Is deze recensie positief of negatief?

Haha, wat een geweldige kleine film! Wayne Crawford slaat weer toe, of liever gezegd, dit was zijn eerste grote slag, een uitzinnig vermakelijk balletje manische kitsch-energie dat zich voordeed als een psychopathische moordenaarsfilm. Het is in feite een briljante satire op de posthippie-Amerikaanse cultuur in het swingende platteland, hoewel de film in werkelijkheid onafhankelijk van de studio in Miami werd opgenomen. Hij tart elk soort studiogeoriënteerde conventie of plot-instrument dat ik kan bedenken: soms is AUTOPAS DOET MARTHA DINGEN technisch gezien misschien geen erg goede film, maar het is een prachtig stukje Americana, goedkoop gemaakt door mensen die eerlijk, ambitieus, fantasierijk en van staal gemaakt waren. Er was lef, lef en sluwheid voor nodig om deze film te maken, die verbazingwekkend genoeg de tand des tijds lijkt te hebben doorstaan. Deze film is fris, vitaal, levend, onvergetelijk en charmant vreemd genoeg om aan zo ongeveer iedereen met gevoel voor humor aan te bevelen.<br />Ik heb hem vorig jaar opgeduikeld in een periode waarin ik gefascineerd was door'ster' Wayne Crawford (hier opgevoerd onder zijn pseudoniem Scott Lawrence), een maestro van wat alleen maar regionaal filmen kan worden genoemd, meestal van de B-categorie. Hij is schrijver, producer, regisseur en acteur in één, waarschijnlijk het bekendst van de apocalyptische tienernacht van de komeet uit de jaren tachtig. Hier speelt hij Stanley, de broek met de helft van een paar werkelijk fantastische personages, kennelijk homoseksuele seriemoordenaars die op de vlucht zijn geslagen nadat ze een oude dame in Baltimore om haar sieraden hebben vermoord. De ongebruikte filmlegende Abe Zwick is volkomen overtuigend als Paul, die optreedt als Stanleys tante Martha, de dwarsliggers van het ensemble die Stanley hebben wijsgemaakt dat hij een moord heeft gepleegd om zijn loyaliteit veilig te stellen. Martha ziet er ongeveer net zo vrouwelijk uit als de zeelieden van het koor van Southpacific in hun kokosnootkleurige bikinitopjes, maar op de een of andere manier lijkt het niemand op te vallen <0xE2><0x80><0x93> of iets te kunnen schelen. Dat ze een hij is, dat ze geen duidelijk inkomen heeft, dat ze zich de hele dag afvraagt waar Stanley is en dat ze in haar badjas met een slagersmes door de buurt dribbelt. Alleen in Amerika...<br />Als de film begint, zijn ze net in Florida aangekomen en hebben ze hun intrek genomen in wat eruitziet als het oude huis van Ward Cleaver, een felverlicht & ontworpen televisiehuis dat zo clichématig is dat het surrealistisch aandoet. Tijdens een van de gedenkwaardige scènes zitten Martha en een onwelkome gast op de bank over problemen te praten en blikjes Budweiser te drinken in wat een van de meest hypnotiserende, subversief alledaagse scènes is die ik ooit heb gezien, afgezien van een John Waters-film. Stanley, die altijd in de problemen komt omdat hij een door de wol geverfde hippie is met een psychedelisch beschilderd busje dat ongeveer net zo subtiel is als de Batmobiel, die zijn melk rechtstreeks uit het pak drinkt, drugs snuift met blonde stootjes en donuts in een oude sigarendoos bewaart voor een snelle snack. Tegenpolen trekken elkaar aan, denk ik.<br />Maar Stanley heeft er ook een hekel aan als de jongedames met wie hij stoned wordt, proberen zijn broek uit te trekken, en het lijkt er altijd op dat tante Martha hem uit de problemen moet halen die daar onvermijdelijk uit voortvloeien. De lijken stapelen zich op, een nieuwsgierige junkie chanteert ze om hun huis als krot te gebruiken, Stanley.' De verjaardagstaart wordt platgedrukt en iedereen komt bij elkaar in de plaatselijke pizzeria voordat ze naar de houtschuur aan de achterkant van het huis gaan voor een hasjfeestje waar de meisjes in hun ondergoed dansen. Het loopt uit de hand als een van de buren een beetje te dik wordt met Martha, die er natuurlijk de voorkeur aan geeft mensen op afstand te houden als ze zichzelf onbeleefd uitnodigen voor een gezellig babbeltje. En dit is een vrouw die niet alleen een slagersmes bij zich heeft, maar ook een geladen.38 in haar onderjurk. Uiteindelijk zit het vreemde duo opgescheept met een lijk, een baby en geen plek om naartoe te gaan, en uiteindelijk zoeken ze hun toevlucht in een verlaten filmstudio, waar de technische ploeg ongetwijfeld de apparatuur heeft geleend waarmee de film is gemaakt. Ik hoop maar dat ze eerst beleefd om toestemming hebben gevraagd en de boel hebben opgeruimd.<br />Natuurlijk moet er iets gezegd worden over de relatie tussen Stanley en Martha/Paul, want als we om de hete brij heen draaien en er op z'n minst van uitgaan dat de twee homoseksueel zijn, missen we de essentie van de plot. We zien de twee nooit intiem worden, en zelfs niet als Stanley spottend verwijst naar zijn 'ballingschap'. In de ene scène is hun relatie eerder symbiotisch dan seksueel. Het is zeker geen 'homofilm', met een overvloed aan vrouwelijke naaktheid en een air van vrouwenhaat uit de jaren zeventig dat niet te ontkennen valt. Stanley & Paul hebben hun geïmpliceerde seksualiteit nooit op het scherm geconsumeerd, ook al zou de film zeker het lef hebben gehad om dat te doen als het belangrijk was. Het gaat niet, het verhaal gaat niet over hun seksualiteit, het gaat over de band die ze hebben, en hoe vreemd die is. Niet dat ze homo zijn, maar ze zijn de afzonderlijke individuen die ze zijn, ze zijn twee van de vreemdste films die ooit op mijn tv-scherm zijn verschenen.<br />De film is uniek. Het is gemaakt voor slechts een paar duizend dollar op zo te zien geleende studiodoeken, af en toe wat locatiewerk en een paar openbare locaties waar ze een cameraploeg naar binnen wisten te smokkelen als er niemand keek. De dialogen zijn volkomen bizar, alledaags en verrukkelijk esoterisch. Het is een film die je zal verrassen, niet iedereen zal hem leuk vinden, maar voor degenen met een voorkeur voor goedkope Amerikaanse horror/thrillers zoals THE NIGHT GREAMED, HELP ME! IK BEN GESLAAGD, BLOED & LACE EN KINDEREN HEBBEN NIET MET DODE DINGEN TE MAKEN, je hebt hier een topper.<br />8/10: Meestal zou ik zoiets zeggen als 'Verdient een dvd-revisie', maar op de een of andere manier denk ik dat dat de goedkope ambiance van de film zou bederven. En Wayne Crawford, u, meneer, regeert.