Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben er op de een of andere manier een paar jaar niet in geslaagd deze film te zien, hoewel hij behoorlijk succesvol is geweest en in Israël veel discussies heeft losgemaakt. Het spijt me dat ik het niet eindeloos heb uitgesteld.<br />Het thema van 'Kadosh' is heel reëel en pijnlijk voor degenen die de joodse religieuze wereld kennen <0xE2><0x80><0x93> de plaats van vrouwen in de orthodoxe familie en maatschappij. De basissituatie die in de film wordt beschreven is mogelijk, het probleem is dat de manier waarop hij op het witte doek wordt gebracht en de 'oplossing' die de conflicten die in de film worden beschreven krijgen, verkeerd zijn. Gitai lijkt niet al te veel sympathie te hebben voor mannen in de religieuze wereld, maar zijn benadering van personages die ofwel fanatiek zijn, of niet in staat hun menselijke gevoelens te uiten, maakt het hele verhaal simplistisch. Hij bewijst ook niet veel meer dienst aan zijn vrouwelijke personages, al toont hij hier in elk geval meer sympathie en geniet hij ook van de deelname van twee mooie en begaafde actrices in Jaël Abecassis en Meital Barda. De visie van Gitai is te eenzijdig, zijn filmbudget is te laag, hij concentreert zich op de technische details van het joodse religieuze leven, die misschien interessant zijn voor mensen die hen niet kennen, maar in de context van het hele verhaal helemaal niet relevant zijn. Vanaf een interessant uitgangspunt zien we hier een saaie film die langer lijkt dan hij is, met een zeer statische manier van acteren, een obsessief gebruik van muziek die in hetzelfde register speelt, niet alleen vanuit een musical maar ook vanuit een emotioneel perspectief, en met een zeer onduidelijke, zo niet verwarrende afloop. Het verschil tussen deze film en 'Ha Usjpizin' kwam voort uit en werd beschreven door hetzelfde sociale landschap, dat erin slaagde menselijke gevoelens over te brengen op het doek. In 'Kadosh' zijn er zowel te weinig film als te weinig menselijke emoties.