Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is een tour de force van Julie Taymor, die het decor en de maskers ontwerpt en maakt. Niemand kan aan haar fantasie tippen op het moderne operapodium. Sinds ze deze film in 1992 maakte, heeft ze veel succes gehad met het maken van films en het regisseren van musicals. Je kunt alleen maar hopen dat ze op een dag kan worden overgehaald om terug te keren naar de opera. Ik zou graag een door haar geregisseerde Ring-cyclus willen zien. De huidige Rheingold in Covent Garden heeft reuzen met veel te grote handen, net als de personages in deze film. De huidige Butterfly in ENO maakt gebruik van Japanse poppenkast. Toeval misschien, of bewijs dat Taymor een alomtegenwoordige invloed heeft. <br /><0x3E> Taymar gebruikt fantastische kostuums, maskers, poppen en origamivogels om het verhaal van Oedipus te reconstrueren op een podium op stelten boven een meer. Rode linten zijn een terugkerend thema. Ze worden gebruikt als een navelstreng als Oedipus wordt geboren, ze hangen voor de ogen van Oedipus nadat hij zichzelf heeft verblind, met een adembenemend effect worden ze gebruikt om een kruispunt te vormen als Oedipus' dood van zijn vader door poppen wordt nagespeeld.<br /><0x3E> Deze neoklassieke operaballet van Stravinsky genoot gerechtvaardigde obscuriteit tot deze film hem tot leven bracht. De muziek is ongeïnspireerd maar onschuldig, en Philip Langridge, Jesse Norman en een heel jonge Bryn Terfel maken er gebruik van. De zangers zijn tamelijk onbeweeglijk, in overeenstemming met de wensen van Stravinsky. Min Tanaka is de dansende Oedipus van Langridges zingende Oedipus. Dit leidt tot enige verwarring aan het eind, wanneer dansende Oedipus de ogen van zingende Oedipus uitsteekt.<br />Het libretto is in het Latijn, maar maak je geen zorgen als je Latijn van de middelbare school een beetje roestig vindt. Er is een behulpzame verteller die elke scène in het Japans introduceert en beschrijft.