Is deze recensie positief of negatief?

Ik vond de eerste _De Wrede_ goed. Ik kreeg er echt de kriebels van en er zat iets in waardoor ik hem graag nog een keer wilde zien. Dat er iets ontbrak aan dit vervolg. Er was geen creativiteit, niets nieuws of origineels, niets wat echt in je hoofd blijft hangen. Het zijn mensen die sterven omdat een enge geest uit de schaduwen komt en boe zegt. En meestal was het helemaal niet zo eng.<br />Wat de plot betreft is deze film een dood spoor. Amber Tamblyn is een goede actrice, maar ze kreeg niets te doen, en Karens dood leek echt onbevredigend omdat die zo snel kwam. Ik was ook teleurgesteld in het subplot van Kayako's moeder. Ik dacht dat ze misschien een manier zou kunnen bieden om de Wrok te bestrijden, maar ze sterft in de handen <0xE2><0x80><0x93> het haar? <0xE2><0x80><0x93> van Kayako. Dat was zo'n stomme wending. Al met al is het moeilijk om te voelen dat personages van het begin af aan weten dat ze zullen sterven. Allemaal op dezelfde manier. En ze kunnen er niets aan doen. Het voelt niet als een wreed lot dat hun te wachten staat. Het is alleen maar saai, omdat je weet wat er gaat gebeuren. Als ze iets hadden gehad om tegen te vechten, zou dat de spanning hebben verhoogd, zelfs als ze hadden gefaald. Als er enige hoop was, zou het de angsten gerechtvaardigder hebben gemaakt. Nu wacht je alleen maar tot ze sterven. In de eerste film was Karako echt angstaanjagend, maar deze keer zagen we haar te vaak, en dat maakte het er niet beter op. In sommige scènes was ik nog steeds bang, maar ik raakte al aardig gewend aan dat enorme oog en dat blauwe gezicht. De makers beseften kennelijk dat dit zou gebeuren, want ze voegden er nog andere angstaanjagende geesten aan toe. Ja, ik was bang in die scène met de schoolpsychologe - ook al wist ik meteen waar het heen zou gaan, zodra ze zei: 'Ik ben in het huis geweest.' Een leuk detail. Toshio was echter helemaal niet angstaanjagend in deze film. Ik was veel banger voor de niet-blauwe Toshio met de zwarte ogen en de wezenloze blik die soms in de eerste film te zien was. Een blauwe jongen die in de hoek zit doet me niets.<br />Sommige personages leken echt onnodig <0xE2><0x80><0x93> de beruchte melkscène met het meisje van wie ik me de naam niet eens kan herinneren. Ik was niet bang, het was gewoon 'huh?' Ik weet niet eens of de schoolmeisjes wel echt nodig waren. Karen had de wrok met zich mee kunnen nemen naar de VS. Het had mensen die iets met haar leven te maken hadden kunnen doden, iedereen op de begrafenis, of iets dergelijks. Toch zou het saai zijn geweest om ze allemaal te zien sterven, maar het was echt irritant om aan zoveel mensen te worden voorgesteld die niets met haar te maken hadden. Ik had een hekel aan de 'ik zal je geen moeder noemen'-scène. Aubreys moederproblemen waren al even saai. Maar het jongetje was een ontroerend personage.<br />Het vervolg op Ju-On was veel enger dan dit. Er zaten een paar nieuwe wendingen in <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld dat dromen en werkelijkheid veel meer vervaagden <0xE2><0x80><0x93> en zelfs al kreeg ik er een behoorlijk neerslachtig gevoel van, op de een of andere manier was ik ook tevreden. Ik kon een beetje nadenken en me dingen afvragen. Deze film bezorgde me alleen maar goedkope angsten.