Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film is een regelrechte schande! Ik heb met volle teugen genoten van de oorspronkelijke Airport, en ik kan niet geloven dat dezelfde mensen in negen jaar tijd zo'n wartaal kunnen produceren. Om te beginnen is het acteerwerk slecht. In de oorspronkelijke film speelden acteurs die al eerder kwaliteitsfilms (geen rampenfilms) hadden gemaakt, maar in deze film spelen acteurs die al eerder rampenfilms hebben gemaakt (Blakely, Kennedy, Wagner). Bovendien lijkt het erop dat George Kennedy's personage Patroni heel snel promotie maakt. Hij heeft nu de hoofdrol in de film, maar zijn personage is niet sterk genoeg om het vol te houden: hij heeft de charme en humor van Airport (1970) verloren, en het personage is nu gewoon saai. Heb ik de plot al genoemd? Is het <0xC3><0xBC>berhaupt geloofwaardig dat iemand een raket achter de Concorde aan zou sturen? NEE!!! Er zijn ook te veel losse eindjes; scènes die totaal niets met de plot te maken hebben. De scène waarin de heteluchtballon op de landingsbaan landt, de achtervolging van de dief op het vliegveld Charles de Gaulle zijn twee van zulke scènes. Beide zouden interessant zijn <0xE2><0x80><0x93> als ze maar iets te maken hadden met het eigenlijke verhaal. Er zijn ook veel onbeantwoorde vragen: waarom doet Patroni het raam open en schiet hij een lichtkogel af op het andere vliegtuig? Waarom pleegt Robert Wagners personage zelfmoord? (Hij moet weer een of andere stomme en kostbare manier hebben. Waarom wordt er geen onderzoek ingesteld nadat de raket bijna de Concorde heeft opgeblazen? Waarom zijn de achterprojecties zo slecht? (Het lijkt wel of er een raket uit een tekenfilm achter de Concorde aan zit; hoewel hij goed werkt wanneer het vliegtuig in Parijs landt) Waarom denkt Patroni dat hij in een vluchtsimulator zit? (wanneer hij de Concorde keert) Waarom wordt hij in de cabine van het vliegtuig als een held ontvangen nadat hij de passagiers de stuipen op het lijf heeft gejaagd? En waarom is het einde zo slecht, als het <0xC3><0xBC>berhaupt een einde kan worden genoemd? Gezien hun eendimensionaalheid lijkt niemand dat op te merken. De zegen die de coach van het meisje aan het jonge stel in het vliegtuig heeft gegeven is sjmaltzy, de man die saxofoon speelt is irritant, en de vrouw met het blaasprobleem is gewoon stom. De scènes waarin Susan Blakely op het dak van haar serre ligt, en de keer dat ze tegen Wagner zegt dat ze nog steeds van hem houdt, zijn afschuwelijk. De conclusie is dat deze film de climax had moeten zijn van de voorgaande drie luchthavenfilms: in plaats daarvan is het een duivelse, imbeciele, totale en totale verspilling van tijd, geld, energie, celluloid en 'talent'!!!! Weet je nog dat Patroni de Franse piloot vraagt of hij 'wel eens op zijn buik is geland'? Deze film doet in ieder geval de landing op zijn buik en landt plat op zijn puntige neus.