Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film is geen komedie, het is een expositie. Ik heb altijd een hekel gehad aan hondenshows, vanwege de belachelijke outfits waarin mensen hun hond stoppen en de idiote namen die ze hem geven. Vandaar mijn onbeheerste gegrinnik als ik naar deze film kijk. Ik krijg een kick van iets wat zo serieus wordt genomen, ook al is de winst maar klein en onbeduidend. Het is net zoiets als midgetgolf, of springwedstrijden of de noodzaak om een of ander obscuur wereldrecord te vestigen. Het acteerwerk was in deze film veel verfijnder dan in Wachten op Guffman, en dat kwam voornamelijk door de soepelere personages, die zich in deze film meer op hun gemak lijken te voelen met hun specifieke acteerpartner dan in de vorige film. Eugene Levy was geweldig, net als Michael McKean en Fred Willard. Maar uiteindelijk werd de show gestolen door de honden. Maar ja, wie wil er nou een stel mensen in een film over honden zien?