Wat is het sentiment van de recensie?

Ik hield van deze film! Hij heeft een groot hart en grote botten. Ik stuitte er toevallig op en ik kon me niets herinneren, zelfs geen vaag vermoeden, van deze film van promo's of recensies of van mond-tot-mondreclame. Ik herinner me dat ik jaren geleden een journalist las die een opmerking maakte over de waarde van het kijken naar films zonder dat die wordt aangetast door de vooringenomenheid van recensies of de valse aanmoediging van promo's. En dit schijnt de meest voorkomende oorzaak te zijn van de negatieve reactie van de critici op de film: hij voldeed niet aan de verwachtingen dat het een komedie zou zijn, of een stukje leven, of een door het leven ingegeven karakter. Ik verwachtte niets van de film en daarom was het een komische vertoning <0xE2><0x80><0x93> maar ik lachte maar een paar keer <0xE2><0x80><0x93> zonder komedie te zijn; het ging over een persoon, maar zo excentriek dat het niet over het leven ging; het ging over een personage, maar dat personage was zo intelligent en optimistisch en vertrouwde zo op haar instinct voor het leven, dat het niet het door angst ingegeven sentimentele melodrama was dat zo kenmerkend is voor Amerikaanse'serieuze' films <0xE2><0x80><0x93> zoals ik schreef, dat ik besefte dat de schrijfster/regisseur Lisa Krueger erin was geslaagd de spot te drijven met die slome Amerikaanse sentimentaliteit van de echtgenoot! En heel slim ook! En Kreuger slaagde erin het weeïge sentimentele einde van het scherm te houden toen de eigenzinnige, niet verloren gewaande echtgenoot met zijn staart tussen zijn benen terugkwam. Bravo, mevrouw Krueger, bravo! (Nu zal ik deze film weer gaan zien, want hij wordt steeds beter naarmate ik er langer over nadenk.)<br />Grahams rol als Joline is briljant. Ik vond het prachtig hoe subtiel maar volledig ze in staat was om een intelligent besef over te brengen van haar verplichting om haar woorden en daden te eerbiedigen <0xE2><0x80><0x93> door haar woord te houden tegenover een groep, of vrienden, of echtgenoot, wist ze dat ze zichzelf belachelijk maakte en/of teleurstelde in een wereld die niet in staat was om haar woord te eerbiedigen, zoals zij dat wel kon. Maar zelfs met die kracht was ze volledig verbonden met de mensheid en omarmde ze met een volhardend hart hun zwakheid en mislukkingen. Het personage van Joline was verbazingwekkend goed gespeeld, en toen ik de film verliet, was ik verbaasd dat ik me niet kon herinneren dat ik ervoor was genomineerd. Oké, niet zo verbazingwekkend, want Amerikaanse prijzen gaan meestal naar vrouwen in'serieuze' rollen, vervuld van angst en de juiste hoeveelheid naaktheid, wat deze film niet had. Wat hij wel had, was veel beter, en dat was de moed van deze vrouw om zichzelf te ontdekken met de hulp van nieuwe vrienden en een sjamaan met zelfkritiek.<br />Ik geef toe dat ik een beetje een softie ben voor excentrieke personages die hun eigenaardigheden weten te beheersen terwijl ze eerlijk en oprecht blijven terwijl ze zich door het mijnenveld bewegen van wat 'juist' maatschappelijk gedrag en 'aanvaardbaar' intermenselijk contact omvat. Dus als mensen zich in jouw wereld moeten aanpassen aan normaal gedrag, dan zal deze film je niet bevallen. En dat was, naar het schijnt, een van de gemeenschappelijke draden in de kritieken.<br />En ik ben altijd in voor een goede woordkeuze als die vragen oproept over menselijk gedrag en ethisch/filosofische waarden. Tot aan deze film had ik het emotionele verband niet gelegd tussen toegewijd zijn (aan een zaak of eerlijkheid of zoiets) en toegewijd zijn (aan een krankzinnigengesticht). Op welk punt wordt je toewijding aan een persoonlijk gevoel van waarheid en actie in het leven een eenrichtingsbiljet naar krankzinnigheid? Dat klinkt als een eenvoudige vraag, of als een vraag die gemakkelijk als retorisch kan worden afgedaan. En toch gaven maar weinig critici <0xE2><0x80><0x93> ik denk misschien twee <0xE2><0x80><0x93> direct of indirect commentaar op dit aspect van de film.<br />Een prachtige film. 8/10.<br /><br />