Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film ziet er geweldig uit, en daar houdt mijn lof ongeveer op. 'Love Is a Many Splendored Thing' kwam uit in het zeer schizofrene jaar 1955, toen dit soort zuurstokkleurige onzin samenging met een vlammend artistiek feest als 'Kiss Me Deadly'. Als gevolg van een trend naar kleinere, sociaal bewuste films als 'On the Waterfront' en 'Marty', die zich halverwege de jaren vijftig voordeed, vonden andere regisseurs dat ze het moesten houden bij het niet-uitdagende, aanlokkelijke melodrama dat zoveel andere films uit dat decennium onderscheidt, en 'Love' behoort tot de laatste categorie.<br />'Dit is het soort 50' Een film waarin de technicolor tot het uiterste wordt doorgevoerd en de belichting onveranderlijk op de hoogste stand staat; zelfs scènes die zich afspelen in een donkere kamer of's nachts zijn helderder dan op een gemiddelde zonnige dag. Ik wil de herkenningsmelodie nooit meer horen, want die wordt in de loop van de film zo vaak gespeeld dat je er een leven lang mee toe kan, en ik wil hem al helemaal niet horen zingen door het schrille, oorverdovende koor dat hem over de eindtitels heen brult. Jennifer Jones en William Holden kunnen ermee door, maar eigenlijk kan iedereen deze rollen spelen. Haar rol is afschuwelijk geschreven <0xE2><0x80><0x93> haar personage is ongelooflijk inconsistent, en het lijkt wel alsof de scenarist telkens wanneer haar personage ergens een beslissing over moet nemen, een muntje opgooit om te bepalen wat die beslissing zal zijn.<br />Mensen zullen ongetwijfeld tegen me zeggen dat ik deze film te serieus neem, dat ik niet romantisch ben, enzovoort. Maar ik vond _All That Heaven Allows_ geweldig, werd in hetzelfde jaar uitgebracht en was op een bepaalde manier net zo goed als een koekje, behalve dat Douglas Sirk in staat is van melodrama een kunstvorm te maken, terwijl Henry King (regisseur van _Love_ ) dat niet kan.<br />Meestal kan ik wel van slecht melodrama genieten, maar in dit geval verveelde ik me gewoon.<br />Een cijfer: D.