Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is 1913. Een rekwisiteur van de studio ontdekt de actrice die Hollywoods volgende grote filmster zal worden, en hij is de regisseur die ervoor zal zorgen dat dat gebeurt. Na het uitvinden van het taarten gooien en de stenengooiers, komt zijn droom uit. Maar omdat hij helemaal opgaat in zijn film, merkt hij niet dat hij zijn hoofdrolspeelster aan een andere man verliest. Een paar flops met te veel geld later staat hij bekend als de regisseur die Rin-tin-tin heeft afgewezen. Gelukkig voor hem zijn de loyale en meelevende inwoners van Hollywood niet bezoedeld door ambitie en ego. Het komt wel goed met hem zolang hij zijn vrienden nog heeft. <br />Deze film begint als een komische komedie, typerend voor die tijd, en in de eerste scènes weet hij zich te handhaven. Hij heeft een speels gebrek aan zelfbewustzijn, dat in de meeste komedies van vandaag de dag jammerlijk ontbreekt. Maar kort na het begin van de film wijkt hij af van deze manier van komedie spelen en in plaats daarvan probeert hij ons te vermaken door de films in de film te gebruiken. Dit zijn zwijgende slapstick-komedies, goed gedaan maar niets ongewoons, en ze gaan veel langer door dan nodig is voor een publiek dat de originelen heeft gezien. Na terugkeer neemt de film een dramatische wending. Het is goed geschreven en de cast doet het uitstekend, maar de film had van het begin af aan al moeten weten wat het zou worden.<br />Tegen het eind van de film is hij opnieuw getransformeerd <0xE2><0x80><0x93> deze keer tot een lofzang op de glamour van Hollywood. Het kleine stadje Los Angeles is uitgegroeid tot de stad die de films maakt die de hele wereld vermaken.<br />Ondanks het veelbelovende begin is deze film niet bijzonder oud geworden. Niettemin heeft hij een paar sterke scènes, een zekere nostalgische aantrekkingskracht en een onderhoudende subtekst over de mensen die hem hebben gemaakt en het publiek waarvoor hij is gemaakt.