acteurs zien, inclusief de oude heks met de laatste regel die je vertelt dat je weg moet gaan & nooit meer terug moet komen, wat een geweldig einde van deze film is.