Wat is het sentiment van de recensie?

Er zijn bepaalde horrorregisseurs voor wie ik in de loop der jaren zoveel respect en bewondering heb opgebouwd, dat ze me onmogelijk kunnen teleurstellen, wat voor rotzooi ze ook willen opnemen. Lucio Fulci is er vast en zeker een van, maar verdomme, hij probeert me teleur te stellen met zijn latere pogingen! Je kunt je gemakkelijk veroorloven de meeste films die Fulci heeft geregisseerd of geproduceerd aan het eind van de jaren tachtig over te slaan en in plaats daarvan gewoon naar 'Cat in the Brain' te kijken, want die ene titel verzamelt en herhaalt de beste en gruwelijkste beelden van niet minder dan ZEVEN andere Fulci-films, waaronder de walgelijkste moordenscènes in 'When Alice Broke the Mirror'. Als geheel behoort deze film beslist tot de beste van onze regisseurs.' Het script is zo onsamenhangend als de pest, de basisgedachte is volstrekt ongeloofwaardig en nogal stompzinnig, en er is absoluut geen enkele spanning om van te genieten. De titel is prachtig, maar die zegt eigenlijk niets. Er speelt een personage dat Alice heet in het verhaal, maar dat is alleen maar een ondersteunende rol, en ze breekt zeker geen spiegels. Ik neem aan dat ze dingen zou kunnen breken door gewoon haar stem te gebruiken, want ze is operazangeres, maar dat doet ze niet. De plot draait om een playboy van middelbare leeftijd die gokt en aan gokverslaving lijdt, die zijn dagen slijt met het verleiden van rijke weduwen en ze om hun geld vermoordt. Lester Parson slacht de dames (en onwelkome getuigen) op gruwelijke wijze af, maakt biefstukken van hun sappigste lichaamsdelen en voedt de restjes aan zijn kat. Er is ook een dwaze psychologische subplot waarin hij denkt dat zijn eigen schaduw verantwoordelijk is voor de moorden in plaats van hijzelf. Het verschil tussen 'When Alice Broke the Mirror' en een paar van Fulci's grootste horrorfilms ('The Beyond', 'City of the Living Dead', o) ligt in het feit dat hij absoluut niet de moeite neemt om een verschrikkelijke sfeer te creëren. De personages, waaronder Lester, zijn kleurloos en saai en de moorden worden normaal gesproken afgebeeld, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om een vrouw te portretteren. De belichting is slecht, de cinematografie superlelijk, de montage onhandig en amateuristisch, en de acteerprestaties zijn ronduit beroerd. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat Lucio met opzet een waardeloze film heeft gemaakt om te protesteren tegen alle harde critici die een hekel hebben aan zijn repertoire, hoeveel energie en moeite hij er ook in steekt. Het voor de hand liggende element om hier van te genieten is eenvoudigweg het schandalige bloedvergieten, want zelfs de poging om in de zwarte komedie op te gaan werkt niet goed. Het is een weinig eisend stukje horrorvermaak, maar afgezien daarvan valt er niet veel aan te bevelen.