Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een zeldzame uitzondering op de regel dat grote literatuur teleurstellende films maakt, is John Hustons prachtige afscheid van het leven en de film, dat bijna geheel in overeenstemming is met het verhaal en de geest van het korte verhaal van James Joyce, een tedere overpeinzing over liefde, dood en tijd, verwoord in de gebeurtenissen van een Driekoningenfeest in de middenklasse van Dublin omstreeks 1910. Hoe weinig belovend het materiaal ook mag lijken, de film slaagt erin het verhaal op zijn eigen rustige, ogenschijnlijk onbelangrijke manier te vertellen, in plaats van er een conventionele filmische vorm van plotpunten en dramatische voorvallen aan te geven. Slechts één keer wordt de verkeerde noot aangeslagen, wanneer de oude Miss Julia (een gediplomeerd zangeres en muzieklerares wier stem volgens de overlevering door ouderdom is gebarsten, niet verbrijzeld) zo slecht zingt dat het publiek in de bioscoop in lachen uitbarst toen ik dat zag. Gelukkig wordt de stemming van gedempte en milde melancholie ruimschoots op tijd hersteld voor het moment van openbaring tussen het getrouwde stel Gabriel en Gretta Conroy in een hotelkamer, terwijl het buiten begint te sneeuwen. Het is een droevig verhaal, neem ik aan, maar van het soort dat je een beter gevoel geeft, niet het gevoel dat je blauw ziet. Vooral aanbevolen als date-film <0xE2><0x80><0x93> voor verliefde mensen die niet bang zijn om de lieflijkheid en het verdriet van het leven onder ogen te zien.