Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het opmerkelijkste aan 'Talk Radio' is dat het zo slecht is. De stemmen van de bellers hebben allemaal een namaak-lees-ik-uit-een-script-klank. Een avond met een irritante schreeuwlelijk op een radiostation in Dallas wordt verteld met de gewichtigheid van een Sartre-blik in de hel. Stone probeert een existentiële openbaring en krijgt in plaats daarvan een onbedoelde komedie. Telkens als een beller een 'diep' (leeg) punt maakt over iets, duwt Stone de camera naar het gezicht van een van zijn personages, terwijl ze worden getroffen door een traumatisch besef dat nooit aan het publiek wordt getoond. Bogosian-overdaad tijdens een van de irritantste optredens die ooit op celluloid zijn afgedrukt. Ondergewaardeerde klassieker? Doe me een lol.