Is deze recensie positief of negatief?

In veel opzichten de perfecte film. De 'Ongelooflijke Reis' en het verhaal van Horatio Alger geven een positieve draai aan het doorgaans deprimerende onderwerp van het existentialisme. In wezen komen de beproevingen van de muppets neer op het slotlied van de film: 'Life's like a film, write your own end, keep believing, keep pretending.' Ze scheppen hun eigen werkelijkheid, die alle attributen heeft van elk episch verhaal: een verheven doel aan het eind van een reis die onvermijdelijk een reis vol obstakels zal zijn; een steeds groter wordende groep gelijkgestemde individuen om camaraderie mee te hebben; een stel gemene schurken die niet alle verlossing voorbij zijn; en een groots opgezet Hollywood-einde omdat ze het verdommen.<br />Alleen Jim Henson kon dit voor elkaar krijgen. Hij begeeft zich op de grens tussen sentimentaliteit en filosofie zonder zich daar te lang of te hard in te mengen. Natuurlijk lijkt het vreemd dat je zoveel geld uitgeeft aan een film met marionetten, maar uiteindelijk zijn ze misschien wel de perfecte, eh, marionetten om dit te benadrukken. De sfeer van de film biedt het pure genot van de Hollywooddroom, het 'gelukkige' einde, de onnodige cameo's en het zingen bij het minste of geringste. Gewoonlijk zijn deze aspecten een vloek voor de kwaliteit van een film, maar de zelfkritiek waarmee het verhaal wordt gebracht, zorgt voor een schuldvrije kijk. Een van de weinige films die je echt 'geschikt voor alle leeftijden' kunt noemen.<br />De andere films die met muppets te maken hebben (zoals 'The Empire Strikes Back') ), hoewel aanvaardbaar, raak de eenvoudige gratie van deze film niet aan. Neem bijvoorbeeld het muzikale nummer 'Hope that Something Better Comes Along', het duet van Kermit en Rowlf. Amusant in zijn variétéachtige gekkigheid, maar toch een bijtend cruciaal punt over de motieven achter de keuzes in het leven. Briljant.