Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het verbaasde me dat ik deze film leuk vond, want ik ben van de 'kijk je hersens na bij de deur en veel plezier'-school voor films kijken. Maar deze film raakte me in mijn hart. Ik heb vrienden als de geestelijk gehandicapte Emily. Ik heb vrienden als de ongesocialiseerde Evie. En ik heb in Evies schoenen gestaan, kansen verjaagd uit angst en uit toewijding aan anderen.<br />Amy Madigans teleurstelling over haar dochters was op het scherm bijna tastbaar, en de ongemakkelijke momenten waarop ze probeerde de kloof tussen haar en Evie te overbruggen waren rauw en pijnlijk om te zien. En misschien ben ik dommer dan de meeste mensen, maar ik zag de wending met Evies vader niet aankomen. Meestal heb ik dat soort dingen vrij snel door. Mijn bedenkingen zijn vergelijkbaar met die van anderen die hier zijn geciteerd. Ik vond dat Christopher Lloyds geweldige, sympathieke personage (een heel andere rol voor hem, vond ik) te weinig werd gebruikt. Wat gebeurde er met hem als hij besefte wat er met de poëzie aan de hand was? Zou hij, net als James, het opnieuw proberen? Ten tweede, het einde, voor zover dat er was, leek niets op te lossen of te bereiken. Ik verwachtte niet dat de stukken zouden worden opgepakt en dat alle uiteinden netjes zouden worden samengebonden, maar ik had het gevoel dat ik het oneens was met de personages, dat er geen echte genezing plaatsvond en dat er geen echte pogingen tot genezing werden gedaan.<br />Verder, verfijnd en lyrisch en verontrustend en voor sommigen heel, heel waar.