Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ten eerste, de voor de hand liggende reden waarom een politiedrama zich vermengt met een komisch melodrama: QUAY LE is onthutsend, rechtlijnig onafhankelijk en een bedreiging voor de banaliteit. Jouvets aplomb wordt goed benut in een stoere politievoorstelling die onmiddellijk opvalt door de kracht en de uitbundigheid ervan; zijn Antoine is niet zozeer een intellectueel, maar een man met een enorme levenservaring en een aards instinct. QUY LE is niet subversief in de zin dat de vandaag (en gisteren ook al) filistijnen ervan genieten het woord te gebruiken. Het is Clouzots speelsste uur. Hij had de neiging Steemans boeken een satirische toon te geven. (Men zegt dat Clouzot een groot lezer van detectives was.) Als regisseur heeft Clouzots vaste hand succes. Het is geen mysterie of thriller, maar een satirische blik op een Parijs stel en op de gang van zaken bij de politie. Degenen die gewend zijn aan Clouzots meesterwerk LES DIABOLIQUES, zouden de veelheid van dingen, stijlen en elementen in QUAY LEVEN enigszins verontrustend kunnen vinden. Hier spreekt Clouzot over vele dingen, over een stel, en een verborgen liefdesverhaal (Simone Renants voor Blier), over de wereld van het amusement en over oude vrijsters, over politietechnieken en een oude, verbitterde politieman die een jongen moet opvoeden, enzovoort. Er zit een zekere uitbundigheid in Jouvets optreden, maar ook in de opzet van de film.<br />Quay is een realistisch misdaaddrama dat als satire is gemaakt. Het biedt een uitmun Antoine is een oude politieman met een avontuurlijk verleden (hij heeft in Afrika gevochten, maar is vanwege zijn onafhankelijke gedrag niet in rang opgeklommen); hij woont samen met zijn zoon, een schooljongen; op zijn werk is Antoine hard en genadeloos, een bekwame inspecteur, verbitterd, intelligent en hardvochtig. Het is een rol met grote geestdrift, heel pittoresk. Jouvet heeft zijn personage opgebouwd uit verschillende kenmerkende eigenschappen <0xE2><0x80><0x93> zijn kleren, zijn gezichtsuitdrukking, zijn grappige accent, zijn bruutheid en die spottende manier van doen. Antoine is er niet op gebouwd er slimmer uit te zien dan hij is; als hij Blier ondervraagt, maakt Antoine fouten, en zijn talent wordt gepresenteerd als het talent dat we in het echte leven tegenkomen, maar dan vermengd met fouten en leemten en gebreken. Het is niet het bijna bovennatuurlijke, voorspellende genie van bijna alle beroemde detectives.<br />QUAY LE is een veelzijdige film, maar ook een satire en een melodrama. Je kunt het beschouwen als een van de eerste films waarin de legendarische hardheid van de Franse politie in beeld wordt gebracht. Lang geleden waren er de harde agenten van Eastwood en Wayne, en Antoine.<br />De titel is interessant, die suggereert dat dit een film over de politie is, niet over een zaak of een mysterie.<br />Als ambachtsman was Clouzot misschien wel de beste en scherpste politieman van Frankrijk (net zoals Welles dat was). QUAY LE past heel goed bij de aard van Clouzots karakter: sardonische humor, scherpe observaties, veel psychologie, scherpe, meedogenloze ironie. De man was eersteklas toen hij iets filmde <0xE2><0x80><0x93> hij wist wat hij moest filmen, wat hij moest uitkiezen <0xE2><0x80><0x93> zie de inleidende scènes van deze film, met Jenny Lamours groot toneelsucces. Elke scène is gedenkwaardig, voorbeeldig gefilmd. Clouzots technische, stilistische talenten waren verbazingwekkend. Zijn stijl is inventief, satirisch, scherp, buitengewoon helder, ingenieus.<br />Jouvets stijl was uitbundig, krachtig, heftig. (Sommigen vonden dat juist niet bij hem passen. Omdat hij een groot toneelspeler was geweest, werd zijn filmstijl als te theatraal beschouwd, enz.) Zijn Antoine is een fraai voorbeeld van wat er bedoeld werd met het componeren van een rol, met het schrijven van een compositie.<br />Jouvet had een heel eigenaardige lichaamsbouw <0xE2><0x80><0x93> hij leek op een dreigende roofvogel <0xE2><0x80><0x93> op Van Cleef zelf <0xE2><0x80><0x93> maar dan veel subtieler, edeler en intelligenter en gedistingeerder. Jouvet had een roofdierachtige, woeste uitstraling, en die is hier goed van pas, want hij speelt de rol van een oude, geharde politieman. Een van de kanten van QUAY'S kant is dat het een recital van Jouvet is. Hij is onmiddellijk herkenbaar, te herkennen aan de kwaliteit van zijn spel (ik zie dat velen die deze film zien niet weten dat het een film van Jouvet is, wat op zich al een verbazingwekkende eigenschap is).<br />Fresnay en Jouvet zijn de twee Franse acteurs die ik het meest bewonder; de eerste heb ik ontdekt door een Renoir-drama (het beroemde), terwijl Jouvet door een komedie van Carné werd ontdekt. Ik was gecharmeerd toen ik zag dat Clouzot aan beiden een hoofdrol gaf. Tot slot nog iets over Steeman; hij schreef de roman die door Clouzot werd gebruikt (die daarvoor al een andere Steeman-roman had aangepast, een Fresnay-komedie). Steeman was een oude schooldetective, in de geest van Wallace. Hij raakte al gauw uit de mode door de nieuwe hardboiled mode. Toen ik 11 was, heb ik een van zijn thrillers gelezen en die vond ik erg goed.