Wat is het sentiment van de recensie?

Wees voorbereid op de Reis naar Hauneke's 'La pianiste'... De psychische ziekte van de hoofdfiguur, prachtig gespeeld door Huppert, gaat alle grenzen te boven. Het meest verbijsterende ervan is dat je medelijden begint te voelen voor het personage Erika. Seksuele verloedering (maar geen naaktscènes), perversie, masochisme, incestueuze relaties... Hauneke geeft ons een primitieve maaltijd, zwaar om te verteren; soms kun je alleen aan het extremisme van sommige scènes ontsnappen door erom te gaan lachen. De'mise-en-scène' is misschien niet het aantrekkelijkste deel van de film, er zitten duidelijk austro-germanische, soms scandinavische noten in: statische, lange scènes, maar nooit saai. De viennadecoraties, de franse taal die wordt gebruikt, geven het geheel het aanzien van een europese mix. De permanente germanische muziek Achtergrond (Schubert) is prachtig gekozen. Bovenal zijn de beide Cannes-prijzen voor de beste acteurs verdiend: een van de grootste optredens van het jaar van een van de grootste Franse actrices ooit.