Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb echt genoten van _North and South_. Ik vind het een van de beste en meest overdadige televisieseries die ik ooit heb gezien. De bezetting is verbazingwekkend, je hebt acteurs uit 'de gouden eeuw van de film', mensen als James Stewart, Gene Kelly, Elizabeth Taylor, Robert Mitchum en Jean Simmons, en andere acteurs die de nieuwe gezichten van de jaren tachtig waren, zoals Patrick Swayze, James Read, Jonathan Frakes, Genie Francis, Philip Casnoff en Lesley-Anne Down.<br />De kern van het verhaal is de vriendschap van twee totaal verschillende mannen <0xE2><0x80><0x93> Orry Main (Patrick Swayze) komt uit het zuiden en George Hazard (James Read) uit het noorden. Gedurende de hele serie wordt hun vriendschap voortdurend bedreigd door de verschillen in hun achtergrond, met name wat betreft de behandeling van slaven in het Zuiden (vooral op Orry's plantage), maar wanneer ze elkaar nodig hebben, vergeten ze de ruzies en gaan ze hun vriend te hulp. Ik vond de chemie tussen de twee mannen erg prettig en was erg geïnteresseerd in de vraag of hun vriendschap de oorlog zou overleven.<br />Ik vond het prettig dat de serie liet zien hoe het leven vóór de oorlog was geweest, zodat het publiek kon zien welke factoren tot de oorlog hadden geleid, wat er op dat moment aan de hand was, vervolgens de verwoesting van een natie die uiteen werd gereten en vervolgens de natie die het land weer moest opbouwen. De oorlogsscènes waren heel goed gechoreografeerd en in mijn ogen heel realistisch.<br />Wat er zo geweldig aan is, denk ik, is dat er zoveel elementen in zitten <0xE2><0x80><0x93> romantiek, geschiedenis, veldslagen die het grootste deel van het publiek zouden interesseren <0xE2><0x80><0x93> dat er voor iedereen wel iets te vinden is. Ik genoot vooral van de romance tussen Brett (Genie Francis) en Billy (Parker Stevenson/John Stockwell), vooral toen ze voor het eerst tegen haar zus Ashton in opstand kwam. De andere romances waren interessant, omdat ze niet allemaal hetzelfde waren; ze hadden allemaal iets anders dan de andere, waardoor ik vooral naar het verhaal van Madeline en Orry bleef kijken om te zien of ze uiteindelijk bij elkaar zouden komen. Het is een van de beste Amerikaanse miniseries die ik ooit heb gezien, het verhaal had de juiste balans tussen romantiek en de serieuzere geschiedeniskant van wat er in die tijd in het land aan de hand was, maar de tempowisselingen zijn precies goed. De personages zijn erg boeiend en de locaties zijn prachtig en de muziek, vooral aan het begin en aan het eind van de aflevering, is zo tenenkrommend goed en past goed bij de sfeer van het verhaal.