Wat is het sentiment van de recensie?

Een zachtaardige advocaat uit New York (George Segal) wordt langzaam gek. Hij heeft zijn vader op zijn sterfbed beloofd dat hij hun seniele moeder (Ruth Gordon) nooit naar een verpleeghuis zou sturen. Jaren later zorgt hij voor een seniele, gevaarlijke psychopaat. Hij ontmoet een beeldschone verpleegster (Trish Van Devere) en ze worden verliefd op elkaar. Maar zijn moeder jaagt haar steeds weg. Segal staat op het punt haar te vermoorden...<br />Hmmm... is dit een komedie? Ik heb niets tegen zieke, zwarte humor, maar kom op... er zijn grenzen! Deze film doet zijn uiterste best om elke smakeloze, misselijke grap die hij maar kan bedenken in je gezicht te wrijven. De grappen gaan over verkrachting, naaktheid, publieke vernedering, seniele oude mensen, vloeken en racisme. Het komt erop neer dat deze film denkt slim te zijn door te proberen mensen te choqueren en te denken dat ze erom zullen lachen. Ik walgde ervan en heb niet één keer gelachen. De film is morbide, verontrustend en (verrassend genoeg) saai. De bezetting was het enige wat me op de been hield. Segal en Gordon waren allebei geweldig in hun rollen, vooral Gordon. En Van Devere is ook vrij goed. Maar het script is tegen hen. Het enige interessante (niet grappig) was een zinloze scène in de rechtszaal met Rob Reiner jr. (en proberen zijn toenmalige vrouw Penny Marshall als toeschouwer te herkennen). Deze film had nog erger kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> het oorspronkelijke einde was dat Segal bij zijn moeder in bed kroop en deed alsof hij zijn opa was! Dat was (gelukkig) veranderd.<br />Een echt rottige, misselijkmakende film. De bodem van het vat. Ik geef hem een 1.