Is deze recensie positief of negatief?

We zien aan het begin van Little Dieter Needs to Fly Dieter Dengler, het onderwerp van de film, een dwangneuroot. Tenminste, dat lijkt hij te zijn, door voortdurend deuren te openen en te sluiten en door zijn grote voorraad voedsel in de kelder. In zekere zin stelt regisseur Werner Herzog de centrale vraag, bij wijze van spreken, waarom Dieter zo is. Nou ja, eigenlijk is hij niet per se dwangneurotisch, want hij is gewoon, nou ja, voorbereid. En waarom zou hij dat niet zijn na het leven dat hij heeft geleid? Afgezien van het sappigste, duisterste en opwindendste en angstaanjagendste en ronduit angstaanjagende overlevingsverhaal dat de kern van de film vormt, is het achtergrondverhaal van Dieter ook fascinerend. Zo was zijn eigen jeugd bijvoorbeeld al van meet af aan een aaneenschakeling van ellende. Hij woonde in het naoorlogse Germnay, was arm in een gezin zonder veel voedsel of vooruitzichten en at behang voor 'het blauw in de muren'. Maar hij kwam binnen in een hartstocht, een onverzettelijke begeerte (die natuurlijk deel uitmaakt van Herzogs brood & boter en de liefde voor de mens in zijn films), en die hartstocht zweeft, en voor Dieter zat er niets anders op dan die te vervullen. Waar het uiteindelijk toe leidt, nadat hij Amerikaans staatsburger is geworden, is meer dan waar hij op had kunnen rekenen.<br />Dieter is een van Herzogs meest meeslepende, eigenzinnige en meelevende figuren in zijn hele carrière, een man die...' Het geheugen van Dieter wordt ontsierd door wrede herinneringen aan zijn tijd als Vietnam-gevangene, hoewel die in elk geval voor een aantal van de boeiendste verhalen van de afgelopen twintig jaar zorgen. Ironisch genoeg komen die verhalen <0xE2><0x80><0x93> anders dan in _The Wild Blue Yonder_ <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk tot uiting in heel veel uiteenzettingen van Dieter over de meest minieme details van zijn tijd in de verschillende gevangeniskampen (de martelmethoden, de afluisterapparatuur, het wrede, ellendige geweld en de bedreigingen zoals in het verhaal over de trouwring) en in de interessantste en droevigste gedeelten met zijn beste vriend Duane. Ze ontsnapten samen uit de gevangenis, maar kwamen tot de ontdekking dat hun reis naar Cambodja niet zo gemakkelijk zou zijn. Nu doet het meeste gepraat iets fascinerends, namelijk dat als Dieter zijn verhalen vertelt en af en toe een heropvoering doet (wat Herzog alleen maar kon, omdat Dieter al van middelbare leeftijd was en met handboeien om en al door de jungle werd geleid), je je dit allemaal voor de geest kunt halen. Het wordt allemaal nog levendiger als je probeert deze kleine details en de intensiteit van alles bij elkaar te voegen tot een vorm van werkelijkheid. Dat Herzog het simpel houdt en weet wanneer hij Dieter in zijn antwoorden moet tegenhouden, maakt hem des te interessanter. Hij is nooit helemaal 'normaal' Maar in tegenstelling tot ene Timothy Treadwell zul je ook nooit echt om hem lachen.<br />Dus, samen met zijn held (of die nu in de oorlog is omgekomen of niet is moeilijk te zeggen, aangezien Dieter die bewering bestrijdt door te zeggen dat degenen die zijn omgekomen de echte helden waren, typisch maar misschien wel helemaal waar), vult Herzog zijn film aan met een mengeling van oude stockbeelden wanneer hij Dieters vroege leven beschrijft (de periodebeelden van scènes uit de Tweede Wereldoorlog en het puin van de Duitse bezetting zijn altijd een boeiende aanblik, en Herzog scoort met zijn timing en het samenvoegen van muziek) en met beelden van Vietnam in luchtopnamen van oerwouden en velden. Herzog is er ook heel verstandig in om niet al te veel politiek in de zaak te brengen, er is geen 'ik werd door de Amerikanen gebruikt' of wat dan ook. Er is zelfs een gevoel dat Dieter niet al te veel wrok koestert over alles wat hem is overkomen, dat dat nu eenmaal zo gaat in tijden van oorlog (en natuurlijk gooide hij vanuit zijn vliegtuig bommen op mensen). Nu houdt Herzog tijdens veel van deze aangrijpende gebeurtenissen <0xE2><0x80><0x93> en zelfs bij de kleinere dingen, zoals wat er in gevangenissen gebeurde, de badkamers en de restjes eten <0xE2><0x80><0x93> gelukkig ook een zeker gevoel voor humor in stand. Een van mijn favoriete scènes in de film, waarin Herzog zich even losmaakt van Dieter, is wanneer hij een 'trainee'-film laat zien die wordt gebruikt voor Amerikaanse soldaten, bedoeld om te laten zien wat er zou moeten gebeuren als ze in hun eentje in de jungle worden achtergelaten... met alle spullen die ze zouden kunnen hebben, inclusief een mes, een lichtkanon en een heel snelle helikopter om te komen (en dit wordt gebracht in een hilarische voice-over).<br />Maar zelfs de momenten waarop je lacht, doen alleen maar denken aan de absurde momenten in een tijd van absolute crisis, en hoe je je nooit echt kunt voorstellen wat het is.' Dieter weet, afgezien van het feit dat hij weet dat vliegen en vliegtuigen de enige manier van leven zijn die hij ooit zou willen hebben (en Herzog eindigt de film op een prachtig sombere, weemoedige manier, waarbij hij over een groot vliegveld vliegt), hoe het is om ten koste van alles te moeten overleven. Maar toch is er, net als in veel van Herzogs hoofdpersonages, de bijna onveranderlijke geest die blijft bestaan als je je best doet. Dieter is een man met pit, en hij krijgt via Herzog een fantastisch, tragisch, creatief, goed getroffen, zij het misschien te kort, eerbetoon voor zijn leven. En natuurlijk put ik er nog meer kracht uit voor de ophanden zijnde dramatisering van Rescue Dawn.