Is deze recensie positief of negatief?

Een film die onder vooroordelen en vooroordelen bedolven wordt <0xE2><0x80><0x93> _It's a remake! Doris Day speelt erin! Ze zingt!_ <0xE2><0x80><0x93> Hitchcocks tweede versie van 'The Man Who Knew Too Much' is zijn minst populaire film, en op zichzelf al een meesterwerk op zich.<br />Dit is, in meer dan één opzicht, de film van Doris Day. Niet alleen levert ze de beste prestatie van haar carrière, meer dan James Stewart, maar de hele film is subtieler gestructureerd rond haar personage in plaats van rond het zijne. Dit is tenslotte een film waarin muziek zowel motief als plot is. Welke casting is beter dan de populairste zangeres van haar generatie? Jo McKenna heeft haar carrière op het toneel opgegeven om zich met haar man te settelen en hun zoon op te voeden. Dat lijkt een gezamenlijke beslissing te zijn en ze lijkt niet ongelukkig te zijn. Maar kijk eens naar de manier waarop Stewart haar in de paardenwagen plaagt over haar zorgen over Louis Bernard, waarmee hij impliceert dat ze jaloers is dat Bernard haar geen vragen over haar carrière heeft gesteld. Dit is duidelijk een terugkerende grap tussen hen <0xE2><0x80><0x93> ze reageert met een 'háááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááá Nadat hun zoon is ontvoerd, staat Stewart erop haar eerst te verdoven voordat hij haar het nieuws vertelt. Dit is een wrede scène, briljant gespeeld door beide acteurs, die de onevenwichtigheid in hun huwelijk illustreert <0xE2><0x80><0x93> hij probeert haar reacties te beheersen en te bedwingen, waarbij hij in wezen zijn professionele kennis gebruikt om haar stem in het huwelijk te onderdrukken, net zoals zijn medische carrière haar zangcarrière heeft onderdrukt.<br />De kracht van die stem wordt gedemonstreerd in de reeks van de Ambrose-kapel, waar ze moet heersen in de door en door geoefende helderheid en volume om op te gaan in de congregatie van vrouwelijke sloofjes <0xE2><0x80><0x93> ze dienen bijna als waarschuwing voor wat er van haar zal worden als ze haar talent blijft onderdrukken. In de Albert Hall is het haar behoefte om het uit te schreeuwen, om die indrukwekkende longen te gebruiken, die een man het leven redt, en in de finale van de ambassade zijn het haar talent en haar reputatie die hen in staat stellen hun zoon op te sporen. Daarentegen werkt al Stewarts mannelijke activiteit averechts <0xE2><0x80><0x93> zijn bezoek aan de taxidermist loopt op niets uit, hij wordt in de kerk achtergelaten terwijl alle anderen naar de Albert Hall gaan, en zijn inspanningen daar slagen er alleen maar in om de moordenaar te laten vermoorden, waardoor de politie mogelijk nuttige informatie wordt onthouden. Pas wanneer zijn handeling gepaard gaat met de stem van zijn vrouw, om Hank uit de ambassade te redden, slaagt hij er echt in om iets nuttigs te doen. 'Que Sera Sera' fungeert in plaats van dat het Day de kans geeft om te zingen, als het eerste muzikale element in de film, dat een voorbode is van de nachtmerrie die de McKenna's op het punt staat te overspoelen; 'de toekomst is niet aan ons', inderdaad. Het bereidt ook keurig de weg voor de finale, waarin de hechte band tussen moeder en zoon door middel van muziek Doris in staat zal stellen de boel te redden.<br /><br />De beroemdste scène van de film maakt van muziek het hoofdonderdeel <0xE2><0x80><0x93> de aanloop tot de moordaanslag in de Albert Hall. Deze lange, woordeloze reeks is misschien wel het meest buitengewone wat Hitchcock ooit heeft gemaakt, de ultieme uiting van zijn overtuiging dat films verhalen moeten zijn die visueel worden verteld. In deze reeks zien we mensen gesprekken voeren, maar we horen nooit een woord van wat ze zeggen. Dat is ook niet nodig <0xE2><0x80><0x93> de beelden zeggen alles. Het is ook zijn meest verfijnde, spannende reeks, met stukken die langzaam op hun plaats vallen naarmate de muziek zich ontwikkelt. De montage is ongelooflijk strak, perfect afgestemd op de muziek. Er is geen lijst die van zijn plaats komt <0xE2><0x80><0x93> alles wat niet rechtstreeks met de moord te maken heeft, geeft de kijker een gevoel van de omgeving, de geografie waarin dit alles zich afspeelt. Het gaat langzaam, maar aan het eind is de spanning bijna ondraaglijk. Als Jo gilt, is dat niet alleen een opluchting voor haar, maar ook voor het publiek.<br />De opname van de Ambrose Chapel is geestig en vooral effectief voor iemand die een dienst heeft moeten bijwonen in een bijzonder sobere non-conformistische kerk. De opname van de Embassy lijkt een beetje vlak na die van de Albert Hall die aan de eerste keer voorafging, maar de tweede keer lijkt eigenlijk effectiever, met de laatste rondgang onder bedreiging van een pistool, waarbij het schitterende gebruik van Days zang op de achtergrond goed tot zijn recht komt, wat doet denken aan de muziek-als-omgevingsgeluid in 'Rear Window'. De muziek als geheel is subtiel, waardoor de muziek van de bronnen op het scherm goed op de voorgrond komt. <br />Bernard Miles is een onopvallende schurk, een beetje banaal, maar met een droge humor. Hij wordt overschaduwd door Brenda de Banzie als zijn vrouw, die op het randje van sinister en sympathiek balanceert. Kijk maar naar de manier waarop ze een sigaret rookt terwijl haar man de moordenaar voorbereidt <0xE2><0x80><0x93> haar houding is die van een echte gangstermeid, in tegenstelling tot haar uiterlijk van een vrouw uit Midden-Engeland, maar ze heeft duidelijk een zachte kant, en mogelijk ook moederlijke gevoelens voor Hank.<br />Stewart is uitstekend, hoewel, als Hitchcock hem echt altijd heeft gecast als 'iedereen', zoals de dochter van de regisseur schijnt te denken, dan bevestigt dat dat Hitchcock een cynische kijk op zijn publiek had. Stewart speelde een hypocriete intellectueel die de fascistische ideologie omhelst in Rope, een voyeur die zijn vriendin mishandelt in Rear Window en een obsessieve necrofiel in _Vertigo_. Day is zonder meer fenomenaal. Kijk maar naar haar reactie op het nieuws dat haar zoon is ontvoerd <0xE2><0x80><0x93> ze overdrijft nooit iets, maar ze doet het ook niet af. Dit is een van Hitchcocks emotioneel meest effectieve films. Hij laat ons nooit vergeten wat er voor de McKenna's op het spel staat; ze voelen zich de meest volledig menselijke van al zijn hoofdpersonen.