Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit aangename Euro-western-verhaal begint met een scène die ouder is dan een vergelijkbare scène die Sergio Leone wilde opnemen voor 'Once Upon A Time in the West', maar waar Clint Eastwood niet toe overgehaald kon worden. Drie ruig uitziende revolverhelden rijden een stad binnen. Een van hen is gekleed als de Man zonder Naam in een poncho. Een ander is gekleed als kolonel Mortimer uit 'For A Few Dollars More' en de derde is gekleed als Django, alleen rijdt hij op een paard in plaats van een doodskist met een machinegeweer erin achter zich aan te trekken. Onze held ontmoet hen in Main Street achter een wagen met drie doodskisten. Het is een spaghetti-western met een knipoog naar spaghetti-westerns, aangezien de held hier de drie moordenaars uit de weg ruimt. Afgezien van een beetje te veel komedie, vooral in de acrobatische vechtscènes, is dit een bovengemiddeld etablissement.<br />De beruchte Mexicaanse bandiet Montero (Gilbert Roland van 'Barbarosa') en zijn bende schietgrage pistoleros beroven een legertrein die 1300.000 dollar in gouden munten over de grens vervoert. Directeur Enzo G. Castellari van 'Inglorious Bastards' richt het ruim op vanuit een verscheidenheid aan camerahoeken die je in de voorhoede van de actie duwen. De bandieten grijpen de locomotief samen met de wagon waarin het goud zit en scheiden hem van de rest van de trein waarin de cavalerie van de Verenigde Staten zit. Terwijl Montero en zijn schutters de Cavalerie onder schot houden, eist Pajondo (Pedro Sanchez van 'Sabata') de locomotief op, doodt de machinist en zijn bemanning en rijdt ermee weg, de andere pistoleros achterlatend om voor zichzelf te zorgen. Het komt erop neer dat Pajondo Montero bedriegt en het goud voor zichzelf steelt. Later haalt Montero Pajondo bij de Rio Grande in. Voordat de bandiet echter aan Montero kan vertellen waar de buit zich bevindt, schiet een cavalerist Pajondo dood. Voordat hij sterft, vertelt Pajondo Montero over een medaillon dat als aanwijzing dient voor de plek waar hij de schat heeft verstopt. De woedende cavalerist (Ivano Staccioli van 'Commando's') sluit Montero op, maar hij kan de tong van de bandiet niet loskrijgen, zelfs niet nadat hij hem met zijn zweep heeft bewerkt. De kapitein, woedend over Montero's zwijgzaamheid, dreigt dat hij de Mexicaan zal laten neerschieten als hij zijn mond niet opendoet. Intussen laten de cipiers een priester met Montero praten, maar het is geen echte priester. De met zes revolvers sjouwende Vreemdeling (George Hilton van 'The Meanless Four') doet zich voor als een geestelijke en redt Montero uit de handen van een vuurpeloton. Helaas neemt Clayton (Edd Byrnes van '77 Sunset Strip' van de tv) voordat Montero wordt gered het medaillon van hem af en houdt het zelf. Clayton is de bankvertegenwoordiger die is gestuurd om het goud veilig te stellen. Hij vindt het vreselijk dat de kapitein Montero wil neerschieten. Claytons carrière bij de bank hangt af van zijn vermogen het goud terug te krijgen. De Vreemdeling steekt het fort in brand om de aandacht van het vuurpeloton af te leiden en Montero gijzelt de kapitein en probeert te ontsnappen, maar de Vreemdeling schiet hem van zijn paard. Voordat de autoriteiten kunnen verifiëren dat Montero dood is, eist de Vreemdeling het lichaam op voor de riante beloning die hij zal krijgen en hij rijdt weg met de hoffelijke dankbetuiging van de kapitein. Zodra ze het fort hebben verlaten, komen Montero's mannen opdagen om hem van de Vreemdeling te redden. Vanaf dat moment smeden de Vreemdeling, Montero en Clayton een kortstondig bondgenootschap terwijl ze naar het goud zoeken. Castellari en scenarist Tito Carpi, die een aantal spaghettiwesterns heeft geschreven, zoals 'Een paar dollar voor Django' en nog een ode van Castellari: 'Zeven Winchesters voor een bloedbad', vertrouwend op gevatte humor en verrassende wendingen om de actie fris en snel te houden. In een van de coole scènes zit Clayton aan een tafel en wil net gaan eten als hij achter zich een paar verdachte geluiden hoort. Clayton schenkt zijn glas vol en ziet de schutters achter zich met hun pistolen in de holsters.<br />'Any Gun Can Play' doet zijn naam eer aan. Er worden inderdaad veel wapens gebruikt, en minstens twintig lijken stapelen zich op voordat ze verdwijnen. Deze western is niet zozeer een parodie als wel een kopie van Sergio Leones 'The Good, the Bad and the Ugly'. Let wel, slechteriken en goeden vallen even vaak, maar hun dood wordt niet afgebeeld op de wrede manier van een Leonese western. 'Any Gun Can Play' neemt zichzelf niet zo serieus als het voornoemde Leonese meesterwerk. De drie leiden elkaar op en neer voor de suprematie. Ieder van hen heeft een stukje van de puzzel dat hen naar de schat zal leiden, maar ze weigeren hun informatie prijs te geven tot de opname ten einde is. Lenser Giovanni Bergamini's kleurrijke breedbeeldfoto's zijn spectaculair, vooral de eerste opnamen van de trein die puffend over de rails rijdt, met in de verte dramatische bergtoppen op de achtergrond. Een ander groots moment vindt plaats als Montero de onverstoorbare kalmte van de Vreemdeling beproeft. Deze scène vindt plaats nadat de Vreemdeling Montero heeft gered en de handlangers van de Mexicaan zijn gearriveerd om het haasje van hun baas te redden. Montero neemt het pistool van de Vreemdeling in beslag, richt op de in poncho gehulde stoere kerel en schiet de revolver leeg, waarbij hij zijn goed gemikte kogels zonder schade aan te richten in en om de onverstoorbare scherpschutter heen schiet. Bergamini, die Castellari's Tweede Wereldoorlog-thriller 'Inglorious Bastards' fotografeerde, filmt de scène met de Vreemdeling op de achtergrond en zijn pistool in Montero's hand op de voorgrond voor een aangename, driedimensionale stijlopname. Intussen is de levendige orkestmuziek van Francesco De Masi even gedenkwaardig vanwege zijn eigen, idiosyncratische melodieën als de soundtracks van Ennio Morricone voor de Leone-westerns waren. Het openingsnummer doet met zijn pakkende teksten en gitaarriffs denken aan een Hollywood-western uit de jaren vijftig. Hoewel het geen grote spaghettiwestern is, is 'Any Gun Can Play' altijd een onderhoudende vertoning met interessante plotwendingen en goede optredens, vooral de onvermoeibare Gilbert Roland die toentertijd 62 jaar oud was!