Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Geschreven en geregisseerd door Ramin Bahrani (Man Push Cart). Bahrani is gespecialiseerd in karakterbeschrijvingen in naturalistische stijlfilms over het soort kleine mensen dat elke dag voorbijkomt, zonder dat iemand ooit in de gaten heeft dat ze er zijn, in New York.<br />Dit zijn mensen die tot de rand van de samenleving zijn gedreven. Ze leven in een soort grijze wereld, veel van hen zijn migranten van wie de juridische status in Amerika twijfelachtig lijkt. Waar komen ze vandaan? Hoe zijn ze daar gekomen? Hoe gaan ze ermee om? Waar zullen ze eindigen? Dit zijn geen verhalen over hoe het is om goed in je vel te zitten, maar verhalen over hoe het is om te overleven, van dag tot dag.<br />Ale is zo'n straatkind. Hij heeft geen opleiding en scharrelt wat hij kan, om geld uit te sparen, maar hij is ook niet te beroerd om in kruimeldiefstal te vervallen. Hij wil vooral graag herenigd worden met zijn oudere zus. We zien hem in het begin in de omgeving van een onderduikadres, op zoek naar haar, maar zonder echt succes. Een jonge vriend, Carlos, regelt een baantje voor hem in een gereedschapswinkel, in de schaduw van het honkbalstadion van Shea. Uiteindelijk komt zijn oudere zus bij hem wonen, maar hij is jaloers op de beweegredenen van haar vrienden en wantrouwt de manier waarop ze extra geld verdient. Hij droomt ervan om een bestelbusje te kopen en samen met zijn oudere zus een drankwinkel te beginnen.<br />Bahrani filmt al zijn films op locatie. Er is niets glossy of glossy aan. Dit is het leven zoals deze mensen het moeten leven, in de openlucht. Het is niet mooi, hoewel het nooit onheilspellend is, en de ietwat wanhopige sfeer die over het grootste deel van de film hangt, is dezelfde die over het dagelijks leven van deze mensen hangt. Het script is ook heel natuurlijk en de personages krijgen alle ruimte om hun werk te doen. Polanco is uitstekend in de hoofdrol en Gonzalez geeft de oudere zus solide steun.