Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hitchcock zou trots zijn op deze film. Zelfs als er niets gebeurt, is hij spannend. Regisseur David Lynch gebruikt hier en daar een paar goedkope sensatietrucs, maar hij wisselt ze af met andere cinematografische technieken om te voorkomen dat de film stompzinnig wordt.<br />Deze film is alles bij elkaar surrealistisch, alsof je wakker wordt en je het grootste deel van een droom herinnert, maar niet genoeg om hem zinnig te maken. Ik probeer het allemaal nog uit te vogelen en zal hem waarschijnlijk nog een keer moeten zien om dingen op te vangen die ik heb gemist en die me kunnen helpen het beter te begrijpen. Het is een heel gedetailleerd plot dat heel langzaam tot stand komt, dus je moet geduld hebben en goed opletten. Zorg dat je toiletbezoekje achter de rug is voordat het begint. En toch wordt de plot overschaduwd door het thema, de sfeer, de ontwikkeling van het personage en de filmtechnieken.<br />De dubbele rol van de hoofdactrice, Naomi Watts, toont haar enorme talent. Dat wil zeggen, als ik mijn ogen van haar tegenspeler af kon houden. Wat een acteerprestaties.<br />Lynch verrast de hele film door met ongebruikelijke camerastandpunten, de lengte/tijd van montages, het heen en weer springen tussen de scènes. Gecombineerd met slim gebruik van muziek en geluiden, helpt het allemaal om de spanning in ons hoofd op te bouwen, ongetwijfeld een belangrijk doel van de regisseur. Nou, hij liet me op het puntje van mijn stoel zitten, liet me zelfs met de acteurs praten om hier voorzichtig te zijn en daar niet zo naïef te zijn. Je weet wel, van die dingen waar je je kinderen voor in elkaar wilt slaan als ze iets in de bioscoop hebben gedaan.