Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Philippe Garrel laat ons de vergeten sfeer van de Nouvelle Vage inademen, bijna verloren te midden van de overblijfselen van zijn oude pracht, maar klaar om weer uit zijn as te herrijzen als hij teruggeroepen wordt uit het verleden. Zij die een beetje bekend zijn met de onderdanen van de regisseur, daarentegen, weten misschien heel goed dat hij geobsedeerd is door een blijvend gevoel van verlies wat betreft de wispelturigheid van de werkelijkheid. 'Les amants réguliers' laten ons daarom de parallelle verhalen zien van een 'amour fou' en van een verleidelijke revolutie die ten onder is gegaan onder de leiding van jonge Franse studenten.<br />Het eerste deel van het verhaal gaat over de dramatische gebeurtenissen van mei 1944. 68 in Frankrijk werd opgeroepen in een reeks verbazingwekkende plansequenties, een soort film-verité-stijl, die de studentenopstand in alles behalve een benijdenswaardig licht tegen een pikzwarte achtergrond plaatst.<br />Er valt veel te zeggen over de eigenaardigheden van zwart-witfoto's die worden gebruikt om de strijd tussen studenten en politie te beschrijven, waar de sterke contrasten een onrealistische sfeer geven aan de reeksen en de duisternis de opgewonden lichamen omhult die hen in mysterie hullen. De beelden, die volledig van woorden zijn beroofd, tonen de ware uiting van de mythe, gemaakt van grof geweld, die steeds meer wordt benadrukt door de vermoeide realiteit van de schietpartijen. Het individu telt hier helemaal niet: hij heeft de neiging te verdwijnen in de massa. Wat in deze vechtscènes werkelijk van belang is, is de betekenis van de massale suggestie, de blinde woede van de jeugdige aanval, sinistere lofzangen op de macht van de meute, zelfs als ze als afzonderlijke entiteiten worden voorgesteld, los van enige emotie, met de kille en afstandelijke blik van een entomoloog die zijn insectenverzameling wil catalogiseren.<br />Het tweede deel van het verhaal wordt op een rustiger en meest intieme manier beschreven. Aan de horizon staat het verontrustende portret van een egocentrische generatie die op zoek is naar haar verloren tijd, die volkomen ontgoocheld is over de individuele waarden van de mens, die geneigd is om op haar eigen as rond te draaien tussen opiumdampen en een grafrede uit te spreken ter ere van haar recente nederlaag.<br />'Les amants réguliers' Van tijd tot tijd lijkt de schaduw van de grote Robert Bresson, herzien en gecorrigeerd door Garrels bijzondere gevoeligheid, over het onderwerp van de menselijke verdwazing te vallen, een onderwerp dat ons, hoe pijnlijk ook, tot de waarheid kan brengen. Naar mijn mening, als een man diep in de onderlaag van het verhaal probeert door te dringen, zal hij waarschijnlijk merken dat hij de duistere kant van zichzelf naar boven kan halen, met gruwelijke en onherstelbare gevolgen.