Is deze recensie positief of negatief?

29 september 1990 markeerde een kleine, maar belangrijke mijlpaal in mijn waardering van horrorfilms. Dat was de datum waarop BBC1 (voor zover ik weet de enige keer) de supergriezelige horrorfilm _Just Before Dawn_ van Jeff Lieberman uit 1981 uitzond, en die maakte een enorme indruk op me. Bijna twintig jaar later ben ik blij te kunnen melden dat ik eindelijk de speciale editie met twee discs van _Shriek Show/Media Blasters_ in handen heb, en die is nog net zo griezelig en verontrustend als ik me herinner, zo niet griezeliger.<br />De plot, zoals gebruikelijk bij genrefilms (en dit was Liebermans eerste film als'regisseur te huur'). Hoewel Lieberman in elk geval alle religieuze onzin die met slangen te maken heeft uit het scenario heeft geschrapt, is het verhaal een beetje mager <0xE2><0x80><0x93> vijf sympathieke twintigers (onder wie Chris Lemmon, zoon van Jack, in een paar ongemakkelijk strakke, witte passen) wagen zich in de dichte bossen van Oregon om te gaan kamperen en een stuk land te bekijken dat aan een van hen is nagelaten. Maar _Vlak voordat de zon opkomt_ onderscheidt zich van andere imitaties omdat Lieberman geen tijd verspilt om ons te laten zien hoe krankzinnig het er op dit bepaalde stuk berg aan toegaat, met een volkomen onschuldige aan een spies geregen en een dronken predikantstruck die van een heuvel is geduwd en binnen een paar minuten nadat de film is begonnen in vlammen is opgegaan. De jongelui komen het beeld binnenrijden in een flitsende Winnebago, Blondie's 'Heart of Glass' dreunend op de soundtrack, en voor je 'Texas Kettingzaag Massamoord!' kunt zeggen, hebben ze met de voorbumper een onschuldig hert aangereden en hebben ze voor het eerst te maken met de woede van de zwaargebouwde maniak die verantwoordelijk is voor de eerste catastrofes. Boswachter Roy (George Kennedy) waarschuwt hen dat het waarschijnlijk mis zal gaan als ze nog verder gaan, maar ze gaan toch verder met de reis, weigeren de bezopen dominee een lift te geven, ook al is hij begrijpelijkerwijs doodsbenauwd, en slaan uiteindelijk ergens kilometers van de bewoonde wereld hun kamp op.<br />Hoewel het vanaf hier bergafwaarts gaat. De beste momenten voor mij zijn de momenten waarop Lieberman zijn camera lang en langzaam laat inzoomen, vanaf ogenschijnlijk onschuldige opnamen van vrolijke kinderen die in de wildernis aan het stoeien zijn, of hem gewoon een tijdje op de dichte, imposante, mensen-dwergenachtige bossen laat rusten. Hij maakt de buitenkant van Oregon net zo dreigend en onheilspellend als Kubrick de ruime interieurs van het Overlook Hotel in _The Shining_. De score van Brad Fiedel (die de afgrijselijke, vervormde herrie die de titels produceren buiten beschouwing laat) blijft aan de goede kant van opdringerig en onderstreept de langzaam escalerende dreiging met subtiliteit en flair. Er zijn nog genoeg verrassingen onderweg, zoals de ontdekking van een grietje uit de binnenlanden en haar griezelige, verontrustende familie, en een werkelijk bizarre moordtechniek die kort voor het einde van de film werd toegepast. Ik zal het niet voor je bederven. Ik heb genoeg gezegd.<br />Het is moeilijk te zeggen waarom dit ondergewaardeerde gruweljuweel door de mazen van het net is geglipt en een cultobject is geworden in plaats van een uitbrekende aanslag, maar hopelijk zal het de komende jaren herontdekt en gewaardeerd worden <0xE2><0x80><0x93> dat verdient het.