Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een van de vier films uit de jaren zeventig van tv-schrijver Lane Slate over sensationele moorden in kleine stadjes. Er komen aardige tv-persoonlijkheden in voor als politiecommandanten en grillige figuren als gewone burgers, waaronder figuren die van seks houden. De andere zijn: They Only Kill Their Masters (James Garner, 1972), en The Girl In The Empty Grave en Deadly Game (beiden Andy Griffith, 1977).<br />Alda's filmt in de buurt van Vermont ('Mount Angel' naast 'Horse Creek'), de andere in Californië, Garners filmt aan zee ('Eden Landing') en Griffith in de bergen ('Jasper Lake'). Allemaal proberen ze de sfeer van een kleine stad te vangen, zich in een ontspannen tempo tussen gerieflijke personages te bewegen en een mysterie te vertellen met in elk geval een of andere ingewikkelde draai of wending. Op dat niveau zijn ze enigszins vermakelijk (dat ze vaak opnieuw werden geregisseerd, suggereert dat ze op zichzelf ook iets aantrekkelijks hebben). Maar ze lijden aan slappe verhalen en dialogen, slap heen en weer geloop, nietszeggende decors, vlakke of overdreven personages en ontmoedigende, geforceerde pogingen (vaak jeugdig of grof) om kleur of humor te gebruiken.<br />De verhalen van Alda en Garner zijn het serieusst wat betreft verhaal, personages, heen en weer geloop en toon. Zij hebben de beste ondersteunende cast, hoewel die van Alda beter wordt gebruikt; de rollen van Griffith vallen daarbij in het niet. Alda heeft de beste regisseur.<br />'Schokkend' heeft iets verrassends en dramatisch. De methode van de moordenaar is inventief. De toon is gelijkmatiger en de dialoog natuurlijker dan die van Griffith. De Griffith-film lijdt niet, zoals de andere, aan zelfvoldane, grotestadstransplantaties naar de stad of aan overdreven, overdreven plaatselijke personages, die allebei overkomen als verzinsels van een scenarioschrijver uit Hollywood, niet als echt (de ergste overtreder is de miezerige, mompelende imbeciel 'Whit' van de Griffith-films, die, zo krijgen we te horen, probeerde een jeep vast te zetten en ervandoor te gaan met een aanhangwagen die dienstdeed als tijdelijk bankfiliaal, de kade op de politieboot afsleepte, tomaten stal uit een boerenwagen maar er niets voor kreeg, en het formulier voor het opnemen van 'Spiro T. Babylis' invulde om door de kassier ontdekt te worden). Gelukkig ontbreekt de lompe, houterige, repetitieve dialoog van de Griffith-films ('Whit', die, zo krijgen we te horen, probeerde een jeep vast te zetten en ervandoor te gaan met een aanhangwagen die dienstdeed als tijdelijk bankfiliaal, 'Whit', die de haven op de politieboot afsleepte, tomaten stal uit een boerenwagen maar er niets voor kreeg, en 'Spiro T. Babylis' invulde en door de kassier werd ontdekt). 'Ga je lunchen?' 'Ik ga met de boot het meer op.' 'Ga je met de boot het meer op?' 'Ik ga niet met de boot het meer op.' 'Ga je niet met de boot het meer op?' 'Er zit geen vis in dit meer. Waarom zit je hier te vissen?' 'Het is verboden in de Horse Mountain.' 'Het is hier ook opgehangen, je overtreedt de wet.' 'Wat een wet. Er zit geen vis in dit meer.' 'Waarom zit je hier dan te vissen?' Maar Alda is te bescheiden en te weinig indrukwekkend om serieus te worden genomen als zelfs maar een onbeduidende politiechef, en zeker niet als een heetgebakerde wetshandhaver die door een rivaliserende stad wordt gevraagd. Slate laat het personage dat hij speelt dat toegeven als hij te laat komt op het toneel van een inmiddels voor de hand liggende aanwijzing, als gevolg van een toevallige herkenning van de naam. In plaats van een onderzoek in te stellen of de zaak te onderzoeken, stort Barnes zich blindelings in een emotionele ontkenning. Zijn secretaresse Lasser geeft hem een belangrijke aanwijzing ('Waarom heb ik daar zelf niet aan gedacht?' zegt hij!). Een g<0xC3><0xAA>nante begrafenisscène, plus een intrige, leidt tot een andere aanwijzing over een geschenk. Erger is dat Barnes meer geïnteresseerd is in het bespotten van de militaire helmen van de politie die naar hem toe is gestuurd ( _Deadly Game_ suggereert ook dat Slate iets tegen het leger heeft) dan in het effectief leidinggeven aan hen of zijn eigen mensen. Hij laat een late moord plegen door een bekend doelwit onbekwaam te bewaken. Barnes laat zijn auto herhaaldelijk rammen door de moordenaar die wegvlucht van de plaats van het misdrijf, zonder zijn pistool te trekken of te proberen de macht over het stuur over te nemen. Ook nu weer slaagt hij er niet in effectief en bijna dood te zijn op het kritieke moment, dat het gevolg is van een aantal fouten van zijn kant die slechts gedeeltelijk zijn gecorrigeerd, per ongeluk. Het onregelmatige Noordoosten-accent dat Alda aanneemt, maakt het er niet geloofwaardiger op.<br />Er zijn gaten in het plan. Waarom zou de moordenaar na al die jaren nog toeslaan? En het lijkt onwaarschijnlijk dat hij de eerste twee moorden zonder een spoor achter te laten heeft gepleegd. Maar die zijn niets vergeleken met de latere moorden: een stel dat samen opereerde, een winkelier die tijdens kantooruren in zijn winkel was, een volledig geklede hulpsheriff die in zijn kantoor zat en, ongelooflijk genoeg, zijn hond!<br />Alda's film heeft ook te lijden onder een aantal aanstootgevende elementen die Slate in alle films verwerkt. Barnes verschijnt als eerste in het bed van een receptioniste van een motel. Vervolgens behandelt hij haar bij elke gelegenheid en beledigingen en probeert hij haar kinderen te ontlopen. Dit, en het praten over de vrouwelijke arts, riekt naar een grof, laaghartig patroon (Garners film wordt omschreven als'slonzig'). In een scène waarin hij en een hulpsheriff lachen om een meisje op de achterbank van een auto die op een hobbel in de weg is gebotst, wordt een deel van haar anatomie afgebeten door een man die bij haar in de auto zit. Griffiths stuk bevat een namaak-Ropers-act, waarin de vrouw de man g<0xC3><0xAA>nant genoeg naar 'de voorraadkast' probeert te lokken; een gratis, kleedkamerachtig gesprekje met een hulpsheriff over de dood van een jonge vrouw als gevolg van een auto-ongeluk ('Heb je haar mee uit genomen?' 'Ik heb haar een keer mee uit genomen.'); een verwijzing naar bankmedewerkster 'Bernice' als 'op sommige plaatsen opgezwollen' en 'een speld in haar gestoken'; en naar 'haten' en ontslaan van'secretaresse Maude' omdat ze 'te harig' was; een beschrijving van de vrouwelijke dokter.' s's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's's'