Wat is het sentiment van de recensie?

De vijfde samenwerking tussen Marlene Dietrich en regisseur Josef von Sternberg, BLONDE VENUS, is een film die er geweldig uitziet terwijl hij wordt afgespeeld, maar die de kijker niet weet te boeien. De ploeterende verhaallijn van Dietrich die verscheurd wordt tussen twee mannen, een reusachtige cabaretster wordt en vecht voor de voogdij over haar kind, is een warboel en voelt vaak aan als stukjes van drie halfbakken films. Dietrich is zo onverstandig om voor een groot deel van de film een nogal passieve, reactieve rol te spelen en haar personage blijft afstandelijk ten opzichte van de kijkers, terwijl Herbert Marshal niet overtuigend is als haar slechtgehumeurde echtgenoot en Cary Grant weinig meer voorstelt dan een beminnelijke aanbidder die de film in en uit vliegt. Het nummer van Hot Voodoo is het hoogtepunt) die indrukwekkend surrealistisch zijn voor dit tijdperk in Hollywood, hoewel het in zo'n saaie, onsamenhangende film tevergeefs blijkt te zijn.