Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Beware, My Lovely is een experimentele studiofilm uit het begin van de jaren vijftig en werd geregisseerd door een man, Harry Horner, die bekendstaat om zijn decorontwerpen. Robert Ryan speelt een klusjesman die door Ida Lupino is ingehuurd om wat huishoudelijk werk voor haar te doen. Het probleem is dat hij een psychopathische moordenaar is en dat niet weet. Juffrouw Lupino is een empathische ziel en probeert Ryan voor zich te winnen, maar zonder veel succes. Hij is niet het soort man dat door mededogen geholpen of genezen kan worden. Dus hebben we een interessante situatie waarin twee mensen het in wezen goed bedoelen, maar een van hen het niet goed kan doen omdat er iets mis is met hem. Hij lijdt aan periodieke black-outs, waarin hij gewelddaden pleegt, die hij later vergeet.<br />In wezen heeft Ryan op Lupino hetzelfde effect als de jager en zijn prooi, of in zekere zin als een sadist. Het publiek komt er al vroeg achter dat Ryan een gestoorde moordenaar is, maar Lupino heeft er veel langer voor nodig. Daarom moeten we met deze wetenschap leven, terwijl we toekijken hoe die arme juffrouw Lupino alles doet wat in haar macht ligt om Ryan voor zich te 'winnen' om de dingen te laten werken, om de klus te klaren, om verder te gaan met haar leven. De film is een studie in geestesziekte, want Ryan is tot niets anders in staat dan de meest rudimentaire vormen van normaliteit, en zodra er een opening komt, doet zijn paranoia zich gelden.<br />Als studie in geestesziekte is de film niet al te indrukwekkend. Waar het in uitblinkt, is het effect van een ernstige geestesziekte, met gevaarlijke psychopathologie in de mix, en het effect daarvan op een normaal mens. In dit opzicht is de film realistisch en meelevend, hoewel hij meedogenloos logisch is in die zin dat we weten dat Lupino Ryan niet kan'repareren', maar dat we wel willen dat ze dat doet. Het resultaat is dat je, als je dat wilt, emotioneel betrokken kunt raken bij deze film als je de melodramatische structuur, bij wijze van spreken, van je af kunt zetten. Langzaam maar zeker laat Horner ons de indeling van het huis van de Lupino's zien, een afschrikwekkend gotisch monster dat nooit als een thuis aanvoelt. We raken vertrouwd met de trap, de keuken en de voorraadkamer, en we komen erachter welke ramen juffrouw Lupino kan gebruiken om te ontsnappen en welke niet.