Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een van de vele verhalen uit de tijd van de zeevaarders uit die tijd, met het extra onderscheid (hoewel op zichzelf niet uniek) van een vrouwelijke boekanier in het middelpunt. In het begin lijken beide hoofdrollen van Jean Peters en Louis Jourdan misschien misplaatst, maar uiteindelijk groeien ze aardig in hun rol, ongetwijfeld dank zij de getalenteerde spelers (Herbert Marshall, Thomas Gomez en James Robertson Justice) die hen steunen. Met zijn fluwelen stem is Marshall, anders dan anders, gecast als de verplichte filosofische zuiplap van een dokter, en Gomez is passend groter-dan-het-leven als Zwartbaard de Piraat. Debra Paget speelt de vrouw van Jourdan, die zich de jaloerse woede op de hals haalt van de kwajongensachtige titulaire figuur in wie Jourdan de eerste liefdespijnen wakker maakt (die hem echter niet de af en toe voorkomende geseling of zwaardwonden besparen). Tussen twee haakjes, de film was de tweede buitenaardse samenwerking van Jourdan en Paget in één jaar, na Delmer Daves _de vogel van het paradijs_. Het directe gevolg van deze onverwachte verzachting van Anne-Annes karakter is dat ze ruzie krijgt met de bemanning van Blackbeard-schepen en haar onwaarschijnlijke De energieke regie van Jacques Tourneur en de grandioze score van Franz Waxman zorgen voor een bovengemiddelde inspanning die in een hoog tempo wordt uitgevoerd. Tourneur had trouwens al in het genre gediend met het superieure voertuig van Burt Lancaster, THE FLAME AND THE ARROW (1950). Zoals gebruikelijk bij klassieke technicolorproducties geeft de cinematografie de film een weelderigheid die verkwikkend is. Tussen haakjes, er worden voor deze film verschillende looptijden gegeven (81 of 87 minuten) en, voor de goede orde, de versie die ik heb gezien was de kortste.