Is deze recensie positief of negatief?

Je kunt niet naar een film als 'Privilege' van Peter Watkins kijken, een verhaal over de uitbuiting van een popmuzikant door de grote bedrijven, de staat en zelfs de georganiseerde religie, zonder te denken aan creatieve gedegenereerde producten als Michael Jackson of Britney Spears, die bedrijfsgiganten als Pepsi of een ander gif voor geld slijten. Of naar een willekeurig aantal entertainers in de muziek of de film, die werktuigen worden van politieke partijen of commerciële religieuze interesses als Scientology en Kabbalah. Een film als 'Privilege' moet bijna op sciencefiction hebben geleken toen hij in 1967 werd uitgebracht, zo fantastisch was de premisse. De visie van Watkins is niet alleen werkelijkheid geworden, we accepteren deze werkelijkheid stilzwijgend als 'normaal'.<br />Denk nu eens aan het strafkamp. Terwijl Privilege de kijker uitdaagt om te onderzoeken wat er aan ons wordt verkocht, en waarom, eist het strafkamp dat we rekening houden met wat ons wordt afgenomen, en waarom.<br />De hemel sta Amerika bij, en trouwens ook de wereld, als hedendaagse politici deze film in handen krijgen. Hij is al zo dicht bij de werkelijkheid dat ik kortgeleden bij het bekijken ervan een oprecht, misselijkmakend gevoel van angst ervoer.<br />Watkins maakt opnieuw handig gebruik van een documentaireachtige verhaallijn. Terwijl deze techniek in Privilege een paar ruwe kantjes had, is ze in het strafkamp geslepen tot een scherpe, naadloze perfectie. Het gevoel van realisme wordt versterkt door ontwapenend pretentieloze, economische, geloofwaardige beelden door de hele cast. Dit is het soort acteerwerk dat Hollywood volledig de rug heeft toegekeerd ten gunste van cosmetisch volmaakte beeldprojecties. De cast beschikt over eersteklas materiaal om mee te werken in Watkins' scenario.<br />Veel filmmakers hebben geprobeerd de kijker los te schudden van zijn zelfgenoegzame, valse gevoel van veiligheid. Niemand heeft dit resultaat ooit bereikt met zo'n grimmige en ijzingwekkende nauwkeurigheid als Peter Watkins hier.<br />' Wat nu heel duidelijk is, is dat in plaats van te proberen de vervreemde en uitgesloten Amerikanen, zoals deze mensen, terug te brengen in de nationale gemeenschap, de regering ervoor heeft gekozen de huidige verdeeldheid binnen het land te accepteren en uit te buiten, en zich aan de kant te scharen van wat zij als de meerderheid beschouwt. In plaats van de politiek van verzoening heeft zij gekozen voor de politiek van polarisatie.'<br />Om een van de personages te parafraseren: we hoeven ze geen varkens te noemen omdat ze weten wat ze zijn. Beter dan wij.