Is deze recensie positief of negatief?

Na een paar jaar zoeken naar de film van Humphrey Bogart, _Two Against the World_, dook hij onverwacht op als een TCM-aanbieding onder de titel _One Fatal Hour_, een film uit 1936. Bogeys personage is Sherry Scott, de man die de leiding heeft van WUBC, een radiostation waarvan de programmering de luisteraars in de steek laat. De eigenaar, Bertram Reynolds (Robert Middlemass), is een zielige directeur die het voor het zeggen heeft op het station, maar zich achter zijn beslissingen verschuilt door ze af te schuiven op Scott.<br />In een poging om het publiekspubliek en de inkomsten te verhogen, komt Reynolds op het idee om een twintig jaar oude moordzaak nieuw leven in te blazen en die als een vijftiendelig radiofeuilleton aan te bieden. Martin Leavenworth (Harry Hayden) om het stuk te schrijven en het in de uitzending te presenteren.<br />De zaak van de Pembroke-moorden betrof een vrouw die was vrijgesproken van de moord op haar man, onder welke omstandigheden niet duidelijk is gemaakt. Maar Gloria Pembroke is getrouwd, en woont nu als Martha Carstairs (Helen MacKellar), getrouwd met een succesvolle bankier (Henry O'Neill), en hun dochter Edith (Linda Perry) staat op het punt te trouwen (op dezelfde dag als waarop het radioprogramma de identiteit van Gloria Pembroke bekendmaakt). Martha en Jim Carstairs staan op het punt de vernietigende gevolgen van deze onthulling onder ogen te zien, en beginnen een kruistocht om het programma te laten stoppen. Scotts toekomstige schoonouders reageren door te eisen dat het huwelijk niet doorgaat.<br />Zonder de uiteindelijke uitkomst prijs te geven, maakt de film een vernietigende draai om de kijker te schokken. Edith Carstairs confronteert de hoofdpersonen van het radiostation en berispt Scott en de snotterende Reynolds heftig. Hoewel hij zijn deel van de schuld voor de uitkomst op zich neemt, herstelt Scott zich gedeeltelijk door zijn baan op te zeggen, zijn secretaresse te ontslaan en haar het kantoor uit te sleuren, haar erkennend voor het geweten dat hij eens had. Met een volkomen abrupte afloop laat de film iemand achter die even gedesoriënteerd en verward is als een film die geen happy end heeft. Met een stuk of tien films op zijn naam krijgt Humphrey Bogart de kans om hier met intrigerende resultaten in het middelpunt van de belangstelling te komen staan. Bogart, die geen naam heeft om hem te ondersteunen, maakt van de gelegenheid gebruik om de leiding op zich te nemen in de beslotenheid van het radiokantoor, en leidt de show alsof het zijn eigen show is. In een interessant stukje karakterisering geeft hij uiting aan zijn ergernis door zijn handen over zijn gebogen hoofd te vouwen, waarmee hij een half dozijn jaar eerder dan we hem in 'Casablanca' zullen zien een soortgelijk effect teweegbrengt. Voor Bogart-fans is het een ware traktatie om zo'n onverwachte nuance op te vangen.