Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als Europeaan is de film een mooie terugblik op mijn tijd als student in de jaren tachtig en de ervaringen die ik opdeed toen ik in het buitenland woonde en met andere nationaliteiten omging, hoewel de omstandigheden enigszins anders waren. Klapisch (de regisseur) ging van 1982 tot 1985 naar de New York Film School, dus je zou denken dat hij op deze ervaring voortborduurt.<br />Het is interessant hoe de film de boodschap dat 'je niet moet generaliseren' afwisselt met het idee dat 'er voor elk stereotype een onderliggende waarheid is'. De Italiaanse personage is bijvoorbeeld meer gebaseerd op het cannabisaspect dan op enig bekend Italiaans stereotype. De Duitse personage heeft een paar meer beproefde stereotypen. Maar het meest stereotiepe aspect van de film is niet een personage, maar het centrale thema van ontrouw. Zoals een criticus opmerkte, is ontrouw net zo belangrijk voor de Franse film als klasse voor de Britse film.<br />Zowel het hoofdpersonage als zijn vriendin worden gespeeld als niet geheel sympathiek, wat volgens mij opzettelijk en geweldig is.<br />Het mag dan onbedoeld zijn, maar sommige van de landgenoten hebben elementen die je zou kunnen zien als een metafoor voor de rol van hun land in de EU. De Britse vrouw heeft een avontuurtje met een Amerikaan (die entertainer is <0xE2><0x80><0x93> zoals de Amerikaanse president in de jaren tachtig) terwijl de Fransman zich als de natuurlijke leider presenteert (als de huisbaas komt opdagen). Hoewel Europa niet zo divers is als New York, is het opvallend dat we slechts twee niet-blanke personages zien. Een van hen is een Chileense vrouw met inheems uiterlijk, die ondanks het feit dat ze de leeftijd van onze hoofdfiguur lijkt te hebben, niet wordt afgebeeld als een potentieel onderwerp van belangstelling. Een ander is een Gambian-Spaans of eigenlijk Gambian-Catalaanse man die een beetje verzonnen lijkt.<br />Je zou je kunnen afvragen waarom Klapisch de hoofdpersonen allemaal uit lang bestaande lidstaten van de Europese Unie in West-Europa heeft gekozen. Hoewel deze nationaliteiten een afspiegeling zijn van wat hij en ik als studenten in de jaren tachtig zouden ontmoeten, geloof ik dat uitwisselingsprogramma's in het hedendaagse Europa veel gevarieerder zijn. Het Erasmus-programma omvat zo'n 30 landen van IJsland tot Oost-Europa, waarvan er veel geen lid zijn van de EU. Ik begrijp echter wel dat de keuze van nationaliteiten die het grootste deel van de kijkers bekend is, misschien wel noodzakelijk is om de aandacht niet af te leiden van het contrast dat Klapisch wil creëren tussen het Europa van het Volk en het Europa van de bureaucratie.<br />Ondanks kleine kritieken was het een geweldige film die me deed overwegen om terug te gaan naar Europa om er te gaan wonen. Een Franse vriend van me, ook een emigrant in de Verenigde Staten, vatte onze gevoelens samen in dit staaltje van tegenstrijdigheid: 'Als Europa meer op de Verenigde Staten leek, zou ik meteen vertrekken.'