Is deze recensie positief of negatief?

In de eerste twintig minuten worden we overspoeld door verschillende sterk geportretteerde emoties: een verstikkende en aanmatigende moeder heeft een heftige ruzie met haar 40 jaar oude dochter; de liefde van een pianolerares (en muziekleraar) voor haar leerlingen wordt uitgedrukt in een niet aflatende kritische beoordeling; de vreugde dat muziek zowel de luisteraar als de artiest kan inspireren. Binnen deze korte tijdsspanne worden onze zintuigen op overtuigende wijze belaagd door zeer echte personages. We worden ook overspoeld door krachtig uitgevoerde muziek en zien het verschil tussen grote en middelmatige prestaties met veel aandacht voor nuances. Alleen al dit materiaal zou de basis hebben gevormd voor een uitmuntende film met een wijdverbreide aantrekkingskracht. Maar de trend in de Franse filmwereld, wat die ook moge zijn, gaat dieper en onderzoekt de onderdrukte seksualiteit van de lerares, de uiting van seksuele vrijheid en de daaruit voortvloeiende ontreddering binnen een context van gepassioneerde aantrekkingskracht, en de onvermijdelijke cyclus van echte mishandeling. We worden aangetrokken door haar lijden en vragen ons, althans in het begin, af hoeveel lijden te maken kan hebben met de verdienste van een genie, met name van de componisten die ze bewondert. De pianolerares bevat beeldende dialoog en afbeeldingen van seks en wreedheid in scènes waar sommige mensen liever niet naar kijken. De scènes zijn essentieel voor de dilemma's die de film probeert op te roepen en kunnen dus nauwelijks gratuit genoemd worden. Het mag dan een geweldige film zijn, maar voor het grote publiek is het dat niet.