Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een moeilijke film om te beoordelen, omdat er met verschillende factoren rekening moet worden gehouden. Laten we de meer objectieve factoren eruit filteren. Oké, ben je geïnteresseerd in de feiten over de seriemoordenaar Jeffrey Dahmer? Kun je een onafhankelijke, lowbudgetfilm aan? Ben je objectief genoeg om NIET van een film te houden alleen omdat er geen sterren in spelen of omdat hij er zo professioneel uitziet? Nou, als je ja zei, moet je een open geest hebben om deze film aan te kunnen. Deze film is een bijna 100% accurate weergave van Dahmers volwassen leven en de daaropvolgende moordpartij, en is gestyled als een autobiografie. Het is geen geromantiseerd, onrealistisch verhaal zoals helaas het geval was met de theaterfilm 'Dahmer' (2001). De film begint met Dahmer, die heel overtuigend wordt gespeeld door Carl Crew, die in de politiewagen zit terwijl ze zijn appartement binnenvallen. Zijn gedachten over wat hem daar heeft gebracht worden ons gepresenteerd in een verleden-tijdse, geschetste stijl die een accurate verklaring geeft voor veel van Dahmers psychoses en motieven die hem bijna 20 keer tot moord hebben aangezet. We leren het personage kennen, zowel de slinkse kant als de kant die bijna een normaal leven leidde. Het is niemands schuld maar die van Dahmer dat er 17 mensen zijn gestorven, maar als student strafrecht was ik blij met meer dan alleen zijn dierlijke kant, die naar waarheid in deze film voorkomt. Je ziet dat hij een liefdevolle relatie met zijn grootmoeder heeft en ook dat hij op zoek is naar gezelschap, maar natuurlijk zien we ook de kant van hem die iedereen zich herinnert. Het moet gezegd worden dat er weinig echt geweld op het scherm te zien is, met veel suggestieve beelden zoals bloedspetters of een lichaam dat door een wazig gordijn wordt geraakt. Je ziet wel twee sterfgevallen die ik me herinner, het ene is een tamelijk bloedeloze keelwond en het andere is een man die levend in een vat met zuur wordt geduwd. Hoewel je niets schokkends ziet, maken deze wreedheid en het overtuigende acteerwerk van zowel Crew als zijn slachtoffer dit tot een verontrustende scène. En hoewel de feitelijke verminkingen op het scherm geheim worden gehouden, zult u de resultaten zien. Er zijn een paar handen en hoofden op het scherm te zien, maar het lijkt erop dat dit de kijker moet storen en het ziet er niet uit alsof het uitbuiting is. Bovendien zijn op deze nepanatomische stukken de budgetbeperkingen zichtbaar. Hoewel ze acceptabel zijn, lijken ze genoeg op nep om niet al te storend te zijn. De film eindigt in feite voor Dahmers dood in 1994, omdat hij een jaar of twee eerder is uitgebracht. Dat is zo ongeveer het enige grote verschil met het echte verhaal, en de informatie die overblijft, is, zoals ik al heb gezegd, geheel in overeenstemming met de feiten. De kwaliteit van de film had beter gekund, de dialoog klinkt vaak een beetje te rustig en de rolverdeling is een beetje slap, maar niet overdreven. Naar mijn mening is dit een gebrekkige maar uiteindelijk eerlijke en serieuze kijk op een van Amerika's meest memorabele seriemoordenaars. Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat de film ook memorabel is, en ik respecteer het dat hij zijn beperkingen heeft overwonnen om het verhaal op een geloofwaardige manier te brengen, geholpen door een door en door goede Carl Crew als Dahmer.