Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'The Beguiled' is een van mijn favoriete Clint Eastwood-films, en een afwijking van zijn typische eerste rollen. Hij werd geregisseerd door Don Siegel, met wie Eastwood in verschillende films heeft samengewerkt, en werd een jaar voor Eastwoods regisseursdebuut uitgebracht met 'Play Misty For Me'. Een alternatieve titel voor de film was 'Pussy-Footing Down At The Old Plantation', die gelukkig niet werd gebruikt, want anders zouden er ongetwijfeld smerige grapjes worden gemaakt over het feit dat de film zich op een meisjesschool afspeelt. Ik zag deze film voor het eerst tijdens een van mijn filmcursussen halverwege de jaren zeventig, en ik was er meteen weg van. Ik had alleen maar een oude, gehavende VHS-band van de film tot ik onlangs de breedbeeld-dvd kocht, die ook de hilarische, afschuwelijke trailer bevat die de film doet overkomen als een 'Peyton Place'-soap en die niets van de lugubere sfeer van de film wegneemt.<br />Interessante aantekening: Eastwood en Siegel moesten strijden met Universal Pictures om het originele einde te behouden, en ze wonnen; en de film werd aangekondigd als een standaard western van Eastwood, wat hij zeker niet is. Het is een gotisch verhaal vol misleiding en horror dat zich afspeelt in de tijd van de Burgeroorlog, met een ondertoon van erotiek en seksuele spanning die de hele film lang doorklinkt.<br />Ik. Ik wil geen spoilers in deze recensie, en als je de film wilt zien zoals hij zou moeten zijn, moet je hem niet op internet opzoeken, want daar staan er zat van.<br />Clint Eastwood portretteert John McBurney, een soldaat van de Unie die op het terrein van de geconfedereerden wordt neergeschoten en ontdekt wordt door een meisje van een nabijgelegen meisjesschool. Ze redt hem en brengt hem terug naar de school, maar in plaats van de plaatselijke politie op de hoogte te stellen van zijn aanwezigheid, zodat hij naar de gevangenis zal worden gebracht, nemen de directrice, mevrouw Martha (Geraldine Page), haar assistente Edwina (Elizabeth Hartman), hun zwarte bediende Hallie (Mae Mercer) en de voornamelijk tienermeisjes hem op, genezen hem en raken in zijn ban. De film geeft zijn sfeer van griezel en gotische horror rechtstreeks uit de titel weer, terwijl hij echte slagveldopnamen uit de oorlog laat zien, terwijl de stem van Eastwood zachtjes een rouwlied uit die tijd zingt.<br />De openingsscène van zijn ontmoeting met het kleine meisje dat hem redt, geeft de toon aan van zijn personage en de toon van de hele film. Meer zeggen dan dat zou de verrassingen in die eerste scène bederven. Veel meer zeggen over de film zelf zou hem kunnen bederven voor iemand die hem niet heeft gezien... als je van enge, gotische verhalen houdt, zoek hem dan en huur hem. Eastwood is uitstekend in de film en het is interessant om hem in een vroege rol te zien, of in welke rol dan ook, waarin hij een personage speelt dat over het algemeen niet erg sympathiek is.<br /><br />Geraldine Page had een mooie rol in de film als de directrice, en ik kan me niet voorstellen dat een andere actrice uit die tijd zo goed in die rol zou zijn geweest; het zou heel goed Piper Laurie geweest kunnen zijn, maar dat denk ik niet. Ik kan me niet voorstellen dat Laurie die rol op dezelfde manier had kunnen spelen als Geraldine Page.<br /><br />Elizabeth Hartman (wiens schitterende optreden in de film 'A Patch of Blue' als blind meisje dat verliefd wordt op het personage van Sidney Poiter een hoogtepunt in haar korte carrière was) is hier op haar best, verfijnd en tegelijkertijd meesterlijk. Helaas maakte haar fijngevoeligheid op de film ook deel uit van haar echte leven; ze pleegde zelfmoord toen ze 45 was.<br />Ik besluit deze recensie met de volgende opmerking: een manipulatieve, leugenachtige yankee is geen partij voor een huis vol bedrieglijke en wellustige zuidelijke schonen.