Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Beroepscrimineel en misdaadbaas Abel Davos (Lino Ventura) is al meer dan 10 jaar op de vlucht en houdt zich schuil in Milaan, Italië. Tijdens zijn afwezigheid is hij in zijn geboorteland Frankrijk ter dood veroordeeld voor zijn misdaden. Gedesillusioneerd over zijn leven in Italië en de politie die hem op de hielen zit, besluit hij terug te keren naar zijn oude stek in Parijs. Abel stuurt zijn vrouw Therese en twee jonge zoons vooruit naar Nice, en Abel en zijn opvolger Raymond Naldi plegen een laatste overval om hun nieuwe leven in Frankrijk te bekostigen. De overval levert een schamele half miljoen francs op, veel minder dan hun bronnen hadden voorspeld, en met de politie op hun hielen weten ze Nice te bereiken, waar ze zich korte tijd schuilhouden. Nadat ze een plezierboot van een plaatselijke bewoner hebben gestolen, proberen ze San Remo te bereiken, een toeristenplaats waar ze gemakkelijker op zullen vallen, maar ze worden op een verlaten strand aangehouden door gewapende douanebeambten, er volgt een schietpartij en Therese en Naldi worden allebei gedood. Een nu gewonde Davos met twee kinderen op sleeptouw zal gemakkelijk door de politie worden opgemerkt, dus doet hij een beroep op zijn oude vrienden in Parijs om hulp te sturen, maar die zijn verhuisd sinds hun oude vriend is ondergedoken en zijn niet al te happig om zelf een risico te nemen, dus sturen ze een kleine dief, Eric Stark (Jean Paul Belmondo) om hem te redden. Davos walgt ervan dat zo'n nederige dief hem te hulp wordt geroepen, ondanks het feit dat hij het meteen aan de stok heeft met de charmante Stark, wil hij weten waarom hij is afgewezen, maar hun verraad houdt daar niet mee op. De film _Classe Tous Risques_ was geschreven voor het witte doek door de voormalige bajesklant José Giovanni ( _Le Trou, Le Clan des Siciliens_ ), met Ventura al aan het roer. Giovanni wilde een unieke regisseur voor het project. Ventura stelde een assistent-regisseur voor die zijn aandacht had getrokken bij een eerder project, ene Claude Sautet, die destijds bekendstond om zijn hulp aan Georges Franju in _Les Yeux sans Visage_. Sautet was het onmiddellijk met hem eens en de rest is geschiedenis, zoals dat heet. Sautet maakte een mooie gangsterfilm, die veel aandacht besteedt aan personages en relaties. Davos die voortdurend ondergedoken zit, heeft tijd genoeg om na te denken over zijn leven, verleden, heden en toekomst, zijn vriendschappen die niet langer lijken te zijn wat hij dacht dat ze waren, zijn nu overleden vrouw en wat er van zijn twee jonge zoons zal worden. Ventura als karakterspeler heeft me altijd verbaasd, omdat hij zowel in de politie- als in de criminele broederschap zowel op zijn gemak en overtuigend overkwam. Hier is zijn vermoeide optreden subliem en krachtig, terwijl zijn wereld om hem heen instort en de eenzaamheid en eenzaamheid van een voortvluchtige man zijn intrede doen. Ventura's vroegere beroep als profworstelaar heeft zijn nut, want hij gooit parisiens met een volmaakt gemak in het rond. Belmondo als Stark verlevendigt de andere verhaallijn in de film, die van zijn ontluikende relatie met een meisje dat hij onderweg ontmoet. Met zijn oprechte charme, zijn openhartigheid tegenover deze vrouw die gevaar loopt dat hij maar een 'Voleur' is en dat 'het enige goede aan mij is dat ik links ben' terwijl hij haar agressor buiten westen slaat, is het ook een genot om te zien, want ze valt toch al voor hem. Belmondo's optreden werd toen over het hoofd gezien, omdat Godards Avant de Soufflé pas drie weken daarvoor was uitgebracht, Godard die de eer kreeg voor zijn ontdekking van de nieuweling, zijn veelzijdigheid in deze twee films, het feit dat hij er was voor iedereen om te zien en te bewonderen. Sautet geeft er de voorkeur aan de acteurs het werk te laten doen met een enkele blik of een enkele blik die het verhaal alleen maar verduidelijkt, naalden om aan te geven dat deze Noir-fan in de toekomst meer van Sautets werk zal bekijken.