Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit was de film van een personage. De plot was niet zo geweldig, maar de personages waren interessant en heel goed geacteerd. Het verhaal concentreert zich op het gezin Travis in de nasleep van de zelfmoord van de oudste zoon. Dat zeg ik losjes, want het verhaal gaat voornamelijk over de overlevende zoon en de moeder, want als de vader verondersteld werd dat het verhaal zich ook op hem richtte, was de montage van de film nogal slecht. Het acteerwerk was in alle opzichten heel goed, vooral Emile Hirsch als de overlevende, verwarde zoon. De personages waren allemaal heel interessant en ik vond het niet erg om naar hen te kijken tot laat in de film, toen het allemaal maar leek te duren.<br />Maar mijn grote klacht was het verhaal. De zoon die zelfmoord pleegde, zou het middelpunt van het verhaal moeten zijn. Maar dat was niet zo. Het was iets dat aan het begin van het verhaal gebeurde, maar daarna ging alles alle kanten op. Dan werd er gezegd dat de zoon zelfmoord had gepleegd om je eraan te herinneren dat dat het centrale punt was. Het andere punt was dat de grote verwikkelingen in het verhaal, waarvan er genoeg waren, nooit echt werden verklaard of uitgewerkt, maar gewoon willekeurig en vaak van links naar rechts werden gestrooid. Eerlijk is eerlijk, het einde was heel, heel cool. Maar het was ook duidelijk waar de inspiratie voor het verhaal vandaan kwam: ongeveer de helft ervan (de helft die was). Het verhaal in _Alive_ van Pearl Jam werd min of meer overgenomen uit het nummer van Pearl Jam. Dat doet me ergens aan denken...<br />Er was een 'gedicht' in de film dat zogenaamd was geschreven door iemand die zichzelf had vermoord. Ik kon niet de enige zijn die dat gedicht herkende, dat woord voor woord uit datzelfde nummer was overgenomen. Ik weet het niet, maar dit was een film waarop ik had gehoopt, en ze lieten de bal heel, heel erg vallen.