Wat is het sentiment van de recensie?

Paul Muni en Bette Davis overdrijven monsterlijk en de matte studiobons Archie Mayo lijkt afwezig en onwetend in deze racistische provocerende film die zijn 'bitterzoete einde' ontleent aan het vergoelijken van segregatie. Met zware handen en slecht geconstrueerd stort de film binnen een kwartier onder zijn eigen gewicht in met een onbeheerste scène in de rechtszaal die hij nooit meer te boven komt, terwijl Mr. Muni bij de binnenplaats het decor bij elkaar begint te sprokkelen, schreeuwend en jankend op een bijna onsamenhangende manier.<br />Johnny Ramirez is een Mexicaanse Amerikaan van de andere kant van de spoorbaan die door vastberadenheid en lef een rechtenstudie aan een avondschool voor winkelpersoneel heeft afgemaakt. In zijn eerste grote zaak, die te maken heeft met een auto-ongeluk, toont hij zich alleen maar onbekwaam en wordt al snel voor gek gezet door zijn goed gesitueerde tegenstanders en een ongeduldige rechter die een royement aanbeveelt. Ontredderd door de tegenslag neemt een boze Johnny een baan aan in een goktent waar hij bevriend raakt met de eigenaar Charlie Roark (Eugene Palette) die zijn stijl wel ziet zitten. De eigenaar bemoeit zich met zijn zaken, maar er doen zich problemen voor met mevrouw Roark (Davis) die ook een stukje van Johnny wil. Ze vermoordt Charlie, beschuldigt Johnny en wordt langzaam gek voor hij wordt vrijgesproken en vrij is om zich te voegen bij een high society Wasp die hem koeltjes uitlegt dat ze van 'andere stammen, woestelingen' zijn. en het zal nooit iets worden. Als ze vlucht om aan zijn woede te ontsnappen, wordt ze overreden door een auto. Ramirez verkoopt het casino en gaat terug naar zijn arme buurt, waar hij bedenkt dat je maar het beste bij je eigen mensen kunt blijven.<br />Naast deze ontstellende ontknoping heeft Bordertown een reeks slechte optredens om de algehele lelijkheid van het verhaal te complimenteren. Hoe onrechtvaardig zijn situatie ook is, Muni's Ramirez is zo agressief en arrogant dat het moeilijk wordt om medeleven te tonen voor zo'n bullebak met een stierennek. Davis is geen haar beter als de niet al te trouwe echtgenote, die dezelfde puberale emoties heeft als Muni. Haar krankzinnige Lady Macbeth-scènes geven geen enkele aanwijzing dat ze op het punt stond de beste filmactrice van haar tijd te worden. Margaret Lindsay als Muni's American Dream is kil, afstandelijk en vlak.<br />Hoe slecht Bordertown ook is (en dat is het zeer zeker) het blijft een interessante indicatie van de tijd en de acceptabele houdingen. De rest is slechts een mengelmoes van slecht acteerwerk en ongeïnspireerde regie.