Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als er twee rollen waren voor de fysiek hoog oprijzende, lelijk-charismatische acteur Gérard Depardieu, die als Fransman geboren was, dan moest dat wel die van Cyrano de Bergerac en die van de redenaar Georges Danton zijn. Hier domineert hij de film zowel door zijn brede schouders als door de kracht van zijn stem; zijn charisma draagt de rol ondanks het feit dat duidelijk wordt gemaakt dat het personage net zoveel bloed aan zijn handen heeft als de rest. Danton vreet zich vol terwijl de mensen van Parijs verhongeren... maar hij is de enige man die de tirannie kan uitdagen die opgelegd wordt door de gevreesde Commissie voor Openbare Veiligheid in naam van 'vrijheid'. en hij wordt voorgesteld als de held van de film <0xE2><0x80><0x93> ondanks het feit dat de bron zijn tegenstander Robespierre praktisch verafgoodt!<br />Voor degenen die de personages uit de geschiedenis kennen, is het interessant om de minder belangrijke rollen te identificeren: de man met het kikkergezicht, Couthon de kreupele, Fouquier-Tinville de aanklager van het tribunaal, de zwierige dandy St-Just, de epische schilder David. Maar het script laat in dit opzicht weinig ruimte; namen komen vaak te laat als er al minder belangrijke personages worden geïdentificeerd, en er is geen Hollywood-achtige 'infodump' om ervoor te zorgen dat het publiek de gebeurtenissen in hun historische context kan plaatsen. De film gaat ervan uit dat je weet wat er is gebeurd en wat er daarna zal gebeuren. Soms gaat dat te ver, zoals wanneer de film ervan uitgaat dat je precies weet wanneer het is gebeurd en dat Robespierre Danton naar het schavot is gevolgd.<br />Als film is hij niet helemaal bevredigend, omdat hij tegen het einde wegebt. De structuur van het verhaal leidt tot een grote confrontatie tussen de hoofdrolspelers in de rechtszaal of een dramatische climax van het proces, wat dankzij de geschiedenis nooit gebeurt. De dingen sputteren gewoon weg: er komt geen opstand, er komt geen omverwerping van de tirannie, de overwinnaar neemt geen macht over, aan beide kanten is er geen triomf. Het mag dan historisch juist zijn, maar het is niet helemaal bevredigend als resultaat van een scenario - het lijkt een vreemde plaats om te stoppen. Zoals anderen hebben opgemerkt, was het misschien logischer geweest om de gebeurtenissen tot het einde van de Terreur te laten doorgaan en de val van Robespierre aan te tonen.