Is deze recensie positief of negatief?

Ik ging met mijn familie naar de film kijken, die een overtuigend verhaal verwachtten, zoals'meneer' en'mevrouw', en ze keerden diep teleurgesteld naar huis terug. Dit is dus een waarschuwing voor alle 'betrouwbare verhalenvertellers' om weg te blijven. 15 Park Avenue probeert geen vragen te beantwoorden of morele oplossingen te bieden voor de behandeling van geestelijk gestoorden, eerder is de bedoeling luid en duidelijk. Het stelt vragen aan ieder menselijk wezen, gezond of niet, aan de realiteit. Het roept in feite zelfs twijfels op over mijn voorgewende gevoel van geestelijke gezondheid, de veiligheid, de slavernij, de bevrediging die ik in het heden vind, is het echt wat ik ben of creëert het werkelijk een illusie waaraan wij ons allemaal wanhopig en soms onwetend vastklampen om de verwaarloosde'meethi' valse troost te bieden? Waarom doet anjali zo maniakaal haar best om haar geestkracht te tonen terwijl ze werkelijk gekweld wordt door het besef dat ze een monster aan het worden is? Zijn we niet allen die denken dat we ''normaal'' zijn, werkelijk monsterlijk en diep vanbinnen hulpeloos kwetsbaar? Is het niet beter om zelfs maar krankzinnig gelukkig te zijn dan de indruk te wekken van ''normaal'' terwijl je je kwetsbaarheid probeert te onderdrukken? _toethi_ doet dat dapper, waanzinnig, oprecht, en de maatschappij betitelt haar als ''schizofreen'' <0xE2><0x80><0x93> het einde bracht me eerst in verwarring, maar dan besef je dat _toethi_ dapperheid en oprecht geloof haar hebben gebracht waar ze wilde zijn. Ze vond wat ze zocht, zonder zich iets aan te trekken van wat de maatschappij over haar zoektocht te zeggen had. En het zijn de schijnbaar 'echte' mensen <0xE2><0x80><0x93> anjali, de psychiater, en jojo <0xE2><0x80><0x93> die nooit iets bereiken. Mijn familie denkt dat ik ook schizofreen ben in mijn pogingen een film te begrijpen die voor de rest van de wereld grotendeels 'gek' is.