Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Vanaf of omstreeks 1965 kregen de Amerikaanse films een beurt in de vorm van het schokkende en het iconoclastische, wat geweldig was voor die tijd <0xE2><0x80><0x93> zo'n beetje het zaad dat de weg zou plaveien voor grovere, gewaagdere drama's. Maar omdat juist het decennium dat deze films voortbracht zo werd beheerst door zijn eigen overtuigingen, zijn de meeste films die in die periode werden uitgebracht gedateerd. CACTUS FLOWER is geen uitzondering. De titel alleen al suggereert een 'zonnige' romantische komedie met af en toe een risqué. Integendeel, films over pikante onderwerpen moeten ergens beginnen, en omdat Amerika een cultuur is die geworteld is in specifieke tradities en zelf gebukt gaat onder diepe hypocrisie, schrikt het land zelf als het een indirecte weerspiegeling van de mores van die tijd te zien krijgt. Ondertussen gaan Europese films op dezelfde situaties in, lopen ze weg met een gezicht als een oorwurm en blijven ze langer hangen, want wat wij als schandalig beschouwen, schudden ze van zich af, zeggen 'Volgende' en gaan verder.<br />Toni Simmons (Goldie Hawn in haar doorbraakrol), een jong, heel intelligent jong ding uit de jaren zestig, heeft iets met een veel oudere tandarts, Julian Winston (Walter Matthau), die bindingsangst heeft. Hij kan niet met haar trouwen: hij is al getrouwd. Toni besluit in plaats van weg te kwijnen dat ze zijn vrouw wil ontmoeten om 'de zaken recht te zetten'. Zijn assistente, Stephanie Dickinson (een stralende Ingrid Bergman, die na twintig jaar afwezigheid terugkeert naar de Amerikaanse filmwereld), een vrouw die dichter bij zijn leeftijd staat, die zich gedraagt alsof zij en hij een perfect huwelijk en een perfect gezin hadden. Daar is een reden voor: ze heeft stille gevoelens voor Julian gekoesterd, gevoelens waarvan hij zich niet bewust is, zelfs als hij haar vraagt zijn vrouw te spelen om Toni ervan te weerhouden hun relatie nog verder te verstoren. En dan gaat hij nog een stapje verder als Toni's heerlijk onschuldige handelingen een onverwachte wending nemen en hij Harvey Greenfield (Jack Weston) als Stephanie voorstelt. Harvey is trouwens ook een oudere heer die een verhouding heeft met een veel jongere vrouw (Eve Bruce) tegen wie hij in een heel grappige scène liegt.<br />Het is grappig dat de persoon die we zoeken, degene is die er altijd is geweest. Wat een ondankbare rol had kunnen zijn voor Rick Lenz, die Igor Sullivan speelt, Toni's buurman, verandert in de man die niet alleen de ware schoonheid ziet in de verschoppeling Stephanie, maar ook degene die Toni aan het begin redt van de zelfmoord. (Niet echt een komedie, zelfmoord. Maar ja, dit is dan ook geen gewone komedie.) En het behoeft geen betoog dat Ingrid Bergman een subtiele, schrijnende vertolking geeft van een vrouw die...' Op de een of andere manier heeft ze haar kansen op de liefde gemist. Ze is prikkelbaar geworden, en door een leugen tegen een ander wordt ze de echte persoon die ze altijd al had moeten zijn. Ik kan me niemand anders in deze rustige, maar diepe rol voorstellen.<br />Films als deze kunnen op grond van hun gezichtswaarde worden genoten en als escapistische vermakelijk worden beschouwd <0xE2><0x80><0x93> een produkt van deze tijd <0xE2><0x80><0x93> of worden bekeken op grond van de diepe symboliek die ze, net als de titel, diep in zich meedragen. Het is een riskante film, net zoals de acteerprestaties van Hawn en Bergman net zo riskant zijn, omdat ze door zo eenvoudig te lijken, zonder zwier en pose, geen van beiden laten zien wat ze werkelijk zijn. Hun acteerwerk wordt 'niet echt acteerwerk', maar ze spelen echte mensen, met wratten en al. CACTUS FLOWER is een verhaal dat zichzelf nooit al te serieus lijkt te nemen, maar dat uiteindelijk toch heel diepzinnig en menselijk blijkt te zijn.