Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Leuk om een komedie voor volwassenen te zien. Meesterlijk gestructureerd door Aaron Sorkin via Mike Nichols' eigen meesterschap. Het meesterschap van meneer Nichol is het spelen van personages in al hun schokkende waarheid, van de droeve en boeiende Richard Burton en Elizabeth Taylor in 'Who's Afraid of Virginia Woolf' tot de droeve en boeiende Julia Roberts, Clive Owen, Jude Law en Natalie Portman in 'Closer'. In 'Charlie Wilson's War' ligt de schokkende waarheid buiten de personages en staan de droeve en boeiende Tom Hanks, Julia Roberts, Philip Seymour Hoffman en Amy Adams ergens anders ten dienste, het is slechts tot op zekere hoogte persoonlijk. Hanks moet zijn briljantheid in single malt begraven en Julia Roberts geeft feestjes en introduceert personages met een schaamteloze directheid. Amy Adams getuigt en bestaat als personage, getuigt. Een onoverkomelijke taak die juffrouw Adams op een prachtige manier weet te overwinnen. Maar het is Philip Seymour Hoffmans Gus met een t die mijn aandacht in beslag nam. Zijn personage is misschien niet de eerste, maar het is wel de eerste op de manier waarop Hoffman hem aan ons voorstelde. Iemand die de minachting overleeft waarmee hij wordt behandeld door de absolute overtuiging dat hij slimmer is dan alle anderen bij elkaar. Hoffman is uitmuntend. Het tempo van het verhaal helpt enorm om niet in een ontelbaar aantal nutteloze vragen terecht te komen. Een scherpe, korte, slimme, droevige komedie, en wanneer heb ik dat voor het laatst kunnen zeggen?