Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wallace en Gromit zijn de hoofdpersonen in enkele van de beste tekenfilms die ooit zijn gemaakt. De uitstekende mix van visuele humor en claymation maakt 'A Grand Day Out', 'The Wrong Trousers' en ook 'A Close Shave' tot een van de beste geanimeerde films die ooit op televisie zijn vertoond. Nadat hij verscheidene Oscars en talloze andere prijzen won, werd Nick Park behoorlijk populair in Groot-Brittannië, maar zijn invloed op de Verenigde Staten was niet groot. Na de derde Wallace en Gromit-aflevering werd er al gespeculeerd over een volwaardige Wallace en Gromit-film, maar er was jarenlang niets gebeurd. In 2000 krijgen we in plaats van een volwaardige Wallace en Gromit-film een briljante kleinood van Nick Park, Chicken Run, die bijna genomineerd werd voor de Oscar voor beste film. Misschien was het succes van deze film de reden dat Park uiteindelijk besloot aan een Wallace en Gromit-project te werken.<br /><br />Vijf jaar later (dit soort films duurt lang, weet je) en met een hoop verwachtingen, komen Wallace en Gromit eindelijk op het witte doek. Ondanks de nogal zwakke trailers en marketingcampagne levert deze film op vele manieren resultaat. Deze film zal zowel voor kinderen als ouders een genot zijn. Met tonnen volwassen humor verborgen onder de briljante animatiefilm Wallace and Gromit: Curse of the Were-Rabbit is een van de weinige films die zowel kinderen als volwassenen aanspreekt. Deze nogal moeilijke techniek is een techniek die alleen Pixar heeft geperfectioneerd en DreamWorks heeft er de laatste tijd veel moeite mee gehad. Ondanks het DreamWorks-logo dat op de poster is geplakt, is deze film grotendeels afkomstig van de zeer creatieve staf van Aardman Animations.<br />Wallace en Gromit worden voor het eerst gezien als eigenaars van een bedrijf dat de gewassen van de inwoners beschermt tegen de verwoesting door konijnen, die blijkbaar de laatste tijd in groten getale in het wilde weg rondrenden. Hun bedrijf heeft hun veel respect opgeleverd van de andere bewoners van de stad, omdat er een gigantische groentewedstrijd op komst was en de gewassen bescherming nodig hadden. Er doen zich complicaties voor als Wallace de konijnen zover probeert te krijgen dat ze niet van groente houden, en dan wordt er een enorme eetmachine op het gebied losgelaten. Het is aan Wallace en Gromit om het gigantische dier te vinden en te voorkomen dat het zich door de tuinen heen vreet, wat ook hun goedkeuring kan wegdragen van de inwoners van de stad. Bovendien wil Wallace indruk maken op lady Tottington, wat ook de aandacht heeft getrokken van een snobistische aanbidder die Victor heet. Eenvoudige plot, ja, maar er is meer dan op het eerste gezicht lijkt. Bereid je voor op een paar leuke verrassingen onderweg, net als in de andere Wallace en Gromit-tekenfilms.<br />In animatiefilms met weinig dialogen is het de animatie die het tempo en de stemming van de film bepaalt. Hoewel het 5 jaar kost om slechts 85 minuten film te produceren, is het resultaat fantastisch. Er is een enorme hoeveelheid details die meer dan één bezichtiging nodig heeft om echt op te vallen. Nog ongelooflijker dan de gedetailleerde en bijna vlekkeloze animatie is de onuitsprekelijke hoeveelheid visuele humor die in de film is gestopt. Of het nu om een creatief geplaatste foto gaat of om normale etiketten die zo grappig mogelijk zijn neergezet, of om de o zo schattige konijnen die voortdurend in de film te zien zijn, de meeste Vloek van de Weer-Konijn-humor komt alleen maar voort uit het kijken naar de film zelf en het opvangen van alle referenties voordat het te laat is. Stel je de film Madagascar voor, alleen zijn de referenties naar de popcultuur veel minder grappig en is de animatie veel beter.<br />Het acteren was geweldig, ook al was het in een film met weinig dialoog niet zo belangrijk. Peter Sallis doet het weer geweldig als Wallace, ook al is er in deze film geen citaat dat op elk moment kan worden gebruikt (De verkeerde broek: 'Het is de verkeerde broek, Gromit, en die is verkeerd!'). Ralph Fiennes doet het voortreffelijk als de hoofdboef Victor en ook Helena Bonham Carter (bekend als de gestoorde vrouwelijke hoofdrolspeelster in de culthit 'Fight Club') haar prachtige stem leent voor de rol van de verliefde Wallace. Hoewel niets de laatste achtervolging in 'The Wrong Trousers' kon overtreffen, had Curse of the Ware-Rabbit meer dan genoeg actiescènes, waaronder een fantastisch uitgevoerde achtervolgingsscène tussen Gromit en Victors kwaadaardige hond. En ten slotte stelen de konijnen op sommige momenten echt de show. Of het nu hun schattige gezichtjes, hun grappige bewegingen of hun gejank zijn, de konijnen in de film halen zelfs iets van de glorie van de grote sterren. Het grappigste konijn in de film is de'vervloekte' Tot het eind van de film liet hij het publiek in lachen uitbarsten.<br />**Bordeel:** Hoewel niet zo gedenkwaardig als 'The Wrong Trousers', is deze film net zo goed en onderhoudend als 'Kippenren'. In tegenstelling tot bijna alle andere films die dit jaar zijn uitgebracht, duurt de film helemaal niet lang. Hij begint al na 85 minuten, maar bevat zoveel plezier en plezier dat iedereen die hem ziet vraagt om meer. Er is maar heel weinig mis met de film; het was gewoon een genot om naar te kijken. Deze film vormt een totaal contrast met de fatsoenlijke, maar vulgaire, ongepolijste, rauwe films die eerder dit jaar verrassend veel geld hebben opgebracht (40-jaar-oude Maagd, Bruiloftsbrekers en Zondestad) en voor gezinnen en degenen die onschuldig vermaak willen; dat is een goede zaak. Dit is een zeer aanbevelenswaardige animatiefilm, de beste die dit jaar is uitgebracht en een van de beste die we dit decennium hebben gezien. Wallace en Gromit: Vloek van de Weer-Konijn: volkomen onschuldige pret van de tweede tot de tweede 5.100.