Wat is het sentiment van de recensie?

Als je je leven op wat voor manier dan ook, in welke vorm dan ook, waardeert, doe je jezelf een plezier en loop je langs deze schijnbaar 'interessante' film op het dvd-rek.<br />Ik weet wat je denkt: 'Ik heb de voorvertoning gezien en die zag er geweldig uit!' Maar, kopers, pas op, ik ben in dezelfde val gelopen. Een van mijn vriendinnen gaf aan de film niet graag te willen zien, maar ik dwong haar te blijven zitten. O, wat heb ik spijt van die beslissing.<br />Zoals de meeste horrorfilms begint de film opgewekt in een zonnig Mexicaans vakantieoord waar twee stelletjes door een medegast naar een oude ruïne van de Maya's worden gelokt. Bij aankomst worden ze opgeschrikt door de verschijning van twee oerwoudmensen die zich totaal niet bewust zijn van hun begroetingskreten. Alsof dat nog niet onheilspellend genoeg is, gooit de groep grote plantengroei aan de kant en verklaart een ongebruikt pad dat door wilde dieren wordt gebruikt, een perfecte route naar hun bestemming. Ik denk dat het geen echte film zou zijn als ze een rationele beslissing hadden genomen en zich op dat moment hadden omgedraaid, maar, nou ja, dit was ook geen echte film.<br />Na wat gewandeld te hebben, stuit het stel (de vakantieganger had een vriend meegenomen) op de ruïnes en meteen worden hun twijfels weggenomen door de schoonheid en de geschiedenis. Dat wil zeggen, tot een uitzinnige stam uit het oerwoud opduikt, gewapend met wraakgevoelens, om de een of andere reden en schreeuwend in een onbegrijpelijke taal. Sinds wanneer worden gewelddadige verbale aanvallen getemperd door kalme, neerbuigende taal <0xE2><0x80><0x93> dat moet je mij niet vragen <0xE2><0x80><0x93> maar desondanks probeert de groep het toch, kennelijk zonder succes. Plotseling wordt het zesde lid van de groep, Dimitri, doorboord door een aantal pijlpunten van de Maya's en breekt de hel los. Een geweerschot maakt een eind aan het karwei en de geschokte reizigers trekken zich snel terug in de ruïne.<br />Als deze film ooit een plot had, dan was het hier afgelopen. De inleiding duurde hooguit 20 minuten en het waren helaas de beste 20 minuten van de film. Boven op de ruïnes beseft het vijftal dat ze zijn gestrand door moordlustige plaatselijke bewoners, en ze nemen talloze goede beslissingen, waaronder het gebruik van een verschrompeld touw om een van hun leden in de ingewanden van de ruïne te laten zakken. Onnodig te zeggen dat de avonturier ernstig gewond raakt en vervolgens vast komt te zitten in de ruïnes, en dat de twee vriendinnen ernstig gewond raken bij hun pogingen hem te redden.<br />De rest van de film gaat zonder drama verder, zonder echte verschrikkingen, alleen maar bloed en geronnen bloed, zoals te zien is wanneer een meisje een plant die in haar lichaam groeit eruit rukt, zodat het bloed eruit gutst, en dan nog eens wanneer iemands benen worden afgehakt, om vervolgens te worden gewurgd door hetzelfde plasma uit het lichaam van het meisje. De enige bevrediging die ik in deze film vond, was het observeren van de zeer aantrekkelijke Jonathon Tucker, die de rol van Jeff McIntire speelde, die steeds vermoeider en verdrietiger werd en lang genoeg bleef zitten om vast te stellen dat bijna de hele cast een afschuwelijke, gruwelijke dood sterft. Hun gesimuleerde pijn lijkt een adequate compensatie voor de tijdverspilling die deze film was.<br />De verhaallijn gaat ervan uit dat de ruïne een oud huis van gevaarlijke geesten is met een kwaadaardige vleesetende plant om onfortuinlijke bezoekers af te weren en op te vreten. Helaas kreeg ik zo'n waarschuwing niet van schreeuwende bloeddorstige planten, en het enige kwaadaardige in deze film waar ik echt van walg, is de schrijver van het script.