Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het zien van een film in een goede, ouderwetse bioscoop heeft iets wat elke film een enorme aantrekkingskracht geeft. Gelukkig kon ik op het Film Forum in New York City een paar komedies van Ernst Lubitsch zien tijdens hun drie weken durende eerbetoon aan de legendarische regisseur. De dubbele voorstelling die ik bijwoonde was een vertoning van de komedie van Lubitsch uit 1938, Blauwbaards Achtste Echtgenote, en de pre-Code klassieke Design for Living, die ik geen van beide eerder had gezien. Alles wat ik over Design for Living las, prees de film aan, maar ik kon nergens een goede recensie vinden over Blauwbaards Achtste Echtgenote. Leonard Maltin vond het niets. Ook VideoHound gaf de komedie een lage waardering. De IMDB-score was niet complimenteus. en Pauline Kael (geen grote verrassing) bejubelde de film in haar vernietigende recensie. Dus toen ik die dag de stad in ging, verwachtte ik maar een klein beetje van Blauwbaards Achtste Echtgenote te zullen genieten en de film volledig te kunnen waarderen. Blauwbaards Achtste Echtgenote (die het eerst te zien was) begon toen de excentriekelingen die de bioscoop bevolken hun plaatsen innamen en de jaren-dertigmuziek wegstierf. 'Adolph Zukor stelt Claudette Colbert en Gary Cooper voor in Blauwbaards Achtste Echtgenote,' luidde het titelkaartje. Toen begon de film met een hilarische scène: Cooper wil een pyjamajasje kopen, maar hij wil geen stukje van de onderkant hebben! Hij krijgt ruzie met de verkoper, die de hulp inroept van zijn hogere bazen, en het lijkt wel of er geen eind aan de ruzie komt. Dan komt Claudette Colbert op, een van de mooiste, charmantste en meest getalenteerde persoonlijkheden van de jaren dertig. 'Ik neem de onderste,' komt ze vriendelijk tussenbeide. 'En daar heb je misschien wel een van de leukste komedies ooit.' De film hield mijn belangstelling geweldig vast. Ik merkte dat ik bijna voortdurend moest lachen. Als Colbert, vlak voordat er een familieportret wordt gemaakt, ontdekt dat haar aanstaande zeven keer getrouwd is geweest, barst het hele theater in lachen uit. Als ze meteen na de schok om geld gaat onderhandelen, wordt het lachen (dat nog steeds niet is opgehouden) heviger. En Edward Everett Horton heeft ook een paar hilarische reacties uit het script weten te persen. Als Cooper inspiratie put uit Shakespeares _The Taming of the Shrew_ om zijn vrouw te straffen door haar een klap in het gezicht te geven, kon ik mijn lachen niet inhouden toen ze hem terugsloeg. En de dronken scène met de sjalotjes is een van Claudette Colberts grappigste scènes. Het mooiste moment van de film is wanneer Colbert een bokser opleidt om haar man een lesje te leren.' Op de meest idiote manier slaat hij de verkeerde man buiten westen, maar in plaats daarvan brengt hij haar vriend David Niven in een koude slaap. Hij wordt wakker als Cooper aankomt. Om de situatie te verdoezelen heft Colbert in een moment van sterke sexappeal haar vuist op naar Niven en vraagt: 'Waar heeft die man je geslagen? Hier? Hier? Hier?' en dan bam! slaat ze hem weer buiten westen! De film was geweldig, van begin tot eind was het een volmaakte verrukking. Ik vond _Design for Living_ ook geweldig, hoewel ik denk dat _Blauwbaards Achtste Echtgenote_ voor de lol en het vermaak beter en aangenamer was. Het heeft iets charmants om een oude film op het grote scherm te zien. En in aanwezigheid van anderen die lachen, voel je je meer op je gemak als je zelf lacht. Dat is misschien de reden waarom ik me zo voelde over _Blauwbaards Achtste Echtgenote_.