Is deze recensie positief of negatief?

Als het waar is dat sadomasochisme een tweezijdige munt is die het geheel bevat in de verschillende uitdrukkingen van zijn tegenhangers, dan heeft het filmportret van Erika Kohut zijn werkelijkheid. Professor Kohut behandelt haar pianoleerlingen met een soort fascistisch sadisme terwijl ze naar hetzelfde verlangt voor zichzelf. Haar uiterlijke uitdrukking geeft haar verlangen weer. Daarom kan ze pijn doen zonder schuldgevoelens of wroeging.<br />Naast haar staat de getalenteerde, charmante, knappe jonge Walter Klemmer (Benoit Magimel) die zich tot haar aangetrokken voelt vanwege haar passie en intensiteit. Hij wil haar leerling worden om dicht bij haar te zijn. Ze wijst hem meteen af, maar vanwege zijn talent stemt de Weense academie hem toe. Hij wordt verliefd op haar. Weer duwt ze hem van zich af, maar hij accepteert haar weigering niet en begint daardoor zelf in verdorvenheid en zelfrespect te vervallen.<br />De vraag die de kijker op dit punt zou kunnen stellen, is: wie heeft de touwtjes in handen? De sadist of de masochist? Wie is de sadist en wie de masochist? Het is moeilijk te zeggen. Is het de persoon die zojuist zowel psychisch als fysiek zwaar is mishandeld, die in feite gewond op de vloer ligt in een groteske triomf en vervulling, of is het de persoon die verzadigd de deur uit rent en het bevel geeft dat niemand mag weten wat er is gebeurd. Maar Erika is niet zomaar een sadomasochistische freak. Ze is een seks-extreme freak. Ze wil de extremen van de menselijke seksualiteit ervaren en tegelijkertijd de schijn van fatsoen ophouden. Eigenlijk is dat niet eens waar. Ze zegt dat het haar niet kan schelen wat anderen denken. Het kan haar niet schelen als ze binnenlopen en haar bloedend op de vloer aantreffen omdat ze verliefd is. Liefde, noemt ze het. Want seks en liefde zijn een en hetzelfde.<br />Op een gegeven moment zegt Walter tegen haar dat liefde niet alles is. Hoe ironisch dat voor haar is. Wat een nodeloze opmerking. De film is prachtig in elkaar gezet en wordt meesterlijk geregisseerd door Michael Haneke, die het verhaal vervlecht met vakkundig camerawerk en zorgvuldig in elkaar gezette decors waarin de essentie van de handeling niet alleen duidelijk is, maar ook wordt geïllustreerd (zoals in de badkamer, waar Walter zich hoog boven de rand van de wc opdringt om Erika te zoeken). Hij heeft de spelers zo gepositioneerd dat ze altijd op de juiste plek zijn, met goed getimede shots van de ene naar de andere kant. Dat is vooral belangrijk in de scène waarin Erika, als een met bloed doordrenkt lijk, gevangen in fel wit en zwart licht, stram als een standbeeld onder haar minnaar ligt. Hier zien we meestal alleen haar gezicht en de strakke contouren van haar hals met de kloppende slagader. Meer hoeven we niet te zien.<br />De rol van Erika Kohut is perfect voor Isabelle Huppert, die niet bang is voor extremen; ze blinkt er zelfs in uit. Ik heb haar in een aantal films gezien en wat ze beter dan wie ook doet, is het lichaam en de ziel van het personage worden. Net als de vrouw die ze in deze film speelt, is ze niet bang voor wat anderen van haar denken en geeft ze weinig om haar uiterlijk in decoratieve zin. Wat voor haar telt, zijn de prestatie en de uitdaging. Geen enkele rol is te veeleisend. Geen enkel personage te verdorven. Het is alsof Huppert de hele mensheid wil ervaren, en wil dat wij naar haar kijken zoals zij dat doet. Ze is altijd fascinerend en bijna vlekkeloos. Ze is niet alleen maar een van de grote sterren van de Franse film; ze is een van de grote actrices van onze tijd die een verbazingwekkend gevarieerd werk heeft afgeleverd.<br />Ik vind het bijzonder leerzaam en het geeft ons een prachtig en opvallend contrast om haar optreden hier te vergelijken met haar optreden in The Lacemaker (La Dentellière) uit 1977, toen ze 22 was. Daar was ze appelzoet met haar rode haar en sproeten en haar knappe gezicht en haar schattige kleine figuurtje dat Pomme speelde, een Parijse leerling-kapster. Haar personage was verlegen met seks en bescheiden <0xE2><0x80><0x93> gewoon een Frans meisje dat ooit schoonheidsspecialiste hoopte te worden. Hier is ze een zelfvernietigende heks, verbitterd omdat ze zichzelf zo slecht kent, schaamteloos en volkomen verdorven.<br />Huppert heeft het geluk dat ze in Frankrijk een actrice is, waar rollen als deze voor vrouwen van boven de leeftijd van een sterretje zijn weggelegd. (Hollywood zou nooit zo'n film kunnen maken.) In de Amerikaanse filmindustrie kan maar een handjevol van de allerbeste en hardste werkende actrices hopen na hun dertigste nog carrière te maken. Huppert verhoogt haar bekendheid vanwege haar talent en ervaring, maar ook omdat ze bereid is een onsympathieke rol te spelen, zowel hier als in La Cérémonie (1995) waarin ze een verachtelijke, wraakzuchtige moordenares speelt.<br />Zie dit voor Isabelle Huppert. Je zult haar of het personage dat ze tot leven brengt niet vergeten.