Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In het begin van de twintigste eeuw hadden productiemaatschappijen in Frankrijk, nadat 'The Crimson Rivers' en 'Brotherhood of the Wolf' succes bleken te hebben, een kortstondige rage voor bovennatuurlijke genrefilms, dus werden verschillende films groen verlicht of van hun 'direct-to-video' lot gered. Maar Frankrijk, in tegenstelling tot de Verenigde Staten, Groot-Brittannië of Italië, heeft weinig traditie op het gebied van B-films, en het bleek al snel dat 'Samouraïs', 'Bloody Mallory' of het vervolg op 'Crimson Rivers' ondoordachte pogingen waren om een soort magie na te bootsen die om te beginnen nooit in de Franse cinema had bestaan. Toen ze stukliepen, zijn de producenten teruggevallen op hun gebruikelijke kost: alternatieve kluchten of de zoveelste zelfreflectie op de Franse new wave door een voormalige criticus van 'Les Cahiers du cinéma'. <br />'Brocéliande' kan alleen maar groen zijn opgelicht tijdens dit korte shot, aangezien het geen ander waarneembaar doel dient. Het is je volgens het boekje gemaakte slasherfilm, vermengd met vage mythologische elementen en horrorverwijzingen, en je vindt er bimbo-achtige vrouwelijke personages, een Franse universiteit die eruitziet als een Amerikaanse campus en plotwendingen die zo lui zijn dat het je niet eens kan schelen, omdat je het een uur eerder al had geraden, nog voordat de film was begonnen.<br />Deze elementen maken alle lol van een B-film uit de jaren zeventig of tachtig, en je verwacht ze in een film uit de jaren zeventig of tachtig. Maar we leven niet meer in de jaren tachtig en niemand heeft regisseur Doug Headline gewaarschuwd, aangezien dit eerbetoon aan het slashergenre niets meer is dan een aanverwante slasherfilm. Headline zelf is geen groentje en schrijft al sinds het begin van de jaren tachtig als recensent over dit soort films, maar als eerste regisseur toont hij een gebrek aan vakmanschap en ambitie dat 'Brocéliande' tot een saaie bedoening maakt.<br />Als je clichés uit een subcategorie van een film haalt en die aan een bekwame en inventieve regisseur als Wes Craven of Quentin Tarantino geeft, krijg je een 'Scream' of een 'Doodsbewijs', films die een imitatie zijn van oude, schuldige genoegens, maar die deze clichés ook versterken en er een heleboel aan toevoegen. Dat heet 'talent' en daarom kun je deze recente films niet verwarren met hun oorspronkelijke inspiratiebronnen die tientallen jaren geleden zijn geschoten.<br />'Brocéliande' Er zijn zeer sterke overeenkomsten (waarschijnlijk onbedoeld) tussen de plot van _Brocéliande_ en de beschimpte _Halloween 3: Seizoen van de heks_, die allebei te maken hebben met bovennatuurlijke druïdenrituelen en een of andere dwaze poging om op de avond van Halloween de wereld te veroveren. Aangezien zelfs de plot van _Halloween 3_ logischer is dan deze, betekent het dat er met _Brocéliande_ iets heel erg fout is gegaan.