Is deze recensie positief of negatief?

Dit is het soort film dat ze vroeger maakten, amusant, hartverwarmend, verontrustend, authentiek, met overtuigende vertolkingen van mensen zonder neus, zonder tieten, zonder ogen, met andere woorden, echte mensen. Shauna Macdonald speelt de rol van de vrouw die verliefd is, en ze is zo echt dat je haar op zijn minst een knuffel zou willen geven. Stel je voor, een echt meisje in een film, wat komt er daarna? Hollywood zou haar haten, omdat haar frisheid een scherpe berisping is voor elk onecht sterretje in Tinseltown. Dit verhaal heeft hetzelfde hilarische gevoel als Sandy Mackendricks klassieke 'Whisky Galore'. Met de gnoomachtige humor van afgelegen Schotse eilandbewoners die de pretenties van indringers van buiten doorprikt en van tijd tot tijd een slokje neemt (de feitelijke tussenpozen tussen die momenten zijn vaak nogal kort). Directeur Stephen Whittaker toont een zeldzame vaardigheid om dit precies goed te doen, en het is schokkend om te ontdekken dat hij stierf voor zijn film werd uitgebracht, op slechts 56-jarige leeftijd, wat duidelijk een aanzienlijk verlies voor het scherm was. Ulrich Thomsen speelt heel goed een Duitse raketgeleerde die aan het eind van de jaren dertig naar Scarp op het eiland Harris gaat om een kleine raket te bouwen om postpakketjes tussen de eilanden te vervoeren. Daar wordt hij verliefd op het verleidelijke meisje Macdonald, en zij beantwoordt zijn liefde. Een paar prachtig kleurrijke plaatselijke figuren versieren het verhaal, en de film is pure verrukking. Er is natuurlijk de dreiging van een ophanden zijnde oorlog met Hitler, en we horen dat Hitler 1000 raketgeleerden executeerde die weigerden oorlogswapens te bouwen, wat een schokkend statistisch gegeven is. Tragische liefde is nooit ver uit het zicht, maar lippen moeten in een recensie verzegeld blijven over wat er uiteindelijk gebeurt. Deze film is een schitterend voorbeeld van precies het soort films dat de mensen in Engeland zouden moeten maken. Maar worden ze op de juiste manier vrijgegeven? In een land waarvan de smaak zo bedorven is door reality-tv, waar weerzinwekkende nietsnutten de nationale helden zijn geworden, is er eigenlijk nog wel een markt voor een film als deze? Er is tenslotte geen grommende seks, er zijn geen close-ups van etterende wonden of van iemands genitaliën, er worden geen drugs gebruikt, er lopen geen hersenloze beroemdheden rond die bekeken willen worden, en dus vraag je je af of er wel iets is wat een publiek kan boeien dat zo decadent en afgestompt is geworden dat alleen de meest extreme gewaarwordingen de verveling van hun zinloze bestaan even kunnen verlichten. Iedereen die op zoek is naar een tegengif voor de leegheid van het hedendaagse Groot-Brittannië kan zijn toevlucht nemen tot deze verfrissende en eerlijke film.