Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik genoot met volle teugen van deze film, die in veel opzichten, net als Hitchcock bij meerdere gelegenheden, een eerste poging was om een plot te schrijven dat hij later in zijn carrière zou herschrijven. Het meest verbazingwekkende aan de film is echter misschien nog wel hoe gezichtloos de hoofdpersonen zijn. Na het kijken herinner je je Murray Alper als de joviale vrachtwagenchauffeur, Vaughan Glaser als de ontroerende blinde 'patriot', de onvergetelijke rondreizende freakshow en natuurlijk Otto Kruger als de beminnelijke en verfijnde schurk, die allemaal volledig overschaduwd worden door Bob Cummings als de nogal houterige voortvluchtige (vergelijk die brugsprong maar eens met de stunt van Harrison Ford in 'The Fugitive' van Andrew Davis) en Priscilla Lane, die van gedachten verandert en vervolgens verliefd wordt op Cummings, maar die nooit helemaal te geloven is. De andere belangrijke ondersteunende speler is natuurlijk Hitchcock zelf, die de film besluit met 2 buitengewone stunts. Veel mensen hebben kritiek op de oudere films vanwege het gebrek aan realistische special effects. Mijn mening is dat bij gebrek aan technologie, zelfs een poging doen om over te brengen wat de regisseur wil laten zien een verbazingwekkende prestatie is.<br />Uiteraard bevat deze film een antifascistische boodschap, gemaakt ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, maar omdat het een Hitchcock is, is het nooit het belangrijkste en ligt de nadruk altijd op de actie. De moeite waard om te bekijken, vooral voor de ondersteunende rollen.