Is deze recensie positief of negatief?

Het stuk Macbeth is tussen 1604 en 1606 geschreven door William Shakespeare. Sindsdien zijn er veel andere versies van het stuk geproduceerd, waaronder remakes in 1948, 1971 en 2006. Akira Kurosawa regisseerde in 1957 zelfs een Japanse versie van Macbeth, getiteld 'Kumonosu jde'. Het stuk begint met koning Duncan die hoort over het succes van twee van zijn generaals, Macbeth en Banquo, in een recente strijd met de Ieren en de Noren. Na een snelle promotie van Duncan krijgt Macbeth onmiddellijk een griezelig gevoel voor wellust, hebzucht en macht en doet hij alles wat in zijn macht ligt om toegang te krijgen tot de kroon, zelfs als dat moord is. <br />Geoffrey Wright probeerde in 2006 zijn eigen versie van het beroemde toneelstuk te creëren door het in de moderne onderwereld van Melbourne te plaatsen. Stel je een eenvoudige Macbeth voor die met een AK-47 honderden soldaten afslacht en tegelijkertijd zijn eigen versie van 'Low' ten gehore brengt. Over dat laatste maak ik maar een grapje, maar één ding dat hij wel doet is de traditionele Shakespeare ten gehore brengen. En hij laat het de hele film door doorgaan. Inderdaad! Shakespeare en het getto. Dat is het enige waar je ooit op kunt hopen! Niet dus! De nieuwste Macbeth is ruw en gewelddadig genoeg om te kunnen wedijveren met elke andere moderne actiefilm, maar het ontbreekt aan fatsoenlijk acteerwerk, de juiste taal en een goede cameratechniek. De gemoderniseerde film begint met Macbeth (Sam Worthington) die werkt als huurmoordenaar/drugsdealer voor Duncan (Gary Sweet), een drugsbaron uit Melbourne, Australië. Nadat Duncan, zoals de drie heksen hadden voorspeld, Macbeth heeft gepromoveerd tot Thane van Glamis, begint de ambitie Macbeth te overheersen als hij zijn oog op de troon laat vallen. Nadat Duncan Macbeth heeft gepromoveerd, nodigt hij zichzelf uit in Macbeths huis voor een nacht vol drugs en alcohol. Voordat de festiviteiten beginnen, weet Lady Macbeth (Victoria Hall) Macbeth zover te krijgen dat hij Duncan vermoordt om de macht over de troon over te nemen. Nadat de lijfwachten dronken zijn en iedereen slaapt, sluipt Macbeth Duncans kamer binnen en steekt hem dood. De film gaat over Macbeth, die zijn bezittingen <0xE2><0x80><0x93> waaronder de verborgen titel en de kroon <0xE2><0x80><0x93> terugkrijgt. Zodra hij denkt dat hij heeft wat hij wil, komt hij erachter dat er meer voor nodig is dan omkoping en weglopen om zijn problemen op te lossen.<br />Een van de grootste tekortkomingen van de film was het acteerwerk. Een ooit zo flamboyante en machtige Macbeth verandert plotseling in een mietje. En hij ziet er de hele film door uit als een zielige puppy. Ik weet niet of het de schuld van Worthington of Wright was, maar hoe dan ook, een van de twee had moeten beseffen dat Macbeth een koning was, niet een kluit stro die alles wat zijn vrouw zei letterlijk nam. Zoals ik al eerder zei, had Macbeth onbeschoft, arrogant en rancuneus moeten zijn. Maar als zijn personage verandert in een drugsbaron, verandert hij ook van persoonlijkheid, neem ik aan. Aan de andere kant wist Lady Macbeth precies hoe ze het in de kiem moest smoren als het aankwam op het herkennen en verpersoonlijken van haar personage. Ze leek niet zo rancuneus als in het toneelstuk of in de versie uit 1971, maar ze herinnerde Macbeth eraan dat alles wat hij verder nog kon doen, in vergelijking met moord, niet helemaal overeen zou komen.<br />Iets anders wat ik weerzinwekkend vond, was al die naaktheid. Dat ongeluk was Wrights schuld. De heksen deden helemaal niet aan acteren, tenzij je paraderen in je verjaardagspak acteren noemt. Op een bepaald moment in de film begon ik me af te vragen of ik naar _Macbeth_ keek of naar _Unique Positions Vol. 2_.<br />Begrijp me niet verkeerd als ik zeg dat ik de dialogen van Shakespeare niet op hun plaats vind. Ze worden foutloos uitgesproken, maar als ze door een Australische gangster worden uitgesproken, is het echt heel raar. Als Macbeth mensen begint te vermoorden, laat hij dat eerst weten door ze toe te spreken in Ye Olde English. _Macbeth_ bevat genoeg actie, bloed, geronnen bloed en naaktheid voor een heel leven. Maar je vergeet alle positieve feiten als je bij jezelf begint te denken: 'Oké, wat zei hij in godsnaam in die laatste zin?' Op sommige momenten in de film denk ik dat niet.' Ik geloof niet eens dat de acteurs zelf wisten wat ze zeiden. De nieuwe eeuwigheid van de film had gemakkelijk kunnen worden afgedwongen <0xE2><0x80><0x93> als 'Gij' en 'Gij' er niet waren geweest.<br />Het camerawerk was gewoonweg eerlijk voor mij. Eén ding kon ik niet uitstaan: het constante heen en weer lopen tussen de personages. De cameratechniek die werd gebruikt gaf zo'n Blair Witch-achtige uitstraling dat ik een beetje moest overgeven in mijn mond. Matt Reeves probeerde hetzelfde te doen met het camerawerk in Cloverfield, maar het werkt gewoon niet. Ik krijg zin om uit mijn stoel op te staan en om me heen te kijken naar de kotszakjes die ze zo handig op elke stoel in de vliegtuigen hebben gezet.<br />Als ik erop terugkijk, heeft de _Macbeth_ van de gangsta één positieve eigenschap: veel actie. Afgezien daarvan bevat de film niets anders dan ongeïnspireerd acteerwerk, correcte Engelse teksten en camerawerk waar je misselijk van wordt. De soundtrack bevat een of twee van dezelfde nummers, maar elk nummer is voor elke scène anders bewerkt of geremixt. Er is nooit een variatie van interessante of boeiende media gebruikt. Van nu af aan moeten regisseurs de gevaarlijke drugswereld overlaten aan Al Pacino en Robert Deniro. Toekomstige versies van _Macbeth_ zouden gemaakt moeten worden op de manier waarop Shakespeare het toneelstuk vierhonderd jaar geleden bedoeld heeft. Ik zou aanbevelen middeleeuwse kleding te gebruiken, Ye Old English, zwaarden en schilden en een soundtrack die door Enya is gecomponeerd. Maar hoe dan ook, de moderne _Macbeth_ doet je verlangen naar goede oude volksmuziek, een kampvuur en een bustier.