Is deze recensie positief of negatief?

Zoals veel kinderen die in de jaren tachtig zijn geboren, ben ik opgegroeid met de Mel Brooks-films die niet noodzakelijkerwijs de 'rauwere' waren, zoals _Blazing Saddles and History of the World_ deel 1 (die heb ik natuurlijk wel gezien, maar niet zo vaak als nu), maar de films die bedoeld waren voor 'het hele gezin', _Spaceballs_ en deze film. Ik wist toen al dat ik geen geweldige kunst zag, maar gewoon een kitscherige, maffe, maar altijd grappige kijk op Robin Hood en/of avonturenfilms. Maar als je het een familiefilm noemt, betekent dat a) dat volwassenen er net zo veel plezier aan kunnen beleven als kinderen, zo niet meer, vanwege de grapjes en de onnozele vulgariteiten, en b) dat als een kind de film eenmaal heeft gezien en er nog eens naar kijkt, zoals ik al een paar keer heb gedaan, dat hij dan nog net zo nieuw is, maar dat sommige dingen de eerste keer niet helemaal begrepen worden. Het is een komedie die niet alleen vol grappen zit over Robin Hood-films en andere films (godfather natuurlijk, en ook kleine opmerkingen over andere films uit de moderne tijd), maar ook over Brooks' eigen films; dit is een filmmaker die zelfs zijn eigen stijl belachelijk maakt. <br /><0x3E> Het basisverhaal <0xE2><0x80><0x93> Robin Hood (Cary Elwes in een van zijn beste rollen) keert terug van de kruistochten om te zien of de zaken er slecht voor staan nu koning Richard er niet meer is, en gaat op weg om zijn land op te eisen en, uiteraard, de rijken te beroven om de armen te eten te geven. Onderweg ontmoet hij Achoo (Dave Chappelle), krijgt op zijn kop van prins John (Richard Lewis) en de schout, en verlangt natuurlijk nog steeds naar de liefde van jonkvrouw Marian. Dit is natuurlijk de gebruikelijke waslijn voor Brooks om de komedie naar de scènes te laten stromen, en hoewel een grap soms niet werkt of bij een herhaling wat afgezaagd kan worden, blijft er zoveel van hangen dat het moeilijk is om niet te grinniken. Het helpt ook dat een paar scènes uit een Brooks-film de beste zijn, zoals die met Godfather (Dom DeLouise op zijn allerbest), Brooks' eigen cameo als de Rabbbi, Lewis en Chappelle een draai maken, en een eindeloze stroom citeerbare zinnen en een paar liedjes met bijdehante teksten. Sommige dingen zijn duidelijk, ja, sommige komen rechtstreeks uit de bladzijden van Blazing Saddles, maar is het een goede tijd voor de juiste mensen? Zeker wel <0xE2><0x80><0x93> en voor ouders die zijn opgegroeid met het werk van Brooks uit de jaren zeventig, is het een fantastische manier om de jongeren bij zijn werk te betrekken (zelfs de suggestieve seksgrapjes en dergelijke zijn niet te hoog gegrepen, allemaal voor de lol).