Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Schrijver-regisseur Dean Bell zorgde voor veel verrassingen en boeiende momenten in deze bescheiden maar boeiende wegfilm. Zijn dialogen waren gevat en zijn gebruik van heel korte flashbacks was vooral effectief in de verhaalstructuur van de film.<br />De kern van de film wordt gevormd door het personage van Alice, die op de vlucht is voor haar verleden in New England in een wanhopige poging om naar Florida te komen. Onderweg reist ze samen met een stel excentriekelingen, Bill en Sandra, die ongelooflijk genoeg een poging doen om Alice op te voeden als prostituee die geld verdient bij wegrestaurants.<br />Als nieuwkomer in haar eerste filmrol is Emily Grace als Alice sensationeel. Er zit geen valse noot in haar karakterkeuzes. Maar de film is vooral de moeite waard vanwege het sluwe maar gevoelige karakter van Sandra, als meesterlijk gecreëerd door Judith Ivey. Er zit een bijzonder sluwe subtekst in vrijwel elk moment waarop Ivey voor de camera staat. Als kijker merkte ik dat ik de band stilzette, terugspoelde en haar scènes bekeek in een poging de psychologische subtiliteiten te ontdekken.<br />De film roept de volgende vraag op over de personages: zijn Bill en Sandra goede Samaritanen of zijn ze een boosaardig stel Dickensiaanse roofdieren die het op de jeugdige Alice voorzien hebben? Een van de sterke kanten van de film is dat die vraag nooit helemaal beantwoord wordt. Alice lijkt zelfverzekerder dan ze in het begin was als gevolg van haar ervaringen met Bill en Sandra. Maar is ze echt een beter mens?<br />Deze zorgvuldig in elkaar gezette film, deels komedie, deels roadmovie en deels coming-of-agedrama, slaagt erin ons op vele niveaus te betrekken.