Wat is het sentiment van de recensie?

Niemand zal er ooit aan twijfelen dat regisseur Leos Carax een genie is, maar wij vragen ons af: is hij een krankzinnig genie? Zoveel mensen hadden een hekel aan deze film! Normaal gesproken ben ik de eerste die veel Franse regisseurs beschuldigt van het maken van aanstootgevende, saaie, walgelijke en pretentieuze films (zoals de afgrijselijke recente film 'L'Enfant' en de zinloze en aanstootgevende 'Feux Rouges'). Maar vreemd genoeg vind ik 'Pola X' eigenlijk een verbazingwekkende film, met veel vakmanschap en passie gemaakt door een meester in zijn vak, en met opmerkelijke prestaties. De film voert het melodrama verder door dan ik ooit op het witte doek heb gezien. Maar ja, Carax is extreem, dat weten we. De film bevat ook, wat ik nogal overdreven vind, Trotskistische of Anarchistische fantasieën en natte dromen, over een mysterieuze groep jongemannen die leren machinegeweren af te vuren op de bourgeoisie, tussen het spelen van Scott Walkers nogal fascinerende muziek door in een band die zijn opnamen maakt in een verlaten pakhuis vol krakers en branden in oude stalen vaten. Guillaume Depardieu speelt een rijke jongeman in een ch<0xC3><0xA2>teau (wiens stiefmoeder Catherine Deneuve is, en hij loopt, tussen twee haakjes, haar badkamer binnen terwijl zij naakt in bad zit). Maar plotseling 'knapt er iets' bij hem als hij ontdekt dat zijn overleden vader, een beroemde diplomaat, een onwettige dochter heeft verwekt, die Deneuve in feite als een ongerieflijk obstakel uit de weg heeft geruimd. Dat komt doordat de zus plotseling opduikt als een soort Roemeense vluchteling met wild, warrig haar, een uitdrukkingsloos gezicht en een gebrekkige beheersing van het Frans. Depardieu verandert zichzelf vervolgens in een 'klasseheld' van extreem links en wil zijn familie vermoorden of vernietigen vanwege hun hypocrisie en corruptie, en leeft in ellende en extreme armoede, terwijl hij een enorme erfenis versmaadt. Vervolgens begint hij een incestueuze seksuele relatie met zijn halfzus, die wordt uitgebeeld in een expliciete seksscène die veel mensen heeft beledigd, hoewel ik er geen bezwaar tegen heb, aangezien ik vind dat mensen veel te hysterisch zijn over seks, vooral in Amerika, waar het kennelijk nooit gebeurt. Door de intensiteit van het acteren en het filmen komt dit onwaarschijnlijke scenario over als een krachtige, zij het deprimerende, hyper-melodrama-ervaring. De verschillen tussen Carax die zo'n extreme film maakt en de talloze extreme Franse films die ik pretentieus en walgelijk vind, zijn (1) dat Carax een uitstekend filmmaker is en (2) dat hij serieus probeert een betekenisvolle, zij het aangrijpende, extreme emotionele toestand te onderzoeken, waarbij een mens uiteenvalt en zich tegen zijn achtergrond keert. Velen zouden zeggen dat de extreme elementen in deze film overbodig waren, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik geloof dat Carax oprecht was en helemaal geen exploitatiefilm maakte. Het is heel moeilijk om een man te verdedigen die zo ver gaat en die, voor zover ik weet, misschien wel volslagen krankzinnig is, maar ik vind dat hij het verdient om verdedigd te worden voor deze opmerkelijke filmprestatie.