Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ongebruikelijke film over een man die vriendschap sluit met zijn sociale tegenpool uit angst voor chantage. Peter Boyle maakt deze film met zijn grofgebekte, lompe vertolking van een stijve 'Joe' uit de arbeidersklasse, die verliefd is op het verleden, bang is voor de toekomst en zich zorgen maakt over het heden. Het eerste halfuur van de show gaat over het filmdebuut van de jonge Susan Sarrandon als Melissa Compton, een zwak, wilskrachtig, rijk meisje dat samen met haar loser-vriendje de goot in duikt, compleet met een volledige naaktscène. Haar vriend is de zwakke plek van de film, een slecht geportretteerde drugsverslaafde dealer die na Sarrandons overdosis zijn ondergang tegemoet gaat. Joe zit in een bar te razen en te tieren over minderheden, misdaad, hippies en drugs, en het is niet moeilijk te zien dat de latere tv-figuur Archie Bunker van Norman Lear is gebaseerd op een opgeschoonde versie van Joe. De vergelijking gaat zelfs door tot Joe's vrouw en privéleven en vrijetijdsbesteding. Joe dringt binnen in het leven van Bill Compton, Melissa's vader, en de twee vormen een onwaarschijnlijk paar als ze op zoek gaan naar Melissa, die is weggelopen van de drugsbehandeling en terug is gegaan naar de drugsverslaafden die ze haar vrienden noemt. Hun zoektocht leidt hen naar een 'oar-gee'. Joe is een grappige film, die op het eerste gezicht anti-geweld en anti-racistisch is. Maar de hoofdpersoon, Joe, wordt het instrument van de opschudding die hij vreest als hij binnenkomt en zich voegt bij de onwettige en ongebreidelde seksuele uitspattingen waar hij tegen tekeergaat. Dus in dat opzicht schiet de film tekort om een krachtige boodschap te zijn en laat hij je achter met de vraag waar het uiteindelijke resultaat eigenlijk om draaide.