Wat is het sentiment van de recensie?

'Een komedie van bijbelse proporties!' Die meesters van de hyperbool, de filmscriptschrijvers, zijn weer bezig; het vervolg op Bruce Almighty uit 2003 ontlokt nauwelijks een grinniklachje. Het enige wat mijn belangstelling voor deze film boven totale onverschilligheid verheft, zijn de dogmatische christelijke ondertonen. Sorry, maak daar maar 'ondertonen' van.<br />Steve Carrel, die Jim Carrey's gezonde verstand negeert om een rolverwijt af te wijzen, speelt Evan Baxter, de zelfvoldane nieuwslezer van Bruce Almighty, die net tot congreslid is gekozen. Met een nieuw leven in Virginia en de stress van het wonen in een huis zo groot als de Akropolis, eist de druk van alle veranderingen zijn tol van zijn gezin. Zijn vrouw (Lauren Graham), die kennelijk per helikopter uit Stepford is overgevlogen, en drie zoons (Jimmy Bennett, Graham Phillips en Johnny Simmons), die onder pianobegeleiding stijfjes en treurig voor zich uit zitten te kijken, bidden dat het gezin dichter bij elkaar mag komen, en Evan bidt bijna uit schuldgevoel mee.<br />In wat de grootste schok aller tijden moet zijn, komt God (Morgan Freeman) zelf opdagen, maar hij verziekt de hele zaak met zijn 'ondoorgrondelijke manier van doen' door tegen Evan te zeggen dat hij een ark van Noach moet bouwen ter voorbereiding op een grote zondvloed in plaats van hem alleen maar een biljarttafel of een x-box of zoiets te geven. En in ware ondeugende goddelijkheidsstijl dwingt hij Evan ook een baard te laten staan, lang haar te dragen en versleten en sjofele gewaden te dragen. Nu weet ik zeker dat scheermessen in die tijd niet voor het oprapen lagen, dus de baard was wel een beetje een onvermijdelijke bijkomstigheid voor Noach, maar ik weet bijna zeker dat het niets met spiritualiteit te maken had. Hetzelfde geldt voor de gewaden; een groot bouwproject wordt door zulke onpraktische kleding des te moeilijker. Had God niet een paar stalen laarzen en een helm voor die arme kerel kunnen toveren? Kennelijk niet. Als ik Bill Hicks zo mag citeren, vind ik het idee dat God ons lastigvalt nogal verontrustend, en dat geldt ook voor Evan, die zich bij elke stap die hij zet tegen hem verzet. En wie zou dat niet doen? God zorgt er in wezen voor dat hij ontslagen wordt, jaagt zijn dierbaren weg, maakt hem belachelijk en bedreigt hem op een gegeven moment zelfs. Natuurlijk blijkt God gelijk te hebben, en de rationele, hardwerkende huisvader die het in zijn eentje prima redt, wordt gedwongen een groot stuk bitterzoete nederige taart te eten. Het is bijna alsof God Evan met rust moet laten en hem zijn zin moet geven. Wat is dat voor boodschap? De film _Evan Almighty_ heeft een zeer aanbevelenswaardige kijk op het milieu, met als onderliggend thema dat de federale regering blind is voor de schade die de wereld om ons heen wordt toegebracht. Het is ook de eerste film die zijn koolstofemissies compenseert, en dit zou door een studio in Hollywood zeker als een mijlpaal moeten worden beschouwd. Zonder de afgezaagde, neerbuigende banier van het Amerikaanse christendom die er hoog boven uitsteekt, had _Evan Almighty_ een onschuldige familiefilm kunnen zijn, met een prijzenswaardig milieurapport. Maar met zijn verwarde religieuze dogma's en de meedogenloze boodschap van 'blind geloof' is het een van de weerzinwekkendste films aller tijden.