Is deze recensie positief of negatief?

Ik had het voorrecht afgelopen vrijdag naar Mar Adentro te kijken, en ik ben nog steeds geschokt door de schoonheid ervan, het krachtige werk van alle acteurs en actrices, en Amenabars ongelooflijke vermogen om het verhaal te vertellen van Ramón Sampedro, die in Spanje bekendstond om zijn verzoek om euthanasie, de zaak verloor en uiteindelijk stierf terwijl hij voor een camera een glas vergif dronk, ons hart bevriezend van vastberadenheid om niet eeuwig verlamd door een ongeluk te blijven leven.<br />Voordat ik de film zag, was ik al gebiologeerd door de krachtige symboliek in de titel, die ik zou vertalen als 'In de zee' en niet als 'Buiten op zee'. en die is afgeleid van een oorspronkelijk gedicht dat is geschreven door de man over wie dit verhaal gaat. Toen keek ik naar de film. O, mijn vrienden. Dit is Cinema met een hoofdletter C. Het verhaal voert je naar het hart van elk afzonderlijk personage: Sampedro, gereïncarneerd in een Bardem die je van het begin af aan vergeet, bevindt zich in het midden als een man vol gevoel voor humor en vol hoop, en zijn hoop is te sterven, want voor hem is het leven dat hij leeft het niet waard geleefd te worden. De rest van de personages op één na dansen om hem heen en respecteren zijn beslissing omdat ze hem zien als een menselijk onafhankelijk wezen (en vergeten dat hij voor alles afhankelijk is van de anderen), ook al houden ze heel veel van hem. En daar gaat de film over: liefde. Je kunt het voelen, je kunt het in de huid van elk personage ademen. Je bent getuige van de groei van het gevoel bij drie vrouwen die hem in de film ontmoeten: Gené, het lid van de vereniging die zijn recht om waardig te sterven verdedigt, zijn vriendin, haar verhaal in de film is de hoop voor ons, de gelukkigen die een normaal leven kunnen leiden in deze wereld; Rosa, de vrouw die een goede man ontmoet midden op haar lijst van verbroken relaties en pijn in de handen van alle mannen die haar gebruikten en verachtten; Julia, de vrouw die een tragisch lot deelt met Ramón en uiteindelijk handelt op een manier die wij niet kunnen begrijpen. Maar voordat hij deze vrouwen ontmoette, wist Ramón al hoe het was om van iemand te houden, want je kunt hem niet ontmoeten zonder van hem te houden, en zijn zelfverloochenende familie houdt zielsveel van hem: Vier mensen die uniek zijn in hun nederigheid en dapperheid, elk met zijn eigen gedachten over zijn beslissing, elk op zijn eigen manier respectabel, want het verschrikkelijke aan dit verhaal is dat niemand schuld heeft aan wat er is gebeurd. Dat het leven helaas soms zo verschrikkelijk is. Van dit vertrouwde kwartet vond ik vooral Mabel Rivera's werk als Ramóns zuster in de rechten, Manuela, heel goed: een geweldige voorstelling. Ik zou graag de aandacht willen vestigen op drie afleveringen die voor mij de beste hoogtepunten zijn die ik in lange tijd heb gezien, en als je de film niet hebt gezien, lees dit dan niet, sla deze alinea over en lees de volgende, die begint met 'Mar adentro', en laat de film je zijn geheimen laten zien. De afleveringen waar ik van hield waren: 3. De beste liefdesscène die ik ooit in een film heb gezien, toen ik echt liefde op het scherm voelde, is als Ramón wakker wordt en droomt dat hij naar Julia op het strand vliegt en ze elkaar kussen. 2. Gené aan de telefoon met Ramón, de dag voordat hij het gaat doen, en hij zegt tegen haar dat het beter is om op dat moment afscheid te nemen, om haar niet in de problemen te brengen met de autoriteiten. En dan weet ze dat het de laatste keer is dat ze elkaar spreken, en ze heeft gevochten voor zijn recht om te sterven... maar ze wil hem niet verliezen, omdat ze van hem houdt als een echte vriend, en ook al respecteert ze zijn beslissing ten koste van alles. We zien de botsing, we horen zijn stem die zich herinnert wat er is gebeurd en die beweert dat hij op dat moment had moeten sterven. Het gezicht van Bardem, met het gezicht naar beneden, aan ons getoond vanaf de grond. En de hand van een vriend die hem van zijn voorhoofd wegtrekt en hem terugbrengt naar een leven dat de komende dertig jaar een hel voor hem zal zijn. Er zijn nog vele andere, zoals het indrukwekkende einde, ondanks het feit dat we in Spanje maar al te goed weten wat Ramon heeft gedaan. Amenabar bedriegt me nooit, maar deze keer moet hij de acteurs bedanken die aan het project deelnamen en die het misschien persoonlijk opvatten, want dit is niet zomaar een film, het is een treurzang voor een man die alleen stierf toen hij vroeg 'wettelijk' te mogen sterven, wat inhield, zoals Bardem opmerkte, dat hij stierf met de mensen van wie hij hield en die van hem hielden.