Wat is het sentiment van de recensie?

In Luchino Visconti's film _Dood in Venetië_ is het niet alleen de schoonheid in de omringende wereld die vervalt, maar in de jacht op de schoonheid zelf vervalt Gustav von Aschenbach tot niet meer dan een omhulsel van een man. Om het verval te begrijpen, moeten we de schoonheid erkennen die ons betovert, die het best beschreven en uitgelegd kan worden in een citaat van Socrates dat in Thomas Manns versie van _Dood in Venetië_ te vinden is: 'Alleen schoonheid is mooi en is tegelijkertijd zichtbaar - want het is het enige aspect van het spirituele dat we met onze zintuigen kunnen waarnemen - en wat zou er gebeuren als het goddelijke, als de rede en de deugd en de waarheid met ons zouden spreken via onze zintuigen? Zouden we dan niet ten onder gaan en verteerd worden door liefde?' In de film zien we precies hetzelfde gebeuren: de man wordt omhuld door een verlangen naar schoonheid, dat overgaat in een verlangen naar de jongen, Tadzio. Hoewel het nuchtere deel van zijn geest hem vertelt dat het aanbidden van schoonheid kan leiden tot sensualiteit en overgave, kan hij zich niet inhouden.<br />Het zou gemakkelijk zijn om dit als een mooie film te beschrijven; al in het begin zien we de extravagantie van de salon, en we worden getrakteerd op een perfecte samenvatting van het leven van de hogere klasse van rond de eeuwwisseling, allemaal perfect op film vastgelegd door de filmer Pasqualino De Santis. Maar Visconti geeft zich niet over aan de pittoreske aspecten van Venetië. In plaats daarvan zijn de glorieuze en sensuele artistieke prestaties uit het verleden gebaseerd op materialisme en sensuele schoonheid, en die dingen worden naar het verleden verbannen. De stad waarvan we weten dat hij van ongeëvenaarde schoonheid en uniekheid is, is niets meer dan een vakantieoord met een nieuwsgierig hotelpersoneel. De straten worden uitputtende labyrinten vol walgelijke viezigheid en verrotting, de stad vervalt in de pas met de hoofdpersoon. Alleen door de flashbacks krijgen we een glimp te zien van waarom deze beroemde componist een broze en onschuldige man is. De dood van zijn dochter, en waarschijnlijk ook die van zijn vrouw, en het uitvallen van zijn muziek stellen ons in staat te begrijpen waarom hij zichzelf kapotmaakt. Alfred, met wie Aschenbach diepgaande gesprekken voert over de betekenis van schoonheid en wie die kan scheppen; maar Alfred is meer dan een vriend, hij is Aschenbachs alter ego, en wat Alfred zegt verwoordt de twijfels en angsten van de componist zelf. De scène waarin Aschenbach besluit Venetië te verlaten wordt onmiddellijk gevolgd door een fragment waarin Alfred hem vertelt dat hij zwak is, vervreemd en dat hij geen gevoelens heeft. Uiteindelijk zouden we kunnen concluderen dat deze flashbacks helemaal niet de werkelijkheid zijn. Het is een verval van het geheugen in plaats van objectieve weergave van het verleden, deze flashbacks worden vervormde herinneringen. We kunnen zeggen dat het verval van herinneringen is omdat zelfs Aschenbach erop zinspeelt, hij verklaart: ' en, na de scène in het kantoor van het reisbureau, zien we hoe Aschenbach Tadzio en zijn familie confronteert en waarschuwt dat ze Venetië moeten verlaten, maar direct na de ontmoeting zien we hem weer bij de klerk zitten en beseffen dat het allemaal in zijn verbeelding is gebeurd. Hij gebruikt lange scènes zonder dialoog die worden omlijst door de aangrijpende muziek van Gustav Mahler. Hij laat de geest van de kijker dwalen terwijl we Aschenbachs leven en eerbaarheid zien vergaan met de schoonheid om hem heen.<br />Langzaam beseft de kijker dat onze held wordt overweldigd door uitputting, vermengd met een groeiend besef dat de stad stikt van het vuil. De afbrokkelende stad vormt het toneel voor de middelbare man.' De film eindigt met Von Aschenbach die zwakjes in een strandstoel zit te kijken hoe Tadzio met zijn vriend vecht, we zien de zwarte verf uit zijn haar over zijn wang lopen en het lijkt op verrot bloed, het is een visioen van de laatste momenten van zijn leven, maar dan voor zijn laatste adem. Het uiteindelijke verval is begonnen, overal om hem heen is de stad bezoedeld, en daarmee is hij geworden wat hij verafschuwt. Als Aschenbach sterft, heeft hij hetzelfde geschilderde gezicht als de oude man op de veerboot aan het begin van de film, een man die hem had verontrust. Het najagen van schoonheid was de oorzaak van zijn verval, bij het najagen van artistieke schoonheid kon hij zijn eigen verscheiden en dat van de stad om hem heen niet voelen; zijn sensualiteit wordt bevredigd, maar voortdurend in toom gehouden door de aanwezigheid van dood en verval. Het zijn deze drie thema's die De Verdoemde en de Dood in Venetië met elkaar verbinden, schoonheid, dood en verval, deze thema's zijn de kunst van Visconti, de schoonheid van zijn werk ligt in het verval van de schoonheid zelf. In deze film worden we getrakteerd op de uitspattingen van één groot man. We zien de geëerde componist Gustav von Aschenbach die op zoek is naar ware en zuivere schoonheid, en het is deze eigenschap die overal om hem heen vergaat en hem naar een ellendige, eenzame dood leidt terwijl hij het doelwit van zijn affectie gadeslaat. Ik geloof dat Visconti ons door deze films probeert te vertellen dat wat mooi is niet kan blijven bestaan. Verval is intrinsiek in de wereld om ons heen, en als we worden afgeleid, kan het de pracht vernietigen. In _Dood in Venetië_ wordt alles vanwege de cultuur en het streven naar schoonheid gewist. Schoonheid en vergankelijkheid zijn als doornen verweven in Visconti's werken, tegelijk mooi en destructief, het zijn deze thema's die zijn kunst bepalen.