Wat voor toon heeft de volgende recensie?

John Cassavette heeft besloten dat zijn eerste film, duidelijk een schot voor de boeg in New York, niet eens een script met dialogen moet hebben, en levert een 1959-versie van Larry Davids Curb Your Enthusiasm: alle acteurs weten wat ze moeten doen en zeggen en hebben zelfs de juiste blik in hun ogen als ze praten. Met andere woorden, het is een van de meest realistische blikken op de beat-generatie, met een zoetgevooisde beat in de titel en een verhaal over raciale spanningen. Een groep zwarte broers en zussen vormt het middelpunt. Een van hen probeert een beter baantje te krijgen dan in de gemiddelde stripclub, en heeft een zus die veel lichter van huid is dan hij, die in een relatie met een blanke man verstrikt raakt, wat beide partijen kapotmaakt. De film gaat daar echter niet uitsluitend over; Cassavettes laat zijn personages graag door New York dwalen (wat niet veel films deden in 1959/1960) en zijn vertelstijl lijkt op die van de improvisatie-jazzmusici van die tijd. Gedateerd, dat wel, maar voor filmliefhebbers de moeite waard; Martin Scorsese noemde dit een van zijn zwaarste invloeden.