Wat voor toon heeft de volgende recensie?

ONBEKENDE SPOILERS<br />Onbegrepen klassiek blijft een van Hensons mooiste en meest persoonlijke films. Het is misschien grappig om een film die zo geliefd is als deze 'onbegrepen' te noemen, maar de mensen lijken zich deze vooral te herinneren vanwege Jerry Juhls gevatte scenario en Paul Williams' briljante liedjes. Hoewel deze dingen inderdaad geweldig zijn, net als de formele speelsheid van de film (het filmen-in-het-filmen, filmpauzes, enz.), onderscheidt 'The Muppet Movie' zich van de andere Muppet-films door de serieuze, weemoedige sfeer die door de film heen hangt. Het is inderdaad een road movie, maar net als bij de meeste roadfilms is het leuk om op het juiste moment op de juiste plek te zijn en de personages te laten schitteren. Het doel wordt getemperd door onzekerheid, en door de wetenschap dat ze nooit meer echt terug kunnen. De hele film lang krijgen we de negatieve kant van de showbusiness te zien, nog voordat de Muppets het hebben 'gemaakt': Biggel laat Kermit zonder aarzelen in de steek na een telefoontje van haar impresario, Gonzo geeft uiting aan de eenzaamheid en spijt van een artiestenleven onderweg in zijn aangrijpende 'I'm Going to Go Back There a Day', en het ergste van alles is dat Kermit voortdurend wordt gemarteld en op de proef wordt gesteld door dokter Hopper, die wil dat hij zijn kunst voor de meest onfatsoenlijke doeleinden commercialiseert. (Je kunt je alleen maar afvragen wat Henson zou hebben gevonden van de manier waarop zijn familie het bedrijf na zijn dood heeft geleid. Kermit zelf piekert over zijn keuzes in de conversatiescène in de woestijn, en het laatste nummer van 'Magic Store' vraagt zich af of het allemaal de moeite waard is geweest, voordat het besluit wordt genomen dat het waarschijnlijk hoe dan ook niet uitmaakt. Dit alles wordt afgewisseld met de verwachte Muppet-chaos en satire en verrukkelijke, afschuwelijke grappen, en natuurlijk zou het serieuze werk niet hebben gewerkt als dat niet zo was. Maar 'The Muppet Movie' is niet zomaar een grapfestijn, zoals de rest van de steeds minder populaire Muppet-films zou worden. Nee, het is een prachtige, vriendelijke metafoor over de relatie tussen kunst en amusement en zaken, en het is vandaag de dag nog net zo effectief als vijfentwintig jaar geleden.