Wat voor toon heeft de volgende recensie?

CRYSTAL VOYAGER is een vreemde documentaire over een excentrieke surfer die in Australië woont. George Greenough, een Amerikaan van geboorte, heeft 35 jaar in Australië gesurft en gefotografeerd, met vrienden en recentelijk met dolfijnen, en dat allemaal met behulp van verschillende nieuwe camera's die hij op zijn rug, plank of boot bindt. Halverwege de jaren zeventig werkte hij samen met redacteur van de Surf Mag en filmproducent David Elfick om dit visueel interessante verhaal over dit leven en de fotografie te creëren. Het resultaat is de 75 minuten durende film CRYSTAL VOYAGER. Zelfs in de jaren zeventig was het publiek een beetje verbaasd over deze film, noch over de surffilm noch over de surffilm, want George zwemt rond op een kindersurfplank, geen echte surfplank... Het was een manier om het eentonige gedreun van George (zo nu en dan zo droog of komisch dat het zelfs grappig was... alsof hij bijna in brand stond of over iets viel) te overstemmen met een spectaculaire 'je bent er'-glider door een golf die 23 minuten lang alleen maar Pink Floyd-muziek liet horen. In 1974, toen de Sydney Opera openging, was er ook een bioscoop. Crystal Voyager werd daar als kunstig-sportieve OZ-film opgenomen en werd vanzelfsprekend een hit: omdat de kaartjes voor de Opera veel meer kostten dan een kaartje voor de film, dromde het publiek toe om deze film te zien als een excuus om 'naar de Sydney Opera te zijn geweest'... Dus deed de film het goed als lowbudgetattractie voor de plaatselijke bevolking en toeristen, die tegen de buren wilden zeggen dat ze een 'daar'-show hadden gezien. Hierdoor ontstond de mythe dat de film een enorme publiekstrekker was en de reputatie werd verspreid. Het gevolg was dat de film werd gecombineerd met de fantasystrip FANTASTIC PLANET en als dubbele aflevering door Groot-Brittannië en Europa werd uitgezonden. Ik draaide hem in de jaren zeventig in een bioscoop aan de kust en het publiek was er nogal van in de war. De laatste tijd is George weer in de stijl van Lord of the Flies op de proppen gekomen met een ander goed gefotografeerd zeeavontuur, DOLPHIN GLIDE genaamd, dat kijkers een duik en een zwempartij biedt met de wilde dolfijnen van Byron Bay. Het is een excentrieke 20 min. met een nog excentrieker 20 min. 'hoe George het heeft gedaan'. Beide films werden in januari 2005 door zowel de media als het publiek met een collectieve geeuw begroet... Wat CRYSTAL VOYAGER al die jaren geleden tot een 'je had er bij moeten zijn'-flauwekul maakte. Maar op een speciale Oz Surf-avond in een openluchtbioscoop vorig jaar kwamen 2000 mensen opdagen... maar dan komen er elke avond 2000 mensen opdagen om daar iets te zien tijdens dit zomerseizoen van films... dus dat verrekte ding kreeg nog een kassucces. Hoeveel mensen er daadwerkelijk van hebben genoten, staat nog te bezien. Weer waren ze hoogstwaarschijnlijk gewoon stomverbaasd over deze krankzinnige film met een verbazingwekkende reputatie. Maar Elfick heeft sinds 1975 een schitterende carrière als belangrijke producent en regisseur van vele geroemde Australische en internationale films achter de rug. Kijk maar eens naar _NO REARES_, _STARSTRUCK_ of _ONDERCOVER_ of _RABBIT PROOF Fence_ of _LOVE IN LIMBO_, voor een helder applaus over zijn prestaties. George zwerft echter nog steeds ergens rond en zoekt naar iets anders om te filmen, of laat een camera vallen.