Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De eerste Disney-animatiefilm zonder Disney zelf, lijdt onder het feit dat het verhaal niet bijzonder origineel of interessant is (dit is, geloof ik, de enige Disney-animatiefilm sinds de jaren veertig die NIET is gebaseerd op een eerder boek of ander werk, maar eerder een origineel verhaal). Zoals anderen hebben opgemerkt, is de plot in wezen een kruising tussen de romance in Lady and the Tramp en het verhaal van de ontvoering/reis naar huis in 101 Dalmatians. Maar om deze tekortkoming te verhelpen hebben de filmmakers met succes gebruikgemaakt van veel van de betere aspecten van de meeste Disney-animatiefilms van de afgelopen 10-15 jaar: Phil Harris (uit The Jungle Book) die een van de hoofdpersonen uitbeeldt, zijn duet met Louis Prima in de vorige film met een andere hier met Scatman Crothers. De kwaliteit van het visuele aspect van deze film is praktisch overgenomen van 'Dalmatians' (met een paar aardige knikjes naar het Franse impressionisme, zo lijkt het), en de schurk hier (de butler) doet ook sterk denken aan de beulen in die film. (Dit is waarschijnlijk een van de minst memorabele schurken van Disney.) Het hoofdverhaal gaat heen en weer tussen de katten en de butler. De eigenaar van de katten, die een opvallende gelijkenis vertoont met de verdorven stiefmoeder in Doornroosje, vertoont geen van de nare trekjes van die figuur en komt heel warm en vriendelijk over. De echte kracht van de film zit'm in het acteerwerk. Nadat ze in The Jungle Book voornamelijk bekende acteurs hebben gebruikt, wordt de tactiek hier krachtig voortgezet met de Disney-veteranen Harris en Sterling Holloway uit The Jungle Book, en Eva Gabor (die een soortgelijk personage zou spelen in de latere film The Rescuers), evenals Crothers en Nancy Kulp. Ze zijn hier allemaal uitstekend, vooral Harris en Gabor in de hoofdrollen. De animatie van de karakters is zo goed als je zou verwachten, en toont een grote verscheidenheid aan emoties. Kleine kinderen kunnen van streek raken door een paar korte voorvallen (een ontsnapping uit de baan van een voortrazende trein, een bijna-verdrinking door een van de kinderen), maar die worden niet op een bijzonder angstaanjagende of duistere manier gepresenteerd en zijn heel snel voorbij. Over het geheel genomen zijn er heel weinig van het soort angstaanjagende taferelen die je in veel andere Disney-klassiekers aantreft.<br />Een kleine eigenaardigheid is de manier waarop sommige visuele aspecten van de 60-er jaren worden afgebeeld tussen de jazz-performende katten in Parijs, dat in 1910 schijnt te zijn; je vraagt je onwillekeurig af waarom het verhaal niet solide in het heden was gesitueerd, afgezien van het feit dat Parijs in de tussenliggende tijd een groot deel van zijn aanzien had veranderd. Dat zou echt veel logischer zijn geweest.<br />De liederen zijn weliswaar aangenaam en soms heel plezierig om te zingen, maar niet bijzonder gedenkwaardig. Niettemin dragen de algemene energie die hier wordt gebruikt, de uitstekende stem en de verfijnde bezieling bij tot het overwinnen van de betrekkelijk geringe en kleine zwakheden. Ver verwijderd van de grootsheid van klassieke '10's' zoals Pinocchio of Aladdin, en niet helemaal opgewassen tegen de '9's' die men aan De Schone Slaapster of 101 Dalmatiërs zou kunnen geven, is dit waarschijnlijk een tamelijk marginale 8 van 10; misschien een 7.