Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Films in het genre van de 'film noir' bevatten meestal soortgelijke elementen: een 'deus ex machina'-verwikkeling die de hoofdpersoon halsoverkop in een gekkenhuis doet belanden, een knap maar psychotisch meisje, een knappe maar psychotische schurk, een heleboel geld, een heleboel wreedheid, en meestal een ontknoping in de woestijn. Denk aan 'High Sierra' of 'White Heat'.<br />Er is een overvloed aan keiharde, slechte film noir. Maar als film noir goed is, kun je je ogen niet van het treinongeluk vol mensenlevens afhouden.<br />Het is deze laatste traditie waar 'Blind Spot' toe behoort. De film volgt Danny Alton, een gekwelde tiener (door James Franco prachtig gespeeld met diepte, gratie, emotionele integriteit en regelrechte klaaglijkheid) die verliefd is geworden op de ruige straatmeid Darcy.<br />Vanaf het begin weet je dat het slecht gaat.<br />Darcy nodigt Danny uit bij hem thuis. Maar het huis is leeg en te koop, en er ligt een bloederige cheque voor duizenden dollars op de vloer. Danny wordt beroofd van zijn kleren en bezittingen, maar gebruikt de cheque om de suïcidale April - Darcy's andere minnares - op te sporen. Als ze Darcy's echte huis bereiken, vinden ze Wayne - een schurk die op jacht is naar Darcy om het geld dat hij heeft gestolen. Samen slagen de drie erin Darcy op te sporen in een stoffig, vervallen motel in de woestijn. Maar dat is nog maar het begin van het verhaal, want plastic explosieven, drugs, wapensmokkel, een griezelige rouwkamer, biseksuele moordenaars en een eenzaam, half afgebouwd huis in de woestijn brengen een explosief hoofd in een steegje voor een tatoeageshop in Los Angeles in de schijnwerpers.<br />Deze film bevat een paar van de beste noirs die ik in jaren heb gezien. In één scène rent Danny te voet door de woestijn naar het half afgebouwde huis in de woestijn, waar Darcy volgens hem die avond door gangsters kan zijn meegenomen. Een heel lange opname met scherpe belichting toont Danny <0xE2><0x80><0x93> wild zwaaiend met zijn armen en benen, de angst op zijn gezicht geëtst (zelfs op deze afstand zichtbaar), een stofwolk achter hem terwijl de wind in zijn richting zwiept <0xE2><0x80><0x93> die over de woestijnvlakte naar het huis rent. De eenzaamheid, de wanhoop en de wanhoop die Danny voelt, zijn schokkend weergegeven. Er zijn veel van zulke scènes in deze film, die prachtig is gemaakt door de ervaren Maximo Munzi. Dit is Oscar-winnend materiaal.<br />Ook de montage is verbluffend. De film bevat kleine momenten waarop de personages inzicht krijgen in zichzelf of hun situatie. Stukjes tijd, waarin herinneringen en gevoelens terugkomen. Op die momenten flitsen er snelle montages van beelden over het scherm. Dit is uitmuntende montage van regisseur-schrijver-redacteur Stephan Woloszczuk. In een vroege montage beschrijft Danny de wonderbaarlijke gevoelens die hij heeft nu Darcy in zijn leven is gekomen. Snelle beelden van Danny's dagboek flitsen over het scherm: de woorden '4 levens', 'geluk' en'veilig' houden even op, terwijl pagina na pagina vol woorden, de inhoud van een menselijk hart, over het scherm raast <0xE2><0x80><0x93> onscherp, te snel om te lezen. Het is als de vloedgolf van emoties die Danny zelf voelt.<br />De vloedgolf van beelden onthult nog iets anders over deze film: hoe prachtig het productieontwerp van Nathaniel Waters is. Darcy's hut in de bergen is een perfecte combinatie van hightech en slonzigheid (een eerbetoon aan de aandacht van decorontwerpster Kimberly Foster). Het verbijsterende woestijnhuistafereel is gewoon ronduit griezelig. Het vervallen motel waar Darcy zich schuilhoudt, is in elk verlaten stadje in Amerika te vinden. Het griezelige (en verbijsterend verlichte) uitvaartcentrum waar de plot een gruwelijke wending neemt, vermengt grimmigheid met de lijkwade van de dood die over de hele film hangt. (Het is jammer dat de belichting niet door de regisseur van de film wordt betaald.) Deze film heeft een uitmuntend productieontwerp, een ontwerp dat elk frame en de prestaties van elke acteur verbetert.<br />Dat is het vierde element van deze film dat je grijpt en aan je klampt: het acteerwerk. James Franco is een uitmuntend acteur. Waar hij praktisch niets te doen had, liet Franco zien dat hij menselijke emoties begrijpt zoals geen enkele andere acteur van zijn generatie dat kan. Hij is geen knappe jongen die zijn knappe uiterlijk laat afhangen van zijn uiterlijk, zoals Brad Pitt. Franco laat met volle kracht diepe emoties zien. Zijn optredens bevatten een puur menselijk hart. Denk aan de scène in de telefooncel voor het uitvaartcentrum, waar Danny in elkaar zakt nadat hij April en Wayne heeft verteld dat Darcy dood is. Mindere acteurs zouden de totale emotionele instorting van een mens niet kunnen nadoen. Franco wel.<br />Shawn Montgomery blaast je in haar eerste film gewoon op met haar rol als de suïcidale April. Diep verliefd op Darcy, die aan een zware depressie lijdt nadat ze in haar eentje haar ongeboren kind (nadat de foetus spontaan afbreekt) in een parfumdoosje in het bos heeft moeten begraven, en wier luxe en perfectie nu een puinhoop is: April is een van de best getekende personages die ik ooit heb gezien. Terwijl Danny's relatie met Darcy tijdens de film langzaam wordt uitgediept, wordt Aprils zenuwinzinking alleen aan het publiek onthuld. Danny noch Wayne lijkt bijzonder geïnteresseerd in haar als mens. Aprils wanhoop wanneer ze beseft dat Danny ook Darcy's minnaar is geweest, is schrijnend en krachtig, ook al wordt het afgekapt door het feit dat het personage nu al heel lang geen enkele emotie meer kan voelen. Montgomery brengt April een pathos die je hart door de wringer haalt.<br /><0x3E> Mark Patrick Gleason krijgt de zwaarste taak in de film: hij moet van de schurk, Wayne, iets menselijks en echts maken. In het begin is Wayne gewoon een van de vele gewelddadige, grofgebekte, geobsedeerde drugsdealers/wapensmokkelaars die in een groot aantal films voorkomen (van 'Kindergarten Cop' tot 'Beverly Hills Cop 2'). Gleason doet het heel goed met wat hij krijgt, maar hij komt niet helemaal tot waar je veel voor Wayne voelt. Het is moeilijk te zeggen of dit Gleasons probleem is of het materiaal. Er is een moment <0xE2><0x80><0x93> waarop Wayne (die Darcy's broer is, hoewel Danny noch April dat weet) Danny's gedachten kan lezen. Gleason is een van de weinige mensen die Darcy's dagboek hebben gelezen en die zich bewust zijn van de seksuele en emotionele band tussen de twee mannen <0xE2><0x80><0x93> waarbij je gewoon weet dat Wayne op Danny's kont een homofoob zal worden. Maar de uitbarsting komt nooit. (Godzijdank! Afgezaagde plotten zijn dodelijk voor een film noir.) Als de onthulling over de broer en zus aan het eind van de film komt, is het publiek verbaasd over de diepe liefde en compassie die Wayne werkelijk voor Darcy voelde <0xE2><0x80><0x93> zo diep dat hij Danny's homoseksuele liefde voor zijn biseksuele broer accepteerde. Maar dat gebeurt allemaal buiten de film om. Gleason krijgt nooit de kans om Waynes gevoelens te uiten. Dat moet heel frustrerend zijn geweest voor de acteur. Het verhaal is nogal inventief, hoewel het smokkelapparaat dat aan het eind van de film te zien is de kijkers waarschijnlijk doet denken aan 'Diamonds are forever' (ja, James Bond). Een traditionele voice-over (die bewijst dat Franco net zo'n groot stemtalent is als een acteur) zorgt voor een geweldige sfeer, hoewel die tegen het eind van de film een paar keer overgaat in sentiment (waardoor er af en toe onbedoeld wordt gelachen). Geweldige locaties spelen een belangrijke visuele rol in de film. Kudos voor de locatiezoeker voor het vinden van zulke verbazingwekkende gebouwen! Het eind van de film kwam op mij over als een beetje gehaast; niet precies op tijd, maar een beetje te snel naar mijn smaak in film noirs.<br />Nu, ik...' Ik heb publiek gezien dat 'Blind Spot' haat of juist graag ziet. Het moderne filmpubliek, blootgesteld aan de meest extreme wreedheid en geweld, heeft vaak weinig waardering voor de subtiliteiten van film noir. Ik stel voor om een kleine groep vrienden mee te nemen die wanhoop, emotionele instorting, wanhoop of depressie niet als lachwekkend zien. Neem ze mee naar een klein theater, waar ze kunnen genieten van het spektakel van de visie op de film, maar waar hun kijkplezier niet wordt bedorven door een menigte mensen die goede film noir niet zullen herkennen. Geef ze wat popcorn (geloof me, ze zullen er zo in opgaan dat ze het niet opeten), geef ze frisdrank en laat ze zich laten overweldigen. Ga daarna naar een plek waar je vrolijk en vrolijk bent, om het vuil en de ellende uit je ziel te wassen. Want deze film is er zo goed in om je een gevoel te geven, je zult dat opkikkertje nodig hebben.