Is deze recensie positief of negatief?

Hoe vaak leven we ons liefdesleven als op het witte doek, met hartstochtelijke affaires en hartstochtelijke ontmoetingen? Bijna nooit, als ik mag afgaan op wat ik als het normale leven om me heen zie. Zoals ik al eerder heb gezegd, zijn romances zelden wereldschokkende affaires die je aan de top of met blauwe plekken en kneuzingen achterlaten.<br />Romantiek, in zijn dagelijkse vorm, zoals die miljoenen keren over de hele wereld is beoefend, is een langzame, subtiele en stille aangelegenheid. Iets wat in je groeit, heel langzaam, waarschijnlijk zonder dat je het zelfs maar merkt en dat langzaam bezit van je neemt. Niemand kan me vertellen of ik verliefd ben. Want als iemand dat zou doen, zou ik hem toch niet geloven, want niemand behalve ik zou het weten. En zelfs dan is het alleen maar een gevoel, een zekere wetenschap dat je deze verheven emotie voelt. Dat je niets anders dan het beste voor iemand wilt, dat je hem nooit een moment van verdriet zou willen zien lijden. Dat je bereid bent een grote mate van pijn voor hem te verdragen. Ik zou niet zover willen gaan om te zeggen dat je bereid bent te sterven voor je geliefde, want we zijn allemaal mensen en we weten pas tot wat we in staat zijn als we oog in oog staan met de dood als het zover is. <br />Is de liefde tussen de hoofdpersonen van de film, o zo subtiel en onderkoeld, niet minder nobel dan die tussen Romeo en Julia? De onuitgesproken emoties, de onuitgesproken gevoelens, dragen veel meer met zich mee dan een herhaald 'ik hou van je'. De terughoudendheid van de hoofdrolspeelster, o zo schrijnend in de scène waarin hij door het raam van het café naar zijn geliefde kijkt, maar die zich nooit verwaardigt zich aan haar bekend te maken, was gewoon hartverscheurend om te zien. Zouden de meesten van ons onzelfzuchtig genoeg zijn om zich verborgen te houden, in de wetenschap dat haar emoties en gevoelens onmogelijk beantwoord konden worden?<br />En dan nog iets: hoe ga ik om met mijn eigen zekere dood? Hoewel ik kan beweren dat ik ernstig ziek ben geweest, kan ik in alle eerlijkheid niet zeggen dat ik ooit dicht bij de dood ben geweest. Zal ik zo kalm zijn, al mijn zaken op orde brengen en instructies achterlaten voor anderen om op te nemen wat ik achterlaat? Ik vermoed dat ik kalm zal zijn, want ik zal weinig keus hebben. Kan ik zo onbaatzuchtig zijn? Opnieuw zal het antwoord ontkennend moeten zijn. Ik kan me inleven in de smart, wetend dat je leven verbeurd is, dat het lot je een fatale slag heeft toegebracht en dat je toekomstige gebeurtenissen, hoe weinig er er nog van over zijn, niet meer in de hand hebt. Het leven is niets meer dan een reeks kleine gebeurtenissen, waarvan de culminatie voor sommigen achteraf gezien misschien geweldig lijkt. Maar slechts heel zelden.