Is deze recensie positief of negatief?

Lang geleden, bij de dageraad van de menselijke beschaving, zaten er holenmensen rond en maakten flauwe grappen, sloegen elkaar op de kop met alles wat ze te pakken konden krijgen, en er werden nooit vrouwen gezien en blijkbaar hadden ze ooit staarten. Deze holenmensen leefden in een geografisch verschillende streek met een kaketoe, een kameel, een aap <0xE2><0x80><0x93> maar geen vrouwen. Deze film vertelt over de 'hilarische' ongelukken van zeven (of zo) holenmensen <0xE2><0x80><0x93> nadat ze hun land hadden verbrand met de nieuwe ontdekking van het vuur <0xE2><0x80><0x93> die over water verder trekken naar een nieuw land waar ze deze vrouw met het extra aanhangsel vinden. Onderweg krijgen we zulke 'geweldige' ogenblikken van komedie, als een dikke holenman die een kikker inslikt die de hele tijd in zijn maag kwaakt. Een aap die stenen naar hun hoofd gooit. Een man die een muis inslikt om de kikker in zijn maag te krijgen. De obligate 'homo' holenman. De lijst kan nog wel even doorgaan. Deze film is het toppunt van cinematografische flauwekul. Vanaf het begin verveelde ik me al en het werd alleen maar erger toen de holenmensen maar rondhuppelden en elkaar aan het slaan waren, slechte grapjes maakten, zoals het woord 'poot', elkaar aan het slaan, en de arme Seta Berger die eruitziet alsof ze een weddenschap met een producent heeft verloren om in deze onzin te mogen spelen. Ze is inderdaad een van de twee lichtpuntjes in deze film. Ze is niet zo'n goede actrice, dus je kunt wel raden waarom ze zo'n eikel is. Het beste van de film is de muziek. Zodra ik de soundtrack hoorde, zei ik tegen mezelf dat die me heel bekend in de oren klonk. De echte soundtrack had ik nog nooit gehoord, maar de muziek was onmiskenbaar die van Ennio Morricone. Het is een mooie soundtrack en het beste in een verder primitieve, saaie, wellustige, fantasieloze en belachelijke film over een groep Moes die voor het eerst een vrouw tegenkomt en haar eerst als een of ander dier wil opeten en dan leert wat ze kan doen. Aaaah! Sorry, ik smoor een geeuw terwijl ik de plot herbeleef! Aan het eind van de film verschijnen zo'n honderd vrouwen op het scherm met het erotische gevoel dat je krijgt als je een korstje van je knie trekt. Deze film was pijnlijk om naar te kijken en bood niets van enige werkelijke waarde. Het feit dat hij een vervolg opleverde, verbaast me niet, aangezien hij dat ene ding biedt dat de belangstelling van de kijker zal prikkelen - staart.