Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er is een beroemd kort verhaal over een man die ten prooi valt aan een safarijager die geen belangstelling meer heeft om op iets anders dan op mensen te jagen. Het is vrij goed en het is vele malen opnieuw in film en tv gedaan. Sommige stukken zijn opmerkelijk, maar deze geurbaniseerde versie, die de oude, saaie racismethema's aanroert, stinkt gewoon. Leguizamo's slapstick is bijna net zo slap als het niet-grappige script. Chaplin is dat niet. Er moeten mensen zijn die een dwerg vinden die niet kan ophouden met grappig dansen, ik bedoel ik neem aan dat het grappig is op een pathetische, freakachtige manier, maar het is gewoon niet genoeg om een film te dragen. Je hebt de gebruikelijke overblijfselen van de nazi's of neonazi's of wat we ook maar geacht worden te denken, type misdadiger, de zoon is natuurlijk homo, Duits accent... snap je het?