Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gewoonlijk begin ik mijn recensies met een uitleg over hoe en waarom ik naar de film heb gekeken die ik aan het recenseren ben. Hier heb ik gewoon geen verklaring voor. Ik moest de volgende dag vroeg op mijn werk zijn, dus het laatste wat ik wilde was naar een film kijken waar ik niets van wist. Maar iets hield me aan mijn comfortabele futon gekluisterd terwijl ik naar die Heather Graham-auto keek. O, ja. Verveling.<br />Graham speelt Joline, een bohemienachtige geschifte vrouw die meer geobsedeerd lijkt door haar huwelijksgeloften dan door de man met wie ze is getrouwd (gespeeld door Luke Wilson). Als haar man besluit op zoek te gaan naar iets beters (werk, vrouwen en scenario's, neem ik aan), begint Joline een fanatieke zoektocht om haar man te vinden en hem uit zijn'spirituele rolstoel' te bevrijden. Het klinkt alsof ik dit verzin, maar helaas is dat niet zo. In werkelijkheid is dit weinig meer dan een acteeroefening voor Graham, die deze rol van Phoebe-van-de-Vrienden dapper aan het oefenen is. O, en om de een of andere reden komt Goran 'ER' Visnjic er ook in voor.<br /><br />De tv-programma's hadden dit ingeroosterd als een komedie, maar ik kon nergens een lach vinden. Ik bedacht dat dit een persoonlijke reis was voor Lisa Krueger (regisseur en schrijfster), in dezelfde stijl als 'Meisje, gestoord'. maar zelfs daar werd meer om gelachen dan hier. Grahams personage is gewoon te egocentrisch om door het publiek te worden gewaardeerd en ik had medelijden met de door de wol geverfde echtgenoot die dapper vocht voor zijn vrijheid van zijn duidelijk geestelijk gestoorde vrouw. Van deze film was maar heel weinig zinnigs te zeggen, want de personages verschenen gewoon in het verhaal alsof ze er gewoon bij stonden te wachten tot Graham zou opduiken, net als de figuranten in 'The Truman Show'. De enige positieve noot die ik uit mijn gekrabbel kon halen was: 'Heather Graham <0xE2><0x80><0x93> lekker wijf'. En dat was niet omdat ik te moe was om van de film te genieten.<br />Eerlijk gezegd is het heel moeilijk om iemand te bedenken die deze film kan aanbevelen. Graham-puristen (een zeer klein aantal bioscoopbezoekers, dat zult u met me eens zijn) zullen zich moeten inzetten om deze prutser te zien, en mogelijk hippe studenten die Amerikaanse indiaanse droomvangers verzamelen, zullen hier iets van willen maken. Het verbaasde me dat de gemiddelde score (op het moment van schrijven) 5.0 was <0xE2><0x80><0x93> dat zou deze film in mijn ogen net zo goed maken als 'Die Another Day' en 'Gothika', en dat is gewoon niet goed. 'Committed' is een eigenzinnige, bizarre puinhoop van een film die noch vermaakt, noch verlicht wordt. Hij is ingewikkeld, zinloos en gewoon te saai naar mijn smaak en waarschijnlijk ook naar de uwe. Denk er niet eens over om hiernaar te kijken.