Is deze recensie positief of negatief?

Van '36 Chowringhee Lane' tot '15 Park Avenue' heeft Aparna Sen inderdaad een lange weg afgelegd. Als de eerste film de geschiedenis ingaat als een eersteklas debuut, zal de laatste beslist een speciaal plekje veroveren als een 'volwassen' film. Totdat je 15 Park Avenue ziet, kun je je niet voorstellen dat je je tegelijkertijd opgewonden en ontroerd kunt voelen. Opgewonden bij het zien van de vindingrijkheid en behendigheid van de regisseur bij het in beeld brengen van ernstig uitdagende situaties en ontroerd door de gevoeligheid die door de hele film heen te horen is. Het is geen film die je alleen maar het gevoel geeft 'tchh tchh, hoe moeilijk het leven moet zijn voor schizofrenen', maar die je een veel diepere vraag stelt over de werkelijkheid die je ziet en gelooft. Sen heeft briljant werk geleverd met het benadrukken van het feit dat we allemaal op de een of andere manier proberen te leven in een schijnwereld waarin we proberen geluk, vrede en tevredenheid na te streven. Naast de weergave van een geest met waanideeën heeft Sens magie vele kleine nuances van menselijke relaties naar voren gebracht die stress en spanning in stand houden. Het feit dat we op sommige momenten onze kalmte verliezen, instorten, de verkeerde keuzes maken, achtervolgd worden door schuldgevoelens, ons egoïstisch gedragen enzovoort, is door Sen uiterst handig weergegeven. Ze toonde het wrede dilemma waar Shabana haar hele leven mee te maken had, dat ze moest kiezen tussen een schizofrene zus en een normaal leven met een man en kinderen voor zichzelf. En door altijd naast haar zus te staan, altijd een sterke persoonlijkheid te zijn, haar te steunen, te oordelen enzovoort, sneed ze zonder het te weten een deel van de zuurstof af die haar zus nodig had om tot bloei te komen. Is het niet een harde waarheid dat we soms, in een poging om het beste voor iemand te doen, hun assertiviteit wurgen en uiteindelijk hun gevoel van eigenwaarde kwetsen? Aparna Sen maakte opnieuw een meesterwerk van een film voor degenen die hunkeren naar een beetje 'eten-voor-het-denken'. Bravo!