Is deze recensie positief of negatief?

Dit is niet zozeer een recensie van _A Tale of Two Sisters_ als wel een bespreking van enkele van de kleinere plotdetails, dus ik raad je aan deze recensie NIET TE LEZEN als je de film niet hebt gezien, want dat zou een paar verrassingen voor je absoluut bederven.<br /><br />In zekere zin is _A Tale of Two Sisters_ verre van origineel, althans vanuit een zuiver oppervlakkig gezichtspunt <0xE2><0x80><0x93> een deel van de iconografie is rechtstreeks afkomstig van Ring of Dark Water, terwijl de verhaallijn zelf (vooral wat Brendt Sponseller de 'rubberen werkelijkheid' noemt) een 'rubberen werkelijkheid' is. ') doet denken aan films als _Fight Club_ (de hoofdpersoon werkt samen met iemand die in zijn geest is gecreëerd), _Muholland Drive_ (de hoofdpersoon creëert een alternatieve werkelijkheid in een psychogenische fuga), evenals andere minder belangrijke aspecten van _ Lost Highway_, _Jacob's Ladder_, en in feite elke film die met geestesziekte te maken heeft, plus de films van Amenabar ( _The Others_, _Abre Los Ojos_ ), _Memento_ (vooral met betrekking tot de folterende aard van het geheugen) et cetera. Gelukkig doen al deze overeenkomsten geen afbreuk aan de algehele emotionele impact van de film, en persoonlijk vond ik _A Tale of Two Sisters_ een buitengewoon ontroerende en bevredigende ervaring.<br /><br />Veel mensen hebben opmerkingen gemaakt over de'verwarrende' film. Het verhaal raakt voor sommigen alleen maar in de war omdat halverwege het laatste deel het verhaal van een zuiver subjectieve setting (i.e. Soo-Mi's verwrongen waarneming van de werkelijkheid) overgaat in een objectieve, met een flashback aan het eind die de oorsprong van Soo-Mi's zenuwinzinking en de daaruit voortvloeiende geestesziekte verklaart. De verschuiving van de nadruk zal sommige mensen wel van hun stuk brengen, maar structureel gezien vond ik dat het enigszins deed denken aan voornoemde Mulholland Drive (ook al hebben we niet te maken met een personage). Eerlijk gezegd beschouw ik _A Tale of Two Sisters_ niet echt als een horrorfilm, maar eerder als een tragisch verhaal over een familiecrisis en een eerlijke kijk op de geestesziekte van een personage (en ik haast me eraan toe te voegen dat de fans van psychoanalytische cinema deze film geweldig zullen vinden).<br />Afgezien daarvan is de cinematografie in _A Tale of Two Sisters_ ongelooflijk en visueel is dit een van de mooiste films die ik aan deze kant van Wong Kar Wai's 2046 heb gezien. De voorstellingen zijn ook zonder uitzondering fantastisch, en ik verwacht in de toekomst meer van de vier hoofdrolspelers te zien; om het maar niet over de muziek te hebben, maar ja, Oost-Aziatische films zonder geweldige soundtrack lijken tegenwoordig schaars te zijn.<br />Het is heel waarschijnlijk dat sommige mensen de fijnere artistieke kanten van A Tale of Two Sisters over het hoofd zullen zien en het simpelweg zullen afdoen als 'weer zo'n Aziatische horrorfilm', zich niet bewust van de esthetische schoonheid en eerlijke psychoanalytische benadering. Maar ja, ieder zijn meug. Als je een paar platvloerse aspecten van de film kunt negeren en gewoon voor wat ze is kunt gaan, dan is dat prima. een buitengewoon tragisch, hartverscheurend verhaal, dan zie ik geen reden om het niet aan te bevelen.