Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Billy Wilder maakte een enigszins conventionele biopic over de vlucht van Charles Lindberg. Hij bouwt de film met veel flashbacks op om het verhaal van Lindberg te vertellen dat aan de beroemde vlucht over de Atlantische Oceaan voorafgaat, wat in de film in het heden gebeurt. Het is niet erg opwindend om uur na uur in een vliegtuig te zitten, en Wilder zal niet afwijken van zijn thema van Lindberg als held van de gewone man, dus alles is voorspelbaar. James Stewart heeft echter een goede rol en is heel geloofwaardig als Lindberg, en de vele obstakels die hij moet overwinnen om zijn vliegtuig de lucht in te krijgen houden je in de gaten. Als Wilder de delen van het verhaal op zo'n manier met elkaar verweeft dat er spanning ontstaat, dan opluchting, dan weer spanning. De film is vrij goed, de score van Franz Waxman versterkt de scènes, en Stewart lijkt Lindberg echt tot leven te wekken, je te laten geloven dat hij Lindberg zou kunnen zijn. Aan het eind zit een beetje de religieuze sentimentaliteit van de jaren vijftig, maar over het geheel genomen gaan de regie, het acteerwerk en de hoge productiewaarden de voorspelbaarheid van het verhaal te boven (zou iemand deze film echt zien en NIET weten dat Lindberg de Atlantische Oceaan is overgestoken?) om een plezierige film te maken die beter is geworden dan de meeste films uit die tijd. Billy Wilder maakte films van een grote verscheidenheid aan typen, en dit is er een die representatief is voor zijn vakmanschap.