Is deze recensie positief of negatief?

'Kerstmis in Connecticut' is een absoluut juweel en moet je met Kerstmis zien! Elizabeth Lane, een voorloper van Martha Stewart, is columniste voor tijdschriften en de _ne plus ultra_ van de huisvrouw: de perfecte echtgenote, moeder en huisgodin. Het enige is dat ze geen van deze dingen is: een complete bedriegster. Helaas voor haar staat ze op het punt om ontmaskerd te worden. Haar uitgever, Mr. Alexander Yardley (een briljante komische wending van Sydney Greenstreet) komt op het briljante idee om een beroemde oorlogsheld uit te nodigen voor de kerstvakantie op Elizabeths 'perfecte boerderij'. Het enige is dat er geen boerderij is, 'perfect' of anderszins. De komedie gaat over hoe Elizabeth haar ware identiteit verborgen moet houden om haar baan niet kwijt te raken. John heeft toevallig een boerderij in Connecticut, dus dat probleem is opgelost. Maar hij wil wel met Liz trouwen, maar zij wil niet met hem trouwen. Hij biedt haar aan met haar te trouwen, hoewel hij weet dat ze niet hetzelfde voor hem voelt als hij voor haar. Hij doet het aanbod toch en verzekert haar dat hij bereid is te wachten. En dan komt Barbara Stanwyck, als Liz, met een van de meest vernietigende neerbuigende opmerkingen die ik ooit heb gehoord. Met volmaakte onschuld antwoordt ze: 'Zou je zo lang kunnen wachten?' Bah! Bovendien zijn de scènes tussen Una O'Conner en S.Z. Sakall hilarisch. Ze lijken elkaar niet te mogen (hoewel je zou denken dat ze dat wel doen). Ze zijn rivalen in het huishouden, en het verminkte Engels van S.Z. Sakall wordt geëvenaard door Nora's verstikte uitspraak van zijn naam ('meneer Basternook'). 'Mijn naam is FELIX!' Het is verbazingwekkend hoe kerstachtig deze zwart-witfilms zijn. Geweldige karakters van alle betrokkenen. Deze moet je niet missen!