Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er zijn maar weinig mensen die zullen beweren dat meester-animatieregisseur Hayao Miyazaki een van de weinigen is die dit vermogen bezit.<br />(Nee. Te veel mensen zijn gefocust op John Lassiters'verbluffende' vermogen om andere plotlijnen van films te stelen, er leuke poppenkastvoorstellingen van te maken en dan als genie te worden geroemd... maar ik dwaal af.)<br />(Nee. Te veel mensen zijn gefocust op John Lassiters'verbluffende' vermogen om andere plotlijnen van films te stelen, er leuke poppenkastvoorstellingen van te maken en dan als genie te worden geroemd... maar ik dwaal af.)<br />Miyazaki heeft ons de ene na de andere film gegeven die gaat over belangrijke, volwassen kwesties (meestal met een ecologisch thema) en heeft een intelligent script waarvan zelfs de meest afgestompte kijker, die normaal gesproken een hekel zou hebben aan elke geanimeerde film, intens zou kunnen genieten als hij de kans kreeg. Toch vergeet Miyazaki (bijna) nooit wie Al met al kan ik me geen andere filmmaker voorstellen met dit talent. Waar anders kun je een film krijgen waarin een driejarige (mijn neefje Link) tijdens de verhuizing geboeid stilzit, een zevenjarige (mijn nichtje Amber) het helemaal voor zichzelf vindt (en de'sterrenkracht' van Frankie Jonas en Noah Cyrus kan waarderen), een twaalfjarige (mijn neefje Aaron) die in de recensie stond: 'Natuurlijk was het goed! Alles wat Miyazaki-san doet is goed!' een 32-jarige animatiefan tot tranen toe geroerd door de krachtige regie en schitterende animatie (eh, dat ben ik) en een 58-jarige vrouw (mijn moeder) die in staat is om contact te maken met de moederfiguren (en ik durf te wedden met de oudere chara's) en die houdt van de'schattigheid' van de kindfiguren.<br />En dat is wat ik het meest respecteer aan Miyazaki-san. Hij lijkt op een heel andere manier tot zijn publiek te spreken dan de gemiddelde filmmaker. Oppervlakkig gezien zou 'Ponyo' gezien kunnen worden als een eenvoudig verhaal over een vismeisje dat een voorproefje krijgt van de mensenwereld en daar bij wil horen en van de vriend die ze daar maakt, een jongetje dat Soske heet (een beetje zoals 'De kleine zeemeermin'). Maar hier gaat het om een heel ander niveau. Zoals gebruikelijk bevolkt Miyazaki zijn film met zeer sterke vrouwelijke personages: Ponyo's moeder, Soskes moeder, de oudere dames in een verpleeghuis zijn allemaal echte personages met een eigen wil en een extreem sterke wil.<br />Maar het meisje dat de taart aanneemt, is Ponyo zelf. Als ze eenmaal heeft besloten dat ze de mensenwereld leuk vindt, gebruikt ze gewoon haar eigen wil om haar dromen te verwezenlijken. Haar vader probeert haar onschuldig te houden, en een magische vis, maar de jonge Ponyo weet wat ze wil en wordt gewoon uit eigen wil menselijk. Als ze eenmaal mens is, gaat ze een team vormen met haar vriend Soske, van wie ze heel veel houdt (hoewel misschien niet zoveel als van ham). Soske wordt gevraagd de man van het huis te zijn (op vijfjarige leeftijd) als zijn moeder Lisa besluit dat ze de mensen in het rusthuis waar ze werkt moet helpen tijdens een tyfoon die onbedoeld door Ponyo is veroorzaakt tijdens haar zoektocht naar het menszijn. Frankie Jonas (ja. Hij is familie van de Jonas-broers. Kunnen we dat even vergeten?) geeft misschien wel de beste rol in de film als jonge Soske (wat goed is omdat hij de meeste tekst heeft). Zijn personage heeft ook een sterke wil, maar is ook heel respectvol en vriendelijk <0xE2><0x80><0x93> karaktereigenschappen die jij hebt.' Het is niet waarschijnlijk dat we aan deze kant van de Stille Oceaan een kinderfiguur zullen vinden.<br /><0x3E><0x3E> Uiteindelijk moet Fujimoto de beslissing van zijn dochter en de wens van zijn vrouw, die van hem vervreemd is, verwerken. Hij hoopt dat Ponyo en Soske zich hem 'innig zullen herinneren'. En opnieuw staat Miyazaki toe dat een personage de stereotiepe slechterik wordt. Hoewel Miyazaki hier (om de een of andere reden) enige kritiek op heeft gekregen, is het juist dat wat zijn films zo magisch en toch herkenbaar maakt. In het echte leven is niemand helemaal een slechterik. Alle mensen hebben verschillende tinten grijs. En dat is precies wat Miyazaki met zijn personages doet.<br /><0x3E><0x3E> En dan is er de animatie zelf. In een tijd waarin CGI zeker zou hebben geholpen bij de overvloedige effectenshots in deze film, vooral in het water, heeft Miyazaki ervoor gekozen om helemaal geen CGI toe te voegen. De met de hand getekende animatie was in elk geval gekleurd met digitale middelen, maar elke film in deze film was met de hand getekend en daar was ik erg dankbaar voor. De karakters waren uiterst vloeiend getekend en er leek zelfs een soort lipsynchronisatie op te treden (heel ongebruikelijk voor een animefilm). De achtergronden leken met kleurpotlood te zijn getekend en hadden een geheel eigen effect op het publiek. Zo zag animatie er vroeger uit <0xE2><0x80><0x93> en zo hoorde het er ook uit te zien.<br />Uiteindelijk vond ik Ponyo erg leuk. Zeker niet Miyazaki's beste film (naar mijn mening is die eer nog steeds voorbehouden aan Kiki's Delivery Service), maar nog steeds een tiensterren-pretfilm voor de ENTIRE-familie.