Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Hoods' levert niets op. Deze halfbakken maffiakomedie kan bogen op een schitterende cast, onder wie Joe Mantegna, Kevin Pollack, Joe Pantoliano, Jennifer Tilly en Seymour Cassel, en een aantal bekende gezichten uit misdaadfilms, maar het is een miskleun van jewelste. Schrijver en regisseur Mark Malone, vooral bekend van het schrijven van 'Dead of Winter' voor Arthur Penn, de regisseur van 'Bonnie & Clyde', heeft een klucht geschreven waarin een ziekelijke maar wraakzuchtige maffiabaas Louie Martinelli (Seymour Cassel) zijn zoon Angelo (Joe Mantegna van 'House of Games') erop uitstuurt om Carmine DellaRosa om zeep te helpen. Het schijnt dat een rivaliserende bende een brandbom heeft gegooid in een van Pops pakhuizen (in de openingsscène) en Martinelli wil het hem betaald zetten. Het probleem is dat niemand enig idee heeft wie Carmine DellaRosa is. In elke andere maffiakomedie zou zo'n complicatie amusant zijn, maar in dit geval is het een regelrechte ramp. Angelo en een auto vol mafkezen, onder wie zijn beste vriend Rudy (Kevin Pollack van 'Deterrence') zijn de helft van de tijd bezig uit te zoeken wie Carmine is. Noch Rudy, noch Angelo wil de moord plegen, dus ze gaan op zoek naar de gestoorde maffiamoordenaar Charlie (Joe Pantoliano van 'Bad Boys') om de vuile klus te klaren. Voordat ze Charlie kunnen overhalen de moord te plegen, moeten ze hem zien te vinden, en Charlies sletterige vrouw Mary (Jennifer Tilly van 'Bound') onthult dat hij opgesloten zit in een psychiatrische inrichting. Onze onaangepaste helden rijden naar de psychiatrische inrichting en halen Charlie daar weg. Ongeveer de helft van de film is voorbij voordat ze ontdekken dat Carmine een jongen in een korte broek is (Vincent Berry) die nietszeggend en ongevaarlijk is. Sterker nog, Carmine heeft de enige fatsoenlijke rol in de film. Terwijl ons hersenloze stel helden met hem op de achterbank van zijn huis wegrijdt om zaken af te handelen, waarschuwt Carmine hen dat ze hem op tijd thuis moeten zien te krijgen, anders vermoordt zijn vader hem. Charlie probeert de kwajongen te bevriezen, maar dat lukt hem niet. In plaats daarvan komt hij weer in contact met zijn gevoelens en wil hij terug naar de psychiatrische inrichting om het goede nieuws aan zijn dokter te vertellen. Intussen, nadat Charlie heeft besloten Carmine niet neer te schieten, grijpt de jongen naar het pistool en vuurt een paar doelloze schoten af. Angelo en hij worstelen met het automatische pistool. Het pistool glipt uit hun gezamenlijke handen en valt op de grond, gaat af en schiet een gat in Rudy's borst. Vergeet niet dat Rudy de jongen helemaal niet wilde neerschieten en dat Angelo en hij ruzie hadden over de ondoordachtheid van de aanslag. Dus belandt Rudy op de grond met een dodelijke wond, terwijl Angelo worstelt om het bloeden te stelpen. Over een saaie doodsscène gesproken. Angelo is in tweestrijd omdat zijn vader opdracht heeft gegeven tot de aanslag en Angelo bang is dat zijn vader hem zal vermoorden als hij het niet doet. Er is een flashbacksubplot over Angelo's vader die hem leert met een pistool om te gaan, wat enig inzicht geeft in Angelo's tegenzin om een pistool mee te nemen.<br />Er is in de verste verte niets goeds aan deze deprimerende komedie met een deprimerend einde. Het wordt nog erger, en als je deze onzin van 90 minuten overleeft, zul je zien wat ik bedoel. De komedie is grotendeels lachwekkend. Goede acteurs wentelen zich in oppervlakkige rollen die niet eens grappig zijn. Misschien probeerde regisseur Malone een andere komedie te doen, zoals 'De bende die niet rechtuit kon schieten'. Als dat zo was, heeft hij op een haar na gemist. Jennifer Tilly met haar grote borsten laat haar decolleté zien en snauwt in een paar scènes met Mantegna, maar verder doet ze niet veel. Ze is de stereotiepe slet die zich niet eens uitkleedt. Een salarischeque is de enige manier om de aanwezigheid van zo'n getalenteerde cast te verklaren, anders is deze film van begin tot eind een zielige vertoning. Aanvankelijk had ik gehoopt dat dit een imitatie zou zijn van 'Ransom of Red Chief', waarin het kind de wijsneuzen gek maakt, maar helaas. De grootste verrassing is natuurlijk dat ze een kind moeten vermoorden, maar het is niet het soort verrassing dat maakt dat je het tot het einde toe wilt zien.<br />Ik heb deze film op een Canadese dvd met het etiket'_Seville mistake_'gekocht, en hij heeft alleen maar de meest elementaire speciale eigenschappen. Als je een hekel hebt aan voorvertoningen die de plot verraden, moet je niet naar de trailer kijken. Als je Joe Mantegna ooit ontmoet, zou een van je eerste vragen moeten zijn waarom hij heeft geholpen bij het maken van deze geeuw. Het is niet hilarisch of dramatisch. Er zijn geen citeerbare zinnen en geen van de personages is interessant of sympathiek. Op de dvd van Seville is de film in zijn geheel te zien, zonder ondertiteling of gesloten bijschriften.