Is deze recensie positief of negatief?

Natuurlijk was ik, net als alle anderen, voorbereid op een hoop Hollywood-fantasie-revisionisme in de trant van ZE ZIJN MET HUN BOTEN DOODGEGAAN om de legende van Custer. Alleen al het feit dat iemand als Errol Flynn de rol van Custer speelt, is voldoende aanwijzing dat de legende in deze productie voorrang heeft boven de waarheid. En voor het grootste deel werden mijn verwachtingen vervuld (op een welbekend opwindende en onderhoudende manier).<br />Maar zelfs in dit duidelijk bevooroordeelde (en veel bekritiseerde) verhaal over Custer werd ik getroffen door een aantal punten die in deze film werden aangevoerd en die, soms subtiel maar niettemin onomstotelijk, in tegenspraak leken te zijn met de clichés van de overduidelijke lotsbestemming en de ongepolijste heldhaftigheid die je in de westerns van het begin van de twintigste eeuw meestal aantreft. Zelfs al probeerde deze film de held van de film te verdoezelen, bepaalde scènes wekten nog steeds de indruk dat het personage van de echte Custer niet helemaal deugde.<br /><br />1) Zijn eerste entree bij de poort van West Point, waarin zijn arrogantie en opgeblazenheid een duidelijk aspect van zijn karakter vormen.<br />2) Zijn miserabele staat van dienst op West Point, die evenzeer te wijten schijnt te zijn aan het feit dat Custer geen flauw benul had van de eisen die de militaire dienst aan hem stelde als aan welke andere factor dan ook; er zijn momenten in de manier waarop Flynn Custer speelt op West Point waarop hij ronduit stom lijkt.<br />3) Custers bevordering tot generaal wordt niet alleen als een belachelijke vergissing afgeschilderd, maar ook als een slapstick-comedy. Ik verwachtte half en half de Marx Brothers of Abbott en Costello het toneel op te zien komen.<br />4. Custers stellingname tegen Jeb Stuart in Gettysburg wordt niet afgeschilderd als briljant militair tactisch leiderschap, maar als roekeloos en buitengewoon fortuinlijk.<br />5. Custers drankprobleem wordt zeker niet genegeerd. En hoewel de muziek en sommige van de manieren waarop de Indianen in deze film werden getoond, zeker versterkingen waren van het racistische stereotype van de onwetende wilde, kwam het toch als een verrassing voor me dat de film in feite tot in details uiteenzette waarom de Indianen gerechtvaardigd waren om de blanken aan te vallen die zich in hun land vestigden, en vrij expliciet de schuld voor de gevechten in de Black Hills bij de blanken legde. In feite kan niemand betwisten dat de duidelijke schurk van het stuk niet Anthony Quinn is als Sitting Bull, maar Arthur Kennedy & Co. als de witte duivels die valse aanspraken op het goud in de Black Hills maken. Natuurlijk, dat deel van het verhaal is waar, maar ik had niet verwacht dat het zo onconventioneel geportretteerd zou worden in een film als deze.<br />En nog iets: meestal worden in die films de indianen massaal geportretteerd als dronken dieren, die niet in staat lijken hun gezonde verstand te gebruiken om te voorkomen dat ze, zodra ze in de buurt van de alcohol komen, dronken op de grond vallen. In deze film zijn het in feite de troepen van de 7e Cavalerie, en niet de indianen, die in minstens twee scènes op deze manier worden geportretteerd.<br />Alles bij elkaar komt deze film op enkele verrassende momenten midden in het Hollywood-bed terecht.