Wat is het sentiment van de recensie?

De ouderdom kan de schoonheid van dit oost-west liefdesverhaal voor mij niet aantasten. De beroemde en prachtige titelsong en de tekst negerend, hebben we een gedramatiseerde biografie van twee opmerkelijke mensen die gevangen zitten in een moment van tegengestelde stromingen die te maken hebben met sociale gelijkvormigheid, onverdraagzaamheid, oorlog, twijfel en de behoefte aan enorme moed. Met Hongkong als achtergrond vertelt deze film het verhaal van een Euraziatische arts en een Amerikaanse journalist die elkaar ontmoeten en verliefd worden tijdens de Koreaanse Oorlog. Als Mark Elliott is William Holden intelligent, opgewekt en een beetje zwak; Jennifer Jones is misschien wel bijna perfect als dr. Han Suyin, om beurten door twijfel verscheurd en extatisch, gretig en aarzelend. Anderen in de grote cast zijn Torin Thatcher, Isobel Elsom, Murray Matheson, Virginia Gregg, Richard Loo, Soo Yong, Philip Ahn, Jorja Curtright en Donna Martell; veel van de beste oosterse acteurs van Hollywood speelden ook kleinere rollen zonder financiering. Het script van John Patrick volgde nauw op Han's prachtige roman; de regie van Henry King was zoals altijd goed. De kern van de verhaallijn is hoe onwillig Han was om verliefd te worden op Elliott, met haar drukke en veeleisende werk als arts en haar twijfels over hun toekomst; en hoe onbevreesd hij was, ondanks de intolerantie en inmenging waarmee ze werden geconfronteerd toen hun verhouding bekend werd. De film is onmiskenbaar lichamelijk druk, interessant en vaak ook mooi. De heuvel waar de geliefden naartoe gaan om even alleen te zijn, de prachtige baai waar ze gaan zwemmen, vormen het decor van een toch al drukke en drukke zakenstad, grote sociale evenementen en drukke straten, ziekenhuisgangen en verkeersaders. Met de filmopnamen van Leon Shamroy, de make-up van Ben Nye en de kapsels van Helen Turpin, het geweldige werk van decorontwerpers, geluids- en belichting, kunstafdeling en alle betrokkenen, moet dit een van de gedenkwaardigste producties zijn die ooit in een niet-Amerikaanse stad is opgenomen, en een van de moeilijkste om op film vast te leggen. Maar wat men zich hier het meest herinnert, zijn de geliefden, gelukkig niet erg jong meer, die de kansen tegen elkaar afwegen en precies vaststellen wat ze zijn - om dan door te gaan alsof de liefde er iets toe doet en de omstandigheden die als barrières voor de liefde dienen, dat niet doen. De climax van de affaire is Marks terugkeer naar de oorlog; daarna ontvangt Han zijn brieven, zelfs nadat ze weet dat hij dood is; het lijken boodschappen van een betere boer. Een wereld waar hoop het enige is dat ertoe doet, waar moed de prijs is om tot die wereld te worden toegelaten, en waar het altijd zomer is op een hoge, winderige heuvel, ver van de bewoonde wereld en boven een zone waar schoonheid en individuele verlangens het slachtoffer kunnen worden, onderworpen kunnen worden aan ongeluk of opzij geveegd kunnen worden door militante krachten van het kwaad. Liefde is waarlijk iets schitterends, zegt dr. Han; en deze film is een van de stralende bewijzen van die leer, helder als een parel, tijdloos als een Chinees spreekwoord en mooi als gepolijste jade tegen een ruwe achtergrond.