Is deze recensie positief of negatief?

In 1984 verraste Edgar Reitz filmliefhebbers over de hele wereld met zijn epische opus Heimat: A Chronicle of Germany. Acht jaar later kwam hij met een vervolg, The Second Heimat: Chronicle of a Youth, dat nog verbazingwekkender is dan zijn voorganger.<br />Eigenlijk is het geen vervolg. Het is meer een'midquel', want het gaat over gebeurtenissen die plaatsvonden tussen de negende en de elfde aflevering van de eerste Heimat-cyclus.<br />De tweede Heimat begint in 1960, vier jaar nadat Hermann Simon (Henry Arnold) door zijn onverdraagzame moeder en oudere broer Klarchen is gescheiden van zijn eerste liefde, Klarchen. De controverse had te maken met het feit dat hij minderjarig was, terwijl zij vijfentwintig was. De jongeman, die nog steeds kwaad is over die gebeurtenissen, neemt zich plechtig voor nooit meer verliefd te worden (een grandioze, zij het griezelige scène), en besluit naar M<0xC3><0xBC>nchen te verhuizen (net als de regisseur in ongeveer dezelfde periode), in de hoop na een paar jaar op de muziekschool een beroepscomponist te worden. Hij blijft tien jaar in M<0xC3><0xBC>nchen, en de dertien afleveringen van twee uur van Heimat 2 beslaan dat tijdsbestek, en elk van die afleveringen gaat over een andere persoon onder Hermanns medestudenten, mensen die net als hij op zoek zijn naar een 'tweede vaderland', of het nu muziek, film of iets anders is, waarin ze eindelijk vredig kunnen leven. Deze tweede cyclus is, net als de eerste Heimat, een perfecte combinatie van film en televisie: de episodische structuur en de verschillende romantische subplots doen het lijken op een soap; in feite moet _De tweede Heimat_ in zijn geheel worden gezien om met succes te worden omarmd, terwijl sommige hoofdstukken van _Heimat 1_ als afzonderlijke verhalen kunnen worden beschouwd (met name dat over Hermanns tienerjaren). De stijl en de inhoud zijn echter pure auteurscinema, met de vertrouwde zwart-wit/kleurovergangen (eigenlijk een tikkeltje voorspelbaarder dit keer) en dubbelzinnige personages. Dat laatste wordt nog eens onderstreept door de relatie tussen Hermann en celliste Clarissa Lichtblau (Salome Kammer): ze zijn duidelijk dol op elkaar, maar blijven aanpappen met andere mensen, het onvermijdelijke uitstellend tot het te laat is. Deze keer lijkt Reitz pessimistischer over zijn personages (op een gegeven moment is Hermann zo gedesillusioneerd dat hij zegt: 'De Beatles zijn veel beter dan wij!'), hele afleveringen bouwend rond duistere, controversiële thema's als abortus en zelfmoord. De ontdekkingsreis van Reitz is niet voor iedereen weggelegd, want sommigen zijn op dramatische wijze getekend door de cruciale gebeurtenissen in de jaren zestig (met name de revolutie van 1968).<br />Reitz lijkt deze miniserie ook speciaal voor filmliefhebbers te hebben gemaakt, gezien de talloze filmverwijzingen (onder andere een briljant citaat uit Casablanca) en de gevatte inside jokes (een aflevering speelt zich af in Venetië, waar het filmfestival een belangrijke rol speelde in het succes van Heimat). En sinds 1992 zijn filmliefhebbers hem eeuwig dankbaar dat hij 26 van de boeiendste uren ooit op celluloid heeft vastgelegd.