Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor een speelfilm volgt de plot de geschiedenis <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval de geschiedenisroddels. Maar de Chinezen, die het verhaal heel goed kennen door het keer op keer geportretteerd te zien, zouden het anders nooit tolereren. De aandacht voor details is geweldig, vooral voor iemand die Sima Qians verslag in de annalen van de historicus heeft gelezen. Volgens Sima Qian heeft Jing Ke inderdaad een aanslag op Qin Shi Huangs leven gepleegd, op verzoek van de kroonprins van Yan, voor de eenwording. Sima Qian vermeldt expliciet zowel het hoofd van General Fan als de dolk die in de kaart is opgerold, en ook dat de dolk in de koperen zuil is gegooid. Hoewel Jing Ke wordt beschreven als iemand die goed met het zwaard overweg kan, heeft hij het niet gedaan. Jing Ke is niet bepaald de onoverwinnelijke krijger die door Chen Kaige wordt geportretteerd. Jing Ke is inderdaad de zwakste schakel in deze film. In werkelijkheid was hij (weer volgens Sima Qian) een zware drinker en stelde hij zijn bezoek aan Qin zo lang mogelijk uit. Hij bracht veel tijd door met de dames van Yan voordat de kroonprins hem ten slotte wegstuurde. Hij was, kortom, een menselijk wezen en keek niet uit naar de dood, hoewel hij bereid was die te accepteren. Chen Kaiges Jing Ke is bang voor de dood, maar niet voor de zijne. Hij is de klassieke meedogenloze moordenaar die gedesillusioneerd pacifist is geworden. Zijn liefde (of misschien alleen genegenheid) voor een vrouw en zijn medelijden met een paar honderd kinderen die door Zheng levend waren begraven (zelfs na tweeduizend jaar vijandige confucianistische geschiedschrijving beweert Qin Shi Huang dat nog niet, hoewel er een legende bestaat over het feit dat hij 460 confucianen tot aan hun nek heeft begraven om ze vervolgens te onthoofden) zijn genoeg om deze voormalige moordenaar opnieuw te laten moorden. Het melodrama is niet overtuigend en het personage wordt uiteindelijk gewoon saai. Het acteerwerk is niet slecht, maar gezien het karakter niet erg interessant. Wat vrouwe Zhou betreft, in alle verhalen die ik over Qin Shi Huang heb gehoord, is ze nooit ter sprake gekomen. Hoe dan ook, Gong Li is zo beroemd dat de Amerikanen van haar gehoord hebben (dankzij Zhang Yimou) en er moest een liefdesrelatie komen, dus hier is ze. Het is jammer dat haar vertolking bijna net zo houterig is als die van Jing Ke. Ze heeft het veel beter gedaan (in Qiu Ju bijvoorbeeld) als ze subtiel was; hier kan ze nog maar nauwelijks acteren. Maar dit alles is triviaal vergeleken met de buitengewone rol van Li Xuejian als Zheng zelf. Qin Shi Huang is voor de Chinezen eigenlijk wat Miltons Satan voor ons is: aanvaard als een schurk, maar een nobele schurk. De prestaties van Chen Kaige stralen een ontzag uit over een afstand van tweeduizend jaar tot in het heden, en Li weet zijn angstaanjagende wil te vangen zonder zijn menselijkheid te compromitteren. Li's acteerprestaties zijn voldoende, maar de omvang van de film is groot, hoewel de fotografie opzettelijk saai is. Hij voelt inderdaad stokoud aan. De score is voldoende, nauwelijks ontroerend te noemen, maar zeer geschikt voor de actie. Hoewel ik de film maar één keer heb gezien, vind ik dat Chen Kaige meer lof verdient voor zijn camerawerk dan andere recensenten hem hebben gegund. De openingstitels zijn opbeurend. Als het gemiddelde vijf sterren is, geef ik er nog drie voor de acteerprestaties van Li Xuejian en Chen Kaige als acteur, schrijver en regisseur.