Wat is het sentiment van de recensie?

<br />Ik begrijp dat mensen andere verwachtingen hebben van lowbudget arthousefilms. Ik weet ook dat John Sayles een soort gloed over zich heeft, die aardse, intellectuele anti-hollywoodvibe, <0xC3><0xA0> la Tim Robbins, de gebroeders Coen en Atom Egoyan, die hem vanaf het begin tot een lieveling van de critici maakt.<br />Maar dit is geen goede film. Het spijt me, dat is hij gewoon niet.<br />Hij dendert door. Hij heeft te veel personages. De toon is onevenwichtig, de kijk op de zaak is verward, het acteerwerk gaat alle kanten op, van naturalistisch tot over de top. Hij blijft lange tijd hangen bij kleine personages die ons niet interesseren en snijdt weg van spannende scènes juist als het goed gaat. <br />Het mist het doel.<br />De ergste tekortkoming in de film is dat de twee personages die het dichtst bij een hoofdpersoon staan, Edie Falco's Marly en Angela Bassetts Desiree, rechtlijnig zijn en geen enkele drive hebben. Marly is een apathische dronkaard, doordrenkt van de inertie van haar eigen leven. Desiree is een vrouw die gevangenzit in haar eigen onderdrukte pijn. Als de wereldvisies van je twee hoofdpersonen kunnen worden samengevat in de frasen 'Het kan me niet schelen' en 'Ik wil hier weg', waarom zou het publiek zich daar dan druk om maken?<br />Ik zal eerlijk zijn: Sayles schrijft grappige dialogen. Hij is heel goed in het creëren van een scène. Het probleem is dat deze scènes nergens heen gaan. De film heeft geen ruggengraat. Geen drive. Hij heeft geen enkele belangstelling voor een van de personages. Naar mijn mening is hij ook te prekerig over het grote, slechte Amerikaanse bedrijfsleven dat de kleine man opeet.<br />Als je een goede 'kleine' film wilt zien, moet je David Lynch' 'Straight Story' zien.