Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik liep de bioscoop binnen, zonder enige verwachting voor de film waarvan ik getuige zou zijn: 'Everything is Illuminated'. Ik liep naar buiten met een vreugde die ik nauwelijks bij Amerikaanse films ben gaan voelen. De regisseursdebuutfilm, Leiv Schreiber, volgt een man op zijn reis door het verleden, vergezeld door een excentrieke groep, onder wie een rem-dansende nauwelijks Engels sprekende punker van de Eukraine, zijn grootvader die denkt dat hij blind is, en hun gekke hond. De eerste helft van de film is grappig en slim, met een uiterst Europese inslag in het gebruik van kleine maar fantastische personages, terwijl de tweede helft van de film afdaalt naar een somber verhaal over ontdekking en de holocaust. Deze kleine film roept zo veel emoties op, en zo veel kleuren, met zo'n prachtige afloop, en is meer dan alleen maar een verhaal van verlichting, maar ook van relaties en relaties. Het acteerwerk is ongelooflijk krachtig, het verhaal mysterieus en interessant, en de artistieke aantrekkingskracht van de filmografie is om voor te sterven. Met een paar briljante en absoluut ontroerende scènes wist 'Everything is Illuminated' mijn hart te veroveren.