Wat is het sentiment van de recensie?

De ondertitel van de film is: 'Je denkt dat je weet wie je bent. Je hebt geen idee.' Ik verwerp zowel het gesuggereerde idee dat ik geen idee heb wie ik ben als de daaruit voortvloeiende suggestie dat deze film me vertelt wie mensen werkelijk zijn. Als mensen in het echte leven echt zo zijn, man, dan zijn we de lul.<br />Een galante film die ik laat op de avond binnenliep en voortijdig weer verliet. Een film die zo opgaat in zijn doel om _The Race Film of All Time_ te worden dat hij de gereedschappen die een film moet gebruiken uit het oog verliest.<br />De regels van Hollywood zijn als volgt: als je iets in de eerste helft laat zien, moet het in de tweede helft worden gebruikt. Dus het pistool dat de dochter bang is dat haar vader zal kopen, zal op de een of andere manier in de tweede helft van het verhaal terechtkomen. De regels van Hollywood zijn om dialogen 'echt' te maken <0xE2><0x80><0x93> een concept dat met elk decennium verandert. Is deze 'echte dialoog' op de een of andere manier minder bespottelijk dan de 'echte dialoog' van Kevin Smith tien jaar geleden? De regels van Hollywood stellen dat we de scène kiezen, en naarmate er meer actie is, beweegt de camera dichter naar de gezichten <0xE2><0x80><0x93> in deze film vooral om de veronderstelde schaamte, vernedering en het transcendentale realisme van de personages te kunnen zien. De snaren worden harder, de belichting wordt trager en het is de bedoeling dat ons hart breekt.<br />Deze film is even grof manipulatief als leeg. Ik heb mijn eigen vooroordelen tegen L.A., dat geef ik eerlijk toe, dus om die vooroordelen te bestrijden zal ik niet zeggen dat dit een natuurlijke situatie is, die voortkomt uit de locatie, maar waarschijnlijk eerder uit de auteur en de regisseur. De schrijver Paul Haggis toonde al in zijn Million Dollar Baby een voorkeur voor polemiek boven de mensheid, in ieder geval had hij een regisseur die begreep hoe hij de visie van de film de beste ideeën van een script naar voren kon laten brengen. Nu Paul Haggis zijn eigen handen op de camera heeft, wordt het duidelijk dat hij niet alleen niet weet hoe hij een waarachtig, natuurlijk menselijk drama moet schrijven, maar dat hij ook niet weet hoe hij het moet fotograferen of regisseren. Paul Haggis komt uit het land van de televisie, laten we dat niet vergeten: het land van de geslonken verwachtingen.<br />Alles is even voor de hand liggend als een tv-film, alleen bestemd voor eenvoudige geesten <0xE2><0x80><0x93> Haggis hamert er keer op keer op dat mensen op het eerste gezicht misschien afschuwelijk lijken, maar dat ze verborgen pijnen hebben. Dat is een aardig idee, maar het wordt zo huichelachtig gepresenteerd dat de hele combinatie van goed en kwaad een amateuristisch tintje krijgt. De film wordt structureel afgebroken, in de traditie van Magnolia en andere eerdere films. De montage is net zo typisch en conventioneel 'cinematisch' als de film zelf. Als er sprake is van een dramatische beweging, zoals een deur die opengaat of een auto die langsrijdt tussen het subject en de camera, gebruiken de redacteuren die extreme beweging om de geknipte scène een kinetische kwaliteit te geven. Het probleem is dat er, afgezien van de drang om de dingen in beweging te houden, heel weinig intelligentie en denkwerk achter de geknipte scènes zit <0xE2><0x80><0x93> alles wordt volgens het boekje gedaan. Niet alleen worden de marionetten van deze afgrijselijke rassenshow onhandig aangepakt, maar zelfs de gordijnen worden met incompetentie omlaag en omhoog getrokken.<br />De film probeert wanhopig de werkelijkheid weer te geven, maar er is gewoon geen enkel talent voor. Sommige acteurs zijn goed, sommige acteurs zijn slecht, en de hele voorstelling wordt vertroebeld, omlaaggehaald door de lage, lage esthetiek van de film. We hebben cinematografie die technisch helder is: we kunnen de scène zien, we hebben een duidelijk inzicht in wat er gebeurt. Maar niet alleen is de cinematografie onopvallend, maar het is ook onnadenkend camerawerk en decorwerk dat gelooft dat het werkelijk geïnspireerd is. Het resultaat is kleine stilistische verfraaiingen die je herkent maar die niet echt iets toevoegen aan het drama of het pathos. Bijvoorbeeld <0xE2><0x80><0x93> en dit is een spoiler <0xE2><0x80><0x93> zoals een vader zijn stervende kind vasthoudt (de vader zou ook neergeschoten kunnen worden, dat heb ik ook gedaan). Blijf in de buurt om erachter te komen) de camera ziet zijn gezicht en geeft ons de beroemde _Vertigo-track/zoom_. De _Vertigo-shot!_ Op dat moment werd de film hysterisch en moest ik gewoon weg. Ik moest weg omdat het zo slecht was. Ik ging weg omdat ik midden in een vol theater zat en ik het publiek wilde laten weten dat ik schoon genoeg had van leeghoofdige Hollywood-'kunst' die vol geluid en woede is, maar niets betekent (in de woorden van de Bard). Ik heb er een hekel aan om zulke goede Shakespeariaanse verwijzingen te verspillen aan zoiets opmerkelijk slechts.