Wat is het sentiment van de recensie?

De oorspronkelijke GRUDGE (de oorspronkelijke Amerikaanse remake) leverde verrassend genoeg zo'n beetje alles op wat je met een spookfilm kon bereiken. Het had spanning, een donkere en sombere sfeer, een paar goede schrikeffecten en een paar echt enge beelden. DE GRUDGE 2 probeert al deze technieken uit, maar faalt uiteindelijk en laat ons alleen maar dezelfde oude dingen zien die we in de eerste film hebben gezien, evenals een rommelige verhaallijn die voortdurend van Tokio naar Californië overschakelt. Het begint in Tokio met een paar schoolmeisjes die het huis binnendringen, dat nu zwaar is afgezet met een stuk politielint. Een van hen komt oog in oog te staan met een soortgelijk spookmeisje dat met grote ogen in een kast gevangenzit. Ze komt eruit, schreeuwt als een bezetene en ze rennen allemaal weg. Vervolgens gaan we door naar Amerika, waar Karens zus door hun moeder naar Japan wordt gestuurd om haar op te sporen en mee naar huis te nemen. Uiteindelijk komen we terecht in een heel bekend verhaal over een nieuwsgierige jongen en een meisje die de geschiedenis van een mysterieus huis onderzoeken. We gaan heen en weer tussen de meisjes vanaf het begin, die een voor een verdwijnen, en een jongen die's nachts vreemde geluiden hoort in het appartement naast het zijne, en dat alles leidt tot een zeer onbevredigend einde. De 'angstscènes' zijn saai en ineffectief.