Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ondanks een paar werkelijk prachtige locaties in de orientatie en af en toe energieke muziek van Franco Micalizzi, haalt deze film het niveau van Joe d'Amato's soortgelijke pogingen niet helemaal en blijft hij zo'n beetje net zo goedkoop. De schrijfster van het oorspronkelijke boek 'Emmanuelle: The Joys of a Woman', Emmanuelle Arsan, regisseerde en had een vrij kleine rol in deze film, die voornamelijk een pornografisch beeld geeft van een heel jonge Annie Belle die in allerlei vreemde seksuele situaties terechtkomt. Haar vriendje, gespeeld door ZOMBIE's Al Cliver, vindt het goed dat ze met iedereen naar bed gaat en haalt haar zelfs over haar praktijken voort te zetten, zelfs nadat ze getrouwd zijn! Orso Maria Guerrini komt langs als een professor die o zo meestal getrouwd is met twee vrouwen, van wie er één door Arsan zelf wordt gespeeld. Hoewel de film veelbelovend begint met een paar hilarische dialogen als 'kan je me zien met het blote oog?'... 'ik kan je beter naakt zien!' sjokt hij doelloos voort tot de niet zo spectaculaire finale. Net als d'Amato's Emanuëlle en de laatste kannibalen zijn de hoofdpersonen allemaal op zoek naar een verloren stam, maar verwacht er niet te veel van, er zit geen enkel geweld in deze film, en ook niet veel seks trouwens. Alleen maar een hoop naaktheid en domme dialogen. Het kan geen kwaad om waardering op te brengen voor deze kleine film, al was het alleen maar vanwege de volstrekte logica van de film.