Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb deze film vele jaren geleden gezien en hij staat nog steeds boven aan mijn lijstje van de beste films die ooit zijn gemaakt. Toen ik hem voor het eerst zag, was ik nog maar net begonnen aan wat een levenslange passie voor gerechtigheid is geworden. Hij gaf me een interessant perspectief op de doodstraf en gaf me ook een paar dingen om over na te denken.<br />Als je een cast als deze hebt, moet je terecht aannemen dat het niets minder dan fabelachtig wordt. Dit is verreweg de beste rol die ik Sean Penn ooit heb zien spelen (samen met Ik ben Sam). Hij spijkert de rol aan zijn lijf en verfraait zijn daden niet terwijl hij dat doet. Het lukt hem om gedurende de hele film een niveau van losbandigheid aan te houden dat volgens mij heel belangrijk was. Tot het einde toe probeert hij niet meer te zijn dan wat hij is. Hij is een zieke man die spijt heeft van zijn verleden, maar er toch excuses voor maakt. Uiteindelijk slaagt hij erin zijn gevoel van eigenwaarde te herstellen, voor zover dat mogelijk is voor een veroordeelde (en schuldige) moordenaar, dankzij de rol van Susan Sarandon, Zuster Helen Prejean. Haar personage heeft me geleerd hoe ik een ander een goed hart moet toedragen zonder me te laten vergeten hoe afschuwelijk iemands daden kunnen zijn en zonder er excuses voor te maken.<br />De bijrollen waren ook van topklasse. Het verbaasde me dat ik een kleine camee van Jack Black in deze film zag, gezien de grappige man die hij vandaag de dag is geworden! Ik hield van deze film om zowel persoonlijke redenen als omdat het een filmisch kunstwerk was. En naar mijn mening is dit een van de zeldzame uitzonderingen op de regel dat een film het boek ver overtreft.