Wat is het sentiment van de recensie?

Waarschuwing! Lichte verklikker!<br />'The Italian Job' is niet de beste film die je het hele jaar zult zien, en waarschijnlijk zelfs deze zomer niet. Maar de twee uur die hij kost zijn de moeite waard, want hij kleurt binnen de lijnen, kent de grenzen en probeert ze niet te overschrijden.<br />Wat de film draagt is het werk van de cast. In een film over een bende dieven moeten de personen een goede verstandhouding met elkaar hebben. Zonder dat samenhangende gevoel gelooft het publiek collectief noch individueel in de personages, en de film maakt geen schijn van kans. Maar vanaf de eerste scènes, waarin de mannen grappen maken en elkaar treiteren terwijl ze een Venetiaans paleis binnendringen, is de juiste chemie er al. De personages zelf zijn niets nieuws; het is een bende misdadigers, bestaande uit een stuk of zes spelers, elk met een specifieke en specifieke vaardigheid. Maar elke acteur brengt de juiste spullen mee voor zijn of haar rol. Mark Wahlbergs ingehouden acteerwerk en humor passen goed bij zijn rol als het meesterbrein achter de plannen. Edward Norton zorgt voor de houding en draait zijn snor goed rond in zijn duistere rol. Donald Sutherland is de vaderfiguur van de groep en hij ziet eruit als de beminnelijke en ouderwetse dief, die mentaal nog kwiek is. Jason Statham, Seth Green en Mos Def gaan niet veel verder dan de vaardigheden van hun personage, maar ze hebben die onderdelen wel allemaal onder de knie. Statham als de soepel opererende chauffeur; Green als de technische whizzkid met een licht ontvlambaar karakter; en Def als de man van de explosieven. Charlize Theron komt goed tot haar recht in een rol die niet te veel van haar vraagt. Ze wordt voornamelijk gevraagd om hard te rijden en er goed uit te zien. Dat doet ze. Geen van de personages is diepzinnig of driedimensionaal, maar in dit soort bekende films zijn twee dimensies het enige wat nodig is.<br />Zoals de titel al aangeeft, heeft de film een Europees tintje, <0xC3><0xA0> la 'The Bourne Identity', deels omdat hij op locatie in Venetië is opgenomen, samen met Philadelphia en Los Angeles. Ook draagt de ritmische, springerige muziek bij aan de Europese flair, die bijdraagt aan het vrolijke karakter van de film en bijdraagt aan de verstandhouding van de cast. De look van de film past ook perfect bij elkaar. De felle kleuren van alle locaties versterken de stemming en dragen bij aan de houding. De Mini's zorgen niet alleen voor een leuke variatie op de autoachtervolging, maar werken ook als een noodzakelijk instrument voor de plot.<br />De plot is min of meer rechttoe rechtaan. Er zijn een paar verrassingen, maar die zijn meer van het snelle-en-gladde-soort, in tegenstelling tot de haarspeldbocht waarbij je je kaak laat vallen. Zelfs daarmee schiet de film vooruit. Als de fundering eenmaal bij de eerste akte is gelegd, gaat alles gestaag door. Gelukkig zijn er geen onderbrekingen in de actie voor een romance, iets wat de film wijselijk heeft vermeden. Er zijn zelfs geen onderbrekingen voor 'het echte leven'. Het verhaal heeft een doel en volgt die koers zonder afleidingen. Het gebrek aan karakterdiepte voorkomt dat 'The Italian Job' meer is dan een goede popcornfilm, maar met alle complexe details van de overvalplannen zouden dergelijke overbodigheden het tempo en de kwaliteit van de film hebben vertraagd.<br />Er zijn een aantal onwaarschijnlijkheden die ik zowel tijdens als na het kijken bedacht. Maar de film is zo leuk dat het me niets kon schelen. In de echte wereld zou het grootste deel van de film waarschijnlijk niet zo gladjes zijn verlopen. Het gebeurt niet in de echte wereld. Het gebeurt in een stijlvolle en luchthartige criminele wereld die de rebel in ons allen aantrekt.<br />'The Italian Job' is een film, in de ware zin van het woord. Hij heeft geen schijn van Oscar en bevat geen diepe morele boodschap. Hij biedt puur amusement voor escapisme en doet dat heel goed.<br />_Bottom Line_ : Misschien wel de beste popcornfilm van het jaar tot nu toe.