Wat is het sentiment van de recensie?

Ik pijnig mijn hersens, maar ik kan geen andere film bedenken die lijkt op The Valley of the Gwangi. Een western met dinosaurussen? Wat is er natuurlijker? Je vraagt je af waarom John Ford en/of John Wayne het nooit hebben geprobeerd!<br />De plot: terwijl ze op zoek zijn naar een mythisch miniatuurpaard voor haar circus, gaan TJ Breckenridge (Gila Golan), Tuck Kirby (James Franciscus) en de rest van de cast/acteurs een vreemd, verloren dal binnen. Daar vinden ze niet alleen het miniatuurpaard, maar ook nog een paar andere, angstaanjagender wezens. Dinosaurussen zijn hier heer en meester. Zou dat in TJ's circus geen attractie zijn voor een gekooide T. Rex?<br />Het is zo.' Het is niet zo dat ik The Valley of the Gwangi een slechte film vind, maar ik schijn er niet zo van te hebben genoten als veel anderen die commentaar op de film hebben gegeven. Sommige delen vind ik zelfs bijna niet te zien. In de eerste helft van de film lijkt er gewoon niet veel te gebeuren. Ik verveelde me niet echt, maar ik wilde wel dat er iets gebeurde. Zwoegen zou een bijvoeglijk naamwoord zijn dat ik zou gebruiken. Als klap op de vuurpijl bevat de film een heel verzonnen liefdesverhaal. Het voelt geforceerd, alsof de schrijvers hebben besloten dat de mannelijke en vrouwelijke hoofdrollen gewoon bij elkaar moeten komen. Maar The Valley of the Gwangi is niet helemaal een verspilling. Er zijn momenten waar ik echt van heb genoten. Wie krijgt er geen kick van de scènes waarin de cowboys te paard proberen een T. Rex te vangen. Zulke dingen zie je gewoon niet elke dag. De dieren van Ray Harryhausen zijn indrukwekkend. Er zijn een paar echt coole opnamen van Harryhausens miniaturen die met mensen en paarden in contact komen. Het is misschien niet het beste van zijn werk, maar de effecten zijn heel mooi. Toch zijn deze goede momenten voor mij in elk geval niet genoeg om de negatieve te overwinnen. Hoe erg ik het ook vind, ik moet _De vallei van de Gwangi_ een 4/10 geven.