Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Naar verluidt had regisseur William Shatner een veel duisterdere film in gedachten voor 'Star Trek V: The Final Frontier', maar de heren van Paramount, die de enorme kassuccessen bekeken die zijn humoristische voorganger had binnengehaald, hielden vol dat de nieuwe film ook veel plezier zou brengen. Dus wat we krijgen is aantoonbaar de zwakste en mafste van de zes Star Trek-films met de oorspronkelijke cast. Er zijn genoeg slechte ideeën, en ook een paar goede, en als je in een goed humeur bent, kun je naar 'The Final Frontier' kijken alsof het een aflevering van de tv-serie is. Daar staat tegenover dat Laurence Luckenbill een goede acteur is en een van de beste 'gaststerren' speelt. Als het verhaal over Shatners bedoelingen waar is, dan ben ik hem een excuus verschuldigd, want ik was bereid de schuld voor de onophoudelijke dwaasheid en niet erg overtuigende actiescènes volledig bij zijn regisseursvoeten te leggen. De reden is dat ik altijd het gevoel heb gehad dat van alle Trekkers Shatner de minst 'afgestemde' was. Shatner zei ook nog dat een van zijn favoriete afleveringen van Star Trek 'A Piece of the Action' was, een dwaze aflevering die in het tweede seizoen was geschreven door Coon. Zou Shatner, die eindelijk de kans kreeg om een Star Trek-film te regisseren, niet zijn instinct volgen en een actiefilm maken met veel tongue-in-cheek humor? Nou, iemand heeft dat wel gedaan, want dat is wat 'The Final Frontier' uiteindelijk wordt. Shatner zelf keert beslist terug in de vorm van The Great Ham, en, zoals Leonard Maltin opmerkt, de film lijdt aan een ernstig geval van 'de schatjes'. In de openingsscène in het Yosemite National Park is het moeilijk te zeggen wat erger is: de super-de-luxe special effects of de godsgruwelijke dialoog. Flauwe grappen over gebrekkige apparatuur aan boord van de Enterprise zijn helemaal uit de koker van 'Wrath of Khan' gekomen, en daarmee is de vijfde Trek-film de grond in geboord. Net als het idee van een'skeletbemanning'. Eén nieuwe ontwikkeling is een kennelijke romantische relatie tussen Scotty en Uhura, en het volstaat te zeggen dat je niet bepaald vlammen van hartstocht tussen die twee voelt branden. Het is een zinloze subplot en voegt niets toe. De climaxscène waar 'God' in voorkomt voegt ook niet veel toe; of dit al dan niet een goed idee was valt te betwijfelen, maar de scène zelf is niet erg logisch. (De vermogens van het 'God-wezen' schijnen te variëren naar gelang van wat er op dat moment nodig is.) Ongeveer de helft hiervan is een vermoeide herhaling van de climax van 'Op zoek naar Spock'. Leonard Nimoy slaagt erin Spocks integriteit te redden, ook al spuit hij on-Spock-achtige zinnen als: 'Beheers u, dokter.' En DeForest Kelley overtreft zoals gewoonlijk zowel Shatner als Nimoy; hij heeft zich echt ontpopt als acteur in de laatste Trek-films. Dus dit Trek-uitje is niet verschrikkelijk, het is gewoon niet erg goed. Er zou nog één originele Trek-film komen voordat het stokje werd overgedragen aan de 'volgende generatie', en die was veel beter geschikt voor de taak dan 'Star Trek V: The Final Frontier'.