Wat is het sentiment van de recensie?

Kortom, deze film is een verklaring van artistiek bankroet.<br />Almodovar is verreweg de belangrijkste Europese filmer van de jaren tachtig en negentig. Geen andere levende regisseur heeft de stijl en inhoud van de hedendaagse Europese cinema meer vorm gegeven dan hij. Het is daarom niet gemakkelijk te zeggen dat zijn laatste project niet gewoon de zoveelste teleurstelling is na twee matte films, maar eerder een complete ramp die bevestigt dat hij door zijn ideeën, zijn humor en, het ergste van alles, zijn empathie voor de personages die hij creëert, door zijn ideeën heen is.<br />Dat is niet te wijten aan de complexiteit van het verhaal. Alle Almodovar-films zijn bijna onmogelijk samen te vatten. 'Broken Embraces' is een remake van 'Law of Desire', alleen is de regisseur deze keer hetero en de jaloerse minnaar die de bons heeft gekregen is miljonair.<br />Voor diegenen onder jullie die niet bekend zijn met die film, geef ik een samenvatting. Als jullie niet te veel willen weten, sla deze alinea dan over. Een blinde man, die vroeger een beroemde filmregisseur was, verleidt een sexy, weelderige vrouw die hem een krant voorleest na een toevallige ontmoeting op straat (ja, echt, zo begint het). Op dat moment krijgt hij bezoek van zijn agent en beste vriend. Hij vertelt haar dat hij uit de krant heeft vernomen dat er een zekere miljonair is overleden, waardoor het verhaal 14 jaar teruggaat. Hij kan nog zien en staat op het punt zijn volgende film te regisseren. Hij laat de onervaren minnares van voornoemde miljonair als hoofdrolspeelster zien, aangezien hij op slag smoorverliefd op haar is. De miljonair ontdekt hun verhouding via stille video's die zijn homoseksuele zoon heeft gemaakt, die hij heeft laten vertalen door een tolk (een paar geweldige scènes: Cecilia Roth). Na heftige ruzies ontsnapt de minnares met de regisseur naar een badplaats, waar hij hoort dat de miljonair, die de film heeft geproduceerd, hem in de slechtst mogelijke bewerking heeft uitgebracht, waardoor de reputatie van de regisseur is geruïneerd. Het stel besluit terug te gaan, maar krijgt een ongeluk waarbij de regisseur blind wordt en de actrice in de dop overlijdt. Terug in het heden komt hij erachter dat zijn agent de negatieven van de film heeft bewaard en die begint te reconstrueren.<br />Net als in 'Slechte opvoeding' zijn er verschillende subplots om dit nogal dunne verhaal aan te vullen, en net als in 'Slechte opvoeding' is het resultaat eerder verwarrend dan bevredigend. De zoon van de agent, die als dj werkt, krijgt bijvoorbeeld een overdosis drugs <0xE2><0x80><0x93> wat absoluut niet nodig is voor de plot, en bovendien nogal slecht is geïnterpreteerd.<br />Maar meestal valt de schuld niet bij de acteurs, maar bij de manier waarop hun personages zijn geschreven. Blanca Portilla als agent heeft zoveel geheimen dat zelfs een briljante vertolking het personage niet kan redden van de spot. Lluis Homar is de droom van een oude man over een hoofdrolspeler, die leeft in een kunstmatige wereld waar een Engelse alias en een paar lieve woordjes elk supermodel kunnen verleiden. En Penelope Cruz is de belichaming van de seksuele fantasie van deze oude man. Haar personage is volkomen levenloos. Het blijft volkomen onbegrijpelijk waarom ze van een oude man, die in elk geval haar familie heeft geholpen, overgaat naar een iets minder oude man, die niet charmant genoeg is om te overtuigen als een romantische held of een lonende passie.<br />Maar al die tekortkomingen zouden deze film niet zo afschuwelijk maken. Maar Almodovar doet het ergste wat een regisseur (of welk soort verhalenverteller dan ook) kan doen: hij citeert zichzelf, iets wat hij de laatste tijd steeds vaker doet, maar waar hij weinig aan heeft. De film-in-de-film, die 'Broken Embraces' gebruikt om een plot op te bouwen, is in feite 'Vrouwen die op de rand van een zenuwinzinking staan' (1988), alleen heet hij deze keer 'Meisjes en koffers'. Deze nogal fantasieloze titel geeft je misschien een idee van de manier waarop deze geliefde klassieker hier wordt behandeld: terwijl de dialoog die de laatste tien minuten van 'Broken Embraces' vormt in de oorspronkelijke film een uitzinnige, overdreven uitwisseling is van idiote oneliners, is het hier een strenge, kleurloze, irritante zakelijke ontmoeting.<br />Tot slot: dit is de D.O.A. Het is het geesteskind van een uitgeputte schepper van wonderen uit het verleden, bijna net zo afschuwelijk en teleurstellend als de laatste Indiana Jones-film. Misschien zouden niet zoveel mensen het daarmee eens zijn, want Almodovar was vroeger zo'n genie. Ik betuig liever mijn respect voor zijn prestaties door de lezer nederig te vragen naar 'All over my mother' of 'Bind me vast' of 'High Heels' of 'Matador' te kijken, die allemaal getuigen van Almodovars unieke en ongeëvenaarde talent. Nog een paar van dit soort films en zijn erfenis zou wel eens voorgoed vernietigd kunnen worden.