Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Sommige mensen denken negatief over Zweden: te netjes, te schoon, te serieus, te georganiseerd en te noordelijk. Een volk dat gekweld wordt door zijn eigen religieuze lot en geschiedenis, wat soms leidt tot depressie en dwangmatige hardhandigheid. Dat hoeft voor een filmmaker geen probleem te zijn, want wijlen Bergman heeft ons bijvoorbeeld laten zien wat er onder deze omstandigheden filmisch mogelijk is. Bergman gebruikte zijn identiteit als uitgangspunt en gaf geen expliciete commentaar op deze identiteit als zodanig.<br />Andersson doet echter het omgekeerde: hij geeft alleen commentaar op deze identiteit en ontleedt zijn volk tot op het bot: in zijn wereld is Zweden het equivalent van de hel op aarde. Maar hij gaat hier niet verder op in en voor mij is dit gewoon geen kunst, maar gewoon een annotatie. Ondanks de uitzonderlijke tijd die het heeft gekost om ervoor te zorgen dat deze filmmaker ernstige beperkingen heeft waar hij duidelijk niet onderuit kan.<br />Vergeleken met zijn vorige film _Suitnger fr dem andra vonningen / Songs from the Second Floor_ is er ook niet veel vooruitgang te zien. De bedoeling was dat dit toegankelijker was, maar het verschil is minimaal en de paar scènes die een groter publiek proberen te plezieren zijn niet de beste in de film. Hetzelfde absurdisme en minimalisme geldt nog steeds, er is de camerapositie voor één opname en het gebrek aan actie voor deze opname. Ja, de foto's zijn goed gemaakt, sommige scènes werken echt en de kleurstelling en de positie zijn verbazingwekkend. Maar maakt dat een interessante film? Als je negatief denkt, is dit een film die een stap terug doet.<br />Anderssons achtergrond als reclamemaker straalt door in de gedetailleerde opstelling, maar ik vind zijn films ongeveer even leeg als die reclame. Er is een boodschap over de mensheid, maar die is triviaal en heeft niet veel diepgang.