Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Na een decennium van turbulente onrust begonnen Amerikaanse films over te schakelen op een andere aanpak en richtten ze hun camera's niet meer op door oorlogen geteisterde slagvelden, politieke corruptie en sociale onrust in het algemeen, maar op de intiemere wereld van gezinsdisfunctioneren. De tol die de egoïstische Baby Boomers aan het Amerikaanse gezin begonnen te betalen toen ze opgroeiden en zelf kinderen kregen, was voelbaar.<br />'Kramer vs. Kramer' is een van de eerste disfunctionele gezinsdrama's die de hele jaren tachtig zo populair zouden blijven, en het is een van de beste. Tegenwoordig wordt er nogal schamper over gedaan, omdat het bekendstaat als de film die 'Apocalypse Now' versloeg. Maar het vergelijken van deze twee films is net zoiets als het vergelijken van een banaan met een gemarineerde kippenborst: ze zijn in de verste verte niet hetzelfde, maar kunnen we niet van beide genieten? De regisseur/schrijver Robert Benton probeert geen ingewikkelde dingen te doen met zijn film; de kracht ligt in de acteerprestaties, vooral die van Dustin Hoffman en Meryl Streep, die een gescheiden echtpaar spelen dat kinderachtig en egoïstisch strijdt om hun zoon. De scène in de rechtszaal waarin ze elkaar de huid vol schelden om de voogdij, waarin ze elkaar op verschrikkelijke wijze pijn moeten doen, is vernietigend en voelt authentiek. De film toont Hoffmans degelijke vader niet als held, en Streeps losbandige moeder niet als schurk. Ze zijn niet goed of slecht als mensen <0xE2><0x80><0x93> ze zijn gewoon slecht in getrouwd zijn.<br />De film is huilerig in de finale, maar niet op een manipulatieve manier. Hij verdient het om gesnik op te wekken.<br />Een pluim.<br />Een pluim.