Is deze recensie positief of negatief?

Normaal gesproken blijven films buiten het domein van 'huiselijk drama', en met reden: wie wil er nu opzettelijk vermaak zoeken in een verhaal over wat hij of degenen die hem na staan in het echte leven te verduren hebben? Scheiding doet een ongelooflijk percentage Amerikaanse gezinnen van alle rangen en standen pijn, en de strijd om de voogdij is een lelijk en noodzakelijk onderdeel ervan. Dat is geen escapisme <0xE2><0x80><0x93> de belangrijkste reden waarom de gemiddelde mens naar de film gaat <0xE2><0x80><0x93> dat is de trieste realiteit.<br />Normaal gesproken maakt een scheiding of voogdij eenvoudigweg deel uit van een groter verhaal en beïnvloedt het de manier waarop we het begrijpen of omgaan met de personages. Dat is een uitdaging voor zowel deze film als het publiek: maak van iets wat zo echt is iets wat onze aandacht vasthoudt en ons niet het gevoel geeft dat we rancuneus zijn als de spiegel voor ons gezicht wordt gehouden. Schrijver/regisseur Robert Benton slaagt er op indrukwekkende wijze in om deze roman van Avery Corman zowel op zakelijk als op tactisch niveau aan te passen.<br />Het verhaal is, zoals te verwachten was, vrij eenvoudig: Ted Kramer (Dustin Hoffman) is een grote reclameman en als hij thuiskomt, ziet hij dat zijn vrouw Joanna (Meryl Streep) en hun zevenjarige zoon Billy (Justin Henry) zijn vertrokken. Ted moet snel leren om een actieve vader te zijn voor de jongens. Zodra hij dat doet, eist Joanna de voogdij over hem op.<br />Voor het maken van een Oscar-winnend drama over zoiets banaals en zwaarwichtigs als het leven, heb je enorm veel acteertalent nodig. Veel beter dan Hoffman en Streep kom je niet. Hoffman is in de bloei van zijn leven in deze rol: zijn eerste Oscar wint hij na drie andere belangrijke nominaties. Hij creëert een grondige persoonlijkheid, een wiens egocentrische en opvliegende gedrag duidelijk verandert naarmate hij leert een betere vader en de enige verzorger te zijn. De jonge Justin Henry, die op zijn leeftijd de jongste prijswinnaar in de geschiedenis van de Academy Awards was, speelt de belichaming van alle zevenjarige kinderen uitzonderlijk goed.<br />Bentons schrijfstijl en regie brengen deze voorstellingen tot het niveau waarop we dieper ingaan op de problemen van dit gezin dan op die van onszelf, waardoor we onze gedachten over de liefde en het opvoeden van een gezin heroverwegen. Bentons eerdere belangrijke rollen ('Bonnie & Clyde' en 'Superman') zouden niet direct wijzen op een sterke beheersing van het gezinsdrama, maar de man kan wel heel goed schrijven. Talloze scènes geven ons sterke beelden die ons veel meer laten zien dan de typische gezinsscenario's die ze afbeelden. De eerste ochtend dat Joanna weg is en Ted Billy's toast bakt is een klassieker die perfect laat zien hoeveel talent er in deze film zit in een scène die elke ochtend in de keukens van Amerikanen te zien is.<br />Je zult zelden zo'n simpel verhaal als 'Kramer vs. Kramer' beter zien. Er zijn geen verrassingen aan het eind of wendingen die ons wanhopig aan het scherm gekluisterd houden. De film moet dan vertrouwen op zijn talenten en die zijn allemaal onfeilbaar en geven een nieuw inzicht in een onderwerp dat zo vertrouwd is.