Is deze recensie positief of negatief?

De Slag bij de Elderbrush Gulch was Griffiths langste en duurste korte film die hij tot dan toe had gemaakt. In die film zien we hoe hij probeert de actiescènes op grote schaal te perfectioneren die nodig zouden zijn voor zijn hoofdrollen, waarbij hij alle elementen gebruikt die zijn vorige actiefilms succesvol hadden gemaakt.<br />Griffith gebruikt het westerse formaat nu al als de ideale achtergrond voor zuivere, rechttoe rechtaan actiescènes als decor voor zijn eerste epische veldslag. Zoals in veel westerns uit de jaren 1910 is het beginpunt een personage uit het oosten dat naar het westen trekt met een bedoeling die het publiek misschien hielp de wildernis in te trekken, en hier zijn die oosterlingen een stel kinderen, wat belangrijk was voor het soort film dat zich ontwikkelt. Voor Griffith kon je geen actie maken zonder een gevoel van kwetsbaarheid, en hier propt hij het erin, met de kinderen uit het oosten, Lillian Gish als de radeloze moeder van 'de enige baby in de stad' en zelfs een paar puppy's die het risico lopen op het menu van de indianen te belanden. Dit alles effent de weg voor een buitengewoon complexe en gelaagde actiescène, waarin het gevangen-heldin-scenario en de rit-naar-de-redder zich mengen met de veldslagen die Griffith al sinds zijn eerste beelden van de Burgeroorlog in 1909 liet zien. Er is hier een fenomenale hoeveelheid gaande, en Griffith is er heel goed in om het opwindende tempo aan te houden en alles samenhangend en logisch te houden. Maar het jongleren met een grote hoeveelheid elementen in een actiescène maakt het niet noodzakelijkerwijs vele malen opwindender, hoe goed ze ook in balans zijn, en Griffith heeft voor en na deze film betere, van spanning doordrenkte finales gecreëerd.<br />Maar zelfs een film van Griffith die zo sterk op actie is gericht, zou niet zonder drama, karakterisering en atmosfeer kunnen. In _The Battle at Elderbrush Gulch_ wordt de emotionele situatie kort maar doeltreffend aangepakt. Om te beginnen hebben we de scène waarin de verschoppelingen hun huis verlaten. De kar waarop ze rijden, met hun hoofd van de camera af, maakt gebruik van diepte en afstand om uiting te geven aan het feit dat ze wegtrekken van veiligheid en beschaving. Een even effectieve scène is de scène waarin we worden voorgesteld aan het jonge gezin Gish, Bobby Harron en hun baby. De inwoners van de stad kirren over de kostbare baby en slenteren dan weg van het scherm, waardoor duidelijk wordt dat twee indianen hen vanaf de achtergrond in de gaten houden, wat een sinistere dreiging toevoegt.<br />Natuurlijk hebben veel kijkers vandaag gewezen op _The Battle at Elderbrush Gulch_. Allereerst moet je het vest van de zoon van het opperhoofd van de Indianen bekijken, want dat is zwart en bedekt met glanzende witte stippen. Het ziet eruit als een parelgrijs koningsjasje, misschien een beetje aangepast voor het warmere klimaat. Kijk nu eens naar de 'oorlogsdans' die ze later opvoeren, want het heeft iets van 'Moeder de Gans met haar knikkende knieën'. Dit zijn geen Indianen, dit zijn cockneys! Dus zou het niet beledigend moeten zijn voor Indianen. Alleen maar cockneys.