Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb veel verschillende meningen en recensies over deze film gelezen, en ik begrijp waarom veel mensen gemengde gevoelens hebben over Ponyo, of het nu de verhaallijn is, de animatie, de dialoog enzovoort. En ik geloof dat de eenvoudigste manier waarop ik daar antwoord op kan geven, is dat het een film is voor een veel, veel jongere leeftijdscategorie. Een leeftijdscategorie die veel jonger is dan die van Tonarino Totoro (My Neighbor Totoro).<br /><br />Omdat ik, net als de meeste surfers op deze site, een Miyazaki-fan ben, verwachtte ik de prachtige animatie, de muziek, de ingewikkelde verhaallijn, de grote, gestage ontwikkeling van de personages, hoe het verhaal zich vervlecht met de huidige tijd.' En om je de waarheid te zeggen, begreep ik pas een uur en twintig minuten (met nog twintig minuten in de film) waar dit verhaal over zou moeten gaan of wat er in godsnaam aan de hand was, dat deze film NIET is voor de diepzinnige denkers en harde kern Ghibli-isten, maar voor de peuters en jonge mensen en gelukkige Japanners. Ik geloof ook dat deze film is gebaseerd op eenvoud en creatieve animatie, in de stijl van de Ghibli-studio's, met rechte grashalmen als basis.<br />Het feit dat er geen schurk in voorkomt, verbaasde me echt, afgezien van de vader en misschien die idiote tyfoon. Maar afgezien daarvan is deze film gewoon leuk om naar te kijken; om de geest van een jong iemand te prikkelen en een plezierig gevoel van plezier te geven. Dat is alles.<br />De animatie gaat terug tot de ouderwetse jaren tachtig, begin jaren negentig van Miyazaki's films, waarin heel specifieke details niet zo belangrijk waren, in tegenstelling tot Mononoke Hime (Princess Mononoke) en de laatste. Ik bewonder de eenvoud die een soort van nostalgie opriep toen ik als kind voor het eerst Ghibli-films als Tonarino Totoro zag. De reacties en bewegingen van de kinderen lijken allemaal erg op die van kinderen, en veel van de lichaamstaal van Studio Ghibli is erg opvallend. Studio Ghibli heeft er een paar creatieve momenten en scènes aan toegevoegd die ze er alleen maar mee kunnen doen.' De Japanse dialoog klonk ook heel kinderlijk, en veel scènes en dialogen zijn heel, heel erg afhankelijk van wat Japanse kinderen en moeders zouden zeggen en doen. De muziek was misschien wel heel vrolijk en 'fluweel', zou je kunnen zeggen (zoiets als Totoro) van het begin tot het eind. Zelfs de donkerdere scènes leken niet assertief.<br />Uiteindelijk is deze film uniek. Zo'n beetje elk aspect van deze film is voor kinderen. En ik heb 80 minuten moeten wachten voordat ik dat besefte. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit een film gezien die werd verteld of getoond zoals Miyazaki deed. Het is verfrissend om te zien dat Studio Ghibli nog steeds een verhaal kan vertellen voor een breder en veelkleuriger publiek, en nog steeds die kenmerkende Ghibli-indruk kan maken.