Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het zien van _Les Amants Reguliers_ roept onmiddellijk de vergelijking op met Bertolucci's film _The Dreamers_, naar mijn mening de beste film die gemaakt is over de opstand van studenten in Parijs in 1968. In werkelijkheid lijkt regisseur Philippe Garrel niet te vermijden dat hij vergeleken wordt met zijn veel beroemder collega, die de hoofdrol speelt en zelfs een rechtstreekse replica heeft van een oudere film van Bertolucci. En toch is _LAR_ een andere film, en een interessante.<br />De verhaallijn komt me ook bekend voor. De film begint met lange scènes van de 'emeutes' uit 1968, misschien wel een van de beste tot nu toe. De film is in zwart-wit en het perspectief van de statische camera aan de ene of andere kant van de barricade doet Eisenstein aan hem denken. Dan, net als in The Dreamers, speelt de film zich af in de Parijse flat waar de helden van de verslagen opstand kunst maken, drugs roken, dromen en voor de ene na de andere vrouw vallen. Er is geen direct sociaal commentaar, geen echte verklaring voor de achtergrond van de opstand. De film concentreert zich op de psychologie van de personages en op het liefdesverhaal tussen de hoofdpersonen. Het is als een voorgevoel van het overgangsproces naar het establishment dat de generatie van 1968 doormaakte, alleen kunnen niet alle deelnemers zich aanpassen of overleven.<br />De film gaat meer over de personages dan over de gebeurtenissen. En alleen om de stijl waarvan hij herinnerd zal worden. De zwart-witfilm is niet alleen gedenkwaardig in de scènes over de revolutie, maar ook als je naar de evolutie van de personages kijkt. Veel scènes worden versterkt door een techniek die is afgeleid van de stomme films, met lange opnamen die worden begeleid door een vals pianomelodietje. Het effect is schitterend. Toch is de lengte van de film niet helemaal gerechtvaardigd, hij duurt meer dan drie uur en ik betwijfel of het een misser zou zijn geweest om er maar twee uur van te maken <0xE2><0x80><0x93> ik ben er zelfs van overtuigd dat het tegendeel het geval is.<br />Zonder af te doen aan de diepte en subtiliteit van Bertolucci's film LAR is er nog een perspectief om te onthouden over een van de belangrijkste jaren in de geschiedenis van Frankrijk en de wereld in de twintigste eeuw.