Is deze recensie positief of negatief?

Vergeet de serieuze hiaten in de logica, vergeet de pijnlijk clichématige karakterschetsen, vergeet het lukrake schrijfwerk, en je zou deze film misschien wel leuk vinden. Het hoofdpersonage Alyssa werd geacht vertederend te zijn, de heldin voor wie je je leven wilt geven om haar te redden (of in dit geval: om haar leven te redden). Maar in plaats daarvan irriteert ze alleen maar en vraagt ze je je af of alle professionele ballerina's echt zo stom zijn. Haar bemoeizieke moeder was duidelijk alleen maar nodig om de illusie te versterken dat balletgezelschappen kwaadaardige monsters zijn die je arme, onschuldige, jonge meisje uit je handen rukken, met een altijd aanwezige, bijtende artistieke regisseur/schurk. En dan die clichés! Ze krijgt niet alleen anorexia, boulimia, een overdosis drugs en een pathologische leugenaar, maar dat alles in de loop van een paar maanden. Het is alsof de schrijver elk horrorverhaal heeft gelezen dat hij over ballet kon opdiepen en besloot te kijken hoeveel hij in twee uur kon proppen (met reclames).<br />Geloof het of niet, maar ik ben danseres. Deze 'opleving' of 'herleving' van anorexia en boulimia die zich voordoet, is bij geen enkele dansschool waar ik ben geweest voorgekomen. De leraren zijn zelfs zo bang om zelfs maar te suggereren dat een meisje een betere kans maakt een paar pondjes lichter te worden, dat de meeste danseressen in mijn klassen feitelijk als iets te dik worden beschouwd. Ik wil niet beweren dat eetstoornissen nooit voorkomen, maar niet in de mate die in de film wordt beschreven.<br />Een ander irritant probleem van deze film was de manier waarop het verhaal moest worden verteld. Haar vriend had waarschijnlijk een half uur de tijd om de film uit te spelen, in de eerste helft van de film. De andere personages waren niet meer dan rekwisieten, decoraties om het verhaal te versterken. Als de juiste dialoog was gebruikt, zou dit een zeer gecompliceerde geestesstudie van een psychologisch probleem zijn geweest. Maar nu wordt het een één-vrouwsshow, en Kimberly McCullough heeft niet het lef om dat voor elkaar te krijgen.<br />Voor iemand die niet danst, zou deze film een zogenaamd 'inzicht' zijn. in wat er werkelijk omgaat achter gesloten deuren bij een balletgezelschap. Voor een danser is dit een zeer beledigende film, die ballerina's afschildert als dom en ouders als opdringerig en slecht geïnformeerd. Die bijvoeglijke naamwoorden beschrijven de mensen die dit in de eerste plaats op de buis te zien kregen.