Is deze recensie positief of negatief?

Als je naar deze film komt om iets over depressiviteit te leren, vergeet het dan maar: je zult niets leren, behalve hoe je er geen scenario over kunt schrijven. Ik heb begrepen dat het de bedoeling was om te laten zien hoe een ernstige depressie een gemiddelde persoon in een compleet wrak kan veranderen, maar het resultaat is het meest eendimensionale personage dat ik ooit in een Hollywood-film heb gezien... geen geringe prestatie. Christina Ricci als Elizabeth de hele film uit volle borst schreeuwt, gemeen iemand beledigt, in tranen uitbarst of een combinatie van die drie (de enige uitzonderingen zijn wat zacht gemopper aan het begin en het eind). Er is geen enkele aanwijzing over hoe ze zou zijn zonder depressiviteit. Op een gegeven moment zegt haar kamergenote tegen haar: 'Lizzie, je bent zo'n leuk mens om bij in de buurt te hebben als je niet depressief bent,' en mijn reactie was: 'Is ze dat?' Het leek vreemd dat de schrijvers deze opmerking in hun script hadden opgenomen zonder ons daar voorbeelden van te geven, maar dit script is een les in incompetentie. Het heeft helemaal geen herkenbare structuur of flow; in plaats daarvan bestaat het uit een reeks onhandig aan elkaar geknoopte scènes waarin Lizzie schreeuwt, en die eindigt dan. Karakterontwikkeling? Nee... Scènes uit haar dagelijks leven, d.w.z. naar colleges gaan, die mogelijk belangrijke details bevatten? Nee... Schreeuwen op maximum volume? CHECK. Het is niet helemaal genoeg, ben ik bang.