Is deze recensie positief of negatief?

Christopher Boyce, die in de jaren zeventig in Los Angeles woont, is net van het seminarie gekomen en weer naar huis teruggekeerd toen zijn vader een baan voor hem regelde bij de inlichtingendienst. Zijn oude vriend Daulton Lee is een louche drugsdealer, die in de val wordt gelokt en moet kiezen tussen een carrière bij de narcoticabrigade of een lange gevangenisstraf. Als hij op borgtocht vrijkomt, springt hij eruit en gaat naar Mexico City. Chris biedt Lee aan als zijn koerier te fungeren om geheime documenten aan de ambassade van de Sovjet-Unie in Mexico City te verkopen, omdat hij het een schande vindt dat de Amerikaanse regering de controle over zwakkere landen naar haar hand zet. Maar na verloop van tijd beginnen de twee tegen hun beweegredenen in te gaan en komen ze tot de ontdekking dat ze in iets veel groters verwikkeld zijn dan ze oorspronkelijk van plan waren.<br />Directeur John Schlesinger heeft films als de respectabele 'Midnight Cowboy', 'Marathon Man', 'Sunday Bloody Sunday' en 'Day of the Locust' bedacht. Hoewel 'The Falcon and the Snowman' misschien niet zo hoog wordt aangeslagen, staat het buiten kijf dat dit sombere spionagedrama (geïnspireerd door een waar gebeurd incident) een onrechtvaardig over het hoofd gezien portret van een karakter is. Alles aan dit stuk is nogal ingetogen, zonder dat er echt grandeur in zit. De drijvende kracht achter de film is de bewonderenswaardig veelzijdige hoofdrol van Timothy Hutton en Sean Penn als de twee ambitieuze jonge knapen Chris en Daulton. Penn is vooral goed met zijn ongemakkelijke intensiteit, die goed past bij Huttons voortreffelijke koelbloedigheid. Wat in het begin heel gemakkelijk lijkt, loopt geleidelijk uit de hand als de twee amateurs merken dat ze niet tegen elkaar opgewassen zijn. Het sterk gedetailleerde en symbolische (misdadig gedrag)plan concentreert zich vooral op de relatie tussen de twee en hun gedrag, dat uiteindelijk de ingewikkelde ontwikkelingen laat zien die tot hun ondergang hebben geleid. Het plan opent zich als een wond die nooit goed zal helen, dankzij Daulton. Schlesinger heeft een verslaving aan drugs, waardoor hij helemaal van de kaart raakt en het aan Chris overlaat om alle losse eindjes aan elkaar te knopen. Er is wel sprake van een schrijnend politiek aspect, maar het concentreert zich op de thema's idealisme (Boyce) en hebzucht (Lee) om duidelijk te maken waar het om gaat. Allebei komen ze niet aan bod, en het resultaat is duidelijk. Het stimulerende, potsierlijke script en de wisselwerkingen tussen de karakters rechtvaardigen de beperking. Actie is heel weinig, maar toch wordt er een zekere druk uitgeoefend op Schlesinger's zelfverzekerde, realistische, duistere en zanderige koers. Het ijsberen gaat meestal goed, hoewel sommige scènes te lang lijken te duren, maar hoe het je ook grijpt als het op zijn authentiek paranoïde toon speelt, het bouwt zich langzaam op tot een explosief laatste deel. In de technische productie zit een luchtig aangrijpende muziekscore en een professioneel aangrijpende cinematografie. De bijrollen zijn uitzonderlijk goed bij Pat Hingle, Lori Singer, David Suchet, Boris Leskin, Jerry Hardin en Joyce Van Patten. Kijk ook uit voor Michael Ironside in een piepkleine rol als FBI-agent.<br />Een over het algemeen uitstekende spionagefilm die voornamelijk baat heeft bij getalenteerde hoofdrollen en niet de gebruikelijke inzet. Het is meer een emotionele rit, dan een ingewikkelde rit vol kronkels. Aanbevolen.