Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film, die in 2002 in Cannes de prijs voor Im Kwon-Taek the Best Director won (samen met P.T. Anderson voor Punch-Drunk Love), gaat over een 19e-eeuwse Koreaanse schilder met de wortels van een gewone man en een aanzienlijke invloed op het Koreaanse schilderen. Een van de sterke kanten van de film is dat ik probeer ons te helpen met het zien met het oog van een schilder, dus we zien een aantal scènes en voorwerpen die onze dronken schildervriend Jang Seung-up (Choi Min-shik) helpen inspiratie op te doen.<br />De kostuums en de artistieke leiding zijn allemaal indrukwekkend en zelfs de acteerprestaties zijn goed. Het is geen film die me ontroerde, maar hij zette me wel aan het denken over kunst en wat het betekent om je eigen stem erin te vinden. Dat is best cool. Het is ook interessant om een versie van Korea te zien uit de tijd vlak voor de eeuwwisseling, toen zowel de Chinese als de Japanse machthebbers in Korea zaten en het Chosun-koninkrijk ten onder ging. In de film komen meer dan één revolutie en politieke ideologie aan de orde, maar ze staan nooit in het middelpunt. De nadruk ligt volledig op de schilder.<br />Uiteindelijk is het een goed gemaakte film over het leven van een schilder. Maar hij heeft niet echt de structuur van een driedelig verhaal, dus je moet wel kunnen leven met een niet-standaard Hollywood-verhaal om ernaar te kijken.