Wat is het sentiment van de recensie?

Ik neem aan dat slechts een select aantal toeschouwers echt geïnteresseerd was in de manier waarop een mannelijke sjacheraar in New York te werk gaat, maar ik durf te wedden dat zelfs deze dappere zielen werden afgeschrikt door de irritante lappendekentechniek en opzettelijk gedempte geluidsopnamen hier tentoonstelden; het feit dat deze inherente 'defecten' een direct gevolg waren van het lowbudget/ondergrondse/experimentele karakter van de film doet er, zou ik zeggen, niet toe. Hoe dan ook, voor diegenen die daartoe geneigd zijn, bevat de film uitgebreide mannelijke naaktheid en Joe Dallesandro werd, begrijpelijkerwijs, een ondergronds en homoseksueel icoon! <br /><0x3E> De episodische structuur die de dagelijkse gang van zaken van de hoofdpersoon van de hoerenloper laat zien, biedt een paar tamelijk interessante scènes: zijn ontmoeting met (en uiteindelijk poseren voor) een excentrieke oudere kunstenaar; de scène waarin Dallesandro zijn opvattingen over zijn ongebruikelijke werk kenbaar maakt en zijn specifieke modus operandi definieert voor een paar mogelijke 'collega's', onder wie misschien wel de meest onwaarschijnlijke hoerenloper van een bebrilde nerd! Misschien is het maar goed dat de film maar 89 minuten duurde, gezien de bewering van de imdb dat We zijn er nog niet aan toegekomen, _BAD_ (1977) en maar iets beter dan _My HUSTLER_ (1965), die voornamelijk een beproeving was om naar te luisteren. Het feit dat dit pas het eerste deel van een trilogie was, voorspelde weinig goeds, maar zoals het gezegde luidt: je moet doen wat je moet doen en de andere twee 'episodes' moesten snel achter elkaar volgen...<br />Ondanks mijn overwegend negatieve reactie erop, is _Flesh_ nog steeds waardevol als een tijdcapsule uit de jaren zestig en als een prototype van de ondergrondse scene uit die tijd, zowel filmisch als in het echte leven. 'Candy Says', het openingsnummer van het gelijknamige album van The Velvet Underground uit 1969, werd onsterfelijk gemaakt door 'Candy Says', de transseksuele Candy Darling (die hier nogal onopvallend verschijnt). Hoewel de laatste band mijn allergrootste favoriet is, en een van de redenen daarvoor is dat ze met hun puur unieke en baanbrekende muziek een levensstijl beschrijven die zo totaal verschilt van de mijne, is dit echt een geval waarin ik veel liever iets hoor in plaats van zie!