Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb dit weekend weer naar Cold Mountain en The English Patient gekeken. De eerste is een melodrama over de Burgeroorlog over Inman (Jude Law), een soldaat van de geconfedereerden die het leger in de steek laat om terug te keren naar Ada Monroe (Nicole Kidman), een meisje dat hij nauwelijks kent. Beide films zijn liefdevol geregisseerd door Anthony Minghella die uitstekend werk levert. Hoewel, Cold Mountain is heel goed, het had een geweldige film kunnen zijn met de juiste cast en minder ouderwetse plattelandsdialogen.<br /><br />Voor romantische epos hebben we een overtuigende heldin nodig. Voor The English Patient hadden we Kristin Scott Thomas, die perfect was gecast als de slimme, verleidelijke en mooie Katherine Clifton. Het grootste probleem met Cold Mountain is Ada, die dom en onbenullig overkomt en als je haar niet zou kennen, zou je denken dat Inman na één kus geobsedeerd zou kunnen raken. Als actrice heeft Kidman maar een beperkt bereik, en meestal speelt ze streng kijkende vrouwen die met stoïcijns gedrag tegenslagen het hoofd moeten bieden. Kidman was ook te oud om de verliefde jonge vrouw te spelen. De film had een jonge actrice nodig die charmant, warm en kwetsbaar kon spelen. Voor iemand die zogenaamd onder de ontberingen en de honger leed, leek ze belachelijk weldoorvoed en overdreven gekleed. Kidman was zo onberispelijk verzorgd dat het leek alsof ze voor elke scène drie uur lang was opgemaakt. Michele Pfieffer had die rol in haar jonge jaren perfect kunnen spelen. Zelfs Natalie Portman zou een verbetering zijn geweest.<br />Renee Zelleweger was gepaster uitgedost, maar haar geanimeerde vertoning was een aanslag op het decor, maar misschien probeerde ze dat goed te maken voor Kidman. Jude Law speelde in zijn eigen stomme film de rol van Odysseus, maar hij speelde zijn rol goed. Ray Winstone was uitstekend als de Londen-Zuidelijke schurk.<br />Tijdens de Burgeroorlog waren de mensen naar hedendaagse maatstaven waarschijnlijk niet erg goed opgeleid en misschien spraken ze wel in eenlettergrepige woorden. Maar als je naar BBC-versies van Dickens, Austen of mevrouw Gaskill kijkt, is iedereen welbespraakt. Misschien is dit onrealistisch, maar het zou mijn amusement verhogen.