Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Tegen het eind van zijn carrière werkte Jack Arnold, een zeer efficiënte regisseur die ons de klassieke creaturen uit de 50's gaf als 'It Came from Outer Space', 'The Creature from the Black Lagoon' en 'Tarantula' samen met voormalig football-speler Fred 'the Hammer' Williamson voor een paar films, die de gemoedelijke, zij het onopvallende western 'The Black Bounty Hunter' produceerde en deze verfrissend luchtige, slimme en hoogst onderhoudende 70's-zwarte actievariant op je standaard film noirsnoir van een aan lager wal geraakte privédetective.<br />Williamson toont een charmante combinatie van droge, zelfkritische humor en ontspannen, ontspannen zelfvertrouwen als Shep Stone, een goedkope, innemende en altijd in de schulden zittende agent uit Los Angeles die privédetective is geworden. Stone is zo blut dat hij een bar als kantoor gebruikt en net kan rondkomen van een paar laagbetaalde kleine zaken waar de politie zich niet mee wil bemoeien. Terwijl hij over straat sjokt voor een van die bedrieglijk eenvoudige klussen (Stone probeert de weggelopen tienerdochter van een of andere vent te vinden die zich ergens in Hollywood schuilhoudt), bevindt hij zich tot aan zijn nek in een complexe, gevaarlijke, schijnbaar bodemloze criminele plot, met inbegrip van een religieuze sekte van opgefokte Jezusfreaks, een assortiment verstokte hippies, een smerige pornoclub, een onbetaalbare wandelstok met gouden knop die van een legendarische stomme filmster is geweest, een snode, ondergrondse drugssmokkelorganisatie en een steeds groter wordend aantal verse lijken. <br />'Black Eye' mist de ondeugende, speelse, ondeugende vernuftigheid van Robert Altmans meesterlijke 'The Long Goodbye' en het indringende, niet-aflatende pessimisme van Arthur Penns prachtige, sombere 'Night Moves', maar scoort niettemin hoog als een zeer succesvolle hip-'n'-flip-70's spin op de mysterieuze thrillers van 40. Arnolds bekwame regie houdt het tempo in een mooie, regelmatige opbouw, afgewisseld met sporadische opwindende mano-a-mano naakte knokscènes en uitstekend gebruik van diverse kleurige, sjofele locaties in L.A. (het vervallen, verlaten pretpark aan het eind van de film is bijzonder effectief). Het script van Mark Haggard en Jim Martin bevat een flinke hoeveelheid vrij ingewikkelde en vaak echt verrassende wendingen in de plot. En de gebruikelijke verzameling eigenzinnige, ruige bijfiguren is een interessante verzameling, met in het bijzonder Rosemary Forsyth als de verleidelijke, machtige lesbische eigenares van een modellenbureau (Forsyth heeft de beste tekst van de film en pocht tegen Stone als ze hem voor het eerst ontmoet: 'Ik ben een hele vrouw'), Teresa Graves van 'Get Christie Love', de tv-show die beroemd is geworden als Stones trouwe biseksuele vriendin (de terloopse, niet veroordelende vertolking van zowel Foryths onconventionele femme fatale als Graves' al even atypische vriendin Vrijdag is een van de sterkste punten van de film) en Bret Morrison, die in de jaren veertig de stem van 'The Shadow' van de radio had, als een zelfvoldane, smerige pornofilmer. Al met al is het een bescheiden, maar gegarandeerde winnaar.