Wat is het sentiment van de recensie?

In _Het verhaal van Karen Carpenter_ komt een slimme scène voor waarin de beide Carpenters in een opnamestudio zijn, en Richard neemt spontaan het besluit om Karen voor de eigenaar van de studio te laten zingen.<br />Richard kiest de verkeerde sleutel voor Karen om in te zingen, zodat Karen boven haar natuurlijke bereik zingt. Je kunt een blik van verbijstering op het gezicht van de eigenaar zien; hij denkt dat ze echt niet kan zingen. Richard beseft al snel dat hij een fout heeft gemaakt en probeert het nog eens in een andere sleutel. Het volgende wat je hoort is Karens verbazingwekkende, prachtige stem, en de eigenaar kijkt met open mond toe. Goed gedaan! Om de een of andere reden ben ik die scène nooit vergeten. <br />Het Karen Carpenter-verhaal beschrijft de explosieve opkomst van de Carpenters, en Karens worsteling om anorexia te overwinnen. Een heleboel dingen worden verdoezeld. Dit is geen documentaire, en de film heeft me met een heleboel vragen opgezadeld. Er wordt heel weinig gezegd over Karens solocarrière (de cd is pas een paar jaar geleden uitgebracht. Als je hem koopt, zul je je afvragen waarom ze hebben gewacht. Het is een deel van Karens beste werk. De liedjes zijn niet zo tijdloos als haar werk met broer Richard, maar het was een geweldige plaat, naar mijn mening). Ik heb wel eens horen zeggen dat je midden in de Derde Wereld naar een goedkoop, versleten radiootje kunt luisteren dat meer ruis dan iets anders lijkt te produceren. Maar als er een liedje van Carpenter op de radio komt, zou je denken dat je naar een Hi-Fidelity-eenheid uit de jaren 1000 luistert.<br />Kijk deze film eens!