Wat is het sentiment van de recensie?

Ik herinner me geen film die zo handig de emotionele verwoesting van de oorlog laat zien, zoals weerspiegeld in één enkele echtelijke relatie. Het middelpunt van de film is de verbintenis tussen Ullman en Von Sydow <0xE2><0x80><0x93> de twee komen in elke scène voor. In de loop van de film ervaren ze een omkering van hun rol <0xE2><0x80><0x93> de een heeft de kracht om te overleven en de ander wordt door dromen gereduceerd tot een emotioneel escapisme. Beiden zullen een deel van hun menselijkheid verliezen, maar de een in grotere mate dan de ander. De personages en de kijker maken periodes van fluctuatie met betrekking tot close-ups <0xE2><0x80><0x93> de camera trekt zich terug en verdwijnt, geluid verdwijnt, woorden gaan verloren, en de camera keert terug naar schilderachtige close-ups van zijn gezichtsuitstralende sterren. Door de verwarring en de fluctuatie is deze film voor sommige kijkers misschien moeilijk te volgen, maar onder de meesterhand van Bergman is het allemaal doelgericht. Ik denk dat het gebruik van een 'valse' oorlog de film tijdloos maakt, net zo relevant als altijd, en dat door de focus op de menselijke relatie door de oorlog, de film voor iedereen relevant is. Het stel zou iedereen kunnen zijn. De film is niet geworteld in plaats of tijd, maar eerder in emotie. Een unieke en effectieve oorlogsfilm, anders dan alle andere. Bergmans films zijn virtuoos in het presenteren van menselijke relaties - dat hij dit in een oorlogsfilm verwerkt is meesterlijk.