Wat is het sentiment van de recensie?

Ik moest bijna overgeven van In & Out. Ik heb nog nooit zo'n schaamteloze film gezien! De film wilde heel graag zeggen dat homo zijn iets geweldigs en vreugdevols is, maar heeft geen idee hoe hij dat moet zeggen. Voor mij was dit geen komedie, tenzij wrede, misselijke grappen iets zijn om te lachen als een slachtoffer erin trapt.<br />Voor zover ik kon zien, had deze film vier (4) grote tekortkomingen, te beginnen met (A) Matt Dillions personage als hij aankondigt dat Howard Brackett (Kevin Kline) <0xE2><0x80><0x93> voormalig leraar <0xE2><0x80><0x93> homo is. Hoe ongelooflijk het ook is dat Matt Dillions personage een Oscar won voor iets wat leek op een serieuze rol op het randje van een zenuwinzinking. Maar waarom zou hij zoiets zeggen? Dit was tenslotte nooit een probleem voor Howards studenten, zijn vrienden, zijn familie, of zijn veulen. Niemand. Dus waarom zou hij zoiets zeggen als het niet waar was? Belangrijker nog, waarom levert de film ons geen antwoord op de vraag waarom hij het zei? De reden is dat er geen antwoord is, en voor het gemak van de plot is er ook geen antwoord. De tweede (B) fout zit hem in het feit dat de film vergeten lijkt te zijn wat homoseksualiteit is: de aantrekkingskracht en de seksuele relatie met leden van hetzelfde geslacht. In deze film is het homo zijn gebaseerd op het houden van van musicals van Barbara Streisand en van literatuur. Het is allemaal gebaseerd op stereotypen! <br />Beide tekortkomingen komen weer aan het licht bij die-moet-geloofd-worden-afscheidsceremonie. Matt Dillion komt erachter dat er zoveel opschudding is in dat kleine stadje en de film lijkt klaar om ons te laten weten waarom hij zoiets zegt. Als hij bij de ceremonie arriveert, zegt hij niets, en ik vraag me af waarom hij daar in vredesnaam naartoe is gegaan. Hij heeft niets opgelost. En toen het hele publiek opstond om aan te kondigen dat ze homo waren, was ik zo geroerd dat ik wel kon kotsen! Die mensen stonden op om Howards homo-zijn te verdedigen door al die stereotypen te bespotten. Wat de film vergat, is dat hij die stereotypen gebruikte om te laten zien waarom Howard homo was. Die filmmakers hebben zichzelf gewoon in de voet geschoten! Maar wacht eens even, er is meer!<br /><br />Tijdens de plechtigheid leek (C) Howard op het punt te staan zijn baan als leraar te verliezen, omdat de mensen geloofden dat hij zijn leerlingen zou beïnvloeden om homo te worden. Wat de film probeerde te zeggen, was dat homo's NOOIT rekruteren, en dat hij zijn leerlingen niet zou beïnvloeden. Maar zagen we niet dat het personage Tom Selleck Howard eindeloos onder druk zette, zelfs zo erg dat hij hem onverwachts kuste, om uit de kast te komen, terwijl er volgens mij geen kast was om uit te komen? Daaruit blijkt duidelijk dat homoseksuelen in staat zijn mensen te werven. De film schiet zichzelf dan weer in de voet.<br />En (D) toen Howard uit de kast kwam, heeft iemand dan niet gezien hoe het script hem voor de rest van de film het zwijgen oplegde? Ik heb maar drie zinnen geteld die hij daarna zei: 'Yep!' tegen zijn ouders, 'Hé daar!' tegen een student, en 'Ben je er klaar voor?' tegen Tom Selleck voor de laatste kotsscène. Ik mag er dan een beetje doorheen zitten, maar het punt is dat hij ons niet mag vertellen waarom hij besloot dat hij homo was. Ik wilde weten wat er in zijn hoofd omging, want voor één keer geloofde ik niet dat hij homo was. Als extraatje bevat de film ook nog een aantal echt aanstootgevende scènes. Eentje waarin Howard een biechtvader om advies vraagt over wat hij moet doen voor een vriend (hij), die verloofd is en nog geen seks met zijn verloofde heeft gehad. 'Maakt dat hem homoseksueel?' vraagt hij. De priester antwoordt: 'O ja, hij is absoluut homoseksueel.' Uh-huh. Of wat dacht je van de scène waarin alle oude dames om Howards moeder heen zitten en haar vertellen dat ze niet verdrietig hoeft te zijn over het diepe, duistere geheim van haar zoon, want, nou ja... iedereen heeft ze. Dan biecht een van de dames op dat ze _The Bridges of Madison County_ nog nooit heeft gezien. Grappig? Nee! Becuase toont aan dat de film ongevoelig is en er geen idee van heeft hoe vernederend het voor de familie kan zijn als een van de leden laat weten dat hij of zij homo is. Ik weet het. Ik heb verscheidene vrienden die homo zijn, en geen van hun families nam het goed op. Dat was een slechte manier om de hele situatie te verdoezelen.<br />De laatste druppel voor mij was de laatste scène waarin ze deden alsof Tom en Kevin gingen trouwen. De camera draaide heel langzaam naar de voorkant van de kerk toen... Het was niet wat je dacht! Ik had het op dat moment walgelijk gevonden, en ik heb die misselijke grap nooit kunnen vergeven. Ik heb niets tegen films over homoseksualiteit of homoseksualiteit. 'Philadelphia' en 'Longtime Companion' waren heel eerlijk en waarachtig in wat ze te zeggen hadden. 'In & Out' schreeuwt alleen maar om politieke correctheid, maar heeft geen idee van de corruptie in de kern. Wat ik uit de film heb begrepen is dat als je voor 99 procent hetero bent en voor 1 procent homo, wat betekent dat je zonder enige twijfel hetero bent, je ook absoluut homo bent. Het is alsof homoseksualiteit een dominante eigenschap in de genetica is geworden. Als iedereen je keer op keer zou vertellen dat je waardeloos en stom bent, zou je dat uiteindelijk ook geloven, nietwaar? Dat is wat er met Howard Brackett gebeurde toen hij homo was. Ik verliet het theater verdrietig en boos. Het hele weekend was hij kwaad. Dit was een ernstig zieke en wrede film, het WORST van 1997.