Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er zijn niet veel films die ik als perfect zou kunnen omschrijven, maar Rififi voldoet absoluut aan de eisen. Geen enkele andere rooffilm is er zelfs maar bij in de buurt gekomen, ervoor of erna. De plot is eenvoudig, maar neemt je volledig in beslag. Het blijft me verbazen hoe onweerstaanbaar de film is, elke keer dat je hem bekijkt. Je geeft om alle personages, ook al zijn het bankrovers, omdat ze worden afgeschilderd als menselijke wezens met al hun problemen en gebreken. Het is moeilijk je een andere acteur voor te stellen dan Jean Servais in de rol van Tony le Stéphanois. Als de leden van de ploeg allemaal zitten te praten over wat ze met hun geld gaan doen en Tony eindelijk aan de beurt is, spreken zijn antwoord en de uitdrukking op zijn gezicht boekdelen. Terwijl de overval van 30 minuten het beroemdste deel van de film is (en terecht), wordt de film na afloop zelfs nog beter. De regisseur Jules Dassin wist wat hij deed toen hij besloot geen muziek te gebruiken tijdens de overval of de laatste schietpartij, maar in plaats daarvan een geweldige climax toe te voegen aan Tony's laatste rit naar zijn bestemming. En dan te bedenken dat als Dassin, een Amerikaanse regisseur, niet op de zwarte lijst van Hollywood had gestaan en niet gedwongen was geweest in Frankrijk te gaan werken, dit meesterwerk van de film nooit gemaakt zou zijn zoals het nu is. Het zou zeker niet zo goed zijn geweest als het in die tijd als Amerikaanse film was gemaakt. Het was absoluut afschuwelijk wat Dassin moest doormaken, maar hij heeft er wel zijn grootste werk van gemaakt, ten bate van ons allemaal. Ik krimp gewoon ineen bij de gedachte aan de ophanden zijnde remake van Al Pacino. De meeste rooffilms sinds Rififi hebben er al op de een of andere manier van geleend. Er is geen andere reden om dit meesterwerk te herscheppen dan geld. Laat de klassieken met rust!