Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Zes maanden nadat sprinter Laura van de middelbare school tijdens een wedstrijd om het leven komt, begint een moordenaar de rest van het atletiekteam te vermoorden met een verscheidenheid aan sportattributen als wapens: dat is de maffe plot van de slasher uit het begin van de jaren tachtig, een matte toevoeging aan het genre die heel weinig stijl, originaliteit of fatsoenlijke bloederigheid biedt.<br />Wat het echter wel oplevert, zijn een paar verbluffend afschuwelijke muzikale intermezzo's, een paar bekende gezichten (waaronder een vroege verschijning van scream-queen Linnea Quigley) en een paar naaktscènes (een vereiste voor elke slasherfilm!).<br />'Vergeet dus de doodsscènes - die zijn lam en nogal bloedeloos - en geniet in plaats daarvan van de film.' De film wordt gekenmerkt door de meest memorabele elementen: de snelle montage die migraine en epileptische aanvallen kan veroorzaken; de rollerdisco, die vergezeld gaat van een langdurig rocknummer, Gangster Rock, gespeeld door de onvergetelijk afschuwelijke Felony; een geïmproviseerde jamsessie door de leerlingen van de school; Christopher George, die zich uitslooft als coach Michaels, die de boel belazert; en de ranzige muziekleraar die achter zijn vrouwelijke leerlingen aanzit (die hem om de een of andere reden onweerstaanbaar vinden?!?!)<br />Tegen het eind van de film wordt de actie wat levendiger, met de ontdekking van de afgeslachte kinderen onder de tribunes en een nogal bizarre scène waarin Laura' Het is allemaal veel te laat op de dag om deze film te redden van de middelmatigheid.