Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Here on Earth' van Mark Piznarski is het record voor een film die in 96 minuten het meest gerecyclede materiaal bevat. Letterlijk alle trucages, clichés en bekende plotelementen zitten erin; er is gewoon niets unieks, origineels of nieuws aan. God, wat een kwellende film om naar te kijken; ik wou dat ik de film vorig jaar tijdens de première had gezien, dan had hij op mijn slechtste lijst van het jaar kunnen staan. Dit is het soort film waarin het verhaal meteen duidelijk wordt en vanaf het begin bergafwaarts gaat, en het ergste van alles: serieus wordt genomen. Het is duidelijk een van de afschuwelijkste, pijnlijkste films van de laatste tijd.<br />'Hier op Aarde' is een tiener-hartstochtelijke film, dus moeten er een paar van Hollywoods meest gewaardeerde jongemannen in voorkomen die aantrekkelijk en onervaren genoeg zijn om een rol in zo'n slechte film als deze te accepteren. Chris Klein en Josh Hartnett passen in die wisselende omschrijving en nemen de hoofdrollen stormenderhand. Klein speelt Kelley, een arrogante en onbeschaamde student met een rijke vader (cliché nummer één). Hij moet afstuderen als afscheidsredevoerder en naar de Ivy League-universiteit gaan, in de voetsporen van zijn vader (Stuart Wilson). Dit zorgt voor het 'Ik wil je leven niet'. Het is een cliché waarin de vader het leven van zijn zoon probeert te beheersen, terwijl de zoon zich opstandig verzet. Voeg daar nog eens Kelleys overleden moeder aan toe, die een tijdje geleden zelfmoord heeft gepleegd. Wanneer zijn vader met een andere vrouw thuiskomt, stelt hij zijn bedoelingen op brute wijze in twijfel (het cliché 'niemand kan de plaats van de moeder innemen' is nummer twee).<br />Josh Hartnett speelt Jasper, een personage dat zich aan de andere kant van de maatschappij bevindt dan Kelley. Zijn familie heeft een restaurant in de buurt. En dan komt zijn grote liefde, Samantha Cavanaugh (Leelee Sobieski) binnen, een serveerster in de diner die voor haar zus invalt (die geen enkel doel heeft in plaats van de volgende scène te regisseren) als Jasper en Kelley zich als kinderachtige imbecielen gedragen door met hun auto's te racen en (o nee) het restaurant binnen te rijden, waar het in brand vliegt. (Conflicten tussen de rijken en de armen zullen als cliché nummer drie tellen.)<br />De mislukte autoachtervolging brengt zowel Kelley als Jasper in een gekunsteld en plausibel conflict. Ze krijgen problemen met de wet, maar omdat deze film de behoefte voelt om te bestaan, geeft de plaatselijke rechter hun een alternatief voor gevangenisstraf: ze moeten samenwerken om het restaurant weer op te bouwen. In de zomer werken de twee jongens hard om sterk te worden en mooi bruin te worden. Samantha's oog valt op Kelley, en de romantische vonken vliegen over en weer. Jasper is jaloers, maar wil het beste voor zijn ware liefde (cliché nummer vier). Haar ouders (Annette O'Toole en Bruce Greenwood) keuren haar kleine romantische driehoeksverhouding af (cliché nummer vijf), maar ze gaat zonder er verder bij na te denken door met Jasper. Haar vader is toevallig ook de plaatselijke sheriff, wat een verrassing (en dan tel ik dat melodramatische snufje cliché nummer zes mee).<br />De geënsceneerde romantische gevoelens tussen Kelley en Samantha tellen als cliché nummer zeven. Maar Samantha's relatie met Jasper is nooit gedefinieerd, dus hoe kan er dan sprake zijn van romantische spanning? Als de film een rol gaat spelen in Samantha's keuze tussen de twee jongemannen, dan moeten we beide personages van beide kanten zien. De film laat Jasper zien als afleidingsmanoeuvre voor haar'rechtmatige liefde', Kelley. Het is duidelijk dat Jasper echt van haar houdt, maar het is ook duidelijk dat zij niet van hem houdt. Dit slacht de romantische spanning in het begin van het verhaal volledig af.<br />Leelee Sobieski doet hier geen kwaad; maar haar charme en vriendelijke optreden passen niet bij een dubbelhartig personage als Samantha. John Hartnett is ook geschikt voor de rol van Jasper, maar in de film heeft hij niets anders te doen dan kibbelen met Kelley. Chris Klein krijgt hier de kans om naam te maken; hij besteedt een groot deel van de film zonder shirt aan, bezweet en overwerkt. Jammer genoeg laat hij zijn acteertalent niet zien, misschien omdat hij er heel weinig van heeft. De bijrollen hebben veel meer talent. Bruce Greenwood levert de beste prestatie in de film, maar heeft lang niet genoeg tijd op het scherm om iets anders dan een paar korte momenten te redden. Ik heb ook genoten van de rol van Stuart Wilson, die perfect past bij de rol van een rijke, dominante vader met een hoge sociale status.<br />Dan buigen we ons over Samantha's knieprobleem, precies een uur en tien minuten nadat de film is begonnen (nog een spoiler voor de boeg). Wat is dit, ze heeft een ernstige, ongeneeslijke ziekte (ook een trucje in de film, ongeveer nummer acht). Haar ongeneeslijke ziekte brengt de twee concurrerende jongemannen als vrienden bij elkaar, nou ja, ik denk tenminste dat de film dat wilde laten zien, dat het verlies van iemand van wie twee nemeses houden hen bij elkaar kan brengen (cliché nummer negen).<br />Klein repeteert zijn afscheidsrede om te laten zien dat zijn personage meer dan een oppervlakkig stereotype is, maar we hebben dit al zo vaak gezien dat ik liever een rijk karakter zou zien dan een diep sentimentele man die zijn werkelijke gevoelens verbergt (cliché nummer tien, eh, was het er tien?). De conflicten tussen Kelley en Jasper zijn wanhopig en onnozel; een 'je moeder' Er is een herhaling van 'Armageddon' als Samantha en Kelley languit op een open veld liggen, geil als de pest, terwijl hij langzaam zijn vingers om haar lichaam beweegt en de namen van de Amerikaanse steden opnoemt (waarom zou hij dat niet nummer elf noemen?). De film gebruikt alcohol als middel om de romantische spanning te vergroten: een dronken Kelley zet zichzelf voor schut nadat hij ruzie heeft gekregen met Jasper, Samantha's date, maar de volgende dag zegt hij dat hij alleen nog maar wil dansen (clichénummer, o nee, ik raak de tel kwijt).