Is deze recensie positief of negatief?

'Crossfire' voelt aan als een onderontwikkeld meesterwerk <0xE2><0x80><0x93> het is goed geacteerd en prachtig gefilmd, maar het is dun geschreven en veel te kort. Bovendien is het niet meer dan een fatsoenlijke politieprocedure met hints van een film noir (op zijn hoogtepunt in 1947) en sociaal commentaar (ook in die tijd trendy) voor de goede orde. Tegenwoordig wordt het gezien als een van de eerste twee Hollywoodfilms over antisemitisme, en het is veel beter dan het vergelijkbare 'Gentleman's Agreement' (geen geringe prestatie). Maar het echte onderwerp is de moeilijkheid die de soldaten uit de Tweede Wereldoorlog, als getrainde moordenaars, hadden toen ze de overstap maakten naar het burgerleven. (Voor een beschaafdere kijk op dit onderwerp, probeer 'The best years of our lives'. In de eerste paar scènes van de film wordt een man doodgeslagen. We zien zijn aanvaller niet. De film gaat over het onderzoek naar deze moord, die eigenlijk vrij simpel is, maar er zijn een paar onnodige omwegen voor nodig, zoals wanneer de hoofdverdachte, een depressieve soldaat, in het appartement van Gloria Grahame terechtkomt, een hoer uit een nachtclub met een heel rare pooier, gespeeld door Paul Kelly. Halverwege de film is er ook nog een lezing over de maatschappij die de gebeurtenissen tot een slakkengang vertraagt, en het einde is netjes genoeg voor een politieserie. Maar verder is het een behoorlijk mysterie. Maar toch, wat had het een geweldige film noir kunnen zijn. Regisseur Edward Dmytryk laat een paar toespelingen vallen op het onderwerp van de oorspronkelijke roman <0xE2><0x80><0x93> homoseksualiteit, niet antisemitisme <0xE2><0x80><0x93> zoals wanneer de sadistische engerd Monty ziedend wordt bij het beeld van zijn vriend Mitch die met een vreemde man in een bar staat te praten. En de bezetting is uitstekend. Robert Ryan is een zeer geloofwaardige idioot en wordt zelfs een beetje sympathiek in zijn laatste scènes, een beetje zoals Peter Lorre in 'M', de kindermoordenaar. Hij verdiende een Oscar, maar verloor die dat jaar van Edmund Gwenn (je kunt de kerstman niet verslaan). Robert Mitchum is een soldaat die bevriend is met de beschuldigde moordenaar. Was Mitchum een groot acteur of een groot ster? Dat kan iemand anders wel bedenken, maar zijn slaperige ogen en verdwaasde halve glimlach werken hier heel goed omdat ze impliceren dat zijn personage iets weet wat alle anderen niet weten. (En dat is ook zo.) En Robert Young, als de rechercheur die op de moord is gezet, is verrassend grof in de mond en laat zijn gebruikelijke vaderlijke beminnelijkheid varen, ook al moet hij halverwege de film de preek over burgerrechten afsteken. Het lijdt geen twijfel dat Bogart of Tracy briljant zou zijn geweest in die rol, maar geen van beiden zat in 1947 bij het RKO, dus je zult het met dr. Welby moeten doen. Toch is Young zo goed dat je zou willen dat iemand hem had gecast in een detectivedrama in plaats van 'Vader weet het het beste'. die hij haatte en die hem tot alcoholisme en zelfmoordpogingen dreef. De man verdiende beter dan sloerie en Sanka.