Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het verhaal speelt zich af op het platteland van Duitsland, aan de vooravond van de tweede wereldoorlog, een unieke setting, met een paar Britse agenten die door de Duitsers in een boerderij gevangen worden gehouden. Aangezien ze formeel nog niet in oorlog zijn, lijkt het erop dat beide partijen zich realiseerden wat er ging komen. Beide agenten (Bruce Lester en Ray Milland) ontsnappen naar het platteland en gaan uit elkaar. Milland stuit op een avond op de zigeunerin Marlene Dietrich, die in haar eentje in haar kamp het avondeten staat klaar te maken. Hun ontmoeting is een verbazingwekkende en fascinerende scène, niet zozeer voor Milland als wel voor Dietrich, die een heel nieuw niveau van sexy zwoelheid bereikt. Milland vermomt zich als zigeuner om zich voor de Duitsers te kunnen verstoppen, maar hij blijft zich inzetten voor zijn missie, die te maken heeft met het opsporen van de wetenschapper die de formule van een nieuw gifgas kent, maar die ook geen toegewijde nazi is. De Hollywood-versie van het zigeunerleven en de gebruiken zijn voorspelbaar geportretteerd, maar de onderliggende wetenschap dat ze een van de doelwitten zouden zijn voor de nazi's, geeft een zekere spanning. De film balanceert op de scheidslijn tussen een serieus verhaal over het gifgas en een dringende zoektocht naar de formule, en een kleurrijk maar niet al te overtuigend liefdesverhaal tussen Milland en Dietrich. Maar ze zijn allebei erg goed; het is de schuld van de film dat die niet is doorgegaan. Het geeft hun of hun relatie niet genoeg dramatisch realisme, het vertrouwt op duidelijke culturele verschillen en maakt daar gebruik van voor dubieuze komische doeleinden. Niettemin zijn er hier en daar enkele gespannen en interessante punten, zoals de verrassende ontmoetingen met Duitse soldaten en Gestapo-agenten, waarbij Dietrich een uitgebreide handlezing doet en Milland bijna net zo goed kan doen alsof, en een diner met Duitsers van verschillende pluimage, waarbij via de radio bekend wordt gemaakt dat Duitsland door Polen is aangevallen en iedereen opstaat en met gestrekte arm salueert. Mitchell Leison heeft misschien hier en daar een kans gemist, maar hij heeft van andere mogelijkheden wel degelijk gebruik gemaakt.