Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De 'Dag van de Jakhals' uit 1973, geregisseerd door Fred Zinnemann van de roman van Frederick Forsyth, was weliswaar geen meesterwerk in het grote geheel der dingen, maar toch een bovengemiddelde thriller, geschreven en uitgevoerd met aanzienlijke zwier, geestigheid en stijl. Het is nog steeds een genoegen om af en toe een film te huren en te bekijken.<br />Bij het aanpassen van dat voor 'De Jakhals' uit 1997 lijkt het erop dat de schrijvers en de regisseur bij elke omwenteling de slechtst mogelijke keuze hebben gemaakt, waardoor het allemaal loodzwaar, overdreven, onopmerkelijk, niet verrassend, niet sexy en niet spannend werd. Als we een catalogus samenstellen van alle details die in deze film zijn verwerkt, groot en klein, zou ik je voor elk onderwerp een korte samenvatting kunnen geven over hoe de versie uit 1997 is aangepast. In dit geval: het wapen.<br />Punt: het wapen.<br />In het origineel is er veel geharrewar over hoe de moordenaar het wapen op de plaats delict wil smokkelen, hoe hij van plan is het te vermommen en waarom het op maat gemaakt moet worden door zijn ondergrondse ambachtslieden. In de remake dachten ze blijkbaar dat het publiek dat tegenwoordig naar actiefilms kijkt, geen genoegen zou nemen met een klein geweer waarvan de punt nauwkeurig is en dat zou vragen om het lugubere machinegeweer dat je op de zwarte markt voor een habbekrats kunt kopen, dat een minibusje nodig heeft om het te vervoeren en waarvan de punt Macho heet. Het hele betrokken en interessante verhaal over het vermommen van de onderdelen is teruggebracht tot de vraag hoe we het kunnen zien (herhaaldelijk, alsof dit een moeilijk te volgen punt is). ) dat hij de joystick van zijn absurd hightech afstandsbedieningssysteem als pen in zijn zak had.<br />Punt: de samenzweerders en hun motief.<br />Zonder een droge uiteenzetting te hoeven geven, slaagt de originele auteur er toch in ons een goed inzicht te geven in de historische situatie van de _pieds-noirs_ <0x5C>- de Franse-Algerijnse irredentisten, die niet konden accepteren dat de eeuw het kolonialisme voorbij was en die het standpunt innamen dat De Gaulle hen had verraden. Dit geeft het hele complot een historisch gewicht. De remake lijkt het af te doen als een wraakverhaal van een gangsterbende die wraak neemt, waarbij ze het nog een beetje opfleuren door hen tot Russische gangsters te maken. Ik ben niet tegen het bijwerken: ze hadden dit op een intelligente manier kunnen doen en met iets moderners, maar niet iets onbenulligs kunnen komen. Rusland en de rest van de voormalige Sovjet-Unie hebben de laatste tijd een enorme verandering doorgemaakt, en een bijgewerkt verhaal had daar kunnen staan op een manier die ons het gevoel zou geven dat het belangrijk was.<br />Punt: de relatie tussen de moordenaar die op de vlucht is en de politie die achter hem aan zit; en de ingewikkelde verschuiving van de sympathie van de kijker van de slechterik naar de goede.<br />Bovenal aarzelde ik een beetje om het origineel een meesterwerk te noemen, maar in dit opzicht was het echt een meesterwerk. We volgen de moordenaar in een groot deel van de eerste delen van de film, en nu we zijn slimheid en vindingrijkheid hebben gezien, beginnen we hem te bewonderen, en we willen niet dat zijn plan wordt gedwarsboomd of dat hij wordt gepakt <0xE2><0x80><0x93> tenminste, niet te snel! Dan ontmoeten we de politieman die wordt overgehaald om het onderzoek/de beschermingspogingen te leiden, en stukje bij beetje gaan we naar hem toe, en we zien dat hij niet de trieste figuur is die zijn huiselijke problemen misschien doen vermoeden. Tegen de tijd dat het ertoe doet, zijn we aan zijn kant gebracht.<br />In de remake had Poitier misschien zo'n ontwikkeling aangekund, maar Gere zeker niet. <0xE2><0x80><0x93> een gimmick van de zwendel die was opgezet om de politie te helpen, had in die komedies moeten blijven waar hij vandaan kwam.<br /><0x3E> In de remake praten de moordenaar en de moordenaar-jager over hoe ze als spelers boven een schaakbord zijn, indirect communiceren via hun zetten en alleen in staat zijn om te 'bewijzen' hoe de ander is. Dat is in de remake uitstekend bereikt. Maar in de remake worden ze in feite veel te vroeg met elkaar geconfronteerd, zodat ze naar elkaar kunnen grijnzen, de boel kunnen verzieken en een paar vrij normale achtervolgingsscènes kunnen doormaken.<br /><0x3E> Punt: fotografie en 'omgeving'.<br /><0x3E> De remake heeft een paar mooie beelden, vooral in het eerste deel in het besneeuwde Finland. Metro kan niet echt concurreren met de straten van Parijs voor interessante perspectieven en gezichten van omstanders.