Wat is het sentiment van de recensie?

Hoe is het mogelijk om met zulke acteurs zo'n slechte film te maken? Werden ze ertoe gedwongen? De plot heeft niets te maken met een idee van hoe het zou aflopen als een komiek zich kandidaat zou stellen voor het presidentschap. Daar proberen ze niet eens een indruk van te geven. Net als je denkt dat je naar een commentaar van beroemde liberalen op de politiek in D.C. kijkt (de eerste vijf minuten), gaat de film over op B-filmdrama's over 1) een computerfout, 2) de gewone kwaadaardige bedrijven die het willen verdoezelen met de meest onoriginele dialogen uit de geschiedenis en 3) een neurotische maar buitengewoon knappe vrouwelijke programmeur die de aanstaande president hierover probeert te vertellen. Algauw is ze het slachtoffer van de kwaadaardige meesters van de X-files, de computerbazen, die haar - in plaats van te vermoorden - verdoven om haar onbetrouwbaar te laten lijken. Maar als ze in D.C. aankomt, vertelt ze het hem niet. In feite verandert de film dan van een B-film in een idioot B-film-liefde-drama. Tot nu toe zijn we zo ver verwijderd van het oorspronkelijke beginpunt van de film, dat de meeste mensen hem uitzetten. Ik deed dat ook bijna. Had het maar een INTELLIGENT-liefdesdrama kunnen zijn, maar nee! Dat is het niet! Het is het soort 'oeps, ik ben zo zenuwachtig dat ik de hele tijd stom doe, dus hou alsjeblieft van me'-liefdesdrama. Dat alles in een langzaam, langzaam tempo, dat niets te maken heeft met de politieke plot van de film, de plot van de X-files of de komedie van de film. Alle intriges mislukken op alle niveaus, waar elke irritante, zinloze dialoog je aan doet denken. Het liefdesgedeelte moet het resultaat zijn van een beslissing tijdens een drinkgelag: 'Hé, er moet een dynamiek van liefde zijn tussen de presidentskandidaat en de buitengewoon knappe vrouwelijke programmeur, ja, dat moet lukken! Stop het erin!'<br />Intussen wordt Lewis Black gecastreerd en in een rol geplaatst waarin hij geen enkele Lewis Black-zin kan bedenken. De woede van Lewis Black wordt vervangen door de hoop dat die ergens in de film aan de oppervlakte zal komen, wat nooit gebeurt. En Christopher Walken wordt met een hartkwaal in een ziekenhuis opgenomen om het dramatische effect van de hartaanval van de president in Westwing te evenaren. Als je ziet hoe Christopher Walken gecast wordt als Lewis Black, in rollen die er voortdurend op gericht zijn nonchalant en Westwing-achtig te klinken, maar die elke keer falen als Titanic, is het alsof je naar een grote blauwe walvis kijkt die op het strand sterft. Hartverscheurend.<br />En dan komt het dieptepunt van de hele film: het roept de verbijsterende, enorm moeilijke ethische vraag op: moet Robin Williams president blijven in de wetenschap dat hij is gekozen vanwege een computerfout? De Amerikaanse droom en alles goeds overheerst als hij live op tv het presidentschap afwijst, zoals Lassie de hond zou doen. Met de gebruikelijke patriottische glamour van het presidentschap en de we-zijn-zo-slim-dat-we-geschiedenis-maken-sfeer die Westwing de komende miljoen jaar in misselijkmakende overvloed cultiveert.<br />De regisseur en filmschrijver, Barry Levinson, staat nu op mijn persoonlijke lijst van schrijvers en regisseurs bij wie ik voorgoed uit de buurt blijf. Deze film moet gezien worden als een symptoom van een gebrekkig productieproces, waarbij mensen (inclusief Barry Levinson) productiegeld moesten uitgeven vanwege hun persoonlijke relaties, en niet vanwege hun vaardigheden. PS De stemfout in de computers was te wijten aan de dubbele letters in Dobbs, Kellogs en Mills. Natuurlijk was dat zo, wat kan het anders zijn als je een script schrijft en een computer niet van een afwasmachine kunt onderscheiden?