Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Stel je een GILLIGAN ISLAND voor dat in de moderne tijd in de Afrikaanse woestijn speelt. Voeg daar mensen aan toe die bij lange na niet zo zwierig zijn als de Skipper of Marianne <0xE2><0x80><0x93> en genoeg angsten om het kantoor van een Duitse psychiater te vullen. Voeg er een plot aan toe dat erin slaagt alleen episodisch en literair parallellisme interessant te maken, maar dat nooit diep genoeg graaft om echt bevredigend te zijn. Sluit af met een echt somber onderwerp dat is uitgebuit sinds de eerste wereldreizigers heel, heel erg verdwaald raakten.<br />Als THE KING IS ALIVE geen product was van de regerende tsaren du jour van Dogme 95, zou deze film dan net zoveel aandacht krijgen? Dogme 95 is voor Hollywood net zo'n begrip als de Deense moderne voor rococo. Deze Scandinavische beweging is een bijproduct van de digitale technologie en probeert <0xE2><0x80><0x93> heel dogmatisch <0xE2><0x80><0x93> de kunstmatigheid van het filmen weg te nemen door meer natuurlijke elementen te gebruiken en terug te keren naar de essentie van het verhalen vertellen. PERL HARBOR is bijvoorbeeld de Hondse Antichrist.<br />De saga van regisseur/medeauteur Kristian Levring overpeinst intermenselijke relaties en de menselijke aard wanneer hij onder vuur wordt gelegd in een levensbedreigende situatie. Elf mensen in een bus die door de Namibische zandduinen rijdt, komen plotseling vast te zitten in de restanten van een verlaten stad. Een Afrikaanse inwoner die hun taal niet spreekt, fungeert als waarnemer en verteller (wiens inzichten tot de scherpste punten van de film behoren). Terwijl de sterksten afmarcheren voor een wandeling van vijf dagen naar het dichtstbijzijnde dorp, blijven de anderen achter om te overleven op gebutste wortels uit blik en hun waarschijnlijke toekomst als aasgiervoedsel te benutten. Voormalig toneelspeler Henry besluit dat deze nogal onaantrekkelijke groep een afleiding nodig heeft en schrijft met de hand King Lear in zijn geheugen. Hij wijst rollen toe en de groep brengt vele dagen door met het leren van tekst en repeteren, in een poging hun aandacht af te leiden van het schijnbaar onvermijdelijke. Als je _The Lord of the Flies_ ooit hebt gezien, weet je dat die dingen akelig kunnen worden, dat zelfs Moeder Teresa in een reddingsboot verandert in de PMS-ende zedenprediker van Calcutta.<br />De film werd opgenomen met een internationaal ensemble van Amerikaanse, Engelse, Franse en Zuid-Afrikaanse acteurs, die zich, zoals het dogma van de Dogme voorschrijft, heel organisch ontwikkelen. _The King_ werd ook in chronologische volgorde opgenomen, wat een gevoel voor realisme toevoegde aan de steeds groter wordende wanhoop van de personages. Nadat er tot drie handcamera's digitaal waren opgenomen, werden de resultaten overgezet op 35mm-films. <br />De voorstelling die de meeste beroering oproept is die van Jennifer Jason Leigh, die een boho Pop Tart speelt en de groep op alle mogelijke manieren probeert op te peppen. Henry (David Bradley) is ook zo'n fraai geacteerd personage, wiens passie voor zijn levenswerk de bende uiteindelijk van de uiterste wanhoop redt. Het is moeilijk om al te veel medelijden te hebben met de anderen: wrede echtgenoten en hun lompe echtgenotes, behaarde oude rokkenjagers, nukkige Franse intellectuelen, rijke mannen die belangrijkere dingen te doen hebben dan in de Namibische woestijn vast te zitten. Beckett mag deze vraag dan vreselijk vinden, maar waarom rijdt deze groep <0xC3><0xBC>berhaupt in een bus door een afgelegen Afrika? Levensbedreigende morbiditeit! Volslagen wanhoop tot in de kleinste details weergegeven! Een meedogenloos saai tempo! Geniet ervan.