Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een beschutte jonge vrouw, die thuis les heeft gehad en mogelijk behoorlijk begaafd is, koestert een verstoorde, al te emotionele kant die aan de oppervlakte komt nadat haar afwezige vader haar moeder een bezoek brengt en haar om een scheiding vraagt. Geregisseerd door de gevierde filmer William A. Fraker loopt deze psychologische thriller met een slechte titel in de val waar de meeste regisseurs van fotografie in terechtkomen: elke scène is voor de grootste stijl geschreven, maar op het offer van een vloeiende beweging en een strak, pakkend verhaal. Fraker (en zijn filmer László Kovács) zijn dol op gaasachtige wittinten en gouden tinten, waardoor de film een gepoetste, tableauachtige sfeer krijgt. De villa in het midden van de film ziet eruit als een rouwcentrum, en Fraker ijsbeert door het piepende garen als op een begrafenis. Robert Shaw en Sally Kellerman (als Shaws verloofde), twee van de interessantste acteurs uit de jaren zeventig, slagen erin door de plastic overkapping heen te breken en zijn heel meeslepend, ondanks de rafelige montage (die hun scènes in kleine stukjes half afgemaakte zaken verandert). Sondra Locke, ook een interessante filmpersoonlijkheid, lijkt gecast voor de rol van Catherine Deneuve in 'Repulsion'. Met haar bleke gezicht, grote ogen en imposant dikke, lange haar is Locke een merkwaardige menselijke puzzel, en in het begin is ze heel intimiderend en gevaarlijk. Maar deze rol is zo oudbakken dat Locke niets nieuws kan vinden om uit de diepvries te halen, en ze raakt in de war. De film krioelt van de freak-out-scènes, terwijl Shaw (die er verschrikkelijk innemend uitziet) in de onmogelijke positie wordt gemanoeuvreerd om vadertje en moedertje met haar te spelen. Al deze onzin zou misschien de moeite waard zijn geweest als het scenario met een greintje realiteit was doorspekt (of op z'n minst wat droge humor of humoristische opluchting). Maar zoals de zaken er nu voor staan, houdt het slappe script van Lewis John Carlino en Edward Hume, dat is ontleend aan Stanton Forbes' roman 'Go To Thy Deathbed', de kijker al in het begin aan het lijntje, en alleen het charisma van de spelers brengt ons bij de finish.