Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit was een van die films die ik altijd tegenkom (of het nu op tv is of op een goedkope dvd), maar het kwam nooit bij me op om hem te proberen, omdat ik dacht dat ik niet veel zou missen. Hij draaide op één avond en ik dacht, nou ja, waarom ook niet. Het was een goede beslissing, want ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er zo lang over had gedaan. Ik was ervan onder de indruk, want het is een van de beste films van Burt Reynold ('Deliverance', 'White Lightning' en 'Boogie Nights') en gaat terug naar die ruige, hardboiled misdaadthrillers uit de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw die...' Ik ben niet bang om onheilspellend duister te zijn en alles op alles te zetten om personages op te zetten, ze met realistische, brute kracht in te pakken en de plaatselijke locaties (zoals hier in Atlanta) met grondfoto's in het geheel te integreren. In bepaalde tinten doet het me een beetje denken aan 'Dirty Harry', maar dat is een beetje vaag. Hoe scherp geslepen de bluesmuziek ook is, met zijn broeierige kicks, funky overgangen en onsamenhangende geluiden, het deed me erg denken aan de pulserende muziek van Lalo Schifrin die hij voor 'Dirty Harry' had georkestreerd. De muzieksoundtrack daarentegen is raak of mis.<br />Brigadier Tom Sharky was een narcotica-agent uit de Atlantische Oceaan voordat een uitglijder tijdens een arrestatie hem gedegradeerd heeft tot zedendelinquent. Samen met zijn nieuwe team stuiten ze op een prostitutiebende, die hun aandacht trekt omdat die eigendom is van een moeilijk op te sporen en veroordeelde misdadiger. Wat ze opdiepen is een prominente regeringsfiguur en een callgirl die hun een paar belangrijke namen kan geven, maar ze moeten haar te pakken krijgen voordat ze een doelwit wordt.<br />Burt Reynolds optredens, maar ook zijn regies, zijn onbuigzaam en gespierd op een manier die paste bij zijn laconieke, keiharde optreden en bij Gerald Di Pego's thematisch hard en strak scenario (dat was aangepast aan de roman van William Diehl). Nou ja, hij toont wel een soort hartverwarmende/inzichtelijke gedachten in die wapenrusting binnen de scènes met de innemend bekwame Britse actrice Rachel Ward, of het nu de scènes zijn waarin hij vanuit een ander gebouw naar haar zit te kijken (en langzaam verliefd op haar wordt) of de scènes waarin ze uiteindelijk samenkomen, maar die laatste interacties vertragen het momentum wel, maar geven het een noir-karakter als een tik op de vingers. De uitvoeringen zijn redelijk goed, met Reynold die een geweldige verstandhouding opbouwt met de uitzonderlijke acteurs Charles Durning, Earl Holliman, Brian Keith, Richard Libertini en Bernie Casey. De vernietigende godslasterlijke taal en geestige dialogen tussen die kerels waren geweldig. Wat de corrupte schurken betreft, Vittorio Gassman bouwt aan imponerende kracht en macht, maar het is niet genoeg.' Henry Silva (die voor deze rollen in de wieg lijkt te zijn gelegd) is een ijzig geslepen en onstuitbare draai die de show maakt. Waarbij zijn verschijning de dingen lijkt aan te geven die moeten komen en ze helpt op hun plaats te vallen. Plus dat zijn met adrenaline gevulde en gewelddadige kat-en-muis- climax met Sharky en zijn team briljant is uitgevoerd.<br />De opwindende actiescènes mogen dan snel en droog zijn, maar ze blijven dodelijk gewelddadig, als een immens tandenknarsende ondervragingssequentie. Een paar handige, oude modefilmtechnieken dragen bij aan de spanning. Het intrigerende materiaal zorgt ervoor dat het karakter heel tactisch wordt weergegeven, maar als we denken dat het soepel verloopt, biedt het een paar botte verrassingen en een paar heftige confrontaties.