Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik wou dat Depardieu zijn boek had kunnen voltooien en had kunnen zien dat het een daverend succes werd. Dan had hij in elk geval iets bereikt.<br />De film kwam op mij over als zinloos, onsamenhangend en heel stijlvol, net als sommige andere recente Franse films. Niet te geloven. De meeste recente Amerikaanse films zijn zinloos en onsamenhangend en hebben helemaal geen stijl. We zouden dankbaar moeten zijn, denk ik, voor fotografie die een Europese stad oproept te midden van een winderige continentale winter, en voor elliptische gesprekken die ons vermogen om te begrijpen wat er aan de hand is uitdagen.<br />Maar er kan ook te veel goeds zijn. Goloebeva wordt midden in de ijskoude nacht bij de zee aangetroffen, waar hij met een slecht accent over dromen en zo zat te zeuren. (Er zijn een paar reeksen van dromen waarin dingen voorkomen als zwemmen in een rivier van bloed. Je zult het prachtig vinden als je Vlad de Spietser bent.) Er gaan een heleboel mensen dood. Catherine Deneuve sterft bij een zelfmoordpoging op een motorfiets. Ik weet niet waarom. Goloebeva's jonge meisje sterft ook, en ik weet ook niet waarom ze sterft. Ze krijgt een klap in haar gezicht, valt op de grond en sterft.<br />Er schijnt ook een expliciete seksscène te zijn. Ik zal hen op hun woord moeten geloven, want hoewel het stijlvol gefotografeerd is, is het stijlvol gefotografeerd in bijna volledige duisternis. We hoeven ons geen zorgen te maken dat de kinderen geschokt zullen zijn. Ze zullen inmiddels toch wel slapen.<br />Depardieu is geen slechte acteur. Als we hem zien aftakelen van een zorgvuldig verzorgde, knappe jongeman <0xE2><0x80><0x93> nou ja, knap, behalve dat zijn neus niet uit de weg lijkt te kunnen <0xE2><0x80><0x93> tot een mank, moorddadig, harig wrak, hebben we medelijden met hem. Goloebeva heeft een flets, knap gezicht, met enorme ogen met halfgeloken oogleden en brede wangen, als een pop. Haar volgende film zou een remake moeten zijn van Lewtons 'I Walked With a Zombie'. En dan is er nog die mysterieuze man die een band leidt. Ik denk dat het een band is. Voor zover ik kon opmaken, bestaat de band uit een stuk of tien drummers en een stuk of tien muzikanten die elektrische gitaren bespelen. Iedere kijker zal het resulterende geluid interessant vinden, maar ongecultiveerde luisteraars die dol zijn op 'gemakkelijk luisteren' zullen er niet van genieten. Als de muziek je niet aanstaat, is er een beloning uitgeloofd omdat de sinistere componist en leider een klap op zijn hoofd krijgt met Depardieu's wandelstok.<br />Ik moet zeggen dat ik het nauwelijks de moeite waard vond om te blijven zitten. (En het is ook een lange zit.) Soms was het alsof je in je auto bij een spoorwegovergang zat te wachten terwijl een lange, lange goederentrein langzaam voorbij denderde en soms zelfs helemaal stopte. Ik wou dat hij een paar grappen had gehad.