Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een film die niet zozeer bekendstaat om wat er te zien is als wel om wat er wel te zien is. Wat er te zien is, is de ongelooflijke armoede op Sicilië toen de 19e eeuw plaatsmaakte voor de 20e, een levensstijl die mensen deed dromen van de 'Nieuwe' wereld van Amerika. De familie Mancuso woont op een plek die niet eens een gehucht is, alleen maar een stenen huisje te midden van de harde, onbuigzame stenen van een land dat zelfs geen sprietje groen gras te bieden heeft. In een openingsscène zien we de mannen van Mancuso blootsvoets een rotsachtige heuvel op klauteren, stenen in hun mond om aan een heiligdom bovenin te bieden in ruil voor een 'teken'. Wat NIET wordt getoond, is het schip in Longshot, of in elk geval NIET EEN opname die het zou kunnen identificeren als een groot oceaanschip; wat ook NIET wordt getoond, is iets wat Amerika zou kunnen identificeren, geen clichébeeld van de haven van New York en het Vrijheidsbeeld, zodat Ellis Island overal in welk land dan ook zou kunnen zijn. Het meest opmerkelijke shot is misschien wel dat van een Camera Crane die neerkijkt op honderden mensen die op elkaar gepropt staan; langzaam, bijna onmerkbaar, begint twee derde van de mensen op Scherm Links zich los te maken van de derde op Scherm Rechts, en dan beseffen we dat degenen op Links in feite aan boord van het schip zijn en dat degenen op Rechts op de kade staan, een krachtig bewijs van het feit dat de samenleving gefragmenteerd is. Er hangt een sterke documentaire sfeer, alsof we een echt schip vol immigranten volgen, ook al is het zorgvuldig geënsceneerd en is het op dat moment duidelijk een mengsel van typische gezinnen en omstandigheden. Het is geen film voor de popcornbrigade in het Multiplex, maar voor de rest van ons is het een heel mooie film.