Wat voor toon heeft de volgende recensie?

William Wellmann, die een van de opwindendste stomme films aller tijden regisseerde, Wings (1927), keert hier terug naar de lucht met een ander adembenemend verhaal over durfals. Wellmann was in de Eerste Wereldoorlog een luchtheld en niemand kende tweedekkers zoals hij. Hier zijn ze, stuntvliegend, neerstortend, exploderend in de lucht en alles wat je maar kunt bedenken, plus een fascinerende glimp van commerciële luchtoperaties in 1932. En er is een goed, sterk verhaal, uitstekend gespeeld door de sombere Richard Barthelmess (de zwijgende ster die verscheidene films maakte met D.W. Griffith), Sally Eilers en Tom Brown. Wat een opluchting om een echte vrouw met echt vuur en karakter te zien in plaats van zo'n gefotoshopt poppetje dat tegenwoordig in Hollywood in films speelt en er allemaal hetzelfde uitzien. Het is een triest verhaal, gespeeld met oprechte pathos en goed gedoseerd. Tegen het eind van de film zijn er een paar buitengewoon opwindende scènes van gevaar en redding, en wat de meest ingenieuze blinde landing moet zijn die ooit is bedacht. Ik durf de ingenieuze aspecten van die specifieke episode niet te verraden. Het personage dat door Barthelmess wordt gespeeld lijkt heel erg op Wellmann zelf, een waarlijk wilde relschopper in de lucht. Iedereen die van vroege luchtacrobatiek houdt, zou deze film prachtig vinden, en hij is geweldig.' Het is heel bevredigend voor iedereen die houdt van goed, degelijk vermaak, liefde, tranen en non-stop actie, allemaal gecombineerd in een soort verrukkelijke omelet.