Wat is het sentiment van de recensie?

De invalshoek van Wayne Wang maakte deze film voor mij misschien nog wel indrukwekkender dan 'Slums of Beverly Hills', dat opvallend veel overeenkomsten vertoont. De wisselwerking tussen Susan Sarandon en Natalie Portman is fascinerend. Echte chemie. Deze film slaagde erin om me in het disfunctionele leven van deze twee vrouwen te laten kijken zonder me in een depressieve frustratie te sleuren. Susan Sarandons personage hamert op alle zenuwen die een narcistische ouder in een onzekere puber kan raken. Ze slaagt er verbazingwekkend goed in om dit te doen zonder over te komen als bloemrijk krankzinnig of opzettelijk sadistisch. En Natalie Portman weert elke aanval op haar personage af. Portman speelt Portman's ego met de berustende gratie van een intelligent, afhankelijk kind, onbezoedeld door het zelfvoldane cynisme van de Natasha Lyonne-figuur in 'Slums of Beverly Hills'. Portman's personage is een adolescent met waardigheid onder spanning, een ongewoon wezen in moderne films. De film bereikt een zeer bevredigende climax zonder al te veel moeite. Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen aan de kijker die uitgedaagd en vermaakt wil worden.