Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Mijn oorspronkelijke titel voor deze recensie zou zijn: 'Einde van een teleurstelling, Film triomfeert'. Maar op weg naar huis dacht ik er echt over na. Het is niet het sprookje dat de meeste van deze films zijn, het neemt wendingen die anders zijn, en hoewel het einde in het begin teleurstellend is, dringt het langzaam tot me door en raakt het de kern van een bevredigende toon.<br />De plot volgt een man die James Aaron heet (Curb Your Enthusiasm is Jeff Garlin, die ook schreef en regisseerde) een worstelende acteur die met zijn moeder in Chicago woont en te maken heeft met zijn overgewicht en zijn onvermogen om iemand te vinden van wie hij kan houden. <br />Ja, het klinkt afgezaagd, maar het experimenteert met elementen die het een beetje onvoorspelbaar maken, waardoor je eigenlijk zou willen dat het langer was. Het einde kwam nogal abrupt en ik zei: 'Dat is het!?' Maar als het eenmaal zijn tol begint te eisen, moet je er echt om lachen.<br />Het heeft gedurende de hele film veel serieuze ondertoon, maar wees niet bang, want het is ook heel grappig. Sommige scènes zorgen voor een enorme lachsalvo's, en degenen die Jeff Garlins stand-up hebben gezien, zullen er een paar herkennen (voornamelijk als hij op carrièredag een toespraak houdt voor de kleuterklas van zijn nichtje over carrière en bommen). Het begint met een wat serieuze toon die je niet verwacht, maar wat volgt is heel grappig, onderhoudend en ook heel ontroerend. Het is het soort film waar je naar blijft kijken en waar je altijd van blijft genieten. En zoals ik al eerder zei, hoewel de afloop in het begin absurd lijkt, is het, als je er eenmaal over nadenkt, een ware vreugde.