Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb deze interessante film samen met de Chinese/Franse film 2046 op het recente filmfestival van Dubai gezien. Het waren allebei intelligente films die in hetzelfde jaar (2004/2005) zijn gemaakt. In beide films wonen de hoofdpersonen in een 'hotel'. In beide films is het hotel meer een metafoor van ballingschap dan een locatie. In beide films ging het over de liefde tussen een man en een vrouw. In beide films was er prachtige muziek en een spannende voorstelling. De film is een prachtige mengeling van zwarte komedie (bijvoorbeeld met behulp van een stethoscoop om gesprekken tussen buren af te luisteren), maar hij bouwt voort op wat Buster Keaton en Jacques Tati eerder in de cinema hadden geïntroduceerd: stoïcijnse gezichten die tot komedie leiden, heel in tegenstelling tot de even intelligente wereld van Robin Williams of de hartverwarmende Danny Kaye. Een plotselinge vlaag van activiteit transformeert een verder zo stoïcijnse figuur terwijl hij geld van het hotel naar de bank overmaakt en doet denken aan Tati's werk.<br />Maar de film is niet zomaar een komedie. De anti-automatiseringsverklaring (het tellen van het geld en de reactie van het bankpersoneel op de verklaringen die ermee verband houden, de pop die dient als een ineffectieve waarschuwing aan de voortsnellende dame, de verwijzing naar 'Moulimix' als het fictieve 'bedrijf' waar hij voor werkt, enzovoort) zijn een aantal aanwijzingen dat de regisseur de kijker een geladen komedie voorschotelt. Lach, ja, maar denk erover na en geniet verder.<br />De kracht van de film ligt in het korte, staccato script (van regisseur Paul Sorrentino) dat een mengeling van komedie en filosofie biedt ('De waarheid is saai', 'Pa is dood, maar niemand heeft het hem verteld', 'Pech bestaat niet <0xE2><0x80><0x93> het is de uitvinding van de verliezers en de armen'). Vervolgens geeft de regisseur je een fascinerende lezing over slapeloosheid van de hoofdpersoon. Je zult niet door deze lezing heen slapen.<br />Sorrentino levert amusement dat gestoeld is op het onderwerp dat de Italianen het beste kennen: de maffia. Het is een existentiële maffiafilm.<br />Aangezien 'De waarheid is saai' het hoofdgerecht is, zorgt de regisseur voor een toetje als onderdeel van de heerlijke maaltijd van voortreffelijk acteerwerk (Toni Servillo), goede muziek, knap camerawerk (Luca Bigazzi), een mooie, raadselachtige actrice (Magnani, de kleindochter van de grote Anna) en een sterk scenario. Het toetje is voor de kijker om erachter te komen of wat aan de film voorafging de waarheid was. Als dat zo was, zou het saai zijn geweest, nietwaar?