Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had veel goeds gehoord over 'Staatsen van Genade' en ging er onbevooroordeeld naar kijken. Ik vond 'Gods Leger' wel goed, en ik dacht dat Dutcher als filmmaker misschien was verbeterd en gerijpt. De film begon met wat beverig acteerwerk, en ik dacht: nou, misschien wordt het nog beter. Helaas is dat nooit gebeurd. De film begint met het introduceren van twee ouderen <0xE2><0x80><0x93> mormoonse missionarissen <0xE2><0x80><0x93> en het lijkt erop dat het publiek hen leert kennen en zich om hen gaat bekommeren. In plaats daarvan ontaardt het verhaal in een hoogst onwaarschijnlijke reeks onfortuinlijke gebeurtenissen die de nadruk leggen op schaamteloze ongehoorzaamheid van de missionarissen (iets wat onmiskenbaar bestaat, maar zelden op het niveau dat Dutcher beschrijft) en het wordt bijna lachwekkend.<br /><br /> Het enige succes van Dutcher in deze film is zijn geslaagde vervreemding van zijn publiek. Door onrealistisch en onnauwkeurig de levens van mormoonse zendelingen te portretteren, bereikt Dutcher niets meer dan dat hij zijn voornamelijk mormoonse publiek kwaad maakt. De film weerspiegelt op geen enkele manier de werkelijkheid. Missies lijken in niets op wat Dutcher laat zien (daar kan ik van getuigen omdat ik zelf een mormoonse missie heb meegemaakt) en het bendeleven in Californië bevat beslist veel meer expliciete taal dan de incidentele milde vulgariteit.<br />De conclusie, waarvan ik aanneem dat die het publiek moest raken en hen moest inspireren te geloven dat iedereen vergeving kan krijgen, was zowel ongelooflijk als ongeloofwaardig (klik). 'Man, de hele missie komt bij elkaar om te zien hoe deze oudere naar huis wordt gestuurd - en de moeder en het meisje staan pal naast elkaar!) en goedkoop. De volgende keer, Dutcher, probeer dan een film te maken waarmee IEMAND zich kan identificeren.