Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een van de weinige films die me werden aanbevolen als absoluut briljant, dat is het echt. Als je deze film een lage toon geeft, dan mis je het punt. Je zou Fosca als manipulatief kunnen omschrijven, maar stel dat het echt serieus is, dat ze ziek wordt als de liefde waarvan ze zeker is niet beantwoord wordt. Maar wat zou je doen als je zeker weet dat de ander van je houdt en 'alleen' afgewezen wordt door het feit dat je lelijk bent? Zou je er niet voor vechten? Ik denk tenminste dat het beter is om te vechten voor iets wat in verbittering sterft. En het doet me denken aan het feit dat ik, als man, op het eerste gezicht volledig reageer op de fysieke lelijkheid van Fosca en niet verder kijk naar de persoon die ze is of zou kunnen zijn. Deze film confronteert me met heel ernstige vragen over respect, vertrouwen, gemanipuleerd voelen enzovoort. Hoe moet ik nu reageren als iemand me manipuleert of gewoon alles uit de kast haalt om contact te maken? Wat volgens mij het meest opvallende aspect van deze film is, is dat Ettore Scola het absoluut geloofwaardig heeft gemaakt dat Giorgio verliefd wordt op Fosca.