Is deze recensie positief of negatief?

Er zijn tegenwoordig veel zogenaamde anti-oorlogs/anti-gebeurtenisbeleidsfilms die beginnen als een mea culpa en eindigen met 'onze arme jongens hebben het zwaar te verduren, dus laat de wereld met hen meevoelen, het is niet hun schuld' <0xE2><0x80><0x93> dat soort dingen. Ik was een beetje bang dat dit ook zo'n film zou zijn, ook al behandelde hij een ander onderwerp/aspect van hetzelfde onderwerp. Ik was er bijna niet naar gaan kijken; ik had trouwens ook bijna deze recensie niet geschreven. Wat hebben we hier? Een Egyptenaar wordt op bevel van de Verenigde Staten naar een geheim martelcentrum aan de kust gebracht, maar het is een andere Egyptenaar die gemarteld wordt, niet een Amerikaan: 'Zie je, wij Amerikanen hebben schone handen'. en de Egyptenaren zijn toch al een slecht stel, dus laat ze hun eigen mensen maar kwaad doen. O, en het goede moest een Amerikaan met een geweten zijn: veel Amerikanen hebben er inderdaad een, maar hier was het concept misplaatst. Ja, we weten allemaal dat het Buitengewone Rendition heet en dat het in Clintons tijd is begonnen en dat het nu wordt gebruikt om redenen die buiten alle proporties zijn. Verder was het erg afgezaagd en zenuwachtig om de Verenigde Staten echt te veroordelen omdat ze medeplichtig waren aan marteling; alsof de makers bang waren om de hele weg af te leggen uit angst dat ze zouden worden uitgescholden als onvaderlandslievend of wat dan ook (kijk maar op het mededelingenbord! Iedereen die zich verontschuldigt, krijgt een gezicht vol zware verbale artillerie). Marteling is iets verschrikkelijks, of je nu schuldig bent of niet; in de achttiende eeuw heeft Frederik ii, koning van Pruisen, het afgeschaft voor veroordeelde moordenaars <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik moet zeggen dat levenslang voor een kinderverkrachter veel minder is dan wat ik zou willen zien. Goed, en marteling dan? Deze film bracht zijn verschrikking en hopeloosheid niet echt genoeg naar voren. Als je gemarteld wordt (nu komen de hoofdletters om de nadruk te leggen, ik schreeuw niet) zul je alles zeggen, zelfs als het niet waar is, zelfs als je niet datgene hebt gedaan waarvoor je beschuldigd wordt, in de ijdele hoop dat als je amen zegt tegen wie het ook is die je martelt, het zal ophouden. HET DOET HET NIET, MAAR JE LEERT HET NOOIT EN JE BLIJFT ZEGGEN DAT JE HET GEDAAN HEBT, WAT ZE OOK ZEGGEN, DAT JE HET NIET GEDAAN HEBT. Nog iets wat de film niet genoeg naar voren bracht, was dat TORTURE ONGELOOFLIJK, ONGELOOFLIJK HOUDT, EN DAT HET GEVOEL VAN GEVOEL BLIJFT MET JE HELE LEVEN. Op de een of andere manier verandert het mensen vanbinnen. Hoe weet ik dat allemaal? Vraag me dat niet.<br />Herschreven: twee dingen: het Arabisch dat in de film werd gebruikt, was niet het Egyptische dialect. Het is een beetje erger dan een film in Nieuw-Zeeland draaien met de plaatselijke bevolking als personages en iedereen heeft een Amerikaans accent. Bovendien vertelde die vreselijke kleine dominee, die zijn onwetende publiek tot geweld aanzette, hun dingen die niet bij die godsdienst hoorden en die naar voren gebracht hadden moeten worden. Ook werd nergens uitgelegd dat elke uilskuiken een mullah/imam kan worden; hij heeft geen speciale kwalificaties nodig, en dat is een leemte die rechtgezet moet worden: velen zijn aanvaardbaar vanwege hun fundamentalistische opvattingen en de grote bondgenoot van de Verenigde Staten, Saoedi-Arabië, financiert er zoveel. Veel dank voor deze ruimte.