Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Mishima <0xE2><0x80><0x93> een leven in vier hoofdstukken is naar mijn mening tot op de dag van vandaag de beste film van Paul Schrader. Mesmeriserende cinematografie, vergezeld van een mystieke muziek van Philip Glass, verleende een compleet magisch aura aan het verhaal van een van de grootste Japanse romanschrijvers, wiens originaliteit en pittoreske verhaallijn prachtig worden weergegeven in deze film. Als ieder begaafd personage had Mishima te kampen met ernstige zelfconflicten, waarvan de belangrijkste het conflict was tussen de 'pen en een zwaard', zoals de regisseur het in zijn laatste hoofdstuk stelt, of de strijd tussen de gevoelige dichter met homoseksuele gevoelens, die leeft in een berucht mannelijke samenleving met eeuwenlange krijgstradities, waardoor de kloof tussen de gevoelige en de militante traditionele kant van Mishima zelf groter wordt. Alle films van Schrader (en de films waarvoor hij de scripts schreef) zijn in wezen verhalen over het innerlijke conflict van een man die niet thuishoort in de omgeving waarin hij leeft. Dat geldt ook voor Mishima, die, afgezien van zijn Japanse militaire opvoeding, is opgevoed met liefde voor theater en woorden. Zijn verscheiden bestond uit beide belangrijke punten in zijn leven, het ging om woorden en een theatraal einde in een lang, lang stuk. Zo'n film als deze komt maar af en toe voor en de meeste zullen een heel leven moeten wachten om deze schoonheid te bereiken.