Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zat in de derde klas van de middelbare school toen 'Flesh' op het witte doek verscheen, maar ik had het geluk het twee jaar later om middernacht in een bioscoop in New York te zien.<br />Flesh is het eerste deel van een zogenaamde 'trilogie' van films met Joe Dallesandro als het voorwerp van verlangen. Het draagt de naam 'Warhol', maar is meer het werk van Paul Morissey. Het verhaal gaat in wezen over de heldendaden in het leven van een op straat opererende mannelijke hoerenloper (gespeeld door Joe Dallesandro). Joe is jong, mooi en een beetje naïef... maar hij slaagt erin zijn vrouw met de gebakken peren te confronteren, om redenen die niet nader verklaard mogen worden om de film volledig te kunnen waarderen. Deze film (samen met de andere twee van de trilogie) had niet per se een script. Warhols supersterren kregen gewoon een uitgangspunt... en de woorden en handelingen die de kijker ziet, zijn heel natuurlijk (zelfs soms belachelijk of onzinnig). Maar al met al werkt het... 'Rolling Stone' merkte in zijn recensie op dat de film beter was dan 'Midnight Cowboy', een film uit hetzelfde jaar, gepolijster door Hollywood (An Academy Award winner for Best Film), met veel naamsbekendheid (ik bewonder de film ook)... maar 'Flesh', geïmproviseerd, was op de een of andere manier hartverscheurender en realistischer, zonder de noodzaak van ingewikkelde subplots en 'cause de celebre'. <0xE2><0x80><0x93> of wat dat aangaat, welke reden dan ook!<br /><br />De film bracht meer dan 1,3 miljoen dollar op en was een absolute sensatie, vooral op de Duitse markt (die, ironisch genoeg, vond dat ze een 'gecensureerde versie' van de film hadden gekregen vanwege de nabewerking... zie onder).<br />Merkwaardig genoeg is de film een en al 'klik', 'klik', 'flashes' en dialogen, die letterlijk midden in een zin worden afgebroken. Het is bijna alsof Warhol/Morissey de simpele waarheid verkondigen dat het een 'dag in het leven' van een superster is, snippers voor je voyeuristische neigingen. Veel beter dan eerdere Warhol-films van 8 uur slaap, en het standbeeld van de vrijheid als een film van 20 uur. Ik vind flesh de eerste Warhol-film die echt verteerbaar is (met een breed pallet) en de eerste legitieme reactie van Warhol op het fenomeen'sterrendom' in Hollywood.<br />Als de eerste van een 'trilogie' portretteert hij een jonge, begeerlijke, naïeve, begeerlijke man die reageert op uitnodigingen om zijn familie een plezier te doen. Latere films zouden het 'dezelfde persoon' laten zien met een verschillende set waarden.