Wat is het sentiment van de recensie?

Het is geen verrassing dat Larisa Shepitko getrouwd was met Elem Klimov, die later de regie zou doen van de meest aangrijpende oorlogsfilm die ooit is gemaakt: 'Come and See' (1985). 'The Ascent' (1977) is Shepikto's laatste voltooide film, voordat een voortijdige dood in dezelfde vorm wordt gegoten. De film, die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, volgt een paar Russische partizanen die voedsel proberen te bemachtigen voor hun uitgehongerde leger, terwijl ze de Duitse bezetters proberen te ontlopen. De eerste veertig minuten zijn pijnlijk gespannen, terwijl de twee mannen zich door het ruige, met sneeuw bedekte landschap voortslepen. De wereld om hen heen is volledig ontdaan van leven, warmte en kleur (het landschap is zelfs zo eentonig en saai dat ik er letterlijk zo lang over heb gedaan om te beseffen dat de film in zwart-wit is opgenomen).<br />Na de gevangenneming van de partizanen door Duitse soldaten wordt de film een kille meditatie over loyaliteit en moraal. Terwijl Sotnikov (Boris Plotnikov) weigert zijn leger te verraden, zelfs onder extreme druk, probeert de minder vastberaden Ryback (Vladimir Gostyukhin) zichzelf te redden. Doet hij er verkeerd aan? Rybacks verraad is ontmoedigend, maar de film doet dat niet. De kijker wordt gedwongen na te denken over wat zijn eigen reactie zou kunnen zijn in zo'n situatie. Shepitko heeft medelijden met Ryback zoals de Bijbel medelijden heeft met Judas. Beide mannen hebben hun bondgenoten verraden aan de vijand en werden gedwongen toe te kijken hoe ze werden geëxecuteerd. Maar terwijl Judas zelfmoord pleegde door zich op te hangen (althans volgens het evangelie van Matthe<0xC3><0xBC>s), merkt Ryback dat zelfs die mogelijkheid voor hem niet meer openstaat. In een ondraaglijk gespannen climax raakt de riem om zijn nek los.<br />'De Verheffing' ontleent zijn emotionele kracht aan Shepitko's verbazingwekkende streven naar realisme. Ik twijfel er niet aan dat de twee hoofdrolspelers dagen achtereen op handen en knieën over de besneeuwde aarde klauteren, en hun ellende is inderdaad zo overtuigend dat ik zelfs verkouden werd terwijl ik naar de film zat te kijken (echt waar). Interessant is dat de film verschillende keren op deze werkelijkheid ingaat, wanneer Ryback zich voorstelt dat hij een poging doet om zich te bevrijden en dan door zijn Duitse overweldigers wordt neergeschoten. Deze methode, hoewel ongebruikelijk, past goed bij de Bijbelse allegorie. Ryback staat voor een beproeving van zijn waardigheid, en als hij voor een nieuw dilemma komt te staan, kiest hij consequent voor het zelfzuchtige alternatief, waarbij zijn eigen leven de enige criterium is. Ten slotte leeft hij nog, maar de nachtmerrie van oorlog en schuld houdt aan.