Wat is het sentiment van de recensie?

Dit zou wel eens de beste film van 1999 kunnen worden. Nee, ik maak geen grapje. Deze door Chris Smith geregisseerde documentaire vat de geest van de artistieke dwang. Smith doet het verstandige wat elke documentairemaker zou moeten doen: hij blijft onzichtbaar en weigert zijn onderwerp te beoordelen.<br />Terwijl de kijker toekijkt hoe Mark en zijn pogingen, hoe fel en agressief ze ook mogen zijn, om zijn films af te maken, zich voltrekken. Hij weigert compromissen te sluiten en lijdt als gevolg daarvan herhaaldelijk. Maar laten we niet vergeten dat Speilberg, Scorsese en anderen net zo nederig zijn begonnen.<br />En wat een geweldig onderwerp heeft hij gekozen. Mark, zijn familie en vrienden zijn allemaal fascinerende personages, veel boeiender dan welk personage dan ook dat in de gefingeerde filmproducten van vorig jaar is gecreëerd. Deze film schommelt heen en weer tussen een komedie en een tragedie, is ontroerend en leidt ons er uiteindelijk toe dat elke kijker de drang voelt om iets te creëren, ondanks talentproblemen, om van je luie reet te komen en iets te maken.<br />De film gaat over onafhankelijke kunstenaars en hun passies. Hij gaat ook over families, hoe afhankelijk en niet-functioneel ze ook mogen zijn en hoe uniek en mooi dat organisme in werkelijkheid ook is. Mark blijkt in de film niet alleen zijn dromen na te jagen, maar ook zijn familie <0xE2><0x80><0x93> en zij hem.<br />Waarom deze film niet is genomineerd voor de documentaire van het jaar gaat mijn verstand en mijn verstand te boven (ervan uitgaande dat hij dat vorig jaar wel was). Deze film moet worden gezocht en gekoesterd.