Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik realiseer me dat veel mensen hebben opgemerkt dat de aard van dit programma racistisch en homofoob is, maar ik heb niet het gevoel dat dit programma daarover gaat.<br />Het programma gaat over ouders die niet klaar waren voor kinderen en nu niet klaar zijn voor tieners. Dit programma helpt om humor te brengen in een heel moeilijk onderwerp dat soms over het hoofd wordt gezien: het ouderschap.<br />Ja, we hebben allemaal programma's gehad waarin gezinnen aan bod kwamen, bijvoorbeeld Family Matters, Step by Step, Family Ties, Full House... maar die hadden altijd hetzelfde oude recept voor de afleveringen. 'Steph' komt van school en wordt betrapt door haar vader. Ze hebben een hart onder de riem-gesprek en er wordt muziek gespeeld en het...' De show is voorbij en er is een pauze van twee weken gevolgd door een 'aha, pa...' die een glimlach ontlokt en de show is voorbij. Waar is de komedie in zo'n situatie? Waar is het realisme? Met The War at Home krijg je echte situaties van een echte vaderfiguur. De meeste ouders die naar deze show kijken horen een paar van de zinnen die de ouders uitspreken en ze lachen (omdat ze weten dat ze het hebben gezegd!) of knikken (omdat ze weten dat ze het hebben gedacht en nooit het lef hebben gehad om het te zeggen!) The War at Home heeft situaties die grote komedie opleveren als een vader die denkt dat zijn zoon homo is. Het klinkt grappig, de meeste mensen denken dat het de vader homofoob maakt, maar de komedie zit'm in de stuntelige vader die met zijn zoon wil praten om open kaart te spelen. Welke ouder weet wat hij moet zeggen, vooral in een situatie als deze? Ik kan dit programma ten zeerste aanbevelen voor iedereen van wie ik weet dat hij gevoel voor humor heeft, en vooral voor iedereen die een jonge ouder is of jong was toen hij kinderen had. Je voelt je verbonden met een programma als je een van beide bent.