Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zag deze film toen hij in 1988 voor het eerst in de bioscopen kwam en hoewel ik wist dat hij niet van het kaliber was dat een prijs won... vond ik hem toch wel leuk. Hij vertelt het verhaal van 5 voormalige welpen die weer bij elkaar komen om die ene taak op zich te nemen die ze als kinderen nooit hebben afgemaakt <0xE2><0x80><0x93> namelijk Mount Whitehead beklimmen. Natuurlijk zijn de welpen nu allemaal volwassen en hebben ze hun persoonlijkheid op verschillende manieren ontwikkeld, maar niet al te verschillend van wat ze als kinderen waren. Richard Lewis is nog steeds neurotisch, Richard Belzer is nog steeds een playboy, Franklyn Ajaye is nog steeds min of meer de 'lieve Abby' van de groep en Tim Thomerson is nog steeds de surfer van de groep. Natuurlijk is de meest in het oog springende ster Louie Anderson, een 'ware gelovige' in alles wat met de padvinderij te maken heeft. Hij woont nog steeds met zijn moeder in hetzelfde huis, neemt nog steeds elke dag het padvindershandboek door, is dapper, eerbiedig en rein, en is degene die de anderen weer bij elkaar brengt voor nog een groots avontuur bij de padvinderij. Maar wat hun taak nog groter maakt, zijn de gebroeders Grunski, twee bullebakken die door het bovengenoemde uit de padvinderij zijn gebonjourd. Toevallig komen ze in hun oude hol terecht en besluiten hen een beetje te pesten, zij het zonder schade aan te richten. Niet zo zonder schade aan te richten zijn drie ontsnapte gevangenen, die denken dat Pak 7 van de fbi is en van plan zijn hen uit te roeien. Al met al heeft de film nog wel wat charme. Als je bijvoorbeeld ziet hoe Richard Lewis het zich gemakkelijk probeert te maken op een vouwbed, dan heb je een heel grappige scène. Bij nadere beschouwing had de hele film meer van dat soort observatiehumor nodig. Het houdt na al die jaren niet goed stand, maar het blijft een schuldig genoegen.