Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Vraag duizend mensen wat de grootste onbedoelde komedie aller tijden is, en ze zullen je bijna altijd Battlefield Earth of Plan 9 Uit het Heelal vertellen. Ze hebben het mis. De Amerikaanse Ninja heeft die twee sukkels om een aantal redenen in elkaar geslagen, niet in de laatste plaats een script dat duidelijk niet goed was doordacht. Hoewel ik de B-filmindustrie volledig steun om slonzen als Michael Dudikoff aan het werk te houden, zou een beetje werk aan het product een heel eind zijn gekomen.<br />Voor degenen die het een moer kan schelen, zullen mijn volgende alinea's belangrijke delen van de plot onthullen. Als we eerst wat achtergrondinformatie krijgen over de held in kwestie, krijgen we te horen dat zijn geboortedatum, naaste verwanten, ouders enzovoorts allemaal onbekend zijn. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik verwacht dat het Amerikaanse leger de gegevens over zijn personeel wat serieuzer neemt. Ze slagen er ook in om de continuïteit van de data behoorlijk te verknoeien, hoewel ik me niet kan herinneren welke data precies verknoeid zijn en wanneer. Dat is eigenlijk een van de minder opvallende tekortkomingen van de Amerikaanse Ninja's.<br />Er is al eerder op gewezen, maar een veelvoorkomende fout die in veel vechtsportfilms wordt gemaakt, is dat als onze helden worden geconfronteerd met grote aantallen tegenstanders, genoemde tegenstanders ze een voor een aanvallen. Meer recente films, zoals The Matrix Reloaded, tarten deze conventie, maar in zo'n beetje elke film uit de jaren tachtig schreeuwt het publiek: 'Hé, waarom vallen jullie niet allemaal tegelijk aan??'. Films over krijgskunst zijn meestal veel indrukwekkender als de gevechten uitgebreider zijn dan één op één.<br />De centrale premisse was oorspronkelijk een grap, maar in het licht van recente gebeurtenissen waarin het Amerikaanse leger een menigte opstandelingen niet kan vermorzelen omdat ze niet willen delegeren aan de specialisten, lijkt het merkwaardig ironisch. Phillipino-rebellen stelen wapens van de plaatselijke divisie van het Amerikaanse leger om ze aan rijke klanten te verkopen. Het doet er niet toe dat zo'n diefstal het leger ertoe zou aanzetten de plaatselijke zakenlieden die verantwoordelijk waren, of zelfs maar geloofden dat ze verantwoordelijk waren, een rectaal examen in de lucht af te nemen, dit is per slot van rekening een goedkope actiefilm uit de jaren tachtig.<br />Maar verreweg het grappigste deel van de film is de climax. Terwijl Joe en Jackson van poseren en vechten een kunstvorm maken, beginnen de kwaadaardige Ninja's zonder aanwijsbare reden te ontploffen. Ik ben het met een vorige commentator eens dat deze film de Ninja Holocaust had moeten heten, want ik durf te wedden dat er in totaal minstens driehonderd kwaadaardige Ninja's tijdens de looptijd van de film zijn gesprongen. Daar komt nog bij dat de _Black Star Ninja_ begint te vechten met raketwerpers, laserstralen en allerlei belachelijke instrumenten die niet alleen slecht zijn uitgedacht, maar ook nog eens heel slecht worden uitgevoerd. Je zult nooit een laserstraaleffect zien dat er goedkoper uitziet.<br />Wat het allemaal nog mooier maakt, is dat de film zichzelf zo verdomd serieus neemt. Tijdens de scène waarin Joe zijn oude mentor weer ontmoet, daag ik de kijker uit niet te lachen om de afschuwelijke dialoog. Niet dat ik moderne practioners van het ninjitsu ken, maar het logische deel van mijn verbeelding kan maar moeilijk geloven dat ze ooit in hun geschiedenis zo hebben gesproken. Ik verwacht half en half dat de oude man tegen Joe zal zeggen dat hij zijn mannelijkheid moet bewijzen door zijn eigen hoofd af te hakken met een botte plastic lepel.<br />Al met al heb ik de Amerikaanse Ninja een 1 gegeven. Dat is een speciale score in mijn systeem, want hij is gereserveerd voor de ergste, meest weerzinwekkende, meest aanstootgevende films die ik ooit heb gezien, of films waar ik om moet lachen zonder dat ik de moeite neem om het te proberen. De Amerikaanse Ninja is beslist een voorbeeld van het laatste.