Wat is het sentiment van de recensie?

Ik zag deze film voor het eerst toen hij in 1980 werd uitgebracht. Uit andere bronnen heb ik vernomen dat de enige vertoning van de 219-minutenversie in New York City was, waarna hij werd ingekort tot 149 minuten. Dus ik denk dat ik de korte versie het eerst zag, die in die tijd, dacht ik, een heel interessante anti-westerse film was, zij het een beetje verwarrend...<br />Dus het was met nog meer belangstelling dat ik uiteindelijk een dvd van de volledige versie in handen kreeg. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want deze tweede bezichtiging heeft voor mij bevestigd dat de film een echte klassieker is, en het kritische vitriool dat over Michael Cimino werd uitgestort, was op zijn zachtst gezegd ongerechtvaardigd.<br />'Ja, dat is het.' Eens in de zoveel tijd in Amerika (1984) om 227 minuten; Cleopatra (1963) om 320 minuten; The Ten Commandments (1956) om 220 minuten; Spartacus' versie uit 1960 (1960) om 198 minuten; Gejaagd door de wind (1939) om 222 minuten en nog veel meer. Dus het kan niet het feit van de looptijd zijn dat lang geleden, toen Heaven's Gate op het toneel verscheen, zoveel schuim op de lippen heeft gebracht.<br />Maar let op: al die bovenstaande films hebben alles te maken met versterkende mythen over geschiedenis en helden.<br />Niet Heaven's Gate: in dit verhaal wordt het Amerikaanse Westen getoond in al zijn grimmige en meedogenloze hardheid, onrechtvaardigheid en armoede. En dat is alles.' Het is waarschijnlijk de eerste reden waarom zo veel mensen een hekel aan deze film hadden: hij schetste de omstandigheden van de Johnson County Oorlog van 1892 in Wyoming, en liet zien hoe de Wyoming Stock Growers Association 50 huurmoordenaars inhuurde om een grote groep Europese immigranten op te sporen en te vermoorden die beschuldigd werden van veediefstal; en dat allemaal met de hulp en samenspanning van de autoriteiten, tot en met de president van de Verenigde Staten toe. Voor een essay over die oorlog, met de achtergrond en wat er gebeurde, is er een link naar Wikipedia onder de Johnson County Oorlog.<br />Er zijn maar weinig mensen die graag herinnerd worden aan de echt smerige perioden in de geschiedenis van hun land, en die in het niet vallen bij wat het land geacht wordt te zijn. Als het een documentaire was geweest, zou hij voor de meeste mensen nauwelijks te verteren zijn geweest; als amusement zou hij commercieel bijna zeker mislukken en aan stukken worden gescheurd door de schrille en beruchte stemmen.<br />Afgezien van de sociaal-politieke tirade die Cimino hieromtrent afstak, hoe zit het dan met het verhaal van de drie hoofdfiguren? Nou, het was waarschijnlijk niet ongewoon voor mannen van die tijd om voor een plaatselijke prostituee te vallen, net zoals het nu waarschijnlijk niet ongewoon is. Het is een vrij standaard driehoeksverhouding, waarbij Ella moet kiezen tussen de twee mannen, en uiteindelijk voor de jongere man kiest, Nathan, die, hoewel hij er niet voor terugdeinst om in koelen bloede te moorden als hem dat zo uitkomt, meer pit en betrokkenheid toont dan de oudere James (of Jim, zoals de meeste mensen in de film zeggen). Voor sommigen gaat dat deel van het verhaal misschien te langzaam; maar in de context van het bredere verhaal over de oorlog is het, denk ik, volkomen toepasselijk.<br />En die oorlog wordt treffend, gruwelijk en wreed beschreven met slachtpartijen die uitmuntend zijn geënsceneerd en vlekkeloos zijn gereconstrueerd, hoewel ik, in het laatste bloedbad tussen het Genootschap en de immigranten, fouten heb gemaakt. Ik ben er zeker van dat sommige scènes van uit elkaar spattende wagens worden herhaald. Een onbelangrijk punt en misschien ontstaan toen de 219-minutenopname werd hersteld? Maar hoe je het ook bekijkt, het slaat je in het gezicht met het lawaai, het stof, de chaos en de verwarring van een oorlog...<br />Wat me bij een andere kritiek van anderen brengt: het lawaai en het stof zijn zodanig dat het vaak moeilijk is de dialoog te horen en zelfs duidelijk te zien wat er gebeurt. Ik geef toe dat ik dat in het begin een beetje ergerlijk vond, zelfs terugspoelen om delen te herhalen in een poging het beeld of de woorden op te vangen, tot ik besefte dat dat niet echt nodig was als je de regisseur accepteert.' Het leven is chaotisch, het is moeilijk om te horen en te zien in een overvolle situatie en in een oorlog is het de sine qua non van deze mise-en-scène. Kortom, het is alsof je werkelijk aanwezig bent in en binnen de scènes...<br />En de titel? Die is van Shakespeare en verwijst naar de figuurlijke nabijheid van God, en dus, als je God vergelijkt met de natuurlijke wereld, is het adembenemende landschap dat de filmfilm doordringt, adembenemend, even adembenemend als dat van Doctor Zhivago (1965) van David Lean, een nuttige metafoor. Ik ben echter geneigd te denken dat Cimino nog iets anders te zeggen had, namelijk het idee dat de dappere immigranten het godvrezende zout der aarde ontzegd werd en de vrijheid om een leven voor zichzelf op te bouwen in het land dat de voorvechter is van de vrijheid.<br />Was het Cimino's bedoeling om de mythe van het Amerikaanse Westen te ontkrachten? Om te laten zien hoe in Amerika alleen de rijken rijk worden, terwijl de armen in de loop van de geschiedenis op de een of andere manier worden afgeslacht? Is dat iets nieuws? Niet echt, zoals we allemaal weten. Waar het echter echt pijn doet, is te laten zien dat Amerika niet het land van de vrijheid en het thuis van de dapperen was en is. In plaats daarvan krijgen we, nadat we dit verhaal hebben geabsorbeerd, de indruk dat de grondslagen van Amerika meer te maken hebben met een land van onteigende slaven en een thuis voor schurken.