Is deze recensie positief of negatief?

Ik kende Karen Carpenter niet persoonlijk, en Richard trouwens ook niet, dus ik moet afgaan op de manier waarop de film haar afbeeldde. Ik denk dat haar broer Richard een betere persoon zou zijn om naar de juistheid ervan te vragen. Maar uit wat ik van Karen zag en hoorde, voelde ik haar pijn, deelde ik haar verdriet, en ze was een heel bijzonder iemand voor me toen ik opgroeide. en ik herinner me: 'We're just starting! In feite heb ik heel veel van haar liedjes uit mijn hoofd geleerd en sommige mensen (heel veel) zeggen tegen me dat mijn stem bijna net zo klinkt als die van haar!!! (Ik maak geen grapje). Ik had ook anorexia op de middelbare school en op de universiteit (1978-1987 om precies te zijn) en woog tussen de 82 en 120 kilo in 1987. Ik ontwikkelde een paar ernstige gezondheidsproblemen door wat me hielp me te identificeren met de actrice die Karen speelde in de film. De moeder (Agnes) leek in veel opzichten heel veel op mijn moeder en ik kon ook de pijn voelen die Karen moet hebben gevoeld. Want mijn moeder was vaak net zo gevoelloos, kritisch en afkeurend als Agnes (als dat tenminste klopte). De film hielp me om Karen op een meer persoonlijke manier te leren kennen door niet alleen haar muziek te horen, maar ook door te zien wat ze doormaakte. Het is heel moeilijk om iemands hele leven in 2-3 uur uit te beelden en elk detail perfect te beschrijven, dus ik moet zeggen dat er waarschijnlijk geen biografie bestaat die zo accuraat is. Maar ik geef dit verhaal een 8! Ik wou dat ik Karen persoonlijk kende! Ik zou DOODgegaan zijn om haar te ontmoeten! Ik zou haar dolgraag een hand hebben gegeven, of een knuffel hebben gegeven, of met haar hebben gepraat. Ik voel haar warmte en liefde elke keer als ik een van haar liedjes hoor en ik haar erg mis.