Is deze recensie positief of negatief?

Speed, waarvan ik geloof dat het een rechtstreekse kopie is van de Hollywoodfilm Cellular (deze heb ik niet gezien) geeft een indruk van een testwedstrijd die in de eerste vier dagen heel opwindend is, maar aan het eind een heel saaie afloop heeft. Ik heb deze film vandaag op 12 januari 2008 op gehuurde VCD gezien. De releasedatum is 19 oktober 2007. Maar gelukkig voor mij wist ik niet veel van deze film af, behalve dat het een flop is. Dus als ik in deze situatie naar de film kijk, heb ik het gevoel dat deze film een heel goede film had kunnen zijn, maar dan trapt de regisseur weer in de val voor Bollywood-tradities en heeft hij een heel goede kans verspeeld.<br />Als film van Bhatt moet hij ergens anders gekopieerd zijn. Maar als ik de oorspronkelijke film niet heb gezien, doet dat er nu niet meer toe. Ik vond alleen dat het hoofdthema veel leek op 'Nick of Time' en 'Badshah'. In de film wordt Sanjay Suri als geheim agent getoond, maar zijn vrouw denkt dat hij een chef-kok is. Dat brengt de herinnering aan 'True-Lies' terug. Het enige nieuwe was het gebruik van de telefoon. Maar ook daar ben ik nu achter gekomen. Hij is gemaakt naar aanleiding van de film Cellular. Dus als er een film wordt gemaakt naar aanleiding van de mengeling van zoveel andere films, is het heel duidelijk wat de toekomst zal brengen.<br />De dingen die ik leuk vind aan de film zijn het tempo. Zoals de naam al zegt, gaan de dingen echt heel snel, en tussen de scènes door is er niet veel tijd om na te denken. Maar dat komt pas in de laatste 20 minuten van zo, waarin de film zich in de traditionele Bollywoodstijl van Dhishum dhishum afspeelt.<br />De plot van de film is ook heel interessant. Drie verhalen die parallel aan elkaar lopen, het ene na het andere. De ene gaat over de ontvoering van Urmila, de andere over de Zayed die Urmila proberen te helpen, en ten slotte over het plan om de premier te vermoorden. Deze drie verhalen vermengen zich naarmate de film vordert vanzelf met elkaar.<br />Maar dan wordt de sfeer van de film verpest door het doodgewone acteerwerk en de onnodige extra stijl. Behalve Sanjay Suri maakt niemand enige indruk. Dat geldt zelfs voor Urmila, die altijd veelbelovend is in RGV-films. Door het doodgewone acteerwerk komen in sommige scènes niet de gevoelens tot uiting die de regisseur wilde. Bijvoorbeeld de scène aan het eind, waarin Urmila alle hoop laat varen en de telefoon afbreekt, had een goede indruk moeten maken. Maar in plaats daarvan wachten we gewoon op het einde van die scène. Afgezien van het acteren demoraliseert een onnodige liefde voor stijl de film. Zo'n coole schurk laten zien is goed voor Hollywood, niet voor Bollywood. De achtergrond van Londen is ook alleen maar om stijl te laten zien en er is niet veel intelligent voordeel van deze achtergrond te zien. Vooral aan het eind waren al die _dhishhum-dhishhum_ volkomen onnodig. Misschien heeft de regisseur de indruk dat de climax in Hindi-films zulke gevechten moet bevatten. Ze zien er onrealistisch uit, verlengen de film en zorgen ervoor dat de mensen het theater verlaten voordat de film is afgelopen.<br />Al met al vind ik de film kijkbaar. Als hij op tv komt of je kunt hem huren is het oké. Maar zorg er dan wel voor dat je de afstandsbediening en de vooruitknop bij de hand hebt. Als de film de volgende keer op tv is, kun je veilig andere kanalen kijken.