Wat is het sentiment van de recensie?

Betty is een figurante in een productie van Verdi's _Macbeth_, die wordt gevraagd op te treden als de diva gewond raakt bij een auto-ongeluk. Maar in de grote traditie van _The Scottish Play_ lijkt de productie gebukt te gaan onder problemen, niet in de laatste plaats door een of andere gek die de crew aan stukken snijdt. Helaas voor Betty schijnt de moordenaar speciale plannen met haar te hebben...<br />Dit is een van de vele Argento _mad-slasher_ -films die je moet zien, in dit geval voornamelijk vanwege de buitengewone fotografie van de grote Britse cameraman Ronnie Taylor. Ik heb het niet gemeten, maar ik schat dat ongeveer twee derde van de opnamen in deze film ofwel pans, poppetjes, spoorzoekers of kraanvogels bevat <0xE2><0x80><0x93> de hoeveelheid camerabewegingen is gewoon verbijsterend en maakt de film tien keer opwindender dan een standaardthriller. De beelden zijn wild en duizelingwekkend <0xE2><0x80><0x93> close-ups van de ogen van de heldin die met spijkers zijn geopend, een glijvlucht door een operagebouw vanuit het gezichtspunt van een raaf, opnamen van de kronkelende hersenen van de moordenaar, een door een kijkgaatje afgevuurde kogel, een ingeslikte ketting uit de luchtpijp van een slachtoffer. Maar zonder een paar tekortkomingen; de bezetting is op zijn best variabel <0xE2><0x80><0x93> Marsillach en Barberini zijn allebei een beetje beverig (en zijn nasynchronisatie in de Engelse versie is afschuwelijk, zelfs naar Italiaanse maatstaven), hoewel Argento met Nicolodi regelmatig leuk is en Charleson een bedachtzame vertolking geeft in een rol die meer dan een beetje autobiografisch is (een horrorregisseur die veel kwaad wordt gedaan vanwege zijn afstandelijkheid en zijn vertrouwen in de techniek). Het materiaal is een aardige mix van The Phantom of The Opera, Shakespeare en een slasherfilm, met Argento en zijn gebruikelijke medespeler Franco Ferrini, die met een overvloed aan onbetrouwbare verdachten en de gebruikelijke minachting voor saaie exposéscènes uitleggen wat er werkelijk aan de hand is. De film zit vol met allerlei soorten muziek: Brian Eno, Claudio Simonetti, Bill Wyman, Puccini en natuurlijk Verdi. De scènes in het prachtige operagebouw zijn opgenomen in het Teatro Regio in Parma. Om de een of andere bizarre reden heeft de Engelse uitgave van deze film de alternatieve titel Terror at the Opera.