Is deze recensie positief of negatief?

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik dol ben op het boek en dol ben op de A&E-miniserie. Ik hoopte ook dol te worden op deze film, en ik was absoluut bereid hem een redelijke mate van artistieke vrijheid te gunnen bij het interpreteren en verkorten van het feitelijke verhaal. Maar deze film lijkt nauwelijks op het oorspronkelijke boek. Als 'de namen alleen maar waren veranderd om de onschuldigen te beschermen', zou ik mogelijkerwijs hebben genoten van de film als eenvoudig een onderhoudend, zij het onnauwkeurig, periodiek werkstuk.<br />Helaas, als je de naam 'Mr. Darcy' toevoegt aan een personage dat emotioneel en zwak is, de naam 'Elizabeth Bennett' aan een roekeloze, snibbige, vaak betraande wildebras geeft die zich niets aantrekt van de regels van de maatschappij, en er 'Mr. Het idee dat de regisseur ooit het oorspronkelijke verhaal van Jane Austen had gelezen, werd door een onnozele hals met grote ogen volledig de kop ingedrukt.<br />Er zijn een paar werkelijk schitterende momenten in deze film <0xE2><0x80><0x93> misschien wel 10 minuten in totaal <0xE2><0x80><0x93> die werkelijk voortreffelijk zijn. Charlottes verklaring waarom ze het aanzoek van meneer Collins heeft aangenomen, begint prachtig. Ze is 27 jaar (in die tijd bijna de leeftijd van een hopeloze oude vrijster), ze wordt een last voor haar familie en ze is niet romantisch. Ze wil alleen maar 'een comfortabel huis'. Maar de prachtige dialoog wordt verpest als ze snottert: 'Veroordeel me niet, Elizabeth. Waag het niet me te veroordelen!' en in tranen wegrent. Later zie je Charlotte voor lady Catherine de Bourgh in de bres springen, wat helemaal niet paste bij haar karakter, zoals beschreven in het boek.<br />Een ander goed moment is wanneer Darcy Elizabeth bij hem thuis betrapt terwijl ze met haar oom en tante door de omgeving toert. Het was goed gedaan in de A&E-serie, maar de filmversie met Keira Knightley gaf het publiek een scherp gevoel van hoe vernederend dat moment voor Elizabeth moet zijn geweest. Heel mooi.<br />De afloop illustreerde ook een mate van genegenheid tussen Elizabeth en Darcy die in de miniserie niet zo duidelijk naar voren kwam. Ik waardeerde die scène echt, gewoon omdat ik graag een happy end zie in plaats van alleen maar te weten dat het heeft plaatsgevonden. Maar al met al maakte deze film een einde aan de subtiliteit die zo integraal deel uitmaakte van Austens Pride and Prejudice. De personages spreken in een schokkende combinatie van Austens dialogen, woordelijk en met moderne uitdrukkingen en uitdrukkingen. In deze versie wordt informatie die alleen in het oorspronkelijke werk werd genoemd of gesuggereerd, schaamteloos weergegeven. Ja, tijd was een probleem. Het is maar een korte film, blablabla. Maar het is belachelijk om een complex, prachtig boek te veranderen in een oppervlakkig liefdesverhaal.<br />Sommigen hebben gezegd dat ze genoten hebben van het moment waarop Darcy Elizabeth voor het eerst ziet, omdat het zo duidelijk een geval is van 'liefde op het eerste gezicht'. Een van de beste aspecten van het boek is dat Elizabeth niet verondersteld wordt een traditionele schoonheid te zijn, en Darcy gaat van haar houden om haar geestigheid en levendigheid... hij houdt letterlijk 'van haar om haar geest'.<br />Deze versie had ook een moment (tijdens Darcy's eerste aanzoek) waarop de twee woedend tegen elkaar schreeuwen, terwijl ze zich dichter naar elkaar toe buigen... en nog dichter... en elkaar bijna kussen... maar ze stappen plotseling van elkaar weg. Bah! Wat een triest cliché. Ze zijn boos en walgen van elkaar, maar voelen zich zo tot elkaar aangetrokken dat het er niet toe doet dat ze elkaar (op dat moment) niet eens mogen. Belachelijk! De karakters waren allemaal zo anders dan die in het boek werden beschreven, dat het eigenlijk een ander verhaal was. Meneer Bennet was stug, Elizabeth gedroeg zich gewoonlijk net zo dwaas als haar jongere zusjes, Charlotte was emotioneel, enigszins onintelligent en wanhopig op zoek naar een eigen huis - in tegenstelling tot de intelligente, lichtelijk intrigerende vrouw met een overvloed aan gezond verstand die in het boek wordt beschreven. De relatie tussen Jane en Elizabeth is louter oppervlakkig, in plaats van de diepgewortelde liefde en bewondering die ze verondersteld worden voor elkaar te hebben.<br />Dit alles had ik kunnen accepteren als slechts slechte interpretaties van het boek, maar ik weigerde dat te accepteren, naast de vele, vele historische onnauwkeurigheden. Juffrouw Bingley liep nauwelijks gekleed rond (haar jurk leek op wat de anderen als strak ondergoed zouden dragen). Elizabeth liep met loshangend haar naar Netherfield en mocht overal overheen vliegen. Op een ochtend zat het gezin te luieren, hoewel de ochtenden geacht werden gereserveerd te zijn voor bezoekjes aan kennissen (of bezoekjes aan je eigen huis). Elizabeth liep blootsvoets in haar nachtjapon naar buiten. En in een werkelijk ontstellende scène liep Bingley Janes slaapkamer binnen en praatte met haar (en klonk als een idioot) toen ze ziek was.<br />De meeste mensen zouden het gevoel hebben dat dit onbelangrijke punten waren, maar ik wilde gewoon a) een historisch accurate film, of b) een accurate weergave van de personages in het boek. De regisseur/schrijver/wie dan ook offerde nauwkeurigheid, subtiliteit en een goed verhaal op voor een afgezaagd verhaal over liefde op het eerste gezicht. Ik geef toe dat degenen die het boek niet hebben gelezen of niet bekend zijn met de sociale conventies van deze tijd deze film heel goed zouden kunnen waarderen, en daar is niets mis mee. Ik kon gewoon mijn verlangen om een film te zien waar meer bij kwam kijken dan alleen maar twee knappe gezichten niet onderdrukken.