Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik deze film drie jaar geleden zag, vond ik dat hij een goed voorbeeld was van de eigenschappen die je vaak aantreft in arthousefilms in Singapore: langzaam, met een minimale plot en dialoog, afhankelijk van de compositie van de film om hem goed te laten werken.<br />In die tijd was het voor plaatselijke cineasten net zo moeilijk om 'Be With Me' te waarderen als om 'Citizen Kane' of een van Ozu's latere films te waarderen. Ik heb geen idee hoe 'Be With Me' zulke gewijde hoogten bereikte in het cinematografische bewustzijn van Singapore, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat Khoo's '12 Storeys' een betere film is, ook al kan die laatste film niet bogen op zo'n goede cinematografie als Adrian Tan, Khoo's DP voor 'Be With Me'. 'Be With Me' heeft een verhaal dat beter aansluit bij de meeste inwoners van Singapore en het heeft ook iets scherps, iets wat 'Be With Me's schrale weemoed niet heeft.<br />'Be With Me' is in feite een nauwelijks met elkaar verbonden drietal verhalen die door Khoo en zijn scenarist Wong Kim Hoh tot een film zijn verweven. De film gaat over een bewaker die verliefd wordt op een meisje dat hij alleen in de verte ziet; over twee meisjes in een relatie met een zwerver; en over het verhaal van de doof-en-blinde Teresa Chan.<br />'Be With Me' is heel goed gefilmd door Tan, met een Varicam-camera. De composities zijn meesterlijk. De film, die bijna helemaal stil is, heeft bijna geen dialoog. Karakters bewegen zich, niet op een realistische manier, maar bijna alsof het modellen zijn onder leiding van een regisseur. Ze kijken bijna altijd naar het scherm en zijn geëmotioneerd: hetzij van eenzaamheid, hetzij van droefheid. Helaas handelen de personages niet tegen elkaar. Dit soort films is al vele malen eerder vertoond: in de films van Tsai Ming-liang, in Khoo's protegé Royston Tans '4:30' en elders. Jammer genoeg vind ik de ultra-traagheid (in wezen minder plot) en het gebruik van een lento-piano-deuntje gewoon niet aantrekkelijk.<br />'Als je kritiek hebt op _Be With Me_ lijkt het bijna alsof je het inspirerende verhaal erachter, dat van Teresa Chan, die blind en doof is en toch ondanks dit alles een bevredigend leven leidt, tenietdoet. Toch ben ik bang dat deze film dat wel doet.' Ik ben bereid om Chans standvastige en moedige weg in het leven en Tans markante filmografie toe te juichen, maar voor een betere kijk op hetzelfde onderwerp met meer diepgang (zonder de twee andere saaie en afleidende subplots) moet je Werner Herzogs 'Land of Silence and Darkness' (1971) eens proberen.