Is deze recensie positief of negatief?

Voor mij zijn De storm en zijn personages (waarmee ik de bewonderenswaardige bedoelen) als oude vrienden. Vanaf het moment dat ik het stuk voor het eerst tijdens acteerlessen begon te ervaren (ik speelde Ferdinand) werd ik onmiddellijk meegesleept in de fantastische wereld die Shakespeare schiep. Ik kan me nog heel goed herinneren dat een leerling besloot om Ferdinand toch niet te spelen, en dus nam ik het toneel en had ik de eer de tegenspeler te zijn van een uitstekende Miranda.<br />Een van de deugden die een goede vriend heeft, is dat je hem nooit helemaal kunt leren kennen <0xE2><0x80><0x93> er is altijd iets wat je over zijn karakter te weten kunt komen. Een filmproductie van de Wind der Kwaliteit is dus als een bezoek aan een oude vriend, die je na aan het hart ligt: elk bezoek geeft je een nieuw perspectief op de herinnering die we aan het werk hadden. Bij Prospero's Boeken werd het ritueel en de elegantie van het stuk benadrukt, de uitbundige viering van kunst binnen de kunst. Hier zien we een visioen als esoterische mystiek, met liefdevol gemaakte interieurs vol kaarsen en krijttekeningen op de vloeren, meer Aleister Crowley dan een edelman uit Napels. Het bracht me ook op andere gedachten <0xE2><0x80><0x93> waarom was Prospero uit Napels verbannen? Zijn magische kracht is in deze productie zo tastbaar dat je je afvraagt of het niet alleen de politiek was die Prospero tot ballingschap veroordeelde, maar ook het feit dat hij anders was dan zijn leeftijdgenoten. Dus in de echte wereld leed hij. Werd hij verstoten, niet bij machte om het kwaad naar rechts te keren. Alle schurken in dit stuk handelen, of ze het nu beseffen of niet, in overeenstemming met het creëren van een met meer pijn gevulde, helse wereld <0xE2><0x80><0x93> het is altijd in het belang van de onderdrukker om het leven op aarde dichter bij de hel te brengen. <br /><br />Shakespeare brengt zijn publiek naar het theater, het rijk waar Shakespeare de gebeurtenissen, de woorden en de uitkomsten dicteert. Shakespeare is natuurlijk Prospero <0xE2><0x80><0x93> maar wat deze filmversie werkelijk eer aandoet, is dat Prospero zo'n redelijke figuur is, ondanks het feit dat hij wordt omringd door wat de samenleving irrationeel noemt (astrologische teksten, alchemistische symbolen, magische diagrammen, enz.). Is het rationeler om een man van de geestelijkheid te zijn en te moorden, of om een ketter te zijn en te werken aan het rechtzetten van onrecht? Prospero is een ketter, want de reden dat hij zijn magie opgeeft is niet dat de boeken hun waarde in Napels zullen verliezen, maar dat ze niet meer nodig zijn <0xE2><0x80><0x93> de wereld zelf is de magie van de boeken geworden.<br />In Hamlet presenteert Hamlet een toneelstuk aan zijn gelijken. Het toneelstuk beschuldigt zijn collega's ervan tegen anderen samen te spannen om zelf hogerop te komen. De reactie van het publiek varieert: terwijl Ophelia verbaasd is, reageert Claudius met een verbijsterde schok. Dit gebeurt binnen het stuk, en vervolgens laat Shakespeare dit stuk opvoeren voor de mannen van zijn tijd. Heeft Shakespeare op hun reacties gelet? In de storm leeft Prospero het stuk dat hij aan het construeren is, en wij leven het met hem. Hoe reageren we? Reageert u met eenvoudig genoegen op de gelukkige afloop? Bent u geschokt en van streek door de vreemdheid van deze productie, die volkomen passend is gezien het bronmateriaal? Bent u bedroefd over het feit dat dit kleine leven, het stuk, wordt afgerond met een slaap, even vergankelijk als eeuwig? De tragedie is dat Shakespeare een paradijs schiep van rede en hoop voor het leven van de mensheid op aarde, maar dat de mens zwak is en dat niet wil beseffen ten gunste van een onbeduidende machtsstrijd. Wij hebben Claudius.<br />Net als een goede vriend heeft deze film zijn gebreken. Ik ben het niet eens met de keuze om sommige scènes geheel in het blauw te schilderen. De dans van de zeelieden is nogal oppervlakkig. Maar in het hart is dit waarlijk De storm, en een van zijn vele gezichten.