Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er zijn vragen die soms boven ons hoofd zweven en waarop geen antwoord bestaat. Twee vrouwen raken steeds vaker verstrikt in elkaars armen (hoe afgezaagd die uitdrukking ook klinkt, dat is precies wat er gebeurt) en vinnen zich af dat ze geen antwoord kunnen geven op hun eigen vraag wat hun relatie definieert als hun eigen gemeenschap geen naam heeft voor wat ze zijn. Deepa Mehta's enigszins misplaatste titel _Vuur_ is de eerste van een losjes met elkaar verbonden trilogie, hier verbonden door het thema van de elementen, en eerder symbolisch dan meeslepend. Vuur als ongecontroleerde erotische passie komt hier niet voor, aangezien de vrouwen <0xE2><0x80><0x93> de oudere en vrouwelijke Radha (Shabana Azmi) en de jongere, meer mannelijke, temperamentvolle Sita (Nandita Das) <0xE2><0x80><0x93> gaan beseffen dat ze veel meer gemeen hebben dan gemeenschappelijke ideeën en genegenheid voor elkaar, en dat ze staan voor wat ze als hun hartstocht beschouwen, ondanks de tegenstand van hun zeer traditionele echtgenoten en gezinnen. Net als in WATER is vuur diep spiritueel, zelfs als het technisch gezien in de categorie van sentimenteel melodrama valt (waar WATER, net als het gewicht van het woord, een sterkere betekenis heeft die uiteindelijk zijn definitie overstijgt). Desondanks is het een heel mooie film, en de krachtige stem van een sterke regisseur.