Wat is het sentiment van de recensie?

'Classe tous risques' doet denken aan de grootvader van 'The Sopranos', die de misdaad en het huiselijk leven met elkaar vermengt, en aan de buddyfilm om zich net zo eigentijds te voelen als 'Reservoir Dogs'.<br />Zelfs terwijl deze gangsters liefdevol verstrengeld zijn met vrouwen, kinderen, minnaars en ouders, zijn ze ijskoud meedogenloos, en we worden er voortdurend aan herinnerd dat ze dat zijn, in welke warme situatie we hen ook zien. Ze kunnen het haar van een kind in de war maken <0xE2><0x80><0x93> en vervolgens in koelen bloede een bedreiging afvuren. De sleutel is loyaliteit, en de mannelijke camaraderie is prachtig overgebracht, zonder etnische of klassenstereotypen, zelfs terwijl hun web van vroegere verplichtingen en betalingen zich vernauwt tot achterdocht en paranoia, omdat de oude bende in verschillende stadia van voorwaardelijke vrijlating, pensionering, op borgtocht vrijgelaten of in nieuwe, minder winstgevende ondernemingen zit. Een intense beschuldiging is dat ze een vreemde sturen om een oud ontsnappingsscenario uit te voeren. Het is een hoogtepunt van emotie als een vrouw te horen krijgt dat zij niet degene is met wie de gangster bevriend is, terwijl we praktisch alleen muziek op de soundtrack horen als hij zijn vrouw terugroept. Straatbeelden in Italië en Frankrijk worden op schitterende wijze gebruikt, in het oogverblindende daglicht voor donkere wateren en snelwegen, vanaf de openingsscène van een stel brutale overvallers die met hun vrouw en twee kinderen op reis zijn. De ruige, verweerde Lino Ventura neemt het scherm onmiddellijk over als de criminele vader. En de tweede schurk is duidelijk een terloopse, vaderlijke aanwezigheid in hun leven, want ze co<0xC3><0xB6>rdineren de diefstal en de ontsnapping, in auto's, bussen, op boten en motorfietsen, in een soepele opeenvolging. Dit is niet de clichématige, chagrijnige, oude man die wordt verzacht door de wees met de grote ogen; dit zijn hun banen en hun gezinnen en ze kruisen elkaar op een afschuwelijke manier. <br /><br />De film levert geen stootjes op in de zin van het onverwacht afslachten van personages, direct en als bijkomende schade, en het uitdagen van onze sympathie voor hen, tot aan het onsentimentele einde toe, wat waarschijnlijk de reden is dat er nooit een Amerikaanse remake is gemaakt.<br />Het lijkt allemaal zo vers dat het pas als Jean-Paul Belmondo bijna op een derde van de film verschijnt en er zo zorgeloos uitziet als een jonge punker, tot je doordringt dat het een film uit 1960 is. De zwoele Sandra Milo heeft een geweldige chemie met hem, van een ambulance tot een lift tot een ziekenhuisbed.<br />Terwijl het Film Forum een nieuwe 35 mm-film vertoonde met pas vertaalde ondertitels, was de film niet smetteloos. De programmaaantekeningen verklaarden dat de titel verwijst naar een soort verzekeringspolis en slaat op 'toeristklasse'.