Wat is het sentiment van de recensie?

Johnnie (Bert Wheeler) is een would-be songwriter; Newton (Robert Woolsey) is een would-be uitvinder. Ze werken allebei bij een sigarenkraam in de hal van een kantoorgebouw. Johnnie wil een nummer verkopen aan Winfield Lake, een liedjesschrijver die ook eigenaar is van het gebouw. Lakes secretaresse, Mary (Betty Grable), is Johnnies liefje. Als Lake dood blijkt te zijn, werken de omstandigheden samen om Mary en Newton te laten denken dat Johnnie de moordenaar is. Ze werken weer samen om Mary erbij te betrekken, die naar de gevangenis gaat. Maar wie heeft Lake echt doodgeschoten? Wie is de Zwarte Weduwe, de afperser die hem had bedreigd? 's auditor, een songwriter die denkt dat Lake hem bedondert en een andere die denkt dat iedereen hem bedondert. Het is aan Newton en zijn waarheidsmachine om de echte moordenaar te ontmaskeren.<br />De babystem van Wheeler en de sigaar kauwende Woolsey komen me voor als een willekeurig koppel, maar ze hebben samen een aantal films gemaakt in de jaren dertig en sommige ervan waren grappig.<br />Deze niet. George Stevens, die een uitstekende carrière tegemoet ging, regisseerde deze naargeestige komedie met een saai moordmysterie als plot. Maar twee scènes zijn goed, en in beide zingen Wheeler en Betty Grable het uitstekende 'Music in My Heart', geschreven door Dorothy Fields en Jimmy McHugh. De eerste keer zingen ze het terwijl ze een trap op lopen (waarna ze weer naar beneden dansen). Later staan Wheeler en Woolsey op stelten zodat ze Mary kunnen zien en met haar kunnen praten, die in een gevangeniscel op een hoge verdieping zit. Wheeler en Grable zingen door de tralies heen tegen elkaar.<br />'The Nitwits' heeft een paar lachsalvo's, maar het niveau van de komedie wordt het best geïllustreerd door Woolseys regel: 'Sonny, you've got the brain of a six-year-old boy. And I wed that zelfs he was happy to get it back.' Het is de verwaterde Groucho, die het overbodige 'even' niet gebruikte toen hij het zei.