Is deze recensie positief of negatief?

Door Dane Youssef<br /><br />Ik keek hier eigenlijk wel naar uit. Ik ben dol op Eddie Murphy en ik vind het heerlijk als een ster met de hand een voertuig voor zichzelf maakt of als iemand die schrijft besluit zijn eigen regisseursdebuut te markeren. Maar als het hoofd van de ster te groot wordt voor de rest van zijn lichaam, bestaat er altijd het gevaar van een groot budget voor een Hollywood- ijdelheidsproductie.<br />Zal de filmmaker het echt houden of zal hij alleen maar grote hoeveelheden geld (dat van de studio, van ons) en tijd (dat van de studio, van ons & van hemzelf) verspillen door zichzelf een uur in de anderhalf uur op de rug te kloppen? Helaas is het hier het laatste. En wat ik nog veel leuker vind, is wanneer iemand nieuw en fris leven blaast in een uitgeput en uitgedroogd genre. Dat is hier allemaal niet het geval. De strijdende nachtclubfilms zijn zo doorgewinterd dat zelfs de parodieën ervan saai en uitgekauwd zijn.<br />Murphy doet geen van beide. Hij doet het meest afgezaagde: hij plugt in in een routinematige conventionele gangsterfilm en speelt hem even serieus alsof het The Godfather was. Het is net een script waarin ze bij de volgende versie de grappen en nieuwe ideeën erin stoppen. Maar het lijkt wel alsof iemand met invloed er gewoon naar heeft gekeken en heeft gezegd: 'No Son this is fine.'<br />Waarschijnlijk Murphy. Hij wordt overal voor geprezen. In de openingsshot van de prachtige witsatijnen lakens wordt zijn naam ongeveer vijf keer boven de aftiteling vermeld.<br /><0x3E><0x3E> Een jonge wees redt het leven van Pryor en Pryor adopteert de kleine schooier.<br /><0x3E><0x3E> Twintig jaar later is Pryors krot een eersteklas hotspot geworden. Ze verdienen bakken met geld en een gangster wil dat ze actie ondernemen. Hij heeft zelfs een corrupte agent in dienst. Maar Pryor bedenkt een plan, <0xC3><0xA0> la 'The Sting'.<br /><0x3E><0x3E> Murphy's scenario speelt als een onvoltooide eerste versie waar niemand het lef voor had. De acteurs mogen eigenlijk niet zo vaak op het toneel staan, als ze dat al mogen. Zelfs de almachtige Murphy lijkt op de automatische piloot te <br /><0x3E><0x3E> Pryor toont net als Sugar Ray zijn klasse en hoffelijke manieren (misschien had hij zijn personage BROWN Sugar Ray beter Sugar Ray Roofer kunnen noemen, als bewijs dat deze een poetsbeurt nodig had), maar iedereen is hier in feite gewoon op vakantie.<br /><0x3E><0x3E> De Oscarnominatie die de film kreeg, is ruimschoots verdiend (Joe I. Tompkins' Best Costume Design), maar de kwaliteit van de film is het enige wat de '30' authentiek maakt.<br /><0x3E><0x3E> Sommige sets zien er een beetje nep uit, maar dit zou een soort komedie moeten zijn. Het komt zelden voor dat een film zowel een Razzie als een Oscar krijgt (tenzij het een van Lucas' nieuwe 'Star Wars'-hoofdstukken is).<br /><0x3E><0x3E> Het is 1938 en iedereen praat alsof het 1988 is, vooral de komieken. Dit is de formule van een prehistorische blanke man. En met al die zwarte komieken en satirici verwacht je dat ze het genre aan de schandpaal nagelen of er in elk geval nieuw leven in blazen. Nee hoor. Murphy is hier zo'n beetje aan het toeren.<br />De grote Roger Ebert vatte het perfect samen toen hij in zijn recensie opmerkte: 'Murphy benadert zijn verhaal meer als een gekostumeerd feest waarbij iedereen er fantastisch uitziet terwijl ze zich door een plot wringen die al minstens sinds 1938 niet meer nieuw is.'<br />Jasmine Guy is perfect gecast en lijkt zich te verlustigen in haar rol en Michael Lerner heeft het uiterlijk, de kwaadaardigheid en de maniertjes van de eerste maffiabaas. En er zijn momenten waarop Pryor je een idee geeft van hoe een interessanter leider en gezaghebbender figuur zou kunnen klinken. Hij geeft elke scène waarin hij zich bevindt een gevoel van waardigheid.<br />Zou het te veel gevraagd zijn geweest als Della Resse had gezongen? Of in elk geval was opgehouden zichzelf voor schut te zetten met al haar 'Kiss My Ass'-praatjes?<br />En wijlen Redd Foxx krijgt niet de kans om hier een zwanenzang achter te laten. Hij heeft wat heen-en-weergepraat met Resse die heel mooi had kunnen zijn. Nee. Murphy verspilt hier weer een kans.<br />Murphy's Quick is charismatisch en innemend. Maar die momenten zijn schaars en ver van elkaar verwijderd, dat is zeker. Murphy heeft er nog nooit zo goed en zo saai uitgezien. Zijn personage maakte me de hele film door twee keer aan het lachen.<br />De bokser van Stan Shaw met een vreselijk spraakgebrek is niet alleen pijnlijk en g<0xC3><0xAA>nant, maar ook irritant. Er komt meer bij komedie kijken dan iets onplezierigs laten zien. Je moet er een soort luchtige humor en een grappige situatie in verwerken. Als we hem zien worstelen met zelfs de eenvoudigste woorden, krijgen we alleen maar medelijden met hem en ergeren we ons aan Murphy.<br />Kan Murphy een scenario schrijven? Nou, er was 'Raw', maar dat was echt stand-up. Hij heeft de opzet voor 'Boomerang' en 'Coming to America' geschreven, dat staat vast. Maar zij had daar niet het laatste woord over. Misschien had een team van scriptdokters, zoals die van de eerste hulp, dit script weer tot leven kunnen wekken.<br />Murphy's stem. De richting waarin Murphy rijdt is zo langzaam en zo stil dat je zou zweren dat hij af en toe achter het stuur in slaap valt. Hij maakt te veel statische shots en lijkt niet te weten hoe hij spanning moet opbouwen en loslaten. Op een bepaalde manier denk ik dat Snel de echte Eddie Murphy is. Boos, jong, heethoofdig en ambitieus. Maar af en toe charmant. Als hij nu maar eens een keer grappig was.<br />Er is een scène waarin Murphy een minnares in bed heeft die van plan is met hem naar bed te gaan en hem te vermoorden. Je kunt waarschijnlijk wel raden hoe het afloopt. Zoals alles in de film had dit beter kunnen zijn, maar het is niet zo.<br />'Verrassend genoeg' heeft Murphy sinds die tijd geen film meer geregisseerd (hij kreeg een Razzie-nominatie). En hij schrijft ook niet meer de definitieve versie van zijn films (hij heeft de Razzie gekregen voor het schrijven van deze film!)<br />Het is geweldig om naar te kijken en de muziek is prachtig, en er zijn een paar heel mooie scènes. Maar dat valt gewoon onder de categorie 'juweeltjes tussen al die troep'. Daar zijn er niet genoeg van.<br />Had kunnen zijn. Had moeten zijn. Was niet. Nou ja.<br /><br />door Dane Youssef.