Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kom maar zelden naar een filmvertoning en deze film slaagde erin om een van die films te worden die ik niet langer kon aanzien. Wat de prijzen betreft die hij won, de prijzen die door Turkse festivals worden uitgereikt, zijn naar mijn mening niet geloofwaardig. Mijn enige verklaring voor de Queens-festivalprijs was dat ik dacht dat er op de een of andere manier een laag komedie was'vertaald' omdat de ondertitels de aandacht van de afgrijselijke voorstellingen afleidden.<br />Aan het begin van de vertoning die ik bijwoonde, praatte de presentator kort over de geschiedenis van de Turkse bioscoop en zei op een gegeven moment dat de vroege Turkse bioscoop terecht 'theaterbioscoop' werd genoemd, aangezien veel van de betrokken filmmakers en acteurs mensen uit het theaterwereldje waren. Het is ironisch dat deze film precies in die categorie valt. Engelssprekenden die de ondertitels lezen, denken misschien dat Turks een van nature luide taal is en schrijven al het geschreeuw in de film daaraan toe, maar opmerkzame, inlandse commentatoren zullen onmiddellijk opmerken dat alle acteurs met overdreven luide stemmen optreden. Je zou dit kunnen toeschrijven aan het amateuristische karakter van alle acteurs, maar de grootste bron van'schreeuwdialoog' is het hoofdpersonage, gespeeld door de enige beroepsacteur in de film. Het is niet verbazingwekkend dat hij een theaterachtergrond heeft. Ik vermoed dat in reactie op zijn luide voordracht alle andere amateuracteurs hun stem ook hebben verheven, waardoor de hele film is veranderd in een reeks onnatuurlijke optredens. Als je daar nog een verhaal aan toevoegt dat zich met een slakkengang ontwikkelt, heb je een buitengewoon saaie film.<br />Ik moet zeggen dat ik ook een persoonlijk probleem heb met Turkse films waarin het leven op het platteland wordt uitgebeeld met oppervlakkige, onontwikkelde personages. Sinds 'Zugurt Aga', een van de beste Turkse films die ooit zijn gemaakt, lijken Turkse filmmakers niet meer te kunnen ontkomen aan de aantrekkingskracht van het plattelandsgedeelte van het land. Dat is alleen interessant in kleine doses en als het zo prachtig is georkestreerd en met een uitstekend verhaal en regiewerk is gemaakt als in 'Zugurt Aga'. Maar meestal is het buitengewoon saai en eerlijk gezegd een beetje g<0xC3><0xAA>nant voor inlandse'stedelijke' Turken. De plattelandsgemeenschappen vormen een verwaarloosd, onderontwikkeld deel van het land, en hoewel dit goed materiaal biedt voor komedie, gaat het ten koste van het imago van Turkije.<br /><br />Een westers publiek dat de enige ervaring met Turkije heeft met deze film, zal ongetwijfeld denken dat Turkije net zoiets is als Afghanistan. Ik zou willen dat filmmakers dat beseften en hun passie voor de verhalen van de 'landelijke man' loslieten en loyaal bleven aan de meerderheid van het land, die in steden woont die de Europese stedelijke gebieden overtreffen.