Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De geschiedenis en de ervaring van de afgelopen decennia hebben ons laten zien dat intellectuelen die over seks praten over het minst sexy en minst intellectueel zijn wat je kunt doen, maar dat was in 1986 nog niet zo duidelijk. Het idee in deze film is dat deze personages een onverzadigbare drang hebben om troost, geborgenheid en genot te vinden in seksuele handelingen, en dat is in feite het ongezonde motief dat hen voor zichzelf zo onverdraaglijk maakt <0xE2><0x80><0x93> wat ze voor zichzelf verbergen met meer seks. Deze drang is verbonden met 'het verval van het Amerikaanse Rijk', zoals verwoord in een vroeg interview in de film.<br />Het idee is dus dat relatief verachtelijke mensen over seks praten, en dat uit die gesprekken zou moeten blijken hoe verachtelijk ze als mensen zijn. Arcand geeft de film in elk geval kracht en vaart door interessante dingen met de camera te doen, zoals het isoleren van de meeste personages in een enkel beeld, waardoor hun ultieme eenzaamheid wordt onthuld, en het snel tussen hen doorsnijden, waardoor wordt aangetoond dat ze eerder met elkaar in oorlog zijn dan dat ze het met elkaar eens zijn. En Arcand moet toegeven dat dit zo'n beetje het intellectuele leven is, een constante strijd met andere intellectuelen om op te vallen, zelfs als iedereen weet dat opvallen betekent dat je alleen staat. Het is ook precies het soort mentale gepolijstheid in dialogen en verwijzingen naar mensen als Susan Sontag dat arthousefilms zo impopulair maakt bij de populistische bioscoopbezoekers. Al met al neem ik het toch maar aan <0xE2><0x80><0x93> het heeft zijn plaats in het type mensen dat de personages zijn <0xE2><0x80><0x93> het is alleen niet echt interessant of belangrijk voor iemand die die personages niet is.<br />-PolarisDiB.