Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'The Beguiled' is een vreemd werk onder het oeuvre van Clint Eastwood. In 1971 was hij een bekende naam geworden als de ster van de actiefilms, niet alleen westerns (het genre waarin hij zijn naam vestigde), maar ook oorlogsfilms (zoals 'Where Eagles Dare') en politiethrillers (zoals 'Coogan's Bluff'). Hoewel 'The Beguiled' zich afspeelt in oorlogstijd (de Amerikaanse Burgeroorlog) en werd gemaakt door Don Siegel, die eerder Eastwood had geregisseerd in 'Coogan's Bluff' en hem later in hetzelfde jaar regisseerde in 'Dirty Harry', is het geen actiefilm in de traditionele zin van het woord. In de meeste van zijn vorige films had Eastwood een actieve rol gespeeld, maar hier is zijn rol grotendeels passief - zijn personage, sergeant John McBurney, is een gewonde vluchteling die gedwongen is op de liefdadigheid van vrouwen te vertrouwen om te overleven. Zelfs toen hij bij zijn eenheid diende, speelde McBurney geen actieve rol in het conflict; hij is een quaker, wiens religieuze principes hem verbieden wapens te dragen, en diende bij de troepen van de Unie als ziekenbroeder.<br />De film speelt tegen het einde van de oorlog in Louisiana en begint met de ontdekking van de gewonde McBurney door een jong meisje, Amy, dat hem meeneemt naar haar kostschool. Het is een kleine school, met slechts twee onderwijzeressen en een handjevol meisjes. Hoewel sommige van de meisjes vurige aanhangers van de Confederatie zijn en hem aan de autoriteiten willen overdragen, besluit de directrice, Martha Farnsworth, hem onderdak te bieden en te verzorgen, uit angst dat zijn verwondingen fataal zullen blijken als hij naar een van de berucht strenge gevangeniskampen van de Confederatie wordt gestuurd. Hoewel McBurney de leer van zijn religie met betrekking tot het pacifisme nauwgezet volgt, is hij niet zo nauwgezet als het gaat om het volgen van de leer over de zonde van ontucht, en als hij begint te herstellen, maakt hij volledig gebruik van de gelegenheid om zijn charmes op zowel het personeel als de oudere meisjes uit te proberen, en hij wint de genegenheid van velen van hen, onder wie miss Farnsworth, haar assistente Edwina en Carol, een van de oudere meisjes. Zelfs de twaalfjarige Amy lijkt een soort kinderlijke verliefdheid op hem te koesteren. In de seksueel onderdrukte sfeer van de geheel vrouwelijke school wekt zijn aanwezigheid jaloezie en haat op, en miss Farnsworth, die is afgewezen ten gunste van de sletterige Carol, neemt verschrikkelijke wraak. (Interessant genoeg is Hallie, de zwarte slavin van miss Farnsworth, de enige vrouw die zich tegen McBurney's vleierijen verzet, ook al probeert hij haar voor zich te winnen door haar erop te wijzen dat hij vecht om mensen zoals zij te bevrijden.)<br />'The Beguiled' is beschreven als een anti-oorlogsfilm, maar dat lijkt me een misvatting. De film gaat niet echt over het goed en kwaad van de Burgeroorlog of van oorlog in het algemeen. De enige gewelddaden die we zien, worden gepleegd door niet-strijdenden, en die worden gemotiveerd door een verlangen naar persoonlijke wraak, niet door ijver voor de zaak van de Confederatie. Het zou juister zijn om de film te zien als een drama over de psychologische spanningen die kunnen worden veroorzaakt door de bijzondere omstandigheden van de oorlog.<br />In het begin lijkt de school, gesitueerd in een prachtig oud herenhuis van voor de Burgeroorlog, een eiland van vrede te midden van de oorlog. Het gebouw is gebouwd in de klassieke stijl, die wordt geassocieerd met orde, harmonie en zelfbeheersing, maar het verhaal dat zich binnen de muren ontvouwt, is er een van wanorde, hartstocht en geweld, eigenschappen die worden geassocieerd met de gotische school van de literatuur, die in de 19e eeuw vaak werd beschouwd als de antithese van het classicisme. De film valt binnen wat in de Amerikaanse film en literatuur de 'Southern Gothic'-traditie wordt genoemd.<br />De film was geen grote hit, mogelijk omdat Eastwood zo tegengesteld werd gecast. Het is misschien niet zijn beste film, maar hij liet wel zien dat hij zijn bereik kon uitbreiden en iets anders kon spelen dan actiehelden. Zijn eerste film als regisseur werd het jaar daarop gemaakt, en opnieuw moest hij een 'passief' personage spelen dat door een wraakzuchtige vrouw in gevaar wordt gebracht). Er zijn een paar zeer goede rollen voor de vrouwelijke leden van de cast, met name die van Geraldine Page als Martha Farnsworth, uiterlijk een respectabele oude vrijster van middelbare leeftijd, maar vanbinnen een vrouw met sterke hartstochten. (Er zijn aanwijzingen dat ze een verhouding heeft gehad met een man die ze voor haar broer hield). Er zijn ook goede rollen voor Elizabeth Hartman als de verlegen, onderdrukte Edwina, die verliefd wordt op McBurney en het idee van wraak verwerpt, en voor de jonge Pamelyn Ferdin als Amy. (Amy is dol op dieren <0xE2><0x80><0x93> een cruciaal moment in de film is wanneer McBurney haar tamme schildpad doodt <0xE2><0x80><0x93> dus het is interessant dat Ferdin later dierenrechtenactivist werd). Het enige personage dat ik minder leuk vond, was de Carol van Jo Ann Harris, die te modern leek, als een swingende griet uit de jaren zeventig die in de jaren zestig van de negentiende eeuw is opgenomen. De film valt op door de emotioneel intense broeikassfeer die Siegel erin weet te leggen. Dit zal geen film zijn die bij iedereen in de smaak valt; sommigen zullen hem te overspannen en melodramatisch vinden, en anderen zullen hem vrouwenhaterachtig vinden. (Judith Crist noemde het een film voor 'vrouwenhaters en sadisten'.) Anderen zullen het echter een meeslepend psychologisch drama vinden.