Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Elke film over de Tweede Wereldoorlog die tijdens de Tweede Wereldoorlog door een Britse productiemaatschappij is gemaakt, is naar mijn mening, met alle respect, niet van deze tijd. De samenloop van zoveel dingen die mij na aan het hart liggen, komt tot uiting in _At Dawn We Dive_ : als afstammeling van admiraal Horatio Nelson en kenner van alle aspecten van de Tweede Wereldoorlog en in het bijzonder de zeeoorlog, geef ik de voorkeur aan afbeeldingen van onderzeeërs en gevechten in het noorden van de Atlantische Oceaan en in het bijzonder van de Duitse kant van de dingen. Voor mensen die niet bekend zijn met de prioriteiten van een doel is een aanval op een vijandelijk oorlogsschip de grootste gebeurtenis die een onderzeeër kan verwachten en zo'n zeldzame gelegenheid zou zich verrassend genoeg net zo ontwikkelen als wat we hier zien. Het ijsberen is opzettelijk en typerend voor de films die in die tijd uit de studio's van Ealing, Rank en British-Gaumont kwamen. Eerlijk gezegd geef ik de voorkeur aan de rustigere, meer cerebrale aanpak vanwege de menselijkheid en het realisme die veel beter tot hun recht komen dan in welke overgeproduceerde Hollywoodfilm ook. Dit doet me denken aan The 49th Parallel van Powell en Pressburger, dankzij de krachtig overredende Eric Portman, een van mijn favorieten. John Mills krijgt een tweede vermelding en een kleiner lettertype in de titels, dus dit is duidelijk bedoeld als de film van Mr. Portman, maar de hele cast straalt. En wat de titelsequenties betreft, ben ik de enige die helemaal weg is van Gainsboroughs prachtige, pre-CGI Gainsborough Girl?