Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is een unieke film, want het geeft ons de enige kans om de jonge Noel Coward in al zijn ironische glorie te zien. Omdat hij zo gereserveerd en afstandelijk lijkt, is hij geknipt voor de rol van een onbeminde schoft die zonder erbij na te denken iedereen om zich heen gebruikt. Maar in de bloedserieuze (niet grappig bedoeld) laatste akte, als Coward zich moet voordoen als de Vliegende Hollander, voelt hij zich veel minder op zijn gemak.<br />Maar zijn manier van epigrammeren is weergaloos, en Hecht & Macarthur hebben hem een paar juweeltjes bezorgd (Macarthur, eigenlijk <0xE2><0x80><0x93> hij was de geestigheid van het stel).<br />De film wordt schitterend belicht door de grote Lee Garmes, maar er is weinig beweging in de camera, afgezien van een stormscène. Hecht en Macarthutr gaven maar om één ding: hun dialogen op het scherm krijgen. (NOT: H&M heeft cameo's als zwervers in de flophouse-scène.)<br />De meest opvallende bijrolspeler is de enige Alexander Woolcott, de beruchte Broadway-columnist en goede vriend van zowel Macarthur als Coward, die verschijnt als een van de bitchy auteurs die altijd in de ontvangstruimte van publisher Coward moesten wachten.<br />Merkwaardig dat Woolcott bereid is een film te maken die duidelijk de legendarische Algonquin Round Table, waarvan hij de oprichter was, de grond in boort, en dat Macarthur een soort hulplid is.<br />De Schurk won zelfs een Oscar voor het beste verhaal, hoewel die overwinning waarschijnlijk meer te danken is aan Coward. 'Het gaat niet om een briljante plot, maar om een imposante persoonlijkheid. Het gaat om Coward, Woolcott, en de dialoog die je je herinnert...'