Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is mijn favoriete film aller tijden. En ik beschouw hem altijd als het requiem van John Huston.<br />Ik heb hem zeker 20 keer gezien zonder er ooit genoeg van te krijgen. De sfeer, het script, het zingen, het diner, het is alsof je wordt uitgenodigd in iemands huis om de gebeurtenissen gade te slaan en er niet aan mee te kunnen doen, ook al zou je dat wel willen... Het is een zeldzame schat, deze film, en ik kan er niet genoeg complimenten over schrijven.<br />Hij is ongelooflijk goed geacteerd, met heel wat Abbey Theatre-gezichten en ook nog de prachtige tenorstem van Frank Patterson. Het gedicht dat Lady Gregory in de film voordraagt is een van de meest ontroerende ooit geschreven. De scène waarin ze de trap af loopt terwijl ze naar het lied luistert, is een van de beste voorstellingen die je ooit op film hebt gezien. Elke keer dat ik het zie, moet ik huilen... om de juiste redenen.<br />We hebben allemaal al op jonge leeftijd de liefde verloren en we huilen om ons jonge, hoopvolle zelf.<br />Donal McCann speelde in veel te weinig films naar mijn smaak, hij hield gewoon van toneelspelen en bleef erin hangen, en het is ons verlies dat we niet meer van zijn voorstellingen op film hebben, want hij doet zoveel met deze verfijnde rol door middel van expressie en de weergave van een diepe liefde voor zijn vrouw die nooit beantwoord zal worden, en hij drukt zo'n innerlijke droefheid uit door dit te weten. 1.<br />Als je wilt dat je filmscènes en plotwendingen dit vermijden, dan is er echt geen begin, midden of eind <0xE2><0x80><0x93> alleen een lens op de personages op een diner in Dublin, 80 jaar geleden, en alle kleine nuances en nuances van de zo prachtig geportretteerde persoonlijkheden.<br />2. Bravo voor iedereen die bij deze productie betrokken was.