Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Wat-ho! Deze is echt goed. Ik zeg: echt goed, ouwe jongen. Of moet ik zeggen: ouwe boon? Mijn kennis van de Britse terminologie is een beetje stoffig. Hoe dan ook, mijn motorlaarzen en ik liepen deze vertoning binnen zonder dat we Wallace en Gromit eerder hadden gezien. Ik kan tot mijn genoegen zeggen dat mijn laarzen en ik naar buiten liepen, blij dat we kennis met ze hadden gemaakt.<br />Hoewel niet zo toegankelijk voor volwassenen als Toy Story, slaagt W & G er toch in om slim genoeg te zijn om de volwassenen een beetje humor te bezorgen die zeer zeker over de hoofden van de jonge kinderen zal vliegen, die het te druk hebben met bulderen om te merken dat er iets mis is. Ik raad je ten zeerste aan om altijd goed op te letten als je boeken of woorden op het scherm ziet, want er zijn altijd wel een paar woordgrapjes die je over het hoofd ziet als je niet oplet. Mijn favoriet is een boek over monsters dat het Monster van Loch Ness 'toerist trappus' noemt. Als je ooit hebt gezegd: 'Ik kan me echt inleven in Kevin Federline', of als je gewoon analfabeet bent, zul je niet alleen deze grappen over het hoofd zien, maar zul je waarschijnlijk ook je tijd moeten besteden aan het leren lezen in plaats van naar de film te gaan. Beschouw dit maar als een mededeling van de overheid.<br />Het meest indrukwekkende aan W & G is de kleianimatie. Dankzij het saaie proces duurde het 5 jaar om de film af te maken! Volgens de persberichten waren er dagen dat het optimale doel was om slechts 10 seconden van de voltooide film te maken. Mensen, soms kost het me moeite de motivatie te vinden om te reageren op een handvol e-mails of foto's toe te voegen aan mijn recensies (een punt dat wordt bewezen door het ontbreken van foto's in deze recensie), dus ik kan me niet eens voorstellen dat ik daar het vereiste geduld voor zou hebben.<br />Ik hou echt van de ruwe, praktijkgerichte kwaliteit van de kleifiguren. Het feit dat je vingerafdrukken in de klei kunt zien, is een leuk, persoonlijk detail. Hoe kun je niet onder de indruk zijn van kleifiguren die meer expressie en emotie uitstralen dan Paul Walker en Keanu Reeves bij elkaar? _The Curse of the Weerkonijn_ is, zoals regisseur Nick Park het noemt, de eerste vegetarische horrorfilm ter wereld die zowel kinderen als volwassenen zou moeten boeien. Vertrouwend op (en als man die trots is op zijn ruige mannelijkheid met zijn coole baard aarzel ik om dit woord te gebruiken) schattige en (o man, waarschijnlijk moet ik dit woord ook niet gebruiken) beminnelijke personages in plaats van ouderwetse M.C. Hammer-verwijzingen, is _W & G_ het bewijs dat DreamWorks onderhoudende animatie kan maken als het slimheid verkiest boven de goedkope grap.