Wat is het sentiment van de recensie?

Niet de beste van de Lone Star-serie, maar met goede optredens gaat het snel vooruit.<br /><br />John Wayne als 'Singin' Sandy' in de hoofdtitel is geen succes - je ziet zelfs nooit een close-up van hem terwijl hij 'zingt'. De echte zanger is de zoon van de regisseur, Bill Bradley, die zingt zoals veel populaire zangers van die tijd, zoals Hutch of Joseph Wagstaff.<br />De filmopnamen: Cecilia Parker (ook in 'The Lost Jungle', 'Tombstone Canyon', en als oudere zus Marian in de Andy Hardy-films) die haar beste Katherine Hepburn-nummers zingt - 'I really don't; I really don't'; Al St. John, voordat hij letterlijk 'Fuzzy' werd. Al zijn beschikbare schermtijd werd in beslag genomen door zijn karakteristieke bezigheden van hoed rondzwaaien, hoofd en kin krabben, grimassen en slungelige fysieke gebaren en bewegingen; George (voor Gabby) Hayes als een vriendelijke, pijp rokende vader; en Forrest Taylor, een dierenarts van 395 films en tv-programma's, die de gladde schurk speelde met een vlinderdas en een propsigaar.<br />Leuke of vreemde momenten: Yakima Canutts geweldige truc met de postkoets; de homoscène als Singin' Sandy Bert en Elmer met hun gezichten tegen elkaar bindt, ze met touwen aan zijn paard vastmaakt en ze bij Kincaids kantoor afzet, waar Kincaid zegt: 'Jullie zijn een mooi stel tortelduifjes!' 'Daar zou ik de hele avond naar kunnen luisteren!'; Kincaids antwoord: 'Daar zullen we niet op ingaan,' nadat hij van een rancher te horen heeft gekregen: 'Je hebt de ziel van een slang!'; en natuurlijk spreekt hij de onsterfelijke woorden: 'Ik heb Denton een aanbod gedaan dat hij niet kan weigeren.'<br />De plot van de film wordt gered door Sandy's truc met Kincaid, die later in veel van deze films de drie magische woorden uitspreekt: 'Ik kom uit Washington.' FDR heeft ons van de Depressie gered! (Zijn de schurken daarom altijd bankiers of makelaars?)<br />De scène waarin ze elkaar overhoop schieten is afkomstig uit de eerdere film van Bradbury, 'Man from Hell's Edges' (1932). Alle Lone Star-westerns zijn bijzonder vanwege hun unieke mengeling van interessante personages, het gezelschap van acteurs en stuntmannen, en de manier waarop ze clichés en herhaalde verhalen en situaties in een nieuw licht plaatsen. Deze valt een beetje in het niet bij het ongepaste en verkeerd gebruikte 'Singing Cowboy'-grapje.