Wat is het sentiment van de recensie?

Vergeleken met het latere Arabische avontuur van regisseur Kevin Connor, is dit een meesterwerk. Maar dat zegt niet veel. In feite is _Op de Aarde_ een dwaas fantasieavontuur waarin Peter Cushing <0xE2><0x80><0x93> die op iets sterks lijkt <0xE2><0x80><0x93> en een andere acteur (die ik niet ken) een reusachtige graafmachine, de 'IJzeren Mol', gebruiken om zich een weg te graven naar de kern van de aarde <0xE2><0x80><0x93> alleen om te ontdekken dat de binnenkant van de aarde roze is en wordt bevolkt door aapachtige wezens die de mensen tot slaaf hebben gemaakt. Er is ook een reusachtige vogel die de apen door middel van telepathie in zijn macht heeft, en we zien hem in de film van dichtbij met zijn ogen knipperen. En het belangrijkste, Cushing en wat...' En in die film ontmoet ik ook de lieftallige Caroline Munro in de onderaardse grotten. En dit is wat ik echt tegen deze kleine film heb: waarom o waarom krijgt Munro, telkens als ze in een film verschijnt, maar ongeveer 5 minuten schermtijd? In de spion die van mij hield, Maniak, na 1972, Gouden Strijd van SINBAD <0xE2><0x80><0x93> altijd zit ze op de achtergrond! Hoe kan Kevin Connor nou denken dat we liever naar Peter Cushings nepaccent luisteren en kijken naar een of andere belachelijke aapmens wiens stem klinkt als een bekraste cd dan naar de mooie Munro te kijken? Ik snap het niet. Alsjeblieft, laat iemand een film regisseren waarin die Engelse brunette de hele tijd op het scherm is!