Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Anna Christie (1930)<br />Anna Christie heeft een paar fantastische rollen en een paar fantastische optredens, en toch zou het nog beter moeten zijn dan het is. Het heeft drama. Sommige scènes zijn echt sfeervol, en als de interieuropnamen rond de tafel saai zijn, zijn de opnamen's nachts en op zee echt heel opwindend. Dan zijn er de bijna historische, levendige scènes die zich afspelen in Coney Island (zelfs een korte, zenuwachtige rit in een achtbaan), en de aflevering waarin twee vrouwen achter een netje in aparte bedden liggen en bezoekers op het middenpad ballen kunnen gooien om te proberen hen omver te gooien, en de vrouwen (onopvallend gekleed) de mannen opporren op een griezelig seksuele manier. Al die tijd kijkt Garbo (die vooraan in de menigte staat) toe.<br />Garbo maakt deze film natuurlijk meer dan alleen maar een van de vele eersteklas komische films. Ze speelt alle kanten van haar personage. Ze is bedeesd en sceptisch en lijdt aan een soort innerlijke angst. Ze lacht en huilt, trekt zich terug en zet door. In sommige opzichten is het een vooruitstrevende, opmerkelijke film (geregisseerd door Clarence Brown, die een hele reeks belangrijke films uit het pre-code geluidstijdperk heeft gemaakt).<br />Hoewel de film is gebaseerd op een succesvol toneelstuk van Eugene O'Neil, is het de manier waarop het geschreven is die een beetje te wensen overlaat, omdat de acteurs soms het gevoel hebben dat ze het tempo niet bij kunnen houden. En dan is er nog Greta Garbo, die echt een natuurlijke uitstraling heeft, ook al lijkt het soms een beetje te veel van het goede (maar ja, dat geldt voor iedereen). Garbo is natuurlijk het eerst beroemd als zwijgende actrice, en dit is haar pratende filmdebuut. Het publiek was zo dol op haar dat ze het jaar daarop een Duitse versie maakte.