Is deze recensie positief of negatief?

De oorlog van Charlie Wilson, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, vertelt het verhaal van een Congreslid uit Texas en een CIA-agent die in de jaren tachtig van de vorige eeuw in Afghanistan, na de Sovjet-invasie, fondsen ronselde voor geheime steun aan de moedjahedien. Dit conflict speelde een belangrijke rol in de laatste jaren van de Koude Oorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie.<br />Wat het maken van films betreft, is Charlie Wilsons oorlog beslist een groot succes. Het is goed geschreven, goed gespeeld en goed gefotografeerd. Hoewel de meeste aandacht naar Tom Hanks is gegaan voor alweer een mooie voorstelling, was ik nog meer onder de indruk van Philip Seymour Hoffman als CIA-agent Gust Avrakotos. Taferelen van Russische aanvallen op onderbewapende dorpen en van het vluchtelingenkamp raken je recht in het hart. De film geeft ook een goed kijkje achter de schermen van het getouwtrek dat Congreslid Wilson moet voeren om de gewenste financiering los te krijgen.<br />Er zijn echter twee klachten die ik over de film heb. De eerste is dat er een subplot in zit over een schandaalonderzoek dat niet goed is ontwikkeld en als zodanig alleen maar dient als kleine afleiding van de verhaallijn. De tweede klacht is dat de film niet de context van de oorlog heeft. In de film lijken de moedjahedien onschuldige slachtoffers, en hoewel er veel burgerslachtoffers vielen, waren de moedjahedien in werkelijkheid rebellen die de regering van Afghanistan omver probeerden te werpen. Deze regering, die in de film volledig genegeerd wordt, vocht zoals te verwachten was om de opstand de kop in te drukken, en later deed ze een beroep op de Sovjet-Unie om haar bij te staan. De film negeert ook dat de Verenigde Staten de moedjahedien hielpen voordat de Sovjets in Afghanistan werden ingezet. De film zinspeelt wel op de onbedoelde gevolgen van onze geheime acties <0xE2><0x80><0x93> gevolgen die we vandaag de dag nog steeds voelen <0xE2><0x80><0x93> maar het lijkt erop dat scenarioschrijver Aaron Sorkin en regisseur Mike Nichols bereid waren enige historische context op te offeren om een samenhangend verhaal te kunnen vertellen. Omdat ik het boek niet heb gelezen, weet ik niet of George Crile hetzelfde compromis heeft gesloten. Ondanks die klachten heb ik Charlie Wilsons Oorlog met plezier bekeken en kan ik hem aanbevelen. Ik had liever een film gezien die de complexiteit van de situatie nauwkeuriger had weergegeven, zoals Stephen Gaghan in Syrië, maar het publiek kon zich beter vinden in een samenhangend verhaal over Charlie Wilsons Oorlog dan in de dubbelzinnigheden die in Syrië aan de orde kwamen.