Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit had een doorbraakrol voor Valeria Golino kunnen zijn, maar in plaats daarvan besloot de film zijn aandacht op een ander gebied te richten. De film gaat over een vrouw die Grazia (Golino) heet en getrouwd is met een visser en moeder van drie kinderen. Ze is een vrije geest en heeft de neiging tot uitbarstingen, zodat de rest van het dorp en haar familie besluiten dat ze naar Milaan moet worden gestuurd om naar een dokter te gaan. Het verhaal speelt zich af op het eiland Lampedusa voor de kust van Sicilië en toont het dagelijks leven daar met de tienerjongens in rivaliserende bendes die alleen maar iets te doen proberen te vinden op de door de zon geblakerde rotsen. De oudste zoon Pasquale (Francesco Casisa) is dol op haar en probeert haar altijd te beschermen als ze depressief is. De dochter Marinella (Veronica D'Agostino) is een bloeiend jong meisje dat verliefd wordt op een plaatselijke politieman en de jongste zoon Filippo (Filippo Pucillo) is heel brutaal en drijft de spot met het accent van de politieman. Als ze hoort dat ze naar Milaan wordt gestuurd, loopt Grazia weg en helpt Pasquale haar door haar in een grot te verstoppen terwijl iedereen naar haar op zoek is. Deze film had veel meer indruk kunnen maken als hij zich op Grazia had gericht. We zien wel een paar uitbarstingen en irrationeel gedrag van haar kant, maar dat is geen vervolg op deze scènes. Er komt niets van terecht. De film ziet er geweldig uit en is prachtig gefotografeerd, dus dat moet je regisseur Emanuele Crialese nageven, maar het verhaal moest zich richten op iets substantiëlers. De film slaagt er goed in ons te laten zien hoe het leven op dit eiland is en wat er gebeurt in het leven van de drie opgroeiende kinderen. Er wordt gespeculeerd dat Golino's personage een beetje op een zeemeermin lijkt en dat ze daarom moeite heeft om op het land te leven. Ik heb ook het gevoel dat het eiland verwacht dat de bewoners zich op een bepaalde manier gedragen, en als je dat niet doet, kun je onderworpen worden aan de harde realiteit van de regels. Het zijn allemaal speculaties, maar ik denk wel dat de aandacht voor de film bij het personage van Grazia had kunnen blijven. Nadat ze zich in de grot heeft verstopt, heeft ze eigenlijk niets meer te doen. In zekere zin wordt het personage statisch. Ik wou dat Golino meer te doen had, want ik heb haar altijd graag gemogen en als ze op het witte doek verschijnt, kun je je ogen gewoon niet van haar afhouden. Ze is een en al woede, passie en rauwe energie! Wat jammer dat Crialese geen completere rol voor haar heeft geschreven om in te spelen. Als de film is afgelopen, voelt je linkeroog zich leeg van een onvolledig verhaal.