Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Naast zijn rol in de superslonzige 'klassieke' THE TOOLBOX MURDERS (1978) wordt dit beschouwd als de ultieme Cameron Mitchell-horror. Het is een beetje te traag naar mijn smaak, er zitten geen sympathieke personages in en er gebeurt niet veel tot het eind, maar Mitchells toegewijde centrale psycho-act als de op wraak beluste mafkees Vincent Rinard is leuk. Niet zo goed als Anthony Perkins, hoor, maar leuk genoeg. Als een smet van de oppervlakkige verwaandheid die Hollywood is, is het maar zo-zo; als een horrorfilm is het alleen maar eerlijk. Ik ben een grote fan van de nodeloze, gratis dansnummers, dus ik was ook blij met de verschijning van de Gazzarri Dancers, die gewoon heersen. Vijf van hen doen een waanzinnige, haarwrijvende, vloerglijdende, heupwiegende go-go-act met 'Don't Cry, Look For the Rainbow' van de T-Bones. Het zien van deze dames die met een brede glimlach op hun gezicht rondhuppelen in hun met franjes versierde bikinitopje en parachutistenbroekje is een van de redenen waarom ik dit nummer een iets hogere score geef dan gewoonlijk.<br /><br />De vroegere filmmake-upman Vincent Rinard ('De beste sinds Lon Chaney!') heeft het gemunt op de mensen van Paragon Studios. In een flashback is te zien hoe Max Black (Berry Kroeger), een jaloerse en dronken studiodirecteur, wijn in Vinnies glas heeft gegooid. Vincent is nu in dienst van het 'wereldberoemde' Movieland Wax Museum in Buena Park, Californië, en gebruikt een speciaal serum (beschreven als een mengsel van waarheidserum, zenuwmedicatie en speciale 'vitaminen en mineralen' (Kijk uit voor het Centrum!) om slachtoffers te verlammen. Ze verdwijnen en de doorgewinterde rechercheurs van de zaak (onder leiding van Scott Brady) zijn verbijsterd als er nieuwe 'beeldjes' in het museum worden tentoongesteld. Vince praat tegen zichzelf ('Ik ben een ontzettend aardige man!'), rookt aan één stuk door, mompelt, sist en beschrijft hoe hij 'opgewonden' raakt. Het geluid van een gil van een vrouw.<br />Hij heeft ook nog te maken met een stel achterbakse klootzakken en in zichzelf gekeerde heksen, van wie de meesten hun verdiende loon zullen krijgen. En dan is er nog Nick (Hollis Morrison), een dronken, onbekwame museumgids die een 'beeld' met zijn ogen ziet knipperen, maar niet naar de politie gaat. Afgezien van Max (een eersteklas eikel... die niet eens doodgaat!) en de stomme smerissen zijn de andere twee hoofdrollen vrouwen, en die zijn allebei behoorlijk gruwelijk. Marie Morgan (Anne Helm) is niet bepaald een onschuldige heldin; deze slet is met niemand minder verloofd dan met vijf verschillende personages in deze film (! ), onder wie Vince, Max en twee wassen beelden/vermiste mannelijke sterren (ik denk dat ze nooit de tijd heeft gehad om een poging te wagen bij dat ene vermiste meisje). Om de een of andere reden smeekt en smeekt ze Vince met haar irritante babystemmetje ook om haar een'replica' te geven van het hoofd dat hij ontwerpt voor de nieuwste vermiste acteur (en verloofde nummer 5) Tony Deen (Phillip Baird). Ze weet niet dat Vince al een injectienaald in zijn nek heeft gestoken, maar ik vind het heerlijk als Mitchell droogjes instemt met haar eisen 'zodat je je volledig kunt terugtrekken in de realiteit'. Hij wil ook dat ze voor hem 'poseert', wat betekent dat ze uiteindelijk gevangen wordt gehouden in een doos. Helaas zit er in de doos een gat waar haar hoofd doorheen steekt, dus we moeten ons nog steeds geestelijk laten bestoken door haar hoge gejammer.<br />De andere 'vrouw' is Theresa (Victoria Carroll), een van de genoemde go-gomeisjes. Ze heeft voor het eerst laten zien dat ze een ernstig ritmegebrek heeft door op het podium te dansen in een limoengroene bikini met franjes. Theresa is draaglijk voordat ze praat, maar als je beseft dat haar raspende aanwezigheid de schurende houding van Lorraine Bracco combineert met de leeghoofdige mentaliteit van de gezusters Landers, zou je willen dat Vincent haar zo snel mogelijk met het serum zou injecteren. Helaas worden we eerst onderworpen aan een scène waarin ze eindeloos eisen stelt aan de studiobaas en in het museum rondrent om te proberen Mitchell te ontlopen. Zij en de rest van de personages zijn volstrekt onsympathiek, maar functioneren als een manier om de spot te drijven met het Hollywoodsysteem in het algemeen, denk ik. En ik geef deze film waarschijnlijk meer krediet dan hij eigenlijk verdient. De pluspunten zijn schaars en ver uit elkaar, maar omvatten (afgezien van Mitchell en het dansnummer), kleurrijke, licht gestileerde belichting en een bizar einde dat lijkt te suggereren dat Rinard zwaar zal worden gestraft voor zijn misdaden door de rest van zijn leven door te brengen in zijn eigen persoonlijke hel... Getrouwd met Marie!... Jasses, dat is pas eng. Cardos (ook productiemanager) als brigadier bij de politie, James Forrest als filmregisseur, Virgil Frye als standbeeld, Rini Martin en Kent Osborne als barkeeper. Veel van de mensen die aan deze film hebben meegewerkt (onder wie producent en scenarioschrijver Rex Carlton) hebben ook meegewerkt aan de Al Adamson-film BLOOD OF DRACULA'S CASTLE en andere gruweldaden.<br />Mijn score: 4 van de 10.