Wat is het sentiment van de recensie?

Chuck Jones' 'Odorable Kitty' is de tekenfilm waarin Pepe Le Pew min of meer aan de wereld werd voorgesteld. Er zijn een paar belangrijke verschillen tussen de Pepe die we kennen en liefhebben (of haten, in het geval van sommige mensen) en het personage in deze tekenfilm. Om te beginnen is de vermomde kat die Pepe amoureus achtervolgt in 'Odorable Kitty' duidelijk een man. Bovendien wordt Pepe ontmaskerd als een oplichter wiens echte naam Henry is op het hoogtepunt van de tekenfilm, en zijn Franse accent verdwijnt als zijn vrouw en gezin opduiken. Pepe is hier niet eens het hoofdpersonage, de aandacht gaat uit naar de vernederde kat die zich vermomt als stinkdier om zijn vijanden af te schrikken. De verhaallijn volgt grotendeels de gebruikelijke opzet van een Pepe Le Pew-tekenfilm, maar Pepes agressieve hofmakerij mist de gebruikelijke kwinkslagen en richt zich rechtstreeks tot de camera's die hem tot zo'n geweldig personage maken. Hij is ook lang niet zo knap als hij zou worden en nogal onbeholpen geanimeerd. In feite is 'Odor-able Kitty' een tamelijk lelijk en onhandig uitziend tekenfilmfiguurtje. De voornaamste aantrekkingskracht komt voort uit het concept dat oorspronkelijk was in dit stadium voordat het het sjabloon werd voor elke Pepe Le Pew-tekenfilm die volgde. Deze daaropvolgende ontwikkeling heeft 'Odor-able Kitty' beroofd van zijn aantrekkelijkheid. Het is een vrij saaie tekenfilm, met een vreemd verrassend einde. Als kind had ik een hekel aan Pepe Le Pew. Nu ik volwassen ben en zijn geraffineerdere, verbale en gewaagde humor kan waarderen, ben ik dol op het personage en de meeste tekenfilms van hem. 'Kitscherige Kitty' geeft me weer het gevoel dat ik een kind ben!