Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Op papier heeft deze film een paar haken en ogen: een straatjochie dat een trauma uit het verleden overleeft, zijn leven opbouwt en succes heeft terwijl de wereld hem zou hebben afgeschreven. Geweldige film, iedereen is dol op een happy end.<br />Maar in de bioscoop waren er een paar dingen die de film in de kiem smoorden. De dialoog was hol en oninteressant, de personages waren bijna cartoonachtig in hun gebrek aan dimensie en complexiteit, en waarom moest iedereen homo zijn? Ik heb niets tegen homoseksuele thema's of personages in een film, maar als het op deze manier wordt gebruikt, is het niet alleen beledigend voor homoseksuelen, maar het maakt de levensstijl triviaal en de film goedkoop. Als het verhaal werkt zonder deze goedkope truc, had het moeten worden ingekort. Elk personage leek uit dezelfde koekjesvorm te komen: ze hadden allemaal één grote en één kleine fout, elk personage is goed van hart, of ze nu succes hebben of niet, en ieder van hen had of heeft een gewelddadige relatie met iemand.<br />Het meest irritante van de film is dat ze je er nooit van kunnen overtuigen dat de naam 'pip' voortkomt uit grote verwachtingen. Ze geven het je één keer en dat zou genoeg moeten zijn. Het verhaal deelt genoeg met de klassieker van Dickens om dat duidelijk te maken. Het interessantste deel van de film is het verhaal van de grootvader en de cassette die hij achterlaat voor Pip, en hoe Pip, de hoofdpersoon, leert hoe ze moet opgroeien na de lessen die ze heeft geleerd van de cassette. Uiteindelijk, als ze haar lessen heeft geleerd, gaat Pip de confrontatie aan met zijn duistere verleden en gaat ze verder met haar leven.