Is deze recensie positief of negatief?

Best Years of Our Lives is een film die jarenlang door mijn radar is geglipt <0xE2><0x80><0x93> ik had ervan gehoord, maar had nooit de kans gehad om hem te zien. Dankzij TCM On Demand kon ik hem ongelimiteerd en zonder reclame bekijken.<br />Wat me aan deze film verbaasde, was hoe snel hij na de oorlog was gemaakt. De film gaat eerlijk gezegd over de mensen die tijdens de oorlog gewond zijn geraakt, zowel lichamelijk als geestelijk. Hij slaagt er keurig in om bijna alle soorten oorlogservaring binnen drie personages te omvatten.<br />We hebben de luchtmachtofficier, die een veteraan was van de vroege Europese bombardementscampagne. Vanwege het verschrikkelijke uithoudingsvermogen van de bemanningen van de bommenwerpers had de luchtmacht in die tijd de reputatie officieren uit te schakelen die snel opklommen in de gelederen. Dat was het geval met deze knaap, die van een onbeduidende zuiplap in het burgerleven veranderde in een kapitein en bommenrichter van zijn B-17. Hij lijdt ook aan PTSS, wat in die tijd'strijdvermoeidheid' werd genoemd.<br />We hebben de onderofficier van het leger die in de Stille Oceaan heeft gediend en de verschrikkingen van die campagne heeft doorstaan. Zijn verhaal is het tegenovergestelde van dat van de luchtmachtman, in die zin dat hij van een prestigieuze baan als bankier een nederige soldaat in het leger wordt en opklimt tot de rang van sergeant. Aan de strepen op zijn mouw is duidelijk te zien dat hij het hoogste niveau van sergeant is, maar hij staat nog steeds aan de frontlinie.<br />Ten slotte hebben we de marineman, die deel uitmaakt van de gezichtsloze ondersteunende staf, door de mannen aan de frontlinie gewoonlijk REMF (Rear Echelon MFers) genoemd. Ironisch genoeg lijdt hij de ergste lichamelijke verwondingen als hij als monteur benedendeks op een marineschip werkt. Zijn schip wordt getroffen, vermoedelijk door een kamikaze en zinkt met een verlies van 400 levens. Hij wordt uit het water getrokken, maar zijn ernstig verbrande handen worden geamputeerd en vervangen door protheses. <br />BYOOL vertelt het verhaal van hoe deze drie elkaar ontmoeten in een transportvliegtuig waarmee ze naar huis zijn gevlogen, en hoe ze zich aanpassen aan de burgermaatschappij.<br />Wat me het meest opviel aan deze film is dat hij, ondanks de voor de hand liggende problemen waar de drie hoofdrolspelers mee te maken krijgen, nooit melodramatisch wordt. De marinejongen, gespeeld door een echte geamputeerde, wordt in situaties geplaatst waar we medelijden met hem zouden kunnen hebben, maar het script laat ons die emotie nooit voelen. De legersergeant is duidelijk een alcoholist, en het verhaal wijst daarop, maar blijft er nooit bij stilstaan. De luchtmachtkapitein worstelt met het verlies van zijn status als hij wordt gedwongen terug te keren naar de drugstore die hij heeft opgekocht (die nu door een grote keten is opgekocht) en een vernederende baan moet aannemen om zijn ondankbare en ontrouwe vrouw te onderhouden.<br />Het script geeft al deze personages volop gelegenheid tot een dramatische climax met betrekking tot hun benarde situatie, maar dat wordt keurig vermeden. Afgezien van de al te dramatische score, heeft de regisseur het voor de hand liggende uitgebuit.<br />In een scène die de hele film goed weergeeft, voert de dochter van de legersergeant (Frederic March) een gesprek met haar vader en moeder over de luchtmachtkapitein. Ondanks zijn huwelijk zijn ze verliefd geworden, en zij is vastbesloten het huwelijk, dat duidelijk niet in orde is, te verbreken. Nu hebben we duizenden scènes gezien die daar typerend voor zijn, waarin de vader woedend tekeergaat en de dochter uiteindelijk in tranen wegrent naar haar kamer, de deur achter zich dichtsmijt en op het bed valt. Later komt mama, troost haar dochter en spreekt woorden van moederlijke wijsheid, en iedereen leeft nog lang en gelukkig.<br />In BYOOL speelt deze scène zich op een heel andere manier af dan het cliché dat ik hierboven heb beschreven. Zeker, het gesprek raakt verhit, maar alle partijen zijn redelijk, en er is een serieuze en tijdloze discussie over de aard van relaties die enkele van de beste dialogen bevat die ik ooit heb gezien. <br /><br />Uiteindelijk is BYOOL een zeer bevredigende film, met eerlijke optredens van de hele cast. Technisch gezien zijn de opnamen goed, de montage en de cinematografie goed, maar het aangrijpende verhaal wordt nooit overschaduwd. Ondanks de score, die cliché en te dramatisch is, geef ik deze film de hoogste waardering die hij duidelijk verdient.