Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De regels in de titel van deze recensie zijn de eerste regels van de herkenningsmelodie van deze film, een prachtig gestoorde parodie op het (naar mijn mening afschuwelijke) nummer 'My favourite things' uit 'The Sound of Music'. En dit grappige detail is niet het enige aspect dat 'The Body Shop' alias 'Doctor Gore' (1973) geschikt maakt voor mijn Gore/Trash-fans. De film, die bijna helemaal werd gemaakt door J.G. Patterson jr., die als producer, schrijver, regisseur en hoofdrolspeler de naam 'Dr. Gore' droeg, is ongetwijfeld waardeloos, maar het is ook zonder enige twijfel amusant en iedereen die erbij betrokken was, waarschijnlijk vooral Patterson, was zich ervan bewust dat ze niet bepaald een meesterwerk maakten.<br />Dr. Brandon (Patterson) is een beroemde maar totaal gestoorde plastisch chirurg, die zijn geliefde vrouw Anitra, een fotomodel, bij een ongeluk laat vallen. Samen met zijn gebochelde assistent Greg (Roy Mehaffey) ontvoert hij van nu af aan mooie jonge vrouwen om een nieuwe, volmaakte vrouw voor zichzelf te bouwen uit hun lichaamsdelen...<br />'Doctor Gore' is zonder twijfel een film van het 'zo slecht dat het goed is'-type, maar hij heeft ook kwaliteiten die verder gaan dan de gebruikelijke belachelijke prullaria. Waanzinnige wetenschap is altijd een van mijn favoriete horroronderwerpen geweest, en eigenlijk is het ook een van de coolste onderwerpen voor belachelijke Gore Trash-films. Duidelijk gemaakt met een minimaal budget, doet 'Doctor Gore' een beetje eer aan de Frankenstein-films, vooral het meesterwerk van James Whale...' Bride of Frankenstein' (1935) en lijkt op de vroege Troma/Herschell Gordon Lewis Gore-films zoals 'Blood Feast' (1963) <0xE2><0x80><0x93> alleen ziet dit er een stuk goedkoper en lulliger uit. J.G. Pattersons motief was duidelijk niet alleen om een lollige bloederige film te maken: aangezien hij een nogal lelijke, vreemd uitziende kerel was, gaf zijn rol van dr. Brandon Patterson de gelegenheid om te vrijen met een paar hete, schaars geklede jonge vrouwen (die later in dr. Brandons laboratorium als donor voor een lichaamsdeel zouden eindigen).<br />Het meeste bloed is in feite vrij goed gemaakt, gezien het duidelijk geringe budget. De dialoog bevat een paar buitengewoon hilarische regels ('Als je dat doet, is het misschien de deur... en trek een jas aan zodat ze je niet zien.' 'Doctor Gore' is niet alleen de voornoemde herkenningsmelodie, maar bevat ook een prachtig waardeloos optreden van een countryband die 'Bill Hicks and the Rainbows' heet <0xE2><0x80><0x93> mijn nieuwe favoriete band, NIET. Voor de rest van de film vroeg ik me steeds af of Bill Hicks en Roy Mehaffey, die de gebochelde assistent speelt, een tweeling zijn of zelfs een en dezelfde persoon <0xE2><0x80><0x93> de twee zien er precies hetzelfde uit, en het feit dat twee zwaarlijvige, roodbaardige kerels die er in één film zo raar uitzien, niets met elkaar te maken hebben, zou wel heel toevallig zijn. Afgezien van J.G. Patterson hebben de meeste leden van de cast nooit een andere film gedaan. Dit is de eerste film die ik heb gezien van de weinige die Patterson heeft gemaakt. Helaas is de man in 1975 aan kanker overleden.<br />Over het geheel genomen, 'Doctor Gore' Het is een film die zeker niet voor iedereen is. Eerlijk gezegd is het een complete klerezooi. Maar hij is ook amusant en aanbevelenswaardig voor mijn medefans van rare dingen en goedkoop kampgedoe. In woordenboeken zou een screenshot van deze film onder 'troepfilm' moeten staan.