Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat ik net voor de derde keer The Curse of the Were-Rabbit had gezien, besloot ik op IMDb te kijken wat anderen ervan vonden. Het viel me op dat veel Britten er dol op waren, terwijl de Amerikanen het gewoon niet begrepen. Dat is niet echt een schok, want Amerika begrijpt niet wat 'Engels' is.<br />Wallace en Gromit zijn erg Engels. Engels van de middenklasse, met een vleugje excentriciteit voor de goede orde. De film lijkt veel op onze twee helden: eenvoudig en pretentieloos. Hij heeft een mooie, vriendelijke plot, zodat de kinderen niet verdwalen, en toch zit er genoeg vlees in om de volwassenen ook te vermaken. Er zijn een paar luchtige insinuaties (die de evangelist blijkbaar hebben beledigd <0xE2><0x80><0x93> o nee, drama!) maar niets is onbeleefder dan een korte onderbreking. Als mensen worden beledigd door een plasticine anus, weet je dat de wereld een puinhoop is...<br />Eén korte opmerking voor degenen (allemaal Amerikanen tot nu toe) die denken dat Chicken Run een betere film is: Chicken Run is gemaakt om tegemoet te komen aan je gevoel voor humor, en ik denk dat de film daaronder heeft geleden. _Vloek van het Weerloze Konijn_ is geestig, Engels en intelligent. De film van Thomas The Tank Engine werd geruïneerd omdat hij was gemaakt om de Amerikanen en mij te plezieren. Ik ben blij dat Nick Park dat niet bij een ander Groot-Brits instituut heeft laten gebeuren.<br />Om kort te gaan: je kunt je Chicken Runs, je Shreks, je Madagasga's houden <0xE2><0x80><0x93> dat soort ruwe, botte, slapstick-komedie is gewoon niet te vergelijken met de geestigheid en gratie van Wallace en Gromit in _Vloek van de Weer-Rabbit_. Engels tot in de kern, en dat Wallace en Gromit maar lang zo mogen blijven.