Is deze recensie positief of negatief?

Mansfield Park, in zijn tweede helft, is mijn favoriete roman van Austen, en Fanny Price mijn favoriete heldin, dus ik ben bedroefd om het ongelukkige lot dat haar in haar grote- en kleine-schermvoorstellingen is beschoren. Het enige goede dat ik over het personage heb gehoord, is op de radio gedaan door Amanda Root, die het dezelfde kwaliteit gaf als het personage Anne in de film _Persuasion_ : een strenge, zelfverzekerde, hartgrondige morele gerichtheid. Als de actrice jonger was geweest, zou ze ook een goede visuele casting hebben gehad; maar de Fanny's die onze ogen tot op heden hebben bereikt, lijken meer op elkaar: Mary Crawford, Ruby de keukenmeid, en (in deze incarnatie) een joviale dienstmeid, of mogelijk een sloerie, met haar hoge morele principes een toontje lager laten zingen.<br />Nou, ik had op iets beters gehoopt, maar ik had erger gevreesd. De serie had een degelijke Edmund, in een acteur die het beste was in sympathieke komedianten, en de volmaakte, d.w.z. volmaakt abominabele, mevrouw Norris; verder was het saai. De film, die kennelijk was bedoeld als een deconstructie of een ander slecht theateridee, kwam over als een verknipte klucht. Na zulke teleurstellingen, en de recentere teleurstellingen van de zusterstukken van deze productie (de nieuwe 'Overtuiging' en 'Northanger Abbey'), kon ik niet anders dan gemengde verwachtingen hebben voor dit boek; en over het geheel genomen voelde ik me er iets beter door dan anders. Het verdichtte de roman op een intelligente manier en gaf me uiteindelijk ongeveer hetzelfde gevoel als een stripverhaal zou kunnen hebben. Aan de andere kant moest het de meeste personages, behalve de Crawfords, herschrijven, en het verminderde of elimineerde bovendien de meeste of alle gedenkwaardigste dingen in het boek, inclusief het beroemdste personage en wat, als het dat niet is, het beroemdste tafereel zou moeten zijn. Het personage is de opdringerige tante Norris, die altijd bereid is anderen te vertellen wat ze moeten doen, maar die er altijd in slaagt te voorkomen dat ze het zelf moet doen; daar krijg je hier helemaal geen hoogte van. En er gaat nog veel meer met haar mee: haar opmerking die dwars door Fanny heen snijdt: '...gezien wie en wat je bent'; de ontdekking van Sir Thomas dat ze Fanny al die jaren heeft verboden de haard in haar kamer aan te steken, en zijn omslachtige verontschuldigingen voor haar; Fanny's eerlijkheid toen ze tijdens een bezoek aan haar moeder erkende dat tante Norris, ondanks al haar fouten, het huishouden beter kon bestieren dan haar beide zusters. Maar ja, die hele reis ontbreekt in het verhaal, net als het merendeel van wat er tijdens de repetities gebeurt en wat Sir Thomas bij zijn terugkeer zo in verlegenheid brengt; en Sir Thomas zelf, en zijn vrouw, zijn niet meer wat ze geweest zijn. De scène waarin Crawford Fanny ten huwelijk vraagt, een van Austens meest complexe scènes, is zo vereenvoudigd dat het nauwelijks te volgen is; wat ontbreekt is Fanny's onverzettelijke steun aan wat ze weet dat juist is, en wat ze weet dat hoogstwaarschijnlijk waar is, ondanks alle afleiding die Crawford en wie dan ook haar kunnen bezorgen. Voor een mannelijke lezer, nu niet minder dan toen het geschreven werd, onthult het met ongeëvenaarde helderheid <0xE2><0x80><0x93> ongeëvenaard, voor zover ik weet <0xE2><0x80><0x93> wat een vrouw doormaakt in haar poging om eerlijk maar stevig om te gaan met een man die ze om redenen van wantrouwen wantrouwt. Het is een briljante scène in de roman; op tv is het alleen maar een scène.<br />En, Fanny, o, Fanny: wanneer krijgen we jouw soort te zien?