Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Vijf jaar nadat ze een team vormde met James Cagney in 'The Public Enemy', duikt Mae Clarke opnieuw op, deze keer als zijn verloofde met Cagneys karakter aan de andere kant van de wet. Het lijkt erop dat ze ook meer de touwtjes in hun relatie in handen probeerde te krijgen, in een poging Johnny Cave wat praktischer te laten omgaan met zijn geld en zijn carrière. Je zou toch denken dat ze weer bij elkaar zouden komen nadat ze hem de bons had gegeven omdat hij haar corrupte baas had uitgedaagd; dat soort dingen werken altijd in films.<br />Ik kreeg er een kick van om Cagney in deze film te zien. Dat doe ik meestal, en hier zag hij eruit alsof hij auditie had gedaan voor die karakteristieke schouderophalenbeweging die hij met veel succes gebruikte in 'Engelen met Dirty Faces', waarin hij Rocky Sullivan speelde. Dat was vlak nadat hij Cavanaugh (Robert Gleckler) uit zijn kantoor had gegooid tijdens de eerste poging om de nieuwe baas van Weights and Measures om te kopen. Hij draait zich naar de camera en komt omhoog alsof hij heel tevreden is met zijn reactie op de schurk <0xE2><0x80><0x93> heel cool.<br />Ik heb begrepen dat dit niet een van Cagney's Warner-films was, maar dat had het net zo goed wel kunnen zijn. De filmindustrie heeft vaak de zaak van de gewone man op zich genomen, en de ontmaskering van corrupte handelaren en de politici die hen beschermden, zou precies in hun straatje hebben gepast. Je hebt ook van die geweldige New Yorkse straatscènes waarin auto's en winkels uit die tijd worden afgebeeld, met reclameborden voor meel van achttien cent per pond. Hé, wat dacht je van de meubelzaak die het meubelstuk voor honderdnegenentachtig dollar verkoopt, dan krijg je vandaag de dag misschien wel een enkel klapstoeltje voor die prijs.<br />Het beste deel van de film zou wel eens die scène op de vleesafdeling kunnen zijn, waarin Cagney, James Burke (Aloysius) en de slagers een ondermaatse kip vangen. Een van de films.' 's lichtere momenten, maar je krijgt een idee hoe gespannen mensen kunnen raken als ze betrapt worden op vals spelen. Hetzelfde geldt voor de vrachtwagenchauffeur die door Johnny onder druk wordt gezet om te tekenen voor een nauwkeurige levering; hij was er gewoon niet aan gewend om dat te doen.<br />Al met al een leuke afleiding van Cagney's meer typische gangster-aanwezigheid, ook al voldoet hij niet aan de norm van zijn speelfilms. Het is gemakkelijk genoeg om als een van een handvol openbare Cagney-films daar te krijgen, en vaak ook in betrekkelijk goedkope compilaties.