Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben een grote horrorfilmfan, vooral van de subgenres uit de jaren tachtig. Noem maar een film die ik waarschijnlijk heb gezien. Vorig jaar ging 'Saw', een nieuwe horrorfilm die onder de radar leek te glippen, in première. Ik was redelijk opgewonden. Ik had er nog niets over gehoord, maar het zag er veelbelovend uit, te oordelen naar de trailers en posters (nou ja, behalve die met de rug en de witte met de afgehakte handen en voeten... die zagen er gewoon verschrikkelijk uit!) Ik zag de film op de première. Het was een van de ergste ervaringen van mijn leven. Deze film was letterlijk mentaal en psychisch pijnlijk om te zien. Omdat hij eng was? Néé! Omdat het een van de afschuwelijkste films was die ik ooit had gezien! Om te beginnen was de opbouw van het scenario en de montage afschuwelijk, zelfs naar horrornormen. Eerst een scène in een verhoorkamer met een slachtoffer (Shawnee Smith) dat kortgeleden de aanval van een seriemoordenaar had overleefd, en dan een flashback van wat ze had overleefd? NIET STERK! Het was onmogelijk om enige spanning te voelen nu ik wist dat het voornoemde slachtoffer volkomen in orde was. Natuurlijk, dat gedoe met die omgekeerde beerput was eng... maar waarom zou ik ook maar een greintje angst moeten voelen toen je me zojuist liet zien dat ze de beproeving had overleefd? Helaas is de hele film op deze manier gemaakt. Hij begint met twee kerels in een kelder. Dan krijgen ze flashbacks van hoe ze zijn ontvoerd... NIET STERK! Waarom niet? Omdat we al weten wat er met ze gaat gebeuren, aangezien we alleen maar het resultaat van de aanval hebben gezien. HET GAAT GOED MET ZE! Ga door met het verhaal! Jammer genoeg was het eigenlijke verhaal op zijn best pover. Deze irritante, meelijwekkende excuses voor 'personages' konden me niets schelen en het acteren hielp ook al niet. Cary Elwes was voor het grootste deel solide en tegen het eind begon hij plotseling te huilen als een verdwaald kind terwijl hij zijn best deed om zijn Amerikaanse accent in bedwang te houden (het werkte niet bij het publiek waarmee ik dit zag, dat zat vol hechtingen). Dit bracht hem tot een overhaaste en idiote beslissing die zelfs de meest simpele geest niet zou proberen. Hij had andere opties. Betere. SMARTER ONES. Zelfs gezien zijn intense emotionele toestand (afschuwelijk gecommuniceerd door afschuwelijk acteerwerk), was het nog steeds irrationeel. Ik trapte er niet in. VERKEERD GESCHIKT ALERT! Bovendien waren bepaalde scènes, zelfs als ze rechtdoor en zonder flashbacks werden gespeeld, pijnlijk voorspelbaar. Ik merkte dat ik voortdurend ongeduldig met mijn voet zat te tikken, wachtend tot de stomme scène afgelopen was. Dat gebeurde de hele film lang. Ik zag elke 'draai' aankomen. Twintig minuten na het begin van de film had ik de identiteit van de moordenaar al opgeroepen, om nog maar te zwijgen van zijn connectie met zijn'medeplichtige' zodra ze op het scherm verschenen. Als ze beter hadden geacteerd, hadden ze het afschuwelijke script misschien kunnen overschaduwen. In plaats daarvan hadden de acteurs net zo goed 'RED-HERRING' of'medeplichtigheid' op hun voorhoofd kunnen laten tatoeëren. Tegen het eind van de film was ik woedend dat ik zelfs maar een deel van mijn leven aan deze film had verspild, en het hele theater lachte hysterisch om de ronduit afgrijselijke finale. Serieus, je zou denken dat ze naar een Monty Python-film zaten te kijken. Ik zou ook gelachen hebben, als ik niet zo kwaad was geweest over het totale en totale falen van de film om alles te bereiken wat hij voor ogen had. Toen we weggingen, stond er (geen grapje) een rij voor de manager van het theater om hun geld terug te vragen (was niet gebeurd). Ik was er absoluut zeker van dat de film een bom onder de kassa's zou worden. Je kunt je niet voorstellen hoe geschokt ik was toen ik de week daarop 'Saw' te horen kreeg. De film had op nummer één gestaan bij de kassa en iedereen had het erover (vooral mensen die 'Napoleon Dynamite' een meeslepend episch verhaal vonden en dachten dat'satire' een soort rubber was). Ik word zo misselijk als ik de mensen over deze film hoor praten dat ik vaak het gevoel heb dat ik moet overgeven. Het is amusement voor de zwakste en onnozelste mensen van het menselijk ras. Degenen die een of andere maffe jigsaw-clown op een driewieler bedreigen (het is een poppetje dat omvalt en blijft liggen en wat is daar zo beangstigend aan?).<br />Begrijp me niet verkeerd, ik bezit elke 'Vrijdag de 13e', ben dol op mijn spetterende films, vond 'Napoleon Dynamite' hilarisch, kan ik dat zeggen? Ik heb genoeg van Freddy, Michael, Pinhead of Leatherface, ik heb een voorkeur voor onbekende griezelstenen en ik heb 'Sleepaway Camp II: Unhappy Campers' in mijn Top 10 Favorite Slashers staan. Maar ik besef dat deze films niet de meest geraffineerde Amerikaanse bioscoopfilms zijn die er zijn, en ik waardeer ze om wat ze zijn: snelle, gemakkelijke pret. 'Saw' is filmafval. De film probeert een slimme en semi-verfijnde, akelige, spannende attractie te zijn, maar komt niet verder dan een irritante, irritante verspilling van tijd, geld, energie en celluloid. Afschuwelijk, in alle opzichten. Elke kopie zou verbrand moeten worden, samen met zijn zwakzinnige fans. Jullie moesten je allemaal schamen.<br />Zal ik 'Saw II' zien? Misschien nadat ik een dubbele dosis Vloeibare Drano heb genomen voordat ik mijn eigen ogen uitsteek en withete shish-kabobbrochettes in mijn oren en darm spies. Mijn cijfer: 0/10. Vermijd ten koste van alles.