Wat is het sentiment van de recensie?

Je kunt allerlei verwijzingen naar de wereld van de aristocratie lezen. Een futuristische wereld bevolkt door verwende, genotzuchtige imbecielen, gevoed door de technologie van een vervlogen tijdperk: dit idee heeft zijn oorsprong in 'The Time Machine' van H.G. Wells en 'Brave New World' van Aldous Huxley, onder andere satires.<br />In het begin van de film legt een verteller de snelle degradatie van de mensheid over vijfhonderd jaar uit, maar hij vult niet de leemten op waar alle futuristische technologie intussen vandaan kwam. Het grootste deel van de kritiek op deze bijzonder leuke (en grappige) film lijkt deze omissie te omringen, en de daaruit voortvloeiende klacht dat de wereld niet'realistisch' is. Alsof'realisme' ooit een noodzakelijke eigenschap van satire is geweest. Is 'Brazilië' realistisch? Wat dacht je van 'Futurama' of 'Transmetropolitan'? Of wat dacht je van 'Gulliver's Travels'? Ik dacht het niet. 'Idiocracy', dat misschien niet zo scherp is als het beste van het genre, slaat dezelfde toon aan en doet dat over het algemeen met succes.<br />Bovendien vond ik de futuristische technologie geen probleem. Het is vrij gemakkelijk om erachter te komen dat Mike Judge de huidige trend naar automatisering en eenvoudige productinterfaces bespot, zodat zelfs volslagen idioten er gebruik van kunnen maken. Net als in 'Brave New World' lijkt de samenleving in de film op een gegeven moment in het verleden een punt van geautomatiseerde zelfredzaamheid te hebben bereikt (kennelijk gecreëerd door de nu uitgestorven'slimme mensen'). De film speelt zich toevallig af tijdens de laatste ademtocht van de mensheid, wanneer alles voorgoed uit elkaar begint te vallen. Het mag dan nog steeds 'onrealistisch' zijn, maar als dat zo is, dan is het een opmerkelijk goed gepresenteerde vorm van onrealisme.<br />De domme mensen nemen natuurlijk het grootste deel van de tijd op het scherm in beslag, maar dat zijn alleen maar de slachtoffers <0xE2><0x80><0x93> ze weten niet beter. Mike Judge bewaart zijn echte haat voor de intelligente, machtige mensen die dood zijn tegen de tijd dat de film begint, maar die op dit moment, in de eenentwintigste eeuw, nog springlevend zijn. Mensen zoals wetenschappers die achter 'haargroei en langdurige erecties' aan zitten om geen andere reden dan de mogelijkheid dat ze winst zullen maken op hun slangenoliebehandelingen. Mensen zoals politici die bedrijven gewoon de FDA en FCC laten kopen. Mensen zoals mediabonzen en hun yuppie-olifanten die stupiditeit aanmoedigen <0xE2><0x80><0x93> die de vernietiging van alle cultuur, moraliteit en gezondheid in staat stellen snel geld te verdienen.<br />Wie is er tenslotte werkelijk schuldig, de Morlocks of de Eloi? De Paris Hiltons van deze wereld, of de briljante managers en adverteerders die haar op tv hebben gebracht en onze culturele normen zo hebben verlaagd dat ze daar is blijven hangen? Maar dat is allemaal impliciet in 'Idiocracy'. Een regel hier, een hint daar (getuige de hilarische autodokter die letterlijk al het werk in de gezondheidszorg doet). Het is een van de weinige aspecten van de film die NIET in de grond worden gestampt door de nodeloze verteller. Het is er gewoon voor de kijker om op te pikken, of niet, maar het is een van de interessantste thema's in een film die veel intelligenter is dan alle andere komedies van het jaar.<br />'Jammer dat zoveel mensen de film in de waan zullen laten.' Het is gewoon een smoes om te laten zien dat mensen winden laten en in hun kruis worden geslagen. Niet dat dat niet grappig is, en misschien is het een beetje aanmoediging. Maar in 'Idiocracy' is het gewoon niet zo eenvoudig als het lijkt.