Is deze recensie positief of negatief?

Het probleem met deze film, zoals zo veel andere films die mislukken, is het script.<br />Het script is zo ongericht dat het overal rondslingert. Wat is hier het verhaal? Oké, het is een biopic, maar ik denk dat iedereen het erover eens zal zijn dat een heel leven niet in honderd minuten kan worden samengevat. Er is enige selectie en bewerking nodig, maar dit script heeft gewoon niet genoeg geselecteerd of bewerkstelligd. Het heeft Hoffmans leven niet teruggebracht tot een of twee definieerbare cruciale momenten of thema's waarmee het publiek zich kan identificeren en waarmee het een groter beeld van de man kan krijgen.<br />De film is niet langer een rechtschapen, ploeterend 'probleemgenie'. Biopic, semi-docu/mocumentary (nieuwe opnamen vervalst om overeen te komen met archiefbeelden), True Life Sob Stories Movie of the Week (het hele 'ik voed een zoon op die niet weet dat ik zijn vader ben'-gedoe), politieke samenzweringstheoriefilm etc. etc. De film wordt nooit wat hij wil zijn, en de halfslachtige burger Kane als verhaalstructuur (verslaggever die mensen uit Hoffmans verleden interviewt) wordt al snel in de steek gelaten, waardoor de film nog ongestructureerder en slapper wordt dan hij al was. Nadat Vincent D'Onofrio op het raam heeft gebonsd en 'Ik ben Abbie Hoffman! Ik ben Abbie Hoffman! Ik ben Abbie Hoffman!' ('Ik speel toneel! Ik speel toneel! Ik speel toneel!') had kunnen worden ingekort. Het enige wat er gebeurt, is dat de psychiater zegt: 'U hebt een bipolaire stoornis. Hier is wat lithium.', en de twee vrouwen in zijn leven zeggen: 'We zouden u vaker in het weekend kunnen zien.', en boem! Dat is het. Geen psychische problemen meer. Het is zo'n belachelijk zinloze symbolische scène dat hij gemakkelijk had kunnen en moeten worden ingekort voordat hij werd opgenomen. De scène waarin ze allemaal high worden en naar journaalbeelden uit Vietnam kijken en Hoffman GOD belt? Zinloos. Vertelt ons niets over wat dan ook. Maar als het gaat om een cruciaal belangrijk moment als de arrestatie van een drugsdeal, is het filmen zo gehaast dat de situatie gewoon uit het linkerveld komt en het publiek er geen touw aan vast kan knopen. Is hij plotseling aan de heroïne? Waar komt dat vandaan? Waarom? Wat is hier aan de hand?<br />Ik, als linkshandige van middelbare leeftijd, zou denken dat ik ruim binnen het beoogde publiek zit voor deze film, maar zelfs ik kreeg genoeg van het beeld van 'The Man', 'The Pigs', 'The Fuzz' enz. als wrede, goedgeklede, onnadenkende, hippiehatende androïden. Misschien was het zo in het Amerika van de jaren zestig, ik weet het niet, ik was er niet bij, maar in filmtermen was het goedkope, onhandige polemiek. Nadat ik dat allemaal had gezegd, was Vincent D'Onofrio overtuigend charismatisch, want de jongere Hoffman en ik konden Janeane Garofalo bij alles volgen, zelfs bij het lezen van de dienstregeling van een bus, hoewel ze gewoon niet geschikt was voor dit onderdeel.