Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Flashdance is een van die afschuwelijke, stomme films waar je eigenlijk wel van geniet, alleen omdat ze zo stom zijn. Ik heb hem net op tv gezien & mijn vriend en ik stonden ervan te kijken hoe stom het was. Het is waar dat Don Simpson en de andere producenten op het idee kwamen van een tamelijk goedkope, oppervlakkige film met een hoop zwetende lijven om een soundtrack van (toegegeven, pakkende) pop te verkopen, dus Flashdance is een vreemd soort pionier: de eerste MTV-film. Adrian Lyne begon met reclame en die is te zien omdat Flashdance bijna een reclamespot op zichzelf is. Je hebt al besloten om hem te kijken maar de film heeft een vreemde, paniekerige ondertoon, alsof hij...' Het verhaal is flinterdun (ik kan echt geen andere film bedenken met minder plot) en het slaat nooit ergens op, maar het is een heel gekunstelde, berekenende film, dus hij voelt consistent. Er wordt gezegd dat de film gedateerd is, maar Flashdance was altijd al waardeloos. Kijkers in het begin van de jaren tachtig wisten dat het gewoon een goedkope T&A was, maar hij werkt op zijn eigen dwaze manier. Er is een sentimentele romantiek voor de meidenfilmsterretjes en stapels glibberige, kronkelende vrouwenlichamen voor hun afspraakjes, allemaal gericht op een pompend discoritme. Hoe kon het misgaan? Het helpt dat de dialoog zinloos is, zodat je een popcornhapje kunt pakken zonder iets belangrijks te missen, en als je niet van dit soort dingen houdt, kun je altijd lachen om de 'interpretatieve dans' die te zien is. De scène waarin een stand-in voor Jennifer Beals op het podium stuiptrekt/danst voor een tv met een ventilator erin en een gezicht vol witte clownsmake-up had ons in de ban. Een oprecht schuldig genoegen.