Is deze recensie positief of negatief?

De regisseur, Ramin Niami, zorgt voor de ambiance met Somewhere in the City. Deze hilarische klucht is volgens mij in de traditie van een Mel Brooks-komedie. Niami maakt de New Yorkse society belachelijk door de geloofwaardige, excentrieke en tragische personages van een appartementengebouw uit de openingsscènes tot leven te brengen. Peter Stormare als homoseksueel Shakespeare-acteur is absoluut een prijs waard en de film in het algemeen toont de hopeloosheid en de lachwekkendheid van egocentrische ambitie. Sandra Bernhard is perfect gecast als de heteroseksuele, egocentrische therapeute. Ik heb enorm genoten van Sandra's optreden, vooral omdat ik tot nu toe niet echt een grote fan van haar ben geweest. Bai Ling, Ornella Muti en Bulle Ogier completeren een internationaal ensemble bij uitnemendheid. Ik vond de scène met Robert John Burke en zijn bende idiote criminelen die geen overval konden beramen als hun leven ervan afhing, prachtig. Met een cameo van burgemeester Ed Koch en een solide optreden van Paul Anthony Stewart, de revolutionaire moederszoon, vermaakt Ergens in de Stad iedereen zonder een moment te missen.