Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het ware verhaal van een Spaanse verlamde, Ramón Sampedro, die tientallen jaren had gevochten voor het recht op euforie. Deze film, samen met Million Dollar Baby, de prijs voor de beste film van datzelfde jaar, veroorzaakte dat jaar opschudding met de vertolking van gehandicapte mensen die de dood wensten. Zowel de voorstanders van gehandicapte mensen als (ongelukkig voor de voorstanders van invaliditeit) conservatieve pro-lifegroepen protesteerden tegen beide films en hun nominaties voor een Oscar. De nominaties kwamen ook tijdens het hele debacle met Terry Schiavo, alleen maar om het allemaal in een historisch perspectief te plaatsen. De protesten, vooral van de invaliditeitsgroepen, tegen Million Dollar Baby zijn enigszins begrijpelijk als je bedenkt dat de film duidelijk, zonder te wankelen, het leven van een verlamde als waardeloos afschildert. Maggie Fitzgerald, de hoofdpersoon van de film, raakt verlamd, krijgt geen enkele therapie, geen enkele hulp, en wil meteen dood. De film is eerlijk gezegd nogal dom en weinig complex. _The Sea Inside_, gebaseerd op het ware verhaal, is beslist veel bedachtzamer over het onderwerp. De film is hoogstwaarschijnlijk in dezelfde categorie gepropt als _million Dollar Baby_, zonder dat de demonstranten hem zelfs maar hebben gezien, een ongelooflijk veelvoorkomend verschijnsel. De film geeft veel tijd aan verschillende kanten van de discussie. En hij verklaart onmiddellijk dat de wens om te sterven die van de hoofdpersoon is, en alleen die van de hoofdpersoon. Maar hij is wel schuldig aan een paar misdaden, en ik...' Ik begrijp nog steeds niet waarom arbeidsongeschiktheidsorganisaties er een probleem mee zouden kunnen hebben. Om te beginnen is er de ontmoeting van de hoofdpersoon met een verlamde bisschop. De manier waarop hij wordt afgebeeld, staat me niet aan. Zijn oraal bestuurde rolstoel is absurd, en er is bijna een komische scène waarin zijn verwijfde, speelgoedbedienden hem in zijn stoel de trap op slepen. Hij kan niet eens de kamer bereiken waarin Ramón zich bevindt, en een van de speelgoedbedienden is gedwongen het gesprek tussen hen te voeren. Ik dacht bij mezelf: jee, als Ramón in een iets meer rolstoeltoegankelijk huishouden woonde, zou hij misschien niet zijn hele leven in bed doorbrengen en zou hij het leven misschien bevredigender vinden (wie weet hoe dicht de film de werkelijkheid benadert). De regisseur Amenábar (The Others) maakt ook een paar lachwekkende scènes die deze film over zelfmoord levensbevestigend proberen te maken, zoals een scène waarin Ramón bedachtzaam kijkt en de baby van zijn advocaat wordt geboren. Maar afgezien van een paar lelijke momenten, is de film erg goed. Het doet pijn dat iemand misschien wil sterven terwijl hij in staat is om zoveel vreugde en inzicht in het leven van anderen te brengen. Maar uiteindelijk behoort ons leven ons toe. Moeten we niet het recht hebben om te kiezen? Het sterkste punt van de film is de ondersteunende personages en de acteurs die ze spelen. De film laat zien hoe Ramóns strijd en beslissingen de mensen om hem heen met prachtige precisie beïnvloeden. Vooral de familieleden zijn geweldig, en Ramóns laatste vertrek is absoluut hartverscheurend, en ik ben in tranen uitgebarsten. Mijn favoriete rol in de film is die van Lola Duenaas, van wie ik ook het gevoel had dat ze vorig jaar de beste, of in elk geval de meest ondergewaardeerde, rol in Almodóvars _Volver_ heeft gespeeld.