Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb deze film ongeveer 30 jaar geleden op de late avond op de televisie gezien in Buffalo en ik popel om hem nog een keer te zien voordat ik... nou ja... je weet wel. De interactie tussen de hoofdpersonen na de 'overval' van de Tijger (Eli Wallach) op zijn prooi (Anne Jackson) in een mislukte ontvoeringspoging is absoluut hilarisch. Charles Nelson Reilly's vertolking van een neurotische universiteitsdecaan (?) of faculteitshoofd is onbetaalbaar. Hoeveel films kun je opnoemen die de menselijke strijd om betekenis en vervulling kunnen verlichten door je van begin tot eind aan het lachen te maken? Deze film herinnert ons eraan dat we allemaal in dezelfde strijd verwikkeld zijn, ongeacht klasse, ras, sekse of religie. En wie kan het tafereel vergeten van de eigenaar van een huis in een buitenwijk die op handen en knieën die paar sprietjes onkruid te lijf gaat die in één nacht op zijn perfect gemanicuurde gazon durven te verschijnen?