Is deze recensie positief of negatief?

Linnea Quigley met haar varkensstaartje drinkt melk, kleedt zich uit en vermoordt haar zus en het vriendje van haar zus nadat ze seks hebben gehad. Ze gaat naar een inrichting, maakt een beste vriendin van Amy (Karen Russell) en de twee chanteren zich een weg uit een psychiatrische inrichting door met hun psychologen naar bed te gaan (eentje wordt gespeeld door de 'Carol Burnett Show'-echtgenoot Lyle Waggoner). Aan de buitenkant zijn deze twee mannenhatende maffiaprinsessen (!) gestopt met het slikken van hun medicijnen en nodigen ze zes slijmerige ex-vriendjes uit op hun grote buitenhuis voor een feest, waar ze systematisch op bloederige wijze worden afgeslacht door een mysterieuze moordenaar in leren handschoenen.<br />De afzichtelijke David Barton FX zijn zo bloederig, maar zo onrealistisch dat ze iets surrealistisch krijgen. Hetzelfde geldt voor de film. De dialogen zijn zo vreemd en gekunsteld, de film is zo onbeholpen geënsceneerd en gecensureerd en het acteerwerk is zo buitenaards dat je aan je eigen geestelijke gezondheid begint te twijfelen. Deze film probeert echt een plot en driedimensionale personages te hebben, maar het is allemaal zo slecht aangepakt dat het bijna lijkt op wat er zou gebeuren als Ed Wood een script van Ingmar Bergman zou herschrijven! En zoals elke goede Bergman-film heeft deze een volwassen moraal om zich aan te houden <0xE2><0x80><0x93> een goed feest heeft een fatsoenlijke 'ratio' van een jongen/meisje nodig, zodat er genoeg meiden zijn om 'je hagedis te kietelen'. Zie het zelf maar... of niet! <br /><br />Linnea (de enige reden waarom ik dit in eerste instantie wilde zien) is erg amusant in deze film, heeft veel meer dialogen dan gewoonlijk en heeft een aantal adembenemende naaktscènes. Helaas verdwijnt ze ook volledig uit het laatste derde deel van deze film en dat is een ramp voor de film.<br />Score: 3 van de 10.