Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Geachte heer Ram Gopal Varma, ik weet niet in welke hoedanigheid ik u deze brief schrijf. Ik ben een onverbeterlijke Amitabh Bachchan-fan, nadat ik zijn neukpartij in Jaadugar heb bijgewoond. Ik eis ook een belangrijke aanduiding in de fanclub van The Godfather, aangezien ik de Coppola-klassieker vaker heb gezien dan u flops uit uw fabriek. En ik ben natuurlijk een grote bewonderaar van u geweest, vanaf het moment dat u Nagarjuna de ketting van de fiets om zijn knokkels in Shiva liet wikkelen. Toen je Sarkar aankondigde en hem jouw Godfather noemde, wilde je alleen nog maar de datum weten waarop het eerste filmpje zou worden uitgezonden, de zondag waarop de promo's zouden worden uitgezonden, de vrijdag waarop de film zou worden uitgebracht. Het was pure wensvervulling om op je werk te weten dat jij, en niet iemand die ergens tussen de mosterdvelden van Amritsar en de tulpentuinen van Amsterdam rondhing, de taak op je had genomen om de Puzo-pagina's op het grote Bollywood-scherm te herscheppen.<br /><br />Jouw cast kon dat niet.' Het heeft er meer van weg dat je voor het eerst met de legende hebt gewerkt, Abhishek als zijn zoon op het witte doek hebt gezet, Kay Kay een rol hebt gegeven die hij al jaren verdiende, vergeten gezichten als Supriya Pathak en Rukhsar hebt teruggehaald en complete niet-acteurs als Katrina en Tanishaa op de lijst hebt gezet. Vóór 1 juli had je van Sarkar de meest verwachte film gemaakt die ooit voor een Godfather-freak die Bachchan aanbad gemaakt zou worden.<br />De openingsbeelden wakkerden de hoop aan dat je verbluffend mooie sepiakleurige beelden op de tv tot leven waren gekomen. Maar nu noemde je Sarkar je eerbetoon aan Godfather in plaats van het woord 'geïnspireerd' dat je de hele tijd had gebruikt. Ik wil dat de twee scheppingen met elkaar worden vergeleken, maar als het medium hetzelfde is, zou een Kaante worden vergeleken met Reservoir Dogs en een Reservoir Dogs met een Stad Op Vuur.<br />Als je eerste en laatste reeksen de kern van een scenario vormen, gaat het allemaal om de gevestigde orde en de overdracht van macht, dan kun je de Nagares en de Corleones niet uit elkaar houden, ook al vervang je de Amerikaanse maffia door het politieke machtsspel van Maharasjtra.<br />Maar je hebt het mis, meneer Varma. Je wilde Amitabh in zijn jaren zeventig-avatar laten zien, zoals hij was opgeduikeld uit de hokken van Salim-Javed. Je wilde dat hij groter dan levensgroot op de loer lag. Je wilde dat hij zijn eigen merk(o) was. Hoe kon je dan zijn stem stelen uit naam van het zwijgen? Hoe kon je ervoor zorgen dat hij als vastgenageld aan zijn stoel bleef zitten tijdens de jacht op interessante camerahoeken? Hoe kon je hem daar achterlaten zonder zijn stem en zijn postuur, de twee dingen die zijn B zo groot hebben gemaakt? Coppola's Godfather-cameraman Gordon Willis verborg Brando's ogen gedurende de hele film, omdat ze niet in staat waren om die lijzige, hese stem of dat plotselinge knippen met de vingers te evenaren. Maar jij probeerde de Malik-act van je eigen Maatschappij te herhalen. Maar Bachchan is geen Ajay Devgan, want zijn kracht ligt niet in de starre blik en de verstikkende stilte. Je hebt de man eruit laten zien als een comateuze patiënt, wie...' Van tijd tot tijd worden we eraan herinnerd dat we naar de keukaarten moeten kijken en die voorspelbare oneliners moeten uitspreken. Daarvoor is Agneepath er, op elke willekeurige zaterdag.<br />Welke Bachchan-fan zou gaan kijken naar Kay Kay Menon die onder zijn neus de donder steelt in de scène waarin Sarkar Vishnu vraagt zijn huis te verlaten? Welke Amitabh-fan zou gaan kijken hoe hij zich concentreert op achaar en carom, in een film die over macht praat met een hoofdletter P in de promos? We kunnen niet zoveel aan in naam van zelfbeheersing en understatement! Je laat de camera niet eens vijf seconden op hem rusten als hij hoort dat zijn zoon hem wilde vermoorden. Geef mij maar de ouderwetse camera-alleen-op-Bachchan-stijl, op elke willekeurige zaterdag.<br />Je wordt natuurlijk beloond voor het feit dat je een acteur van Abhishek hebt gemaakt, eerst in Naach en nu in Sarkar. Je hebt hem ook de kans gegeven om Mallika Sherawat te laten zien dat hij net zo goed kan rennen als zijn vader. Zelfs in de korte gevangenissequentie laat je de Bachchans echt uit de tekst naar voren komen, een kans die Shaad in Bunty Aur Babli had gemist. Ik wou dat de film meer een verhaal over een vader en een zoon was geweest dan een chaotisch conflict tussen karikaturen in naam van personages, die als advertenties op internet opduiken. Ook laat je de vrouwen meer een rol spelen in het script dan Puzo en Coppola, en opnieuw verdien je alle punten omdat je ze er zo effectief in hebt weten te persen. Pathak is een welkome terugkeer als de moeder in het midden, Tanishaa beminnelijk als het verliefde meisje, Katrina een openbaring als de verwarde minnares van Abhishek en Rukhsar's zwijgen boekdelen spreken.<br />Maar subplots zijn geen klassieke remake. Als je vrij bewegende camera probeert om elk beeld een hoedje te laten lijken en je harde achtergrondmuziek onophoudelijk irriteert, worden we er voortdurend aan herinnerd dat we ons in een Fabriek bevinden. Nou ja, misschien geen Nino Rota-muziek, maar Sarkar verdiende beslist beter dan die Govinda, Govinda-songs en ongepaste fluit intermezzo's. '<br />'Meneer Varma, sommige van uw fabrieksdirecteuren hebben me verteld dat u bij elk project betrokken bent, van het toezicht op de opnameschema's tot het toezicht op de montagesessies. Misschien wordt, te midden van al die verschillende storyboards, de Bhiku Matre-schreeuw gedempt door de stilte van Subhash Nagare. Misschien moet u de luiken van de fabriek dichtdoen en aan één enkel zelfgemaakt product werken. Anders zouden uw producten producten blijven om te gebruiken en weg te gooien, geen schatten. En filmfanaten zoals ik, voor wie er geen hits en flops zijn, alleen goede film, zouden liever een film kiezen zonder Factory-afwerking, op elke willekeurige zaterdag.