Wat is het sentiment van de recensie?

DON'T TORTURE A DUCKLING (Lucio Fulci, Italië, 1972).<br />Beslist een prima kandidaat voor de krankzinnigste filmtitel die ooit is bedacht, en dat is een hele prestatie ingiallo-land. Oorspronkelijk had de film een nog absurdere titel: 'Don't Torture Donald Duck', letterlijk vertaald uit de Italiaanse titel. Een kleine Donald Duck-figuur komt even voor als speelgoed, maar nauwelijks genoeg om een titel als deze te krijgen, maar kennelijk is de titel veranderd uit angst voor juridische gevolgen voor Disney. Ik heb nogal wat gefulmineerd tegen Fulci's eerdere LIZARD IN A WOMAN'S SKIN (1971), maar hier zijn alle ingrediënten aanwezig. Een verrassend effectief mysterie, een goede cast en een fantasievolle opname tegen een ongebruikelijke landelijke achtergrond. Het klikt allemaal. Ik denk dat het goed zit.' Het verhaal wordt terecht bejubeld als een van de meest doorwrochte prestaties van de regisseur.<br />Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een klein bergstadje op Sicilië, waar iemand jonge tienerjongens vermoordt. Een van de verdachten is een jonge vrouw, Maciara (Florinda Balkan), die zichzelf tot heks heeft uitgeroepen en die verdacht genoeg het skelet van een baby opgraaft en spelden in de wegkleden steekt. Guiseppe, de dorpsgek, wordt ook verdacht, omdat hij een zwakke poging heeft gedaan om te profiteren van de verdwijning van een van de jongens en regelrecht in hun val is gelopen. Tegen de tijd dat een slimme nieuwsjager (Tomas Milian) uit Milaan arriveert om de moorden te verslaan, begint hij onmiddellijk de autoriteiten te ondervragen. Als hij twee andere potentiële verdachten ontmoet: Don Alberto, de plaatselijke priester (Marc Porel) met zijn verheven houding, en Patrizia (Barbara Bouchet), een verveelde jonge vrouw uit de stad met een problematisch drugsverleden, die er ook van houdt om seks te hebben met de jonge jongens in de stad. Over een prima dwaalspoor gesproken.<br />Fulci vormt een mooi contrast met de nieuw aangelegde verhoogde snelweg die door de Siciliaanse heuvels slingert, langs oude steden waar het leven nog stevig geworteld is in traditie en bijgeloof. Je zou over de politieke standpunten van de film kunnen discussiëren als The North versus The South, of als commentaar op de deugden van een kleine stad <0xE2><0x80><0x93> de samenleving. De film is vaak bekritiseerd vanwege de anti-katholicistische toon, maar die is hier nauwelijks van belang, behalve om voor de hand liggende redenen die met de plot te maken hebben en die te veel zouden verraden. Hij is eigenlijk nogal tam in vergelijking met een film als die van Joël Seria, _DON'T DONE ME from Evil_ (1971). Waarschijnlijk zou de nogal onflatteuze weergave van Siciliaanse waarden in een klein dorp (als er weer een jongen wordt vermoord, wordt de plaatselijke bevolking afgebeeld als een achterlijke lynchpartij) op Sicilië een reden kunnen zijn voor enige aanstoot, maar <0xE2><0x80><0x93> gezien de ligging van Sicilië <0xE2><0x80><0x93> is het niet waarschijnlijk. 's problematische relatie met de rest van Italië <0xE2><0x80><0x93> nauwelijks problematisch voor andere Italianen, zou ik denken. De film verdween veel te snel in de anonimiteit om nog veel impact te hebben.<br />Als we het over Fulci hebben, is de hoeveelheid bloed meestal het belangrijkste onderwerp van gesprek. Hoewel de scènes waarin de ogen worden uitgestoken ontbreken, bevat de film wel twee zeer beeldende scènes. In de spectaculaire finale valt de moordenaar van een klif, waarbij hij op weg naar beneden met zijn gezicht tegen de rotsen smakt, met gruwelijke gevolgen (hoewel niet erg realistisch). En de scène waarin hij met een ketting wordt geslagen met Florinda Balkan op het kerkhof toont Fulci's voorliefde voor sadistisch geweld en, typisch voor hem, hij houdt zich niet in om op een grafische manier te laten zien waar de meeste filmmakers alleen maar op zinspelen. Een van de gruwelijkste scènes uit Fulci's repertoire, dat staat vast.<br />Bovenal is dit een strak, goed geschreven, effectief mysterie, mooi geïllustreerd door Fulci, met een indrukwekkende cast van vaste personages als Barbara Bouchet, Marc Porel (niet erg overtuigend als priester), Tomas Milian en Florinda Balkan (bijtende waanzin als de heks van de stad).<br /><br />Camera Obscura <0xE2><0x80><0x93> 8/10.