Wat is het sentiment van de recensie?

Het behoort tot het subgenre van post-apocalyptische toekomstige films, het is een stilistische en zeer intieme episode. Het opvallendste element van de film is de stilte; niemand zegt iets. Ik denk niet dat Besson, ondanks wat duidelijk wordt in het grootste deel van zijn latere werk, het bedoelde als een of andere coole gimmick. Wat het zo slim en effectief maakt, denk ik, is het feit dat, omdat er geen andere manier is om te communiceren, iedereen elkaar moet lezen op basis van intuïtie en het overbrengen van emotie, hoe gering ook. Hoewel ik niet aan het scherm gekluisterd was, zie ik bij nader inzien dat het een heel ontroerend en gevoelig perspectief op de menselijke natuur is. Het voertuig is de gestileerde sciencefictionfilm. Een deel van de beschouwing over de aard van de menselijke wereld is dat elk van die mensen niet noodzakelijkerwijs als een volmaakt menselijk wezen wordt gespeeld: de held, een eenzame zwerver in de desolate nieuwe wereld, wordt in de luren gelegd door een oudere kluizenaar, die weigert zijn deel van een voedselruil te bewaren tussen hem en een potige, brute figuur die wordt gespeeld door Jean Reno, en dus probeert Reno alles wat hij kan, voornamelijk met bruut geweld, om te krijgen wat hij wil. Dus de tegenstander heeft gelijk, hoewel hij geen goed mens is, en de hoofdpersoon en zijn sympathieke beschermeling hebben allebei ongelijk, hoewel ze allebei goede mensen zijn.<br />'<br /> De film is in een helder en helder zwart-wit geschoten, gecorrigeerd en gevangen in een rustige maar kwieke en kleinschalige aanpak, en de acteurs zijn heel echt. Hoe kan het ook anders? Net als hun personages zijn zij nog slechts de noodzakelijke communicatiemiddelen. Dit is een van de weinige echt goede films die Luc Besson heeft geschreven. Zijn eerdere werk is bijna altijd beter dan de flauwekul die hij nu uitbraakt.