Is deze recensie positief of negatief?

Toen ik als kind naar deze film keek, begreep ik niets van de premisse van Hitchcock-films en duistere komedies. Nu ik halverwege de twintig ben, begrijp ik het veel beter.<br />Ik denk dat ik deze film zo leuk vind omdat het komedieduo van Billy Crystal en Danny DeVito voor een interessante komedie zorgt, zowel slapstick (de scènes in de braadpan en de autoscènes) als verbaal (de ruzies/conversaties over moord en schrijven).<br />Het verhaal draait om Larry Donner (Crystal), een worstelende schrijver die zijn meesterwerk wordt ontstolen door zijn vrouw Margaret (gespeeld door een verrassend stralende Kate Mulgrew, alias Capt. Janeway uit Star Trek: Voyager).<br />Terwijl hij heen en weer schuift tussen schrijver en schrijver. Hij studeert af aan de kunstacademie en geeft creatief schrijven als bijvak. Hij ontmoet student Owen Lifts (DeVito), een aankomend schrijver en uit de kluiten gewassen moederskindje dat zich jammer genoeg nog steeds als een kind gedraagt. Hij heeft speelgoedtreintjes, moet ik nog meer zeggen? Denk aan Mislukt aan de lancering, alleen is Matt McConaughey klein, dik en kaal.<br />Owen zit vast in zijn eigen leven, met een veeleisende, boosaardige moeder (Anne Ramsey) die hij niet kan uitstaan. Hij vraagt Larry om advies over hoe hij zich hieruit kan redden, en als hij zegt dat hij naar een Hitchcock-film wil gaan, krijgt Owen het verkeerde idee dat als hij Larry's vrouw vermoordt, hij Larry een wederdienst zal bewijzen door zijn moeder voor hem te vermoorden. Er volgt een hoop hilariteit terwijl de twee proberen elkaars probleem op te lossen. Owen gaat tot het uiterste om Margaret te vermoorden, terwijl Larry, die weigert zijn 'deel van het plan' uit te voeren, door Owens moeder tot waanzin wordt gedreven.<br />Gedurende de hele film vormen Larry en Owen langzaam maar zeker een vriendschapsband die tegenwoordig zeldzaam is in donkere komedies. Een deel van de film waar ik echt dol op was, was de scène waarin Owen Larry zijn muntenverzameling laat zien, en laat ik zeggen dat het meer een sentimentele verzameling is dan iets anders.<br />Afgezien van de twee hoofdsterren is wijlen Anne Ramsey hilarisch als Mama, en dodelijk met die wandelstok van haar. Ze is in deze rol veel komischer, zowel verbaal als fysiek, dan in haar rol als Mama Fratelli uit The Goonies. Dus vloekt ze als een zeeman en kleinert ze haar zoon om de haverklap, maar dat maakt haar personage zo levensecht. Ze maakt van haar personage het soort persoon dat je het liefst haat.<br />Een andere traktatie in deze film is de muziek van de grote Brandford Marsalis, die Larry's buurman en vriend Lester speelt. Er is een geweldig moment in de film waarop hij jazz speelt voor Larry, die depressief is en een paar goede deuntjes nodig heeft om de pijn te verlichten. Jazz kan dat.<br />Ter afsluiting zou ik willen dat Billy Crystal en Danny DeVito nog een goede film samen zouden maken, maar helaas worden zij te oud voor het spel. Dit is een van die zeldzame films waarin beide sterren op hun eigen subtiele manier schitteren. DeVito's kinderlijke komedie en Crystals scherpe geestigheid hebben deze film voor me gemaakt. 5-sterrenkomedie.