Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was maar al te bereid om de Rendition het voordeel van de twijfel te geven als het ging om alle negatieve pers die ik erover had gelezen. Zelfs op driekwart van de film vond ik hem nog steeds een beetje warrig en een beetje onsamenhangend, maar verder was het een goed verhaal dat zijn einde naderde. En toen viel de bodem eruit. Niet dat ik de film per se voor iemand wilde verpesten, maar de conclusie verdraait alles wat je voor waar aannam over wat en wanneer er dingen waren gebeurd op zijn kop <0xE2><0x80><0x93> om geen enkele reden, behalve misschien om de wereld te laten weten: ja, ik ben oké, en dat weet ik. Ik hou van een goede wending, ik hou van een goed a-ha-moment, maar alleen als het relevant is voor het verhaal. De complete misleiding van de kant van de filmmakers dient geen enkel doel bij het verhaal, tijdlijnen hoeven niet parallel te lopen en ze hoeven niet met een week te worden gescheiden. Het enige wat de onthulling deed, was elke verdienste vernietigen die ik regisseur Gavin Hood en scenarist Kelley Sane wilde geven, en dat is misschien maar goed ook, want achteraf bezien was het niet zo'n solide film als ik aanvankelijk blindelings voor ogen had gehad.<br />'Het is bewonderenswaardig om te proberen de term "uitvoering" in het filmpubliek te krijgen.' Ik weet dat de meeste films die ik heb gezien een menselijke inslag hebben, en daarom vind ik het niet erg dat ik die weg ben ingeslagen. Mijn enige bezwaar is dat we niet genoeg krijgen van wat de titel zegt dat we zouden moeten krijgen. In plaats daarvan krijgen we talloze plotlijnen te zien, die allemaal op een verwarrende manier naar de voorgrond worden gebracht voordat ze worden teruggestuurd naar de onderste regionen van ons bewustzijn, waar ze nooit meer naar terugkeren. Er gebeurt zoveel dat je vergeet waar je eigenlijk voor zou moeten zorgen: voor je vrouw? Voor de ondervrager? Voor de CIA-agent? Voor het slachtoffer? Voor de senator? Voor de dochter uit het Midden-Oosten en haar fanatieke vriendje? Op het laatst gaf ik het gewoon op en liet ik me door de film meenemen naar de plek waar hij me heen zou brengen, en dat was iemand die totaal anders was dan wat hij me had voorgeschoteld.<br />Alles wat er gebeurt, is het gevolg van een bomexplosie. Deze bom is het middelpunt van elke verhaallijn en uiteindelijk wordt hij zo onschuldig dat je niet kunt geloven hoe groot de golven zijn die hij veroorzaakt. 's missie om wraak te nemen heeft tot gevolg dat het leven van zovelen wordt verwoest. Of het nu door dood, vernietiging, fysiek en emotioneel misbruik of zelfmoord is; niemand komt er echt ongeschonden van af. Maar uiteindelijk is alleen het verhaal over de man die voor marteling naar Egypte is gebracht echt interessant. We krijgen te horen dat hij vanaf het begin ontegenzeggelijk onschuldig is, en toch wordt hij gewaterboard, geëlektrocuteerd enzovoort, om informatie los te krijgen die hij misschien heeft. Als de machthebbers ook nog een man hebben die geen mededogen of reden hebben om te stoppen tot er iets wordt verklapt (of dat nu waar is of niet) en een waarnemer die het lef niet heeft om eraan deel te nemen of het tegen te houden, wordt de situatie wat intrigerender over hoe het zou kunnen eindigen. De drie betrokken acteurs zijn alle drie de beste rollen in de film en bewijzen eens te meer dat de film zich volledig op hen had moeten richten.<br />Ik wil mensen als Reese Witherspoon (de vrouw van het slachtoffer) of haar door de Senaat aangestelde ex, gespeeld door Peter Sarsgaard, niet kleineren omdat ze echt goed werk leveren met wat ze krijgen. Zelfs Meryl Streep, met haar rare accent, en Alan Arkin doen niet te veel afbreuk. Maar het trio van Jake Gyllenhaals CIA-agent, de ondervrager van Yigal Naor en het slachtoffer van Omar Metwally blinkt echt uit. Naor is briljant als de Egyptenaar die tijdens werktijd zo scherp als een scheermes probeert te blijven, maar tegelijkertijd meelevend en bezorgd is als een vader die zijn dochter probeert te vinden. Deze man is wreed, maar dat is zijn beroep en daarom is hij er ook op aangewezen om antwoorden te vinden. Metwally geeft nooit een valse noot tijdens de pijn en het lijden die hem worden toegebracht. Of hij nu liegt of echt niets weet over de terrorist die hem op zijn mobiele telefoon heeft gebeld, we geloven hem volledig en wachten wanhopig af hoe de situatie zich ontwikkelt. Wat Gyllenhaal betreft, iemand die gedurende zijn hele carrière maar één keer heeft opgetreden, met wisselend succes, vindt altijd wel een rol die bij hem past. De demonen die zijn ziel binnendringen tijdens de beproevingen die hij moet doorstaan, slijten aan zijn lichaam en geest en veroorzaken zowel ambivalentie als de behoefte om tussenbeide te komen. Die twee gevoelens worstelen met elkaar tot hij uiteindelijk een beslissing neemt, en zijn stoïcijnse, jongensachtige houding past daar perfect bij.<br />Het is alleen jammer dat die ene plotlijn nooit het hoofdthema wordt, ondanks het feit dat hij de naam van de film draagt. Met al die rommel aan de randen worden wij als publiek te vaak heen en weer geslingerd, in slaap gesust met een gevoel van tijd en volgorde, en dan in het gezicht geslagen als het allemaal in een lachbui op ons neerdaalt, gevolgd door een 'dat had je vast niet zien aankomen'. Ik voelde me bedrogen en helaas is dat het blijvende effect dat ik van de film heb. Als het simpeler was geweest, had ik me misschien meer vermaakt, maar zoals het nu is, kun je toch nog wel iets positiefs halen uit het ernstig gehavende geheel.