Wat is het sentiment van de recensie?

Leni Riefenstahl zou zich schamen voor de walgelijke propaganda die Moore 'humor' probeert te noemen. Dat deze film, en Moores andere uitvluchten, daadwerkelijk bewonderaars aantrekken, bewijst dat het helaas mogelijk is om mensen de hele tijd voor de gek te houden.<br />Laten we eens kijken of we buitenlanders kunnen sarren. Laten we eens kijken of we verouderde fabrieken kunnen ophemelen. Laten we eens kijken of we iets kunnen toevoegen aan het totaal aan haat in de wereld. Laten we eens kijken of we kunnen doen alsof we grappig zijn. Laten we eens kijken of we de geïsoleerde Charles Lindbergh kunnen overtreffen. Het enige wat Moore mist in vergelijking met Lindbergh is een medaille van G<0xC3><0xB6>ring.<br />Toegegeven, in deze film had Moore iets van zelfverachting. In deze film bespot Moore Roger Smith, president-directeur van General Motors, als een afstandelijke, onverschillige elitist. Dat had Moore in 1989 kunnen doen, maar nu Moore zich heeft overgegeven aan het afstandelijke, onverschillige elitisme heeft deze karakterisering van Roger Smith een ironisch tintje. Wie zou er echt niet liever Rogers maatje zijn dan dat van Michael Moore?