Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De Dappere lijkt aan te geven dat de hoofdpersoon natuurlijk dapper is. Daar ben ik het niet mee eens. In een situatie als die van haar <0xE2><0x80><0x93> bruut in elkaar geslagen worden samen met haar verloofde, die er geen dag meer van overhoudt <0xE2><0x80><0x93> is het moediger om achter de criminelen aan te gaan zonder je toevlucht te nemen tot een totaal vertekend beeld van de maatschappij. De hoofdpersoon van Jodie Foster, Erica, is een radiopersoonlijkheid die zich bezighoudt met het zwerven over straat en het vastleggen van wat er gebeurt. We krijgen geen echte diepte te zien, behalve 'ze had iemand van wie ze hield, hij stierf, de politie gaat er niet achteraan, ze krijgt een pistool, blablabla, ze krijgt iets, maar niet echt iets met de rechercheur die de leiding heeft'. Maar we zijn er nooit helemaal zeker van of Erica bij haar volle verstand is, of de filmmakers op de een of andere manier een standpunt innemen (dat wil zeggen tot het eind, wat sowieso een stomme boodschap is, met de hond als aanmatigende metafoor inbegrepen), terwijl ze het New York van vandaag, dat beduidend veiliger is geworden dan, laten we zeggen, twintig jaar geleden, laten lijken alsof je een mes in je rug krijgt of in elkaar wordt geslagen als je alleen maar het juiste steegje in gaat of gewoon in je eentje in de metro zit. Er zou zelfs een wat betere film tussen kunnen zitten <0xE2><0x80><0x93> misschien alleen in het onderbelichte subplot met de rechercheur van Terence Howard, die betrokken is bij een of andere strijd om de voogdij over een kind dat niet van hem is en een vrouw met wie hij geen band heeft en een stiefvader die, ik weet niet wat, behalve dat hij een parkeerterrein bezit en een slechte vent is <0xE2><0x80><0x93> maar we zijn overgeleverd aan een script dat zowel knoeierig als onsamenhangend is. Het wordt bijvoorbeeld lachwekkend om te zien dat Erica in het begin de meest logische keuze was <0xE2><0x80><0x93> omdat ze niet goed kon schieten, zoals te zien was bij haar eerste schietpartij in een supermarkt, op het moment dat de echtgenoot zijn vrouw wilde beroven <0xE2><0x80><0x93> en vervolgens de meest onlogische keuze maakte: ze schoot op een pooier die met zijn auto op haar inreed, doodde hem en dook net op tijd weg om niet overreden te worden. Het feit dat Jordons stijl met de camera iets meer dan onverdraaglijk wordt, maakt het er niet beter op: het wordt een stedi-cam genoemd, niet omdat het in en uit kan gaan. Het script en de regie worden ironisch genoeg erg goed, of beter gezegd, ze werken zo goed als ze kunnen onder de gewenste omstandigheden: wanneer je naar de eigenlijke afrekening onder de brug kijkt, gevangen tussen een door een van de misdadigers gefilmd beeld en de gewone filmcamera, in een tempo dat volkomen desoriënterend is. En wanneer Erica voor het eerst weer in de ether komt voor haar radioprogramma, en ze verstijft in haar poging haar oude truc uit te halen, en een 'van-het-hart-uit' uitspreekt over hoe bang ze is <0xE2><0x80><0x93> dan is deze scène, van Fosters optreden tot de duidelijke regie en het script, de beste scène in de film. Maar afgezien daarvan is er gewoon een hoop gekonkel in een psychologie die...' Het is allemaal erg mager: is ze een De Niro in Taxi Driver of een Bronson in Death Wish? We horen haar verhaal achter de scènes, en sommige scènes hebben helemaal niets te maken met haar radioprogramma. Zo vertelt ze hoe afschuwelijk ze het vindt om's nachts rond te lopen, en dat ze niets anders te doen heeft dan de straten schoonvegen. Maar in tegenstelling tot Death Wish, een film die meer dubbelzinnigheid bevat en nooit een antwoord bevat op het einde in een wraakscenario, gaat het pad van eindeloos geweld gewoon naar een boodschap, een boodschap die niemand die een tweede Lifetime-film-van-de-week heeft gezien nieuw in de oren zal klinken.<br /><br />De acteurs nemen genoegen met wat?' En uiteindelijk wordt het veel frustrerender om te proberen bij het verwachte, de afgezaagde plot en het alledaagse, onverklaarbare te blijven (plus het onbedoeld hilarische, zoals een paar krachttermen die Howard uitkraamde nadat hij in één scène was neergeschoten), en de verleiding om weg te lopen wordt steeds sterker. Het is een zeer problematische film, met slechts een paar momenten van oprechte belangstelling en een helder hoofd om de conventies te omzeilen.