Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een drietal zit aan een tafeltje in een restaurant en staart zonder iets te zeggen voor zich uit. Later leunen ze op een reling en staren over het Kanaal naar Engeland. Een man is in zijn tuin aan het schoffelen en alleen zijn hoofd en bovenlichaam zijn op het scherm te zien. Een man en een vrouw kijken naar een andere man die tegen een stenen muur staat te plassen. Elk van deze zwijgende beelden duurt ongeveer een volle minuut. Er wordt absoluut geen informatie verstrekt die niet in ongeveer een kwart van de tijd aan ons zou kunnen worden doorgegeven. De regisseur moet half in slaap zijn geweest. Ik weet dat ik dat was.<br />De film begint met een schokkende opname van de rauwe vagina van een duidelijk dood lichaam. Je maag komt in opstand. Maar dan wisselt de politieman (Schotte) een paar woorden met een naburig echtpaar en begint achter hen aan te sjokken, en het volgende halfuur wordt de zaak vergeten, terwijl Schotte en zijn vrienden elkaar en vreemden onzinnige beledigingen naar het hoofd slingeren. Uiteindelijk wordt de draad van de zaak weer opgepakt, maar langzaam, bijna doelloos, volgens het stilistische patroon dat al was vastgesteld.<br />Soms, in films als deze, zorgt de locatie voor een soort sfeer die de saaiheid van het verhaal compenseert, maar niet hier. De huizen van het Franse dorp staan in lange rijen aan elkaar vast. De voorgevels komen direct op de stoep uit, zonder trap. De voorgevels hebben vrijwel geen versiering en zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Het vlakke boerenland is kaal. Wat een van de interessantere voorvallen had kunnen zijn - een bezoek aan een stenen fort aan de kust - verveelt het drietal zo dat ze zich als snotapen beginnen te gedragen en worden verzocht te vertrekken.<br />Het acteerwerk is minimaal. Niemand schijnt er bijzonder op gebrand te zijn iets te zeggen. Er worden geen grappen gemaakt. Er gebeurt niets amusants. De politieman heeft een gezicht dat bijna net zo interessant is als dat van Randy Quaid. Het grietje, een lange, forse blondine, ziet eruit als het soort op steroïden lopende kogelkraker dat de Oostduitsers gebruikten om tijdens de Olympische Spelen te werpen.<br />Ik heb er meer dan een uur naar zitten kijken voordat ik het opgaf. 'Ik zal het een andere keer proberen. Tenzij ik iets over het hoofd heb gezien of het op het laatst een of andere krankzinnige Monty Python-act wordt, denk ik niet dat je er veel aan zult hebben.'