Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

William Shakespeare zag Stephanos waarschijnlijk niet voor zich als een homoseksuele arts, Antonio als een ontrouwe echtgenote of Calibaan als geitenhoeder met een Trinitron, maar de Bard had in de loop der tijd wel ergere dingen aan zijn goede werk gedaan en zou misschien zelfs genieten van het weelderige levensverhaal dat zijn'storm' is, zoals het opnieuw is vormgegeven door Paul Mazursky en co-auteur Leon Capetanos.<br />Deze keer is Prospero Philip Dimitrius (John Cassevetes), een architect uit Manhattan die er genoeg van heeft om casino's in Atlantic City te ontwerpen voor de beminnelijke maffioso Alonso (Vittorio Gassman), vooral nadat hij erachter is gekomen dat Alonso een verhouding heeft met Philips vrouw Antonia (Gena Rowlands). Samen met zijn dochter Miranda (Molly Ringwald) ontsnapt Philip naar een afgelegen Grieks eiland, samen met Miranda en zijn nieuwe ma<0xC3><0xAE>tresse Aretha (Susan Sarandon), een aardig katholiek meisje dat moeite heeft met Philips celibataire levensstijl. Zal een plotselinge storm uiteindelijk alles goedmaken?<br />Dit is een gedachte over de carrière van Cassevetes: hoeveel andere acteurs zouden zo'n verwarrende film kunnen omtoveren tot iets 'Het is er allemaal,' zegt hij tegen een van zijn trouwe metgezellen, Aretha's hond Nino. 'Schoonheid, magie, inspiratie en sereniteit.' En dat is het ook. 'Tempest' verschuift 1611 Londen naar 1982 Manhattan en vindt een paar mooie resonanties in Philips ontheemde leven. 'Laat me de magie zien,' roept hij naar een door de storm geteisterde stadshemel, en de versie van Mazursky, aangevuld met Donald McAlpines schitterende cinematografie van paarse zeegezichten en van nature door de zon gepolijste Griekse landschappen, doet precies dat.<br />Het is in geen enkel opzicht een perfecte film. In feite is de grote finale, het enige deel van de film dat Shakespeares verhaal trouw volgt, een puinhoop. Het personage van Rowland is in deze film moeilijk te pruimen, en nadat hij Sarandon in al haar behaloze glorie heeft ontmoet, is het dat ook.' Het is moeilijk te begrijpen dat Philip zich nog steeds zorgen maakt om zijn vrouw, laat staan dat hij een ongelukkige 'opoffering' wil doen om de natuurlijke orde te herstellen.<br />Maar er is veel om van te houden in 'Tempest'. Naast Cassavetes is er Ringwalds filmdebuut als zijn loyale maar rusteloze dochter, hier net als in het toneelstuk een object van verlangen voor de primitieve, rustieke 'Kalibanos' (Raul Julia). Ringwald is hier vrijwel dezelfde tienermuze van de bevoorrechte puberteit die John Hughes zou inspireren, maar met een emotionele diepte waar die latere films van Hughes niet in doordrongen. Ringwald en Julia hebben nooit de aandacht van een Oscar gekregen, maar ze zouden hier allebei een Golden Globe winnen voor hun speelse werk. Hij probeert haar in haar afzondering op het eiland het hof te maken met zijn tv-herhalingen van 'Gunsmoke' in het Grieks, in de verleiding gebracht door haar 15-jarige lichaam.<br />'Ik wil balonga met mijn mooie meisje,' verklaart Kalibanos, die aan de kant wordt geschoven, maar toch onze sympathie wint, vooral na de uitvoering van 'New York, New York' met een koor van geiten. (Toen 'Tempest' op het scherm verscheen, was Julia de toost van Broadway als de hoofdrolspeelster in 'Negen'.)<br />Het is Mazursky's show, ook al heeft hij soms het gevoel dat Cassavetes de leiding heeft met improviserende tekst en emotionele inzinkingen in overvloed. (Philip stelt zich aan Aretha voor door te zeggen: 'Ik zit midden in een zenuwinzinking.') Hij speelt zijn personage als een beminnelijke bezetene, die zijn geluk probeert te kristalliseren door een theater te bouwen op zijn verder onbewoonde eiland.<br />Het plezier wordt nog vergroot door Gassman's rijke optreden als de andere man, die net zo volkomen beminnelijk is als Julia terwijl hij een door jeugd geobsedeerde Philip vertelt: 'Jongens hebben niet half zo veel geld als wij. Ze zijn nerveus... en ze vrijen op de achterbank van een oude sportwagen.' Ondanks het feit dat hij op sommige punten veel te lang en pretentieus is, zoals in zoveel kunstfilms, is 'Tempest' in zijn excessen en reisje precies zoals Shakespeare het bedoeld heeft, ook al was het in zijn dromen niet het roken van hasj achter de coulissen bij een concert van Go-Gos.