Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Weinig mensen beseffen het, maar er bestond al wereldliteratuur in de antieke wereld voordat de Grieken op het toneel verschenen. Behalve de literaire overblijfselen uit het 'Oude Testament' van de joden, waren er aanzienlijke werken uit Mesopotamië en Egypte. Het hoogtepunt van het eerste was de religieuze poëzie en 'Het epos van Gilgamesj'. De Egyptenaren produceerden veel gedichten, maar de belangrijkste toevoeging was een avontuurlijk verhaal over een reiziger en arts dat 'Het verhaal van Sinoe' heette. Uit dit werk (eigenlijk een fragment waarvan we het einde niet kennen) kwam de roman 'De Egyptenaar' voort.<br />Het verhaal is uniek (net als de film). In het begin van de jaren vijftig was de film van Darryl Zanuck een bestseller, en Darryl Zanuck besloot het erop te wagen: ja, hij wilde een hoofdrol voor zijn vriendin Bella Darvi als Nefer, evenals voor de rest van de cast (Victor Mature, Edmund Purdom, Peter Ustinov, Michael Wilding en Gene Tierney), maar hij was zich ervan bewust dat deze films zelden veel geld opbrachten. Je kunt dit opvatten als een voorbeeld van Zanuck die iets anders probeerde.<br />Het aantal films over het oude Egypte is heel klein. 'Land of the Pharoahs', 'The Egyptian', 'The Ten Commandments' (de beide versies van De Mille), 'Moses', 'Holy Mozes!', 'Cleopatra', 'The Mummy' (alle versies), 'The Scorpion King'. Als er 20 films over het oude Egypte zijn, is het geweldig. Maar 'Egypte' is uniek. Terwijl de tweede 'Tien Geboden' over Ramses de Grote (Pharoah Ramses II <0xE2><0x80><0x93> Yul Brynner) en zijn vader Seti I (Cedric Hardwicke) gaan, en de films van Cleopatra over haar gaan, komen in de film maar weinig andere namen van het oude Egypte voor. De grootste farao van Egypte was Thutmose III, die het grootste deel van het bekende midden-oosten van het tijdperk van ongeveer 1470 v.Chr. veroverde. Er is geen film over hem verschenen, noch over zijn usurpator, de eerste grote vrouwelijke heerser uit de geschiedenis, Hatschepsut. Maar de enige bekende farao die een religieuze revolutie probeerde te ontketenen die in de buurt kwam van wat de joden (en later de christenen) probeerden te ontketenen <0xE2><0x80><0x93> een soort monotheïsme <0xE2><0x80><0x93> is het onderwerp van 'Egypte'. Dat is farao Akhnaton. In werkelijkheid beoefende Akhnaton een persoonlijke vorm van monotheïsme die niet voor openbare consumptie bestemd was. Maar het maakte de priesterklasse, die Amon aanbad in plaats van Aton, kwaad. Vanwege onze onzekere historische gegevens (hoewel Akhnatons officiële gegevens - de 'Tel-el-Amana'-brieven - voor zover ze nog bestaan volkomen compleet zijn), weten we niet of de farao bij een staatsgreep in het paleis om het leven kwam of niet. Hoe hij ook stierf, hij werd opgevolgd door een jonge broer of zoon van hem wiens naam beter in de herinnering blijft dan die van enige andere farao, behalve die van Ramses: Toetanchamon.<br />Deze film is eigenlijk heel goed, voor zover hij gaat. Wilding speelt een goedgehumeurde Akhnaton, die te zwak is om zo effectief te zijn als een religieuze hervormer verondersteld wordt te zijn. Zijn volwassenheid is goed als de ambitieuze (en buiten de film ook succesvolle) toekomstige Horemheb. Tierney en Purdom doen het goed in hun hoofdrollen en Oestinov is goed als de vriend van Purdom. Ook goed is juffrouw Darvi, in een grote bijrol. In een prachtige camee speelt John Carridine een filosofische grafrover. De film is zeker het bekijken waard, als een van de weinige pogingen om een deel van de geschiedenis en cultuur van het oude Egypte te laten zien.