Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is het saaie verhaal van de in zichzelf gekeerde affaire tussen twee onsympathieke mensen, van wie er een met iemand anders getrouwd is. Het staat hoog op mijn lijst van de saaiste films aller tijden, en ik ben een onverbeterlijke romanticus. Mijn man was er na het eerste uur uit gestapt, en tegen die tijd was er nog maar weinig gebeurd. Het woestijnlandschap is spectaculair, met het eindeloze zand en de zonneschijn op Katharine's gouden haar. Maar de cinematografie maakt geen briljante film, tenzij het een reisverslag van de National Geographic is. Het schitterende Sahara-landschap in dit slecht bedachte verhaal is als parfum op een varken. De film draait om een ernstig verbrande, stervende piloot, graaf Laszlo de Almasy, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Italië onder de hoede van een Canadese verpleegster, Hana, achterblijft. Hij lijkt zich weinig van zijn leven te herinneren, maar via een boek dat hij in zijn bezit heeft, wordt zijn verhaal heel langzaam onthuld, met behulp van een man uit zijn verleden, Caravaggio, die op mysterieuze wijze op zijn sterfbed verschijnt. Almasy was een Hongaarse cartograaf die in dienst was van de Royal Geographical Society om de Sahara in kaart te brengen. Hij kreeg een verhouding met de vrouw van een andere ontdekkingsreiziger, die een Britse spion bleek te zijn. De verpleegster heeft haar eigen affaire met een sikh die Kip wordt genoemd en die betrokken is bij het gevaarlijke werk van het ontwapenen van mijnen.<br />Mijn ruzies met deze film zijn talrijk, de lange en de saaie om te beginnen. Ik heb geen kritiek op het acteerwerk, het is gewoon geen goed verhaal. Caravaggio lijkt overbodig, zijn relatie met Almasy is oppervlakkig. Hij levert een martelscène, maar lijkt in de film geen essentieel doel te dienen.<br />De kern van het probleem is dat de twee partijen in deze affaire, Almasy en Katharine, jammerlijk onsympathiek zijn, oppervlakkig en saai. Ze zijn gewoon niet erg aardig, dus is er niemand om voor te juichen. Almasy is koel, afstandelijk, hooghartig en uiteindelijk walgelijk bezitterig ten opzichte van de vrouw van een andere man. Katharine is al even afstandelijk en onaangenaam, om nog maar te zwijgen van een betreurenswaardig gebrek aan schuldgevoelens of gevoelens voor haar onvolmaakte maar liefhebbende echtgenoot <0xE2><0x80><0x93> afgezien van het feit dat ze één minuscule traan uit haar ooghoek weet te persen als hij doodgaat.<br />Dit is een verhaal over lust in plaats van liefde, met parels als 'ik kan je nog steeds proeven'. Almasy verkondigt belachelijk genoeg aan een collega zijn erotische obsessie met de inkeping in de hals van zijn geliefde, wat ongetwijfeld duidt op een focus op Katharine's lichaam. Het slachtoffer van deze schaamteloze overspeligheid is de ongelukkige echtgenoot, Geoffrey, die als weinig meer dan een onaangename lastpost wordt behandeld. Ik weet niet zeker of het de bedoeling was om de zuiverheid van het kerstlied te contrasteren met hun egoïstische lust, maar ik was in elk geval niet onder de indruk van de heiligschennende ondertoon. Bij Katharine hebben we de hele frontale naaktheid, maar hun seksscènes komen over als koud, zelfzuchtig, wellustig en soms ronduit hatelijk... niet warm, liefhebbend, gevend, zelfs niet echt hartstochtelijk. Als een van deze twee emoties voor de ander voelt, is het een volkomen egoïstische en absoluut NIET-liefde, zoals ik het woord bedoel.<br />' Zijn terugkeer naar de Grot van de Zwemmers om het lichaam van zijn geliefde op te halen, komt eerder gekunsteld dan bewegend over. Katharine moet slechts enkele ogenblikken eerder de geest hebben gegeven, want ze vertoont een uitstekende kleur en lijkt nauwelijks te slapen, helemaal niet als een lijk. Natuurlijk is dit allemaal voor het dramatische effect, want de romantici die naar dit verhaal kijken (normaal gesproken zou ik een van hen zijn) zouden een rottend, rottend lijk niet waarderen. Om het lichaam van zijn overspelige geliefde op te halen, heeft hij zijn kameraden & de geallieerden verraden door zijn kaarten aan de nazi's te geven, aangezien de Engelsen de schurken van het stuk zijn. Ongeacht of hij wel of niet...' Als Kip zich aan zijn laatste belofte aan Katharine houdt, is zijn verraderlijke daad niet iets waar ik veel bewondering voor heb.<br />Kip lijkt me een aardige vent en Hana over het algemeen een aardige meid, maar hun romance is niet in het minst onderhoudend. Het is niet meer dan een kortstondige liefdesaffaire in oorlogstijd, die bij het afscheid weinig trauma's aan het licht brengt. Het heen en weer reizen tussen de twee decors (de Sahara-woestijn en het huidige Italië) leidde af en was onplezierig, maar in feite waren beide verhalen zo saai als afwaswater. Het enige sprankje interesse in het hele plaatje was Kips gespannen, ontwapenende scène.<br />Omdat ik niet helemaal harteloos was, had ik wel enige sympathie voor de ernstig verbrande en stervende Almasy op dat moment. Maar misschien is mijn grootste probleem met deze film wel de euthanasie aan het eind, wanneer Hana haar patiënt een overdosis morfine geeft. Wij worden geacht te vinden dat dit gerechtvaardigd en moreel aanvaardbaar is, omdat ze duidelijk een zwak heeft voor Almasy, huilt terwijl ze de dodelijke injectie toedient en hardop voorleest uit zijn naar verluidt hartstochtelijke Herodotus-boek om hem te troosten terwijl hij op sterven ligt.<br />De meesterwerken van de verbazingwekkende regisseur David Lean mogen niet worden beledigd in vergelijking met dit zielige, immorele verhaal. Ja, Lawrence van Arabië heeft ook een woestijn, maar in Lean-films (Doctor Zhivago, Brief Encounter) zijn de mensen die affaires hebben bewonderenswaardig terughoudend, schuldig en met enige achting voor de bedrogen echtgenoot, in tegenstelling tot de totale overgave van dit paar. In Ryan's Daughter toont de bedrogen echtgenoot zijn ontroerende loyaliteit en vergevingsgezindheid.<br />Deze film is een zogenaamd intellectueel, enorm overgewaardeerd stuk saaie en walgelijke kletskoek dat zichzelf helaas voordoet als een geweldig liefdesverhaal. De Oscar voor de Beste Film doet het niet goed bij de Academy. Voor degenen die zich afvragen waarom mensen zo'n hekel aan deze film hebben, is het antwoord eenvoudig. Het is afschuwelijk.