Is deze recensie positief of negatief?

De driedelige serie eindigde gisteravond op PBS, wat volgens mij de eerste keer was dat de serie breed werd uitgezonden voor een Amerikaans publiek. De rijke tekst en de unieke kwaliteit van de filmopnamen zijn hoogtepunten. Het lijkt heel nieuw om een actiespel te zien en te horen met gebruikmaking van de taal van Georgisch Engeland, waarbij Jane Austens gefilmde salons het voornaamste voorbeeld zijn van die vorm van spreken. Toch is het de omvang van het drama die de zintuigen overweldigt, waardoor de vreemde taal perfect in elke scène past. Een dergelijke openlijke blootstelling aan een oude werkelijkheid roept herinneringen op aan literaire giganten als Tolstoj of Shakespeare, terwijl het tegelijkertijd onderhoudend is op de manier van een C.S. Forester of Patrick O'Brian-zeesage. De universaliteit van de fundamentele menselijke conditie ligt in het middelpunt ervan.<br />Narrator Talbot, gespeeld door een acteur met de bijna volmaakt toepasselijke naam Benedict Cumberbatch (daar kan zelfs Dickens niet aan tippen!) tussen saai jingoisme en extreme kwetsbaarheid, een krachttoer van de acteur. Ik kan me zelfs niet herinneren dat ik bij deze zeer goede cast ooit een misstap van interpretatie heb opgemerkt. Dat is niet alleen een eerbetoon aan de acteurs zelf, maar ook aan de regisseur.<br />Het meest indrukwekkende element is echter hoe het volmaakte leven aan boord van een oorlogsschip op weg naar Australië in het begin van de negentiende eeuw wordt gepresenteerd. Dat geldt vooral voor de manier waarop de beweging van het schip zelf bijna een personage wordt, iets waar zeeverhalen zelden rekening mee houden, behalve als achtergrond. Iedereen die ooit in levenden lijve mal de mère heeft meegemaakt, zal het onmiddellijk herkennen, en des te meer beseffen hoe moeilijk het moet zijn geweest om het binnen de context van de film te herscheppen.<br />Dit is geen fantasierijke Piraten van de Caraïbische Zee. Er moet enige moeite worden gedaan om de nuances ervan te begrijpen.