Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben er niet in geslaagd deze film helemaal uit mijn geheugen te wissen, ook al is het twee jaar geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien.<br />Begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> ik ben de hoofdlijn van het verhaal allang vergeten <0xE2><0x80><0x93> de relatie tussen Kidman en Law, die maakte geen indruk op me, maar het waren de martelscènes in de film die me echt raakten. Ik huilde ongeveer twee uur lang, meteen na de opnamen.<br />Het was nooit eerder bij me opgekomen hoe mensen in oorlogstijd misbruik konden maken van zoiets zuivers als de liefde van een moeder. We zien hier verschillende voorbeelden van <0xE2><0x80><0x93> in zowel de scènes met Natalie Portman als met de moeder die haar vingers in het hek heeft gestoken omdat ze haar zoon thuis verborgen hield. Ik was geschokt door deze scènes en zal de film waarschijnlijk nooit meer als gevolg daarvan zien, omdat de scènes zelfs nu nog volkomen duidelijk in mijn hoofd staan. Maar ik ben blij dat ik de film heb gezien, eenvoudigweg omdat hij me meer bewust heeft gemaakt van de gruwelen van de oorlog en de afschuwelijke wreedheid die de mensheid zichzelf kan aandoen.<br />Sinds ik de film heb gezien, staat de blonde albino boven aan mijn lijst van meest kwaadaardige slechteriken. Zijn afschuwelijke minachting en het ontbreken van enig menselijk gevoel voor de mensen die hij martelde raakten echt een snaar bij me. Op een gegeven moment wilde ik opstaan in de bioscoop en hem zelf vermoorden (zie hoe de film me over de rand van de rede duwde, pas achteraf drong het tot me door dat ik alleen maar een groot scherm zou raken <0xE2><0x80><0x93> dat toont tenminste de kracht en intensiteit van de film).<br />Ik kan de film aanbevelen omdat het louter ervaring is, niet vanwege de vervlochten liefdesgeschiedenis, maar vanwege de manier waarop hij een oorlog uitbeeldt zonder een slagveld nodig te hebben.