Wat is het sentiment van de recensie?

Ben Stryker <0xE2><0x80><0x93> voormalig groene baret <0xE2><0x80><0x93> stopt in een klein stadje, Agua Dolee, om een oude vriend, Tick Rand, op te zoeken. Kort nadat hij op zijn Suzuki het stadje is binnengereden, maakt een motorbende die bekendstaat als 'The Savages', onder leiding van de tiran Pigiron, zich meester van het stadje. Stryker wil er niet bij betrokken raken, maar dat verandert als zijn vrienden het eigenlijke doelwit worden.<br />Is er iets goeds te zeggen over dit smoezelige geval? Weinig, want de enige fundamentele reden om naar dit goedkope auto-ongeluk te kijken, is de geweldige b-cast die de crew voor dit project heeft weten te strikken. Hoewel ik niet vind dat het een complete klerezooi is, is het ook niet erg goed. Wat een cast! Lance Henriksen (als hoofdpersonage heeft hij vreemd genoeg geen hoofdrol, maar wel de hoofdrol), Karen Black, George Kennedy, Richard Lynch, Bill Forsythe, Mickey Jones en Leo Gordon. Wat is er misgegaan met deze waardeloze lowbudgetklungel? Het materiaal is zo oppervlakkig en eendimensionaal dat het veel ideeën leent van betere films (zoals Mad Max) en komt met een complete warboel van ideeën die gewoon niet kloppen en beter uitgedacht hadden kunnen worden. De clichés die worden gebruikt, kunnen gemanipuleerd worden tot een goede kijkervaring, hoewel ze voorspelbaar zijn, maar 'Savage Dawn' lijkt het allemaal matig te laten gaan zonder de kijker alles te laten opzuigen. De cast verdoet zijn tijd voornamelijk met nietszeggende rollen. Een gebleekte blonde Henriksen is vaardig en betrouwbaar, en ondanks zijn uitstekende aanwezigheid zorgt zijn karakter voor een raadselachtige gloed. Hij flikt niet veel en raakt soms in actie zoek. Te veel actie aan de zijlijn, maar als hij een of andere biker een schop onder zijn kont gaf, was het genieten geblazen. Karen Blacks sissende optreden is heel vreemd en draait helemaal om het schreeuwen en vloeken. Hoewel ze wel een gedenkwaardige kattengevecht met Claudia Udy's flirterige feeksachtige personage Katie aangaat. Een aan een rolstoel gebonden George Kennedy zwerft doelloos rond tot de laatste aanval en Richard Lynch ziet er beschaamd uit als een eigenzinnige priester/burgemeester in een zeer overbodige rol. Een gespannen Bill Forsythe kauwt het gewoon op als de grote baas van de beruchte bikerbende.<br />Het junkieverhaal (dat door William Milling en Max Bloom is geschreven) heeft die goedkope uitstraling van een stripverhaal en is sterk beïnvloed door het westerngenre. Kijk maar naar de schurken. Hoe ze aan hun namen zijn gekomen is een raadsel. Misschien hebben ze ze uit een hoed gehaald. Het is tamelijk tweederangs materiaal dat vaker op de ene matte scène na de andere aanspoelt. Er worden niet-grappige komische elementen ingestopt en ook een beetje smerigheid. Smakelijke uitbuiting die niet korrelig genoeg wordt en de doden zijn echt lachwekkend. Een onbeholpen handschrift vol kronkelige details en ondraaglijk afgezaagd. De vlekkerige richting werd bepaald door de aantallen en de lauwwarme regie. Een of twee heftige scènes kunnen het schildpadachtige geijsbeer en de vele stunts met kakhanden niet verbloemen. De kartonnen decors zagen er smerig uit, maar misten dat organische gevoel. De grindachtige film van Gerald Feil was beter te hanteren als de focus niet op de stad lag, maar op de troosteloze achtergrond (zoals het begin en het einde van de film) met een paar keurige camera-aanwijzingen. Pino Donaggio's lompe muziekkeuze wordt overstemd door zijn eigen incompetentie.<br />'Savage Dawn' is een snel afgedraaide film om snel te vergeten, die voor het grootste deel beslist flopt. Er zijn betere en overtuigender oefeningen van hetzelfde slag te vinden.