Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Binnenin ben ik aan het dansen (Rory O'Shea was hier) is het verhaal van twee gehandicapte jongemannen, Rory O'Shea, die bijna volledig verlamd is en in een rolstoel zit, en Michael Connelly, die aan MS lijdt en ook in een rolstoel zit.<br />De film speelt zich af in Ierland en begint met Rory die in een verzorgingshuis arriveert. Uiteindelijk sluit hij vriendschap met Michael, maar pas na een paar spannende scènes waarin Rory zich verzet tegen het personeel en andere patiënten op de gebruikelijke 'filmachtige' manier, met harde metalmuziek, scheldwoorden en algemene onhebbelijkheden. Zijn ontluikende vriendschap met Michael wordt bezegeld door het feit dat Rory de enige lijkt te zijn die Michael begrijpt, of in elk geval bereid is het te proberen. Uiteindelijk, na enige beproevingen en beproevingen, dient het stel een verzoek in om hun eigen appartement te mogen bezitten. Het appartement wordt betaald door Michaels vader, die hem in feite in de steek heeft gelaten vanwege zijn handicap. De twee nemen ook een aantrekkelijke assistente in dienst, Siobhan (gespeeld door Romola Garai) om hen te helpen bij het dagelijks leven. Dit is in wezen waar de kern van de film zich ontwikkelt, naarmate ze allebei gevoelens voor haar ontwikkelen. Michael heeft het er bijzonder moeilijk mee. Jammer genoeg, voor hen allebei, maar vooral voor Michael, voelt Siobhan niet hetzelfde en het resultaat is dat ze weg moet. Zoals Michael tijdelijk in het verleden terugkeert en terug wil naar de Asst. Rory haalt hem over om op zichzelf te blijven wonen. De film eindigt met een droevige noot, die veel kijkers misschien al hadden zien aankomen, maar uiteindelijk hebben we het gevoel dat Michael echt onafhankelijk is geworden en dat de toekomst aan hem is, zoals Rory hem aan het eind van de film duidelijk maakt.<br />Weet je, ik kan niet zeggen dat ik veel 'gehandicaptenfilms' heb gezien en ik weet niet of ze als een specifiek genre kunnen worden beschouwd. Maar er zit een soort formule in. Eén persoon is niet bereid om buiten zijn ziekte te leven tot een of andere bevrijdende kracht hem/haar ertoe dwingt en _In Dancing_ is eigenlijk heel anders. Wat echter wel werkt, is dat de twee mannen de pieken en dalen waar ze doorheen gaan waarschijnlijk iets subtieler benaderen dan je zou verwachten. Er zijn geen opzettelijk overbodige momenten en geen 'opstaan en juichen'-manipulaties. De droeve delen zijn droeve delen en de grappige delen zijn grappig. Sommige kijkers schrikken er misschien een beetje voor terug dat Rory de punker met het stekeltjeshaar en de ring in zijn neus is, als het te perfecte'rebel'-cliché, maar de acteur, James McAvoy, maakt het op de een of andere manier echt. Hetzelfde kan gezegd worden van Steven Robertson, die Michael speelt. Het lijkt niet te worden opgeroepen door een slecht script dat probeert het publiek op te winden, maar eerder door een jongeman die oprecht verdriet heeft om een onbeantwoorde liefde. Het soort verdriet waar velen mee kunnen leven, ongeacht hun fysieke conditie. Ook dit zijn de dingen die de film goed doen en aangrijpend maken zonder arrogant te zijn en op veel niveaus aangenaam.<br />Aanbevolen.