Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik had niet echt een hekel aan Spiegelmasker. Ik wilde gewoon meer van een film dan mooie beelden. De film begint met een jong meisje dat Helana heet en in een circus werkt. Maar terwijl andere kinderen (zogenaamd) naar het circus willen vluchten, wil zij alleen maar weg uit het circus. Tijdens een verhitte ruzie met haar moeder wenst Helana dat ze dood zou vallen. Slechte zet. De moeder wordt ziek van... iets (vermoedelijk kanker) en moet geopereerd worden. Op de avond voor de operatie droomt ze dat ze naar een prachtige wereld reist die uit haar bestaat - haar dromen en nachtmerries waarin ze 'zichzelf vindt'. Persoonlijk vond ik de film waardeloos zodra ze begon te dromen. De eerste scènes laten de vreemde en wonderbaarlijke wereld van het circus zien en contrasteren die dan met de troosteloosheid van het ziekenhuis en de smerigheid van een flatgebouw. Maar zodra ze droomt, verschuiven de hele films naar het computergebied, waar bijna alles een computerbeeld is. Het probleem is dat deze droomwereld niets heeft van het mysterie en de verwondering die hij zou moeten hebben, terwijl films als _De Tovenaar van Oz_ verlokkend lijken om Spiegelmasker te verkennen, beelden in ons gezicht duwen en ze dan weggrissen om ons een ander beeld te geven. Het ontwerp van deze film heeft weinig logica of logica, en hoewel sommige dingen heel mooi zijn (de bibliothecaresse is een meesterwerk) verdwijnen ze gewoon zo snel dat ze al snel vergeten zijn. Helana en haar maatje Valentine zijn op z'n best irritant en op z'n ergst onverdraaglijk. Spiegelmasker is net een mooie staak waar je in bijt en dan merk je dat het eigenlijk as is.