Wat is het sentiment van de recensie?

Als de pluchen stoel wenkt, pas dan op voor de zachte, kleurige bekleding.<br />De film begint vrij goed. Josh (Mark Duplass) en Emily (Kathryn Aselton) zijn een vriendje-vriendinnetje-stel dat het een beetje moeilijk heeft met hun relatie. Op een avond ontstaat er ruzie en om het goed te maken vraagt Josh Emily mee op een reisje naar het huis van zijn vader, waar Josh van plan is een paarsachtige luie stoel voor zijn vaders verjaardag te bezorgen. Emily gaat akkoord en onderweg pikken ze Josh' wispelturige broer Rhett (Rhett Wilkins) op, een amish-achtige kerel die meer contact heeft met het leven van andere mensen dan met dat van hemzelf. Het reisje ontaardt al snel in nog meer gekibbel tussen Josh en Emily, en een bitter gevoel over de Puddinkjesstoel (die aanvankelijk erg groezelig is en uit elkaar valt, totdat Josh de oorspronkelijke eigenaar ervan 'overtuigt' dat hij hem moet opknappen). Rhett komt er al snel achter dat de oorzaak van alle problemen tussen Emily en Josh de Lazy Boy is, en op een avond steekt hij hem in de fik...<br />En dat is het laatste wat we van de stoel horen, hoewel er nog vele minuten in de film zitten.<br />Het grote probleem is dat de titel van de film De Puddinkjesstoel is, terwijl het helemaal niet de stoel is die de hoofdrol speelt. Het zijn Josh en Emily.' De film gaat over Josh' tot mislukken gedoemde relatie en hoe de reis hun gevoelens voor elkaar bezegelt. Als de stoel eenmaal is vernietigd, wordt er nooit meer over gesproken, ook al komen ze op de verjaardag van Josh' ouders zonder cadeautje aan. Josh heeft het nooit over de stoel, zijn vader ook niet. Er is geen verband tussen de stoel en het leven van deze mensen. Dus waarom zou je de film De Stoelenstoel noemen en waarom is er aan het eind geen verband? Slecht script.<br />Het andere irritante is dat de broer van Mark Duplass, Jay Duplass, niet alleen de regisseur is, maar ook de cameraman (en geen erg goede). Bijna elke scène wordt snel ingezoomd op de personages, zodat de beelden korrelig en onscherp worden voordat de autofocus van de camera ze oppikt en scherpstelt. In het begin voelde dit vreemd en artistiek aan, maar al snel werd het ondraaglijk.<br />Het acteren in de film is toegankelijk en onderhoudend. Alle acteurs/actrices deden hun werk goed. Maar de slechte productiekwaliteit, het gekunstelde einde en het gebrek aan samenhang met de titel zorgden voor te veel problemen.