Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Little Dieter Needs To Fly is een ander voorbeeld van Werner Herzogs filmische werk dat zijn weerga niet kent. Onlangs heb ik het op dvd opnieuw bekeken, bijna tien jaar na de eerste Amerikaanse uitgave in 1997, en het heeft niets van zijn kracht verloren, en je kunt zien hoe het invloed heeft op documentaires die zo divers zijn als Herzogs eigen recente Grizzly Man en Errol Morris' Academy Award voor The Fog Of War. Net als het eerste boek beschrijft het, in zijn veel te korte 74 minuten, het leven van een interessante Amerikaan. Net als het laatste geeft het een blik op een kant van de oorlog die weinigen zien. Ja, we zien het geweld en de heldhaftigheid, maar zoals _The Misg Of War_ ons in de geest van een van de meest vooraanstaande oorlogsmisdadigers van de vorige eeuw bracht, biedt deze film ons een blik op het leven van een soldaat die door de vijand gevangen wordt genomen, wordt gemarteld en uiteindelijk triomfeert. Behalve dat de film in geen enkel opzicht zo simplistisch of optimistisch is als mijn korte beschrijving ervan. De film gaat over de hoofdpersoon, Dieter Dengler, en de Duitse immigrant die de plunderingen van de nazi's overleefde (we komen er bijvoorbeeld achter dat zijn grootvader in zijn geboortestad Wildburg in het Zwarte Woud de enige was die niet op Hitler stemde en daar wreed voor moest boeten), en over zijn eigen gevangenschap in handen van de Vietcong toen zijn luchtmachtvliegtuig op 1 februari 1966 boven Laos werd neergeschoten. Herzog is niet geïnteresseerd in de details van Denglers liefdesleven, en al evenmin in het feit dat hij een Purple Heart, een Medal of Honor, een D.F.C. en een Navy Cross heeft gekregen. Hij is alleen geïnteresseerd in Dengler zelf. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Datgene wat Dengler ertoe heeft aangezet zo veel te overleven en zo'n betrekkelijk opgewekte man te blijven (hoewel er af en toe een glimp te zien is van duistere kanten), is wat het middelpunt vormt van deze film en van Herzogs hele canon. Dieter Denglers'verre barbaarse droom' over zijn verleden is het volledig rijpe land van Herzog, en het gebruik van een Madagassisch lied, Oay Lahy E, in vele junglescènes, te zamen met andere uitmuntende accenten op de soundtrack, maakt duidelijk dat Herzog, misschien samen met Martin Scorsese, de beste manipulator van beeld en muziek in de film is.