Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Duchess en haar drie jonge poesjes genieten van het luxe leventje met hun toegewijde menselijke ma<0xC3><0xAE>tresse, tot de verdorven butler Edgar, die zijn oog op een grote erfenis heeft laten vallen, besluit ze te verdoven en ze uit de weg te ruimen. Hoe kunnen deze broze schepseltjes het hoofd boven water houden op het onbekende platteland en in de armoediger straten van Parijs? Alleen door de onbedwingbare straatkat O'Malley te ontmoeten, een ruwe diamant met romantiek in zijn hart. Nadat ze een voorproefje van de wijde, gevaarlijke wereld hebben gekregen, brengt hij ze naar huis, en Edgar krijgt zijn verdiende toetjes aan de verkeerde kant van een paard. Zoals altijd zijn het eerder de stemmen dan de animatie die het hart van de Disney-magie vormen: Phil Harris is briljant als O'Malley. Malley, Eva Gabor als Duchess is... nou ja... Eva Gabor; maar misschien zijn de meest memorabele rollen voorbehouden aan Pat Buttram en George Lindsay, die de oude honden Napoleon en Lafayette veranderen in een stel stuntelige rednecks uit het Zuiden. Hun scènes met Edgar en de musicalnummers met Scat Cat en zijn coole band zijn klassiekers. Het meest opvallende aan het zien van The Aristocats is dat de stijl van Disney's animatiefilm zo sterk is veranderd sinds dit in 1970 voor het eerst werd vertoond. Misschien is het nostalgische, gedateerde gevoel alleen maar het gevolg van het feit dat het in Parijs in de Belle Epoque is opgenomen, maar de illustraties zijn slonziger (wat jammer) en de animatie en het tempo zijn veel minder fanatiek (wat soms een opluchting is) dan bij recentere films als Aladdin.