Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

We moeten allemaal ergens beginnen, het was in films als _Escape In The Fog_ dat iemand als Budd Boetticher zijn vak kon leren voordat er goede films werden gemaakt. De film was zelfs al gedateerd voordat hij op 25 juni 1945 in de bioscopen kwam.<br />De oorlog in Europa duurde bijna twee maanden, natuurlijk kon zelfs Harry Cohn de gebeurtenissen in de geschiedenis niet sturen. Dus ik vraag me af waarom het publiek zich zelfs toen niet afvroeg waarom een nazi-spionnenbende de Japanners hielp. Een andere kwalijke historische onnauwkeurigheid was dat de FBI niets te maken had met de Pacific of het Aziatische theater. In dat deel van de wereld was dat gedoe met de dolk en de mantel het territorium van de OSS.<br />Als je een FBI-man bent als William Wright is het zeker goed om een helderziende vriendin als Nina Foch te hebben. Hij staat op het punt op een missie naar het Verre Oosten te gaan om de namen van belangrijke ondergrondse leiders af te leveren om in China een algemene opstand tegen de Japanse bezetting te beginnen. Duitsers die het huis van Otto Kruger hebben afgeluisterd horen hiervan en de hele film wordt besteed aan die kerels die de oorlog al hebben verloren in een poging hun bondgenoten te helpen. Die ze, tussen haakjes, 'Jappen' noemen. Als Foch door een auto wordt geschept en bewusteloos raakt, droomt ze over Wright. Ze is bang en ziet wat er op de Golden Gate Bridge met hem gaat gebeuren. Ze gaat erheen en verijdelt de plot.<br />Alle dingen die je van een goede film noir zou verwachten, zijn er: de mistige sfeer van San Francisco, de schaars verlichte decors. Budd Boetticher deed zijn best, net als de acteurs. Maar ze waren niet overtuigend, waarschijnlijk omdat ze zelf niet in deze onzin geloofden.<br />Het is mogelijk, maar niet waarschijnlijk dat Nina Foch's droom en de psychische gevolgen daarvan beter ontwikkeld waren en dat de ontwikkelingen op de vloer van de montagekamer zijn blijven liggen. Ik denk dat het gewoon een waardeloos scenario was. En Budd en Harry Cohn van Columbia Pictures hadden het hier tegen de snel veranderende gebeurtenissen in de geschiedenis te stellen.