Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als de naïeve jonge Eddie Hatch, een verkoper in Savory's Department Store, voor een standbeeld van Venus valt en haar een kuise kus geeft, stapt Venus van haar voetstuk en geeft ze Eddie meer dan hij had verwacht. Dit krakkemikkige voorbeeld van wat Hollywood met een Broadway-musical kan doen, slaagt erin het onnozele verhaal te benadrukken en de meeste eersteklas liedjes te elimineren. Het doel was een veilige, populaire film te maken zonder al te veel investering, en daarbij gebruik te maken van Ava Gardners opklimmende mobiliteit naar het supersterrendom. Robert Walker als Eddie verdwaalt in een ondankbare rol. Eddie is niet alleen naïef, maar ook wispelturig en ongelukkig. Gardner is beeldschoon, maar het enige wat de film enig leven geeft is Olga San Juan als Eddie. Tom Conway als de beminnelijke eigenaar van Savory's en Eve Arden als Savory's oude, wijze secretaresse. Het is een rol die Arden in haar slaap zou kunnen spelen, en ze is er goed in.<br />De musical begon in 1943 op Broadway en maakte van Mary Martin een grote ster. Het enige doel van een musical is echter om muziek te hebben. Aangezien One Touch of Venus bedoeld was als een soort sociale satire, kwam Kurt Weill, die de tekst schreef, met een reeks stijlvolle, geestige liedjes en één meesterwerk. Zonder de satire, of de slimme liedjes, of Martin (of een vergelijkbare showstopper), wordt de film gewoon een zwakke komediefantasie waarin een groot deel van de komedie voorspelbaar is en de fantasie tot op de bodem wordt uitgewerkt.<br />Niet alleen gooiden de producers van de film bijna alle nummers van Weill/Nash eruit, ze haalden ook de muziekregisseur van de film, Ann Ronell, erbij om nieuwe teksten te schrijven voor een van de songs die het overleefden, waardoor scherpe observaties omsloegen in een liefdesromannetje. Ronell was geen broodschrijver; ze schreef Willow Weep for Me. Ik vraag me af waar ze aan dacht terwijl ze het slimme werk van Ogden Nash verving of bijwerkte.<br />Het enige lichtpuntje in de film is dat meesterwerk van Weill/Nash. Het is het mooiste liefdeslied dat ooit is geschreven. Het is een van die ultraprofessionele en levenloze bewerkingen door Eileen Wilson over Gardner. Dick Haymes draagt het refrein voor.<br />Wat Ann Ronell betreft, zij was een van de weinige vrouwen in Hollywood die een belangrijke muziekregisseur werd, en ook componiste en lyrische schrijfster. _Yours for a Song: The Women of Tin Pan Alley_ is een fascinerende documentaire over een aantal van de vrouwen die het in het vak hebben gemaakt, onder wie Ronell, Kay Swift, Dorothy Fields en Dana Suess. En voor degenen die graag willen horen hoe weinig er van de Weill/Nash-muziek is opgenomen door de oorspronkelijke Broadway-cast, kun je misschien de cd One Touch of Venus (1943 Original Cast) / Lute Song (1946 Original Cast) opsporen. De muziek wordt gecombineerd met Lute Song, een andere Broadway-show met Martin in de hoofdrol.