Wat is het sentiment van de recensie?

Als dit niet mijn lievelingsfilm is, dan staat hij zeker in de top vijf. Ik vind dit geweldig. Alles aan deze film is perfect <0xE2><0x80><0x93> de kleding, de set, de tekst <0xE2><0x80><0x93> ja, zo praten normale mensen niet, maar... tot en met de kleine scènes, vooral aan het begin van de kantoormeisjes die hun schoenen verwisselen, een kutje uitkiezen, de klimop in het kantoor water geven, de lunch in de koelkast zetten... Precies zoals wij kantoormeisjes dat tegenwoordig in het jaar 2005 doen. Ik vind alle kleine personages geweldig. Als iemand als Joan Crawford over de top is, dan hoort het er allemaal bij. Als je veel dingen uit de film oppikt, is het heel duidelijk dat dit het begin van de jaren zestig was, toen vrouwen niet meer 'het maar over zich heen lieten komen', in elk geval niet als ze dat niet wilden. Wat tegenstrijdige personages betreft, bijvoorbeeld, Suzy Parkers personage dat zich gedraagt alsof ze helemaal voor avontuurtjes is, maar dan te veel gehecht raakt aan het personage van Louis Jourdan, is dat niet wat veel mensen zijn: tegenstrijdig? Ze mengen echte dingen met scènes als die van Diane Baker die de liefde van haar leven vindt nadat haar onwettige baby een miskraam heeft gehad <0xE2><0x80><0x93> die in het ziekenhuis ligt met een groot oud verband om haar hoofd. Dat is ook een onderdeel van het pakket, het is charme <0xE2><0x80><0x93> glanzend escapisme. Ik hou van de mengeling van waargebeurde verhalen die vandaag de dag relevant zijn (de stereotiepe carrièrevrouw die alleen affaires heeft met getrouwde mannen en dus geen gezin heeft als ze ouder is) met verhalen die je doen wensen: 'O, kon ik maar verliefd worden op een dokter en dan zou hij ook van me houden, ook al kent hij mijn smerige verleden en heeft hij me helemaal in de war gezien na dat schandalige ongeluk!!' Bovendien heb ik net de dvd binnen, widescreen, en die is nog mooier dan widescreen... Yay!