Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Na vele jaren heb ik deze verrukkelijke klassieker weer eens gezien, de op een na laatste film geregisseerd door Henry Cornelius, die drie jaar later overleed op slechts 45-jarige leeftijd (de leeftijd waarop ook de mannelijke ster van de film, Larry Harvey, in 1973 zou sterven). Er zaten drie toekomstige regisseurs in het team: Jack Clayton (Associate Producer), Guy Green (cinematographer) en Clive Donner (redacteur). Deze film is gebaseerd op het autobiografische verhaal 'Goodbye to Berlin' van de bekende Britse schrijver Christopher Isherwood, dat eerst werd verfilmd door John van Druten, vervolgens tot deze film werd gemaakt, vervolgens tot een musical, 'Cabaret', en ten slotte tot 'Cabaret' werd verfilmd. Dat bracht de verbazingwekkende Liza Minelli onder de aandacht van de wereld, met een stem die op een kilometer afstand een glas kan doen breken. Isherwood verschijnt als personage in de film onder zijn eigen naam. Hij was homoseksueel, maar dat was in die tijd illegaal en kon hem in de gevangenis doen belanden, dus verbergt hij zijn neigingen onder het mom dat hij 'een overtuigd vrijgezel' is. Dat is de sleutel tot zijn platonische relatie met het excentrieke, maffe, promiscue, altijd opgewekte en door en door unieke personage dat hij Sally Bowles noemt. Het portret van Sally Bowles in deze film wordt geschetst door de jonge Julie Harris, die elke scène tot een magisch en fascinerend web van sprankelende persoonlijke charme weet te spinnen. Wat een vehikel voor een actrice met haar eigen charmes! Het is een van de grote filmvoorstellingen van de jaren vijftig. Isherwood wordt perfect gespeeld door de jonge Lawrence Harvey, in een geraffineerde vertolking die de komedie nooit over de rand laat gaan, en zelfs de momenten van een klucht die aan slapstick grenst, blijven op de een of andere manier 'bijna geloofwaardig'. Larry is zo grappig in het spelen van een slappe hypochonder. Wat een ironie, gezien het totale gebrek aan hypochonder in zijn dapperheid en stoïcisme in het laatste jaar van zijn leven, toen hij stierf aan terminale maagkanker en zich zo waardig en zonder klagen gedroeg. Ik kende hem goed in de afgelopen drie jaar of zo, en hij was een grootmoedig, warm en bescheiden mens. Hij was dol op zijn kleine meisje Domino, dat nu helaas ook tragisch dood was. Deze film was zijn beste vroege optreden, gevolgd door zijn spectaculaire werk in 'Room at the Top' (1959), 'Summer and Smoke' (1961) en 'The Manchurian Candidate' (1962). Larry werd in zijn leven vaak ondergewaardeerd omdat hij te knap was, vaak de rol van schoft speelde, en glamourjongens worden niet altijd als goede acteurs geaccepteerd, maar veel van de beste actrices speelden tegenover hem, en zij twijfelden niet aan zijn capaciteiten, en hij had een sterke hoofdrol in veel van de belangrijkste films van zijn tijd. Als hij de middelbare leeftijd had bereikt, zou hij steeds sterker zijn geworden en een 'grote oude man' van het witte doek zijn geworden. Op een dag, toen hij in zijn huis in Hampstead zat, gaf hij me een glas van zijn gebruikelijke witte wijn uit een enorm vat dat hij uit een of andere buitenlandse kelder had meegenomen. Ik zei dat hij me altijd zulke heerlijke wijn gaf, wat was het ook alweer? Hij antwoordde trots dat het een Sancerre was die hij zelf in de wijngaard in Frankrijk had uitgekozen en speciaal had laten verschepen. Toen voegde hij er met uiterste weemoed aan toe: 'Weet je, ik weet het niet.' 'Ik heb vier jaar gewacht tot iemand er iets over zou zeggen en me zou vragen wat het is, en jij bent de eerste die dat ooit heeft gedaan.' Wat voor hem belangrijk was, was herkend worden als iemand die smaak had op het gebied van wijn, en zijn meer glamoureuze vrienden hadden hem die voldoening ontzegd. In deze film geeft Anton Diffring een ontroerende eerste vertolking van een serieuze jongeman (later zou hij veel te veel nazi-officieren moeten spelen, de arme kerel), en de jonge Shelley Winters speelt een rijk Duits-Joods meisje, op haar gebruikelijke luidruchtige maar effectieve manier, maar het was niet al te moeilijk, want ze was zelf toch al een luidruchtig Joods meisje. Deze film heeft zo'n joie de vivre, dat het pure verrukking is.