Wat is het sentiment van de recensie?

De in Duitsland geboren Turkse regisseur Faith Akin toont in zijn film de eindeloze verscheidenheid van de verschillende stijlen van muziek en liederen in Istanbul, een stad die een brug is tussen Oost en West, een stad die op unieke wijze aan beide zijden van de Bosporus ligt, in Europa en in Azië. De Koerdische klaagzangen worden vertolkt door Aynur, die haar eigen soort Koerdische gospelmuziek ten gehore brengt, hartstochtelijk en melodieus. We worden voorgesteld aan instrumentale zigeunermuziek, aan Orhan Gencebay, die de Elvis van de Arabische muziek wordt genoemd <0xE2><0x80><0x93> overal in de stad zijn muziekgeluiden te horen terwijl Faith Akin ons meeneemt naar ondergrondse clubs, naar straatartiesten en naar opnamesessies. De Duitse bassist Alexander Hacke, die naar Istanbul komt om te spelen en over Turkse muziek te leren, citeert Confucius: 'Om de stad te begrijpen, moet je luisteren naar de muziek die er wordt gespeeld.' En dat is precies wat Akins mooie documentaire doet <0xE2><0x80><0x93> hij geeft ons 90 minuten muziek die ons helpt de bruggen over te steken. Voor mij was het vooral interessant om de film te zien omdat ik onlangs in het kader van mijn vakantie een bezoek heb gebracht aan Istanbul en daar vier dagen heb doorgebracht. De stad fascineerde me door zijn beelden, kleuren, mensenmassa's, levendigheid en visuele schoonheid. Nu kan ik de geluiden van muziek toevoegen aan het steeds veranderende portret van Istanbul.