Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een oude donkere-huisfilm. Een jong stel sluipt rond in een vreemd landhuis waarvan wordt gezegd dat het door Satan wordt gerund, waar ze de een na de ander van een slecht bij elkaar passende ploeg tegen het lijf lopen: een dame in nood, een aap, een aapmens, een lilliputter, verschillende vreemd uitziende mensen en (om de een of andere reden) twee Chinezen. Ze komen terecht in een troonzaal waar de held een soort 'Price Is Right'-wedstrijd moet spelen waarbij hij zeven treden op moet klimmen met zeven verlichte voetafdrukken; vandaar de titel. Naar mijn smaak is het te veel van hetzelfde. Het rondsluipen door de gangen van het huis is een tijdje amusant, maar wordt dan eentonig. Vergeleken met Harold Lloyd of Buster Keaton of Laurel and Hardy die in twee delen hetzelfde doen, is het niet echt grappig. Het is ook niet angstaanjagend, en dat was blijkbaar ook niet de bedoeling: het huishouden is te absurd. De meeste films in dit genre balanceren de komedie op het randje van een echte dreiging, en meestal ook op het randje van twee <0xE2><0x80><0x93> het ene waarvan de personages geloven dat het echt is, en het andere waarvoor het een dekmantel is. Hier kan de dekmantel niet serieus worden genomen, en hetzelfde geldt voor de dekmantel. Er komen een paar momenten van lol uit de mix, maar het is nogal zwaarmoedige lol. De roman waarop de film was gebaseerd, was een rechttoe rechtaan thriller, en ik denk dat hij beter rechttoe rechtaan had kunnen spelen <0xE2><0x80><0x93> en dat zou nog steeds kunnen.