Wat is het sentiment van de recensie?

Het ondenkbare is gebeurd. Nadat ik er een paar jaar geleden voor het eerst getuige van was geweest, heb ik een film gezien die mijn maatstaf voor afschuwelijkheid is geweest en die film heette 'McCinsey's Island'. Een avonturenfilm voor het hele gezin met Hulk Hogan en Grace Jones (dat verzin ik niet), die tot nieuwe diepten van filmmaken is gezonken en nog steeds de enige film is die ik heb gezien die me doet afvragen waar het budget van de film anders aan besteed had kunnen worden. Zoals aan nieuwe scholen of geneesmiddelen tegen kanker. Maar voor puur en onvervalst gezeik zal elke film zijn normen nog lager moeten stellen als hij 'Guest House Paradiso' wil overtreffen in het feit dat het een van de ergste films is die ik ooit heb gezien. We hebben nooit hoeven kijken.<br />Deze film, losjes gebaseerd op de kinderachtige maar amusante tv-serie 'Bottom', stelt ons voor aan twee van de grootste losers die je je maar kunt voorstellen. Richard (Rik Mayall) is hotelmanager, zo onvriendelijk als je je maar kunt voorstellen en zo verknipt wellustig dat er bij elke handeling bijna slijm uit hem sijpelt. Zijn maatje Eddie (regisseur Adrian Edmondson) is een alcoholische verspilling van mensenlevens en samen proberen ze het slechtste hotel van Engeland te runnen, gelegen op een klif naast een kerncentrale. Samen gaan ze met regelmatige tussenpozen op in cartoonachtig geweld (met geluidseffecten), stelen alles wat ook maar enigszins waardevol of interessant is van de dwazen die daar verblijven en verlangend naar elke vrouw staren. De plot, voor zover die er is, gaat over de komst van de legendarische Italiaanse filmgodin Gina Carbonara (Vincent Cassel) die op de vlucht is voor haar bruiloft en probeert zich schuil te houden in het Guest House Paradiso, tot grote verbazing van Richie en Eddie. En... dat is het.<br />Ik dacht altijd dat de Carry On-films niets dan ellende vertegenwoordigden in de Britse filmindustrie en God weet dat we zoveel tijd en geld hebben besteed om te proberen aan die goddeloze erfenis te ontsnappen. We hebben films gehad als 'Trainspotting', '28 Days Later', 'Four Weddings And A Funeral' en de briljante 'Shaun of the Dead' (ook met Simon Pegg in de hoofdrol), maar dit... dit sleept die films schreeuwend en schoppend terug naar de dagen van Sid James en Barbara Windsor.' 'Guest House Paradiso' heeft zo weinig ambitie dat het je beledigt zodra je ernaar kijkt. Ik bleef kijken en wachtte vol verwachting op de grappen die zouden komen, maar die kwamen niet. Alleen maar een eindeloze stroom van vastzittende moppen, fantasieloze scenario's die elke verklaring tarten, lichtelijk amusant geweld met koekenpannen en koelkastdeuren en bijna niets wat ook maar een grijns op mijn gezicht bracht. Toen de eerste reclameboodschap (het was op tv, zie je) en ik klaar was om op te hangen, hield mijn trouwe plicht aan jou, aan mijn lezers, me tegen. Het werd mijn mantra, dus jullie kunnen je maar beter herinneren hoeveel jullie me hiervoor schuldig zijn, want dit was ongeveer net zo leuk als zand in mijn ogen krijgen en hondenvoer dat je met dwang moet eten.<br />Geloof me, ik was altijd dol op 'Bottom'-tv. De combinatie van gepast groezelig acteren van Mayall en Edmondson met OTT-jeugdige humor werkte... een halfuur per week. Zeker niet anderhalf uur, want Edmondson en Mayall verlustigen zich in hun privégrapje en vervelen en deprimeren de rest van het publiek. Eerlijk, daardoor lijkt Mayalls 'Drop Dead Fred' net 'The Godfather'. en mocht je een van deze twee mensen tegenkomen (die min of meer alleen verantwoordelijk zijn voor de chaos op het scherm die doet alsof het een film is), wees dan vrij om snel een schop tegen hun testikel te geven. Ze zouden er waarschijnlijk van genieten. Pegg en Bill Nighy (beiden te gast in het hotel) worden meegesleurd door het zinkende schip, maar ze hebben het in elk geval overleefd. Mayall en Edmondson zouden niet zoveel geluk moeten hebben. Het filmequivalent van Tsjernobyl en zou als zodanig vermeden moeten worden.