Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film kun je echt niet met een andere film vergelijken, want niemand heeft ooit zoiets gemaakt en niemand zal het ooit doen. En je moet hem echt in de bioscoop zien om hem volledig te kunnen waarderen. Hij verdient het op zijn minst om met een geweldige geluidsinstallatie te worden vertoond.<br />Ik zag deze film op de dag dat hij in 1968 in première ging, in mijn laatste jaar op de middelbare school. Ik ging erheen omdat ik van sciencefiction hield en een 'ruimtefilm' wilde zien. Vergeet niet dat deze film al voor de eerste maanlanding was gemaakt.<br />Daar zaten we te wachten tot hij zou beginnen. Maar, verrassing! Er was geen tekenfilm, er kwamen geen attracties. De eigenaar van het Cooper Theater koos om de een of andere reden voor 'The Star-Spangled Banner' met de lichten nog aan, zodat we allemaal gingen staan, wat we nooit eerder of daarna bij een film hadden gedaan, en toen het afgelopen was gingen we weer zitten. Toen werd het helemaal donker in het theater en de vreemde ouverture begon met een nauwelijks zichtbaar leeg scherm.<br />De ouverture was afgelopen en mijn stoel begon te trillen toen het blauwe scherm met de leeuw van MGM verscheen, samen met de eerste diepe basnoten, en toen werden mijn zintuigen overweldigd toen ik voor het eerst van mijn leven 'Also Sprach Zarathustra' hoorde. De rit was net begonnen. <br />(Ik raad u ten sterkste aan naar deze opening, deze film, te kijken in een donkere kamer, met uw subwoofer zo hoog mogelijk gedraaid om het effect te krijgen dat ik in die bioscoop voelde.) Natuurlijk duurde het een hele tijd voor we in de ruimte waren en de film die volgde was allesbehalve een sciencefictionfilm. Er kwam een intermezzo (een goede zaak, zeer ondergewaardeerd en tegenwoordig niet meer gebruikt) en we keken elkaar allemaal verwonderd aan, hielden onze adem in, en toen ging de rit verder, wilder dan tevoren.<br />Binnen het jaar daarna zag ik hem nog 7 keer, altijd in een echte bioscoop, zoals alle bioscopen voor de megafilms. Ik was misschien één keer 'high', maar ik was het niet. Het was zo verdomd mooi; het geluid dat je tot in je botten voelde, gevolgd door een angstaanjagende stilte; de aanblik die je je niet kon voorstellen en die je je niet voor kon stellen; de genegenheid voor het HAL die overging in doodsangst. En over wat, natuurlijk, probeerde Kubrick mij duidelijk te maken? Jaren en jaren en nog veel meer bezichtigingen later begrijp ik het, denk ik, zoals ik het altijd zal begrijpen. Lees de opmerkingen van iemand anders als je iemand zoekt om het je uit te leggen of als je op het web zoekt, je zult 'uitleg' vinden, dat is niet mijn doel met het schrijven van deze opmerkingen. Wat ik hoop te doen is je aan te moedigen er geduldig naar te kijken, van de schoonheid ervan te genieten zoals je van een zonsondergang zou genieten terwijl je luistert naar de mooiste muziek die je kent (bijvoorbeeld de Gayne Ballet Suite of de Blue Danube); ervan te genieten alsof het een heerlijke maaltijd is, ervan te nippen als van een goede wijn; te kijken en te luisteren naar de aanwijzingen en de verborgen symbolen die er zijn. En dan je eigen conclusies te trekken. Stanley Kubrick wilde een paar dingen met je bespreken die hij mooi vond en hij wilde dat je nadacht over waar je, als mens, vandaan kwam en waar je heen ging.<br />Als dat te veel werk voor je hersenen is, en je kunt het niet...' Ik zie en hoor en overpeins de schoonheid en het mysterie van Kubricks film, maar je leven heeft ongeveer evenveel betekenis als dat van een tapir of een pre-monolithische aap. Als je hersenloos wilt ontsnappen, is dit niet voor jou.<br />Maar als je van zonsondergangen, onweersbuien, harmonieën in muziek, mysteries en sensualiteit houdt en er onbevooroordeeld tegenover staat, zal deze film iets aan je leven toevoegen.