Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb net de kans gekregen om me in oude Austen-films te verdiepen, en ik heb dit meegenomen omdat _Persuasion_ mijn favoriete boek van Jane Austen is, is geweest en altijd zal zijn, en _Anne Elliot_ mijn favoriete Austen-heldin. Dus ik keek er erg naar uit toen ik de disk in mijn speler stopte.<br />Ik was ook niet teleurgesteld. Ik wist dat er een paar tegenvallers zouden zijn, dus die zal ik noemen, en ik zal proberen er niet te zwaar aan te tillen. Anne Elliot is de meest introverte van Austens personages; ze is het minst spraakzaam en het minst geestig. Er zijn passages in het boek waar Anne niets zegt <0xE2><0x80><0x93> alleen haar gevoelens worden beschreven. Dit werkt prima in druk, maar hoe zet je dit met succes over naar het witte doek? Als je geen bedachtzame stembuigingen doet (wat in vier uur tijd saai zou worden) hou je een lange opeenvolging over van scènes waarin de heldin weinig of niets zegt en alleen door haar gezichtsuitdrukking moet communiceren. Dit kan het gevoel achterlaten dat de film traag is en geen doel heeft. Als je een meer openlijke stijl van Austen nodig hebt, dan is deze film zeker niet voor jou; maar als ingetogenheid meer jouw stijl is en je geneigd bent onuitgesproken 'vibraties' op te pikken, dan zal dit alle verwachtingen vervullen.<br />Anne Firbank (als Anne Elliot) is gelukkig een actrice wier gezicht veel kan overbrengen. Ze zag eruit zoals ik me altijd had voorgesteld dat Anne Elliot eruit zou zien: niet adembenemend <0xE2><0x80><0x93> Anne werd niet geacht de elegante van de familie te zijn <0xE2><0x80><0x93> noch in haar eerste jeugd <0xE2><0x80><0x93> wat ook af en toe wordt benadrukt door de belichting en de make-up. Wat je ziet is iemand die heel veel op Austens karakter lijkt: iemand wier uiterlijk je misschien één keer over het hoofd zou zien; maar hoor haar spreken, en kijk beter, en hoe aantrekkelijker ze wordt, hoe beter je haar leert kennen. Dit is Anne Elliot, tot leven gebracht door Anne Firbank.<br />Het portret van kapitein Wentworth wordt goed weergegeven door Bryan Marshall. De verbittering is kennelijk nooit overduidelijk (behalve in het concertwereldje), en ja, ik vond het moeilijk te geloven dat hij Louisa Musgrove interessant vond zoals ze was afgebeeld. Maar dat is ook een punt in Austens boek: hij vond haar niet interessant, hij probeerde haar interessant te vinden en slaagde daar uiteindelijk niet in (zucht van opluchting). Dus ook dit klopt met Austens oorspronkelijke verhaal.<br />Ik vond vooral de weergave van Lady Russell mooi, die in het boek niet als HEEL slecht werd afgeschilderd; ook dat komt in deze bewerking naar voren.<br />Dit is dus een film die het boek op de voet volgde; ik zou veel meer kunnen schrijven over hoe trouw alles werd gereproduceerd, maar hier had ik geen ruimte meer voor. Charles Musgrove bleef een van de meest opgewekte personages (leuk om naar te kijken), Mary het irritantste (ik wilde niets liever dan dat ze haar mond hield, maar dat gevoel had ik ook als ik het boek las), kapiteins en de admiraal vond ik charmant.<br />De film vond ik een beetje stijf. Er was weinig of helemaal geen overgang van het ene scherm naar het andere <0xE2><0x80><0x93> misschien komt dat doordat het een tv-film is. Eén scène <0xE2><0x80><0x93> CHOP! <0xE2><0x80><0x93> de volgende scène, de acteurs komen van rechts binnen, gaan naar links en CHOP! <0xE2><0x80><0x93> weer een andere scène, waar hetzelfde gebeurt. Dit was het enige deel van de film waarvan ik het gevoel had dat het me een beetje bedroog. Een Low Budget moet zich toch ergens manifesteren, neem ik aan.<br />En zoals ik al eerder zei, als je wat meer vaart wilt maken met Jane Austen, hoef je je niet druk te maken over deze, want je zult merken dat hij veel te traag is. Maar ik heb er enorm van genoten, want hij bracht een rijkdom aan details (de decors waren zeer elegant!) in een uitstekende versie van mijn favoriete roman van Austen. Ik kan hem van harte aanbevelen!