Wat is het sentiment van de recensie?

'Hekserij' is misschien wel de meest onsamenhangende en betreurenswaardig geënsceneerde horrorfilm van de jaren tachtig, maar gelukkig heeft hij een paar compenserende eigenschappen, zoals fantastische bloederige effecten, een opbeurende muziekscore en een paar geweldige castingkeuzes. Eerlijk gezegd slaat het script nergens op, maar wat maakt het uit als Linda Blair (met een ontploft kapsel) weer eens een meisje speelt dat door kwade krachten bezeten is, en David Hasselhof een stoere fotograaf (die maar geen seks lijkt te kunnen krijgen) in een film die voortdurend bloederige voodoo, dichtgenaaide lippen, ondersteboven hangende kruisigingen, kwaadaardige verbrandingen en een overbelaste, maar echt griezelige melodie heeft? Acht willekeurige mensen zijn bij elkaar gekomen op een verlaten vakantieoord voor de kust van Massachusetts. Het jonge stel is gekomen om de duistere geschiedenis van het hotel te onderzoeken; het disfunctionele gezin (met een zwangere Linda Blair, al lijkt niemand zich druk te maken over de vraag wie de vader is en waar hij uithangt) overweegt het hotel te heropenen en de lekkere vrouwelijke architect gaat gewoon mee voor wat losse seks. Ze zijn gedwongen de nacht in het bouwvallige hotel door te brengen en dan begint de vorige hospita, een actrice op leeftijd of zoiets die altijd in het zwart gekleed gaat, hen op allerlei fascinerende manieren te nemen. Alles heeft op de een of andere manier te maken met de intro waarin een vrouw die van hekserij wordt beschuldigd uit een raam springt. Hoe dan ook, de plot is absoluut van ondergeschikt belang in een Italiaanse horrorfranchise die is begonnen als een officieuze spin-off van 'The Evil Dead'. De sfeer is af en toe verwarrend en de make-up is ongetwijfeld het meest superieure element van de hele film. Het heeft iets buitengewoon morbide en verwarrends om te kijken naar een weerloze vrouw die ondersteboven in een schoorsteen hangt te wachten tot ze wordt geroosterd.