Is deze recensie positief of negatief?

George Sluizers oorspronkelijke versie van The Vanishing, ook wel bekend als The Man Who Wanted to Know, is een van de meest verontrustende psychopaten uit de Europese filmgeschiedenis en een van de gedenkwaardigste finales aller tijden (die schaamteloos werd gestolen door Tarantino voor Kill Bill, deel twee), maar het stuk heeft nog veel meer te bieden. Het speelt met de chronologie en zet de gebruikelijke clichés van de standaard 'dame verdwijnt van de aardbodem'-scenario's op hun kop, maar biedt ook een voortreffelijke karakterisering en sterke, onderkoelde maar overtuigende voorstellingen. Ik kan helaas alleen maar aannemen dat Sluizer, toen het op de remake aankwam, zo vastbesloten was dat niemand anders de kans zou krijgen om zijn film te ruïneren, terwijl hij er heel goed toe in staat was om het zelf te doen, maar weinig mensen hadden kunnen voorzien hoe grondig hij zijn eigen werk ruïneert. Zijn carrière is nooit meer hersteld van deze rampzalige misstap.<br />De hoofdschuldige is een verbluffende prestatie van Jeff Bridges die tot in de kleinste details tot in het rampzalige detail is doordacht. Een vriend die een van zijn eerste films produceerde, merkte op dat Bridges een groot instinctieve acteur was, zolang je hem maar liet ophouden met denken aan wat hij aan het doen was, en deze film is het bewijs. Elke beweging is overdreven mechanisch in zijn precisie, waardoor hij eruitziet als een roestig uurwerk, terwijl zijn stem een bizarre mengeling is van Tootsie, Latka Gravas uit Taxi en een Dalek die allemaal voordrachtslessen hebben gehad van Dok-tah E-ville. Hier geen banaliteit van het kwaad, gewoon een gek die rondloopt met een onzichtbaar bord boven zijn hoofd waarop staat: 'Laat. Mij. Je. Vermoorden. Dank. Voor. Je. Bezwaren.' Maar de schuld moet hier echt worden verdeeld. Geen van de voorstellingen is goed; vaak zijn ze dat niet.' Het ziet er niet eens goed uit als Keifer Sutherland er in de gehaaste scènes bij het benzinestation meer uitziet als een babyhamster dan als een radeloze man die ten einde raad is. Nancy Travis komt niet uit de verf en Sandra Bullock maakt helemaal geen indruk als het voorwerp van zijn obsessie. Niet dat ze ook maar enige hulp krijgen van de regisseur of de schrijver Todd Graff. Het script is bijzonder zwak. De chronologie is veranderd om de aandacht volledig op Bridges te vestigen, ten koste van het stel bij de opening van de film. Erger is de haast waarmee de film zich voltrekt, die het leven en het karakter uit elke scène zuigt in zijn race naar de volgende. We krijgen alleen een paar argumenten die je de indruk geven dat hij waarschijnlijk beter af is zonder haar. En wat betreft de nieuwe en verbeterde happy ending <0xE2><0x80><0x93> een doorsnee vrouw die achterna wordt gezeten door een gek in het bos <0xE2><0x80><0x93> dat is een gevaarlijk verhaal, compleet met een slap 'laten we eindigen met een grap als een politieserie op tv'-moment, maar daar kunnen we maar beter niet aan beginnen, wat een advies is voor deze hele treinramp van een film. Zelfs een schokkend nietszeggende en ongeïnspireerde Jerry Goldsmith-score kan hier niets aan veranderen.