Is deze recensie positief of negatief?

Deze tekenfilm beschrijft de tweede ontmoeting tussen Wile E. Coyote en de Roadrunner, en is beslist beter dan hun eerste ontmoeting in Fast and Furryous (1949).<br />Als we de esthetische waarde in aanmerking nemen, zou deze tekenfilm niet in de top 5 of 6 van het jaar 1952 staan. Hoe dan ook, dit is een heel grappige korte film. Coyote (Carnivoor Vulgaris) jaagt de Roadrunner (Accelerati Incredibilus) achterna over de weg en raakt volkomen uitgeput. De ingenieuze wetenschappelijke 'Latijnse' namen van de personages zijn heel origineel en zijn al eerder geïmiteerd in andere niet-gerelateerde tekenfilms. De coyote zakt in elkaar en zet een prachtige uitdrukking van - ik weet het niet - verveling op. Door zulke Jones-achtige uitdrukkingen levert deze tekenfilm meer dan zijn deel aan lachsalvo's in zeven minuten. Dan krijgt hij een idee, en er verschijnt weer zo'n lachwekkende uitdrukking op zijn gezicht. De slapstickgrappen zijn allemaal hilarisch en maskeren het feit dat het echt slecht is om een arme, hulpeloze, gestoorde coyote zoveel pijn te doen. Iedereen weet het, maar wat maakt het uit?<br />De oude raketknevel is ook aanwezig. Coyote bindt zich aan een raket vast, die hem genoeg poeha zou moeten bezorgen om Roadrunner in te halen en hem te grijpen. In plaats daarvan schiet de raket de lucht in en wordt een vuurwerk in de verte: Eat at Joe's. Deze klassieke knevel is afkomstig uit deze tekenfilm; het is duidelijk dat de mensen er nog steeds om lachen.<br />Het hoogtepunt is de achtervolging door de mijnschacht. De twee dragen helmlampen en we zien de tunnel waar ze doorheen gaan, met alleen de lichten zichtbaar. Hier bereikt de komedie een hoogtepunt. Een scène die je moet zien, misschien wel de beste scène uit de begintijd van Roadrunner. De finishing touch wordt geleverd door het schrijven van Michael Maltese, terwijl Coyotes lamp uitgaat en hij zonder het te weten een lucifer aansteekt in een kamer vol explosieven, wordt het oppervlak zichtbaar waar een stel cactussen opspringen en de letters 'YIPE!' spellen na de explosie. Zulke kleine dingen maken je zeven minuten lang aan het lachen, en zodra het begint is de pret voorbij. De raketschaatsen zijn ook een goed idee, net als het gratis drinken van water en het aambeeld aan het koord (een reeks die verschijnt in Space Jam 1996). Het zou zinloos zijn om de resultaten daarvan weg te geven. Het gratis drinken blijkt een probleem te zijn voor Wile E. aan het eind van de op een na laatste reeks, namelijk de raketschaatsen.<br />Deze klassieke tekenfilm is bezaaid met fijne animatie, behalve de personages. Hoewel ze heel goed geanimeerd zijn, zijn de twee personages erg primitief; wat misschien een understatement is. Hoewel het in het begin misschien vreemd lijkt, maakt de humor van de daaropvolgende reeksen dat je het vergeet.<br />Als je van vintage Jones houdt, moet je dit zien. Als je van Roadrunner houdt, moet je dit op video zien. Uitstekend vermaak (Rating: 8/10).