Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Wat een verspilling van geweldig acteertalent. Dat is jammer, want met Catherine Deneuve, Mathieu Amalric, Emmanuelle Devos, Chiara Mastroianni en Melvil Poupaud (om nog maar te zwijgen van anderen die minder bekend zijn in Amerika) is dat een hoop acteertalent dat je kunt verspillen. Deze film van Arnaud Desplech was een verschrikkelijke teleurstelling. Nadat ik van zijn 'Kings and Queens' had genoten en deze film me zo verveelde en frustreerde dat ik er daadwerkelijk mee ophield voordat de film was afgelopen. De film dwaalde rond in de centrale verhaallijn (waarbij de ziekte van Catherine Deneuve een rol speelde) en werd op een zijspoor gezet door alle bijrollen en bijrollen die op het scherm verschenen. De film gaf ons ook te weinig karakterontwikkeling om te begrijpen waarom de verschillende personages zo'n hekel aan elkaar hadden (dit was een verhaal over een disfunctionele familie), zodat het gebrek aan een coherent verhaal nog kritischer werd. Ten slotte stond de soundtrack (die varieerde van hiphop tot Bach tot Mendelsons Midsummer Night's Dream) in schril contrast met de emotionele temperatuur van de film en verduisterde die elke emotie die de kijker op dat moment had moeten voelen. De foto's (de regisseur begon scènes vaak met een voornamelijk donker scherm, waar we alleen door een kleine opening naar binnen kunnen kijken, waardoor het lijkt alsof we door een kijkgaatje kijken, dat zich dan uitbreidt) waren ook pretentieus en ondoorgrondelijk.