Wat is het sentiment van de recensie?

Dario Argento, de meester van de Italiaanse horror, wordt door niet-fans van alles en nog wat genoemd. En hij verdient absoluut niet dat er kritiek op hem wordt geleverd. Elke keer dat ik iets slechts over Argento hoor, denk ik dat ze het in feite over Michele Soavi hebben. Hij krijgt gewoon niet zoveel aandacht omdat zijn films nooit zo succesvol waren in de bioscoop. Zijn beste film <0xE2><0x80><0x93> _De begraafplaatsman_ uit 1994 <0xE2><0x80><0x93> was waarschijnlijk zijn minst succesvolle. Of hij kreeg gewoon niet de aandacht die hij vond dat hij verdiende, want daarna stopte hij met filmen en ging hij televisieregisseur worden. Hij is nooit meer teruggegaan. Dus de mensen weten echt niet hoe inferieur zijn andere films zijn, want tegen de tijd dat ze ze hebben gezien, hebben ze ze al gezien.' De meeste mensen zijn al fan van de Italiaanse horrorfilm. Dat betekent dat je moet accepteren dat ze bijna geen betekenis hebben en dat het over het algemeen erg onaantrekkelijke films zijn. In dat opzicht onderscheidt _De Kerk_ zich van de rest. Omdat het er visueel zo goedkoop en antiek uitziet, kun je het stof ruiken. Maar het heeft ook zijn charmes, al zijn het er niet veel. Het camerawerk is werkelijk fascinerend en de muziek is enorm gedetailleerd en groots.<br />Aangezien Argento de reden is dat mensen al het werk van Soavi hebben gezien, ken ik niemand die _De Kerk_ heeft gezien vóór Argento's Suspiria en Deep Red. Soavi is een beetje een broodschrijver. Zoiets als een Italiaanse Mick Garris <0xE2><0x80><0x93> het ultieme voorbeeld van een regisseur die de voorkeur geeft aan stijl boven inhoud. De tekortkomingen van _De Kerk_ zijn constant en in overvloed aanwezig. De film begint met een tamelijk interessante proloog waarin ridders op witte paarden door een boerendorp stormen, zoals je die in elke versie van _Robin Hood_ van lang geleden ziet. Deze scènes zijn intens genoeg, energiek, en komen snel ter zake. Dan gaan we over naar het heden, waar de stijl van de film het overneemt. Ja, de film is oké om naar te kijken. En gedurende ongeveer 35 minuten in het heden, waar dan ook in Italië, is de film net interessant genoeg om ons bij de langzaam onthullende horrorelementen te brengen. Dus nu weten we dat het doel van de film het opbouwen van de gruwel is. En het is voor het grootste deel een redelijke opbouw. Maar als de film halverwege is, beseffen we dat de film voorbijrijdt, en... er gebeurt niets.<br />De plot is heel eenvoudig, denk ik. Twee mensen die in een kerk werken, de een als catalogisator van boeken en de ander als restaurateur van de muurschilderingen van het gebouw, ontdekken een perkamentrol waarvan de man denkt dat die hen naar een of andere begraven schat of onbetaalbaar kunstvoorwerp zal leiden dat hij kan verkopen en waar hij rijk van kan worden. Dus volgt hij zijn 'kaart'. Hij ontdekt een kracht onder de kerk die hem doet hallucineren, terwijl hij langzaam een demon aan het worden is die iedereen zal laten hallucineren. Dus terwijl hij zijn demonenwerk doet, pleegt iemand die hij de kracht heeft gegeven zelfmoord op een manier die iedereen in de kerk in de val laat lopen, terwijl de 'besmettende' demon zich over iedereen verspreidt en een zwarte predikant en het kleine meisje dat elke avond de kerk uit sluipt om te gaan stappen achterlaat als de enige 2 mensen die kunnen voorkomen dat de pest zich buiten de kerkmuren verspreidt. Dat klinkt waarschijnlijk als een actiefilm en Soavi's stijl is veel lethargischer dan die van Argento. Maar ik heb nog nooit een surrealistische film gezien die zo verschrikkelijk saai was. Er gebeurt absoluut niets in de hele film! Ik heb wel eens eerder expressionistische (of impressionistische, ik ben geen superprof aan de filmacademie) films gezien, maar de meeste laten dingen zien die echt gebeuren (John Carpenters Halloween, bijvoorbeeld).<br />De film volgt min of meer in de voetsporen van Lamberto Bava's Demons-films (sinds Argento samen met Argento produceerde). We worden naar een locatie gebracht waar een stel mensen bij elkaar komt, een van hen verandert in een demon, alle anderen worden geïsoleerd, die persoon infecteert iedereen behalve een paar overlevenden, waarna de demonen óf de wereld gaan infecteren, óf de overlevenden ontsnappen wanneer de demonen sterven. Deze film brengt al die elementen bij elkaar. Alleen gebeurt er, in tegenstelling tot Argento's werk, niets. Oké, er gebeuren wel een paar dingen. Maar slechts één bizarre scène heeft de zwierigheid van Lamberto's veel leukere Demon-films. De nek van een willekeurige vrouw wordt door een demon doorboord met een stuk afrastering dat hij uit de vloer scheurt. Wat is daar zo bizar aan, vraag je je af? Het gebeurt voor de ogen van een stuk of twintig mensen. Wat doen ze? Niets. Ze gaat dood, van dichtbij druppelt er bloed uit haar hoofd. Maar al die mensen merken het niet eens, hoewel het in het volle zicht gebeurt, op nog geen twee meter afstand van hen. Misschien 4 mensen merken op dat de demon naar voren rent om iedereen die hij kan raken neer te steken terwijl hij naar haar toe rent, dus duiken ze weg. Ik maak geen grapje. Dat is wat er gebeurt. Dat is meer dan logisch onsamenhangend <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon stom.<br />De scène suggereert dat de vrouw gewoon verdwijnt en dat niemand haar dood heeft gezien. Ze vergeten het allemaal gewoon. En die scène van 15 seconden is absoluut de enige gebeurtenis die in de film plaatsvindt. Ik zeg niet dat het het enige geweld, bloed en moord is dat we zien. Dat is het niet. Het is alleen het enige wat we kunnen zien. In een scène bijvoorbeeld ziet een mooie vrouw zichzelf in een spiegel en ze ziet er oud en lelijk uit. Ze begint de huid van haar gezicht af te krabben, maar als ze een paar minuten later weer tevoorschijn komt <0xE2><0x80><0x93> geen schrammen. Mensen worden verslonden door vissen en hun gezichten worden geplet door metrotreinen. Maar later duiken ze weer op als volkomen ongedeerde leden van een bezeten cultus, in een scène die de ultieme gruwelkwelling teweegbrengt <0xE2><0x80><0x93> een beroemde scène uit Rosemary's Baby, het meesterwerk van Roman Polanski uit 1968, de grootste horrorfilm die ooit is gemaakt, shot voor shot. Zelfs als Argento dat had gedaan, zou ik nog razend zijn!