Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een geval van te ver gaan in een sprookje. Het Betoverde Huisje brengt Dorothy McGuire ten tonele als een 'afschuwelijke lelijke' oude vrijster en Robert Young als een misvormde piloot. Om een lang verhaal kort te maken: Scarface trouwt met een oude vrijster, waarna hun liefde hen op miraculeuze wijze (licht, cosmetica en het verwijderen van neplittekens) transformeert tot mooie mensen - een magische verandering die ze toeschrijven aan de betovering van het wonen in een huisje aan zee dat al generaties lang de verblijfplaats is van bruidsparen.<br />Als het verhaal hier ophield, prima; het zou een fabel zijn met een spreekwoordelijke boodschap: schoonheid ligt in het oog van de aanschouwer. Scarface begroet zijn publiek, het is een pijnlijke schok voor hen dat ze nog steeds alledaags zijn. Zie je, ze lijken alleen maar mooi op elkaar na een situatie waar het publiek goed op is voorbereid omdat alle bijfiguren hebben gepredikt dat onaantrekkelijke mensen echt hun verwachtingen moeten laten zakken en andere manieren moeten vinden om gelukkig te zijn. Je weet wel. Een hobby nemen. Een oude vrijster doet houtbewerking, bijvoorbeeld. Scarface overweegt drijfhout te gaan verzamelen.<br />De oorspronkelijke toneelschrijver (Arthur Wing Pinero) en de filmmakers hebben geen enkel vertrouwen in de menselijke natuur. Hun boodschap is: je bent lelijk of mooi, en geen enkel mooi iemand zou ooit van een lelijk iemand houden. Erger nog, lelijke mensen moeten zich kennelijk hun geliefde als mooi voorstellen. De werkelijkheid voldoet gewoon niet. <br />Je vraagt je af wat Elaine Mason elke dag zag als ze naar haar man Stephen Hawking keek.