Wat is het sentiment van de recensie?

Ik geloof echt niet dat producent George Lucas niet van plan was geweest zo'n afschuwelijke vervolgfilm te maken als _More American Graffiti_ bleek te zijn. Maar achteraf bezien was het de eerste barst in zijn schijnbaar ondoordringbare pantser. Na het enorme succes van _American Graffiti_, die in dezelfde tijd werd geproduceerd als _Star Wars_, was deze film de eerste die Lucas met succes van Coppola afpakte zonder de moeite te nemen hem zelf te regisseren. Het resultaat is typerend voor Lucas: veel interessanter in termen van structuur en de manier waarop het is gereconstrueerd dan het eigenlijke materiaal. De schrijver/regisseur Bill Norton heeft toestemming gekregen om een aantal verschillende schermverhoudingen en splitscreens te gebruiken om vreemde associaties in de beelden op te roepen. Hoewel het interessant is om ironische combinaties van de 4 verhaallijnen te zien, belichaamt de stijl uiteindelijk alleen de gebroken aard van de film zelf.<br />Lucas' briljante originele film ging over een groep vrienden op de archetypische 'laatste grote avond' voordat de school uitgaat en Kurt (Ron Dreyfuss) en Steve (Ron Howard) naar de universiteit gaan. Een van de redenen waarom die film het deed, ondanks het feit dat hij erg episodisch is, was dat de hoofdpersonen in het begin bij elkaar hoorden en ze aan het eind weer bij elkaar kwamen. 'Rebel Without a Cause' van Nick Ray, waarin een bepaalde periode heel elastisch wordt en meer betekenis krijgt dan zo'n specifieke tijd in het echte leven zou hebben, maar alles gebeurt in een statische ruimte. 'More American Graffiti' is in feite het tegenovergestelde - de ruimte is heel dynamisch, met Toad (Charles Martin Smith) in Vietnam, zijn voormalige vriendin Debbie (Candy Clark) feestend met hippies in San Francisco, Steve en Laurie (Cindy Williams) betrokken bij studentendemonstraties in Berkeley en John Miler (Paul Le Mat) dragracing in het semi-professionele circuit. In een geïmproviseerde bijeenkomst aan het begin van de film worden alle principes bijeengebracht om John te zien racen, maar daarna komen de draden niet meer bij elkaar en verweven zich niet meer zoals in het origineel. In plaats daarvan splitsen ze zich af en volgen we de personages ongeveer 3 jaar lang, waarbij we verschillende gebeurtenissen zien op oudejaarsavond in wat 1967, 1968 en 1969 lijken te zijn. Het publiek raakt gemakkelijk in de war, en ik denk dat we dat inderdaad doen. Terwijl de oorspronkelijke film belangrijke gebeurtenissen en passages in een onwerkelijke theatertijd leek te verfilmen die een gevoel van nostalgie opriepen, zelfs voor degenen die die gebeurtenissen nooit hadden meegemaakt, sleept deze vervolgfilm de weinige plotpunten uit de epiloog van de oorspronkelijke film door elkaar en probeert er een samenhangende film van te maken.<br />De beste delen van de film vind ik die met Candy Clark in SF en Charles Martin Smith in Vietnam. Sommige moppen zijn echt plat, maar de stijl van die gedeelten is interessant en ze vormen een mooi contrast met elkaar. Misschien had er een goede film van kunnen worden gemaakt als deze scènes een beetje beter waren geweest, en als de andere delen niet zo vervelend waren geweest. Over vervelend gesproken, die hele plot met Milner die met een uitwisselingsstudent stond te praten was echt lamlendig, niet grappig, en Mackenzie Phillips erbij halen voor een cameo hielp ook al niet. Het was gewoon weer zo'n gekunsteld moment, zoals wanneer ze in het kort uitleggen waarom Curt niet in de film voorkomt omdat hij al in Canada zit. In plaats daarvan heeft Laurie gewoon nog een broer die in wezen identiek is aan Curt, maar een andere naam heeft en die nu wordt gespeeld door een heel saaie acteur. Het is een soort zwarte satire op het Vietnam-gedoe, en het lijkt erg op het oorspronkelijke idee van Lucas en John Milius voor _Apocalypse Now_, zoals ik me dat voorstel. En er zitten een paar manische scènes in die scènes in San Francisco die de eerste film zo leuk maakten. Maar ondanks die manische scènes blijft de rest van de film langdradig, alsof iedereen Steve en Laurie wil zien ruziën in hun afschuwelijke huis in een buitenwijk, alsof ze auditie doen voor een Spielberg-film over echtscheiding en het in de steek laten van een kind. Ik denk dat zelfs als die delen van de film niet zo pijnlijk waren, het toch niet echt te vergelijken zou zijn met de eerste film, omdat er...' Het is geen afsluiting en geen gevoel van samenkomen of van iemand die iets heeft geleerd. Het eindigt min of meer op het moment dat ze door hun geld heen waren of zoiets, een goedkope vrieskast-imitatie van 'Two-Lane Blacktop' en zoveel betere films.<br />Maar net als het origineel heeft deze film een geweldige soundtrack van hits uit die periode die het waarschijnlijk waard is om voor zichzelf te houden en die de film zelf bijna verteerbaar maakt. De optredens van Country Joe and the Fish zijn geweldig, en Scott Glenn, helemaal opgedirkt als een hippie die verliefd is op Candy Clark, is een lust voor het oog <0xE2><0x80><0x93> ik vraag me af of hij toen al een pruik moest dragen. Ik zou het niet weten.' Ik kan deze film onmogelijk aanbevelen, en toch is er iets van genegenheid in mijn hart omdat ik zo van het origineel hou. Ik denk dat ik deze film om de paar decennia een kans moet geven om er zeker van te zijn dat hij echt zo waardeloos is als ik hem me herinner. Het is een feestnummer, maar het is iets wat elke fan van 'American Graffiti' of George Lucas in het algemeen minstens één of twee keer zal willen zien. Het laat zien dat je er een hoop moeite voor kunt doen en dat het toch nog behoorlijk halfbakken kan uitpakken. Het zet je aan het denken over hoe wonderbaarlijk het is dat Lucas zo'n goede film als 'American Graffiti' heeft gemaakt. In de eerste plaats was het alsof alle elementen op hun plaats stonden en alle gepaste goden gesust waren. Jammer genoeg was dat niet het geval met deze film of met Bill Norton.