Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'De nare dromen komen altijd terug als ongewenste vrienden,' zegt Marion Fairlie, die met haar halfzus Laura op een groot, midden-Victoriaans landgoed woont. 'En gisteravond bevond ik me op het kerkhof van Limmeridge. Normaal gesproken blijven mensen die dood zijn dood, net zoals normaal gesproken de misdadigers worden opgesloten in plaats van de slachtoffers. Maar aan de andere kant was er niets normaals aan wat er met ons gebeurde...' En we beginnen aan een eersteklas gotisch verhaal over waanzin, bedrog en schurkenstreken, gebaseerd op Wilkie Collins' grote roman over Victoriaanse mysteries. Het is een goed idee om goed op te letten, want er zitten intriges in de intriges, die allemaal draaien om een sluw en meedogenloos plan dat, wat nog meer, geld, heel veel geld omvat. <br /><br />Marion Fairlie (Tara Fitzgerald) en haar zus Laura Fairlie (Justine Wadell) zijn dol op elkaar. Marion is fel en beschermend; Laura is zachter en veel romantischer. Marion heeft zelf geen geld; Laura zal rijkdom erven als ze meerderjarig wordt. Marion heeft, voor zover we weten, geen huwelijkskansen; Laura is enige tijd geleden verloofd met Sir Percival Glyde (James Wilby), een veel te charmante aristocraat. Zij zijn de beschermelingen van hun oom, een pietluttige, neerbuigende, immens egocentrische hypochonder (Ian Richardson). Het lijkt allemaal heel gewoon, maar dan is een jonge kunstenaar, Walter Hartright (Andrew Lincoln) bereid hen te leren tekenen en schilderen. En als hij's avonds bij het plaatselijke station aankomt, is er geen rijtuig, dus gaat hij te voet naar het landgoed. In het donkere bos komt hij een vreemde vrouw tegen, helemaal in het wit gekleed, die ronddwaalt en praat over dingen die hij niet begrijpt, en dan verdwijnt ze. Voelen we ons niet op ons gemak? Ja, en hij en de zusters ook als ze beseffen dat de vreemde vrouw veel op Laura lijkt. Komt er later liefde tussen Walter en Laura? Komt er een knop tot bloei? Is er een misverstand waardoor Walter weggaat en Laura met Sir Percival trouwt? Knaagt er iets aan hem? En komen er langzaam geheimen aan het licht over de relaties tussen Laura, Marian en de vrouw in het wit...? Gaan we leren Sir Percivals bedoelingen te wantrouwen... gaan we de stijl en de manieren van Sir Percivals goede vriend, graaf Fosco (Simon Callow) waarderen... en beseffen we uiteindelijk de smerige diepten van de verdorvenheid, en de kracht van eer en ware liefde waartoe de mensheid in staat is? Gaan we Victoriaanse krankzinnigengestichten bezoeken, vallen van hoge torens zien, midden in de nacht open graven zien delven en vergelding zien arriveren te midden van de bulderende vlammen van een afgesloten kerk?<br />Nou, natuurlijk, en het is een grote reis voor ons.<br />Dit BBC/Masterpiece Theater-programma bevat uitstekend acteerwerk en uitstekende productiewaarden. Meer dan 500 pagina's in een televisieshow van minder dan 120 minuten betekent dat er heel wat moest worden ingekort of aangepast, en sommige veranderingen werden waarschijnlijk gemaakt om in de weinige tijd die er was meer effect te bereiken. Toch werkt de productie van _The Woman in White_ naar mijn mening heel goed als somber, romantisch, duister televisieverhaal. Tara Fitzgerald als Marion geeft een indrukwekkende voorstelling als een vrouw die vastbesloten is haar zus te beschermen en vervolgens te redden. James Wilby als Sir Percival slaagt erin ons langzaam het verdorven slijm onder de huid te laten zien, dat te midden van de schurkachtigheid nog steeds charmant is. Ian Richardson als de oom van de jonge vrouwen steelt bijna de show. Hij geeft zo'n bazige en pikante voorstelling dat het verhaal bijna uit zijn evenwicht raakt als hij op het toneel verschijnt. Misschien is Simon Callow wel de zwakste van de hoofdrollen, als graaf Fosco. De graaf is gewoon een monster, maar wel een uiterst beschaafd en charmant monster. Collins beschreef hem als iemand met een enorme omvang. Callow speelt het heel goed en met veel gevoel voor stijl, maar het ontbreekt hem een beetje aan de monsterlijkheid van het kwaad.<br />Op een gegeven moment zegt Marian tegen ons: 'Mijn zus en ik zijn zo dol op griezelromans dat we soms doen alsof we erin voorkomen.' Ze had geen idee wat haar en Laura te wachten stond.