Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben erg geïnteresseerd in dierenkinderen en ik heb veel romans van Edger Rice Burroughs gelezen - maar deze afschuwelijke film kon mijn belangstelling niet vasthouden en ik kon ook niet tegen al die absurde, onrealistische scènes. Ik kon alleen maar het deel over Afrika en Johns eerste dagen in Schotland uitzitten. Laten we het eens hebben over 'onrealistisch' en 'volkomen dwaas'! De acteurs in apenpakken zagen er eerder uit als extra grote chimpansees dan als grote apen (er is een verschil). Ze bewogen zich niet met de gratie van een wild dier. (Ter vergelijking, zie een paar van de betere Apenplaneet-films waarin ze hun acteurs op apenmanier leerden lopen). De apen eten grote stukken vlees - voor zover ik weet is dat niet de gewoonte van de apen. Ik ben dol op dierenverhalen, maar door het script kon ik me niet druk maken over de apen. De grote blanke jagers van de expeditie die John Clayton vindt, zijn chauvinistisch. De ouders van Clayton hebben schipbreuk geleden op een strand aan de oceaan, maar op de een of andere manier is het een heel lange tocht over de rivier om bij de kust te komen - laat me niet lachen! Laten we het eens over 'langzaam' hebben. Zelfs de mensen die denken dat dit een uitstekende film is, geven toe dat het geen actiefilm is. Verre van dat. Het probeert een studie van de karakters te zijn - helaas overheerst het volslagen dwaze! Ik heb de Tarzan-boeken van Burroughs niet gelezen, maar veel van zijn andere series - die zaten vol met betekenisvolle acties en heroïsche doelstellingen!