Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Over het algemeen wordt aangenomen dat de films van Marcel Carné van 1936 tot 1946 meesterwerken zijn en het wordt als beleefd beschouwd om te zeggen dat de rest middelmatig is. Dat is een onterechte opvatting: er zijn in elk geval twee films uit die laatste periode die de moeite waard zijn: 'Thérèse Raquin', zijn beste werk van na de oorlog, en 'les tricheurs' (de bedriegers).<br />Er is een vreemde evolutie van het gouden uur van de Preverts naar 'les tricheurs': in 'les enfants du paradis', 'quai des brumes' of 'le jour se lève', wordt de ware liefde door de schurken gedwarsboomd. In 'les tricheurs' bestaat de ware liefde niet meer: we hebben te maken met een stel jonge mensen die nergens in geloven; verliefd worden zou niet passen bij deze jeugd. De volwassenen zijn helemaal geen schurken: de broer en moeder van Cyril zijn aardige mensen, maar zij Er verschijnen trouwens toch maar heel weinig volwassenen.<br />Gedurende twee uur houden de personages niet op met spelen, dansen, luisteren naar jazzplaten (een muziek die geen deel meer uitmaakte van de bourgeois-cultuur) en zwaar drinken. Als twee van hen ontdekken dat ze om elkaar geven, is het te laat.<br />De bezetting is tamelijk goed, Laurent Terzieff als existentialistische cynicus en Andréa Parisy als rijkeluiskind. Aan de andere kant beschikken Pascale Petit en vooral Jacques Charrier (die in hetzelfde jaar met Brigitte Bardot trouwde als 'les tricheurs') niet over de dubbelzinnigheid waar hun rollen om vragen. Ze zijn een en al glimlach, te lief en te aardig om geloofwaardig te zijn.<br />Vreemd genoeg kreeg 'les tricheurs' het etiket 'nouvelle vague' opgeplakt. Als je weet wat de priesters van deze filmschool (dezelfden als Godard) van Carné dachten, is het eigenlijk een goeie mop. Maar die ontgoocheling die je de hele film lang voelt, is werkelijk verontrustend.