Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De man met de gouden arm, Otto Preminger's controversiële, panoramische misdaaddrama, speelt zich af te midden van de mentale beschrijvingen van de levende en architecturale bewoners, in een ritmische, zwiepende opstelling. De film opent met een close-up van Frankie die door een raam naar binnen kijkt, en vertelt ons al dat de subjectieve beleving van de hoofdpersoon een hoge vlucht zal nemen. De film wordt in steeds kleinere ruimtes getrokken en sluit zich af, terwijl het lang uitgesponnen pokerspel van de plaatselijke gangster zichzelf afsluit van het daglicht en zichzelf insluit, terwijl Sinatra's Frankie Machine zichzelf opsluit in een kamer in de gevierde scène van zijn aangrijpende strijd om zijn verslaving te overwinnen. Het visuele verkeer in The Man with the Golden Arm, dat de vormen en gezichten van zijn jazzy stedelijke haven uitzoekt, typeert de grillige psychologische omstandigheden waarin hij verkeert en vormt een overweldigende omgeving, die in stand wordt gehouden door de steeds terugkerende close-ups van Frankies ogen.<br />De gratie van dit vurige drama, dat al in het begin van de opwindende openingsscène begint, toont het gezag over de waarneembare wereld die studioproductie mogelijk maakt. De prachtig verwaarloosde decors van de stad vormen een onafhankelijk oord zonder begin of eind, een onbepaalde staat, van het soort dat in werkelijkheid nauwelijks zo lang duurt als deze opstopping lijkt te duren voordat hij wordt opgeknapt of geëgaliseerd. De premisse van drugsverslaving, Sinatra's geweldige optreden, Elmer Bernsteins aanstekelijke, krachtige jazzmuziek en de beroemde, invloedrijke en controversiële openingsscène van Saul Bass, die zich concentreert op de geanimeerde uitgeknipte arm van een heroïneverslaafde, hebben ervoor gezorgd dat The Man with the Golden Arm in zijn tijd de aandacht vestigde op de noodzaak van realisme in het nog steeds terughoudende Hollywood. Het is impressionistisch en subjectief, zoals ik al zei, maar de bedoeling, de kracht en de geest van de film zijn veel dichter bij huis.<br />Wat me het meest in deze film fascineert, is het feit dat het een gangsterfilm is. Het heeft de illegale kaartspelletjes, de korte trucjes, de vechtpartijen, de vuurwapens, de achterbakse streken, personages die op de vlucht zijn, een femme fatale, een verbluffend sexy revolverliefje, de louche nachtclubs en de stedelijke omgeving, maar het exploiteert deze omgeving niet alleen voor het vermaak. Het is echt de perfecte omgeving, en het genre, om dit verhaal te vertellen, een door misdaad geteisterde stedelijke wijk waar het maar al te gemakkelijk is om te ontsnappen door middel van een paar flessen, of drie, of vier, of drugs, een tijdelijke dosis die er in werkelijkheid alleen maar voor zorgt dat je in de vergetelheid blijft, weg van elke verlichting en alle duidelijke scenario's die de wereld te bieden heeft.