Wat is het sentiment van de recensie?

Vandaag, President's Day, hadden mijn vrouw en ik een 'The Notebook'-dvd in de plaatselijke bibliotheek. Het is een film die in 2004 is uitgebracht en die niet door onze radar is gekomen, omdat we grote filmfans zijn. Ik ben een auteur die in het nieuws is en hoop mijn eerste boek op het witte doek te kunnen spelen. Ik had verwijzingen naar 'The Notebook' in recensies van andere films gezien en daarom begon ik erover en vanmorgen bood zich de perfecte gelegenheid aan. We vonden hem allebei erg goed. Mijn vrouw moest erom huilen; we konden veel dingen in de film relateren aan onze eigen, niet-aflatende liefdesrelatie en zelfs ik vocht tegen mijn tranen. Na een heleboel klusjes, in de tuin werken en eten, besloten we vanmiddag een matinee bij te wonen. Toen we in de bioscoop kwamen, waar de meeste films draaiden, kozen we voor _Victoria Day_, die om de een of andere reden niet in de bioscoop draaide, ook al lieten zowel IMDb als mijn telefoonfilms hem daar zien. Dus keken we in plaats daarvan naar de poster van _Dear John_ en zagen dat die geschreven was door dezelfde schrijver als _The Notebook_, waardoor het de voor de hand liggende keuze was, aangezien we zo van _TN_ genoten.<br />Wat een teleurstelling! Ten eerste hadden de personages niet dezelfde geloofwaardigheid of empathie als _TN_. En we bleven commentaar leveren op alle overeenkomsten <0xE2><0x80><0x93> een stuk of twintig <0xE2><0x80><0x93> waardoor we al snel beseften dat deze film niets voorstelde, maar, zoals een van de recensenten opmerkte: 'Een stuiversroman!' Het had echt iets van een geldwolf, wat betekende dat de Sparks gewoon een verhaal in elkaar hadden geflanst, gebaseerd op het exacte sjabloon van 'TN', gewoon om snel geld te verdienen. En niet alleen dat, na de sloerie met de groene ogen en het onwaarschijnlijke 'Beste John's-John' voor de miezerige kankerpatiënt, maakten we de film belachelijk met elke, ingezeepte, stomme regel die we doorgaven, helemaal tot aan het eind. We waren maar met z'n zessen in de bioscoop tijdens de matinee van maandag 16.45 uur en mijn vrouw zei zelfs dat ik het zachtjes moest doen, zodat ik het niet zou horen.' Om het voor de anderen te verpesten... het was zo erg.<br />Toen ik dit zag, vlak na 'TN', wist ik zeker dat de overeenkomsten duidelijk herkenbaar waren en dat Sparks' schaamteloze, goedkope poging tot sjabloneren pijnlijk duidelijk was. We wilden alleen dat we 'Victoria Day' hadden kunnen zien... hoe erg het ook was geweest na deze armzalige entree in de bioscoop. En o... de laatste dertig minuten zei ik steeds: '... geef die koe de munten niet... geef die koe de munten niet?'