Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een non-verhaal van Roger Corman uit 1957 waarin een stel personages in een met lood omzoomd dal (sic) terechtkomt op het moment dat de filmopnamen van de nucleaire hel losbarsten. Het is het einde van de wereld. Vier mannen met geweren, twee vrouwen (de een een ongetrouwde maagd, de ander een showgirl uit Las Vegas die rookt en drinkt <0xE2><0x80><0x93> raad eens wie er aan het eind van de film komt?) De tijd verstrijkt, de spanningen nemen toe (of worden verondersteld toe te nemen). Er is iets in het bos dat radioactieve konijnen eet. Een gemuteerd monster! Zeven weken radioactief stof heeft 'een miljoen jaar evolutie' verricht. Het regent. Het monster lost op. De overgebleven twee figuren, de Hunk en de Maagd, beginnen de wereld weer te bevolken als het onderschrift 'Het Begin' het scherm vult nadat blijkt dat de korte regenbui alle radioactiviteit heeft weggespoeld en alle monsters die 'daarbuiten' rondrennen heeft opgelost.<br />Het enige wat echt opvalt, is de ongelooflijke hoeveelheid 'gordijnenspel' dat erin plaatsvindt. Een van de belangrijkste elementen van het slechte en goedkope filmen uit die tijd was het overvloedige gebruik van gordijnen in het decorontwerp. Het was goedkoop. Klaar met één decor? Trek een gordijn opzij, laat er een ander meubelstuk voor vallen en je hebt binnen een paar minuten een andere locatie zonder dat je de camera hoeft te verplaatsen of de belichting hoeft te veranderen.<br />'Gordijnen acteren' is een vaardigheid waarbij de acteur commentaar mag geven op wat er buiten het gebouw waar hij zich bevindt gebeurt ('Het lijkt op Rain', of 'Daar komen ze, en het lijkt alsof ze de sheriff bij zich hebben!', dat soort dingen). Dat doe ik door naast het raam te gaan staan <0xE2><0x80><0x93> mijn arm langs zijn lichaam te steken en het gordijn van het raam weg te tillen, maar langs de as van het beeld <0xE2><0x80><0x93> in de richting van de camera <0xE2><0x80><0x93> zodat hij kan doen alsof hij naar buiten kijkt en ons kan vertellen wat er buiten beeld gebeurt, zonder het publiek te laten zien dat hij achter een paar goedkope fluwelen gordijnen naar de muur van de studio staart, tien centimeter van zijn neus vandaan. Dat kwam in deze film veel voor.