Wat is het sentiment van de recensie?

Hoewel het misschien niet het beste werk van Cassavetes is, is Minnie en Moskovitz bijna volmaakt in al zijn inspanningen. De plot is grillig en charmant, en verrassend dramatisch met een indrukwekkende reeks emoties <0xE2><0x80><0x93> veel meer drama dan komedie, in tegenstelling tot het profiel van IMDb. Ja, het verhaal is grillig, maar niet willekeurig; het slaagt erin geloofwaardig te zijn, zij het een tikkeltje geforceerd <0xE2><0x80><0x93> en daar kom ik nog op terug. Alle artistieke aspecten zijn van de ware Cassavetes: de cinematografie en het camerawerk zijn verrukkelijk, en de soundtrack <0xE2><0x80><0x93> al is die nauwelijks te horen <0xE2><0x80><0x93> is complimenteus. Bovendien geloof ik dat ik in de montage een paar knikjes naar Godard en zo heb gezien <0xE2><0x80><0x93> zoals ik in een paar van Cassavetes' films heb gezien. Ik heb nog een paar andere films gezien <0xE2><0x80><0x93> (bijvoorbeeld het abrupt afbreken van een liedje in een scène) <0xE2><0x80><0x93> die interessant waren.<br />Ik heb het gevoel dat de plot goed in elkaar zit, en dat de eerste helft bijzonder plezierig was. Seymours gesprek met Morgan Morgan (Timothy Carey) in het restaurant bijvoorbeeld is heerlijk grappig en fascinerend, en zet de toon voor het filosofische commentaar dat door de hele film heen gegeven wordt. Dat filosoferen <0xE2><0x80><0x93> een traditie in de films van Cassavetes <0xE2><0x80><0x93> maakte de film voor mij zo interessant. Seymours amusante en diepzinnige monologen elimineren onmiddellijk de eerste indruk die je van hem kunt krijgen als een hippie-simp <0xE2><0x80><0x93> hoewel zijn personage merkwaardig veel lijkt op dat in Faces (1968). Dat bracht me echter (bij de tweede bezichtiging) tot de overtuiging dat deze film het moet afleggen tegen het beste werk van Cassavetes. Ik kreeg voor deze film een genegenheid die ik bij de eerste bezichtiging miste.<br />Er zijn helaas verscheidene aspecten die deze film onvolmaakt maken. Ik vind de plot onevenwichtig. Zoals ik al eerder zei, bouwt hij mooi op, maar hier en daar wordt hij wat minder, vooral tegen het eind. Vanwege de spontane stijl waarin Cassavetes werkte, en vooral de vrijheid waarmee hij zijn acteurs liet improviseren, kan de kwaliteit van zijn produkt gemakkelijk beide kanten op gaan. In dit geval is hij inconsistent. Ik stel vast dat het grootste deel van deze film improvisatie was, en het grootste deel prachtig. Maar een of twee scènes werken helaas niet. In het bijzonder de scène na Seymours gevecht met de collega van Minnie voor haar huis. Tijdens wat de meest intense scène van de film moet worden, liet Cassavetes zijn acteurs vrijelijk met de dialoog spelen - ervan uitgaande dat een deel van de dialoog van tevoren was gepland. Ik geloof dat dit een vergissing was. Je krijgt de indruk dat Cassel niet goed weet wat hij moet doen, omdat hij herhaaldelijk in zijn spraak hapert, vaak onsamenhangend is en overdrijft; dit alles bederft de scène en de ontwikkeling van het karakter. Ik begrijp dat Seymour een beetje een brutale dwaas moet zijn, maar Cassels pogingen hier zijn verkeerd. Waarom knipt hij zijn snor af? Deze tekortkomingen zijn het gevolg van: een gebrek aan richting aan de kant van Cassavetes, een gebrek aan begrip en vooruitziende blik aan de kant van Cassel, een gebrek aan repetitie en voorbereiding, enzovoort. Het is duidelijk dat Cassavetes niet van zijn fouten heeft geleerd, aangezien hij hetzelfde liet gebeuren in zijn volgende film, _A Woman Under the Influence_ (1974) <0xE2><0x80><0x93> de filmscène en het einde.<br />De tekortkomingen die ik noem zijn niet onbelangrijk, maar ze verpesten de film niet. Ze maken gewoon een paar scènes die een kruiperige en onrealistische indruk maken, de stroom van de film belemmeren en het potentieel ervan in gevaar brengen. Maar ik ben heel, heel erg gesteld op Cassavetes en al zijn acteurs, vooral op Cassel, ondanks de tekortkomingen die ik noemde. Dit is een zeer plezierige film, hoewel hij de precairheid van Cassavetes' stijl bewijst.