Is deze recensie positief of negatief?

Ik kan niet goed verklaren waarom ik dit zo aantrekkelijk vind en 'The Leopard' niet; het kan zijn omdat de aandacht hier gericht is op alles wat geweldig was aan die film, die intieme momenten die Visconti zo schitterend kan vertolken. Net als die film heeft hij een majestueus traag tempo, maar deze keer is het niet te lang. Het is het soort film waarin niets gebeurt, behalve dat er twintig minuten voorbijgaan. Ik denk dat dat deels te danken is aan de manier waarop de film omgaat met flashbacks die fungeren als hun eigen miniverhaal. Net als 'The Leopard' heeft hij een sympathieke hoofdrol die hetzelfde soort versleten pathos opwekt <0xE2><0x80><0x93> hoewel Bogard's' De manier waarop Gustav het onderwerp van zijn genegenheid aan ons voorstelt, is briljant: de camera toont een meisje, een meisje, een meisje, en dan die mooie, vrouwelijke jongen. Het is een soort toespeling op de sonnetten van Shakespeare, en het voelt niet zwaar aan. Pas als de camera Tadzio volledig in beeld heeft, zich terugtrekt en we zijn lange, slanke benen zien, beseffen we dat hij geen jongen is, maar een puber - in het begin zijn we gedwongen om op een ongemakkelijke manier vraagtekens te zetten bij Gustavs aantrekkingskracht; Visconti moet dat hebben geweten, en hij deinst er niet voor terug.) Visconti is buitengewoon geduldig met Gustav; we krijgen een indruk van de man, we kennen hem. Het is een grotendeels zwijgende voorstelling, en als hij zijn mond opendoet, is dat om venijn uit te spuwen; geen wonder dat hij wil dat de engelachtige jongen met de open gelaatstrekken zich op hem projecteert. Er is een verschil met Tadzio (we kennen hem nooit, net zoals we nooit een handvol groteske Fellini-stukken kennen, maar dat is...' Maar het is niet zo flirterig als het lijkt (er is echter wel een scène waarin hij om een paal heen draait die te veel is). Tadzio leidt hem niet noodzakelijkerwijs af <0xE2><0x80><0x93> hij kijkt naar hem; Visconti zoomt alleen maar in, dat is alles.<br />De film beschrijft Gustav niet als homo <0xE2><0x80><0x93> Tadzio is niet eens echt een man, hij is een opgedirkte versie van een jongen (delicaat, bleek, spichtig, met gouden lokken) waar iedereen van lijkt te houden (inclusief een beeldschone, iets oudere jongeman met wie hij worstelt). Wat als een verwijzing naar Gustavs homoseksualiteit zou kunnen worden opgevat, is de beroemde kappersscène, die zijn onderdrukte ijdelheid aan het licht brengt. Het is niet helemaal geslaagd: de hele scène met Alfred is een verspilling, en een paar overbodige scènes, mensen die tassen dragen, hadden weggelaten kunnen worden. Sommige scènes zijn grof, zoals wanneer Gustavs boot aanmeert en ruige jongens hem voorbijlopen - de uitdrukking op zijn gezicht is te opvallend. (Maar in dezelfde scène krijgt Gustav een woedeaanval omdat hij een nieuwe roeier wil, iets wat zo onverklaarbaar is dat het het goedmaakt.) Maar er zijn scènes - die elkaar voor het eerst raken - die een opmerkelijke, stille intensiteit opbouwen. Tadzio die een pianoliedje steeds weer herhaalt, de noten trillend in de lucht, is misschien wel het beste voorbeeld van de spanning die de film uitstraalt. Er is één discussie die een debat bevat dat me bijzonder interesseert: kan kunst spiritueel zijn als ze de zintuigen bevredigt, of moet ze verdergaan dan de zintuigen? (We kunnen Tarkovski, die zowel Visconti als Mann waardeert, beschouwen als het beste voorbeeld van iemand die verder gaat dan de zintuigen.) Ik denk dat deze het allebei kan.