Wat is het sentiment van de recensie?

Vijf Vingers leunt zwaar op de barbaarse, schokkende Hollywoodtactiek om blijkbaar een positieve filmrespons op te wekken. Op dat punt faalt de film de hele tijd, vooral omdat hij te visueel is om serieus te worden genomen. Ik vond het walgelijk en walgelijk dat Vijf Vingers zelfs maar was gemaakt, en in feite moest ik mezelf dwingen om ernaar te blijven kijken. Marteling is op zichzelf al gruwelijk. Zelfs de geluiden die uit een kamer komen waar iemand wordt gemarteld zijn gruwelijk. Maar kennelijk vonden de makers van deze stinkende film dat niet genoeg. Het moest veel verder gaan dan wat nodig was, en eenvoudigweg alle kansen die deze film had om iets zinnigs te zeggen, tenietdoen. Om die reden kwam deze film op mij over als iets wat alleen maar op eigen bevrediging was gericht. Five Fingers verlaagt zichzelf ook min of meer tot de status van een B-film, louter en alleen door zich te wijden aan het manipuleren van de tijd. Met andere woorden, we krijgen het heden te zien en daarna wordt het verleden in fragmenten onthuld. Dit is een beetje een afwijking van de normale Hollywood-manipulatie van de tijd. Terwijl de kijker normaal gesproken bladzijde 95 in een 100-pagina's script te zien krijgt als het begin van de film, en vervolgens de rest van de film in feite het einde verklaart, is Five Fingers er alleen maar op uit om terug te flitsen, wat tegen het eind van de film behoorlijk vermoeiend wordt. Al met al gaf Five Fingers me het gevoel dat ik stom was omdat ik de hele film had gezien, want martelen is duidelijk obsceen, en het was zeker niet nodig om mijn toevlucht te nemen tot grafische verminking om dat duidelijk te maken. Het verbaast me dat Dick Cheney aan het eind geen gastoptreden maakte als een soort martelheld. Deze film is een perfect voorbeeld van wat er gebeurt als een belangrijk onderwerp in handen valt van hebzuchtige, hersenloze sukkels.