Wat is het sentiment van de recensie?

Weer krijgen we een melange van thema's die in al die eerdere films goed aan bod zijn gekomen. Het verhaal van de goede en de slechte zoon, met dank aan East of Eden. Het verhaal van de held van de Amerikaanse marine, die zichzelf niet als een held beschouwt vanwege wat hij weet. En het verhaal van de treurende vrouw die mogelijk verliefd wordt op een andere man.<br />Het feit dat die verhalen alomtegenwoordig zijn, is echter niet zo'n groot probleem. Omdat ze in theorie nog steeds beter gepresenteerd en behandeld kunnen worden. Maar deze keer is het niet gelukt, omdat alle drie de draden uiteindelijk toch doodlopen.<br />Zoals de slechte zoon nooit echt met zijn vader kan praten, zo wordt dat conflict nooit goed opgelost. Afgezien van de vader begin ik de slechte zoon een beetje te waarderen dankzij de laatste die de keuken van de treurende echtgenote heeft opgeknapt. Wat is dat toch bevredigend.<br />Vervolgens wordt het verrassende thuiskomen van de marinier die zijn vrouw verdenkt van ontrouw nooit opgelost. Omdat hij nooit echt praat met de man die onder verdenking staat, namelijk zijn eigen broer. Dus krijgen we hier weer een los eindje aangereikt.<br />En ten slotte, het hypocriete thema van de Amerikaanse militaire heldhaftigheid, waarbij de marinier publiekelijk als een held wordt beschouwd terwijl hij, vanwege de smerigheid van de oorlog die hij heeft doorgemaakt, niet echt een held naar zijn eigen maatstaven mag worden genoemd, dat derde thema valt evengoed in het niet. Want de film eindigt precies op het moment dat hij, voor de eerste keer, een held is.' Hij is alleen in staat om met zijn vrouw te praten over wat hij heeft doorgemaakt. Waar het echte verhaal eigenlijk op dat moment zou beginnen, namelijk zijn herstelproces, hoe dat eruit zou zien en hoe hij eindelijk de familie onder ogen zou komen aan wie hij een groot schuldgevoel zou moeten bekennen. Dat alles, alle echt interessante stukjes worden overgeslagen en genegeerd.<br />Dus hoewel deze film qua verhaal een serieuze, en dan bedoel ik ook serieuze, teleurstelling is, geef ik hem toch een pluim voor de indrukwekkende cast. Hoewel geen enkele film Maguire zou moeten gebruiken als voice-over, want dat is Spiderman. Vooral een volwassen Gyllenhaal lijkt aan alle verwachtingen te voldoen die hij als jonge, ambitieuze acteur had gewekt. Zozeer zelfs dat ik hem dolgraag een heel diepe en veeleisende hoofdrol in een passend profiel zou zien spelen.<br />Dus hoewel de cast echt lijkt te doen wat ze kunnen, beschouw ik deze film als totaal niet de moeite waard. Een oppervlakkige en uiteindelijk pretentieuze, volstrekt onbevredigende tranentrekker. _Boodschap du jour_ aan de schrijvers: we kennen de wonden al, kijk naar de vele Vietnamfilms. Als je wat krediet wilt verdienen, laat ons dan een geloofwaardige genezing zien.