Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is leuk als je van films over armoede in de eerste helft van de twintigste eeuw houdt, of als je van amateurfilms houdt. De film is een aaneenschakeling van thrillers over armoede in de eerste helft van de twintigste eeuw en scènes die pas zijn opgenomen en waarin de 'acteurs' (met uitzondering van Redfield die een bijna-dood-scène in Lugosi doet, want alle 'acteurs' zijn gewoon vreselijk!) proberen om met de standaardbeelden in contact te komen. De 'nieuwe' beelden zijn bedekt met digitaal toegevoegde krassen, net als sommige van de toch al ondermaatse oude beelden (??!!). Voor zover ik kan nagaan, heeft de plot iets te maken met een stel vreemden die op een eiland bij elkaar worden gebracht voor een voorlezing van het testament (??!!). Deze film, die zich mag verheugen in een creatieve premisse ala 'Dead Men Don't Wear Plaid', is een technisch en creatief wrak. In één verschrikkelijk lange scène beschrijft een gewonde zeeman op een schip een mislukte reis naar 'Mist Island', wat dat ook mag zijn! De 'flits' weeft dan onsamenhangend oude beelden van totaal verschillende tijdperken en van totaal verschillende kwaliteit aan elkaar. Onsamenhangende scènes uit 'The Lost World' (1925), The Most Dangerous Game (1932), White Zombie (1932), Bela Lugosi Meets A Brooklyn Gorilla (1952) en een paar andere filmproducties uit de armoede. Dit wordt gedaan met een ongelooflijk slechte stem die te veel echo lijkt te hebben, alsof het geluid is opgenomen met een goedkope videocamera.<br />De 'filmmakers' Ze schijnen te denken dat ze eer bewijzen aan de grote acteurs van vroeger door personages de achternamen van beroemde acteurs te geven (Carradine, Zucco, Ouspenskaya, etc. etc.). Deze tactiek is slim uitgevoerd, en subtiel in 'Einde Bestemming' - het is gewoon verfoeilijk! Bizarre, en pijnlijk on-grappige grappen over Spiderman, Dracula en Superman zijn in overvloed te vinden. Zelfs de ouderwetse verwijzing naar 'Dewey, Cheetam en Howe', de advocaten, is hier gebruikt - dit was oud en afgezaagd toen de Three Stooges het in de jaren dertig gebruikten.<br />De filmvoorraad en de audio komen niet overeen met de scène, en voor Lugosi zijn tientallen verschillende bronnen gebruikt. Het uiteindelijke effect is dat hij ouder, jonger, ouder, magerder, zwaarder, jonger en ouder lijkt te worden, van minuut tot minuut. Vreemd genoeg gebruikte de film dit niet als subplot voor een komedie en verkwist zo een goede kans op een komedie.<br />De waarheid is echter dat het heel leuk was om zo laat op de avond in bed te kijken. Misschien was dat wel wat ze wilden!