Is deze recensie positief of negatief?

Als ze niet met de producer getrouwd was geweest, zou Jennifer Jones niet de meest voor de hand liggende keus zijn geweest voor de hoofdrol in dit tragische verhaal over een affaire tussen een Amerikaanse soldaat en een Engelse verpleegster, tegen de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog. Haar Britse accent is niet volmaakt en in de jaren vijftig was het ongebruikelijk dat een grote romantische hoofdrol werd gegeven aan een actrice van achter in de dertig, zelfs aan een zo aantrekkelijke als Miss Jones, vooral als ze een paar jaar ouder was dan haar tegenspeler. Er waren in die tijd een aantal mooie jonge Britse actrices in Hollywood, zoals Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor, Jean Simmons en Joan Collins, die stuk voor stuk overtuigender hadden kunnen spelen in de rol, maar Miss Jones had één belangrijk attribuut dat ze allemaal misten, namelijk een trouwakte met de naam van David O. Selznick erop. Uiteindelijk bleek de film zo'n mislukking dat ze ongetwijfeld dankbaar waren dat ze hem niet op hun cv hadden staan.<br />De film vertelt uitvoerig het verhaal van de romance tussen Frederick, een Amerikaanse vrijwilliger die in het Italiaanse leger als ambulancechauffeur werkte, en Catherine, een verpleegster bij het Britse Rode Kruis. Na de Italiaanse nederlaag in de slag bij Caporetto wordt Frederick ten onrechte beschuldigd van spionage voor de Duitsers en ter dood veroordeeld. (De film schetst een erg hard beeld van de Italiaanse militaire rechtspraak; het lijkt erop dat de Italiaanse krijgsraad de macht had om na een proces van dertig seconden het doodvonnis uit te spreken zonder enig bewijs te horen en zonder de verdachte legaal te laten vertegenwoordigen of te laten spreken om zich te verdedigen.) Frederick slaagt erin te ontsnappen en de grens met het neutrale Zwitserland over te steken, vergezeld door de zwangere Catherine.<br />Hemingways romans zijn niet altijd een groot succes in de film. Howard Hawks slaagde erin een goede versie van 'To Have and Have Not' te maken. Een film die aanzienlijk beter is dan het boek waarop hij officieel is gebaseerd, maar dat komt doordat hij Hemingways plot grotendeels heeft genegeerd en de film heeft veranderd in een remake van _Casablanca_, die zich afspeelt op Martinique in plaats van in Frans Marokko. Net als de versie uit 1943 van _For Whom the Bell Tolls_ is _A Farewell to Arms_ te lang en te traag. De film is ook niet goed gecast. Jennifer Jones brengt Catherine nooit tot leven. En wat Rock Hudson betreft, zijn aangenomen voornaam zou jammer genoeg toepasselijk kunnen zijn. Hij zou zo solide als een rots kunnen zijn, maar ook zo onbewogen als een rots, en in deze film lijkt zijn Frederick een imitatie van de Grote Stenen Gezicht. Als het erop aankomt, is de emotionele temperatuur altijd veel te koel. De film heeft weinig om het lijf, afgezien van een paar aantrekkelijke ansichtkaarten van het Italiaanse en Zwitserse landschap. Het is nauwelijks verwonderlijk dat hij geen succes werd en dat Selznicks carrière als producent ermee ten einde was.<br />Kort voor de slag bij Caporetto verklaarde een Italiaanse officier dat Rusland al een afzonderlijke vrede met Duitsland had gesloten. Die slag begon in oktober 1917, in een tijd dat Kerenski's Rusland nog aan de zijde van de geallieerden vocht. De Russische Revolutie vond pas in november plaats; het was alleen maar de 'Oktoberrevolutie' volgens de oude kalender van Julianus. Het nieuwe bolsjewistische regime tekende in december 1917 een wapenstilstand met Duitsland, maar een afzonderlijke vrede werd pas getekend bij het Verdrag van Brest-Litovsk in maart 1918.