Wat is het sentiment van de recensie?

Hoewel hij is uitgeroepen tot een van de meest oprechte Turkse films met een amateur cast, is Icecream, I Scream eerder een karikatuur van oprechtheid.<br />De plot begint met de droom van Ali, een rondreizende ijsverkoper in een stad in het westen van Anatolië, waarin hij zichzelf succesvol ziet worden met dezelfde marketingmethoden als grote ijsfabrikanten. Hij droomt dat hij in de tv-commercial van zijn product meespeelt met mooie modellen in bikini, die om hem heen dansen. Terwijl zijn droom in een nachtmerrie verandert, wordt hij wakker met een grote erectie naast zijn gigantische vrouw, die hem 6 jaar lang zonder duidelijke reden afwijst om seks met hem te hebben. Is dat omdat hij geen succes heeft met zijn werk? Klaarblijkelijk omdat hij zegt dat hij vroeger beter verkocht, toen er geen druk van de ijsfabrieken op hem werd uitgeoefend. Maar hij zegt dit: we zien hem eigenlijk niet zo erg lijden: hij verkoopt nog steeds goed, reist door de naburige dorpen terwijl zijn leerling in de winkel blijft en ijs verkoopt aan de mensen in de stad. Ali geeft grote bedrijven de schuld dat ze zoetstoffen en kleurstoffen gebruiken terwijl hij echte'sahlep' gebruikt (gemalen wortels van bergorchideeën). Ali koopt een motor met een lening van de bank om als verkoper op te treden en geeft advertenties door aan een plaatselijke tv-zender die zelfs het nieuwsbulletin liever in het plaatselijke dialect uitzendt. Zijn vrouw is niet dol op zijn manier van zakendoen, ze maken altijd ruzie, en Ali dreigt dat hij in een vlaag van razernij heel slechte dingen zal doen.<br />Op een zeer geslaagde dag wordt zijn waardeloze fiets gestolen door de stoute jongetjes van de stad. Op zoek naar zijn gestolen fiets gaat Ali naar de politie, geeft de grote bedrijven de schuld van de diefstal, maar natuurlijk neemt niemand hem serieus. Geïrriteerd door het gezeur van zijn vrouw gaat Ali naar een kroeg en wordt dronken. Een van zijn vrienden aan zijn tafel, een zogenaamde socialist van de stad, houdt een didactische toespraak en heeft kritiek op het globalisme, en springt zonder dat hij er echt iets mee te maken heeft over op het onderwerp: wereldwijde vrieskou. Ali komt thuis en besluit zichzelf met vergif te doden. Zijn vrouw wordt wakker en houdt hem tegen. Een oude buurman neemt hem mee voor een nachtelijke wandeling en geeft hem goede raad over het leven. Volgens hem kan Ali zelfs warme sahlep verkopen als de wereld te maken krijgt met een wereldwijde vrieskou. Als hij thuiskomt, zien we plotseling dat zijn vrouw zijn waarde begreep, hem als een held behandelde en zijn mannelijkheid prees. Intussen worden de dievenjongens ziek omdat ze te veel ijs hebben gegeten. Ze biechten aan de dokter op dat ze Ali's fiets hebben gestolen. Ali vergeeft ze en dan komt er een happy end.<br />Hoewel de plot er in zekere zin veelbelovend uitziet, is het het verhaal dat deze film onoprecht en goedkoop maakt. Het is niet echt een poging om het verhaal visueel te vertellen; alles is gebaseerd op dialogen. En die dialogen houden nooit op om ons te laten zien dat de film in feite een visuele kunst is. Zelfs Ali's problemen zijn niet overtuigend, want we zien het niet, we begrijpen het alleen door zijn woorden. De regisseur brengt zijn film op de markt als een terechte strijd van Ali tegen grote ijsfabrieken, maar er staat niets in de film over grote bedrijven. We zien hun druk niet genoeg. De film drijft de spot met Ali omdat hij gelooft dat grote bedrijven achter de diefstal zitten. En als zijn motor wordt gevonden, lost het alle problemen op: Ali wordt een gelukkige en machtige echtgenoot. Geen echte kritiek op het globalisme. Ten tweede is de film goedkoop vanwege de grove humor. Misschien vloeken de mensen in dat deel van Turkije zoveel en maken ze zoveel vulgaire grappen in hun dagelijks leven, maar vulgaire taal en grove humor zijn niet genoeg om een film grappig te maken. Ik zou het misschien hebben geaccepteerd als ze zowel vulgair als'slim' waren, maar het zijn helemaal geen slimme grappen, ze zijn alleen maar goedkoop. Misschien heb ik het mis, misschien houden de Amerikanen van de oosterse versie van de American Pie-humor. Maar de American Pie heeft nooit aanspraak kunnen maken op een nominatie voor de Oscars of een politieke boodschap kunnen hebben! Als je denkt dat je kunt lachen door een man alleen maar te zien...' Of een oude dorpsvrouw die 'dank u wel' zegt, en dan vind je deze film misschien wel grappig.