Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De jaren tachtig worden voornamelijk beschouwd als het decennium waarin de gruwelen besloten zich te amuseren. Soms zaten er wel degelijk hersens achter ('Evil Dead II', 'Night of the Creeps' en 'Return of the Living Dead' bijvoorbeeld) en dan waren er nog die films die geen hersens hadden, maar wel een absoluut lage huur en perfect waren voor een avondje bier en vrienden. Films als 'Pieces' en 'Blood Diner' stonden in de jaren tachtig en negentig op de huurplanken van de verhuurbedrijven, en boden weinig intelligentie of vakmanschap, maar meer dan genoeg dom vermaak. De film 'Night of the Demons' van Kevin Tenney uit 1988 maakt deel uit van deze traditie - stom, slecht geacteerd en zonder een greintje originaliteit, maar verdomd als je er geen plezier aan beleeft. De plot is zo simplistisch dat het wel uit de jaren tachtig lijkt te komen: een groep domme tieners, gespeeld door een stel acteurs, besluit halverwege tot eind twintig naar een feest in Hull House te gaan dat wordt gegeven door Angela (Mimi Kinkade) en Suzanne (Scream Queen-legende Linnea Quigley). Nou, Angela en haar vrienden besluiten een seance te houden. Dit blijkt een 'grote vergissing' te zijn, zoals Will Arnetts 'Arrested Development'-personage Gob het zou noemen, want Angela wordt al snel bezeten door een demonische kracht die ook de anderen in zijn greep krijgt.<br />Neem 'The Evil Dead', 'A Nightmare on Elm Street' en de gemiddelde stomme tienerfilm, gooi ze in een blender, en 'Night of the Demons' Dat is wat je krijgt. De film is allesbehalve origineel, en eigenlijk is het geen goede film. De hele zaak is een krankzinnige verzinsel, het acteerwerk is verschrikkelijk, de grappen zijn vaak flauw, de personages zijn irritant (vooral het personage van Stooge) en de gaten in de plot zijn talrijk. Dat alles terzijde, het is nog steeds heel leuk. Dus waarom?<br />Nou, om te beginnen zijn de make-up en de bloederige effecten van de bovenste plank, met een paar echt gedenkwaardige momenten (vooral een akelige en toevallige samenloop van omstandigheden met een lippenstift) die er echt uitspringen. Het is ook zelden of nooit te serieus, maar met uitzondering van een paar vreselijke woordspelingen speelt het zuiver en verspilt het nooit de tijd van het publiek met knipogende zelfbewustzijns. Bovendien is er een uitgesproken energie en enthousiasme voor de hele onderneming die bijna onmogelijk te weerstaan zijn. Ja, het is niets bijzonders, maar dat weet het, en het zou niet trotser kunnen zijn op dat feit. Het is een maffe griezelfilm voor een feestje, en het doet nooit alsof het meer is.<br />Het is misschien geen klassieker, maar 'Night of the Demons' is een goed voorbeeld van horrorsnoepgoed dat goed is uitgevoerd. Het is misschien niet al te gedenkwaardig of origineel, maar soms wil je geen duur bier. Soms wil je een Budweiser.