Wat is het sentiment van de recensie?

In tegenstelling tot de meeste recensenten ben ik niet in de jaren tachtig geboren. Ik ben op 14 mei 1994 geboren. Desondanks was mijn leven heel erg in de stijl van de jaren tachtig. Toen andere kinderen nog Playstations hadden, speelde ik Zelda op mijn NES en zo. Nu heeft deze film al een speciaal plekje in mijn hart, ook al was ik toen ik deze recensie schreef nog maar 15 jaar. Vanwege mijn vroege jeugd in de jaren tachtig heb ik veel tv-programma's gezien en veel films gezien die andere kinderen niet zagen, en deze film was er een van, en ook een van de beste.<br />Het begint in het huis van Alvin Seville, Simon Seville, Theodore Seville en David Seville in Los Angeles. David, de adoptiefvader van de Chipmunk, heeft haast om op het vliegveld te komen, want hij gaat op zakenreis door Europa. Zijn taxi is er bijna en de Chipmunks helpen hem met inpakken. Terwijl ze staan te praten, geeft Alvin te kennen dat hij met Dave mee wil om de wereld te zien (ook al gaat Dave officieel alleen maar naar Europa, dus voor Alvin geldt blijkbaar alleen Amerika en Europa als 'De Wereld'). David laat de Chipmunks over aan de zorgen van juffrouw Miller, tot groot ongenoegen van de jongens. Even later gaat Dave naar het vliegveld en blijven de Chipmunks thuis bij juffrouw Miller. Later spelen de Chipmunks in een plaatselijk café een spelletje...' 'Rond de wereld in 30 dagen' tegen de Chipettes (Brittany, Jeanette en Eleanore). Nadat hij de wedstrijd van Brittany had verloren nadat zijn heteluchtballon door een krokodil uit de lucht was gevreten, krijgt Alvin ruzie met Brittany over wie er nu echt een race om de wereld zou winnen. Twee diamantsmokkelaars zitten aan een tafeltje in de buurt, Klaus en Claudia Furschtien horen hun ruzie en besluiten, omdat ze een veilige manier nodig hebben om hun diamanten over de wereld te vervoeren, de kinderen voor de gek te houden en ze voor hen af te leveren. Ze organiseerden een race over de hele wereld, waarbij elk team een pop met hun eigen beeltenis (in het geheim gevuld met diamanten) moet afleveren bij de afgiftepunten en een pop met de beeltenis van de tegenpartij (in het geheim gevuld met de betaling voor de diamanten) moet inleveren om 'te bewijzen dat ze er waren'. Het winnende team krijgt dan een beloning van 100.000 dollar. Ze doen dit omdat ze geloven dat Jamal (een agent van Interpol die hen nu al een paar keer op de hielen heeft gezeten) hen nooit zou verdenken omdat ze nog maar kinderen zijn (maar dat lijkt overbodig, want op hun reizen hoeven de kinderen geen veiligheidscontroles te ondergaan en worden ze zelfs nooit ondervraagd over de poppen, en ik vermoed dat Klaus en Claudia dat ook niet zouden doen als ze de diamanten persoonlijk hadden meegenomen). En zo begint een groot avontuur. Deze film is een klassieker en ik zie geen reden waarom iemand hem niet mooi zou vinden. Er zit veel humor in en de acteurs zijn uitstekend, om nog maar te zwijgen van de keiharde muziek. Mijn favoriete nummer is zonder enige twijfel 'The Girls and Boys of Rock and Roll'. Een fantastisch rocknummer dat niet overtroffen kan worden. Het is ook mijn favoriete moment in de film. Andere opvallende nummers zijn 'Getting Lucky' (Een Kind of Suggestive for a Kid's Film, hè?) en 'My Mother', evenals 'Wooly Bully' en 'Off to see the world'. Om nog maar te zwijgen van het hoofdthema van de film, dat tijdens de inleiding wordt gespeeld door het Royal London Philharmonic Orchestra. De scène met 'My mother' brengt nog steeds een traan in mijn oog. 'Ik heb er nooit veel aandacht aan besteed, maar toen ik ouder werd en meer over het leven te weten kwam, werd het me duidelijk dat dat liedje een beetje suggestief was. Dat liedje, en het feit dat de animators erop staan dat het publiek de kleur van het slipje van de Chipettes kent. Dat wordt vooral duidelijk in de scène in Egypte waarin de Chipettes worden achtervolgd door de mannen van de Arabische prins, waarin Eleanor over de rand van de luchtballon leunt en haar rok de zwaartekracht volledig tart. Hoewel dit niets afdoet aan de algehele kwaliteit van de film, is het wel zo.' Het is een van die onverklaarbare dingen, zoals waarom niemand in de wereld het erg lijkt te vinden dat er Chipettes van een meter lang rondlopen die met ongelooflijk hoge stemmetjes praten en ze net zo behandelen als elk ander mensenkind. Hoe dan ook, even na die scène ontdekken de Chipettes de diamanten in de poppen en besluiten ze op zoek te gaan naar de Chipettes en naar huis te gaan. De Direction of Janice Karman vervolmaakt deze film, omdat zij en haar man, Ross Bagdasarian Jr., de personages beter kennen dan wie ook. Ze spelen zelfs de stemmen van de Chipettes en de Chipettes. Ross doet de stemmen voor Alvin en Simon (evenals Dave) en Janice doet de stemmen voor All the Chipettes en Theodore. Over mannelijke personages die worden vertolkt door vrouwelijke actrices gesproken, Nancy Cartwright (De stem van Bart Simpson) maakt haar opwachting in deze film. Ze speelt de rol van de Arabische Prins, een heel kleine, maar belangrijke rol. Het einde is natuurlijk een blijde. De Crooks zijn gepakt, de losse eindjes zijn aan elkaar geknoopt en De film eindigt als de Kinderen, Dave en Miss Miller de zonsondergang tegemoet rijden, Alvin klagend dat hij zijn 100.000 dollar beloning voor het winnen van de race niet heeft gekregen, wat Dave ergert tot hij ten slotte 'ALVIN!' schreeuwt en het scherm zwart wordt.<br />Klassiek einde, trouwens. Ik hoop dat je mijn recensie over deze film nuttig vond, en als dat zo is...' 'Ik heb deze film gezien, kijk maar op je horloge. Het is het geld waard. Deze nostalgische klassieker uit de jaren tachtig krijgt een dikke tien van de tien.'<br />'Op weg naar de top. Weet je dat niet? We blijven er nu in geloven.'