Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een juweeltje. Scene of the Crime stamt uit 1949 en doet vaak meer denken aan een Coen Bros.-film uit de jaren veertig en is in zwart-wit opgenomen, behalve dat het oor van de schrijver voor pastiche hier niet zo goed is afgestemd <0xE2><0x80><0x93> misschien kan dit worden gezien als de voorloper van een Oscar-winnende klucht als Road to Perdition. Eerlijk gezegd is het een wonder dat deze film niet door filmdocenten en filmcritici overal ter wereld als een klassieker wordt beschouwd, als je nagaat hoeveel hij te bieden heeft in termen van overdreven welbespraakte, welbespraakte opwinding, gehuld in valse betekenis (zo ongeveer als de opa van al die 'nepkunst'-films, Citizen Kane, of wat dan ook van Murnau). ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) Zelfs de vrouw van de hoofdrolspeelster, gespeeld door Arlene Dahl, praat alsof ze een maanvormig litteken onder één oog heeft en de voornaam Rocco draagt. Tegen de tijd dat Van Johnson zijn penning inlevert met de tekst 'Ik ben doodziek van dood en moord', zul je je afvragen hoe de fixatie van de schrijver op overdadige literaire middelen <0xE2><0x80><0x93> in dit geval zeugma <0xE2><0x80><0x93> ooit verkeerd kan zijn geïnterpreteerd als'straattaal'.<br />Voor degenen die de serie 'Naked Gun' zijn ontgroeid, is dit de grappigste film over politiemensen en overvallers.