Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het schijnt in de jaren negentig heel gewoon te zijn om met clichés te spelen. Sommigen slagen erin dat met veel talent te doen. Hervé Hadmar niet. Maar op de krant zag de film er wel interessant uit: de zwakke plot had gered kunnen worden door geweldige momenten van komedie, donkere humor en een zeer 'décalé'-stijl. Helaas maakt regisseur Hadmar zijn richtingsgevoel kapot met zijn camerastandpunten en zijn volslagen gebrek aan ritme. Elke grap is g<0xC3><0xAA>nant omdat er in het theater niemand reageert. De film is ongelooflijk traag en de acteurs lijken zich af te vragen wat ze in godsnaam aan het doen zijn in deze belachelijke mascara. Wat een stijlvolle, geestige komedie had kunnen zijn, wordt uiteindelijk een kathedraal van verveling.