Wat is het sentiment van de recensie?

De regisseur en FX-man John Carl Buechler hoeft niet veel te doen om me de stuipen op het lijf te jagen; alleen al het zien van zijn naam in de aftiteling is genoeg om me de stuipen op het lijf te jagen.<br /><br />Zijn betreurenswaardige rechtstreekse filmopnamen uit de jaren tachtig stonden op de onderste plank van de horrorafdeling van mijn plaatselijke verhuurbedrijf; twintig jaar later staan zijn dvd's er nog steeds. Het lijkt erop dat hoe meer dingen veranderen, hoe meer ze hetzelfde blijven. Je kunt erop vertrouwen dat de oude jcb wel weer wat nieuws te bieden heeft, ongeacht het formaat en ongeacht de vooruitgang op filmgebied. Een groep vrienden reist naar een afgelegen stad, waar ze de geheime schat van Jeremiah Stone ontdekken, ook wel bekend als de 49-jarige boosaardige, claimende, kannibalistische mijnwerker die halverwege de negentiende eeuw zoveel ellende veroorzaakte. Voor zijn dood vervloekte Jeremiah iedereen die zijn goud zou vinden, en het duurt niet lang voordat de moordenaar met de pikhouweel weer opduikt en de onfortuinlijke schatzoekers van zich afslaat.<br />Met zijn afgrijselijke script, de weinig indrukwekkende make-upeffecten en de Scooby-Doo-achtige schurk is 'The Curse of the Forty-Niner' een typische Buechler-film. Alleen het genre houdt stand: Keren Black, Richard Lynch en John Phillip Law geven deze film alle geloofwaardigheid die je je maar kunt wensen, terwijl de rest van de cast optredens geeft die variëren van slecht tot afschuwelijk (hoewel ik niet de minste ben). Ik zal het Alexandra Ford vergeven, die is echt een lekker ding).<br />Zelfs fans van slechte griezelfilms zullen teleurgesteld zijn, want de meeste vrouwen houden hun kleren aan, en veel van de sterfgevallen gebeuren buiten het scherm (wat waarschijnlijk niet zo erg is, want de sterfgevallen op het scherm zijn zielig).<br />'De vloek van de negenenveertigjarige' is ook een van de namen op een lange lijst van nepfilms voor John Carl.