Is deze recensie positief of negatief?

Als je zou terugkeren naar de dageraad van de film, zou je een stralende toekomst voorspellen voor Harold Lloyd. In tegenstelling tot zijn concurrenten was hij een komische acteur die was getraind op het legale toneel, niet op een voorstelling die werd opgevoerd in het vagevuur van de concertzaal of het vaudevillecircuit. Hij had een goede stem die bij zijn imago paste. Bovendien hadden zijn'stille' films vanaf 1924 scènes opgenomen die waren gebaseerd op geluiden die het publiek niet meer kon horen (bijvoorbeeld de klok in de Fall Frolic van THE FRESHMAN en de aap in THE KIDS BROEDER). Maar Lloyds geluidstechniek faalde voortdurend bij de kassa toen de nieuwigheid van WELKOM  gevaar was weggeëbd. Lloyd gaf zijn val veel externe oorzaken, maar besefte nooit dat de vijand van de Glass-figuur niet de Grote Depressie was, maar de Grote Depressie zelf. Het publiek van vóór de Depressie was misschien lichtzinnig van optimisme en had een zwak voor deze ambitieuze doorzetter in wie ze hun surrogaat zagen; het publiek van de Depressie verachtte hem omdat hij de persoon was die waarschijnlijk hun hypotheek zou opzeggen en hen in de goot zou gooien. Dit probleem van karakterkeuze wordt nog versterkt door Lloyds opvatting dat hij een oprechte, blije hulp was. Oprechtheid is natuurlijk een subjectieve beoordeling, maar het valt niet te ontkennen dat Lloyd, ondanks zijn eigen tragische opvoeding, nooit een overtuigende lanterfanter kon spelen. Misschien omdat hij bang was voorgoed in die toestand terug te keren. S-PAW faalt om deze redenen, maar alleen de onthulling van Lloyds pro-fascistische agenda lijdt eronder. Veel filmwetenschappers geloven dat Lloyd ertoe werd aangezet deze film te maken omdat hij het presidentschap van Franklin D. Roosevelt zag als een dictatuur die eropuit was de rijken en de zwakken van de misdaad te beroven. We moeten niet vergeten dat hij niet de enige was die zich zo voelde. DeMille had DIE DAG EN DAG, een drama over de politie, het jaar daarvoor geregisseerd. We moeten ook niet vergeten dat Amerika is gesticht door heethoofdige belastingdemonstranten en nog steeds wordt gemotiveerd door mensen die iets willen zonder ervoor te betalen. TCP leed eronder omdat het het fascisme luchtig behandelde in een 'comedy' en omdat de release ervan bijzonder slecht getimed was, gezien de gebeurtenissen in Duitsland in dat jaar. De produktiecode van 1934 zou uiteindelijk de verheerlijking van burgerrechten inperken en, hoe omslachtig ook, de regels van de constitutionele wetgeving bevestigen. Het ideaal van de welwillende despoot, de goedbedoelende almachtige leider die een utopie tot stand brengt die eens bevrijd was van de controles en balansen van deze almacht, dateert uit de klassieke oudheid. Om die reden zijn totalitaire regimes bang voor gelach, ook al werkt het als een veiligheidsklep. Ironisch genoeg toont het bestaan van TCP, een film die de democratische ervaring van het land van oorsprong demoniseert, aan dat het Amerika van Roosevelt zeker genoeg was om kritiek te accepteren. In Hitlers Duitsland, Stalins Sovjet-Unie en Mussolini's Italië zie je geen vergelijkbare kritiek. Maar kan je lachen om de galgenhumor van het ophanden zijnde fascisme? De ongenuanceerde film is schuin naar rechts gedraaid en had natuurlijk geschreven kunnen zijn door dr. Goebbels zelf als hij gevoel voor humor had gehad. Hij geeft blijk van een alternatieve geschiedenis waarin een uitverkorene de orde herstelt en zijn eer herwint door middel van alle middelen, en dat doet met goedmoedigheid en plezier. Het fascisme dat door links wordt benaderd is natuurlijk Chaplins THE GREAT DICTATOR. Deze laatste film heeft het voordeel dat hij in een ander land speelt en is gebaseerd op een nauwelijks verhulde feitelijke persoon en gebeurtenissen. THE GREAT DICTATOR levert vandaag de dag weinig lachsalvo's op omdat hij de omvang van het menselijk kwaad onderschatte, maar hij slaagt, ondanks zijn ongekunstelde en ongepaste toespraken, omdat hij het duidelijke voordeel heeft dat hij door de geschiedenis wordt gecompenseerd. Maar er moesten twee dingen aan Lloyd worden toegeschreven: ten eerste maakte hij tijdens de oorlog geen pro-fascistische films meer en produceerde hij evenmin hypocriete pro-Engelse films. Ten tweede verkocht hij nooit TCP aan de televisie. De wereld van na 1945 had het gezicht van het fascisme gezien en dat was niet amusant.