Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor diegenen van jullie die nog in het duister tasten, zal ik deze Christie niet bederven, want het is beslist een van haar mooiste werken, en ik beklemtoon dat jullie het moeten zien wanneer jullie de volgende keer vrij hebben! Als een van de aanpassingen moet worden bekeken voordat (of in plaats van) het boek te lezen, zou ik om de volgende redenen Na de begrafenis aanbevelen.<br />Ik wilde de prestatie van Monica Dolan (Miss Gilchrist) prijzen, wier werkgever-gezel Cora aan het begin van de film op brute wijze wordt vermoord. Haar vertolking van een geschokte, nerveuze, onbetekenende vrouw is werkelijk ontroerend, vooral wanneer ze een moment persoonlijk contact heeft met Poirot, ook iemand die alleen reist op 'de reis des levens'. En wanneer de moordenaar op de typische Poirot-achtige manier aan het licht wordt gebracht, zijn Dolans reacties op die onthulling op hun mooist: je bent net zo kwaad op de moordenaar als je sympathiseert met juffrouw Gilchrist... iets ongewoons in de Christie-leer.<br />Hoewel er zoals gewoonlijk een paar discrepanties zijn tussen roman- en filmverfilmingen (waardoor het testament in de film misschien minder zinvol is), maken de ongelooflijk overvloedige recreatie van het naoorlogse Engeland, het uitzonderlijk hoge niveau van acteren en regisseren, en het behoud (zo niet de verheviging) van Christie's mysterie en intrige deze discrepanties onbelangrijk.<br />Bravo Suchet, Dolan en het hele team voor het vervaardigen van dit meesterwerk van moord- en mysterietheater, en de producenten die het groene licht hebben gegeven!