Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film gaat over een andere uitzonderlijke samenwerking tussen regisseur William Wyler en filmer Gregg Toland, de eerste nadat Toland aan Citizen Kane had gewerkt. Maar het talent van beide mannen was gericht op het tot stand brengen van een perfect geconstrueerde film, die in de goede oude Amerikaanse betekenis van het woord een geweldig verhaal is. De technische aspecten van de film worden zo behandeld dat de kijker wordt meegezogen in de handeling die op het scherm plaatsvindt zonder zich te onderwerpen aan de kracht van het beeld. Techniek wordt gezien als een representatief voertuig voor de representatie, in tegenstelling tot in Citizen Kane, waar de barokke stijl van Welles bijna de aandacht van het verhaal naar de manier waarop het verhaal werd verteld trok. Een van mijn favoriete scènes in deze film is het drama van de thuiskomst van Homer en Al. Als Wilma Homers meisje is, komt ze perfect in beeld op hem af, en gaat Al op zijn vrouw af, ook perfect in beeld. Dit is een briljante scène, want alleen door het gebruik van het beeld zien we de aard van deze relaties zoals we die in de film zullen zien: Wilma houdt van Homer en ze accepteert hem zoals hij is, de vrouw van Al houdt ook van hem, maar ze is er niet op voorbereid om hem volledig te verwelkomen. Ook komen we later in de film tot de ontdekking dat hun huwelijk niet altijd een rozentuin is geweest. Wyler is een regisseur wiens kracht ligt in het trouw zijn aan zijn werk zonder de behoefte te voelen om op te scheppen. Hij wilde zijn publiek laten zien hoe moeilijk het was voor de Amerikaanse soldaten die terugkeerden uit de oorlog om zich aan te passen aan een samenleving die hen niet begreep of hen met minachting behandelde. Met een perfecte cast en een geweldige dialoog produceerden Goldwin en Wyler een film die voor altijd het sjabloon zal zijn voor elke andere thuisbioscoopfilm. De drie uur die samenvallen met de'really cut' omdat het testpubliek in die tijd geen moment het gevoel had dat de actie traag was en elke scène uit de film volkomen gerechtvaardigd leek. Het geheel is prachtig geconstrueerd, elk personage krijgt een behoorlijke hoeveelheid bloot, er wordt niets aan het toeval overgelaten en het is jammer dat Hollywood tegenwoordig nooit meer in staat is zoveel karakterconflicten op het scherm te brengen. TBYOOL verkent de diepte van de Amerikaanse manier van leven, van het Amerikaanse gezin en de Amerikaanse maatschappij in zo'n mate dat andere films eruitzien als 'het kinderuurtje'.