Wat voor toon heeft de volgende recensie?

eXistenZ is een verkenning van de werkelijkheid en de virtuele werkelijkheid, waarin personages van het ene rijk naar het andere, van het ene landschap naar het andere, rennen in een poging een spel te verslaan waarvan ze het doel niet kennen of precies weten waar het hen heen leidt. Binnen dat virtuele werkelijkheidsspel bevinden zich nog meer lagen van virtuele werkelijkheidsspellen, die in twijfel trekken of de werkelijkheid waar ze vandaan komen wel de 'echte' is.<br />Natuurlijk is het niet spectaculair om het feit te verbergen dat het niet redelijkerwijs kan beantwoorden aan een echte werkelijkheid, maar in plaats daarvan stelt het de vraag of het echt of een videospel is, tot het einde toe. Ik weet niet eens zeker of Cronenberg wel doet alsof die wending er niet in zit, het is in zekere zin zo ongelooflijk voor de hand liggend dat het een beetje verontrustend is. Maar het probleem met deze film is in zekere zin de basale aard ervan. Cronenberg stelt de werkelijkheid aan de kaak EN bekritiseert het spelletjesspel. Toch geniet hij van de dingen die hij gebruikt om het spelletjesspel te bekritiseren: het geweld, de onderbrekingen, het gebrek aan concentratie en, in zekere zin, de pixelisering, ook al is die in de film niet aanwezig. Ik heb eens iemand horen zeggen dat Cronenbergs geweld in feite kritiek is op het hypergeweld in de media, maar dat weet hij goed te verbergen door het ongelooflijke plezier dat hij schept in het openrijten van nieuwe lichaamsopeningen in mensen, dieren en amorfe hopen biologische smurrie. Wat er briljant aan deze film is geschreven en gedaan, is het gebruik van videospelletjes (niet in staat zijn om precies te zeggen wat je wilt zeggen tijdens cut-scènes, betrekkelijk gebrek aan omgevingen of omgevingen die nergens op slaan, slechts een paar mensen in de buurt waarvan je het gevoel hebt dat er veel mensen zouden moeten zijn en vice versa, dat soort dingen) samen met het motief van penetratie. Het ontmantelt absoluut de realiteit van de videogame op een manier die misselijkmakend en absurd is, maar het doet het nog beter door de elektronica van de videogame te vervangen door letterlijke 'peulen' van biologische materie die wriemelen en verschuiven en eerlijk gezegd walgelijk zijn tot in de meest afgrijselijke mate. Wat het waard is, is dat deze film een reactie bij je teweegbrengt.<br />Maar waarvoor? Het is een kritiek op de virtuele werkelijkheid, maar het is een film: het is zijn eigen virtuele werkelijkheid. Het lijkt kritiek te hebben op de banaliteit van plotlijnen van videospelletjes en karakters, maar toch houdt het die banaliteit in stand. Het lijkt zich er absoluut zorgen over te maken of het vermoorden van een videospelpersonage wel zo oké is als het vermoorden van een echt mens, en dat videospelletjes verward kunnen worden met de werkelijkheid, waardoor mensen niet nadenken over de gevolgen van hun daden in het echte leven, en toch zeg ik nogmaals dat het een groot genoegen is om mensen, voorwerpen, beesten, dingen en organismen aan bloederige flarden te scheuren. <br /><0x3E> Dus terwijl er een sleutelrol is voor angst, doet hij er niet echt iets mee, niet echt. Wat hij wel doet, is die angst op zo'n originele manier presenteren dat hij zijn eigen moment van glorie niet echt kan worden ontzegd.<br /><0x3E> In zekere zin zou het veel gemakkelijker zijn om deze film gewoon te haten omdat hij bloederig en gewelddadig is, omdat ik geen goede reden kan zien om ervan te houden, en toch kan ik hem niet afdoen als middelmatig of slecht. Het zou gemakkelijker zijn om hem gewoon niet te kunnen verdragen, maar aangezien ik dat kan, is er niets wat ik er echt mee kan doen. Ik geloof wel dat hij een beetje overdreven is, dat was hij echt.' Het hoeft niet zo ver te gaan, maar de bedoelingen van Cronenberg zijn zo verward en verward dat ik niet weet of dat Cronenbergs zwakke punt of Cronenbergs punt was, en ik geloof niet dat er een andere manier is om daarachter te komen dan het hem rechtstreeks te vragen.<br />-PolarisDiB.