Wat is het sentiment van de recensie?

De Schoonheid. De Verschrikking. De Poëzie. De Verschrikking. De Onschuld. De Schuld.<br />Misschien is dat wel zo ongeveer alles wat ik in deze recensie voor A TALE OF TWEE ZUSTERs zou moeten schrijven. Het beste is om gewoon naar deze film te kijken zonder er iets van te weten. Ik wist zelf helemaal niets over de geschiedenis van de twee meisjes toen ik deze film bekeek. Ik keek alleen maar naar de mooie hoes, las niet eens de synopsis op de achterkant en stopte hem in de dvd-speler. Ik wist alleen maar dat hij verschillende prijzen won op festivals over de hele wereld en dat hij zeer aanbevolen werd.<br />Op de dvd-cover stond: 'De meest angstaanjagende film sinds de ring, de graal en het donkere water.' Hoewel het angstaanjagende deel misschien klopt, kun je de rest wel vergeten, want het enige wat A TALE OF TWO SISTERS met die film gemeen heeft, is... een spookachtige verschijning met lang zwart haar. Het is zelfs een beetje oneerlijk om hem te vergelijken met die beroemde Japanse films, want deze Koreaanse film heeft veel meer te bieden en is in feite iets gecompliceerder en intelligenter dan die andere.<br />Deze film is gewoon een klein meesterwerk, en hier zijn een paar redenen (zonder iets over de plot te vertellen): de film zelf overrompelde me minstens twee keer met slimme verrassingsscènes. En net als je denkt dat je de conclusie hebt gehad (of je die nu krijgt of niet, dat is het). Het camerawerk is uitstekend, waarbij de regisseur af en toe indrukwekkende, zo niet vernieuwende invalshoeken kiest. Sommige opnamen zijn pure poëzie (zoals de opname met de twee zussen bij het meer). Het ziet er allemaal erg stijlvol uit. Er zijn slechts vier hoofdpersonen, maar de intrige die hen omringt is intens. Het verhaal zelf begint een beetje traag, maar er is een heleboel variatie in toon en emoties om het interessant te houden. Er was zelfs een scène (toen de meisjes naar het meer vertrokken) die me plotseling aan Peter Jackson deed denken. SOPHIE CREATURES. Maar als de horror begint, is die heel effectief. Er zitten ook een paar geslaagde verrassingseffecten in. Verdomme, ik sprong op van mijn bank. De muziek is geweldig, en op momenten dat het niet eng zou moeten zijn, merkte ik onwillekeurig dat het een beetje Italiaans aandeed. Een beetje vreemd voor een Koreaanse film. Maar toch, een geweldige score. Er is heel veel zorg besteed aan elk detail van deze film, inclusief een perfect uitgebalanceerd surroundgeluid.<br />Ik denk ook dat het niet genoeg geloofwaardigheid krijgt als je A TALE OF TWO SISTERS gewoon een horrorfilm noemt. Het is meer een mysterieus horrordrama dat zowel op psychologisch als bovennatuurlijk niveau werkt. Hoe je het ook bekijkt, dit is Aziatische horror die hoog op de lijst van de beste staat. Het is misschien niet bloederig, maar het wordt af en toe behoorlijk eng en het onderwerp is behoorlijk gestoord. Dus als je hem nog niet hebt gezien, zoek dan een kopie, stop hem in je dvd-speler, ga mee met de stroom en zorg ervoor dat je je volledige aandacht aan deze film besteedt, want hij duurt 110 minuten.<br />Zo, ik hoop dat ik het goed heb gedaan om hem te prijzen zonder iets te bederven.