Wat is het sentiment van de recensie?

In dit verhaal over een verscheurd christelijk gezin waarvan drie van de vier leden 'herboren' worden na een door taart veroorzaakt auto-ongeluk, valt vooral op hoe grondig het grootste deel is, dat er zoveel mogelijkheden zijn om over de schreef te gaan, en hoe echt geïnspireerd het grootste deel van het acteerwerk is. Waar de meeste momenten in de film, vooral de openhartige en 'onschuldige' discussies over seksualiteit nadat drie van de vier gezinsleden van hun schuldgevoelens en schaamte zijn verlost, hilarisch zijn, is het ook inspirerend, en de personages blijven je bij.<br />Hoe vaak verandert een personage in een komedie bijvoorbeeld in de loop van één scène van een bijna-karikatuur in een volwaardig emotioneel wezen? Hoe vaak zien we een cast die zich midden in een zin kan terugtrekken om iets van de menselijkheid onder de huid van het personage te laten zien? Zelfs veel van de'slechteriken' in deze film hebben momenten van hartverscheurende eerlijkheid, ook al kan veel van wat ze doen volkomen belachelijk en angstaanjagend zijn. Er schuilt waarheid en geschiedenis achter zelfs de meest twijfelachtige rollen in deze film, wat een moeilijke opgave is in satire.<br />Wat is het verfrissend om een duistere komedie te zien die het aandurft om humanistisch te zijn. Wat is het leuk om acteurs zo volledig op hun personage te zien vertrouwen dat ze het aandurven om ze belachelijk en subliem te laten zijn. En als homofiel denk ik niet dat ik ooit zo geroerd ben geweest door een heteroseksuele seksscène als bij de eerste seksuele ontmoeting tussen de ouders van dit gezin na hun ongeluk.<br />Bravo. Bravo. Een van mijn favorieten bij Outfest dit jaar.