Is deze recensie positief of negatief?

Zeker, de film zit vol met zwarte militante stereotypen en een groot deel van het jargon van die tijd. In die zin is de film inderdaad gedateerd. Maar als een satirische blik op Amerika's belangrijkste parasitaire industrie, de reclame, staat hij nog steeds op het juiste spoor. Maar even belangrijk is de tegenboodschap, namelijk het effect van veel geld op degenen die de industrie sociaal verantwoordelijker zouden maken - geen reclame voor oorlogsspeelgoed, alcohol, enzovoort. Dus de film gaat ook over de verlokkingen van het kapitalisme. Kijk bijvoorbeeld hoe Putney's kleding plotseling op die van de revolutionair Fidel uit de derde wereld lijkt, vlak voordat hij bij de firma weggaat. Heel even lijkt het alsof Swope's minirevolutie onder zijn personeel is geslaagd en dat hij verdergaat, misschien om de beweging te verspreiden. Maar dan bezwijken de voormalige militanten voor de aantrekkingskracht van het grote geld en vertrekt hij hoofdschuddend, misschien om een vliegtuig naar Cuba te kapen. Downeys laatste woord is echter een ironische, als de Arabier (volgens mij) de geldtoren in brand steekt en de metaforische structuur van (adverteren, kapitalisme) als een rokende ruïne achterlaat. Voor mij ziet dit eruit als een verandering die alleen kan slagen als een zuiverende daad van vernietiging en niet als een proces van hervorming <0xE2><0x80><0x93> een boodschap die in overeenstemming is met de radicale geest van die tijd.<br />Wat de onderliggende boodschap ook moge zijn, er zijn oprecht grappige momenten, vooral met de reclamespots die nu nog net zo goed werken als toen. Degenen die de anarchistische stijl vergelijken met die van de Marx Brothers hebben een goed punt. De clichés vliegen in het rond, samen met de buitensporige decors. Veertig jaar later is het nog steeds een moeilijke film om grip op te krijgen. Ondanks de grofheden blijft de film echter een werk van gedurfde originaliteit met een paar echt veelzeggende momenten.