Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een afschuwelijke belediging van het geheugen en het genie van Welles, deze zinloze verzameling van genotzuchtige improvisatie op een groots thema had opgesloten moeten worden, samen met een aantal andere onvoltooide Welles-projecten die niemand ooit heeft gezien. Nu weten we waarom! Om nog meer beledigingen aan eerdere beledigingen toe te voegen, de ontstellende Engelse taal die door amateurs wordt gekopieerd door acteurs en zelfs de grote man zelf verhoogt alleen maar alle slordige fouten in het vertellen en in de constructie. Alsof een of andere goedhartige Spaanse ziel Orson elk weekend een paar peso's, een 35mm-camera en een paar negatieven van een andere filmproductie gaf en tegen Welles zei dat hij naar het Spaanse platteland moest rijden en alles maar moest blijven filmen tot de filmvoorraad op was. Het is waar dat als Orson deze film zelf had gemaakt in plaats van de beruchte Jesus Franco, hij misschien wel 85 procent van de film had weggegooid, maar dat zullen we nooit weten. Aangezien Welles nooit de tijd heeft genomen om zijn eigen werk hier te bewerken en hij of zijn erfgenamen ergens in de loop der tijd iemand anders toestemming heeft gegeven om dat te doen, valt hem het debacle niet geheel en al te verwijten. Degenen die willen bewijzen dat Welles in zijn jonge jaren de gelukkigste van alle jongemannen was, omdat hij zich omringde met mannen als John Houseman, Herman Mankewiecz, Greg Toland, Bernard Hermann en Robert Wise, hebben geen beter bewijs nodig van zijn volwassen tekortkomingen dan deze rommelige film. In zijn trieste oude dag was Welles tot alles in staat als hij een paar dollar of peso's nodig had, waaronder het verkopen van zijn artistieke ziel. De duivel mocht hem halen!