Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De figuur van keizerin Elizabeth van Oostenrijk (1837-1898) wordt inderdaad voornamelijk geassocieerd met Romy Schneider en de Sissi-trilogie van Ernst Marischka (1950), waarin schoonheid, zachtheid, lieftalligheid maar ook geschiedenis altijd aanwezig zijn. Dit was de Sissi, voor sommigen misschien een mythe, maar voor anderen een krachtige weergave. De geest van de grootsheid van de Habsburgers en de geest van de Beierse eenvoud en rechtlijnigheid hebben veel van die films beïnvloed. Ze hadden gewoon een ziel. Maar de film van Jean Daniel Verhaeghe, die vijftig jaar later werd gemaakt, lijkt een verkeerde weergave van de keizerin en haar leven. Het lijkt een poging om iets anders te laten zien, om enig realisme te onthullen als remedie tegen zoetheid; toch komt het niet bij me op om er veel aan toe te voegen, maar om het hele verhaal van veel dingen te beroven. Ik zal dat nader analyseren.<br />In september 1898 scheept Sissi zich in in de haven van Genève. Vergezeld door haar kamenierster gaat ze op bezoek bij dr. Mayer (Didier Bezace) die ze het hele levensverhaal gaat vertellen om zichzelf in dit tragische leven te vinden. De handeling bestaat uit flashbacks naar belangrijke momenten in Sissi's leven, maar die momenten worden chaotisch gepresenteerd en daarom kan iemand die niet veel van de Oostenrijkse geschiedenis af weet volkomen misleid of in de war worden gebracht. Er wordt veel aandacht besteed aan Sissi's leven. De scène van haar huwelijksnacht is een fiasco. Niemand heeft een keizerin ooit zo behandeld (en dan heb ik het over het uitkleden en de betaling). De nadruk die op het feit dat Sissi verkeerd wordt begrepen wordt gelegd, is historisch gezien echter juist; de punten dat haar standpunten verschillen van die van de andere hovelingen, zijn niet de echte. Waar is haar verlangen naar vrede? Waar is haar liefde voor haar land? Waar is haar liefdadigheid? Sissi lijkt heel elegant, modern en liberaal te zijn (vanuit het gezichtspunt van de 21e eeuw). Ze geeft vooral om haar uiterlijk, wat historisch gezien niet waar is. Sissi had een innerlijk leven dat in de film niet te zien is. De zin wordt door haar uitgesproken en het blijkt het beeld te zijn dat in de film van Sissi wordt geschetst. Sissi verafschuwt de monarchie, wat een duidelijke kritiek op het Oostenrijkse imperium is. Bovendien accepteert ze gedeeltelijk de anarchistische bewegingen en geeft ze, tot mijn grote verbazing, haar man, keizer Franz Josef, de schuld van de dood van hun zoon Rudolph. Waar staat in de geschiedenis dat Sissi in Mayerling aanwezig was? Sissi's relatie met Sophie, de wettige moeder, wordt beter weergegeven, maar de scène van Sophies dood lijkt nauwelijks authentiek en de conversatie een beetje clichématig.<br />Het spijt me dat ik zoveel kritiek heb, maar een ander cruciaal aspect van de film dat ik hier zwak vind, zijn de voorstellingen. Hoewel Arielle Dombasle haar momenten heeft als Sissi, past ze over het algemeen niet in de rol. Ze lijkt meer op een 'femme fa verhaal' dan op een tragische keizerin. Haar make-up is ernstig onnauwkeurig en haar gebaren als keizerin ook. Malik Zidi is iets beter als Rudolph en kan in het algemeen worden beschouwd als degene die de waarde van de optredens verhoogt. Maar Stephane Audran doet niet speciaal haar best als Sophie: je krijgt gewoon niet de indruk dat ze Sissi verafschuwt. Ze verafschuwde haar wel vanwege Sissi's jeugdige leeftijd terwijl ze werd gekroond, vanwege haar gedrag, haar levensstijl en haar geloof. Deels komt dat in de film naar voren, maar dat is beslist niet genoeg. Maar de grootste vergissing is, denk ik, Julien Hans Capua als Andrassi. Andrassi was een graaf met trots, eergevoel, vaderlandsliefde... hier lijkt hij een soort losbol die alleen maar met zijn koningin naar bed wil. En de vertolking is zo zwak dat deze voorstelling heel erg bleek is. De juiste keuze is Tatjana Ivanova als Catherine Schratt, ze past echt bij de rol met haar uiterlijk en haar gebaren. Maar helaas heeft haar rol op het witte doek niet veel tijd nodig.<br />Een goed punt van deze film zijn de kostuums en de mooie, authentieke locaties. De haven van Genève is goed in beeld gebracht en het moment van Sissi's dood lijkt een goede verrassing uit de film. Het ziet er niet uit zoals het in werkelijkheid was, maar vanuit symbolisch oogpunt is het een goed moment... de keizerin loopt rond en weet niet dat dit haar laatste moment is. Zo moet ze zich hebben gevoeld, zo heeft een krankzinnige man een deel van de grootheid van de wereld vernietigd. Een ander goed moment was wanneer Sissi op Corfu met haar zoon Rudolph praat. Maar zulke momenten zijn zeldzaam.<br />Kortom, het is geen goede film. Hij vervormt een heel belangrijke historische figuur, een belangrijke historische tijd, hij probeert de lieflijkheid van de Sissi-trilogie te verdoezelen, maar lijkt niets creatiefs te bieden. Charme is verdwenen, grandeur is verdwenen en de geschiedenis wordt genegeerd! Niet de moeite waard om naar op zoek te gaan!