Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit moet wel de afschuwelijkste filmklus zijn waar ik ooit naar heb gekeken. Daarbij vergeleken zijn Mel Brooks-films Oscar-waardig. Jim VanBebber moet publiekelijk een draai om zijn oren krijgen omdat hij dit voor elke vorm van vermaak aanziet.<br />Hoewel sommigen zullen zeggen dat deze film recht doet aan het lowbudgetgenre van klassiekers als 'The Texas Chainsaw Massacre' of 'Night of the Living Dead', is de productiewaarde niet in het geding. Het is VanBebbers vermogen om een geloofwaardige verhaallijn te casten en te presenteren. De casting is betreurenswaardig. Voor de rol van Charlie moet hij de eerste acteur hebben gekozen die hij zag met een baard en lang haar. Het doet er niet toe dat deze acteur...' Het haar van deze acteur kwam tot halverwege zijn rug (Mansons haar kwam nooit veel verder dan zijn schouders) en hij sprak met een afschuwelijke monotone stem, zonder ook maar een fractie van de persoonlijkheid die Steve Railsback of zelfs Jeremy Davies aan hun vertolking van Manson verleenden. De acteur die was uitgekozen om 'Tex' Watson te spelen had blonde krullen in plaats van steil donker haar, een feit dat iedereen die ook maar de geringste belangstelling voor de zaak-Manson heeft getoond, weet. Hij ziet eruit als een boer uit Minnesota in 'Little House on the Prairie' De actrice die Susan Atkins speelt heeft een kont breder dan die van Oprah, terwijl degenen die bekend zijn met de Familieleden weten dat 'Clem' De acteur die hem speelde, deed dat op zo'n kitscherige, Chaplineske manier dat het was alsof je naar een oude Vaudevile-voorstelling zat te kijken. In plaats van dat Sharon Tate eruitzag als een mooie zwangere vrouw, zag de actrice eruit als een opgeblazen, alcoholisch stuk uitschot. VanBebber versnelt het filmen op sommige plaatsen voor het artistieke effect, maar deze techniek is sinds 'De Munsters' niet meer in de verste verte nuttig gebleken. De eindcredits vermelden alle bekende familieleden, maar we worden nooit aan de meerderheid van hen voorgesteld en aan degenen aan wie we worden voorgesteld weten we soms niet eens zeker wie ze zijn.<br />Ook in deze film worden feiten vernietigd. In werkelijkheid was hij niet dood, Steven Parent was vier keer neergeschoten, niet twee keer, Abagail Folger was niet de keel doorgesneden, waar waren Mary Brunner en Bruce Davis tijdens de moord op Himnan? Patricia Krenwinkel had nooit een 'Dorothy Hamill'-kapsel gehad.<br />Het meest verbijsterende aspect van deze film is wat de moderne 'freaks' met deze film te maken hadden. Waarom droeg het meisje een rubber masker met een dildo eraan? Wat was hun probleem met de journalist? Wat was de betekenis of het doel van de uiteindelijke confrontatie? Waarom werden ze erbij betrokken, punt? De kijker zal het nooit weten!<br />Heilige makreel, ik zou eindeloos door kunnen gaan, maar de ruimte verhindert het. Probeer geen popcorn te eten tijdens deze rotzooi, want je hand zal het te druk hebben met je hoofd krabben terwijl je herhaaldelijk zegt: 'Wat krijgen we nou...?'