Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Eighteen' (2004) vertelt het verhaal van Pip Anders, een depressieve en extreem cynische jongeman die vervreemd is van zijn slecht functionerende familie uit de hogere middenklasse en in de straten van Vancouver leeft. Op zijn achttiende verjaardag krijgt hij een cassettebandje en een cassetterecorder van zijn onlangs overleden grootvader, die hem vertellen over zijn memoires van zijn eigen achttiende verjaardag, zijn tijd in het Britse leger in Frankrijk en zijn pogingen om een dodelijk gewonde kameraad te helpen voorkomen dat hij door de bezetters gevangen wordt genomen. Terwijl Pip naar het bandje luistert (Ian McKellen heeft voor de stem van zijn grootvader gezorgd), zien we de taferelen die hij beschrijft als flashbacks, afgewisseld met de dagelijkse taferelen van Pip' Het is een ambitieuze tweede film van schrijver/regisseur Richard Bell ('Two Brothers'), met een gepolijste uitstraling, uitstekende fotografie, goed ontwikkelde, niet-stereotypische personages (met homo's en hetero's gelijk behandeld) en prijzenswaardige inspanningen in emotioneel en fysiek veeleisende rollen van een paar getalenteerde nieuwe acteurs (vooral Paul Anthony als Pip en Brendan Fletcher als zijn grootvader op 18). Er is ook een opmerkelijke rol voor Alan Cummings als priester die Pip probeerde te helpen, en een kleine bijrollenrol voor Thea Gill ('Queer As Folk'). Mijn enige kritiek is dat het algehele effect te'slijmerig' of te kunstmatig is voor een publiek, dat veel van de ondersteunende dialogen (en het einde) te gekunsteld en voorspelbaar is, en dat de regie scherper had moeten zijn om slordige overacting in sommige scènes te beteugelen. Ik kan het wel aanbevelen, 7 van de 10 sterren, inclusief extra punten voor een opmerkelijke prestatie.