Wat is het sentiment van de recensie?

Als je behoefte hebt aan die plotselinge kick die alleen seksfilms van eind jaren zestig/voorheen zeventig euro kunnen geven, kijk dan niet verder dan je neus lang is! De oefening van tv-regisseur Schivazappa in psychedelische porno (van het zachte soort) mag dan niet algemeen worden beschouwd als een klassieker in zijn soort, maar het slaat veel bekendere titels uit als Tinto Brass, Jess Franco en Joe d'Amato. Radley Metzger was in ieder geval de eerste die er zo aan toe was toen hij dit prachtig verknipte nummertje oppikte voor de Amerikaanse distributie via zijn bedrijf Audubon. Fantastische cinematografie (fatsoenlijke symmetrische composities) kan kreten van 'pretentieusheid' uitlokken. Dagmar Lassander (onsterfelijk als de verdwenen zaadverkoopster uit Lucio Fulci's huis bij het altaar) heeft er nog nooit zo exquis uitgezien als hier, met haar subtiele portrettering van de onschuldige (?) onderzoekster die gegijzeld wordt door de krankzinnige hospik Philippe Leroy (met alle favorieten van de kunstwereld in zijn naam, vraag je je af of hij wel zo goedgehumeurd is om deze op zijn c.v. te noemen) terwijl hun aanvankelijk gewelddadige'relatie' omslaat in een sm-achtig liefdesverhaal. Niets is echter wat het lijkt in deze zieke en fantasierijke juweel van een film met een aantal echt erotische momenten die met een verrassend minimale naaktheid tot stand zijn gekomen. Ikzelf was volledig verbijsterd en betoverd door de manier waarop Schivazappa ervoor koos om tijdens één scène orale seks voor te stellen (dat mag je zelf uitzoeken...) en Lassanders in gaas gehulde boogie-woogie bij een onmogelijk hip nummer uit de jaren zestig zou iconisch moeten zijn geworden op een manier zoals die van Sylvia Kristel in die rieten stoel in haar EMMANUELLE-tijd. Misschien ken je deze film nog niet, maar geloof me, als je hem eenmaal gezien hebt, vergeet je hem nooit meer!