Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De afgelopen jaren zijn er een aantal biopics van beroemde zangers gemaakt, en 'Ray', het verhaal van Ray Charles, heeft veel gemeen met 'Walk the Line', dat het jaar daarop werd gemaakt en het verhaal van Johnny Cash vertelde. Cash en Charles waren bijna exacte tijdgenoten, beiden geboren in het begin van de jaren dertig en overleden in 2003/2004. Beiden groeiden op in armoede in het Amerikaanse diepe zuiden. Beiden verloren in hun jeugd een broer door een ongeluk. Beiden bereikten succes in de jaren vijftig. Beiden hadden problemen in hun huwelijk en beiden waren verslaafd aan drugs. Al deze zaken worden in beide films benadrukt. Er zijn ook overeenkomsten met 'A Beautiful Mind' van Ron Howard. Hoewel die film meer over een wiskundige dan over een musicus ging, benadrukte hij, net als 'Ray' en 'Walk the Line', de rol die de vrouw van de hoofdpersoon speelde om haar man te helpen zijn problemen te overwinnen.<br />Ray Charles werd in 1930 geboren uit een alleenstaande moeder in een arme zwarte gemeenschap in Georgia. (Zijn oorspronkelijke naam was Raymond Charles Robinson, maar toen hij aan zijn carrière als musicus begon, liet hij zijn achternaam vallen om verwarring met de boxer Sugar Ray Robinson te voorkomen.) In sommige opzichten had Charles het nog moeilijker dan Cash, omdat hij te kampen had met twee extra nadelen in de vorm van zijn blindheid en het racisme dat alle zwarte Amerikanen, vooral in het Zuiden, tijdens zijn leven trof. Charles had een bijzonder traumatische jeugd, waarin hij getuige was van de dood van zijn jongere broer George bij een verdrinkingsongeluk en een jaar of twee later blind werd. Hij schijnt zijn hele leven achtervolgd te zijn door nachtmerries en schuldgevoelens over de dood van George. De eerste helft van de film is nogal traag en is een standaardshowbiz-biopic over de weg naar de rijken, waarin het verhaal wordt verteld hoe de jonge Charles leert pianospelen, in nachtclubs optreedt en vervolgens beroemd wordt als een groot kunstenaar, waarbij hij onderweg verliefd wordt op de mooie Della Bea. De beste scènes in dit deel van de film zijn de flashbacks naar Charles' jeugd. Er is een effectief terugkerend beeld van gekleurde glazen flessen die aan een boom voor zijn huis hangen; misschien was dit een van zijn weinige visuele herinneringen aan zijn leven voordat hij blind werd. Er is ook een gedenkwaardige scène waarin de tiener Charles een bevooroordeelde buschauffeur te schande maakt door hem in de bus te laten stappen door te doen alsof hij op het strand van Omaha zijn gezichtsvermogen is kwijtgeraakt (in werkelijkheid zal hij ten tijde van de landingen in Normandië nog maar dertien zijn geweest).<br />De tweede helft van de film wordt interessanter naarmate hij zich op meer controversieel terrein begeeft en zich richt op Charles' drugsverslaving, de problemen in zijn huwelijk als gevolg van zijn affaire met Margie Hendricks, een van zijn achtergrondzangeressen, en zijn strijd tegen het racisme. In het begin van de jaren zestig veroorzaakte Charles een sensatie door te weigeren voor een raciaal gesegregeerd publiek in Georgia te spelen (hoewel dit, in tegenstelling tot wat in de film wordt beweerd, niet tot gevolg had dat hij uit de staat werd verbannen). Hij vocht ook tegen rassenscheiding binnen de muziekindustrie zelf en trad niet alleen op voor traditionele 'zwarte' muziek, zoals gospel en rhythm en blues, maar ook voor traditionele 'witte' muziek, zoals country en western (door veel zwarte Amerikanen beschouwd als de favoriete muziek van de redneck-gemeenschap).<br /><br />Zoals Peter Bradshaw, filmcriticus van 'The Guardian', opmerkte: 'Ray' is een zonnige film die diplomatiek wegkijkt van de duistere kant van de dingen. Het vermeldt niets over zaken als de dood van Charles' geliefde moeder Aretha tijdens zijn tienerjaren, zijn korte huwelijk met Eileen Williams in het begin van de jaren vijftig en zijn uiteindelijke scheiding van Della Bea in 1977. Ook wordt de omvang van zijn rokkenjagerij en het aantal onwettige kinderen niet vermeld. Er zijn overeenkomsten met 'A Beautiful Mind', waarin ook een aantal controversiële details over het privéleven van de hoofdpersoon ontbreken, waaronder een scheiding.<br />Fans van Ray Charles zullen ongetwijfeld genieten van de film vanwege de muziek, maar het is zelfs de moeite waard om naar te kijken voor degenen die niet veel over hem weten, voornamelijk vanwege Jamie Foxx' Oscar-winnende vertolking van de titelrol, waarin hij Charles' privéleven nabootst. De maniertjes van Charles zijn zo precies dat we denken dat we naar een blinde kijken, ook al is Foxx zelf gezien. (In tegenstelling tot Joaquin Phoenix in 'Walk the Line' zong Foxx niet zelf <0xE2><0x80><0x93> Charles' opvallende zangstem was ongetwijfeld te moeilijk om na te maken.) Hij krijgt veel steun van de andere acteurs, met name van Sharon Warren als Aretha en Kerry Washington als Della Bea. De film is onevenwichtig en te lang, maar is niettemin de moeite waard.