Wat is het sentiment van de recensie?

Als het gaat om dingen die waar zijn, werkt humor het beste. Maar zelfs als dat zo is, is er toch enige inspanning nodig om grapjes te maken die iedereen leuk vindt, en zelfs de meest chagrijnige kijkers kunnen een glimlach tevoorschijn toveren. Als ik naar de Daily Show kijk, zie ik dat hele 'het is grappig omdat het waar is'-gedoe, maar ik zie de inspanning niet, en vaak zie ik ook niet of ze grappig zijn of alleen maar proberen iets duidelijk te maken (dat zie ik vooral in de interviewfragmenten). De Daily Show begon als een nieuwscartoon; per definitie steken ze de draak met de manier waarop de media het spelen.' De eerste jaren van Jon Stewarts heerschappij waren goud waard, ik vond hem zo grappig, maar toen kwam 2004 en vanaf dat moment begon je een enorme kans in de show te zien. De humor van de show is sleets geworden, Colbert is vertrokken, Steve Carell is vertrokken, veel van de beste presentatoren zijn vertrokken en nu gaat het voornamelijk over Jon Stewart en de show is van een parodie veranderd in een semi-serieuze nieuwsshow, in wezen het Evening News maar met hier en daar een grap. Voor degenen die het programma nog niet hebben gezien en niet weten waar ze op de kabel naar moeten kijken, zal ik een korte beschrijving geven van waar het over gaat (tenminste tot 2009): Bush, Cheney en alle Republikeinen (tenzij ze toevallig dezelfde mening zijn toegedaan als de Democraten) zijn dom, slecht, corrupt en hypocriet, iedereen die conservatieve overtuigingen aanhangt is ook slecht, corrupt en hypocriet, mensen die twijfelen aan de door mensen gemaakte theorie over de opwarming van de aarde zijn dom en slecht, en de Democraten stemmen voor de Democraten. Eerst dacht ik dat de producers de show hadden gekaapt voor hun eigen persoonlijke politieke agenda, maar als ik de interviews zie, wordt het me glashelder waar deze show over gaat (waar ik het net al over had), maar daar kom ik zo op. Oké, de humor in The Daily Show volgens Jon Stewart verwacht van je dat je een willekeurig geënsceneerd citaat vindt van Bush, Cheney of een willekeurige republikeinse humor, omdat... nou ja, omdat... Jon bedenkt de grap, plaatst hem in een specifieke schrijverscontext en verwacht dat het willekeurige citaat op de een of andere manier de clou levert. Dus tenzij je de context vernietigt, is het als bank humor volkomen nutteloos. De Daily Show verwacht ook van je dat je moet lachen als ze een montage laten zien van een politicus die praat en in een andere video iets anders zegt, weer in een context waarvan de schrijvers verwachten dat je het begrijpt, waardoor het grappig wordt. Waarom? Nou, omdat Jon het zegt. Stel je nu voor dat de Daily Show die formule jarenlang elke week talloze keren gebruikt, dan zul je begrijpen wat ooit een lachfestijn was dat nu 25 minuten alleen maar zwijgend staren is (ja, zelfs in de Lewis Black-segmenten). In het begin werd er behoorlijk wat moeite gedaan voor die grappen, maar nu is daar veel minder van te zien. En het interview heeft het vreemdste vooroordeel dat ik ooit heb gezien. Jon Stewart noemt Bill O'Reilly een bullebak, maar wat maakt dat van hem, als hij zich uitslooft voor elke acteur en democraat (voorheen John Kerry, tegenwoordig Obama) die in het programma verschijnt en neerkijkt op gerespecteerde republikeinen en geslaagde conservatieve journalisten zoals Bill Kristol van de _Weekly Standard_? Hij brengt ze voor een soort mensentribunaal alsof ze van een misdaad worden beschuldigd, en vaak wordt iedereen die voor Bush opkomt afgeschilderd als iemand met waandenkbeelden, alsof die persoon geen contact meer heeft met de werkelijkheid en ervan uitgaat dat hij spreekt voor de meerderheid van Amerika. Dat is de facto de behandeling van alle conservatieven, tenzij ze toevallig dezelfde mening zijn toegedaan als de democraten, als dat zo is.' Het is een eindeloos liefdesfestijn. Maar het doet er niet toe, in de ogen van Jon heb je het al mis voordat je de show binnenstapt en heb je nog steeds de verkeerde woorden. Dat is het soort behandeling dat je krijgt als je ook maar enigszins rechts bent. Nu moet je je afvragen wat dat in vredesnaam met humor te maken kan hebben. Je vraagt je af wat er zal gebeuren als de democraten het Witte Huis winnen.