Wat voor toon heeft de volgende recensie?

We kennen allemaal stukjes en beetjes van Gullivers reizen. Kleine mensen, ja, tuurlijk. Liliputianen. Reuzen ook, herinneren sommigen van ons zich misschien. Sommigen herinneren zich misschien dat het woord _jojo_ hiervandaan komt. Voor de meeste mensen is dat het laatste.<br />Swifts boek is alomtegenwoordig in schoolbibliotheken. Dat was toen ik het voor het eerst las, en veel mensen hebben het voor het laatst gelezen. Het is verraderlijk luchtig geschreven, zoals veel van de oude avonturenboeken. Kinderen kunnen het lezen. Toch druipt het van de satire, zwart en onverzoenlijk. Dat is iets wat de meeste filmschrijvers volgens mij vergeten als ze deze film aanpassen.<br />Maar deze film herinnert het zich wel. Onze held, Ted Danson, geeft een geloofwaardige en serieuze voorstelling als de wereldaangepaste man die...' Gullivers reizen bekritiseren alles. Theisten, wetenschappers, regering, gewone mensen, etniciteit, de mensheid zelf. Weinigen worden gespaard, en de meeste satire is vandaag de dag nog net zo fris.<br />Hoewel de film zeer trouw is aan het verhaal, waagt hij zich ook aan nieuwe invalshoeken, die allemaal heel goed werken. De filmschrijver verdient alle lof omdat hij zo goed de balans weet te vinden tussen tijd en activiteit (dat wil zeggen, het is niet saai).<br />Productiewaarden gaan veel verder dan een tv-film. Met wat marketing zou deze film het goed hebben gedaan bij de kassa. Alle fantastische werelden die Gulliver bezoekt zijn goed gemaakt, tot in detail uitgelegd en vaak heel grappig, net als Swifts boek. De acteurs zijn allemaal beroeps, aangezien dit een Britse productie is. Mary Steenburgen valt op, samen met James Fox' dokter Bates, de huiveringwekkend wrede dokter die, net als de verpleegster Ratched, alleen maar het beste voor zijn patiënt wil.<br />Dus, een bescheiden aanzoek, als je ooit de kans krijgt om deze film te zien, doe het dan. Het is een echte traktatie.