Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film is waarschijnlijk de beste nieuwe Franse film die ik tot nu toe in deze eeuw heb gezien. Er zijn een paar geweldige geweest, zoals Noe's Irreversible, Greens Le Pont des Arts en Hadzihalilovic's Innocence <0xE2><0x80><0x93> maar geen ervan haalt het bij de tijdloze glorie van Les Amants Reguliers.<br />De film is een beschrijving van de gebeurtenissen van mei 1968 en van wat er in de nasleep van die dag gebeurde en dat is hij ook en een update van, en een eerbetoon aan, de Nouvelle Vague-films uit die tijd. Wat de weergave van de rellen in Parijs betreft is de film uiterst accuraat (ik ben pas 19 en ik was <0xE2><0x80><0x93>' De rellen worden niet verheerlijkt of prachtig gefotografeerd, zoals die in Bertolucci's _The Dreamers_ (waar de film in veel opzichten op lijkt) maar worden in groezelige zwart-witopnamen gefilmd, met dank aan de uitstekende William Lubtchansky. Het liefdesverhaal dat na de rellen van 1968 het belangrijkste onderwerp van de film is, wordt in verbluffende en veel minder wazige opnamen gefilmd en slaagt erin ware gevoelens van liefde en adolescente verwarring op te roepen te midden van de anderszins politiek betrokken en ogenschijnlijk koude omgeving. De film is een prachtig liefdesverhaal en straalt uit dat de regisseur zijn eigen ervaringen aan het eind van de jaren zestig wil weergeven, wat de film des te meeslepender maakt. Maar de film is ook een eerbetoon aan de hele Nouvelle Vgue-canon. Veel van de dialogen doen denken aan het vroege werk van Truffaut, en de lengte, de non-actie en de mindere structuur van de plot doen denken aan Eustache of Rivette. Er zijn zelfs Godard-achtige verfremmungs-effecten met de personen die rechtstreeks in de camera kijken en zelfs rechtstreeks Bernardo Bertolucci aanspreken. Deze film is ongetwijfeld een antwoord op Bertolucci's _The Dreamers_ en is ook een Nouvelle Vgue-huldeblijk, maar toch staat hij op zichzelf als een prachtig en stralend liefdesverhaal. Het komt erop neer dat deze film ongelooflijk is en als je van Franse cinema houdt, moet je er niet van wakker liggen. Het is misschien wel de beste Franse film sinds Eustache's La Mamain et la Putain.