Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een film over eenzaamheid en hoe de afstand <0xE2><0x80><0x93> fysiek en emotioneel <0xE2><0x80><0x93> tussen mensen relaties kan verlammen.<br />Het verhaal is zo simpel dat het bijna banaal is: een jongeman, Yusuf (Emin Toprak) uit een plattelandsdorp, arriveert in Istanboel om bij zijn oudere en succesvolle neef Mahmut (Muzaffer Ozdemir) te logeren. Yusuf wil werk in de grote stad. Nadat hij een paar weken tevergeefs heeft geprobeerd werk te vinden, is de spanning van het samenwonen met Yusuf te veel voor Mahmut. Ze maken ruzie <0xE2><0x80><0x93> niet fysiek, alleen verbaal. Uiteindelijk vertrekt Yusuf en laat Mahmut weer alleen achter. Einde verhaal... <br />Afgezien van het feit dat de manier waarop de twee mannen als familie op de film overkomen een van de beste is. Er wordt veel beeldmateriaal gebruikt; dialogen worden gebruikt om de meningsverschillen, het wantrouwen, de vijandigheid en de onzekerheid die er tussen de twee mannen bestaan naar voren te brengen.<br />Er zitten veel visuele juweeltjes in deze film. Zo probeert de jonge Yoessoef, die op zoek is naar werk, omdat hij behoefte heeft aan een relatie, tevergeefs de aandacht te trekken van verschillende jonge vrouwen in de stad. De blik op zijn gezicht, die hij elke keer weer verliest, spreekt boekdelen.<br />Of Yoessoef wil een sigaret en doet de deur naar het balkon van Mahmuts appartement open. In de koude decemberlucht gaat de deur open en Mahmut staat op van zijn werktafel. Hij loopt naar de deur (alleen maar glas) en de neven kijken elkaar aan. Het lijkt veel te lang te duren. Dan doet Mahmut de deur dicht en laat Yoessoef in de kou staan. De metafoor is compleet.<br />Of Mahmut ruimt met tegenzin en steeds bozer achter Yoessoef aan, terwijl Yoessoef al die tijd achter rokken aan zit in plaats van serieus werk te zoeken en Mahmuts geld uitgeeft aan speelgoed voor een neefje. Yoessoef is emotioneel, slordig, impulsief en kwetsbaar. Mahmut is rationeel, logisch, zelfverzekerd en een veeleisende controlfreak: de dichotomie tussen rechter- en linkerhersenhelft, prachtig uitgebeeld door twee acteurs die met een blik, een gebaar, een frons meer zeggen dan woorden kunnen overbrengen.<br />Maar Mahmut is niet helemaal emotieloos: hij houdt nog steeds van zijn ex-vrouw, die hem vertelt dat ze naar Canada gaat met haar aanstaande echtgenoot. Mahmut doet alsof hij een afstandelijke en zelfverzekerde vriendschap met zijn ex heeft en zorgt ervoor dat ze het niet erg vindt om te gaan. Hij wenst haar het beste. Hij neemt afscheid. Hij verlaat de koffieshop waar ze hadden zitten praten. Later, als ze opbelt om afscheid te nemen, op weg naar het vliegveld, gaat Mahmut daarheen en kijkt in het geheim hoe ze vertrekt. De schrijnende emotie op zijn gezicht als ze door een deur verdwijnt, is het wachten waard.<br />Al met al is dit een uitmuntend stuk werk van de twee hoofdrolspelers en de regisseur, Nuri Ceylan. Sommigen zouden kunnen aanvoeren dat het tempo te langzaam is, maar het leven gaat een groot deel van de tijd langzaam, vooral voor degenen die alleen zijn. Het camerawerk is ook betrekkelijk eenvoudig: kies de scène, stel de camera en de belichting in en laat de acteurs door de scène lopen, de scène binnengaan en de scène verlaten, terwijl ze de hele tijd de camera stilhouden. Er waren een paar panningshots, een paar opnames met een hoge hoek, een paar landelijke taferelen - maar het grootste deel van de film is te zien als op een podium met een vaste camera en een groothoeklens. Afgezien van de tv- en radiomuziek in het verhaal is er geen muziek bij. En er zijn die vele lange stiltes waarin de twee mannen samen tv zitten te kijken en/of een heel beperkt gesprek voeren.<br />Ik zag die film op tv en vond het dus grappig om te zien dat ik een paar keer naar de tv zat te kijken terwijl zij ook tv zaten te kijken. De stilte in de film kwam overeen met de stilte in mijn huis (ik was wakker, alle anderen lagen in bed); mijn stoel en positie kwamen overeen met die van Mahmut terwijl hij tv-keek. Heel griezelig, het gaf me het gevoel bijna 'bij hem te zijn'! En dat was ik in zekere zin ook, denk ik.<br />Meer zal ik niet zeggen, want ik wil dat je geniet van de andere scènes die ik niet heb beschreven. Het is niet voor iedereen een film, dat is zeker. Meer dan welke film ook die ik heb gezien, laat hij zien hoeveel we sterven als we helemaal alleen zijn, net zoals we helemaal alleen zijn als we sterven. Het gezicht van mijn moeder, dat zwart wordt in de laatste scène, zal me nog heel, heel lang bijblijven...<br />Hoog aanbevolen voor serieuze filmfans.