Wat is het sentiment van de recensie?

Een van de plezierigste aspecten van het kijken naar een film is dat je helemaal opgaat in de film. Dat hij je helemaal overspoelt, zodat je hem in je opneemt zoals hij is, en hem dus ten volle ervaart. Elke keer dat ik hem zie, is 'The Egyptian' zo'n film. In de loop der jaren is het een film die door critici met liefde is gehaat. Velen hebben pijltjes gegooid naar de kwetsbaarheden ervan. Maar misschien komt dat eerder door de toon die de film meebrengt dan door zijn meest voor de hand liggende kenmerken. Hij is tegelijkertijd afschrikwekkend, afstandelijk, mogelijk gevaarlijk; pas op voor wat er binnenin zit! De spookachtige akkoorden van de muziek, gezien boven het logo van 20th-Fox, leiden ons naar titels met een turkooizen belettering van een andere wereld.<br />Vreemd! Archeologisch! Decadent! Het is alsof we afdalen in een of ander gewelf van de oudheid, waarin zich grote schatten kunnen bevinden, vermengd met onzekere gevaren. (Je zou je kunnen voorstellen dat Darryl Zanuck bevel geeft: 'Maak het oud!') En dan, wat een duister drama ontvouwt zich, allemaal binnen de toon die aan het begin is gezet.<br /><br />Van Hollywoods 'Egyptische Trilogie' uit het midden van de jaren vijftig schilderde 'The Ten Commandments' de strengheid van de beschaving, het fenomenale 'Land van de farao's' zijn bouten en moeren, terwijl 'Het Egyptisch' ons alles toont, van glamour tot tragedie, om ons over te verbazen.<br />Het is niet nodig om veel over de spelers te zeggen, maar ik denk dat Bella Darvi met het verstrijken van de tijd wordt gered. Wat een volmaakt gezicht voor de rol, zo uit een schilderij van de symbolisten. Als haar acteerwerk iemand niet bevalt, kan worden aangevoerd dat ze, in haar rol van 'courtisane', duidelijk beter is in bed dan dat ze tegen een arme, hulpeloze bewonderaar loopt te leuteren. Ik denk dat Curtiz de gekte van haar sado-masochistische relatie met het personage van Edmund Purdom met aplomb heeft vastgelegd, met censuur als het ware. Sir Peter Ustinov was in zijn memoires behoorlijk aardig voor 'The Egyptian' en schreef dat het was 'alsof je verdwaalde in een enorm decor voor 'Aida'. Zijn uitspraak van het woord 'bier' heb ik zelf nog lang daarna overgenomen. (Een van de historisch correcte verwijzingen in de film: het door de Egyptenaren uitgevonden bier!) Henry Daniell, ega's, wat een perfecte voorstelling. Een van de beste momenten: John Carradines existentiële observaties over het zand van de tijd. En Purdoms uitspraak over het bestaan voorbij de zonsondergang van de wereld. Als dat nog niet episch genoeg is, wat dan wel?<br />Natuurlijk is de muziek, net als al het andere, subliem. Het wordt vaak opgemerkt dat Alfred Newman en Bernard Herrmann een van de meest meeslepende stukken op het scherm hebben geschreven, volmaakt harmonieus, maar elk thema is goed ontwikkeld, met een eigen leven. Newman, die door DFZ tijd nodig had, riep Herrmann erbij, iemand die hij onvoorwaardelijk kon vertrouwen, om de helft van de last op zich te nemen. Het was duidelijk dat Benny, die niet de gemakkelijkste was om mee te werken, voldoende respect voor Newman had om hem echt inspirerende muziek te laten spelen. Ze wisselden elkaar af, een ingenieuze aanpak. Er zijn hier geen spoilers over wie wat heeft gedaan, maar Benny brengt een zekere scherpte met zich mee, mysterieuze, ontzagwekkende geluiden. Alfred brengt kruiperigheid, verlangen, ontroering. Beide zijn volmaakt episch. Zelfs op een verkleinde tv-opname is het effect van de namen van de twee componisten naast elkaar in de hoofdtitels te zien, die op het ultrabrede anamorfische scherm gemakkelijk zouden kunnen, overweldigend.<br />Leon Shamroy, de decaan van CinemaScope, laat ons hier niet in de steek. Het lugubere groen en de sombere schaduwen (waarschijnlijk vervormingen in al die vreselijke tv-opnamen die ik heb gezien) laten ons niet in de steek. Ik heb in de loop der jaren gezien dat het multidimensionale script (door de grote Philip Dunne en WB-veteraan Casey Robinson, die Curtiz met zich mee moet hebben genomen naar 20th Street) volmaakt wordt begeleid door het multidimensionale script (door de grote Philip Dunne en WB-veteraan Casey Robinson, die Curtiz met zich mee moet hebben genomen naar 20th Street). Hoe opmerkelijk is het dat Shamroy, die net zo'n instituut was voor de cinematografie bij Fox als Newman voor de muziek, 'Cleopatra' een paar jaar later zou monteren, maar in de heldere, scherpere beelden van Todd A-O uit de jaren zestig. Die oude studiojongens zijn echt helden van me.<br />Voor mij, wie wil zich druk maken over alle onvolmaaktheden en kritiekkansen in een film als deze? Ik geef me liever helemaal over aan de betovering en duik weg in de zee van weelde om na de inspirerende climax van 'The End' Verfrist, ontroerd en hunkerend naar meer.<br />En ja, we moeten 20th-Fox vragen om een dvd-uitgave die de erfenis van DFZ waardig is.