Wat is het sentiment van de recensie?

James Joyce zou zonder twijfel enkele van de beste zinnen in de Engelse taal kunnen schrijven, en zijn korte verhaal 'The Dead', dat aan het eind van zijn verzameling _The Dubliners_ verschijnt, bevat in de slotalinea misschien wel de meest perfecte alinea in de Engelse taal. Het is passend dat John Huston, die zich in zijn pogingen om dit verhaal te filmen heeft ingehouden, er zijn carrière mee heeft afgesloten. Net als met _The Red Badge of Courage_ en _The Man Who Would Be King_, vereerde Huston de literaire bron, maar maakte hij de verfilming cinematisch. En met 'The Dead' (dat na Hustons dood door zijn zoon Tony Huston werd voltooid) krijgen we iets bijna volmaakts in het huwelijk tussen literatuur en film. 'The African Queen'' (dat hoeft ook niet), dit is het soort film dat voor een publiek onverzettelijk is. We hebben allemaal op school Portret van een Kunstenaar doorgeworsteld, en je moet de volwassenheid hebben om te zien hoe woorden en beelden op zichzelf ons kunnen raken. Net als bij stomme films zoekt Huston hier iets puurs, en hij werkt met het zelfvertrouwen van zijn vele jaren en laat de wereld achter zich als een meesterwerk dat het origineel van Joyce evenaart.<br />Veel veteranen uit de Ierse theaterwereld worden gerekruteerd om het verhaal te Wat Gabriel Conroy te wachten staat, is een avond vol feest, zang, dans en poëzie, waarbij hem wordt gevraagd de jaarlijkse toost uit te brengen op de twee zussen en hun nichtje die het feest geven. Hij is afgeleid door de taak die hij op zich wil nemen, en deze afleiding maakt hem kwetsbaar voor een wereldschokkende ervaring die hem door zijn vrouw wordt aangereikt. Terwijl zijn ego geschokt is als hij een verhaal uit het verleden van zijn vrouw hoort, is het ook een geschenk waarin alles wat de hele avond belangrijk lijkt te zijn geweest, wordt weggevaagd door het besef van de ophanden zijnde sterfelijkheid van iedereen die leeft.<br />En in plaats van de laatste beroemde alinea van het verhaal 'cinematisch' te maken, probeert hij die juist 'cinematisch' te maken. Huston brengt een stem en we horen de ongelooflijke woorden die worden opgezegd terwijl we kijken naar 'de sneeuw die flauw door het heelal valt en flauw valt'. Het is de perfecte oplossing voor de bewerking van een filmmaker.<br />De cast is alles waar we op kunnen hopen. Aangezien dit in wezen een getuigenis is van de kracht van het geschreven woord en hoe het ons samenbrengt door gemeenschappelijke ervaring, lijkt elke artiest verheven te zijn door zijn rol. Anjelica Huston als Gretta Conroy heeft een breed scala aan rollen, en haar verslag van een jongen die ooit van haar hield, schroeit niet alleen Gabriel Conroy, maar ook het publiek.<br />Als ik aan Anjelica Huston denk, is het...' is de verandering die ze in deze film teweegbrengt; en als ik aan haar vader denk, is het deze film die ik me het eerst herinner.