Wat is het sentiment van de recensie?

Bob Clampetts 'The Hep Cat' is een duidelijk gemiddelde cartoon, die alleen opvalt door het feit dat het de eerste kleur Looney Tune was (voorheen waren Looney Tunes allemaal zwart en wit, terwijl Merrie Melodies in kleur waren). Het verhaal over de pogingen van een zingende, dansende kat om een vrouwtjeskat het hof te maken en de pogingen van een hond om de kat te vangen, 'The Hep Cat', mist de kenmerkende energie en snelheid van de meeste Clampett-shorts. Om eerlijk te zijn, heeft Clampett niet veel om mee te werken. Het scenario van Warren Foster is beschamend dun, en hoewel hij stro in goud heeft gesponnen bij andere cartoons, lukt het Clampett niet met 'The Hep Cat'. Er wordt vaak over Clampett gezegd dat je zijn cartoons niet voor iemand anders kunt aanzien. Er zijn flitsen van Clampetts genialiteit, zoals de jachtscène waarin de kat blijft staan om de hond te vragen: 'Hé, volg je me?' Als de hond bevestigt dat hij dat doet, zegt de kat alleen maar: 'O' en de jacht gaat onmiddellijk verder. Helaas is er hier maar weinig van die genialiteit te zien. Weten wie de regie ervan was, 'De Hep Cat', is een bittere teleurstelling. We hebben allemaal vrije dagen en dit was duidelijk een van Clampetts vrije dagen!