Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De Maverick-regisseur Seijun Suzuki slaagde er eindelijk in zijn droomproject, 'Prinses Raccoon', te filmen, en in zekere zin is het maar goed dat hij dit niet in de jaren zestig heeft geprobeerd. Speciale effecten en computergraphics maakten dit soort producties gemakkelijker dan de oude filmvervormers zouden hebben gedaan.<br />Een zekere kennis van de Japanse geschiedenis en theatertradities zal helpen bij het genieten van deze film. Net zo goed als kennis van Shakespeares 'De storm' zal helpen bij het lezen van Peter Greenaways compacte 'Prospero's Books'. Deze twee films hebben eigenlijk wel iets gemeen, hoewel 'Prinses Raccoon' veel kleurrijker is en gemakkelijker te zien voor iemand die niet de achtergrond heeft om het volledig te kunnen waarderen. Hoewel de vormgeving, het acteerwerk en de regie voor het grootste deel van de film prima zijn, lijkt het deze kijker dat de energie in het laatste derde deel van de film opraakt. De meeste interessante decors zijn al geïntroduceerd en de camera lijkt een stapje terug te doen voor een meer gefilmd toneelspel.<br />Dit is beslist een unieke filmervaring en ik kan het iedereen aanbevelen die geïnteresseerd is in andere vormen van filmoptreden. Het is niet echt bedoeld voor kinderen, hoewel er niets gebeurt wat hen van streek zou kunnen maken. Als het laatste derde deel beter was geweest, zou ik het negen sterren hebben gegeven.