Wat is het sentiment van de recensie?

Zuster Charlotte Beale (de lieftallige Rosie Holotik) is naar de kliniek van dr. Stephens gekomen voor de krankzinnigen die op een nieuwe baan voorbereid moeten worden. Wat ze niet verwacht is een andere zogenaamde arts in zijn positie te vinden nadat dr. Stephens is aangevallen door de met een bijl zwaaiende maniakale'rechter' Oliver W. Cameron (een maniak die, telkens wanneer hij een situatie onder controle heeft, zich terugtrekt om zijn naam te herhalen). Die arts is Geraldine Masters (Annabelle Weenick) die er niet zeker van is of Beale wel geschikt is voor hun inrichting. Na een lange discussie over de positie (wat nogal een ongemakkelijke situatie is, aangezien de twee debatten over Beale' Het feit dat ze een brief van Stephens kreeg waarin hij haar een baan in de kliniek aanbood (waarin hij haar er vaak aan herinnerde dat hij niet langer de baas was) en dat de goede dokter misschien niet degene was die ze leek te zijn.<br />Het assortiment gekken bestaat uit Sam (Bill McGee) een onnozele kinderman die Stephens' laatste slachtoffer van lobotomie was, Jennifer (Harryette Warren) een vrouw die een volwassene nodig heeft om haar te troosten terwijl ze zich als een jong hondje aan de hiel van Masters vastklampt, Danny (Jessie Kirby) een irritant persoon die vaak probeert de namaakbaby van gestoorde Harriet (Camilla Carr) te stelen, Allyson (Betty Chandler) een sexy nymfomane die alleen maar bemind wil worden en elke man die ze ziet probeert te versieren, & 'Sergeant' Jaffee (Hugh Feagin) <0xE2><0x80><0x93> het typische geval van een soldaat die zijn portie heeft gehad. Het is ontsnapt aan de waanzin van de oorlog.<br />De film toont Masters' onorthodoxe methoden om de kliniek te runnen: hij laat de patiënten vrij rondlopen met de deuren van alle kamers open zonder dat de sloten in twijfel worden getrokken, en, niet te vergeten, het feit dat Oliver nog steeds vrij rond mag lopen ondanks het feit dat hij dr. Stephens met een bijl in mootjes heeft gehakt. En wat is er precies met dr. Stephens gebeurd? Ah, ha!<br />De drive-in rommel van Tacky 70 is heel leuk als je van een verwrongen soort film houdt. Ik voel me aangetrokken tot bizarre films over geestelijk afgekeurde mensen omdat ze zo onvoorspelbaar zijn... je weet gewoon nooit wat er verdomme kan gebeuren, vooral in dit geval, waarin ze vaak zonder toezicht mogen rondlopen. Sommigen beschouwen het lage budget als een risico, maar in het geval van deze film denk ik dat het de ervaring verhoogt. Met de goedkope fotografie en de lage productiewaarde (om voor een habbekrats neergeschoten te worden in een huis op een of andere afschuwelijke locatie) lijkt het griezeliger en ik voelde me als een voyeur die door een cameralens naar krankzinnigheid tuurt en van buitenaf naar binnen kijkt.