Wat is het sentiment van de recensie?

Als je midden in een bloedige oorlog zit en het nog steeds niet duidelijk is of je de overhand zult krijgen, moet je onder andere het moreel van de burgers op peil houden... laten zien dat onze troepen de moed, de vindingrijkheid en de toewijding hebben om alle kansen te grijpen voor een nobele zaak. En dat is precies wat de regisseur Anthony Asquith de Britten verschafte met de oorlogsfilm We Dive at Dawn uit 1943. Na meer dan 60 jaar is het niet verbazingwekkend dat een deel van de film gedateerd is. Het helpt ook niet dat de stereotypen van de klasse die helpen de manschappen van de officieren te definiëren soms schokkend zijn. Net als in zoveel andere Britse oorlogsfilms hebben de mannen hier onveranderlijk een zwaar regionaal arbeidersaccent, terwijl de officieren met een welopgevoede vloeiendheid spreken die hen thuis zou doen voelen in de beste instellingen van de heersende klasse in Engeland. In deze film is Freddie Taylor (John Mills), de kapitein van de onderzeeër Sea Tiger, slim, zelfverzekerd, vindingrijk, agressief, beheerst, goed met zijn mannen, grappig tegen zijn collega's, snel tot een besluit te brengen. En het helpt dat hij geluk heeft. Zijn mannen zijn over het algemeen vrolijke rakkers, bekwaam in hun werk en altijd met een grap klaar als de spanning toeneemt. Taylor en zijn onderzeeboot krijgen opdracht de Brandenburg te vernietigen, een nieuw Duits slagschip. Ze missen het schip op het moment dat het het Kiel-kanaal binnenvaart en de Baltische Zee in vaart. Taylor overziet de risico's en besluit dat de Sea Tiger erachteraan gaat, door mijnenvelden, onderzeebootnetten en met een reëel risico dat ze niet genoeg brandstof hebben om naar de thuisbasis terug te keren. Na een aantal gespannen situaties vindt de confrontatie plaats. De Sea Tiger laat zes torpedo's los, maar moet duiken, niet wetend of het zijn werk heeft gedaan. Na een slimme list weet Taylor een paar Duitse torpedojagers te slim af te zijn, maar dan beseft hij dat er niet genoeg brandstof is. Hij is van plan zijn onderzeeboot tot zinken te brengen en zich over te geven, maar op het laatste moment zegt James Hobson (Eric Portman), een zeeman die altijd nors en een eenling is geweest en die Duits spreekt, dat er een klein Deens kustdorpje is dat ooit een brandstofdepot was. Hij denkt dat het misschien nog steeds voor de Duitsers is. Het laatste deel van de film is een spannende actiescène waarin de bemanning van de onderzeeboot probeert de Duitsers lang genoeg tegen te houden om genoeg brandstof in te pompen om de Sea Tiger naar Groot-Brittannië terug te brengen. Dit is een propagandafilm uit de oorlog, dus verwacht geen mislukking. En heeft de Sea Tiger de Brandenburg echt tot zinken gebracht? Zijn de mannen herenigd met hun vrouwen en geliefden? Had Hobson een verzoening met zijn vrouw en zoontje die hem voor één keer deed glimlachen? Had Freddie Taylor eindelijk de kans om al die vrouwennamen in zijn zwarte boekje te gebruiken? Je zult de film moeten zien.<br />Er zijn propaganda-oorlogsfilms en er zijn propaganda-oorlogsfilms. Sommige, zoals _Our Aircraft Is Missing_ van Powell en _The 49th Parallel_ van Pressburger, zijn vandaag de dag nog steeds de moeite van het bekijken waard, omdat de verhalen solide en onverwacht zijn en de makers geen voor de hand liggende steno-clichés hebben gebruikt. Andere, zoals _We Dive at Dawn_, zijn met zoveel clichés gemaakt dat we onszelf er tijdens het kijken aan moeten herinneren hoe verschrikkelijk het was toen de film werd gemaakt. Toch kan Asquith zelfs met een paar clichés een hoop spanning opbouwen. De Sea Tiger, die zich een weg door het onderwaternet baande, was gespannen. Het besluipen van de Brandenburg en de plannen die nodig waren voor het afvuren van de torpedo's was realistisch; John Mills no-nonsensehouding terwijl hij zich op de aanval voorbereidde, was goed gedoseerd. De in scène gezette voorbereidingen om de Sea Tiger eruit te laten zien alsof hij door dieptebommen was vernietigd, was even realistisch, zowel binnen als buiten de onderzeeër, als je maar kon hopen, en de strijd om het brandstofdepot was dramatisch en opwindend. _We Dive at Dawn_ is geen klassieke oorlogsfilm, maar het is een goed gemaakt, goed geacteerd voorbeeld van zijn soort en tijd.<br />'John Mills, het.' Het is de moeite waard om op te merken dat hij een lange, lange carrière had. Vooral in de jaren vijftig speelde hij in een aantal serieuze films die terugkeken op die dagen van de Tweede Wereldoorlog. Hij had de kwaliteit om lef, opgewektheid en volharding te tonen, maar ook om betrouwbaar te zijn, een man op wie Engeland trots kon zijn terwijl hij de oorlog uitvocht. De beste acteur in deze film was Eric Portman, een goede acteur met een unieke stem en het vermogen om blikken te werpen die zo koud waren dat je een trui aan zou willen trekken. Iedereen op de onderzeeër is in de grappige maar stugge stemming, maar Portman beschikt over een zekere complexiteit voor zijn personage. Mills en Portman deden goed werk toen ze samen aan deze film werkten.