Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het loont om naar _Reader's Digest_ te kijken. Of _Time_, als dat de oorspronkelijke bron was van het artikel dat Mani Ratnam zou hebben geïnspireerd om dit meesterwerk te maken. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een geadopteerd meisje dat op zoek gaat naar haar biologische ouders, schildert meneer Ratnam een klassieker die net zo goed nagelt als berispt, net zo goed koestert als kastijdt en net zo goed predikt als oefent.<br />Waar moet je beginnen? De onheilspellende somberheid die aan een nieuwe strijd in Noord- Sri Lanka voorafgaat? Het chaotische huishouden van een gezin dat aan het hoofd staat van een berucht ingenieur en 3 schattige ondeugende kinderen? Of dat duistere gebied waar de werkelijkheid het punt van een comfortabel bestaan overschrijdt en verandert in een monster van ongelovige en sinistere gebeurtenissen en ideologieën? Hoe je het ook bekijkt, deze film is het waard om in je collectie op te nemen, als je toevallig van Mani Ratnams meeslepende drama's houdt.<br /><br />Meneer Ratnam is een meester in het combineren van fictieve verhalen met echte gebeurtenissen, en in deze film geeft hij les in het inpassen van twee echte verhalen in één verhaal. Ik ga niet in op het verhaal omdat het beter gezien dan gelezen is. Maar waar ik bij wil stilstaan is de impact die het op mij had en waarom het, ondanks alle oorlogen die in deze wereld worden uitgevochten, die eenvoudige maar onuitputtelijke kracht die hoop heet, niet kan vernietigen.<br />Onschuld, in zijn zuiverheid, kan de complexe verlangens van volwassen decadentie en hebzucht niet doorgronden. Evenmin herkent het gevaar als het vergezeld gaat van de vurige vastberadenheid om te zoeken wat het wil. Het is een dergelijke onschuld die Amudha ertoe brengt haar biologische ouders op te zoeken, ondanks de waarschuwingen dat ze verloren zouden kunnen gaan in de heksenketel van een burgeroorlog. Amudha, die een angstaanjagende ervaring van een gesprek met een lichamelijk gehandicapte man heeft overleefd om vervolgens te beseffen dat hij een veel dodelijker, vermomde entiteit is, houdt zich aan haar doel op een manier die het verzet van haar weldoeners verscheurt. En als de twee elkaar eindelijk ontmoeten, moeder en dochter, is de hereniging zo gespannen van emotie dat zelfs de temperamentvolle pleegvader in tranen uitbarst. Geholpen door een fonkelende achtergrondmuziek van A R Rahman, is de scène die volgt schrijnend om zelfs de hardste harten te doen smelten: een lijst van vragen die Amudha haar biologische moeder moet stellen. In een culminatie die net zo dramatisch is als de reeks incidenten die eraan voorafging, ontdekt een kind zijn moeder, levend van lichaam, maar verloren van geest. Met het verpletterende besef dat ze niet bij degene kan blijven die haar heeft gebaard, doet Amudha haar pleegmoeder wat de titel van deze film betekent: een kusje op de wang.<br />Wat de cast betreft, het spoor wordt duidelijk gemarkeerd door de briljante PS Keerthana. Meneer Ratnam heeft de gave om spectaculaire voorstellingen los te peuteren van onbekende kinderartiesten, maar dit zou Keerthana niets moeten kosten voor een voorstelling die prijzen heeft gewonnen. Met een bekwame ondersteunende cast van Madhavan (Thiru), Simran (Indira) en de verbijsterende Nandita Das (Shyama) verfraait ze de scènes in bijna elk beeld waarin ze optreedt. De muziek mag dan niet zo gedenkwaardig zijn als de andere aanbiedingen van Rahman, maar dat weerhield hem er niet van om weer een nationale prijs voor de beste muziekrichting in de wacht te slepen. 'Vellai Pookal' is evenzeer een ode aan de behoefte om mensenlevens te koesteren als aan de natuur. De dialogen zijn eersteklas (denk aan de ontroerende woordenwisseling tussen Amudha en Indira op de schommel, kort na de onthulling dat ze niet Indira's biologische dochter is) en de cinematografie is subliem. Deze film is een duidelijke verklaring om de wapens neer te leggen, maar ook om menselijk leven en uitdrukkingen te respecteren. Beschouw hem niet als een les in filmmaken; je zult er alleen maar het allerbeste van de Mani Ratnam-A R Rahman-stal van missen.