Is deze recensie positief of negatief?

'Nuts in May' is misschien wel een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Als Ed Wood nog zou leven, zou dit het soort film zijn dat hij zou maken. Als je zou zeggen dat deze film slecht is, zou dat het understatement van de eeuw zijn. Maar hoe slecht is hij eigenlijk? Nou, er zijn twee niveaus van slecht: 'het is zo slecht dat het goed is' of 'het is zo slecht dat het godvergeten slecht is'. Deze film behoort tot het laatste. Het kleine beetje onbedoelde humor dat hij heeft, maakt het langzame, moeilijk te begrijpen, saaie deel van de film niet goed. <br /><br />SUMMER: SPOILERS<br /><br />Twee Anglo's van middelbare leeftijd maken een reisje naar het platteland voor wat R&R en kamperen, en daar ontmoeten ze Ray in spe Jim (dat leg ik later wel uit), die zijn tent naast ons hoofdpersonage heeft. Het grootste deel van de film zien de twee hoofdpersonen bezienswaardigheden op het strand, in een steengroeve en op andere opwindende locaties. Tussen deze avonturen door praten ze eindeloos over het milieu, vegetarisme, het verzamelen van fossielen, de plicht van een fatsoenlijk burger en fatsoenlijk eten, alles wat ik in een komedie wil zien. Ze vervelen niemand die naar hen wil luisteren. De dialogen zijn niet alleen slecht, maar het tempo in sommige scènes is zo traag dat ik soms zin heb om te gaan pitten. De scènes gingen eindeloos door en net als er iets begint op te bouwen en er iets gaat gebeuren eindigt de scène. Halverwege de film dacht ik bij mezelf: 'Er gaat niets gebeuren in deze film, het is echt een film over niets.'<br />De personages zijn irritant en herhalen voortdurend dingen. Bij een deel had ik het gevoel dat de regisseur een wrede grap met zijn publiek uithaalde. De scène waar ik het over heb is de 'Sing Along'-scène. Daarin spelen onze twee saaie Britten wat muziek voor ons, eigenlijk waren het dezelfde 44 regels keer op keer op keer op keer. Het idee was dat Ray met hen mee zou zingen, maar Ray wist net zo goed als wij dat zij de slechtste songwriters zijn die de mens ooit heeft gekend. Deze scène was meer dan saai, toen het lied voor de vijfde keer werd gespeeld, begon ik me af te vragen of een genadige God wel bestond.<br />Woorden kunnen de gruwelijkheid van deze film niet beschrijven. Het eerste wat je opvalt zijn de onontcijferbare Britse accenten die de meeste spelers hebben. Herinner je je de zware Schotse accenten in Trainspotting nog? Dat was een 10.<br />Tegen het eind raakt ons boom omhelzend, onsamenhangend stel in gevecht met een paar van Ray's vrienden die totaal geen respect hebben voor de regels van het kamperen. Onze held wordt zo woedend dat er een klimatologische strijd uitbreekt tussen onze held en de koppensneller. Om hun geschil te beslechten gaan de twee mannen met elkaar op de vuist. Dat is nog eens een knokpartij! Dat is het moment waarop de niet-intensieve humor begint. Ik moest zo hard lachen om de onbeholpenheid van dit alles dat ik dacht: 'Dit maakt misschien de andere 80 minuten goed.' Na dit histerische gevecht rent onze held achter een paar struiken om zijn ogen uit te huilen en de andere man roept Ray bij zich door hem om een of andere reden Jim te noemen.<br />Een knokpartij, een huilende natuur van 40 jaar oud en een 3/4-personagenaamverandering in de film, daar zou Ed Wood trots op zijn. Maar goed, ik werd weer gedwongen de laatste 10 minuten door te maken, die eindigen met een lange opname van een varken. Waarom? Wie zal het zeggen? Het ene moment zien we een varken grazen en het volgende moment rollen de credits over het scherm. Een van de slechtste eindes van een van de slechtste films aller tijden.