Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Eindelijk! Voor de derde keer heb ik geluk. Ik heb altijd aan deze film gedacht, maar bij de eerste keer dat ik hem zag, dacht ik er niet meer aan en zag ik alleen de tweede helft van de film. Toen, een paar maanden later, kreeg ik een tweede kans om hem te zien, dus besloot ik hem op te nemen. Maar toen ontdekte ik dat mijn timer te laat afging en weer miste ik de eerste helft van de film. Dat wilde ik niet nog een keer laten gebeuren. Dus toen hij weer op tv kwam, dacht ik verdomme: wacht maar tot hij op tv komt, dan neem ik hem op. En het was een goede keus. Ik had graag de film willen zien, maar ze draaien doordeweeks altijd rond middernacht.<br />Nadat ze een gat in hun overvolle cel hebben ontdekt, ontsnappen negen gevangenen om de sleutel van het universum op te sporen, die volgens een medegevangene, die bekendstaat als de valse koning, daar verborgen is. Ze denken dat die sleutel een opening kan zijn naar een verborgen buit van valse biljetten. Op deze reis zien ze dat natuurlijk als een kans om hun leven te redden voordat ze in de gevangenis belanden. Hoewel de dingen niet gaan zoals ze van plan waren, omdat de meeste misdadigers hun plannen laten varen.<br />"9 Souls" is een opgewekte spirituele reis van de Japanse regisseur Toshiaki Toyada, die het verzon.' De eerste helft van het verhaal is meer een soort komedie, waarin de banden van de misdadigers en de situaties waarin ze zich bevinden het verkoopargument vormen, maar dat maakt allemaal plaats voor een moralistische, met dramatiek doorspekte tweede helft, waarin de echte problemen beginnen met een paar heel akelige en bloederige momenten in plaats van de sullige toon waarmee het begon. Hoewel de eerste helft heel amusant is met zijn sullige gekrabbel en excentrieke geklets. Maar het is eigenlijk de oprechte, achtervolgende tweede helft, met die vreemde wending in de gebeurtenissen die je zo hard treft met een paar verrassende details waardoor je echt sympathie krijgt voor deze zeer menselijke personages. Ook al zijn ze niet echt onschuldig aan hun misdaden, je raakt gewoon geïmponeerd door deze vleesgeworden personages in de eerste helft, en als je ziet hoe ze hun ondergang tegemoet gaan, weet je dat het een effectief drama is als je in shock raakt door de dramatische verandering. De negen personages krijgen genoeg tijd op het scherm om hun persoonlijke verhaal echt te begrijpen en welke zwakheden hen uiteindelijk ten val zouden brengen. De plot werkt zo dat Michiru en Torakichi de hoofdpersonen zijn en dat we het meestal vanuit hun perspectief zien. Het verhaal over het escapisme is een ontegenzeggelijk boeiende karakterstudie die het duidelijk maakt.' 's doel en stelt je vele vragen over de maatschappij en de weg die je kiest om aan het leven te ontsnappen en jezelf te bevrijden van deze beperkingen.<br />Terwijl het symbolische verhaal heel helder en levendig wordt verteld. Het visuele element blijft niet onopgemerkt, want er is alleen een dromerige, tranceachtige sfeer die zich in de unieke atmosfeer nestelt. Wat HELEMAAL aan die factor bijdroeg en de film een oppepper gaf, was de meeslepende, stemmingvolle instrumentale rocksoundtrack. De warme atmosfeer die het in veel scènes wist te creëren, benam me de adem door de eeuwigdurende emoties die het wist op te roepen. Gewoonweg prachtig en op dat gebied een regelrechte, krachtige controle. Het ijsberen voor zo'n lange film (2 uur) lijkt snel voorbij te gaan en het monteren gaat snel, omdat we er zo in opgaan. De hypnotische fotografie is scherp en gedetailleerd. Terwijl de optredens van de cast als een merkwaardig stelletje misdadigers van hoge kwaliteit zijn, waarbij ieder van hen voldoende persoonlijkheid en gelaatstrekken heeft om zichzelf te onderscheiden.<br />Ik vond '9 Souls' een aangename en tamelijk verbazingwekkende surrealistische film die de emoties opwekt en je dan met een enorme dreun treft als hij van richting verandert. Zeer aanbevolen.