Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Gewoonweg afschuwelijk. Het is bijna niet te geloven dat er, met personages en situaties die door Dashiell Hammett worden aangereikt, zo'n ploeterende, passieloze mengelmoes kan ontstaan. Maar dat is televisie voor jou <0xE2><0x80><0x93> tussen de reclame door. Het eerste waarschuwingssignaal klinkt uit de drukte van de herschepping uit die periode, die met grote letters '1928' schreeuwt. Flikkerende auto's en rondrijdende auto's, gleufhoeden en vesten, cloches en illegale jazz (die met de hand wordt gespeeld) <0xE2><0x80><0x93> met al die aandacht voor zinloze, kunstzinnige details worden de belangrijke zaken genegeerd.<br />Net als de helderheid van het verhaal, of de geloofwaardigheid, of het competente schrijven en acteren. De plot zet een van Hammetts agenten Zo wordt de jonge vrouw geïntroduceerd die de Dain-vloek zou dragen (de charmante en talentloze Nancy Addison, die terugging naar soaps waar ze thuishoorde); ze behoort tot een getikte religieuze cultus onder leiding van Jean Simmons en schijnt ook verslaafd te zijn aan 'drugs'; er is ook een Mysterieus Gaseous Drug dat in kamers sijpelt...<br />Maar genoeg. Het schrijven is nooit minder alledaags dan wanneer het de dichterlijke of hoogdravende kant op gaat, en de acteurs papegaaien het na op de enige manier die ze kennen: door grotesk overdrijven. Simmons wordt behandeld als een mindere vorstin uit het oude Hollywood, maar de grande-damebehandeling deugt niet. Om de een of andere reden vindt Hector Elizondo het leuk om (na Coburn) een tweede rol te krijgen die hij kan gebruiken. Andere bekende gezichten komen voorbij, wat weinig goeds doet voor hun cv.<br />De acteurs worden niet eens gefotografeerd om er goed uit te zien; Jason Miller is een bijzonder schrikbeeld, maar extreme close-ups van Coburn zijn ook genadeloos. Coburn heeft deze rol waarschijnlijk aangenomen omdat hij, met zijn snor, een sterke gelijkenis vertoont met Hammett. Hij had meer begeleiding nodig dan dat; niemand heeft hem ook maar de geringste aanwijzing gegeven over hoe hij zijn personage moest spelen, of over de toon van het verhaal, of over hoe de verschillende draden van de plot met elkaar verbonden zijn (dat is niet zo, in elk geval niet in dit verhaal). Dus laat hij zijn grote Chesire-cat-grijns zien, of er nu om gevraagd wordt of niet.<br />De Dain-vloek is op videoband verkrijgbaar, in verschillende lengtes. Voor degenen die roekeloos genoeg zijn om 'het met eigen ogen te zien', is de kortste overbrugging de vriendelijkste van allemaal.