Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Kannathil Muthamittal was gewoon een van de meest ontroerende en oprechte films die in lange tijd waren gemaakt. Het verhaal van een geadopteerd meisje dat op haar negende verjaardag de waarheid over haar afkomst te weten komt. Ze probeert meer over haar echte moeder te weten te komen en ontdekt dat haar moeder nu een terrorist is.<br />De grootsheid van de film ligt in de eenvoud ervan. mani ratnam heeft over het algemeen de neiging om onwerkelijke en pompeuze, overdreven personages te creëren, iedereen lijkt echt en hun interacties zijn ontroerend en oprecht. Dat is de reden waarom dit een van zijn beste films is. De film is emotioneel uitputtend en vreet aan het hart van de kijker, sherhana als de 9-jarige amudha en simran als haar geadopteerde moeder zijn gewoon briljant. hun relatie is de hoeksteen van de film. Er zitten hier en daar een paar zwakke plekken in, vooral de scène waarin amudha hoort dat ze een geadopteerd kind is, is schokkend en lijkt volkomen onwerkelijk. Het is moeilijk te geloven dat zulke gevoelige ouders zo'n nieuws op zo'n manier zouden vertellen. Een andere zwakke plek zijn, verrassend genoeg, de briljante liedjes. Ze lijken weer geforceerd en springen eruit, ze passen niet bij de rest van het script. Dit is nog steeds een van de ontroerendste en mooiste films die er in heel lange tijd uit india zijn gemaakt. Deze schoonheid zit niet alleen in het script of de personages, maar ook in de technische briljantheid, het camerawerk van ravi chandran is pure poëzie. Alle personages doen hun best en de realistische humor, vooral in de flashbacks, is vermakelijk.<br />een oprechte 9!!