Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De brug over: de Sound of Istanbul kreeg aan het eind een van de meest uitbundige applausjes van het publiek, en terecht. Ik verwachtte niet al te veel van een muzikale documentaire, maar de film bleek veel meer te zijn dan dat. Het was ook een visuele documentaire over Istanbul met scherpe contrasten tussen oud en nieuw, west en oost, arm en rijk, modern en traditioneel. Zwart-witfoto's van het oude Istanbul van de wereldberoemde Armeense fotograaf Ara Guler waren uitzonderlijk. Maar natuurlijk was muziek het hoofdthema, en bij god, wat een verscheidenheid! Het had iets weg van de Bueno Vista's Social Club; de liefde en het respect van de interviewer <0xE2><0x80><0x93> Alexander Hacke in plaats van Ray Cooder <0xE2><0x80><0x93> voor de musici straalden van het scherm en overspoelden ons allemaal. De muziek was over het algemeen heel interessant. De jazz-avond van een groep zigeunerzigeuners in een kleine West-Turkse stad was geestdodend. Het zal me niet verbazen als de reisagenten na de vertoning van de film verzoeken krijgen om groepsreserveringen voor Kesan te doen. Maar ik hield het meest van Muzeyyen Senar, die er op een soort burleske manier verbazend elegant uitzag en, terwijl ze haar 'Raki' liet horen, moedig verklaarde: 'Mijn stem en ik zijn zesentachtig jaar oud!' Goed gedaan Faith Akin. Ik durf te wedden dat er nog veel meer Turkse muzikanten zijn die zich buitengesloten voelen: ga voor deel II, alsjeblieft.