Wat is het sentiment van de recensie?

Ik was begin twintig en net afgestudeerd toen deze film werd uitgebracht. Het zien ervan was een gebeurtenis van grote betekenis, niet alleen vanwege de hoge kwaliteit van de film (zoals bleek uit de vele prijzen die hij kreeg), maar ook vanwege zijn plaats in de historische context van 1959. Vanwege de sociale vooruitgang sindsdien is het bijna onmogelijk te bevatten dat mijn universiteit pas in 1953 was begonnen met het toelaten van (zorgvuldig gescreende) zwarte studenten. Een doorsnee, peperdure extravagante film met een bijna geheel zwarte cast was in 1959 een duidelijke noviteit. De film kreeg in de beste bioscopen een luxueuze (gereserveerde) presentatie, compleet met een souvenirprogramma met een gedetailleerde beschrijving van de overdadige zorg die aan de belichting en de kleuren, de multitrack-sound enzovoort was besteed. Bijna elke zwarte entertainer die wij blanken kenden kwam in de film voor. Gershwins muziek, voortreffelijk uitgevoerd, en de pure, universele menselijkheid van het verhaal waren enorm ontroerend.<br />Onlangs kon ik een verbleekte kopie van een twee uur durende geknipte versie van de film bemachtigen, en herhaalde bezichtigingen hebben mijn mening bevestigd. Door de tijd heen hebben de schijnbaar hitsige seksscènes van 1959 een tamelijk tam karakter gekregen, maar de muzikale kwaliteit is niet minder geworden. Sammy Davis en Pearl Bailey zijn meesterlijk in hun beschrijvingen. Wat een schande dat de jonge zwarte kunstenaars van tegenwoordig niet in staat zijn om deze artiesten op het hoogtepunt van hun carrière te zien!