Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben nooit een grote fan van Oliver Stone geweest, vaak omdat ik zijn films geforceerd, prekerig en over het algemeen slecht vond. De twee Stone-films die ik echt goed vind, zijn jfk en Talk Radio, maar Talk Radio is de kers op de taart omdat het Stones beste werk is. Stone is een regisseur bij wie je fan bent of niet, en je kunt gerust zeggen dat ik voordat ik naar Talk Radio keek niet dol op hem was en hij werd beschouwd als een van de meest overschatte regisseurs in de filmindustrie, hoewel ik na het kijken van Talk Radio een paar dingen anders ben gaan zien. Talk Radio is een verontrustende en amusante aanval op wat tegenwoordig bekendstaat als'reality-tv'. <br /> Talk Radio volgt een genotzuchtige, disfunctionele, vastberaden, hysterische, buitensporige en verbijsterende radiopresentator die Barry Champlain heet en die een controversiële late radioshow in Dallas presenteert. Hij wordt al snel bekend om zijn brutale en eigenzinnige uitstraling en wordt een late-avond sensatie, waarbij verdorven junkies, delinquenten, racisten, sociopaten, zieke geesten, perverselingen en debielen opbellen om in de uitzending belachelijk gemaakt te worden. De film toont het rijzen en dalen van de carrière van de man en geeft een nauwkeurige weergave van de vrijheid van meningsuiting. De film, die oorspronkelijk is aangepast aan een toneelspel, hecht zich aan het theaterthema dat er oorspronkelijk omheen was gebouwd en geeft op een prachtige manier de woeste aard van de film Het is nu nog aangrijpender dan aan het eind van de jaren tachtig. De film gaat dieper in op zaken als arrogantie, zelfverheerlijking, beledigend gedrag, controverse, hypocrisie en onwetendheid. De film toont op een beheerste manier hoe goed het is om een persoonlijke mening en vrijheid van meningsuiting te hebben, maar toch is het iets wat verstandiger gebruikt zou moeten worden dan beschamend bot. Stone probeert te laten zien dat vrijheid van meningsuiting van cruciaal belang is in het leven, maar dat we daar voorzichtig mee moeten zijn. De film stelt de vraag: 'Is onze hoofdfiguur hetzelfde als de trieste mensen die de show opbellen?'<br />Stone creëert de film fabelachtig.' Eric Bogosian is perfect gecast als het geïsoleerde, egocentrische en complexe genie Barry Champlain. Hij past perfect bij de rol van Barry Champlain, die zijn tekst met zoveel enthousiasme, urgentie, verbijstering, bruuskheid en uiteindelijk de uitbundige hilariteit van zijn aanvallende karakter ten beste geeft. Zijn optreden straalt een enorme vonk uit, die kennelijk aan een Oscar is ontnomen. Zijn stem past bij het personage, want hij is het belangrijkste element van een radiopresentator, en zijn vermogen om samen met tragedie en komedie te acteren werkt briljant.<br />'Er wordt veel gebruik gemaakt van montage in Stone' 's Films en Talk Radio kunnen bogen op een aantal van zijn zuiverste, meest ritmische montages. Hij maakt gebruik van prachtig beheerste cameratechnieken, die variëren van kalm tot plotseling heftig wordend. Er gaat een levendige energie achter de film schuil, met het ruwe en wonderbaarlijk verrukkelijke scenario dat als middelpunt fungeert voor de grootsheid van de film. De opvallende en deugdzame cinematografie valt op in de momenten binnen en buiten de studio, en legt de stad's nachts op een indrukwekkende manier vast. En niet te vergeten: de griezelig hartverscheurend en toch duister grappige klim naar de aftakeling is uiteindelijk opmerkelijke cinema.<br /> Talk Radio is een essentieel modern meesterwerk, ik weet zeker dat het je zal verbazen hoe geweldig het eigenlijk is. Ik kan Talk Radio ten zeerste aanbevelen voor iedereen die geïnteresseerd is in media en film. Talk Radio is een prachtig voorbeeld van eersteklas, intellectueel en inzichtelijk entertainment, dat nog steeds een welverdiende wake-up call vormt. En ten slotte, als Eric Bogosian er niet was geweest, zou de film niet zo'n leuk, verrukkelijk en blijvend meesterwerk zijn als hij nu is.