Wat is het sentiment van de recensie?

Terwijl ik naar Octopus II kijk, denk ik na over de inherente lamlendigheid van het Octopus/Croc/Dino Horror Genre. Veel bioscoopbezoekers zullen de slechte acteerprestaties, het onzinnige scenario of de slecht geconstrueerde plot de schuld geven van het feit dat de ocd-film hapert. Die redenen kunnen inderdaad haperende factoren zijn, maar het is de inherente moeilijkheid van het filmen van een ocd-film die de kern van de lamlendigheid vormt.<br />Zie je, de technologie bestaat nog niet om een realistische, levensgrote ocd tot stand te brengen, en de CGI-technologie die momenteel door studio's wordt gebruikt, mist het vermogen om soepel te versmelten met echte wereldomgevingen en personages. Zelfs met een slimme filmtechniek kun je alleen de halfdonkere diepten van de zee/halfdonker bos/halfdonker hol/halfdonker gang zo vaak filmen voordat de liefhebber van sciencefiction het genre helemaal beu wordt (dat wil zeggen, het ocd-genre).<br />Wat kun je eraan doen, vraag je? Ik zou niet willen voorstellen dat het genre zich overgeeft aan goedkoop gedoe, maar er moet een andere weg bewandeld worden. We kunnen niet echt teruggaan naar de tijd van de 'Fade-to-Black'-opmerking dat er iemand vermoord is. Of wel? Als we het doel van realisme niet kunnen bereiken, moeten we dat op andere manieren compenseren, zoals plotwendingen, insinuaties en foto-vernuft.<br />Het zal door vernuftige en alternatieve methoden komen dat de ziekte van kreupelheid, die zo gewoon is in het ocd-genre, zal worden genezen.