Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De jonge John Garfield leverde in 1939 een schitterende prestatie met 'They Made Me a Criminal'. In een overvolle kleedkamer vertelt bokser Johnnie Bradfield na een ringoverwinning over zijn liefde voor zijn moeder, zijn afkeer van drank en een nette manier van leven voor fans, inclusief de politie, die het allemaal maar niks vinden. Later op de avond is hij aan het stoeien met zijn grietje, terwijl zijn manager, die ook in het complot zit, de avond deelt. En de whisky.<br />Er doet zich een probleem voor als er een ander stel arriveert. De man is een journalist en hij zegt dat hij Bradfields nepleven op de voorpagina zal zetten. De manager vermoordt de journalist en hij en het grietje vertrekken. De politie, die later de moord ontdekt, gaat op zoek naar de inmiddels slapende bokser wiens auto wordt bestuurd door de manager van de bank, samen met zijn nieuwe vriendin <0xE2><0x80><0x93> Johnny's nu onmiddellijke ex. Een achtervolging door de politie eindigt met een ernstig auto-ongeluk. De manager en het meisje zijn dood en onherkenbaar.<br />Johnny ontdekt dat hij verondersteld wordt een moordenaar te zijn. Maar hij wordt ook verondersteld dood te zijn. Op zoek naar advies van een advocaat, vertrouwt hij de advocaat de sleutel toe van een bankkluis met zijn eigen spaargeld, 10.000 dollar. De advocaat geeft Johnny later 250 dollar en zegt dat het restant zijn honorarium is voor professioneel advies: ga de stad uit, snel, en ga ver weg. (Ik zou een klant nooit meer dan 5000 dollar in rekening brengen voor zo'n bondige, beknopte en verstandige aanpak.)<br /><br />Johnny, die nu een hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-hobo-ho Het is een natuurlijke verleiding voor Bradfield/Dorney, maar er zit een addertje onder het gras. Wie zou er anders moeten komen dan New Yorkse rechercheur Monty Phelan, het mikpunt van spot op het bureau? Hij heeft al een eeuwigheid dienst in het lijkenhuis vanwege een kleine fout in het begin van zijn carrière, waardoor een onschuldige man naar Old Sparky is gestuurd (we maken allemaal fouten, hè?). Phelan herkende Bradfield van een nieuwsfoto en hij is er om het gevecht te zien en te helpen. Claude Rains is de politieman die jarenlang de geringschattende en hatelijke opmerkingen van zijn collega's heeft moeten verdragen.<br />Wat volgt is voorspelbaar, maar het is goed gespeeld. 1987.<br />Busby Berkeley, het best bekend als een uitmuntend choreograaf, regisseerde 'They Made Me a Criminal' en Max Steiner, een van de meest productieve score-componisten van Hollywood, schreef aardige maar geen bijzondere muziek voor de film.<br /><br />Nu verkrijgbaar op dvd van Alpha Video, bracht de film me niet meer dan 4,99 dollar in het laatje en deed me echt plezier. Ik zal hem nog eens bekijken.<br /><br />10 september 2008.