Wat is het sentiment van de recensie?

Als in een flashback verteld, begint de film in 1989 met Charlie die een prijs krijgt voor zijn rol in de nederlaag van het communisme. Ik moet toegeven dat de moed me in de schoenen zonk bij de gedachte dat ik weer een ernstig, ietwat saai en te lang levensverhaal zou moeten aanhoren. Ik had het helemaal mis, want die korte scène is de saaiste scène van de hele film.<br />De film zit vol onderhoudende en amusante scènes en sprankelende dialogen op de meest onverwachte plaatsen. De volgende scène na de uitreiking van de prijzen is Charlie in een hot-tub met een paar naakte vrouwen en een jongen die hem probeert over te halen om te investeren in een tv-programma. Een andere tamelijk amusante scène is ongeveer drie kwart van de film bestaat uit Charlie, een groep van zijn nogal sexy secretaresses, Phillip Seymour Hoffmans CIA-man en een fles whisky. Wat de dialoog betreft, wat dacht je van deze regel: 'De senator zegt: Hij kan ons leren typen maar niet leren Tieten te laten groeien.' Oké, ik weet dat het schooljongensachtig is maar de film is doorregen met geweldige dialogen.<br />Wat de uitvoeringen betreft, nou Phillip Seymour Hoffman steelt zoals gewoonlijk elke scène waarin hij voorkomt. Hanks is oké maar verrassend genoeg was Julia Roberts verrassend genoeg toch heel goed in de rol van een nogal excentrieke Texaanse oliemiljonair.<br />Charlie Wilson' 's War is een van de beste niet-musicalische biopics in lange tijd, en bovendien is het een zeldzame film die zowel vermaakt als amuseert.