Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het Museum of the Moving Image hier in New York heeft onlangs een uitgebreid retrospect van Jacques Rivettes films vertoond. Omdat ik verliefd was geworden op zijn _Paris Nous Appartient_, besloot ik dat dit niet gemist mocht worden.<br />De film laat twee avant-gardistische theatergezelschappen zien die hun versies van Aeschylus' _Seven Against Thebes_ en _Prometheus_ voorbereiden. Bovendien krijgen we een beeld te zien van het stuurloze dagelijks leven van twee personen die in de verte met de bedrijven verbonden zijn: een werkende vrouw die Frederique heet, die creatieve manieren vindt om mannen hun geld afhandig te maken, en een jongeman die Colin heet en die de plaatselijke cafés bezoekt en zich voordoet als doofstomme, en die schrille mondharmonica's speelt tegen de klanten tot ze hem betalen om weg te gaan. De eerste vier uur worden besteed aan het vaststellen van de personages en hun patronen, voordat er uiteindelijk een wat losse, grillige plot naar voren komt waarin een samenzwering en het ontcijferen van clandestiene brieven een rol spelen.<br />De film gaat grotendeels over het leven aan de rand van de maatschappij. De theatergezelschappen zijn een hopeloze zaak. Ze gebruiken hun uitgebreide, emotioneel uitputtende oefeningen (die echt de moeite waard zijn om te zien) om zichzelf af te leiden van het feit dat hun optredens waarschijnlijk nooit zullen worden opgevoerd of zelfs maar te zien zullen zijn. Colin en Frederique hebben allebei maar heel weinig vrienden, die maar heel even iets opwindends of zinvols in het leven zien nadat de samenzwering hen heeft geraakt, wanneer ze worden aangespoord om er meer over te weten te komen. De film mediteert over de gevolgen van het afwijzen van de normale samenleving in een aantal gedenkwaardige scènes, waaronder een lange opname van Colin die door de straten van Frankrijk loopt en gedichten voor zich uit schreeuwt. Als zodanig wordt de film beschouwd als een analyse van de tegencultuur van de jaren zestig. Er is geen beeld van de film dat niet barst van energie en vitaliteit. Het feit dat een groot deel van de dialogen en de bewegingen geïmproviseerd zijn, maakt de personages veel spontaner, veel directer. De camera wordt in dit opzicht ook een belangrijk personage; overal in de film zijn hier en daar schaduwen zichtbaar, of andere soortgelijke fouten, maar ze lijken natuurlijk en passen bij de stroom van de actie omdat de camera daarin zo'n belangrijke rol speelt.<br /><br />Voor mij is de film vooral een geweldig voorbeeld van een andere manier om films te maken, een locatie voor een film buiten het gebruikelijke patroon. Voor mij was het een openbaring, nog meer dan 'Paris Nous Appartient'. Hoewel het laatste veel overeenkomsten vertoont met het thema en de structuur. Een must-see voor iedereen die nadenkt over de aard van kunst.