Wat is het sentiment van de recensie?

Wat ik hoopte (of zelfs verwachtte) was de welbekende'stop-motion'-beelden en extreem langzame bewegingen, extreem inzoomen en alle omhelzingen van vissenogen. Kortom: de kunst van a) het vinden van interessante visuele gebeurtenissen en b) ze vast te leggen op een manier waar het menselijk oog niet toe in staat is, om ze opnieuw af te spelen zodat het menselijk oog ze kan zien. Het spul dat de Qatsi's de meeste hits bezorgde.<br />Ik vroeg me alleen af hoe de creatie van het geheel bij de titel zou passen.<br /><br />Toen ik de film had gezien, kreeg ik het gevoel dat de aandacht in dit derde deel op de boodschap gericht was en niet op de verpakking. Dat is prima, vooral omdat de boodschap zo belangrijk is. Maar ik kende de boodschap al, en het leek erop dat me verder niets meer te wachten stond. Meer dan de helft van de film werd door een ander filter gescalpeerd of gekleurd of geprojecteerd of getransformeerd. Het leek veel op de effecten die je videocamera heeft, maar die je nooit gebruikt. Veel van de beelden zouden mooier zijn geweest zonder de filters, zoals de giraffe- en de zebrajacht. Je zou kunnen zeggen dat 'technologie of welke kwaadaardige bron van de mens dan ook onze mooie natuur heeft misvormd', maar waarom zou je die jaren zeventig-effecten gebruiken om dat te symboliseren? Op het moment dat er meer dan 10 minuten achter elkaar van dit goedkoop uitziende effect was geweest, was ik klaar om te vertrekken. Ik bleef zitten. Maar dan was er nog de slow motion: slow motion is goed omdat het je de tijd geeft om de bewegende beelden te analyseren. Maar als er niet meer dan 24 of misschien 50 of 60 beelden per seconde zijn, dan is er gewoon niet genoeg beweging om af te remmen. Alsjeblieft, neem de beweging-om-af te remmen sneller op, zoals gedaan werd met de prachtige opnamen van het schuimende en spetterende water (sommige) en de lachende mensen en het drilllied-zingende soldaten. Ik geef toe dat archieffoto's niet opnieuw gemaakt kunnen worden, maar ik had toch al veel van die beelden gezien, het had niet beter gekund. Het moet een hoop werk zijn geweest om de archiefbeelden door te spitten, en de effecten zijn vast niet zo gemakkelijk toe te passen en te arrangeren. Bovendien was er een hoop werk door elkaar gehusseld. Daaruit blijkt dat de maker er niet op uit was de film langer te maken of zichzelf te sparen. Maar ik vond die door elkaar gehusselde dingen helemaal niet leuk... Het idee erachter was soms leuk of zelfs slim, maar de uitvoering was onvoldoende. De door de computer gegenereerde beelden zaten me niet zo erg dwars, hoe verouderd ze ook waren. De 'fragmenten' die door elkaar heen liepen (in het eerste deel van de film) leken recenter en waren leuk. Mandelbrot is altijd leuk, de fractal-berg was minder. Ik was blij te horen dat een cello een belangrijke rol in de muziek speelde. Een beetje minder vibrato op bepaalde momenten zou passend zijn geweest bij Glass' muziek, maar dat is een kwestie van smaak. Net als al het bovenstaande, natuurlijk. Ik hoop echt dat er binnenkort weer een Qatsi-verhaal te vertellen zal zijn, waarin de computerbeelden een minder belangrijke rol zullen spelen en dat iemand zal inspireren om weer het veld in te gaan.<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>