Wat is het sentiment van de recensie?

Ik besefte pas hoeveel van deze episode uit _The Enemy Below_ was overgenomen toen ik de film eindelijk zag (hij is sindsdien mijn favoriete oorlogsfilm). Er waren ook een paar elementen uit _R Still Run Deep_ overgenomen. Er is niets mis met het stelen van ideeën, zolang je er maar iets cools mee doet. En tjongejonge, wat heeft Roddenberry & Co met dit idee gedaan. Het verhaal begint wanneer de Romulanen een honderd jaar oud verdrag schenden door de neutrale zone over te steken en een reeks Federatie-buitenposten in die zone te vernietigen, zogenaamd om hun superieure wapentuig en onzichtbaarheidsscherm te testen (en de daaruit voortvloeiende machtsverschuiving in het machtsevenwicht tussen de Romulanen en de Federatie, in hun ogen) als voorspel voor een grootscheepse invasie. Kirk moet beslissen of het de moeite waard is oorlog te riskeren om te proberen het Romulanenschip tegen te houden, of dat in feite het grotere risico ligt in het laten gaan van de indringers nadat ze vier militaire buitenposten hebben vernietigd. Kirk kiest wijselijk voor het laatste. Dit is onze eerste blik op een vijand van de Federatie, de Romulanen, een krijgshaftig, maar op hun eigen manier eerzaam ras dat verre verwanten is van de Vulcanussen. Maar in tegenstelling tot hun vreedzame verwanten lieten de Romulanen hun emoties en hun gewelddadige en imperialistische manieren niet varen, zelfs niet toen ze technologisch vooruitkwamen.<br />Dit alles doet er niet toe voor meneer Stiles, de navigator van het schip en de belangrijkste tegenstander van deze episode aan boord van de onderneming (de Romulanen-commandant heeft zijn eigen problemen met een enthousiaste jonge officier). Het enige dat er voor hem toe doet is dat hij Romulanen haat en dat Spock er als een Romulaan uitziet... tot het eind, als Spock (natuurlijk) zijn leven redt. Dit vormt een scherp contrast met kapitein Kirk en de Romulaanse commandant, die geen van beiden ook maar enige persoonlijke wrok jegens de ander koesteren. Beide mannen doen gewoon hun plicht. Er is zelfs sprake van wederzijds respect. Dit is de eerste Trek-episode waarin direct met vooroordelen wordt afgerekend, en dat gebeurt heel handig (in tegenstelling tot het niet zo subtiele 'Laat dat je laatste slagveld zijn' uit seizoen 3).<br />Net als in The Enemy Below hebben we een klassiek schaakspel tussen twee scheepscommandanten die in feite heel veel op elkaar lijken. Je ziet meteen dat beide kapiteins goed zijn... heel goed. Als je de strijd in zou gaan, zou je een van beide mannen als leider willen hebben. Het zijn allebei eerbare en fatsoenlijke mannen die verplicht zijn hun plicht te doen. Maar ook al is de Romulaanse commandant door zijn plicht gebonden aan zijn thuiswereld, toch merkt hij dat hij liever vernietiging wil voor hij naar huis kan gaan dan nog een interstellaire oorlog te beginnen. Toch doet hij alles wat hij kan om naar huis te gaan, net zoals Kirk alles doet wat hij kan om hem tegen te houden.<br />Dit is, naar mijn mening, een van de vijf beste van Trek. Het heeft alles: genoeg actie, spanning, geweldige dialogen, goed acteerwerk (ik houd nog steeds vol dat de Romulaanse commandant Mark Lenards beste Trek-rol was) en het slaagt erin zijn sociale commentaar te geven zonder al te prekerig te zijn. Jammer dat Roddenberry het laatste deel vergat toen hij TNG deed.<br />Kijk deze episode en kijk dan naar De Vijand Beneden.