Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat ik Carlo Lizzani's documentaire over Luchino Visconti had gezien, moest ik wel aan hogere verwachtingen voldoen voordat ik de film zag die drie jaar later door Adam Low werd gemaakt. Maar de kijker zoals ik werd wel ontevreden... Ik werd geconfronteerd met de behoefte aan een kritische opinie, die ik over het algemeen niet graag geef omdat er geen documentaires zijn die iedere kijker tevreden zullen stellen. Er zijn ook geen documentaires die een heel thema behandelen. Maar toen ik de recensies las die al over deze titel waren geschreven, raakte ik ook een beetje in de war. Mensen weten soms niet wat ze moeten bekritiseren. Daarom, voor de duidelijkheid, zal ik deze film verdelen in twee belangrijke delen die aanzienlijk verschillen: het eerste over Visconti in de tijd van zijn regisseur.' Het tweede gaat over Luchino's carrière en het derde over de regisseur Visconti.<br />De aristocratische achtergrond, alle hobby's, de rijkdom die de jonge Luchino ervoer en waar hij van genoot, komen duidelijk naar voren. Zijn inspanningen op het gebied van de paardenrennen worden vermeld, evenals zijn relatie met zijn moeder, die na de scheiding van zijn ouders zo verstoord was. We krijgen ook een zeer nauwkeurige beschrijving van waar Luchino als een echte graaf van Milaan is opgegroeid: in rijkdommen in overvloed, met kindermeisjes, koks die overal toegang toe hadden, in waarachtig aristocraat. De schitterende villa van zijn vader in Grazzano en andere prachtige villa's, bijvoorbeeld, bewijzen dat. Er is ook een nadruk op Visconti's cruciale bezoek aan Parijs in de jaren dertig, waar hij vooraanstaande mensen ontmoette ('de wingers'). Dat verklaart het idee van een communist met een aristocratische opvoeding (een contrast op het eerste gezicht).<br />Maar het deel over de carrière van zijn regisseur, dat begon met OSSESSION tijdens de Tweede Wereldoorlog en eindigde met INNOCENTE vlak voor de dood van de regisseur in 1976, is slecht uitgevoerd. Zijn films worden niet goed besproken. Waarom niet? Omdat er maar heel weinig mensen zijn die echt iets te zeggen hebben. Franco Zeffirelli, de regisseur, herinnert zich de werken van LA TERRA TREMA en dat is goed. Er zijn ook een paar interviews met Franco Rosi. Maar later worden films als IL GATTOPARDO, LA CADUTA DEI REI, LA MORTE A VENEZIA of LUDWIG voornamelijk besproken door Helmut Berger. Hoewel ik de acteur in de rol van Ludwig wel aardig vond, vond ik de interviews van hem niet leuk. Bovendien zijn sommige ideeën die hij naar voren brengt niet juist om in zo'n documentaire te verwerken... Er wordt geen melding gemaakt van belangrijke werken van Visconti als CONVERSATION PIECE, er zijn geen interviews met de eminente cast van Burt Lancaster. Er zou ook melding moeten worden gemaakt van Silvana Mangano en Romy Schneider. Er is één interview met Maria Callas dat interessant lijkt, maar dat is maar kort. Hoewel ik hem als regisseur zeer waardeer, maakt Franco Zeffirelli er eerder een grapje over dan dat hij er echt iets waardevols over zegt. Hij noemt bijvoorbeeld de gebeurtenis waardoor Visconti zich na jaren van dienstbaarheid van hem heeft losgemaakt. Daarom zeg ik: vereenvoudigd en onbevredigend.<br />Wat ik hier een sterk punt vind, zijn de gefilmde interviews met Visconti zelf. Als gevolg daarvan krijgen we misschien zijn eigen mening over zijn werk te horen. Zo waardeer ik de woorden die hij zegt over de dood als een normaal hoofdstuk in het leven en even natuurlijk als de geboorte zelf. Hij bespreekt ook zijn gezondheidsproblemen na de beroerte terwijl hij LUDWIG filmt.<br />Ik geloof dat het beter is om LUCHINO VISCONTI (1999) van Carlo Lizzani te zien dan deze dokter. Hoewel het korter is en als geheel ingekort, krijg je een beter beeld van de regisseur. Visconti zou daar woedend over zijn, en de woede van hem veranderde de emoties en gezichtspunten van de mensen meestal in steen...