Is deze recensie positief of negatief?

Achteraf is iets geweldigs. Veel beschimpt toen het voor het eerst verscheen (inspirerend voor de beroemde recensie 'Ik heb geen Leica'), kan nu vergeleken worden met deze voorloper van 'Cabaret' en het is lang niet slecht. Het is zeker geen klassieker, maar het heeft zijn eigen, grillige charme (de filmversie van 'Cabaret' volgt deze plot, terwijl de toneelversie de plot enigszins heeft veranderd). Je moet natuurlijk de verleiding weerstaan om te gniffelen als Laurence Harveys Christopher Isherwood (het houdt de echte naam van de oorspronkelijke auteur, God weet wat Isherwood ervan vond) zichzelf omschrijft als 'een overtuigde vrijgezel', en hoewel Harvey een volstrekt ontoereikende 'held' is (hij is praktisch aseksueel), en Shelly Winters jammerlijk miscast is als Fraulien Landauer (de rol die Marisa Berenson speelde in 'Cabaret') Julie Harris is een volmaakt fantastische Sally (het is een prachtig staaltje komisch acteren), en Anton Diffring is eersteklas als Fritz, de Duits-jood die verliefd is op Shelly's personage. Natuurlijk, als 'Cabaret' er nooit was geweest, zou je je kunnen afvragen of het ooit weer het daglicht zou hebben gezien. Dat het weer is opgebloeid is misschien niet helemaal reden tot feestvieren, maar het is niettemin volkomen aanvaardbaar.