Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Jarenlang dacht ik dat ik de enige op de planeet was die TEMPEST had gezien, en ik ben zo blij te horen dat ik niet de enige ben die deze slaper ergens in hun filmavonturen heeft ontdekt. Tempest is losjes gebaseerd op het Shakesperean-stuk, en volgt een architect (wijlen John Cassavettes, in een van zijn beste voorstellingen), die genoeg heeft van zijn werk en zijn afbrokkelende huwelijk (met Gene Rowlads, de man in het echte leven), die besluit het allemaal achter zich te laten, de rattenrace de rug toe te keren en op een eiland te gaan wonen met zijn dochter (Molly Ringwald, in haar filmdebuut) en zijn nieuwe vriendin Aretha (een stralende Susan Sarandon). Hoewel Paul Mazursky als regisseur wordt genoemd, is Cassavettes hand overal in deze film te zien... de lange scènes zonder knippen, de improvisatie van de dialoog... de genotzuchtige manier van vertellen, dit is absoluut zijn show van begin tot eind, en als je geen fan van zijn werk bent, zal de film moeizaam lang en saai lijken, maar als je een fan bent, zijn er beloningen te verdienen. Cassavettes wordt omringd door een eersteklas cast... zijn scènes met Rowlands knetteren van intensiteit en zijn verrassende chemie met Sarandon vormt een scherp contrast met zijn scènes met Rowlands. Ringwald straalt in haar filmdebuut en er is een scène stelende voorstelling van wijlen Raul Julia als Kalibanos, de bediende van Cassavettes op het eiland. Julia maakt een einde aan de show door te dansen met een kudde schapen, begeleid door Liza Minnelli die 'New York, New York' zingt. Deze film is triest en tragisch en grappig en intens. Ja, hij is een beetje lang en onsamenhangend en hij doet een beetje te veel zijn best om anders te zijn (er is zelfs een slotnummer aan het eind van de film), maar hij weet altijd de aandacht te houden van mensen die van iets anders houden als ze naar de film gaan.