Wat is het sentiment van de recensie?

Ik kan niet beweren dat ik iets weet van cinematografie of meneer Angelopoulos. Maar ik ken Griekenland en ik hou van het volk. In juli reisden mijn 14-jarige zoon en ik naar Cappadocia, Turkije, op zoek naar wat overblijfselen van de buurt waar zijn overgrootvader Iordanis woonde tot de grote uittocht van de Anatolische Grieken in 1923. Toen ik de samenvatting van de film las (vluchtelingen uit Odessa) dacht ik dat ik misschien iets meer te weten kon komen over de gedwongen volksverhuizingen van de moderne Grieken. Als ik geen huis op Rhodos had gehad, als ik in evenzovele jaren niet 28 keer naar Griekenland was geweest, als ik niet bekend was geweest met tientallen eilanden en steden in Griekenland en als ik nooit de vriendschap had genoten van deze uitbundige, aangeschoten mensen, had ik misschien geloofd dat deze klaagzang iets te maken had met het moderne Griekenland. Als hoogleraar aan een universiteit in New Jersey kan ik u verzekeren dat ik bekend ben met de geschiedenis van de periode die in de film wordt behandeld. De oom van mijn vrouw werd zelfs vermoord door de communisten tijdens de communistische machtsgreep. Mijn schoonmoeder overleefde de Italiaanse invasie en de Duitse bezetting... ternauwernood. Deze personages op het scherm spreken Grieks, ze luisteren naar Griekse muziek, maar wie zijn ze? Nee, ze zijn niet eens vaag Grieks. Natuurlijk zijn het helemaal geen mensen, maar gewoon allegorieën. Zij zijn wat de kunstenaar uitvindt als het leven niet helemaal past of ontoereikend is voor zijn beeld van hoe het was of had moeten zijn. Ze vertegenwoordigen allemaal een aspect van het Griekenland van na de Tweede Wereldoorlog dat door grotere krachten van buiten is veroordeeld tot een lot dat ze niet verdienden. De 'aristocraten' van 1919 (Spiros) (de muziek van Nikos en zijn medemuzikanten, d.w.z. de Beweging en de Zaak) stonden niet toe dat de generatie na de 'aristocraten' van 1919 (Spiros) de roep om vrede en vrijheid volgde (de muziek van Nikos en zijn medemuzikanten, d.w.z. de Beweging en de Zaak). Dit duistere, surrealistische revisionisme verdoezelt de ware en heroïsche inspanningen van het Griekse volk om hun levenslust in stand te houden door de tragedies van de twintigste eeuw, om meer te bereiken dan hun buren op de Balkan, om zo politiek geëvolueerd en wereldwijd geïntegreerd te worden.