Wat is het sentiment van de recensie?

Vanaf 1942 speelde de door Basil Rathbone gespeelde Sherlock Holmes-figuur in het toenmalige'moderne' Groot-Brittannië. Veel Holmes-puristen hebben de eerste twee delen van de serie (geproduceerd door FOX) geprezen, maar de 12 delen die volgden van de hand gewezen. Ikzelf ben nooit een enthousiaste lezer geweest, en daarom waardeer ik deze films omdat ze in het begin geen vooringenomenheid vertonen. De setting van de Tweede Wereldoorlog in deze inleiding plaatst ze in een periode en de Britse propaganda is in de hele film te zien. De uitvoering van de moderne Holmes wordt met veel meer zorg uitgevoerd dan de vorige inleiding (Sherlock Holmes en de stem van de angst) en gaat om twee redenen veel beter. Ten eerste is Roy William Neil beschikbaar om te regisseren (en dat zou hij ook voor de rest van de serie doen), en ten tweede, hoewel Holmes het moet opnemen tegen de nazi's, geeft de aanwezigheid van professor Moriarty het gevoel dat dit een intellectuele strijd tussen twee rivalen is. De rol van Lionel Atwill is door velen bekritiseerd omdat hij veel minder is dan die van George Zucco en Henry Daniel, maar ik heb het gevoel dat het meer om het script dan om de karakterbeschrijving gaat. Vooral nadat ik heb gezien dat Atwill heel goed in staat was om in andere horrorrollen veel gevarieerder en enthousiaster te zijn. Basil Rathbone daarentegen is in deze passage uitzonderlijk. Hij lijkt zich te amuseren in de rol van Holmes, maar dat is de schuld van het schrijven. De introductie van Holmes in _The Voice of Terror_ bijvoorbeeld, probeert zo snel mogelijk vast te stellen hoe buitengewoon intelligent Holmes is zodra hij op het witte doek verschijnt, terwijl deze film Holmes' briljante deducties toont, maar ook zijn tekortkomingen. Zelfs in de climax heeft Holmes aanvankelijk de overhand, maar dan wordt zijn bloed langzaam uit zijn lichaam gezogen. Nu zijn er een paar tekortkomingen in deze film, dacht ik, die ik je zou kunnen aanwijzen. Eerst de openingsscène; laten de Duitsers zich niet een beetje te gemakkelijk voor de gek houden? Misschien ligt het aan mij, maar de boekverkoper komt gewoon de bar binnenwalsen, zegt hij.' 'Wat?!' Ten tweede: Tobel lijkt iedereen in zijn omgeving in gevaar te brengen. Hij laat de onderdelen van de geheime bom achter bij geniale wetenschappers. Hij laat het briefje achter bij zijn verloofde. Wat dacht hij wel niet? Hij bracht hen allemaal in gevaar. Ik dacht dat hij zo'n geweldige wetenschapper was die Engeland probeerde te redden? En is dat hele idee van 'gebruik het tegen hen voordat ze het tegen ons gebruiken' niet een beetje hardvochtig? Voor de hand liggende propaganda. Ten derde: hoe moest Holmes in godsnaam in die kist passen? Die is echt heel klein! De hele uitvoering van Holmes die Moriarty in de vermomming van een ex-agent opzoekt, is eigenlijk niet zo'n goede verklaring. Ik heb deze film al meer dan vijftig keer gezien en er zijn nog steeds scènes zoals deze, waarvan ik merk dat ze op een heel verwarrende manier worden uitgevoerd. Ten vierde, oké, Holmes ontdekt dat de eerste drie wetenschappers dood zijn en neemt onmiddellijk aan dat Moriarty de naam van de vierde man niet kon weten omdat hij nog niet dood was. Nou, als Holmes de naam niet wist, hoe kon hij dat dan aannemen? De man had net zo goed met zijn gezicht in een meer kunnen liggen. Een gokje. Ten vijfde, opnieuw met die verwarring. Als Holmes zogenaamd op Moriarty's operatietafel ligt te sterven, hoe kan hij dan zo snel herstellen? Hij gedroeg zich inderdaad alsof hij een paar liter bloed had verloren, maar niet genoeg om hem ervan te weerhouden de zaak te redden. Ondanks deze tekortkomingen is dit een uiterst onderhoudende film. De vermommingen zijn goed gedaan, het mysterie van de dansende mannen is goed gedaan (vooral de achtereenvolgende scènes waarin Holmes en Moriarty allebei tot de conclusie komen dat ze te ver zijn gegaan met hun analyse) en Dennis Hoey als inspecteur Lestrade is altijd een pluspunt. En als laatste: de ondervragingsscène zit me nog steeds dwars. Ik heb dat altijd een van de best uitgevoerde scènes in de hele film gevonden. Al met al heeft deze film een speciaal plekje in mijn hart, omdat het de film is die mijn Rathbone-obsessie voor Holmes heeft bevestigd. Een klassieker. 7/10.