Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In sommige scènes in _The Rain People_, Francis Ford Coppola's voorloper van zijn glorietijd in de jaren zeventig, is sprake van een vergelijkbare situatie als in _Easy Rider_ uit 1969, maar dan niet precies in hetzelfde referentiekader. Hier hebben we een drama over losgeslagen mensen die in sommige opzichten vervreemd zijn van de maatschappij, vervreemd door de keuzes of door de grenzen die door het een of ander worden opgelegd. Het is een van die zeldzame originele drama's waarin sommige scènes op zichzelf staan als totale kassuccessen. Zelfs met zo'n laag budget en zo'n vrijgevochten, om het zo maar te zeggen, houding ten opzichte van het filmen van de film, is Coppola in staat om alles wat er gezegd moet worden te vertolken via deze duidelijk gedefinieerde personages en de gebogen, onverwachte graden van de ene hoofdpersoon tegen de hulpeloosheid van een andere, of vice versa, of beide. En omdat het misschien voor de hand ligt om aan te nemen dat de film vooral gaat over het leven in de buitenwijken van de jaren zestig, heeft hij dat escapisme van de film, maar dan van een concretere, bijna tijdloze kwaliteit met het drama en de onderliggende kwesties. In zekere zin, als Bergman op weg was als quasi-guerrilla 20-filmer die erop uit was de vreemde waarheden van de alledaagse buitenstaanders te achterhalen, zou dit het wel eens kunnen zijn.<br />Maar samen met al die zeer directe en soms wat verlegen fotografie (hoewel soms ook met een meer documentaire benadering, die verwant is aan de onbestemde personages), passen de acteurs allemaal op hun plaats. Shirley Knight, een actrice die ik niet zo goed ken, heeft een complexe, wisselende rol als zwangere vrouw die wegloopt in een soort existentialistisch raadsel van wat het leven te bieden heeft. Er zijn momenten waarop ze ontzagwekkend acteert, en een van mijn favorieten (zij het niet mijn favorieten) is als ze haar man voor het eerst belt. Zo'n gespannen scène aan beide kanten, en in elk gebaartje en elke stembuiging van een woord wordt zo veel over haar gezegd met zo weinig. Het is buitengewoon, op een manier die andere films van Coppola weerspiegelt. Dan komt de rol van'moordenaar', gespeeld door James Caan. Ook dat is een gevaarlijk personage om op te nemen, want het is een mengeling van kinderlijke verbijstering en geamuseerdheid met beschadigde herinneringen. Denk maar aan Forrest Gump, als hij niet verder was gekomen dan football en gevatheid. Het is een van zijn beste rollen, omdat hij de meest minimalistische is... voor een man die meestal stoere jongens speelt in films, is dit er ook een die deel uitmaakt van de kern van het verhaal en van Knights personage. Ook Robert Duvall is heel goed in een bijrol als politieman met een ruige kant en een nogal gehavend verleden; een soort vroeg voorbeeld van andere overgelopen personages die hij later in zijn carrière zou spelen.<br /><br />Dus de personages, en wat Coppola riskeert door ze een ongemakkelijk gevoel te bezorgen, vormen in feite de basis van de film, want wat voor verhaal er ook achter zit, het is beslist niet op de gebruikelijke manier opgelost, zoals je misschien zou denken of verwachten. De laatste tien minuten zijn net als andere delen van Coppola's werk, waarin de specifieke tragedies aan alle kanten worden ondermijnd door de emotionele en psychologische implicaties die dit op de principes zal hebben, en die worden versterkt tot het sublieme en trieste. Dit is, voor zijn tijd, moedig van de kant van wat vertegenwoordigd probeert te worden (in zowel de vrijheid als in de onvolkomenheden en dubbelzinnigheden) in het onderwerp. En de stijl van de film voegt er een gefragmenteerd soort visie aan toe met snelle flashbacks die visueel en in zichzelf gekeerd zijn in contrast met de langere shots in sommige cruciale scènes. Het is een reisfilm uit die periode, maar hij heeft ook veel meer succes dan een andere filmmaker zou hebben gehad als hij minder kans had gehad om de aard van deze verschoppelingenpersonages te vangen. Een van de beste films van 1969.