Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het enige wat ik met deze film kan doen, is improviseren op mijn indrukken. Ik heb niet de'veranderingen' gekregen, ken de'score' niet en ben niet geschoold in het genre. Ik had trouwens toch al problemen met het volgen van akkoordveranderingen (trompettist, weet je), dus ik beperkte me vrij goed tot het fundamentele 'hou de melodie in gedachten' en improviseerde daar omheen. Wat me zo dwarszat aan dit ongelooflijk humeurige zwart-wit bluesstuk was de knoop die het in mijn hoofd en hart legde bij de vraag of ik met het ensemble mee moest gaan of een pad moest kiezen langs de melodie (verhaal). Ik denk dat ik me bij de melodie hield, zoals gewoonlijk; ik raakte steeds de draad kwijt van de veranderingen <0xE2><0x80><0x93> te diep, te uitgebreid, waarschijnlijk boven mijn hoofd. Toch was het een genot om te proberen ze bij te houden. Ik bewonderde de acteurs die op het thema en de verhaallijn inspeelden. Ik zag sommige dingen niet en hoorde andere dingen die anderen wel leken te zien of te horen: ik had niet het gevoel dat het lichte huidmeisje probeerde 'door te lopen', net zomin als ze zich bewust was van de kleurkwestie of die probeerde te negeren <0xE2><0x80><0x93> in het begin: later kwam ze vechtend terug. De peinzende jonge huidman (zijn trompetgeschal was bespottelijk) was dubbelzinnig, ambivalent en <0xE2><0x80><0x93> misschien wel zijn beste eigenschap <0xE2><0x80><0x93> afstandelijk. Wat, dacht ik nadat het schaduwgordijn om dit provocerende stuk was dichtgegaan, is de basis van zoiets als dit? Is het een manier om de 'werkelijkheid' te vinden door een toneel op te zetten, het te overdekken met expressieve personages en er een melodie en een thema aan te geven? Is het werkelijker of waarachtiger dan een goed geschreven script, zonder het voordeel van redigeren en herschrijven? Is improvisatie heldhaftig, 'artier'? <0xE2><0x80><0x93> meer dan goed gemaakt werk? Waar is er een grotere of duidelijker waarheid: in retrospectieve kunst/techniek of in vervaardiging en hervorming? Nou, ik ga nog steeds op in deze vraag. Ik was dol op de film; ik ging er helemaal in op op een koele, mistige avond, toen ik alleen nog maar naar huis hoefde te gaan om mijn hoorn te pakken. Ik barstte los in een bluesriff van twaalf maten, zo goed en zo kwaad als het ging <0xE2><0x80><0x93> kon mezelf niet van de wijs laten brengen. De werkelijkheid is gewoon te eng.