Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is niet moeilijk te begrijpen waarom veel mensen In the Mood for Love als de beste film van Wong Kar-Wai beschouwen. De ingetogen aantrekkingskracht van de film, die zich concentreert op de bestudeerde visie van een relatie die door een emotioneel persoon wordt vertolkt, is een terugkeer naar Happy Together-territorium, maar dan zonder de hyperkinetische lappendeken van schokkerige filmrolletjes en hyperverzadigde sequenties die sinds de Chungking Express het handelsmerk van Kar-Wai zijn geworden. Net als The Limey van Soderbergh is dit een ander soort curiositeit voor Kar-Wai, waar dialoog en plot worden verloochend door sfeer en compositie om een verhaal te creëren over twee delicate levens in een schijnbaar beperkende emotionele stagnatie.<br />'<br />' Het is een bewijs van de genialiteit van Kar-Wai dat hij in staat is om zo'n eenvoudig verhaal zo aangrijpend te maken. Chow Mo-Wan (Tony Leung) en Su Li-zhen (Maggie Tsjeoeng) trekken bij elkaar in in hetzelfde flatgebouw. Hij is een journalist die ervan droomt om martial-artsromans te publiceren en zij is secretaresse bij een scheepvaartmaatschappij. Hun uiteindelijke paring is van het begin af aan duidelijk, maar het plezier is de manier waarop Kar-Wai met zijn meesterlijke penseelstreken dubbelzinnig zo'n reis schildert.<br />De sleutel tot het succes van de film is het gebruik van de binnenruimte door Kar-Wai, die met voorgrond en achtergrond speelt op een manier die lijkt op het werk van Polanski. Tijdens de wellustig sensuele eerste helft van de film isoleert Kar-Wai Leung en Tsjeoeng binnen de shots op zo'n manier dat de tweede persoon in een gesprek nooit zichtbaar is. Kar-Wai houdt zich hier bezig met de omgeving en de ruimte en creëert een verkrampte emotionele dynamiek tussen zijn personages. Het is ook veelzeggend dat Kar-Wai er nooit voor kiest zich te concentreren op de lichamelijkheid van de echtgenoten van Mo-Wan en Li-zhen. Hun gezichtsloze partners zijn opvallend afwezig in de film, omdat ze hun eigen liefdesaffaires met elkaar hebben.<br />Dit wil niet zeggen dat In the Mood for Love een beperkende ervaring is, omdat Kar-Wai erin slaagt zijn film te overspoelen met brede flitsen van hypnotische camerabewegingen en geluid. Het langzame, sensuele opstijgen van Tsjeoeng op een metaforische trap verandert in Leungs afdaling op precies dezelfde trap; hun bewegingen zijn een volmaakt compliment voor elkaar, waardoor de opname wordt vertraagd en er een erotisch gevoel van dualiteit tussen de twee figuren ontstaat. Hun zielen zijn met elkaar verbonden, maar ze hebben zich nog niet fysiek met elkaar verbonden. De erotische verplaatsing van deze scènes is zowel fascinerend als frustrerend, als twee door het noodlot getroffen geliefden door hun nederige trouw de lichamelijke gemeenschap afwijzen.<br /><br />Andere scènes in de film worden onderbroken door korte, erotische opnamen van Tsjeoeng die zich erotisch door haar innerlijke omgeving beweegt, gebaseerd op de spookachtig mooie muziek van Mike Galasso. De kleding van Tsjeoeng geeft haar buitenruimte een prachtig compliment terwijl ze zich langzaam door haar omgeving beweegt. Haar bewegingen bouwen zich langzaam op tot wat een onvermijdelijke versmelting lijkt tussen Li-szhen en haar droomminnaar, ook al lijkt het verleidingsproces volledig onderbewust te zijn.<br />Als ik de indruk wek dat deze twee figuren meer lijken op twee vogels die feromonen op elkaar afvuren, is dat waarschijnlijk niet zo vergezocht. De hechte band die deze twee figuren hebben met hun interne ruimte is bijna net zo intens als hun relatie met de buitenkant. De film beweegt zich zelden in een externe ruimte, en als de camera dat doet, is dat meestal door ovale ramen en symbolische tralies die ons er altijd aan herinneren dat deze figuren net dieren zijn die in een kooi zitten. Kar-Wai blijft ons plagen, zelfs als de geliefden dicht genoeg bij elkaar zijn om elkaar aan te raken. Hij vernietigt de nabijheid van het paar door hen te beschieten door middel van spiegels of door gaten in kledingstukken die in een kast liggen. Moeder Natuur lijkt zelfs te reageren op hun liefdeslust en laat vaak een zachte regen van regendruppels over de personages neerdalen als hun lichamen dicht bij elkaar zijn geweest.<br /><br />Kar-Wai's fascinerende sfeerbeelden van een waterval maakten het mogelijk dat Leungs Lai Yu-Fai een cathartische ontlading beleefde in Happy Together, ook al was Leslie Cheungs Ho Po-wing er niet bij om er samen met hem van te genieten. Aan het eind van die film was de liefde zo onlosmakelijk verbonden met de oorlogshandelingen dat een derde man...' De gedempte liefdesverklaringen gaven Yu-Fai het besef dat zijn dromen over een waterval hem innerlijke vrede zouden brengen, ook al zou hij er zijn geliefde niet mee terugkrijgen. Mo-Fais reis eindigt binnen de muren van een afbrokkelende tempel. Zijn eigen emotionele leegheid loopt mooi parallel met het politieke klimaat van zijn land, en de afwezigheid van Li-szhen wordt alleen maar draaglijk gemaakt door het feit dat Kar-Wai Mo-Wan in staat stelt een soort bevrijding te ervaren. Mo-Fai doet een beroep op een oude mythe en zijn geheime bevrijding in een scheur in de tempel maakt hem in staat zijn dagen te slijten in de hoop dat al zijn verlies en hartzeer op de een of andere manier een hoger doel dienden.