Wat is het sentiment van de recensie?

Joh, wat een goddeloze puinhoop! Wraak, incestueuze liefde, mechanische spelletjes als vechten, onophoudelijk en volstrekt onnodig geweld, een of andere primitieve'muziek' die op de verbijsterde slachtoffers inbeukt, grote'verrassingen' (die in feite ongeveer even 'openbarend' zijn als de koppen in de _National Enquirer_ ). Voeg daar een paar ondeugdelijke camerabewegingen aan toe die doen alsof ze stijlvol en creatief zijn en je hebt al indruk gemaakt op het publiek. De volkomen onverdiende populariteit van deze film wijst er sterk op dat de subcultuur van de pop van het zeer lage niveau niet alleen in de afgelopen decennia is geslaagd in het bereiken ervan, maar ook in het opdringen van een dominante smaak aan een onmachtig publiek. (Want door veel diepere inzichten in menselijk lijden onder geestesziekte, zonder de vulgaire excessen van 'Oldboy', kan ik een oudere Nederlands-Franse film aanbevelen, _The Vanishing_.)<br />'Nou, ik geloof er niks van.' Er valt absoluut niets goeds te zeggen over deze film. Eigenlijk wel. De (in-)beroemde scène waarin de held (is hij echt een 'held', een verachtelijke vader die met zijn dochter naar bed gaat en dan probeert vergetelheid in plaats van verlossing te krijgen?) een levende octopus opeet, heeft veel te danken aan de levendige aanwezigheid van de beste acteur van de hele cast: de octopus zelf. Jammer dat het arme beest, nadat het was opgegeten, zijn enige akte niet kon overleven om op het festival van Cannes weer een waardeloos diploma voor de 'beste acteur' in de wacht te slepen.<br />Welk festival, tussen Moores propaganda-onzin en dit toonbeeld van waardeloze, zij het enigszins exotisch vreemde dingen in, werd een festival van het lugubere en het bespottelijke? <br />Sic transit gloria mundi!