Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film, een van de beste die ik ooit heb gezien, gaat over onbereikbaarheid. We bevinden ons in een helverlichte, in kille kleuren gevlekte stad, waar de regen onophoudelijk valt; een BLOEDNIEUWE wereld. Hij toont ons het verhaal van twee personen die in deze wereld leven, een man en een vrouw. Een toevalligheid, of het lot, verbindt hun bestaan, maar ze zijn niet in staat de een met woorden open te stellen voor de ander. De personages zijn het spiegelbeeld van de moeilijkheid van onze samenleving met betrekking tot interpersoonlijke relaties. Een onbereikbaarheid die hier tot de uiterste grenzen wordt doorgevoerd. Alle personages wisselen tijdens de film maar een paar woorden met elkaar, dialogen zijn bijna afwezig, en wanneer er enkele woorden worden gesproken, worden ze...' Het verhaal, de openbaring van de gevoelens van de personages, wordt ontwikkeld (briljant idee!) door de muzikale uitweidingen, die ogenschijnlijk niets betekenen, die de film sprankelen. Het verloop van de sentimentele gebeurtenis, en het drama van de vrouwelijke hoofdpersoon, leiden ons naar een schitterend einde, zwaar symbolisch. Een totaal andere film dan gewoonlijk, een slim besef van een getalenteerde regisseur. P.S. Vergeef me mijn slechte grammatica!