Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat een eerbetoon aan zijn vader! Hij begon aan een zoektocht om meer te weten te komen over een man van wie hij weinig wist, en ik geloof dat Nathaniel Kahn aan het eind van de reis tevreden is met wat hij te weten is gekomen en persoonlijk heeft ervaren. De film wordt 5 jaar later gemaakt, en een kwart eeuw na zijn dood, Louis I. Kahns volledige toewijding aan zijn werk <0xE2><0x80><0x93> een sterk verlangen om gebouwen te bouwen die betekenisvol zijn voor de mensheid en tijdloos voor de hele wereld, met inzicht in zijn leven, wordt trots beschreven door zijn zoon Nathaniel in de documentaire 'My Architect: A Son's Journey'.<br />De film is geenszins een bloemlezing van Louis' werk. Er zijn een heleboel boeken en gearchiveerde materialen met gegevens over projecten en gebouwen van Louis Kahn. Deze documentaire werkt als een mysterieus schrijver-regisseur en co-producent die op zoek is naar de man die hij kort als zijn vader heeft gekend.<br />De film bestaat uit hoofdstukken. In 'Heading West' zijn we in het Salk Institute for Biological Studies in La Jolla, Californië. Het is een indrukwekkend schouwspel <0xE2><0x80><0x93> Kahns integrale concept van bouw en omgeving, het optimaliseren van het licht voor de wetenschappers aan het werk, is verbazingwekkend. Van een voormalige collega die 35 jaar geleden met 'Lou' heeft gewerkt, horen we over zijn nauwgezette aandacht voor details, en ook hoe 'rammelend' hij kon zijn <0xE2><0x80><0x93> hij nam zeker geen blad voor de mond in zijn kritiek. Een gedenkwaardig moment is het moment waarop de camera zich verbreedt en we Nathaniel zien rondschaatsen op het plein van het Salk Institute <0xE2><0x80><0x93> een klein figuurtje, als een kind dat blij speelt in de kom van zijn vaders handen.<br />Het 'immigrant'-fragment bracht ons in contact met Anne Tyng, de architect die samen met 'Lou' werkte en die hem ook een dochter, Alex, schonk. Nu, op zijn tachtigste, was Tyngs terugkeer met Nathaniels filmploeg naar het Bath House-project in Trenton, New Jersey, nostalgisch. In 'Ga naar zee' zien we de Schuit voor het American Wind Symphony Orchestra <0xE2><0x80><0x93> helemaal van staal <0xE2><0x80><0x93> en ontmoeten we Robert Boudreau, die verbaasd was toen Nathaniel hem uiteindelijk vertelde dat hij Lou's zoon was. Boudreau was geroerd, hij zei dat hij Nathaniel had gezien toen hij zes was, met zijn moeder (Harriet Pattison), en dat hij niemand mocht vertellen dat Lou een zoon had. Het was een 'adembenemend' emotioneel moment van hereniging.<br />Net als zijn vader, 'de nomade', reisde Nathaniel naar Jeruzalem en hoorde hij over het project van de synagoge dat zijn vader was begonnen, maar niet had verwezenlijkt. Hij ging naar de jammermuur, en toen hij zijn keppeltje steeds af zag vallen/uitgeblazen werd in zijn hoofd, kreeg ik het gevoel dat hij niet 'helemaal joods' hoefde te zijn om de zoon van zijn vader te zijn. We horen hem ook praten met zijn moeder in Maine, en uit gesprekken met het vroegere kantoorpersoneel op het kantoor van zijn vader komen we te weten dat zijn vader daar intens werkte en er praktisch woonde, slapend op een tapijt op de vloer van het kantoor, weekends en zo.<br />'The End of the Journey' bracht ons naar Ahmedabad, India, naar het gebouw van het Indian Institute of Management. Het gesprek met architect B.V. Doshe was een openbaring. Uiteindelijk vond Nathaniel een heel levende Louis Kahn, zijn vader <0xE2><0x80><0x93> zijn geest leeft in hem. Deze documentaire is voor mij een ware tranentrekker. Het grootste deel van de tijd had ik tranen in mijn ogen <0xE2><0x80><0x93> het was heel ontroerend en ik heb ontzag voor de man, de architect en zijn zoon, en voor de vrouwen in zijn leven naast zijn beroemde werken en gebouwen. Louis I. Kahn wilde de liefde van de hele wereld geven, jongleren met zijn werk en drie gezinnen (je zou kunnen zeggen dat hij drie vrouwen in zijn leven heeft om zijn inspiratie gaande te houden). Louis Kahn heeft de mensen van Bangladesh veel gegeven: hij heeft tijd in Bangladesh doorgebracht, hij heeft de cultuur van het land en de mensen leren kennen <0xE2><0x80><0x93> en hij heeft hun democratie gegeven door wat hij heeft bereikt, en voor zo'n toegewijde man is het meestal zo dat hij de mensen in zijn omgeving mist. Het lijkt erop dat de prijs van groot zijn onvermijdelijk persoonlijke offers met zich meebrengt.<br />Deze film doet me denken aan 'The Fountainhead' van koning Vidor uit 1949 (een goed drama in b/w met muziek van Max Steiner), gebaseerd op de roman van Ayn Rand, met Gary Cooper als de compromisloze architect die zijn eigen idealen nastreeft, en Patricia Neal als de vrouw die hem op dezelfde manier steunt.<br /><br />