Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Ik heb niet meer zo hard gelachen sinds oma in de wringer werd genomen,' zegt een van de hasjrokers in deze hilarische quasi-schim van al die wandelende-doden-films van Val Lewton en George A. Romero die we in de loop der jaren zijn gaan waarderen (of verafschuwen, afhankelijk van je persoonlijke smaak).<br />In dit verhaal haalt een jong acteurpaar een griezelige grap uit met de rest van hun gezelschap nadat ze op een enge avond een bezoek hebben gebracht aan een kerkhof. Hun regisseur, Alan, doet alsof hij de doden tot leven brengt door een uiterst gestileerd ritueel uit te voeren.<br /><0x3E> Veel te veel tijd op het witte doek is verspild; de amateurdialoog omvat slappe grappen, melodrama en andere onnodige vullers (en kan Alan niet ophouden met dat irritante gelach...? Als de actie eenmaal begint (en dat komt dicht bij het einde van deze film), is het de moeite waard om te wachten.<br />Ik heb deze film gezien in een late-avond-tv-programma op een lokale zender dat veel van dit soort films uitzendt... alleen vond ik deze film op mijn dertiende al eng... maar ja, je zou je er lachend doorheen kunnen slaan, tot het bittere einde... en dat is tegenwoordig waarschijnlijk de reden waarom maar heel weinig mensen nog gestreepte heupbeschermers dragen.