Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik geloof niet dat ik hier echt iets te verknallen heb, maar aangezien ik toch een paar grappige scènes beschrijf, zal ik voor de zekerheid even in het vakje'misschien zit hier iets te verknallen' kijken.<br />Ik weet nauwelijks waar ik moet beginnen. Je kent inmiddels de hoofdlijnen van het verhaal: de paardenhandelaars Travis (Ben Johnson) en Sandy (Harry Carey jr.) krijgen de opdracht om een mormonenkaravaan naar hun 'beloofde land' te leiden en komen onderweg allerlei beproevingen en interessante personages tegen, met name de vogelvrije familie Clegg.<br />Iedereen kan van deze film genieten. Je hoeft geen fan van westerns te zijn om van deze te kunnen genieten. Om te beginnen zijn Johnson en Carey twee van de sympathiekste personages die je in welke film dan ook zult tegenkomen. Vooral Carey is levendig en extravert, bijna als een grote jongen <0xE2><0x80><0x93> terwijl Johnson iets kalmer en wijzer is, een soort oudere broer. Ik krijg een kick van de scène waarin ze de sheriff een van hun 'zachtmoedige paarden' voor tien dollar verkopen en hem dan vertellen dat het paard 'een paar eigenaardigheden' heeft <0xE2><0x80><0x93> je zou kunnen zeggen 'gebreken'... Travis geeft Sandy een por met zijn elleboog, die een schrille fluittoon laat horen, waardoor het nieuwe paard van de sheriff in een wilde bokpartij met hem in het zadel weggaloppeert. De blik op zijn gezicht als het paard hem uiteindelijk laat vallen en weggaloppeert is onbetaalbaar. Luister naar de muziek... ook al had je nooit gedacht dat je een fan van de Sons of the Pioneers zou zijn, luister naar 'Shadows in the Dust' als de karavaan in beweging wordt gezet en een paar mensen tussen de wagens door lopen. Het is een werkelijk prachtig lied... jammer dat er maar een halve minuut van in de film zit. Ik wil het hele nummer een keer horen.<br />Eén ding dat grote indruk op me maakte in deze film is dat veel ervan bijna net zo moeilijk te maken moet zijn geweest als de werkelijke situatie die hij beschrijft. Een span van zes paarden trok wagens over steile bergpaden en spande zich in om de top te bereiken <0xE2><0x80><0x93> dit was geen eenvoudige film. Hij moet riskant zijn geweest voor de acteurs, de stuntmensen en de dieren. Deze film, die rivieren doorkruist, bevat ook veel authentiek ogende actie die te maken heeft met de voortgang van de karavaan. Overigens moet gezegd worden dat zowel Harry Carey jr. als Ben Johnson uiterst bekwame ruiters waren, beiden met jarenlange ervaring in het rijden en het lassen van allerlei cowboy-achtige dingen. Carey groeide op op een ranch waar zijn familie veel Navaho-indianen in dienst had en hij leerde zelfs Navaho spreken voordat hij Engels leerde spreken. In deze film geen cowboys met bergkristallen <0xE2><0x80><0x93> Travis en Sandy. Het was echt, door en door echt.<br />Kijk naar de scène waarin Miss Denver de pan water uit haar wagen gooit en Travis' paard in het gezicht raakt... het paard begint te bokken en gooit hem er uiteindelijk af. Kijk naar de blik op Sandy's gezicht als Denver tegen Travis zegt: 'Het spijt me dat je van je paard bent gevallen.' Een andere favoriete scène van mij is als Harry Carey jr. (Sandy) een beetje ruzie krijgt met een van de mormonen. Ze zijn rug aan rug aan het werk om hun spullen klaar te maken, en nadat Sandy de andere mormoon heeft afgesnauwd, beginnen ze een achterhoedegevecht dat al snel uitloopt op een vuistgevecht op de grond. Zelfs nadat de Oudere (Ward Bond) hen uit elkaar heeft gehaald, blijven de twee vechtersbazen proberen elkaar te raken. De mormoon (in de film genoemd als 'Jackson') krijgt een laatste trap naar Sandy, zo hoog dat hij zijn schouder raakt. Het is een heel grappige scène van begin tot eind.<br />Ik weet niet wat ik verder nog over deze film kan zeggen, behalve dat hij een goed verhaal heeft, heel innemende personages, een prachtige omgeving en veel actie, in evenwicht met humor en een beetje drama. O, hij is wel in kleur, in elk geval in de versie die ik heb gezien; niet de mooiste kleurenfilm die je ooit zult zien, maar ik geloof dat ik hem liever in zwart-wit zie. Ik geef deze een tien en ik geef niet vaak een tien. Een van mijn favoriete films, zonder enige twijfel. En te oordelen naar de andere commentaren heb ik in die beoordeling meer dan genoeg gezelschap.