Wat is het sentiment van de recensie?

Terwijl ik tijdens het SXSW-filmfestival van de ene film in de andere ben gesprongen, is deze film van de première me bijgebleven. Merkwaardig, want het is een duistere komedie met een nogal absurd uitgangspunt.<br />Een familie van hypergestoorde fundamentalisten in een kleine gemeenschap van gelijkgestemden wordt door een auto-ongeluk veranderd. Drie van de vier hebben dezelfde bijna-doodervaring waarin ze volledig openstaan voor het idee van de erfzonde (ik zal deze scène niet bederven met de details). De vierde, een cheerleader op de middelbare school, is niet alleen de enige die fysiek gewond is, maar ook onveranderd en is nu getuige van wat haar krankzinnige, kennelijk geestelijk bankroete familie is geworden. Elk nieuw moment brengt een nieuwe schandaligheid met zich mee als ze onschuldig naakt en in alle opzichten eerlijk zijn geworden en haar en daarna de gemeenschap met afschuw vervullen.<br /><br />Vergeven aan de Franklins heeft de mooiste seksuele scène tussen man en vrouw die ik ooit heb gezien, tot en met het liedje 'Deliver Me' van Sarah Brightman, een liedje dat nu tranen in mijn ogen kan brengen.<br />De cast is fantastisch. Robertson Dean als de vader, Vince Pavia als de zoon en Aviva als de cheerleaderdochter zijn uitmuntend, Mari Blackwell speelt Peggy, de vragen stellende buurvrouw en beste vriendin van de moeder, perfect, een veel genuanceerder, meer aangedikt, echt karakter dan wat het had kunnen zijn (iedereen in het midden van Amerika kent een Peggy). En Theresa Willis straalt echt als Betty, de moeder. De acteurs die de drie wisselende personages spelen, nemen veel risico's, en die risico's werpen vruchten af.<br />Ik hoop dat deze film breed wordt uitgezonden <0xE2><0x80><0x93> zo ja, dan ben ik van plan hem nog eens te zien.<br /><br />Zeer accurate recensie op: www.fosteronfilm.com/phil/forgiving.