Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ben (Rupert Grint) is een diep ongelukkige puber, de zoon van zijn ongelukkig getrouwde ouders. Zijn vader (Nicholas Farrell) is dominee en zijn moeder (Laura Linney) is... tja, laten we maar zeggen dat ze een ietwat hypocriete soldaat in het leger van Jezus is. Pas als hij een vakantiebaantje neemt als assistente van een grofgebekte, excentrieke, ooit beroemde en nu vergeten actrice Evie Walton (Julie Walters) merkt hij eindelijk dat hij echt een 'Harold en Maude' is. Natuurlijk is Evie zelf ook diep ongelukkig en pas als deze twee zielige zakken elkaar vinden kunnen ze hun wederzijdse ellende opzijzetten en de weg naar het geluk inslaan.<br />Natuurlijk. Het is oubollig en sentimenteel en heel voorspelbaar, maar het heeft ook een harde kant, en Walters, die zich door dit soort dingen heen zou kunnen slaapwandelen als ze dat wilde, is uitstekend. Als ze de gekte aan de kant zet en het pathos in het personage vindt (zoals het stukslaan van de fles en overgeven in de gootsteen), is ze op haar best. Het probleem is dat zij het enige interessante personage in de film is (en dat komt niet door het script, waar niemand iets aan heeft). Grint daarentegen is niet alleen maar ongelukkig; hij is ook een beetje vervelend, terwijl Linneys gesteven trut volkomen eendimensionaal is. (Maar goed, ze heeft het Engelse accent van de bovenste plank. Het beste wat je ervan kunt zeggen is dat het lichtelijk aangenaam is <0xE2><0x80><0x93> met de nadruk op lichtelijk.