Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een triestig voorspelbaar, clichématig verhaal over een vrouw die niet beter was dan ze had moeten zijn. Triest ook is dat het scenario is geschreven door de ooit zo grote experimentele romanschrijver John Dos Passos, van een origineel van de Franse exotische kok Pierre Louys. Ditmaal speelt Marlene Dietrich Concha, een manipulatieve, harteloze Spaanse schoonheid. Don Pasqual (Lionel Atwill) brengt haar op in de sigarettenfabriek, maar ze dumpt hem. Hij waarschuwt zijn lange, jonge vriend Antonio (Cesar Romero) tegen haar, maar tevergeefs. Er volgt een duel, Concha verwijt Pasqualito dat hij heeft geprobeerd de enige man te doden om wie ze ooit heeft gegeven, dus doet hij het niet: hij richt zijn pistool op de lucht, maar Antonio schiet hem neer. Maar in plaats van met de jonge overwinnaar naar Parijs te gaan, gaat ze terug naar de man die voor haar zou zijn gestorven. Met een onverwachte rol van Edward Everett Horton als Spaanse gouverneur. Dietrich speelt de rol van een Spaanse vrouw door voortdurend te bewegen, om haar middel te draaien en een pose aan te nemen en dan weer terug te draaien, met haar armen te zwaaien, met haar hoofd te schudden, enzovoort. En ze trekt gezichten en heeft een krul midden op haar voorhoofd. De foto's zijn merkwaardig overbelicht: geen enkel beeld buiten kan worden vastgelegd, behalve door een wirwar van kale bomen, geen enkel beeld binnen kan worden genomen zonder zoveel drukke details dat het niet te zien is. Het is bijna onmogelijk om mensen te volgen die zich door een kamer bewegen, geen enkele opeenvolgende scène van Dietrich kan worden opgenomen zonder een grote verkleedpartij. De carnavalsscènes zitten zo vol confetti en serpentines dat het bijna een onderwaterscène in de Sargassozee is.