Wat voor toon heeft de volgende recensie?

WAARSCHUWING: Deze passage lezen nadat je de film hebt gezien! Net als 'Easy Rider', die een jaar eerder is uitgebracht, probeert 'Joe' te illustreren wat er gebeurt als de tegencultuur en de rest van het (hoewel rechts) Amerika elkaar ontmoeten: er komt een gewelddadig einde aan. Hoewel deze film voor het grootste deel een traag vertoon is van de traditionele 'ouderwetse' Amerikaanse moraal versus de 'doe-wat-je-wel-kunt'-levensstijl van de jaren zestig, is het ook een commentaar op de hogere klasse versus de lagere middenklasse en hun onvermogen om elkaar in het midden te ontmoeten, zoals geïllustreerd wordt wanneer de Comptons de Currans ontmoeten. Boyles 'Joe' vertegenwoordigt een generatie die vastzit in de jaren veertig en vijftig, waar 'een rooien voor mammie (of jap of hippie, wat dat betreft) vermoorden oké is zolang het Amerika helpt en redt. Joe en zijn vrouw Mary Jo zijn duidelijk de archetypen voor Archie Bunker en Dingbat-vrouw Edith. Het einde van deze film <0xE2><0x80><0x93> die voor altijd bekend zal blijven omdat hij gewelddadig is (maar niet bloederig, er is helemaal geen bloed te zien) <0xE2><0x80><0x93> is echter onevenwichtig. Joe maakt de hippiegeneratie (verbale) af en gaat vervolgens (letterlijk) met hen in zee om in hun gelederen te infiltreren om Comptons dochter op te sporen <0xE2><0x80><0x93> terwijl hij duidelijk van het idee had moeten walgen, maar het separatistische idee laat voor wat het is omwille van de seks. Wanneer hij door diefstal wordt verraden (lees: vertrouwen van de oudere generatie in de nieuwe generatie), slaat hij toe door een niet-aflatende reeks moorden. Misschien is het aan de Tarantino's van Hollywood te danken dat de toeschouwer een bloederige dood in de slotscène verwacht, maar de bloedeloze schietpartijen verlangen naar enige impact of realisme. 'Joe' is geen geweldige film, maar het is een interessante vertoning van klasse- en cultuurverwantschap en de dierlijke onderliggende uitersten van de generatiekloof.