Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Na een ietwat trage start vond ik deze film over de Italiaanse bezetting van een Grieks eiland tijdens de Tweede Wereldoorlog wel interessant, en een paar uur lang werd het een heel plezierige vertoning, voornamelijk vanuit twee gezichtspunten.<br />De liefdesdriehoek is interessant en lijkt me geloofwaardig, want ik weet dat het op verschillende plaatsen waar de bezetting heerste is gebeurd. Penelope Cruz speelde Pelagia, een jong Grieks meisje dat verloofd was met Mandras (Christian Bale). Ik had vanaf het begin mijn twijfels over de diepte van hun liefde, maar hun toekomst werd verscheurd toen Italië Griekenland binnenviel, en Mandras vertrok om te vechten. Na Duitse interventie wordt Griekenland veroverd, en het eiland waar Pelagia woont komt onder Italiaanse bezetting, en in die periode wordt Pelagia verliefd op kapitein Corelli (Nicholas Cage). Dit was natuurlijk een dilemma voor veel jonge vrouwen in bezette landen. Toen ze hun bezetters leerden kennen, begonnen ze hen niet als de vijand te zien, maar als echte mensen, en soms werden ze verliefd <0xE2><0x80><0x93> vaak tot afkeuring van hun buren. Ik heb net een interessant boek gelezen over de Duitse bezetting van de Britse Kanaaleilanden, waarin dit een belangrijke kwestie was. Als Mandras terugkeert naar het eiland, wordt Pelagia heen en weer geslingerd tussen die twee. Het tweede onderwerp op de achtergrond is de Italiaanse bezetting zelf, die naar mijn idee heel realistisch was geportretteerd. Het eerste was de minachting waarmee de Italianen op het eiland werden behandeld. Griekenland versloeg Italië (heel waar vanuit een historisch perspectief) en werd in werkelijkheid door de Duitsers veroverd. De weigering van de stad om zich over te geven aan de Italianen en in plaats daarvan aan te dringen op overgave aan een Duitse officier kwam op mij over als iets wat heel goed had kunnen gebeuren (en eigenlijk heel grappig was. Ik hield van de zin: 'Wij geven ons liever over aan de hond van deze Duitser dan aan jullie Italianen.') Het portret van de Italiaanse troepen kwam ook op mij over als geloofwaardig. Het Italiaanse leger is nooit gecharmeerd geweest van hun Duitse bondgenoot en heeft nooit enthousiast meegevochten. Hoewel Hitler en Mussolini goede vrienden waren, behandelden hun soldaten elkaar meestal met minachting. Hier zijn de Italianen meer geïnteresseerd in zingen dan in vechten (wat de Duitse troepen op het eiland domweg niet begrijpen) en ze zijn dolblij als Italië vrede sluit en zich uit de oorlog terugtrekt <0xE2><0x80><0x93> tot ze ontdekken dat ze daardoor wel eens gevangen zouden kunnen worden genomen door de Duitsers. Het was allemaal heel goed gedaan, vond ik.<br />Aan het eind hapert het een beetje met een maar al te voorspelbare afloop, maar het verdient nog steeds lof.<br /><br />7/10/10.