Is deze recensie positief of negatief?

'Frenzy' is door de meeste critici met spot begroet toen het voor het eerst verscheen en heeft onlangs de ronde gedaan op de Britse televisie. Ik herinner me dat ik het in de oorspronkelijke vertoning zag en toen dacht dat als Hitchcock een of andere bekentenis over zijn ingebakken vrouwenhaat op het witte doek wilde laten zien, hij geen smeriger voertuig had kunnen vinden om dat te doen.<br />Maar de tijd verandert het perspectief, en wat in 1972 misselijkmakend slecht was, zou na al die jaren misschien een herwaardering waard zijn.<br />Zou... maar niet. 'Frenzy' is droesem. De droesem van een ouder wordende regisseur die wanhopig de artistieke vrijheid van het filmen in de jaren zeventig wilde uitbuiten zonder te beseffen dat vrijheid zijn eigen verplichtingen met zich meebrengt <0xE2><0x80><0x93> met name de noodzaak om je werk integer te houden.<br />Er is hier niets te vinden. En er is ook niet veel bewijs van de eerdere briljantheid van de regisseur <0xE2><0x80><0x93> de overgang van impliciet tintelende ruggengraat naar weerzinwekkend expliciet is niet schokkend en voor een oppermachtige stylist ook niet stijlvol: het is gewoon banaal (de verlengde moordscène is precies dat: verlengd, zonder tempo, zonder reden, met geen ander doel dan het goedkoopste regisseursinstinct om te lijken op een hedendaagse kunstenaar als, laten we zeggen, die andere gevierde beoefenaar van goedkope goorheid, Michael Winner). En het gaat van kwaad tot erger, met dialogen die elke menselijke oorsprong tarten (niet in de laatste plaats de bespottelijke afleidingsmanoeuvre naar het huiselijk leven van onze dierbare inspecteur van politie, en de kookkunst van zijn vrouw).<br />Misschien is de scène die het best 'Frenzy' samenvat (en die de meest expliciete aanklacht van Hitchcocks personage is) de rammelende conversatie tussen twee advocaten in een bar, waar ze het over de seriemoorden hebben en het er dan over eens zijn dat de vrouwen in elk geval eerst een leuke tijd hebben gehad door verkracht te worden. Het was gewoon Hitchcock, die een weerspiegeling van zijn eigen vervormde spiegel op het leven door de structuur van de film liet schijnen.<br />Het noemen van 'Frenzy', Hitchcocks laatste grote meesterwerk, verraadt weinig of geen inzicht in wat Hitchcock in feite had bereikt op het gebied van cinematografische trucage, cinematografische sensaties en oogverblindende cinematografische meesterschap.<br />'Frenzy' is daarom nu wat het altijd is geweest: een goedkope, gemene en gierige film die geen van de betrokkenen een dienst bewees, of de nagedachtenis van een filmmaker die in zijn tijd in Hollywood werkelijk een van de grootste was die ooit heeft bestaan.