Wat is het sentiment van de recensie?

Ik hield met hart en ziel van de eerste 'American Graffiti', omdat ik hem beschouwde als de beste film over rock-'n-roll, en ook als de beste tienerfilm die ik ooit had gezien. De eerste film was het begin van de carrières van George Lucas, die later de kaskraker 'Star Wars' zou maken, waarna hij twintig jaar later de prequels zou doen en Richard Dreyfuss tot ster zou maken in Jaws, Close Encounters of the Third Kind en nog een paar andere films.<br />Op de een of andere manier stierf de magie weg zonder die twee.<br />'Meer American Graffiti' Het publiek krijgt te zien wat er later in de jaren zestig met de rest van de personages is gebeurd: Steve (Ron Howard) en Laurie (Cindy Williams) protesteren tegen de Vietnamoorlog, terwijl hun vriend Terry 'The Toad' Fields (Charles Martin Smith) zelf in de oorlog zit en probeert te ontsnappen. John Milner (Paul Le Mat) is nog steeds de populaire dragracer in Californië, waar hij nooit helemaal is weggegaan. De rest van de ondersteunende acteurs in de film, van Candy Clarks Debbie (Terry's Vriendin) tot de bendeleden van de farao, doen eigenlijk niet veel. De oorspronkelijke film liet tieners zonder bloedvergieten door de straten rijden op de vroege muziek van de rockn'roll. De soundtrack van 'More American Graffiti' is een mengelmoes van rock, soul, country, hippiemuziek en alles wat de stemming aan het eind van de jaren zestig aangaf: protest, drugs, offers en nog veel meer.<br />Na het zien van 'More American Graffiti' leek het erop dat de film het publiek wilde laten zien wat er gebeurde na de titel epiloog van de vier hoofdpersonen in de eerste film (met uitzondering van het personage van Dreyfuss), waar dat niet nodig was. Deze film was ook niet nodig, want ik was blij te zien dat Lucas en Dreyfuss geen van beiden doorgingen met grotere en betere projecten.