Is deze recensie positief of negatief?

Dit is zowel een vermakelijke als een ontroerende versie van het klassieke verhaal, ook heel intelligent, helemaal niet van de 'Ik Tarzan, jij Jane'-school.<br />Het is het beroemde verhaal van een kind dat door apen tot een man wordt opgevoed in de jungle. Een Engels echtpaar met een titel (de vrouw zwanger) komt na een schipbreuk vast te zitten in de Afrikaanse wildernis. Na de dood van de ouders wordt de baby door apen in de jungle grootgebracht. Twintig jaar later redt deze jongeman (d.w.z. Tarzan) een gewonde Belgische ontdekkingsreiziger en verzorgt hem tot hij weer gezond is. De Belg ontdekt dat zijn redder de jonge Lord Greystoke is en brengt hem terug naar zijn rechtmatige landgoed in Schotland, waar hij zich moet aanpassen aan de beschaafde samenleving. De film is min of meer verdeeld in twee delen. In de eerste helft zien we Tarzan in zijn oerwoud. Omdat ik geen expert ben, ben ik niet op de hoogte van het realisme van de weergave van het gemeenschapsleven van de apen, maar het is zeker vermakelijk. Voor mij is het boeiendste deel de tweede helft, waarin Tarzan zijn echte familie moet leren kennen, zijn taalvaardigheid moet ontwikkelen en zich moet aanpassen aan de aristocratische Britse maatschappij, terwijl hij al die tijd Jane (Andie MacDowell) het hof maakt. Hij wordt afgebeeld als een 'edele wilde', of hij nu in het wild leeft of in elegante edwardiaanse salons. De bovenlaag wordt daarentegen afgebeeld als vaak veel barbaarser dan het oerwoud dat Tarzan achterliet. <br />Christopher Lambert is fantastisch in zijn sympathieke vertolking van Tarzan, zowel in het oerwoud als in een beschaafde omgeving. Hij geeft een waarachtig gevoel van verwarring en conflict, verscheurd als hij is tussen de twee heel verschillende werelden, zijn oorspronkelijke apenfamilie en zijn nieuwe menselijke familie. Sir Ralph Richardson, een van de oude Britse legenden, is als altijd briljant in de rol van Tarzans grootvader, de Zesde Graaf van Greystoke.<br />De film concentreert zich meer op Tarzans worsteling om zich aan te passen aan de beschaving en zijn innerlijke conflict dan op zijn heldendaden in het oerwoud. Deze ongewone weergave van de oude klassieker maakt het zowel een typisch dramatisch avontuur als, bovenal, een ontroerend persoonlijk verhaal. Het verbaast me niet om te zien dat de regisseur dezelfde is, Hugh Hudson, die ook Chariots of Fire regisseerde, ook een briljante film.