Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als je iets ontdekt, is de reis zo veel leuker, zo veel surrealistischer en zo veel emotioneel stimulerender dan wanneer je eindelijk op je bestemming aankomt. Verliefd worden is misschien wel een van de meest overvloedige gevoelens ter wereld. Je voelt je energiek, verkwikt en vol leven. Je wilt gewoon elke seconde van de dag bij die persoon in de buurt zijn, en alleen al het geluid van zijn of haar stem maakt je opgewonden en soms zelfs opgewonden. Liefde, en alle lichamelijke en emotionele bijwerkingen die daarbij horen, is pure gelukzaligheid. Hoe het verdergaat, weet niemand, maar als je voor het eerst samen aan je reis begint, is niets daarmee te vergelijken.<br />Diane Lane en Richard Gere spelen Adrienne Willis en dr. Paul Flanner, twee emotioneel beschadigde mensen van middelbare leeftijd. In deze film staan ze op het punt om samen aan die mystieke reis te beginnen, waar de liefde en de ontdekking van de emoties hen zullen redden.<br />Lane heeft te maken met de typische klootzak van een ex-echtgenoot die nog steeds van haar houdt, maar in haar ogen alleen omdat de vrouw met wie hij vreemd is gegaan hem niet meer wil. Hoe gekwetst ze ook door hem is, hoezeer ze ook een hekel aan hem heeft, een deel van haar overweegt echt om hem terug te nemen. Waarom vraag je dat? Omdat in het leven, en in de liefde, soms troost belangrijker is dan intelligentie. Ja, deze man heeft haar bedrogen, maar ze heeft kinderen met hem, ze heeft een leven met hem opgebouwd en er is duidelijk nog steeds een band met hem.<br />Richard Gere speelt een pas gescheiden echtgenoot en van haar vervreemde vader. Hij heeft ook net een patiënte verloren, omdat ze negatief reageerde op de verdoving. Hij wordt nu door haar familie voor de rechter gesleept en hij voelt zich schuldig, maar is gehard door de zaak. Dat is wat hem in eerste instantie naar Rodanthe heeft gebracht. Hoewel zijn advocaat hem had gezegd dat hij dat niet moest doen, voelde hij zich gedwongen om de echtgenoot van de vrouw in Rodanthe op te zoeken. Hij logeert in de Inn, waar Adrienne voor hem zorgt. Al snel vinden ze troost bij elkaar.' Gere en Adrienne hebben hun handen in elkaar geslagen en ontdekken dat ook zij een tweede kans in het leven kunnen krijgen.<br />Dit klinkt inmiddels als een eenvoudig idee voor een film, en hoewel het misschien iets is wat je al eerder hebt gezien of gelezen, zijn Gere en Lane gewoon de eigenaars van de film. Diane Lane steekt het scherm met haar glimlach aan. Haar ogen twinkelen in het donker, en het leven dat ze het personage inleidt is de moeite waard om naar te kijken. Het personage van Gere is een beetje anders. Hij is harder en verbitterder. Adrienne heeft haar pijn en haar passie nodig om hem uit zijn schulp te lokken. Hij geeft zichzelf stilletjes de schuld van zijn moeizame relatie met zijn zoon, en zij geeft zichzelf stiekem de schuld van de dood van de patiënt. Aan de buitenkant zegt hij tegen iedereen die het wil horen dat het niet zijn schuld is en dat ze een 1 op 50.000 was. Maar diep vanbinnen vreet het aan hem. Ze vinden elkaar op een moment dat ze allebei iemand nodig hebben om naar te luisteren.<br />Gere en Lane hebben al eerder samen in een film gespeeld, maar dit is de eerste keer dat ze minnaars zijn. Ze zijn getrouwd in Ontrouw, maar hier zijn ze minnaars die elkaar vinden als de mensen in hun leven hen in de steek hebben gelaten. Ze hebben een vonk en een echte chemie. Ik zou graag meer films met hen samen zien. Ik zou zelfs graag meer films met Diane Lane zien, maar dat is een verhaal voor een andere keer. Nights in Rodanthe is een zeer gepassioneerde en romantische film over twee verloren zielen die elkaar redden. Ze worden allebei betere mensen, ze worden allebei sterker. Ik heb er enorm van genoten en zou hem aan iedereen aanbevelen, niet alleen aan stellen. Dit is een film over verlossing, absolutie en tweede kansen.<br />Hij zal je ook vragen om een paar zakdoekjes mee te nemen.<br /><br />8/10/'10.