Wat is het sentiment van de recensie?

Deze filmbiografie van de vroege rock-'n-roll-ster Buddy Holly (1936-1959) is een tour de force voor Gary Busey. De hoogtepunten van de film zijn Buseys optredens op het podium, waar hij gitaar speelt en Holly-liedjes zingt. Hij brengt zo'n energie in zijn optredens, dat Holly's eigen gefilmde optredens er bijna bij in het niet vallen. Buseys aanstekelijke grijns met zijn grote tanden verlicht het scherm, hij creëert een volkomen geloofwaardige en innemende persoonlijkheid en zijn Oscarnominatie voor beste acteur was terecht.<br />De film volgt Holly's carrière vanaf haar jeugd in Lubbock, Texas, naar het sterrendom en New York en zijn vroegtijdige dood bij een vliegtuigongeluk. Eén ding dat ik interessant vond, als het waar is, was Buddy' Hij had grote plannen, niet alleen met opnemen en optreden, maar ook met produceren. Zo jong als hij was, had hij zich al bewezen als een slimme zakenman en hij wilde beslist hogerop. We zullen nooit weten of hij zijn vroege succes uiteindelijk zou hebben omgezet in een bedrijf als The Rolling Stones.<br />De teksten van veel van Holly's liedjes zijn nogal puberaal; lees de tekst van 'Peggy Sue' of 'Oh Boy!' en je begrijpt wat ik bedoel. Misschien verklaart dit voor een groot deel zijn populariteit bij pubers, maar zijn instrumentatie en podiumoptredens verklaren ongetwijfeld zijn invloed op de volgende groepen <0xE2><0x80><0x93> zowel The Rolling Stones als The Beatles hebben zijn belangrijkheid erkend. Het is duidelijk dat sommige vrijheden werden gezien als een dramatisch effect. Ik betwijfel bijvoorbeeld of Holly ooit een producent in Nashville heeft gestrikt of dat het publiek in het Apollo-theater in New York zo direct reageerde dat het wild in de gangpaden begon te dansen. Als je dichter bij de waarheid wilt komen, moet je de documentaire 'The Real Buddy Holly Story' (1985) bekijken, die wordt geproduceerd en gepresenteerd door een zeer ontspannen en innemende Paul McCartney. Die bevat interviews met Holly's familie, vrienden en bandleden (Holly's muzikale broers worden niet eens genoemd in 'The Buddy Holly Story'). Leden van andere bands, zoals Keith Richards en Don Everly, geven ook hun mening en verhalen en er zijn beelden van oude Holly-optredens. De McCartney-productie kan op eigen benen staan, maar het is een uitstekende aanvulling op 'The Buddy Holly Story' en misschien moet het voor iedereen die naar het geromantiseerde verhaal kijkt te zien zijn.