Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Normaal gesproken ben ik dol op dit soort thrillers. Een paar goede voorbeelden zijn _Fatal Attraction_, _Single White Female_ en _Undercover_. Als ze goed zijn, kunnen ze heel leuk zijn, en een uur of twee vol schokken en angsten waard zijn. Natuurlijk kan het tegenovergestelde ook waar zijn: als ze slecht zijn, kunnen ze saai en stom zijn. _The Hand that Rocks the Cradle_ is een van de laatste.<br />De Bartels, Claire (Annabella Sciorra) en Michael (Matt McCoy) verwelkomen nog een lid van hun gezin. Maar de drukbezette Claire laat zich door Michael overhalen om een kindermeisje in dienst te nemen. Op een dag komt er een vrouw, Peyton Flanders (Rebecca DeMornay), en omdat ze perfect lijkt, nemen de Bartels haar in dienst. Als zij eenmaal opduikt, wordt hun idyllische leven natuurlijk langzaam maar zeker ontregeld...<br />Deze film lijdt aan een overvloed aan problemen, maar de grootste is de manier waarop de slechterik wordt behandeld. Peyton is nooit geloofwaardig. Dat heeft deels te maken met de manier waarop ze is geschreven en hoe ze zich gedraagt. De dingen die ze doet om ons op onze tenen te laten staan, zijn zo gekunsteld dat ze lachwekkend zijn. De Mornay helpt niet veel. Ze portretteert Peyton als twee verschillende mensen. Hoewel het waar is dat ze de perfecte kinderjuf moet zijn terwijl ze haar psychotische neigingen verborgen houdt, creëert De Mornay's optreden een kloof tussen de twee facetten van haar personage.<br />Maar de andere acteurs zijn goed. Annabella Sciorrra is geweldig als de astmatische Claire. Sciorra speelt haar rol heel natuurlijk, maar helaas laat het script haar in de steek. Matt McCoy is bijna onzichtbaar. Maar Julianne Moore is verrukkelijk als Claires vriendin Marlene. Moore is een vuurpijl, maar helaas is ze maar vijf minuten op het scherm.<br />Curtis Hanson is een goede regisseur, maar dat zou je niet zeggen als je naar deze dubieuze film kijkt. De film heeft een paar behoorlijke schokken, maar het tempo is slecht, en de climax, hoewel die enige spanning opwekt, is eigenlijk een beetje lachwekkend. Dat gezegd hebbende, hij werkt met een script dat op zijn zachtst gezegd meelijwekkend zou kunnen worden genoemd.<br />Als het om kindermeisjes gaat, moet je bij Fran Drescher blijven. Deze had naar de prullenbak van de video moeten gaan.