Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Juist omdat ik van films als 'Central do Brasil' ('Central Station', 1998) hou, ben ik dol op 'Chop Shop'. Er is geen suikerlaagje, er is geen poging om het leven van deze mensen te veranderen in iets smakelijkers of mooiers. Wat je ziet, is wat je ziet, en dat is vaak korrelig en soms hartverscheurend. Maar dat is precies wat een film als 'Chop Shop' zo geweldig maakt, naast het feit dat de verhaallijn zich zo elegant en subtiel ontvouwt. Voor een jong broertje en zusje, die zo dicht bij de dakloosheid staan als je maar kunt komen, die werken (en wonen) in een garagebedrijf in Queens, is New York zo goed als het maar kan zijn. Is dit iets goeds of iets slechts? Dat is de vraag die deze film in wezen aan de kijker stelt. Deze film is in feite een fantastisch fragment van het leven dat soms aanvoelt als een documentaire in plaats van een drama, en dat is geweldig, want het ziet er zo echt uit en voelt zo echt aan. Te midden van zoveel actuele films die gebaseerd zijn op in wezen surrealistische en vaak onwaarschijnlijke plotlijnen, is het vinden van 'Chop Shop' net zoiets als het vinden van een juweeltje.