Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Veel scènes en dialogen zijn ronduit lachwekkend, maar als je alles bij elkaar optelt, d.w.z. de dagelijkse cyclus van deprimerende wandeling naar de deprimerende bar naar de deprimerende stripteasetent naar de deprimerende met rook gevulde pokeravonden en weer terug naar huis, krijg je het vreemde gevoel dat iemand, ergens, probeert het leven van de junkie rond 1955 zo goed mogelijk te beschrijven. Of het nu Sinatra is, die dit type figuur ongetwijfeld is tegengekomen toen hij opgroeide in Hoboken en in talloze bands speelde, of Preminger, die de soundtrack en de Frankie-Zosch-subtekst gebruikt om het innerlijke wereldbeeld van de junkie door de Hays Code-kooi te loodsen, je krijgt een goed samenhangend stuk van On the Waterfront, dat bijna op precies hetzelfde moment werd gefilmd. Een soort pseudo-realistisch werk, waardoor je je realistischer gaat afvragen hoe diep de drugscultuur in het Amerikaanse leven verankerd is.