Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Tot nu toe had ik een hekel aan elke Jean Rollin-film die ik ooit heb gezien, en dat zat me altijd dwars omdat hij een bekend Euro-trash monument is en buitengewoon populair bij de vele vaste recensenten op deze prachtige website; mensen wier mening ik altijd waardeer en waar ik het meestal mee eens ben. Blijkbaar lijkt iedereen in zijn werk altijd een of ander somber en stilistisch handelsmerk aan te wijzen dat mij totaal ontgaat. Rollins films zijn onvoorstelbaar saai, ze bevatten allemaal hetzelfde basisconcept (lesbische vampiers in verschillende settings), de dialogen zijn ongelooflijk absurd, de schitterende gotische setting wordt altijd te weinig toegepast en de productiekosten zijn goedkoper dan de prijs van een buskaartje. Ik had Rollins repertoire eigenlijk al opgegeven (vooral nadat ik 'The Iron Rose' had moeten aanhoren). ), tot ik achter 'Night of the Hunted' kwam. Naar verluidt speelt deze film geen rol van lamme lesbische vampiers en is het een bonafide horrorfilm met gruwelijke moorden en macabere plotwendingen. En de uitspraak is ja en nee! Aan de ene kant is dit ontegenzeggelijk de meest meeslepende en inventieve Rollin-film die ik tot nu toe heb gezien (en ook de enige die ik heb gezien zonder in slaap te vallen). Aan de andere kant blijft het een debiele film met een onzinnige plot en emotieloze seksscènes om de saaiheid te compenseren. Jean Rollin doet zijn uiterste best om een sfeer van geheimzinnigheid en spanning te creëren, voornamelijk door gebrek aan informatie en vaag geïntroduceerde personages, maar hij slaagt er nauwelijks in om het feit te verbergen dat hij eigenlijk helemaal geen verhaal te vertellen heeft. De onaards mooie hoofdrolspeelster Brigitte Lahaie en de prachtig onheilspellende muzikale begeleiding zijn de enige elementen die je op het scherm houden. Tijdens een nachtelijke rit terug naar Parijs moet een jongeman plotseling stoppen voor een verward en nauwelijks gekleed meisje dat uit het bos komt rennen. Ze heet Elisabeth, maar ze kan zich verder niets herinneren over zichzelf en van wie of voor wie ze wegrende. Haar geheugenverlies is zo erg dat ze zelfs voortdurend vergeet wie haar heeft opgepikt. De volgende dag wordt ze weer ontvoerd door een oude man en naar een sinister appartementencomplex gebracht waar meerdere mensen in dezelfde bizarre mentale toestand gevangen worden gehouden. Elisabeth weet niets, maar ze voelt wel dat ze hier weg moet. Natuurlijk zal ik de ontknoping niet onthullen, maar ik kan je verzekeren dat die heel dom, onlogisch en vergezocht is. Blijkbaar heeft Rollin zich dat ook gerealiseerd, want de verklaring wordt heel kort en snel gehouden. Er is een groot aantal buitenissige en zinloze scènes, de seks is gruwelijk en zonder passie gefilmd, de akelige make-upeffecten zien er goedkoop uit en zijn lukraak en zonder enig doel aangebracht. Zoals gezegd is de muziek betoverend en het perfecte lichaam van Brigitte Lahaie is verslavend om naar te kijken.