Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De grote bel in een bar rinkelt af en toe om de laatste bestellingen door te geven en de onvermijdelijke rij voor de toonbank te vormen. Willen we alleen datgene wat we nodig hebben als het al te laat is? Of is de ironie van de huilende Cassandra een meer resonerende weerspiegeling van onze perceptie van het individuele bestaan? Er is een eindeloze fascinatie over waar schrijver-regisseur Roy Andersson ons mee naartoe wil nemen in zijn vierde film, 'You, The Living'. Met een stuk of vijftig semi-gerelateerde scènes, aan elkaar geregen door een voorliefde voor tragikomische hyperrealiteit, de weemoedige interpretaties en symbolische voorbeelden van het leven die ons allemaal binden in deze grote kosmische Sisyfus-strijd. De pure eenvoud van deze tafereeltjes dramatiseren de eenvoud en de immense kostbaarheid van het gescheiden zijn van de symbiotische relaties die we met elkaar hebben. Andersson mag de complexiteit van de menselijke conditie dan meer door hard en snel cynisme heen snijden dan hij zou moeten doen, maar hij herinnert ons ook aan de inherente, geruststellende glorie van elke ochtend wakker worden in een nieuwe morgen, wanneer we ons allemaal bewust zijn van onze eigen afzonderlijke vormen van tot stilstand gekomen ontwikkeling.