Wat is het sentiment van de recensie?

Twee acteurs spelen rivaliserende gangsters in drie films, waarvan de laatste een sciencefictionfilm is die vreemd genoeg tegelijkertijd knikt naar William S. Burroughs, Philip K. Dick en de anime. De robots heten eigenlijk'replicants', een verwijzing naar Dicks Blade Runner (er zijn ook diverse visuele toespelingen op de film te vinden) en de slechterik is een psychotische homoseksuele burgemeester die geobsedeerd is door het beperken van de voortplanting door het gebruik van een verplichte drug voor 'heteroseksuele liefde is vluchtig en homoseksuele liefde is eeuwig'... krijgskunstgevechten volgen, een primeur voor de dode of levende films. De hilarische climax bestaat uit de twee hoofdpersonen die veranderen in een gevleugelde robot met een gigantische fallus, die de personificatie is van'vernietiging'. De film eindigt met de burgemeester die op zijn gratis jazz speelt en de lakei speelt, terwijl de robot een muur om hen heen lijkt te slopen. De laatste woorden van de burgemeester zijn 'O f&&%', gevolgd door een snelle overgang naar zwart. Een deel van mij voelde zich bedrogen, een ander deel was in de war, maar meestal lachte ik alleen maar. Maar een groot deel van de film is nogal saai. De beste scènes beslaan de hele film, terwijl de rest veel te langzaam gaat. Takashi Miike heeft de seksuele motieven altijd ondergedompeld in actiefilms, en deze film met uitzondering van 'Gozu' '... versterkt dit thema meer dan enig ander. Seks en geweld zijn twee vrij elementaire thema's, maar net als Cronerberg (die de jazz intermezzo's misschien wel als een eerbetoon aan Naked Lunch beschouwt) is Mike in staat te laten zien waar die twee elkaar raken, met een hilarisch effect dat merkwaardig samenhangend is.