Wat is het sentiment van de recensie?

Toen Nathaniel Kahn aan deze reis begon, wist hij nauwelijks wie zijn vader in werkelijkheid was. Aan het eind van de film heeft hij hem gevonden en heeft hij zich verzoend met het vreemde leven dat hij als kind heeft geleid.<br />Louis Kahn was de vader. Hij was de architect van een architect. Zijn ontwerpen waren misschien te complex, want hij probeerde gebouwen te maken die niet pasten in de trends van die tijd. Het is ironisch dat hij nooit de roem heeft bereikt die sommige van zijn tijdgenoten zo gemakkelijk ten deel viel. Hij had een visie en is daar nooit van afgeweken. We zien kenmerken van zijn unieke stijl in de gebouwen die hij achterliet als erfenis voor de mensheid. Elk van zijn creaties is uniek in die zin dat ze geen werk van andere architecten imiteren.<br />Het leven van Louis Kahn was nogal gecompliceerd. Hij was getrouwd, maar hij had affaires met twee van zijn assistenten, die hem een meisje en een jongen opleverden, naast de wettige dochter die hij bij zijn vrouw had.<br />Als jongen leefde Nathaniel Kahn in een afgelegen gebied, ver weg van zijn vader, die hem alleen's avonds laat bezocht. Louis Kahn heeft deze kinderen nooit herkend, hoewel het heel duidelijk is dat ze allemaal van het bestaan van de anderen op de hoogte waren. Het is tragisch dat Louis Kahn alleen stierf in Grand Central Station, toen hij terugkeerde van een reis zonder vrede te hebben gesloten met de vrouwen en kinderen die hij nooit als zijn eigen kinderen heeft erkend. Waarschijnlijk gaf hij veel om al zijn kinderen, maar hij blijft gedurende de hele film een afstandelijke figuur. We leren de man nooit kennen, hoewel Nathaniel aan het eind in zijn zoektocht naar het leven van zijn vader de meeste ontbrekende stukjes van de puzzel vindt.<br />Dit is een persoonlijk verslag over het leven van een kunstenaar. Dankzij die zoon, die de moed heeft om het verhaal te vertellen, zijn we bijna gaan wroeten in het leven van Louis Kahn en zijn uitgebreide familie.