Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik moet zeggen dat het een teleurstelling was. Over het geheel genomen is het geweldig om te zien hoe Aparna Sen de kwestie van schizofrenie heeft aangepakt. Ik weet er niet veel van en heb me laten leiden door wat er in _A Beautiful Mind_ werd beschreven, en hier ook door de interessante beschrijving ervan.<br />Maar wat de teleurstelling voor mij veroorzaakte, waren de kunstmatige dialogen en het te veel gebruik van het Engels. Het is waar dat er in India een nieuwe klasse wordt gevormd/is gevormd die zelfs thuis in het Engels spreekt, maar ik weet zeker dat het niet zo formeel is als in de film. Bovendien leek Waheeda Rehmaan het niet prettig te vinden om alles in het Engels te zeggen. Charu's dialoog in de Bihari-taal leek veel realistischer en beter te verteren. Het tweede punt gaat over de abstracte sfeer die ze aan de film heeft proberen te geven. Ik hou van films met een open einde, maar hier waren veel losse eindjes. Het leek wel of er stukjes van een puzzel aan elkaar waren geplakt om de film te maken. Er leek ook geen centraal thema in de film te zitten. Schizofrenie was zeker het hoofdthema, maar door zuster-zuster, moeder-dochter en dokter-azmi met elkaar te vermengen, werd er geen gebruik gemaakt van broer, Bose <0xE2><0x80><0x93> de vrouw van Bose <0xE2><0x80><0x93> maakte ze het publiek niet duidelijk wat ze eigenlijk probeerde af te beelden.<br />Over het geheel genomen is het een film die geschikt is voor mensen die van slechte films houden, een die vermeden moet worden voor degenen die films alleen maar als amusementsmiddel zien.