Is deze recensie positief of negatief?

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Kortom, het was een teleurstellende film. Omdat ik lesgaf in de novelle, was ik me ervan bewust dat het een moeilijk verhaal zou zijn om in een film om te zetten. De film heeft een paar interessante zinnen (voornamelijk tussen Alfred en Aschenbach), maar hij vertegenwoordigt niet het debat over kunst dat de novelle in wezen vormt.<br />Om te beginnen verwachtte ik een oudere Aschenbach en een jongere Tadzio. In het boek is Tadzio veertien, maar hij wordt beschreven als puur, ideaal, onschuldig, terwijl hij in de film naar seks stinkt en een plaaggeest is. Hij is een medeplichtige van Aschenbach, hij kijkt altijd naar hem terug, bijna uitdagend. In het boek is het Aschenbach die steelse blikken op de jongen werpt. Wat Aschenbach betreft, ik had me iets voorgesteld dat meer leek op de professor die in een clown veranderde in The Blue Angel (gebaseerd op een verhaal van de broer van Thomas Mann) dan deze veertigjarige met nauwelijks grijs haar. Eerlijk is eerlijk, ik vind dat Dirk Bogarde goed werk heeft geleverd, maar iemand anders had dat moeten doen, of hij had er in het begin ouder uit moeten zien.<br />Ik weet dat de ontdekking van homoseksualiteit belangrijk is voor het verhaal, maar de film beperkt het gepraat over kunst en de tweespalt tussen de apollinische en Dyonisische inspiratie en richt zich in plaats daarvan op Aschenbachs obsessie voor Tadzio en rechtvaardigt dat niet. Ik vond het mooi dat Mahlers muziek werd gebruikt, want uiteindelijk inspireerde hij Mann tot het schrijven van zijn verhaal. Ik weet niet of het wel zo'n slimme zet was om van Aschenbach een musicus te maken. Of de creatie van Alfred, die ik me niet uit het boek herinner.<br />En wat me vooral opviel was het geluid en het feit dat het niet bij de lippen van de acteurs paste. Ik vroeg me af of het misschien een andere titel had gekregen omdat ik verwachtte dat het in het Italiaans zou zijn. Maar toen herinnerde ik me dat elke Italiaanse film die ik heb gezien dit probleem heeft. Het zit me alleen dwars omdat deze regisseurs (Fellini is de andere persoon die ik bedoel) me dwarszit. Ik denk aan de scènes waarin Aschenbach bijna in elkaar zakt en begint te lachen. Deze scène had/had de sterkste moeten zijn, maar was in plaats daarvan irritant.