Is deze recensie positief of negatief?

Deze recensent is van mening dat de beste tijd om kind te zijn de jaren negentig was, een periode waarin cartoons nog niet zo zwaar gecensureerd werden en getalenteerde en creatieve mensen verantwoordelijk waren voor het beste gezinsamusement op de radio. De beste producenten van zaterdagochtendanimatie waren te vinden bij Warner Brothers Television, dat een grote Gouden Eeuw beleefde met het droomteam van Steven Spielberg, Tom Ruegger en Paul Dini. Samen met serieuze en donkere series als Batman brachten ze ook maffe, bizarre cartoons die beroemd werden door de Looney Tunes. Animaniacs was de grootste hit met zijn donkere volwassen humor en huldebetuigingen aan het celluloid van vroeger en nu, maar Tiny Toon Adventures was al even populair door de Looney Tunes voor een nieuwe generatie te herscheppen, terwijl hij tegelijkertijd dat krankzinnige tekenfilmgeweld en die intelligente komedie wist te behouden, die elke leeftijdsgroep aankan, hoe oud ook. Zelfs toen de Tiny Toons tot een lengte van een aflevering werden uitgerekt met _How I Spent My Vacation_, voelde het niet als een langere aflevering van de tv-serie, een vloek die andere lengtes van versies van populaire animatieseries zo vaak teistert.<br /><br />De Tiny Toon Gang bestaat uit de jonge uitschieters van de klassieke stripfiguren die het publiek in de jaren veertig en vijftig aan het lachen maakten. 's Zomers gaan ze op vakantie en elk personage heeft zijn eigen idee over wat ze moeten doen. Buster Bunny (Charles Adler) en Babs Bunny (Tress MacNeille) beginnen een waterpistoolgevecht dat uiteindelijk ertoe leidt dat Acme Acres onder water komt te staan en dat ze allebei de Mississippi afzakken. Plucky Duck (Joe Alaskey) gaat met Hamton Varken (Don Messick) mee op een autotocht door het land naar het gelukkigste Themapark ter wereld, maar Hamtons familie blijkt moeilijker te zijn dan hij had gedacht. Intussen probeert Elmyra Duff (Cree Summer) in andere verhalen, die over de hele wereld verspreid zijn, een kat te vinden die ze kan knuffelen, probeert Fifi Le Fume (Kath Soucie) een afspraakje te maken met haar favoriete stinkdier en gaat Shirley the Loon (Gail Matthius) naar de bioscoop met een luidruchtige Fowlmouth (Rob Paulen). Elmyra's geërgerde reactie op alle nare dingen die hem overkomen is een perfecte mengeling van scenario en animatie, en dat allemaal in de beslotenheid van een kleine auto vol varkensvlees. Elmyra's verhaal is absoluut het beste, al was het alleen maar om te zien hoe een klein, bijna onschuldig meisje zoveel jungledieren angst kan aanjagen. Het voornoemde stripverhaal over het geweld komt absoluut op de voorpagina van het verhaal van Buster en Babs, wat ons doet glimlachen, niet alleen vanwege de hilariteit van de uitkomsten, maar ook uit nostalgie, aangezien Ruegger en consorten waarschijnlijk nog niet de helft zouden mogen laten zien van wat ze in dat segment doen. Bijna de helft van dat segment speelt zich af als een parodie op Deliverance, inclusief een slimme draai aan de scène met de duelerende banjo's, met daarin de onvergetelijke herkenningsmelodie van Tiny Toon Adventures.<br />Een deel van de universele aantrekkingskracht van Tiny Toons is dat de humor heel intelligent blijkt te zijn als het onderwerpen aanspreekt met een felheid die bewijst dat het helemaal niet de titel 'kindervoer' verdient waarmee mensen het lijken te betitelen. Een heel segment met Fowlmouths armzalige etiquette in de bioscoop die op een perfecte manier de draak steekt met snateraars, samen met een extra steek onder water naar het THX-logo van Lucasfilm. Die scène is zo perfect dat hij voor elke bioscoopvoorstelling zou moeten worden vertoond. Er zijn ook een paar momenten die grappig zijn in Disney World, filmische gaten in de plot en zelfs Warners juridische afdeling. Het feit dat de tekenfilms van vandaag saai en oncreatief zijn, maakt die intelligente momenten des te waardevoller, aangezien er waarschijnlijk geen nieuwe animatieserie zal komen die er maar in de buurt komt.<br />Nadat ik voor het eerst in vele jaren _Hoe ik mijn vakantie doorbreng_ heb gezien, kan ik met absolute zekerheid zeggen dat ze geen tekenfilms meer maken zoals vroeger. Met de voortdurende censuur die het gezinsamusement van vandaag ondergaat, vraag je je af of zoiets als dit ooit nog gemaakt zal worden. Deze recensie is niet alleen een aanbeveling voor een echt slimme film, maar ook een smeekbede aan Spielberg, Ruegger en Dini om weer samen te werken en ons weer een magische creatie voor ogen te toveren. God weet dat de kinderen van de eenentwintigste eeuw iets nodig hebben met de intelligentie van Tiny Toon Adventures. Dit is geen eenvoudige geldzucht, het is een geweldige film vol geestdrift, dolle pret en hilariteit.