Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dus huurde ik deze film in de hoop meer te weten te komen over de Democratische Republiek Congo (DRC) en het begin van haar onafhankelijkheid van de Belgische overheersing. Ik vond het spannend om kennis te maken met de figuren die bij de geschiedenis van de DRC betrokken waren, met name Lumumba en Moboetoe. Ik wilde zien hoe de nieuwe Kongolese regering de verschillende groeperingen tegen de koloniale overheersing bijeen probeerde te brengen, de politieke motieven achter elk van hen, de redenen achter het besluit van België om de DRC zijn onafhankelijkheid te geven, en ook hoe de Verenigde Staten en de voormalige Sovjet-Unie erbij betrokken waren. Helaas bleven al mijn vragen grotendeels onbeantwoord. 'Ik weet niet of ik het mis heb, maar als dat zo is, is het des te triester, want dan moeten de makers gewoon te druk bezig zijn geweest om alles erin te krijgen en hebben ze alle details verdoezeld in een poging een allesomvattende geschiedenis te creëren. Wat de reden ook is, het feit blijft dat de film een tijdlijn zou kunnen zijn van zinnenlange verklaringen en feiten die op het scherm zijn gedrukt.' De film gaat door elke belangrijke gebeurtenis heen en vertelt de kijker op de man af wat er precies aan de hand is, waarbij hij de feitelijke details gladstrijkt en de grote dingen overslaat. Zo is er bijvoorbeeld de scène waarin Lumumba wordt gevangengenomen door het steeds opstandiger leger dat door Mobutu wordt geleid. In deze situatie hebben de soldaten drie mogelijke gezichtspunten: één dat ze sympathiseren met Lumumba, één dat Lumumba verheerlijkt, en één dat in het midden staat, sympathiserend en toch gehoorzamend aan bevelen. In de scène spreken drie soldaten in de scène, en ze geven een onopgesmukte weergave van hun gezichtspunt. Om vervolgens de werkelijke spanningen die deze tegengestelde standpunten oproepen te vermijden, voegen de schrijvers van het script er gewoon wat willekeurige schoten aan toe, er komen meer legerjongens opdagen en uiteindelijk slaan ze gewoon iedereen in elkaar. Dat is de omvang van de reflectie van de film. Meestal geeft elke personage gewoon zijn fundamentele motieven prijs, de andere personages reageren met die van hen, en dat is dat. Er valt weinig te vertellen door daden; zelfs de dingen die ze zeggen zijn direct op het pijnlijke af. Het is moeilijk te geloven dat de mensen die ze vertegenwoordigen zich echt zo hebben gedragen. Bovendien, in de context van deze directheid, zijn zaken als politieke spanning tussen facties teruggebracht tot de simpele erkenning van het feit <0xE2><0x80><0x93> we komen er nooit achter wat die facties zijn, wat ze zijn.' De personages zijn ook eendimensionaal en vlak; helaas weet ik niet of Lumumba in werkelijkheid een hartstochtelijke vrijheidsstrijder was die de idealen van de Congolese eenheid nastreefde, maar na een uur of zo in de film vertrouwde ik er zeker niet op dat de film me dat zou vertellen. De DRC heeft, zoals veel ontwikkelingslanden, een gecompliceerde en belangrijke geschiedenis, vooral in de periode die aan de onafhankelijkheid voorafging en die erna kwam. Maar het vertellen van deze geschiedenissen zal niet nuttig zijn, tenzij de complexiteit van de situaties wordt erkend. Lumumba besteedt geen aandacht aan deze details en uiteindelijk vertelt hij de kijker weinig meer dan de meest algemene samenvatting.