Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een tijdlang was ik verslaafd aan programma's als Ghost Hunters en Destination Truth en zo, ook al vond ik dat ze vol onzin zaten, ik vond ze interessant en onderhoudend, en daarom kijken we naar amusementsprogramma's. Het is leuk om je hersenen uit te zetten en te geloven dat elke schaduw die op de camera wordt vastgelegd niet zomaar een schaduw is, maar de gekwelde geest van een krankzinnige gedetineerde of zoiets, zolang je later maar weer terug kunt naar de echte wereld.<br />Dat gezegd hebbende, het genieten van Paranormale Staat vergt meer dan alleen je hersenen uitzetten, het vergt dat je in je jeugd regelmatig grote hoeveelheden lood binnenkrijgt, vervolgens herhaaldelijk hoofdletsel oploopt en in je tienerjaren snuivende verf gaat gebruiken. Dan moet je high/dronken worden en kijken.<br /><br />De paranormale staat gaat de pseudowetenschap (waar ik met een zekere mate van kritisch denken van kan genieten) te boven die je in Ghost Hunters (dat ik nog steeds een redelijk interessant en onderhoudend programma vind) aantreft, het is de pseudo... alles.<br />De serie volgt de avonturen van een groep studenten van de Penn State University (niet te verwarren met de University of Pennsylvania) onder leiding van Ryan Buell, die het op zich neemt om demonen en geesten uit te drijven met behulp van ceremonies uit elke religie die hun op dat moment het meest dramatisch lijkt (van katholieke uitdrijvingen door studentes, tot wiccabetoveringen van sociaal onbeholpen goths, tot reinigingsrituelen van de indianen). Als je in wicca gelooft of katholiek bent of een volgeling van een traditionele Indiaanse religie, denk ik dat je hun reinigingsrituelen zou willen zien uitgevoerd door iemand die... die geen onaangepaste student is met wat vrije tijd. Ik kan me de scène in de exorcist niet herinneren, waarin de priesters hun handen in de lucht gooiden en zeiden: 'Het heeft geen zin! Bel een naschoolse club van de universiteit. Dit is te veel voor ons. Ze hebben waarschijnlijk het Wikipedia-artikel over uitdrijvingen gelezen.' Het programma is ronduit beledigend voor de intelligentie van de kijkers voor de kijkers. In de openingsaflevering van de serie heeft Ryan het over PRS (het Paranormale Onderzoeksgenootschap), en hij zegt dat hij, toen hij op Penn State zat (je ziet geen programma's waarin de presentator hetzelfde zegt, maar in plaats van Penn State zegt hij: 'Toen ik op MIT kwam' of 'Nadat ik mijn theoretische graad in de natuurkunde had gehaald') andere mensen had gevonden die net zo geïnteresseerd waren in het paranormale. Hij zegt dat ze soms 'krijgers' zijn. Ik weet nog dat ik altijd deed alsof ik een krijger was en tegen geesten vocht. Ik was zes. Dan haalt de emotieloze Ryan de flamboyante en onuitstaanbare Chip Coffey tevoorschijn, die doet alsof hij in trance gaat en bezeten raakt van het vloeken tegen de cast. Geweldig. Ik dacht dat de mensen wel begrepen hoe belachelijk het idee van mediums en helderzienden is nadat _Crossing Over_ uit de ether is verdwenen. Het programma neemt zichzelf veel te serieus, want deze kleine groep maatschappelijke mislukkelingen doet alsof ze strijden tegen een of ander oeroud, kosmisch kwaad. De productiewaarde is laag, de verhalen zijn saai, en in tegenstelling tot Ghost Hunters, die af en toe iets abnormaals opvangen (hoewel waarschijnlijk verklaarbaar, maar toch interessant) op hun apparatuur, vereist PS dat je gelooft dat de geluiden en het gekraak die ze horen het bewijs zijn van demonen, lijkenpikkers en mogelijk kabouters. Het enige angstaanjagende aan dit programma is dat er mensen zijn die het serieus nemen. Het enige paranormale eraan is dat de mensen die eraan meedoen in staat zijn om elke aflevering te maken en hun gezicht in de plooi te houden.<br />Ik mag dan blasé zijn, maar ik heb het gevoel dat de grote mysteries van het universum en het hiernamaals te groot zijn om opgelost te worden in een half uur tv-programma van een student journalistiek op een staatsschool.<br />Al met al raad ik iedereen ten zeerste aan om minstens één keer naar dit programma te kijken, al was het alleen maar voor de lol die je krijgt als je naar een echt afschuwelijke film of tv-programma kijkt. Of je kunt er een drinkspelletje van maken. Ik denk dat het tweede te verkiezen is.