Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De wrede, quasi-zwarte komedie 'The Grissom Gang' van Robert Aldrich, een bewerking van de Britse film uit 1948 'No Orchids for Miss Blandish', laat de erfgename van Robert Aldrich in de jaren twintig door een stel onhandige dieven ontvoeren. Die bende wordt al snel opgerold en de arme Kim wordt in de klauwen van een ander stel misdadigers gegooid: derderangs gangsters met bezwete, bleke gezichten en een moeder die eruitziet als Buddy Ebsen in travestie. Aanvankelijk probeert Darby (niet erg moedig en niet erg slim) aan dit kwijlende stel te ontsnappen, maar ze zijn haar op het spoor. Uiteindelijk geeft ze het gewoon op en dat is het probleem met het verhaal. Moeten wij in het publiek met haar meevoelen? Moet haar groeiende bezorgdheid om de halfgare familie hartverwarmend zijn? Het zijn walgelijke, imbeciele figuren en ik wilde ze zo min mogelijk zien. Maar aangezien de achtergrondverhalen (de vorderingen van de politie in de zaak en nog een verhaal over de sloerie-zangeres Connie Stevens) nogal saai zijn, heeft de regisseur geen andere keus dan ons die zweterige gezichten op te dringen. Algauw begint de nerveuze Darby ook te zweten, hoewel haar scène op de hooizolder heel gevoelig wordt uitgevoerd en Aldrich' hoogtepunten, zij het ongeorganiseerd, tot nadenken stemmen.