Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een recente enqu<0xC3><0xAA>te onder kinderen in het Verenigd Koninkrijk bevestigde het idee dat door deze film 27 jaar geleden werd geopperd. Dat jonge mensen, meer dan wat ook, willen opgroeien tot iemand die beroemd is. Vroeger wilden kinderen dokter of brandweerman worden. Nu wil iedereen beroemd zijn. Roem is het verhaal van een groep kinderen die wordt toegelaten op de High School for Performing Arts in New York. We hebben ze de eerste auditie zien doen, daarna lessen zien volgen en de daaropvolgende vier jaar zien leren over het leven. De film heeft veel goede eigenschappen, maar uiteindelijk blijf je je een beetje onbevredigd voelen.<br />Alan Parkers gedurfde regisseursstijl past goed bij het verhaal. De film is geclassificeerd als een musical, maar meer dan wat ook is het een drama. Hier en daar breken muzikale nummers en danspassen uit, en Parker houdt ze zo dicht bij de werkelijkheid als mogelijk is als ze werkelijk gefilmd zouden kunnen zijn. Het acteerwerk is voor het grootste deel van de bovenste plank, op een paar uitzonderingen na. Het tempo ligt een beetje uit het lood, vooral tegen het eind van de film, maar tegen die tijd heeft het verhaal toch al een paar verkeerde wendingen genomen.<br />Ten eerste zouden de audities aan het begin van de film een paar van de basisfiguren eruit moeten hebben gefilterd. Het lijkt onwaarschijnlijk dat er iemand zou komen opdagen en auditie zou doen voor de ene afdeling, om vervolgens door de toelatingen naar de andere te strompelen. Sommige van die mensen zien er om te beginnen al niet zo getalenteerd of geïnteresseerd uit. Als het eerste jaar van de opleiding eenmaal op gang is gekomen, komt de film in een prettige sfeer. De interactie tussen leerlingen en docenten wordt heel goed aangepakt, en het zorgt ervoor dat je naar meer gaat verlangen. De film begint zichzelf later te verliezen als we steeds meer leerlingen zien die niet meer op school zitten. Sommige van die mensen zijn het gewoon niet waard om voor te zorgen.<br />De grootste fout van de film is dat de Ralph Garcy-figuur zo prominent in beeld komt. Die vent is een lompe, egocentrische eikel. Een 'professionele klootzak', zoals hij trots op het podium verklaart tijdens zijn komische optredens. Het publiek wordt geacht op de een of andere manier mee te voelen met deze man en zijn tragische persoonlijke situatie, maar ik hoopte alleen maar dat ze hem uit de school zouden klappen. Irene Cara, Maureen Teefy, Paul McCrane en wijlen Gene Anthony Ray zijn de mensen om wie je zult geven tegen de tijd dat deze film is afgelopen. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan nog steeds geen buikspieren ontwikkelen zoals Gene Anthony Ray in deze film had.<br />Over het geheel genomen is deze film goed. Hij is gedenkwaardig, interessant en zit vol gewaagde scènes en optredens. Hij duurt misschien een beetje te lang, en misschien worden sommige van de verkeerde personages volledig ontwikkeld terwijl andere op de achtergrond blijven hangen. De muzikale nummers zijn geweldig, en tegen de tijd dat de film is afgelopen, liggen er zelfs nog een paar verrassingen op de loer. Hoewel niet perfect, zal Fame een film zijn die op de een of andere manier nog vele jaren zal voortleven.<br />7 van de 10 sterren.<br />De Hond.