Wat is het sentiment van de recensie?

In Soedan heersen de Arabieren en ze zijn voortdurend in oorlog met de christenen en de animisten die het zuidelijke deel van dit Oost-Afrikaanse land bewonen. Deze film volgt een groep Dinka-jongens, een stam van veehoeders, die als wees achterbleven nadat hun dorp was verwoest en hun families waren gedood bij een brute aanval van de Arabische strijdkrachten. De meeste van deze jongens zijn nu tieners en hebben de titel 'De Lost Boys' gekregen.<br />De filmmaker volgt een groep van de 'Lost Boys' op hun reis, aangezien ze in de Verenigde Staten zijn geaccepteerd als vluchtelingen, waar ze zullen landen in Houston. Degenen die zijn geaccepteerd als vluchtelingen krijgen de status van beroemdheid, zoals ze zich voelen (van wat ze denken). 'Ik heb gehoord') dat Amerika verbazingwekkend is. Een reis van Soedan naar Amerika is als 'een reis naar de hemel', zegt de ene jongeman. Er wordt een groot feest gegeven voor hun vertrek en ze krijgen te horen dat ze Soedan goed moeten doen en dat ze, als ze eenmaal opgeleid zijn, naar Soedan moeten terugkeren om een bijdrage te leveren aan de Dinka-gemeenschap. Ze worden ook gewaarschuwd dat ze niet moeten zijn als 'die met de wijde broeken' die verantwoordelijk zijn voor het negatieve stereotype van de zwarte man en dat ze, wat er ook gebeurt, de Dinka-cultuur niet moeten vergeten. <br /><br />Je kijkt toe hoe de jongens uit een derdewereldland Amerika binnenkomen en hoe ze proberen te integreren in de Amerikaanse samenleving, terwijl ze van een plek met praktisch niets zijn overgegaan naar deze overvloedige wereld waar alles veel te veel wordt geproduceerd en veel te veel wordt verbruikt. Ze leren hoe ze zich moeten wassen en hoe ze alle voorzieningen moeten gebruiken die voor ons dagelijkse kost zijn. Het is soms grappig en soms deemoedigend.<br />De opmerkingen die ze maken over de zwarte Amerikanen en de Amerikaanse maatschappij/cultuur zijn heel interessant. Naarmate de film vordert, zie je hoe de Amerikaanse cultuur hun tot dan toe nederige manier van denken begint te corrumperen. Een van de jongens, Peter, is niet tevreden met werken en net genoeg verdienen om in leven te blijven, dus hij verhuist van Houston naar Kansas City, zodat hij een opleiding kan volgen. Als de andere jongens bij hem op bezoek komen, praten ze erover dat ze niet naar een school kunnen. De voornaamste reden dat ze naar Amerika zijn gekomen, was om een opleiding te volgen, en de media zeggen dat de jongens voor een opleiding uit Soedan zijn gehaald. Dit gebeurt omdat de jongens willekeurige leeftijden krijgen, waardoor ze ouder worden dan ze in werkelijkheid zijn, waardoor ze niet naar de middelbare school kunnen.<br />De film vergelijkt beelden van Houston naar Kansas. We zien hoe Peter zich inschrijft op school, waar hij bevriend raakt met een groep conservatieve christelijke kinderen, en hoe Santiago het probeert als chauffeur (ook al rijdt hij zonder rijbewijs) en bij Walmart gaat werken. We zien hoe Peter worstelt met het leven op de middelbare school terwijl hij zijn best doet om in het basketbalteam van zijn school te komen, en hoe Santiago moeite heeft met zijn werk, de huur, de spanningen thuis in Soedan en vooral met de eenzaamheid.<br />Het komt zover dat de jongens naar Soedan willen terugkeren om hun te vertellen dat alles wat ze over Amerika leren leugens zijn. 'Je moet het hier alleen doen, je moet alles alleen doen,' zegt een van de jongens. Een vernietigende boodschap voor een liberale kapitalistische levensstijl, die aantoont hoe mensen daardoor radicale individualisten worden (een trend die leidde tot de creatie van zowel neoconservatieve als radicale islamistische bewegingen). Maar hun grootste probleem met Amerika is dat er geen tijd is; tijd is geld en we verspillen geen seconde!<br />Ondanks dit alles verliezen de jongens nooit hun gevoel voor de Dinka-cultuur. Ze vieren de Bevrijdingsdag van Zuid-Soedan, de dag waarop de SPLA in Soedan begon te vechten, een gevecht dat tot op de dag van vandaag doorgaat. Ze ontmoeten ook andere 'Verloren Jongens' op de dag van hun aankomst in Amerika, waar ze hun ervaringen in Amerika bespreken, vergeleken met die in Soedan. Desgevraagd zegt een jongen dat hij liever in Soedan zou wonen als hij in staat was de kost te verdienen. Het is veel te eenzaam in Amerika, voegt hij eraan toe. Ze raken nooit hun gemeenschapszin kwijt, die ze hebben meegekregen als onderdeel van hun cultuur!<br />Deze film zet ons aan het denken over de manier waarop we leven, zet ons aan het denken over het kunstmatige geluk dat het materialisme en de aard van onze samenlevingen in ons hebben gecreëerd. Hij zal ook mijn kijk op vluchtelingen veranderen, ik zal nooit meer als vanzelfsprekend aannemen hoe hard ze moeten werken en wat immigranten betekenen voor een land als mijn eigen land, Canada. Dit is een prachtige film. 10 van de 10.