Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb kortgeleden deze film gezien in de hoop een accuraat beeld te krijgen van de bloedigste slag van de twintigste eeuw. Ik kreeg wat ik had verwacht en nog veel meer. En dan te bedenken dat ik deze film toevallig tegenkwam, nog voordat ik er zelfs maar van had gehoord. Het is een Duitse film uit 1993, dus het zal me niet verbazen dat hij bijna helemaal onbekend is bij het moderne Amerikaanse publiek. Dat is jammer, want dit is echt een opmerkelijke film, ik durf te zeggen dat hij even goed, zo niet beter, is dan _Plezier in de oorlog_, _Volledig metalen harnas_, _Apocalyps_, en _Alles rustig aan het westelijke front_, allemaal iconische oorlogsfilms.<br />1942: de Tweede Wereldoorlog is in volle gang. nazi-Duitsland heeft het vasteland van Europa en delen van Noord-Afrika bezet, waarna Adolf Hitler de volledige invasie van de Sovjet-Unie gelast. Een noodlottige zet die nazi-Duitsland uiteindelijk tot de nederlaag verdoemt. In de eerste fase verloopt de invasie goed en de Duitse legers veroveren grote delen van het Sovjet-territorium, maar er volgt een cruciale slag bij Stalingrad, een stad die grote symbolische en strategische waarde heeft. De slag verandert al snel in een bloedbad van epische proporties, een nachtmerrie voor zowel de Duitse als de Russische soldaten. Op het punt de stad in te nemen worden de Duitsers plotseling in de tegenaanval gestuurd door de Russen, die uiteindelijk het hele Duitse 6de Leger in Stalingrad de pas afsnijden. Tot overmaat van ramp breekt de Russische winter aan, die de Duitsers ongelooflijk veel leed bezorgt. Deze hele slag wordt gezien door de ogen van een paar jonge Duitse soldaten die niet alleen vechten voor hun leven tegen de Russen en de barre winter, maar ook tegen hun eigen Sadistische officieren die alleen maar geïnteresseerd zijn in medailles & glorie en de generaals die weinig achting hebben voor de gemiddelde infanterist.<br />Deze film zal me nog een tijdje achtervolgen. De Duitse Soldaten waar de film zich op concentreert zijn zo jong en naïef, en dan worden hun menselijkheid en geestelijke gezondheid hun ontnomen en heb je echt medelijden met ze omdat hun niet de demonische nazi's vaak in de film worden geportretteerd. Alles waar ze voor vochten was niet meer belangrijk, alles waar ze in geloofden was vernietigd, en nadat ze in Stalingrad een gruwelijke strijd tegen de Russen hadden geleverd, zagen we ze nog verder aftakelen toen de winter inviel en velen doodvroren. De scènes van Battle & Winter waren als een afschuwelijke nachtmerrie, maar het voelde ook zo echt. Het is verbazingwekkend, in het begin zien we stoere jongemannen in de bloei van hun leven, en aan het eind zijn ze nog slechts lege omhulsels van hun vroegere zelf, die van alles zijn ontdaan. Na zoveel bloedbaden te hebben gezien, lieten deze mannen gewoon hun wil om verder te leven varen, het was echt triest. Als er eindelijk een moment van hoop is, worden ze verraden door Hitler, die deze mannen uiteindelijk een gruwelijke dood laat sterven, wat gewoon een van Hitlers misdaden is: de mannen die voor hem vochten in de steek laten om door de Russen afgeslacht te worden.<br />Een goede anti-oorlogsfilm schetst de gruwelen van de oorlog en dat is wat deze film doet. De slag om de tractorfabriek komt het dichtst in de buurt van de hel op aarde, maar zo was de Slag om Stalingrad eigenlijk ook. De Duitse & Russische soldaten werden met menselijkheid afgebeeld, alleen de rotte appels (met name aan de Duitse kant) verdoemden de mannen. Waar het op neerkomt is dat deze film verbazingwekkend is, want we zien hoe mannen fysiek & emotioneel instorten tijdens de oorlog. We hebben allemaal onze grenzen en deze mannen werden ver over hun grenzen geduwd in de dodelijkste strijd van onze tijd. Wat de gemiddelde infanterist in Stalingrad doormaakte was onvoorstelbaar. Zelfs als ze alles wat ze hadden gezien & gedaan hadden overleefd, zouden ze voor hun leven getekend zijn.<br />Stalingrad laat ons zien waarom de oorlog de hel is en hoe de hel er precies uitziet.