Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Fame deed iets vreemds. Het was niet alleen een musical die oorspronkelijk voor het scherm was gecreëerd (de meeste zijn gebaseerd op Broadway-musicals), maar het bracht ook een tv-serie en een Broadway-musical voort. Laat ik die zin corrigeren. Fame is geen musical. Musicals hebben songnummers om de plot te versterken of om de gevoelens van de personages te tonen. Het zingen in deze muziek is geen van beide gewend; in feite heeft het helemaal geen nut. Mensen zingen gewoon willekeurig om in de plot te passen. En dat is niet het soort musical dat ik ken. <br /><0x3E> De zogenaamde plot van _Revival_ bestaat uit een stortvloed van personages (die allemaal tegelijk worden geïntroduceerd <0xE2><0x80><0x93> de laatste keer dat ik dat in een film zag <0xE2><0x80><0x93> _Gosford Parkston_ had desastreuze gevolgen) die auditie doen voor en toegelaten worden tot de New York High School voor de Beeldende Kunsten. Ze komen allemaal om verschillende redenen <0xE2><0x80><0x93> i.e. acteren, zingen, et cetera.<br /><0x3E> Mijn grootste klacht is dat de school selectief schijnt te zijn. Het is tenslotte een gratis universiteit en ze kunnen niet iedereen toelaten. Hoe komt het dan dat sommige mensen die echt slecht zijn toegelaten worden tot de universiteit? Het is duidelijk dat er tussen al die verschillende mensen een drama zou kunnen ontstaan. En waarom wordt de hoofdpersoon pas tegen het eind van de film in beeld gebracht, zonder enige reden, behalve om ons een ongemakkelijk gevoel te geven? Er zijn veel verontrustende situaties waarin deze ongetalenteerde mensen terechtkomen, en toch kun je geen medelijden met ze hebben omdat je niet weet wie ze zijn! Deze relaties vinden plaats tussen mensen van wie je de naam niet weet. En deze personages realiseren zich in de loop van de film dingen over zichzelf, en toch realiseer je je dat niet, omdat je niet eens weet hoe ze in het begin waren.<br />Wat het zingen betreft, dat komt lukraak naar binnen (en wordt verondersteld humoristisch te zijn?) en doet niets. Als de titelsong wordt gezongen, wordt hij midden op straat gespeeld, en voordat je 'Ferry Bueller' kunt zeggen, staat iedereen midden op straat wild en vals mee te dansen. De song zelf is prima, maar de hele scène, net als de hele film, is overbodig. Roem is een onaangename film, om het zacht uit te drukken. Ik zou nog meer willen zeggen, maar het grootste deel van de film is godzijdank uit mijn hoofd verdwenen. Als je hem maar niet ziet. Je bewijst jezelf er een dienst mee.<br />Mijn score: 2/10<br />R voor taal.