Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film nam gisteravond op History International Channel drie uur in beslag, inclusief de reclame. Maar het voelde als drie weken. Het waren niet de goedkope, theatrale en onbedoeld grappige beelden van de bomaanslag op Dresden. Het was niet dat de film van bijna alle context rond de Tweede Wereldoorlog was ontdaan. Het was zelfs niet dat de bomaanslag zelf vaak werd afgeschilderd als niet meer dan een groot ongemak voor een mallotige liefdesgeschiedenis. Nee, het waren de houterige karakterloze karakteriseringen die het leven uit het verhaal zogen. O, en het feit dat als het mogelijk is dat een film kruiperig is, Dresden die film is. Misschien zou een betere titel 'Afgedankt' zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> zoals Uriël Heep het zou hebben ervaren. Het is vooral dat laatste dat me zo irriteert. Was de bomaanslag op Dresden een oorlogsmisdaad? De makers van deze film denken van wel. Maar op de typisch ontmande manier waarop de Duitsers de Tweede Wereldoorlog zijn gaan benaderen, kunnen ze het niet over hun lippen krijgen zonder te zeuren over 'vrede' en 'geen oorlogen meer' <0xE2><0x80><0x93> alsof ze Moeder Teresa zijn. En ook kenmerkend voor de Duitse kruiperigheid ten opzichte van de Britten in het bijzonder, is de onhandige poging om voor 'Britten' door het stof te gaan en alle'schuld' voor Dresden op één persoon te laden, Arthur Harris.<br />Zei ik één persoon? Nou, niet helemaal. Aan het begin van de film is er een uitroep van de hoofdrolspeelster, Anna, met wie we allemaal moeten meevoelen. 'Verdomde Amerikanen!' schreeuwt ze, terwijl ze ziet hoe ver weg bommen vallen. En een paar minuten later klinkt er een radiostem die waarschuwt voor de 'Amerikaanse terreuraanslag' die op Duitsers is gepleegd.<br />Let op het woord 'terreur'. Begrepen? In werkelijkheid zitten de Amerikanen achter de onmenselijke aanslag op Duitse burgers. Het doet er niet toe dat de Amerikaanse strategie voor bijna de hele oorlog in Europa de 'precisiebombardementen' op industrieterreinen en fabrieksterreinen was. Het doet er niet toe dat het de Britten waren die enthousiast de'regionale' bomaanslagen op civiele doelen in Duitsland uitvoerden <0xE2><0x80><0x93> voordat de Duitsers zelf zelfs maar Engelse doelwitten hadden. Het doet er niet toe dat de Amerikanen overdag bombardeerden, waarbij ze meer slachtoffers maakten dan de Britten, om nauwkeurige doelen te raken, terwijl de Britten onder dekking van de nacht burgers bombardeerden. Het doet er niet toe dat de Amerikanen, in wezen, in de ware terreurbombardementen van de raf werden betrokken en zich er schreeuwend tegen verzetten. Het doet er niet toe dat de meeste Amerikaanse functionarissen, van Roosevelt tot en met generaal Dolittle, tegen het bombarderen van burgers waren, terwijl Churchill en zijn generaals niet konden wachten om dat te doen.<br />Nee, in DRESDEN zijn zowel de Duitsers als de Britten, met uitzondering van 'Bomber' Harris, onschuldig aan een doctrine die, zo wordt gesuggereerd, is bedacht door de kwaadaardige Amerikanen. En alleen de macht en de kracht van een liefdesverhaal tussen een Duitse verpleegster en een neergehaalde Britse bommenwerperspiloot kan de 'waarheid' van deze gruweldaad afdoende verklaren.<br />O, trouwens, voor de jongere en waarschijnlijk minder goed gelezen lezers van iddb was de eerste en tot nu toe enige grote literaire poging om een stem te geven aan Dresdens bombardement de pacifistische roman van Kurt Vonnegut <0xE2><0x80><0x93> een Amerikaanse krijgsgevangene in Dresden ten tijde van het bombardement. Ik denk dat Duitslands zdf geen mooie verpleegster kon vinden voor Billy Pilgrim.