Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als alle films vernietigd moesten worden en er maar één gespaard kon worden, dan moest dat _Dood in Venetië_ zijn. Het is een monument in de filmgeschiedenis. Er is veel kritiek op deze film omdat hij traag, saai en te voor de hand liggend is als het gaat om waar het om gaat (een oude man ontdekt de schoonheid van een jonge jongen en wordt op tragische wijze vernietigd, eerst mentaal, dan fysiek). We moeten deze film waarderen om wat hij is. _Morte a Venezia_ is meer dan dertig jaar geleden opgenomen en toont een periode die zelfs nog verder teruggaat, aan het begin van de twintigste eeuw.<br />In die tijd was het leven traag in vergelijking met nu. Mensen werden geacht zich op een bepaalde manier te gedragen en hun ware emoties zelfs voor zichzelf te verbergen. Directeur Visconti en Dirk Bogarde, de hoofdrolspeler, slagen er op bewonderenswaardige wijze in om te laten zien hoe de oudere componist Von Aschenbach zijn romantische belangstelling voor een jonge jongen ontdekt. Voor een man als Von Aschenbach moet dit in zijn tijd een te grote schok zijn geweest om ermee in het reine te komen. We zien zijn innerlijke strijd, voornamelijk op het gezicht van Bogarde, tegen de prachtige achtergrond van Venetië en begeleid door de meest fantastische muziek, gecomponeerd door Gustav Mahler.<br />Deze film is traag, dat valt niet te ontkennen. Geen special effects, geen achtervolgingen in auto's of gevechten om het publiek op zijn plaats te houden. Ook geen perverse seksscènes; de interactie tussen man en jongen blijft beperkt tot steelse blikken van verre en af en toe een glimlach. In feite gebeurt er dus niet veel in deze film? Niet als je wilt dat je zintuigen worden bespeeld als de snaren van een viool in een romantisch concert. Dit is de film om dat te bereiken.