Is deze recensie positief of negatief?

Klaus Kinski dook in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw in een flink aantal spaghettiwesterns op; hij kreeg meestal een bijrol als een gemene schurk. Kooky Klaus bezorgde zichzelf een sappige hoofdrol als Gekke Johnny Laster, een smerige, nerveuze en gestoorde seksmaniak die met een plan op de proppen komt om een mooie erfgename te ontvoeren om haar aanzienlijke erfenis in handen te krijgen. Johnny en zijn bende worden gezochte voortvluchtigen nadat het plan rampzalig faalt. Schrijver/regisseur Mario Costa levert een weerzinwekkend boeiend portret van een ernstig ziek en verknipt stuk snotterend laag-bij-de-gronds werk: de plot ontvouwt zich in een gestaag tempo, de toon is gepast korrelig en serieus, en de opwindende actiescènes worden met echte vakmanschap en lef geënsceneerd (de schietpartijen in steengroeven zijn vooral aangrijpend en opwindend). Ironisch gekleed in het wit, olieachtige charisma uit elke verrotte poriën sijpelend, en bij elke kans die hij krijgt op mooie vrouwen springend, is Kinski's Johnny een fascinerende, griezelige en monsterlijke bruut. Kinski is eenvoudigweg spectaculair als dit glorieuze, weerzinwekkende personage; hij krijgt veel steun van de weelderige Gabriella Giorgelli als het lieve, vurige saloonmeisje Juanita, van Steven Tedd als de vrolijke Riccardo, van Giovanni Pallavicino als de meedogenloze leider van een bende, Machete, en van Giuliano Raffaella als de slimme advocaat Gary Pinkerton, en van Paolo Casella als Johnny's verstandige parter Glen. Ook de humeurige en levendige rol van Stelvio Cipriani krijgt veel steun. De moeite van het bekijken waard voor Kinski-fans.