Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film Classe tous risques, geregisseerd door Claude Sautet, was geen film, eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord, tot het Film Forum in New York zei dat ze een screening van twee weken van de film zouden maken, met nieuwe Engelse ondertitels. Toen ik ook las dat het in de trant was van de klassieke Franse misdaadfilms van Jean Pierre Melville, greep ik de kans om hem te gaan zien met beide handen aan (op zijn best zou hij in de smaak vallen bij de groten der aarde, en op zijn slechtst zou ik goede popcorn in een groot theater krijgen). Het was de moeite waard om het toe te geven, want Classe tous risques is een van die Franse films die er gewoon op wachten om herontdekt te worden (of voor het eerst ontdekt te worden). Sautet houdt de spanning de eerste veertig minuten van de film op een hoog pitje, met een goed (zo niet goed) middengedeelte, en eindigt dan met wat je bij dit soort films altijd verwacht, maar met fascinerende motivaties van de personages. Met een film in deze trant weet je hoe hij zal eindigen, maar het is de koele, opmerkzame reis die telt.<br />'De film bevat een optreden met enige echte waarheid en eerlijkheid, te midden van de "oude" criminelen.' Als het noodlot op een avond laat toeslaat op een strand, is Aldo opnieuw op de vlucht met twee kleine kinderen. Hij krijgt de hulp van Eric Stark (Jean-Paul Belmondo, die een rol heeft in Le Doulos, maar dan met iets meer menselijkheid en charisma), die ook een dief is, en die hem naar Parijs rijdt. Maar er zijn wat problemen met een paar van Aldo's vroegere zakenpartners, en één oude rekening is misschien wel de juiste. Een paar keer lijkt de plot ontspannen te zijn, maar dat is niet zo. Net als Melville laat Sautet geen greintje vet in zijn verhaal toe, en het is een zeer strak gestructureerde film, met hier en daar een flinke dosis humor (ik moest soms grinniken om de brutaliteit van de misdadigers in de eerste achtervolging, en ook om een bepaalde vrouw die iets pietluttigs had met haar kat en een vis).<br />Samen met een mooie score van de grote George Delerue, uitzonderlijke cinematografie en een stemming die tegenwoordig zelden wordt geëvenaard, herinnert Classe tous risques aan die brug tussen de echte ouderwetse film noir en de misdaadfilms van de laatste tijd. Gangsters in dit nieuwe soort gangsterfilms hebben een 1000ste van de klasse en eer van de dieven in deze film en zijn een tweede banaan in het werk van Melville en Jules Dassin (een compliment dat ik je verzeker). Dat het een goed realistisch, moreel randje heeft, helpt ook.