Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een langdradige geeuw van een film die niets overhoudt van de opwinding en raffinement van zijn voorganger, 'Gold Diggers of 1933'. De productiecode was al stevig verankerd tegen de tijd dat deze film werd uitgebracht, dus de humor is helemaal van de hobbezakkige, woe-woe-variëteit en verdwenen zijn de droge oneliners die zo kosmopolitisch klonken en die van de lippen van de beeldschone dames uit de eerste film druipen. Een cast van tweederangssterren en karakteracteurs speelt hier de rol van figuranten, en het 'opvoeren van een show'-motief lijkt vreselijk geforceerd; in plaats van de maakwereld van Broadway is de show hier een liefdadigheidsevenement, georganiseerd door een chic hotel. Wie kan het echt iets schelen of de show wel of niet doorgaat? De score hier is ook nietszeggend. Het grote nummer van de film is natuurlijk 'Lullaby of Broadway', dat een lang fantasiedansnummer omvat over de uiteindelijke ondergang van een New Yorkse societyfiguur door te veel feesten <0xE2><0x80><0x93> heeft niet bepaald hetzelfde effect als het schroeiende 'Vergeten Man'-nummer dat in 1933 als finale werd gebruikt. Busby Berkeley regisseert deze film zowel als choreografie, en welke belofte er ook wordt opgebouwd in de vloeiende openingsscènes van de film, hij gaat snel achteruit. Jammer genoeg heeft niemand daar iets van geleerd, en twee jaar later kwam er weer een Gold Diggers-film.<br /><0x3E> Hoogte: C-1.