Wat is het sentiment van de recensie?

Dario Argento is een filmmaker bij wie ik langzaam in de buurt kom, dankzij de iconoclastische inspanningen van Deep Red en Suspiria; hij is geen filmmaker die zich altijd direct druk maakt om dwaze dingen als 'plot'. Dat is misschien zijn enige zwakke punt (maar voor mij is dat duidelijk): hij zal zijn plan voor zijn uitgebreide moordreeksen niet door een kleinigheid als gezond verstand laten verknoeien, aangezien zijn moordenaar(s) door alle mogelijke vormen van onzichtbaarheid heen kunnen breken, tot ze voorbij het punt van de pov-opnamen van voornoemde psychopathische moordenaar komen. Het is hoe dan ook opwindend om een filmmaker dit soort risico's te zien nemen, een zuiver Italiaanse esthetiek die zich een weg baant naar de ziel van een Hitchcockiaanse vervorming (in feite is het interessant om te weten, als je onlangs de korte film van Scorsese hebt gezien waarin hij drie pagina's van een niet-gefilmde Hitchcock-film heeft opgenomen, die ook in een Opera is opgenomen, Argento heeft er bijna twintig jaar over gedaan, waarschijnlijk zonder dat hij de tekst kende). Het is ook ongegeneerd jaren tachtig (cd-spelers en heavy metal en het haar, o hemel!) en met een absurditeit die het des te smakelijker maakt om te slikken.<br />Het verhaal is eenvoudig: er wordt een opera van Macbeth geproduceerd, met gestileerde pyrotechniek en getrainde raven. 'Ja, dat is zo, maar op het laatste moment wordt Betty, gespeeld door Marsillach, vervangen door een getalenteerde nieuwe ster. Maar tijdens de première vindt er een moord plaats <0xE2><0x80><0x93> niet door die moord maar door het vallende licht <0xE2><0x80><0x93> en nu zit de moordenaar achter Betty aan! Ze kan niet naar de politie gaan (hoe kan ze laten merken dat de opera werkelijk vervloekt is?), maar zal dat iets uitmaken voor een moordenaar die niet opgeeft? Je hebt waarschijnlijk wel eens scènes als deze gezien in andere Argento-films <0xE2><0x80><0x93> waarin een meisje achtervolgd wordt door een moordenaar <0xE2><0x80><0x93> maar dit is echt.' Hoe Argento, net als De Palma, zijn scènes construeert en uitvoert, en er een eigen toets van zijn eigen humor aan toevoegt (de uitbraak van de raven om de moordenaar aan te vallen, en de daaropvolgende versie van het aanwijzen in de rij), een soort ala Leone-achtige overdrijving (de kogel door het kijkgaatje in de deur heeft hem waarschijnlijk geïnspireerd tot een gelijksoortig schot in Kill Bill 1), en zelfs sadomasochistische inspiratie met de spelden die aan Betty's ogen zijn geplakt, meer dan eens!<br /><br />Argento haalt zijn actrice door de wringer, en ze is er helemaal voor in, zelfs als de dingen gewoon lijken te gaan over 'wat-het-ook-is' En door middel van dat duistere genre houdt Argento het geweld dik en fris, de spanning ongeveer even groot, met operamuziek die rechtstreeks uit de luidsprekers van een stereo-installatie komt, en een filmer die misschien een paar borrels heeft gedronken (en terecht!) tijdens een paar scènes, zoals ze worden opgenomen en op een hartslag trillen. Het zou rotzooi moeten zijn, maar dat is het niet.' Door de stoere houding van de regisseur werden de grenzen van het genre overschreden en dat ondanks een dwaas einde <0xE2><0x80><0x93> dwazer dan alles wat eraan vooraf was gegaan (dank je, kleine hagedis) <0xE2><0x80><0x93> en een poging om de vloek van Macbeth te verbreken, die helaas niet in het echte leven leek te gebeuren op de set van Opera.