Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De oorspronkelijke Road House was een klassieke, goedkope film uit de jaren tachtig, die, hoewel hij niet in de buurt kwam van het schrijven of acteren van een onderscheiding, een heel plezierige en populaire film was, die grotendeels te danken was aan de aanwezigheid van hoofdrolspeler Patrick Swayze en de geweldige bijrollen, samen met een paar uitstekende vechtscènes en oogverblindende beelden.<br />16 jaar later probeert MGM/Sony de magie te herscheppen die ons ertoe heeft aangezet om allemaal één regel te citeren en de drie regels van het springen op te zeggen... met een film die de beste één regel uit het origineel citeert en de drie regels opzegt.<br />Als dit een door een amateur gemaakte film was, zou hij worden beschouwd als een liefdevolle hulde aan een van de populairste films van Swayze. Als professioneel gemaakte film valt hij plat op zijn gezicht, midden in de dvd-bak. De voortdurende hergebruik van zinnen en plotlijnen uit de oorspronkelijke film wordt eerder een ergerlijk teken van gebrek aan originaliteit dan coole verwijzingen naar het origineel.<br />Met nieuwe zinnen als: 'Ik ga je vermoorden zoals ik je vader heb vermoord', was het geen wonder dat de scenaristen besloten veel van het oorspronkelijke script te herschrijven. Ik wist dat dit nooit iets bijzonders zou worden, omdat het een vervolg was op _Straight to dvd Sequel,_ maar ik had in elk geval gehoopt dat er een paar nieuwe ideeën en nieuwe dingen in zouden zitten die de naam Road House eer aan zouden doen, maar wat je krijgt is gewoon een remake uit 2006 van dezelfde film, met een beetje narcotica erbij.<br /><br />Als ik de regisseur was, zou ik alle verwijzingen naar de eerste film hebben verwijderd om het origineel niet te bezoedelen, en het zijn personages. Maar nu hebben we Patrick Swayze.' Zijn personage zou nu dood moeten zijn (op een slappe manier van het scherm gevaagd door Jake Busey) en zijn broer en zoon zijn nu de hoofdpersonen, die vreemd genoeg totaal verschillende achternamen hebben.<br />Mijn favoriete deel was dat Daltons 'zoon' in dezelfde auto reed als zijn vader, een echt cool eerbetoon, hoewel het later werd verpest doordat de auto precies op dezelfde manier aan zijn eind kwam als zijn voorganger. Dat is een goed voorbeeld van hoe deze film te ver gaat in het opnemen van de scènes en ideeën uit de film van 1989.<br />En natuurlijk, wie kan het legendarische moment vergeten waarop Wilde Bill belooft Shane te vermoorden 'zoals ik je vader heb vermoord'. en dan probeert hij hem op een heel andere manier om zeep te helpen. Verbazingwekkend werk. Ik zie dat Schaech als co-scenarist op de lijst staat. Hou het maar bij acteren, of liever nog: helemaal niets.<br />Maar over het geheel genomen is dit een prima film als je niets anders te doen hebt en je anderhalf uur lang niet wilt nadenken, of als je het eerste Road House niet hebt gezien, maar de hardcore fans van Swayzes klassieker zullen zo teleurgesteld zijn dat ze bijna beledigd zijn als je zegt dat deze film van de eerste soort is. Zoals iemand ooit als alternatieve ondertiteling van deze film zei: 'Zelfs Jeff Healy is blij dat hij deze niet te zien krijgt!' Blijf bij het oorspronkelijke Road House en herleef de goeie ouwe Swayze-tijd!