Is deze recensie positief of negatief?

Laten we even aannemen dat je niet hebt geëxperimenteerd met de psychotrope paddestoel en dat je je afvraagt hoe het zit met die zogenaamde slechte ervaring en hoe zoiets zich zou kunnen voltrekken <0xE2><0x80><0x93> Nou, ga je gang en maak een nieuw exemplaar van _The Beguiled_. Zie je, met film heb je je zuivere trips (Solaris en alles wat verder onder regie van Andrei Tarkovsky staat), trips van de hak op de tak, d.w.z. de ervaring-van-wat-je-nooit-herstelt ( _Sweet Movie_ en _El Topo_ ), en je bent slechte organische trips, een categorie die speciaal is gereserveerd voor een film als _The Beguiled_ <0xE2><0x80><0x93> dat is het soort inhoud dat de enthousiaste schrijvers van de _Times_, die de juiste beslissingen namen met hun leven en afstudeerden aan de Engelse faculteit van Harvard <0xE2><0x80><0x93> 'hallucinogenisch van toon' noemen. In de derde akte van deze door Don Siegel geregisseerde film zul je misschien niet direct merken dat je twee loodzware handen zijn gekrompen en alle kenmerken van een kruipend insectachtig zoogdier hebben aangenomen, en je zult ook niet direct het vermoeden krijgen dat je ruggengraat dezelfde kronkelige vorm en knoestige textuur heeft gekregen als een pomaceutisch fruit dat een boom blootlegt die in leeftijd onmetelijk is, maar je zult wel iets voelen.<br />Toen deze film in 1970 werd opgenomen, waren de meeste Amerikanen op zoek naar een pijnstiller voor hun collectieve pijn, een film als _The Graduate_ misschien, er was een groot wereldeinde aan de gang en natuurlijk had je de nachtmerrie van de oorlog in Vietnam. Wat je bij The Beguiled krijgt, los van banale drugsmetaforen, is een scenario dat is ontleend aan een roman van een man die in elk geval voorlopig Grimes Grice wilde heten, en de regie van de regisseur die het werk en de carrière van Sam Peckinpah op gang heeft gebracht. In The Beguiled, Donny Siegel, geboren in 12, Chicago, Il., minder dan 45 jaar nadat The Great Fire zijn poging toont om te worstelen met al die hedendaagse culturele waanzin van het begin van de jaren zeventig in de vorm van een klassiek filmartefact. Het is niet waarschijnlijk dat we ooit nog zo'n film zullen zien. Ongetwijfeld een sinistere film, met effecten die, zoals ik al zei, zowel duizelingwekkend als afschrikwekkend zijn; eerlijk gezegd is het moeilijk te geloven dat Universal ooit zijn naam aan deze film zou verbinden, maar na het zien van een paar van die heerlijke, heerlijke camerabewegingen en de cinematografie van Bruce Surtees die elk stukje duistere mythe dat je in je hoofd hebt over de Amerikaanse Plantation South uitbuit en schoonheid met kwaad vermengt in elke locatieopname. Clint Eastwood is, dat hoef ik niet te zeggen, nooit zo geweest. Ouwe Clint verandert op slag van bedeesd in woedend, met ogen als twee Archimedes-spiralen van dichtbij. De rest van de cast is al even veeleisend en griezelig. Deze Beguiled zal de AFI 100 nooit van mijn leven halen, maar dat weerhoudt me er niet van te stellen dat het een van de beste Amerikaanse synchroonsoundfilms is die ooit zijn gemaakt. Hoewel de meeste mensen het een western noemen, met inbegrip van de mensen van The Western Channel, is The Beguiled een probleem omdat je niet echt weet wat het is: een soort oorlogsfilm? Een drama? Een psychologische thriller? Misschien het antwoord op al die emotioneel geconstrueerde Noir-films met Kirk Douglas in de hoofdrol? Ik noem dit stuk eigenlijk een griezelfilm, want toen mijn vader, die graag het goedkope, gratuite geweld projecteert dat je in amusementsfilms als The Wire ziet, die shot zag van Geraldine Page die een tourniquet om Clints bloederige been wikkelde, stelde hij meteen voor om naar iets anders te kijken, zoals de Outback Bowl, vlak voordat hij ervandoor ging naar een andere kamer. Mijn advies is: kijk naar deze film en zorg ervoor dat hij op een heel groot scherm wordt vertoond, bij voorkeur op die DPL-tv-projector waar je het over hebt. Ik zou The Beguiled rechts op de lijst zetten, samen met die belangrijke aankoop voor de consument, de plafondlampen uitdoen, wat filmlicht op de grote lege muur werpen en proberen je greep niet te verliezen, want net als Norman Bates: 'We worden allemaal wel eens een beetje gek,' zelfs de beguileden.