Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een van de problemen met de populaire cultuur, vooral als we het over de populaire cultuur van de jaren zeventig hebben, is dat de massamedia <0xE2><0x80><0x93> met name de televisie <0xE2><0x80><0x93> meestal een jaar of vier achterlopen op de 'ondergrondse' media, met name de muziek. Veel mensen denken dat de 'Woodstock-generatie' de hele jaren zeventig belangrijk bleef; in werkelijkheid was het in 1970 in Altamont allemaal anders. In 1972 waren de 'ondergrondse' rock of de 'tegencultuur' naar het oosten getrokken, naar Engeland, en Led Zepplin, Black sabbath, David Bowie, de vroege metalheads en de zogenaamde 'glamrockers', die allemaal 'vrede en liefde' vertegenwoordigden <0xE2><0x80><0x93> nee. En Charles Mansons 'familie' was dat ook niet, zij het op een heel andere manier. De voor de hand liggende presentator van een televisieshow (die gelukkig nooit door de omroepen is opgepakt) probeert zich te verzoenen met een cultuur die al zo verwelkt was als de bloemen van gisteren. Het script moet al een paar jaar ergens rondslingeren <0xE2><0x80><0x93> tegen de tijd dat het werd geproduceerd, had schrijver Carlino al naam gemaakt met keiharde maffia-wraakverhalen. En de culturele verwijzingen zijn allemaal naar _Easy Rider_ en _Woodstock_ (1969). De muziek waar op de soundtrack naar wordt verwezen is in werkelijkheid eerder, 1966/1967 <0xE2><0x80><0x93> bij Woodstock hadden Hendrix, Canned Heat en Sly and the Family Stone dit soort folkpop de vergetelheid ingeblazen.<br />De film gaat over een gezin uit de middenklasse dat op reis gaat om hippies te ontmoeten. Wauw, man, echt geweldig, het is een fantastische, waanzinnige film. Maar politiek stelt niets voor <0xE2><0x80><0x93> Vietnam? Ergens in Azië, toch?<br />Deze gemiddelde (dat wil zeggen saaie en inhoudsloze) tv-film wordt alleen maar goedgemaakt door Jeff Bridges' verrassend volwassen optreden als de jonge drop-out die zijn ouders en oma overhaalt om (hippie-) Amerika te 'ontdekken'. De rest van de optredens zijn de standaard tv-shows van de standaard tv-acteurs van die tijd. De regisseur maakt gebruik van een leuke locatiefilm, maar verder is de film een armzalige manier om 90 minuten door te brengen.<br />Ik wist dat het allemaal voorbij was toen Sal Mineo een opmerking maakt over een jonge wegloopster (die tegen de andere personages zegt dat ze er niet echt zijn): 'Ze?' 'Hij is een existentialist in hart en nieren.' Wauw, gaaf, gaaf.<br />Een paar extra punten voor 'zo slecht dat het grappig is', maar als je niet geïnteresseerd bent in de tv-versie van de jaren zeventig of de tv-versie van de jaren zestig, blijf dan weg.