Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben dol op de politiefilms van Umberto Lenzi <0xE2><0x80><0x93> _Rome, tot de tanden toe gewapend_ is mijn favoriet <0xE2><0x80><0x93> en zijn _Desert COMMANDOS_ hebben het Italiaanse Euro-oorlogsfenomeen min of meer gelegaliseerd door er in feite in te slagen een behoorlijk goede film te zijn. Geef hem wapens, machines en een paar stoere kerels om mee rond te rennen en het is moeilijk om hem niet te zien.<br />Wat is het dan toch jammer om zijn _Eten Leven_ en _Kannibal Ferox_ tegen te komen. Ze hadden van iedereen kunnen zijn, en als je ernaar kijkt, heb je het gevoel dat hij een contract had, dat hem was verteld wat voor soort films hij moest maken, dat hem een cast en een crew was toegewezen en dat hem een budget, een deadline en een script waren gegeven. Lenzi ging er vervolgens op uit om zijn films op te nemen, op dezelfde manier als waarop iemand bij McDonald's een portie Frans bier in elkaar flanst. Van de twee is EET ALIVE het origineelst <0xE2><0x80><0x93> wat nogal verbazingwekkend is, gezien het feit dat er uitgebreide opnamen in zitten die afkomstig zijn van drie andere kannibalenfilms <0xE2><0x80><0x93> en gemakkelijker te genieten dan CANNIBAL FEROX, zij het niet veel.<br />Ik zal anderen de plot laten beschrijven. Wat me aan de film fascineerde, is dat het allemaal geënsceneerd lijkt, en dat deze film toch een nogal beruchte reputatie heeft als een soort uiting van goede smaak. Hoewel de film een oefening in slechte smaak is, compleet met een scène waarin twee van de mooie bijrollen letterlijk in stukken worden gesneden en levend worden opgevreten door kannibalen, wat het hoogtepunt van de film is, is het probleem dat Lenzi ons de gelegenheid geeft om de scène van het kannibalenfeestmaal goed en lang te bekijken, en het heeft het overtuigende geluid van een aflevering van STAR TREK uit het derde seizoen, compleet met een nepjungle als decor voor de bloederige close-ups. En ik weet niet hoe het met de anderen zit, maar als iemand stukken van mij zou afsnijden en op zou eten, zou ik daar niet gewoon liggen en er ontdaan uitzien. Mijn probleem met de film zou kunnen zijn dat ik veel respect heb voor Lenzi als filmmaker, en ook dit had door iedereen geregisseerd kunnen zijn. Al je kannibalistische conventies worden aangeroerd, maar je krijgt nooit het gevoel dat ze met enige echte overtuiging zijn gefilmd, behalve dan om te proberen Ruggero Deodato uit de zandbak te jagen. De twee regisseurs moeten elkaar beslist hebben gekend en hadden ofwel een soort jeugdige rivaliteit of een oprechte afkeer van elkaars werk en een bewuste behoefte om die te overtreffen. Lenzi heeft het kannibalengenre uitgevonden met MAN VAN DEEP RIVER, Deodato heeft het verknald met JULLIE HOLOCAUST, Lenzi heeft teruggevuurd met EIGEN LEVEN, Deodato heeft hem (en alle anderen) verknald met de superieure CANNIBAL HOLOCAUST, en Lenzi vuurde een laatste afscheidssalvo af met CANNIBAL FEROX, wat ongeveer net zo realistisch is als die Krazy Glu-commercial waarin de man zijn helm met superlijm aan een balk vastlijmt en in de lucht blijft hangen.<br />Deze film is minder wanhopig en wat aarzelender om de kijkers met alles wat heilig is de afgrond in te duwen dan FEROX, wat een soort misplaatste poging blijft om CANNIBAL HOLOCAUST te overtreffen. Deze film is meer een mengelmoes, met een interessant oerwoudavontuur en een Jim Jones-achtige zelfmoordcultus <0xE2><0x80><0x93> de kannibalen lijken er als bijkomstigheid aan toegevoegd te zijn in plaats van de reden voor het maken van de film. Ik denk dat fans van het genre een betere indruk van de film zullen krijgen dan fans van Lenzi's films die op zoek zijn naar iets nieuws van de formidabele regisseur. Hij is niet zo onderhoudend als SLAVE OF THE CANNIBAL GOD, avontuurlijker dan zijn eigen MAN VAN DEEP RIVER en mist zeker de kracht van CANNIBAL HOLOCAUST. Als je die overwegingen combineert met de gerecyclede beelden, waarin de maag zich omdraait bij scènes van dierlijk geweld, vrouwenhatende scènes van seksueel geweld en theatrale, houten methoden bij het maken van een film, dan krijg je een oke-junglethriller met twee of drie opvallende scènes, en Umberto Lenzi was tot zoveel meer in staat.<br />4/10; maar Gore-freaks worden gek.