Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Door zijn lengte van twee uur heen beschrijft Crash de emotionele pijn van zijn ruim tien personages wanneer ze worden geconfronteerd met de soms schaamteloze en soms latente vormen van racisme die in de Amerikaanse samenleving de kop opsteken. Dat, en de emotionele pijn van een van zijn publieken die vooraan zit en wanhopig probeert te begrijpen wat er tegenwoordig van films wordt gemaakt.<br />Het tijdperk waarin we leven is zo ingewikkeld geworden. Niet alleen wijzen we het modernisme af, maar zelfs de niet al te enthousiaste vlaggroet van het postmodernisme wordt altijd neergehaald door wat, het postmodernisme dat al die ideeën wil vernietigen, en dat allemaal niet dankzij de grote destructieve ideeën van die grote 'denkers'. Dit heeft niet veel te maken met waar de film over gaat, maar eerder met wat de film is.<br />Natuurlijk, het lijkt moeilijk om je brood te verdienen in een Hollywood dat moet voorzien in een markt die zo post-post-alles is, dat cynisme meer is geworden dan alleen maar een motto in het leven. Het is deel geworden van alles wat we doen en deel van alles waar we aan denken, of we het nu leuk vinden of niet. En zo wordt er een nieuw studioproduct geboren! Indiefilms, die ooit energiek en idealistisch waren in hun uitdagende experimentalisme, lijken nu even onvermurwbaar als Hollywoodfilms om te verkopen aan indiefilmsmarkten. Een indiefilm moet verkopen op Sundance voordat hij 'aangewezen' wordt. En dus is niets meer eenvoudig. Zelfs wat tot een goede film behoort, wordt zo duister. Terwijl vroeger filmmakers alleen maar mensen wilden vermaken en een goed verhaal wilden vertellen <0xE2><0x80><0x93> en in die schijnbaar simplistische pogingen zitten de beste films <0xE2><0x80><0x93>, moeten tegenwoordig filmmakers films maken die in de eerste plaats goed zijn; films moeten mensen aan het denken zetten, moeten betekenisvol zijn, moeten provocerend zijn, vragen oproepen, ja-ja-ja-ja-ja. Waar het allemaal op neerkomt, is een ondermijning van het Hollywood-systeem, maar die ondermijning lijkt vreemd genoeg te lijken op de formulaire gelijkvormigheid van Hollywood-films, de talloze manieren om te verschillen en in wezen hetzelfde product te zijn.<br />En ik ben nog niet eens aan de film begonnen. Ik ben de laatste tijd te kieskeurig geworden als het om films gaat die ik zie. Misschien komt het doordat ik me graag laat amuseren in plaats van, laten we zeggen, gepeild te worden als ik een film zie. Maar verdomme, deze film is één grote troep. En ik walg van deze film, niet alleen omdat hij het Hoe maak ik een goede film goede 101-gidsje naar de T volgt <0xE2><0x80><0x93> personages spuien welsprekende zinnen en zijn zo ontzettend geestig dat het lijkt alsof ze begiftigd zijn met de spraak van God; hij brengt kwesties aan het licht over racisme en het leven dat racisme in Amerika met zich meebrengt; hij heeft 'aangrijpende' '... momenten waarop iedereen meer over zichzelf ontdekt en meer over andere mensen; om nog maar te zwijgen van het feit dat als je eenmaal de omgeving/nieuwe-tijd-soundtrack hoort van vrouwen die in hoge registers in vreemde talen zingen, je weet dat je met al die bovengenoemde eigenschappen te maken hebt.<br />En iets aan het voornoemde punt <0xE2><0x80><0x93> dat het vragen oproept over direct-interessante kwesties als racisme <0xE2><0x80><0x93> doet me de haren te berge rijzen. Zoals alle post-post-post-post-post-alle films hebben ze niet alleen maar een boodschap over dit onderwerp. Want o, ons publiek is daar tegenwoordig veel te intelligent voor in deze post-post-post-post-wereld. Ons publiek wil dat we ze laten denken, wil niet dat we dingen zo simplistisch verwoorden (en dan gaan ze in existentialistische onzin praten en zeggen dat dat zo is)' 'Omdat het leven zelf niet simplistisch is. Ha, ha, ha. Wat hebben we hier anders te doen dan het publiek aan het denken te zetten over kwesties, in plaats van ze aan hen voor te leggen. Oké, oké, en oké. Dus de film maakt er een punt van om het publiek met die non-boodschappen te bestoken, en aangezien het niet echt een boodschap is, is het zo uitgesproken subtiel en subtiel dat het wel goed is, toch? Dus we worden keer op keer met deze goed geschreven subtiliteit bestookt met de welsprekendheid van retorisch proza. En alsof de ironie nog niet erg genoeg is, hebben we ook nog eens een 'Belachelijk'-personage, het enige personage dat al die racistische onzin niet serieus lijkt te nemen, dat niet 'bekeert'. in een van die irritant betekenisvolle personages die uiteindelijk iets leren, betekenisvolle blikken werpen en pauzes inlassen, zodat het publiek 'ook iets over zichzelf leert'. Eh, ja. Wat wilde ik graag een ongelooflijk racistische film zien, meteen na deze man.<br />Om kort te gaan, ik denk dat ik geen bezwaar tegen de film zou hebben gemaakt als hij niet zo opgeblazen was in zijn eigen belangrijkheid. De nervositeit die de hele film vormt, leek meer op het gejammer van een blanke jongen dan op echte Spike Lee-achtige woede. Het is zo typisch Tim Robbins en Sean Penn, het type dat met vlaggen wil zwaaien over menslievendheid terwijl het enige wat ze niet beseffen is dat de vlag waarmee ze zwaaien hun met gaten gevulde ondergoed is. In de post-post-post-post-wereld zijn ze zo trendy geworden dat ze er heel subtiel mee omspringen. Niets is meer eenvoudig. In zijn beste pogingen om echt goed, provocerend en uiteindelijk menselijk te zijn, is het geen van beide meer, imho, maar gewoon de zoveelste indie-onzin van een indie-regisseur die naam wil maken als een geloofwaardige indie-filmmaker. Nu is Hollywood in elk geval eenvoudiger en eerlijker in zijn manipulatie.