Is deze recensie positief of negatief?

Ik was heel gelukkig en tegelijkertijd werd ik verrast door andere positieve commentaren van niet-Koreanen beneden. Deze film is verbazingwekkend hartverscheurend en toont een zeer 'droevig maar warm' beeld van het leven, wat typerend is voor Koreaanse mensen. Ik dacht dat andere buitenlanders dit delicate gevoel niet zouden begrijpen en deze rustige film als saai zouden onderschatten, maar ik had het mis. De aantrekkingskracht van deze film zou voor buitenlanders ook moeilijk te vermijden zijn. (Zelfs zonder ondertiteling...)<br />Ik zou een paar punten willen noemen die anderen over het hoofd hebben gezien. Natuurlijk is deze film een afspiegeling van de liefde tussen een man en een vrouw. Maar het thema zelf gaat veel verder. Het gaat in feite over tijd, de waarde van herinneringen en de dood. In deze film ligt de nadruk niet op de 'liefdesrelatie' tussen twee mensen. Zoals sommigen al opmerkten, kussen ze elkaar niet, omhelzen ze elkaar niet, zelfs niet zonder elkaars hand vast te houden. Dus de liefde zelf wordt in de film niet afgerond (positief of negatief). Wat Jungwon (een van de hoofdrolspelers) eerder achtervolgt, is zijn naderende dood. Hij heeft niet veel tijd meer, kan het niet meer volhouden, laat een paar mensen achter, onder wie zijn vader en natuurlijk Darim (een parkeerwacht). Het probleem is dus hoe hij de dood onder ogen kan zien en iets waardevols in zijn korte leven achter kan laten, niet hoe hij met Darim de liefde kan bedrijven.<br />Dit soort thema's komt ons heel bekend voor. Er zijn veel films over patiënten met een ongeneeslijke ziekte, zoals 'Love Story'. Maar wat deze film zo bijzonder maakt, is de manier waarop Jungwon zijn dood verwerkt. Hij is een verliezer, maar hij probeerde zijn best te doen terwijl hij nog leefde, op een stille manier. Hij vertelt niemand in zijn omgeving over zijn dood. Hij verbergt iets in zijn geest, maar zonder woede, haat of wraak. Hij probeerde gewoon zijn best te doen terwijl hij nog leefde. Deze beperkte communicatie en gehoorzaamheid aan het lot is de typische mentaliteit van de Koreanen en het punt dat de meeste westerse mensen niet begrijpen of op zijn best verkeerd begrijpen.<br />Dit thema wordt zeer doeltreffend verwoord door de regisseur van deze film (verrassend genoeg zijn debuut). Sommigen zeggen dat hij...' De film is sterk beïnvloed door de Japanse regisseur Ozu Yasujiro, die _Tokio Story_ regisseerde. Ik herinner me zelfs dat ik in een tijdschrift heb gelezen dat de regisseur zelf toegaf dat hij door Ozu was beïnvloed. Ik ben niet zo goed in het analyseren van zijn stijl met die van Ozu, maar ze hebben sommige dingen gemeen en andere niet. Een lage hoek en een statische camera, die ons vooral aan Ozu's stijl doen denken. Maar ook wat het thema betreft lijkt deze Koreaanse regisseur een iets warmere en hoopvolle kijk te hebben.<br />Het wordt beknopt weergegeven met Jungwons laatste foto. Heel goed gedaan en een hartverscheurende scène, vind ik. De regisseur kwam eigenlijk op het idee van deze film toen hij aanwezig was bij de begrafenis van een heel beroemde Koreaanse folkzanger die jong aan mysterieuze zelfmoord overleed. Ze zeggen dat hij de foto van de zanger op de begrafenis zag en toen aan een film over dood en herinnering dacht. (En misschien hoopt hij op de overblijfselen, denk ik...)<br />Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen aan iedereen die zowel grote belangstelling heeft voor filmkunst als voor de Koreaanse cultuur. Deze film kan naar mijn mening wedijveren met andere films als _Japans verhaal_ en een soort _American Beauty_. Het is een geweldige film, als hij maar geen taalbarrière heeft. De dvd-uitgave komt in februari op de markt, dus hij kan buitenlanders met een Engelse ondertiteling misschien een beetje helpen.