Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De foto's zijn af, het acteerwerk is vrij goed, maar op vrijwel elk ander gebied is De Griekse tycoon een saaie kletskous. Geïnspireerd door de liefdesgeschiedenis van Jackie Kennedy en Aristoteles Onassis is de film een glossy maar absoluut lege soapopera van het soort dat de hele dag op tv te zien is. Kijkers die de hele 'celebritycultuur' (foto's van paparazzo's en roddelverhalen over de rijken en beroemden) omarmen, zullen hier ongetwijfeld veel vinden om hun eetlust op te wekken. Maar mensen die liever een film zien met iets meer inhoud, vakmanschap en eigenzinnigheid, zullen de 107 minuten durende speeltijd een zuippartij vinden. De Amerikaanse president James Cassidy (James Franciscus) en zijn mooie vrouw Liz (Jacqueline Bisset) zijn in Griekenland voor officiële zaken. Een belachelijk rijke Griekse scheepsmagnaat, Theo Tomasis (Anthony Quinn), ziet Liz op een feest in zijn elegante landhuis. Ondanks het feit dat ze allebei met iemand anders getrouwd zijn, voelen ze zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken. Later, op een privéfeestje aan boord van zijn jacht, maakt Tomasis zijn verlangens aan Liz kenbaar. Enige tijd later wordt president Cassidy vermoord tijdens een strandwandeling. Liz is geschokt en bedroefd door zijn dood, maar het duurt niet lang voordat ze troost zoekt in de armen van haar Griekse minnaar Tomasis. Uiteindelijk trouwen ze en wordt hun liefdesaffaire een geliefd gespreksonderwerp voor de kranten, tijdschriften, fotografen en grappenmakers van de hele wereld.<br />Het is enigszins amusant om te zien met hoeveel kracht de producenten van deze film ontkennen dat het een verfilming was van het Kennedy-Onassis-verhaal. Ze wilden de film zien als een oorspronkelijk verhaal, geworteld in fictie. Maar iedereen met een beetje verstand kan zien waar de inspiratie voor de film vandaan komt. Het is niet echt het juiste soort regisseur voor dit soort films, maar hij is beter geschikt voor actievoer als _The Guns of Navarone_ en _Ice Cold In Alex_, maar hij leidt de gebeurtenissen met een ongeïnspireerde, professionele vaardigheid. Quinn is heel goed in de rol van Tomasis; Bisset ziet er beeldschoon uit als het voorwerp van zijn verlangens; Franciscus gebruikt zijn brede glimlach en een fa<0xC3><0xA7>ade van integriteit om een geloofwaardige politicus te spelen. Hun optredens zijn oppervlakkig gezien goed, maar op dieper niveau hebben de acteurs weinig te doen. Op dezelfde manier geeft de fotografie van Tony Richmond de film een elegante oppervlakteglans terwijl hij van de ene exotische locatie naar de andere reist, maar een heel klein krasje bewijst dat er niets achter de film zit.' 's glanzende buitenkant.