Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een echtpaar in Chicago, Dillon en Dougherty, wordt valselijk beschuldigd van de moord op hun dochter. De mensen beginnen zich af te vragen of zij het hebben gedaan. De politie stelt een onderzoek in en vindt verdacht bewijsmateriaal. Het echtpaar wordt door het publiek belasterd en in de pers beschuldigd. De politie vermoedt dat ze satanisten zijn en hun eigen dochter op rituele wijze hebben vermoord. Ze worden in staat van beschuldiging gesteld en voor de rechter gebracht. Ze worden vertegenwoordigd door publiciteitsgeile advocaten die hun slecht advies geven en ze honderdduizend dollar in rekening brengen. Het bewijsmateriaal dat tegen hen wordt aangevoerd, wordt door de politie verdraaid of verborgen gehouden. Er worden valse aanwijzingen voor seksueel misbruik aangevoerd. Hun andere kind wordt bij hen weggehaald en in een pleeggezin geplaatst. Ze heeft het niet gedaan, maar hij wel. Hij wordt veroordeeld tot vijfenveertig jaar.<br />In het laatste deel van de film, als Dillon in de gevangenis zit en Dougherty zich afvraagt wat hij nu moet doen, zien we hoe mensen die zich vijandig hebben opgesteld het echtpaar langzaam te hulp schieten. Getuigen geven toe dat ze hebben gelogen. Er worden andere feiten aan het licht gebracht die uiteindelijk tot Dillons vrijlating leiden. De moordenaar wordt nooit gevonden, maar de film geeft ons een volkomen gestoorde als een plausibele dader.<br />Dit is een tranentrekker van begin tot eind. Niets lijkt goed te gaan voor het echtpaar. O, er zijn wel een paar gelukkige momenten, misschien een feest waarbij iedereen blij is om bij elkaar te zijn en de tranen van vreugde over de wangen stromen, of er wordt een bewijsstuk in hun voordeel ontdekt en de mensen omhelzen elkaar. Maar het duurt nooit lang voordat er iemand binnen komt rennen met nog meer slecht nieuws en alle gezichten verstijfd zijn van tragisch ongeloof. (Meestal volgt er dan een fade om te blokkeren.) Er is niet per se iets mis met roerende tragedies, hoewel ik me niet kan voorstellen hoeveel plezier het ons doet om mensen te zien lijden. Er zitten ook genoeg tragedies in Shakespeare. Ik denk dat alles wat we interessant vinden aan tragische verhalen in de manier ligt waarop ze worden verteld. 'O, maar ik ben de dwaas van Fortune!' roept Romeo uit nadat hij Julia's broer heeft vermoord. Hier zien we Dougherty in haar ochtendjas door een ziekenhuisgang rennen, schreeuwend: 'Waar is mijn kindje??' Er is geen sprake van dubbelzinnigheid of ironie in het verhaal - zoals dat in het echte leven ongetwijfeld wel het geval moet zijn geweest. De mensen zijn hier goed of slecht. Of anders zijn ze slecht en worden ze goed.<br />De film is niet bedoeld om de menselijke eigenaardigheden te onderzoeken, of de manier waarop de dingen gaan. Hij is bedoeld om het publiek tranen te doen vergieten. De acteurs leveren eersteklas rolmodellen. Ik kan me de laatste film niet herinneren waarin ik zoveel tranen heb gezien. Er zijn stroompjes van tranen. Zeeën van tranen. Een echte Niagara van tranen. Een meer van Lacrymose van tranen.<br />'Nou, ik...' Ik zal een voorbeeld geven van de efficiëntie waarmee de film in elkaar zit. Dillon en Dougherty nemen een agent uit Chicago in de arm die daarnaast als privé-detective (Ed Asner) werkt. Asner voelt met hen mee, maar hij bereikt niet veel. Hij lijkt niet in de film te zitten omdat hij zo belangrijk is voor de zaak, maar omdat hij het slachtoffer van de zaak een soort filosofie kan meegeven - 'Leer ermee te leven' - en dat is prima - en omdat hij aan darmkanker lijdt, zodat we kunnen zien hoe hij zijn medicijnen slikt, dubbelslaat van de pijn en uiteindelijk het leven laat.<br />Wat?' Het frustrerende van de film is dat hij, door zich zo intens op het lijden van het echtpaar te richten, een van de belangrijkere kwesties die hij aansnijdt <0xE2><0x80><0x93> de functie van roddel bij het reguleren van privélevens <0xE2><0x80><0x93> uit de weg gaat.<br />Roddels zijn eigenlijk iets vreemds. Als we het 'roddels' noemen, is het slecht, maar als we het'publieke opinie' noemen, klinkt het op z'n minst acceptabel. Natuurlijk hebben we allemaal onze overtuigingen over kwesties die al dan niet gerechtvaardigd zijn. (Terwijl ik dit schrijf, wordt Michael Jackson opnieuw voor de rechter gesleept omdat hij ervan wordt beschuldigd een jonge jongen te hebben misbruikt, en ik vraag me af hoeveel van ons enthousiast waren over het nieuws en onmiddellijk aannamen dat hij een pedofiel was.) Maar roddels zijn ook niet allemaal slecht. 'Het is net als met water. Als het goed onder controle wordt gehouden, is het een bron van gemeenschapszin. We hebben roddels nodig om elkaar in het gareel te houden. Het helpt ons de openbare orde te handhaven. Maar net als water in een overstroming of een tsunami, is het verwoestend voor een dorp als het uit de hand loopt.'<br />'Dit is een film die oké is als je niet te veel op zoek bent naar inzicht in de menselijke natuur. Hij is zo slim gemaakt dat je er, gezien het doel ervan, moeilijk iets tegenin kunt brengen.'