Wat is het sentiment van de recensie?

Gezien de ongelooflijke recensies van deze film had ik iets buitengewoons verwacht. Het begint in elk geval goed met geestige en scherpe dialogen, en een uitstekende cast. Een serie in Robert Altman-stijl in elkaar verweven verhalen sleurt de kijker mee naar een paar meeslepende scènes. Ik vond dat het amusement helemaal tot aan de tweede helft van de film vasthield, toen het helaas als een pak kaarten in elkaar zakte. Een reeks bespottelijke toevalligheden en rechtstreekse berichten stapelt zich op tot ik diep teleurgesteld achterblijf en me afvraag waar al die drukte om is. Paul Haggis heeft het onderwerp rassenkwestie in LA aangesneden, en dat alleen lijkt deze film tot een nieuw niveau van belangstelling te hebben opgestuwd. Gezien het feit dat de meeste Academy-stemmers in L.A. wonen en tot op zekere hoogte met racisme te maken hebben gehad, zal deze film zeker indruk op hen maken. Dat betekent dat de Oscar voor de beste film naar de rassenfilm of de homofilm gaat. Laten we hopen op het laatste, want Brokeback Mountain is een bonafide meesterwerk dat erkenning verdient.