Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik laatst met een vriendin naar de Blockbuster ging, hadden we besloten dat we te blut en te lui waren om iets actiefs te doen. Zij wilde naar Closer kijken, wat zo'n afstotelijk idee leek dat ik nog een film moest huren voor als ze eenmaal naar bed was. Toen ik om me heen keek, zag ik niet veel wat me interesseerde, maar ik zag _The Doll Master_ in de afdeling met nieuwe films. Op basis van het omslag (een vrouw met een poppengezicht die tranen van bloed huilde) dacht ik dat dit interessant genoeg zou zijn om te huren.<br />Wat de film zelf betreft, die bekijken in een bijna leeg huis, met alle lichten uit, was behoorlijk eng. Sinds ik een kind was heb ik een beetje een fobie voor poppen gehad (en ik heb een afschuwelijke film gezien die _Asylum_ heet; een van de verhalen daarin ging over een psychiatrisch patiënt die een pop maakte die mensen doodde. Lastig, maar op dat moment ook eng) en de eerste drie kwartier van die film sloegen echt bij me in. Vooral het eerste halfuur was geweldig. De griezelige, onheilspellende sfeer gaf de scène echt cachet, en zonder dat de poppen bewogen leken ze echt bedreigend. Maar jammer genoeg werd het allemaal een beetje goedkoop zodra ze begonnen te bewegen, en ik was een beetje teleurgesteld toen momenten die echt angstaanjagend hadden kunnen zijn me aan het lachen maakten door de manier waarop ze werden gefilmd. Wat de personages betreft, het is een horrorfilm, je verwacht niet echt iets gedenkwaardigs. Ik merkte dat ik me namen en gezichten beter herinnerde dan de meeste Aziatische horrorfilms die ik heb gezien, wat erop wijst dat er een verborgen ontwikkeling in de karakters moet zijn geweest die ik niet bewust heb opgemerkt. De typische stereotypen zijn in deze film in groten getale aanwezig, ieder van hen heeft een of andere eigenaardigheid die hen onderscheidt van de anderen, van de verlegen en stille Yeong-ha en haar pop Damien, tot de extraverte bimbo Seon-yeong.<br />De plot zelf was redelijk cool, ook al leek het einde, dat veel losse eindjes van de plot aan elkaar knoopte, een beetje verward en klopte het niet helemaal.' Ik doe echt alles voor mezelf, hoewel er een paar heel coole plottwisten in zaten die ik hier niet ga verpesten. De basis plot is dat een stel kinderen wordt uitgenodigd om als poppen gemodelleerd te worden door een beroemde, teruggetrokken oude poppenmaker, ze moeten in het enge huis blijven (gedecoreerd met enge poppen, grote en kleine) en er beginnen dingen te gebeuren als onze heldin Hae-mi bepaalde delen van het huis gaat verkennen en er dingen gaan gebeuren met de andere bewoners. Al met al zou ik de film ten zeerste aanbevelen, niet om er met te veel mensen naar te kijken, omdat sommige momenten je waarschijnlijk aan het lachen zouden maken als je door vrienden werd omringd, maar als iets wat je in je eentje in het donker kunt bekijken, met de ramen en deuren een beetje open, voor het geval er poppen zijn die met je mee willen kijken. Het grootste deel van de film blijft het gissen, waardoor je allerlei wilde complottheorieën kunt gaan uitkramen, die je later weer volledig de grond in kunt boren. Als je er echt in duikt en doet alsof het allemaal flauwekul is op plaatsen waar je niet bent, kan ik je garanderen dat je onder je bed kijkt voordat je gaat slapen en misschien zelfs het licht aan laat.<br />Of misschien dat. Wat Closer betrof, dat was oké, maar ik had liever dit.