Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Cam Archers lyrische Bobbycrush grijpt brutaal in in de desoriënterende caleidoscoop van puberaal verlangen met een weelderige weergave (door Aaron Platt prachtig gefotografeerd) die meer sfeer dan verhaal heeft. Bobbycrush, die ergens tussen documentaire en droom in zit, doet denken aan de vindingrijkheid van de vroege Todd Haynes en het levendige hyperrealisme van Gus van Sant. Met lef, glamour en hartzeer is het een soort filmequivalent van Sonic Youth die kauwgompop speelt.