Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het Classic Movie Channel van Turner heeft de maand januari besteed aan de filmopnamen van een van mijn favoriete acteurs, Robert Montgomery. Zijn films worden tegenwoordig nog maar zelden bekeken, behalve dan de films die het grootste deel van zijn carrière atypisch waren <0xE2><0x80><0x93> wat betekent dat de rollen die vaak op de televisie verschijnen zijn: ZE WAS EXPENDABEL, DE LADY IN THE LAKE, JUNE BRIDE, NACHT MOET WEG, THE SAXON CHARM, RIDE THE PINK HORSE, RAGE IN HEAVEN, THE EARL OF CHICAGO (kortom, de films waar hij zo hard voor heeft moeten vechten omdat het niet de gebruikelijke komische prullaria waren waarin hij meestal verscheen). In de carrière van Montgomery zijn het de films die na 1937 zijn gemaakt, die de doorslag geven <0xE2><0x80><0x93> de films die het oorspronkelijke imago van MGM en Louis B. Mayer hebben doorgeprikt. Het is jammer dat Montgomery een begaafd komiek was en veel films van de routine heeft gered.<br />PeTTICOAT FEVER is zo'n film. Hij werd in 1936 gemaakt met PICADILLY JIM en TORE FOR TWO <0xE2><0x80><0x93> het was een topjaar voor Montgomery en heeft ertoe bijgedragen dat hij de hoge bazen van MGM kon overhalen hem het jaar daarop 'Danny' te laten spelen in NOTHT MUST FALL.<br />PeTTICOAT FEVER speelt in Labrador en Montgomery is daar weerman bij een weerstation dat Dascom Dinsmore heet. Hij woont daar nu vijf jaar en het grootste deel van die tijd is hij niet in het gezelschap van een vrouw geweest (behalve van Inuit-vrouwen). Hij heeft een soort vriendin, Clara (Winifred Shotter), die hij min of meer ten huwelijk heeft gevraagd, maar het is twee jaar geleden dat hij iets van haar heeft gehoord, zodat hij denkt dat ze hem heeft opgegeven.<br />Dinsmores wereld staat op zijn kop als sir James Felton en Irene Campton (Reginald Owen en Myrna Loy) op komen dagen. Ze vlogen naar Toronto voor een zakelijke bespreking die Felton zou houden. Felton is verloofd met Campton, maar Dinsmore vindt haar betoverend... en langzamerhand vindt ze hem ook aantrekkelijk. De pompeuze, zelfingenomen en hopeloos onbekwame Felton is in elk geval geen concurrent (het is een teken van Owens acteertalent dat hij het personage onderhoudend houdt, ook al kun je maar moeilijk geloven dat zo'n hufter een Canadese captain of industry is).<br />Er is iets surrealistisch aan deze film <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk te wijten aan het oorspronkelijke toneelstuk. Hoewel het decor van de 'Labrador' er nogal onecht uitziet, dient het wel als doel voor de komedie (zie de ijsbeersequentie). Maar het hoogtepunt van het surrealisme is het diner dat Dinsmore zijn gasten voorzet, een diner van 'pemmicansteaks', die Owen met smaak naar binnen werkt. Owen (een lagere edelman als baronet) is gekleed in gewone kleren <0xE2><0x80><0x93> een winterpak voor het klimaat. Maar Montgomery is gekleed in zijn avondkostuum (alsof hij een bal op de ambassade bijwoont). Loy, die ziet hoe hij zich opdoft, trekt eveneens een japon aan. Ze worden bediend door Dinsmores bediende, de Inuit Kimo (Otto Yamaoka), die ook een avondkostuum draagt <0xE2><0x80><0x93> het blijkt van Owen te zijn! Owen, die er eerder op had gestaan dat Dinsmore zich omkleedde in kleding die beter bij zijn stand paste, is de enige die niet op dit diner is gekleed!! Montgomery was de elegantste acteur van MGM in een smoking of avondkostuum (Franchot Tone was zijn grootste rivaal). Het is een raadsel in de film of Montgomery of Fred Astaire de elegantste figuur was in zulke kostuums. Moeilijk te beslissen.<br />De liefde verloopt in komedies en drama's niet soepel. Clara duikt op (we krijgen hier te vroeg een tip over als we haar aan het begin van de film zien, als ze op een bevroren schip zit). Zal Dinsmore het uitmaken met Clara? Zal Irene het uitmaken met Felton? De film is grappig, en Loy en Montgomery vormen een aardig stel. Ze waren samen in een andere film verschenen, en voor deze film waren ze allebei in een andere scène te zien. Maar dit zou hun laatste film samen zijn.<br />Een laatste interessant punt: aan het begin van de film, als de aftiteling wordt getoond, zie je illustraties van mannen en vrouwen in komische situaties. Ze zijn gebaseerd op het kunstwerk van John Held jr., de grote cartoonist/illustrator uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw <0xE2><0x80><0x93> die de filmer was van _The Slipper_ en _Jazz Age_. Het is een ongebruikelijke keuze <0xE2><0x80><0x93> want het heeft absoluut niets te maken met de plot van de film of met Labrador.