Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik begrijp niets van grappen. Ik geloof dat dit mijn probleem is met de moderne film, of met die films die met miljoenen dollars worden gemaakt in de hoop dat ze de volgende grote sensatie zullen worden. Is het niet vreemd dat mensen niet meer zoveel lachen, en ik geloof dat een van de ziektes van dat probleem de film 'Showtime' is. Er was absoluut niets, van het begin tot het eind van de aftiteling, met al dat gekscherende gedoe tussen Murphy en De Niro, met Russo als snoepje, met zelfs de standaard clichés die de hele bevolking in vervoering brengen met voorgeprogrammeerd lachen, er was niets in deze film waar ik om moest lachen. Tijdens dit debacle van een film heb ik geen moment geloofd in de aanmatigende fysieke grappen of de berekenende mentale verbale grappen. Vanaf het begin geloofde ik niet dat de combinatie van De Niro en Murphy iets anders was dan de opwinding van Hollywood, tijdens het commentaar dat de regisseur levendig uit de doeken doet over de hilariteit die tijdens de opname ontstond en waar was het in de film ook alweer? Dat zijn twee problemen: of de regisseur heeft geen gevoel voor humor, of de redacteur begreep de waarde van de film niet. Hoe dan ook, ze hebben allebei de anderhalf uur durende Hollywood-nachtmerrie 'Showtime' verknoeid. Afgezien van het feit dat er geen reden was om te lachen, was er ook geen reden om deze personages in elk moment van de film te volgen. Er zat een vleugje humor in De Niro's verlangen om als hobby pottenbakker te worden (maar de regisseur moest KILNN op de machine schrijven, zodat het publiek begreep: WIE DOET DAT?), maar dat werd weggelaten en nooit uitgebracht. Er was het idee dat Murphy acteur was, maar buiten die ene openingsmonoloog zou niemand dat hebben begrepen. Hij huurt een kamer in het huis van een producent die hij kan betalen van het salaris van een politieagent? Zelfs voor Hollywood-normen was dat niet te bevatten. Er was een slechterik die een groot pistool wilde, maar dat pistool werd nooit ontwikkeld en zelfs aan het eind was er geen echte test van de wapencapaciteit. Het werd een grotere grap om om een accent te lachen dan om de wapens. Waar was de televisieshow gebleven? Russo moest in het begin toestemming vragen aan die willekeurige vent, maar dat had geen gevolgen. Er was niets in het midden van de film, behalve nog meer vragen en betekenisloos geklets. Willekeurige figuren werden geïntroduceerd, vergeten, opnieuw geïntroduceerd en weer helemaal vergeten. De regisseur en de producer moesten erom lachen, terwijl wij, de schamele kijker, ons door inside jokes en clichés moesten worstelen. Was er sprake van een liefdesrelatie in deze film? Was er werkelijk een sinistere slechterik die zich losmaakte van het komische duo om het ware kwaad op het scherm te brengen? Waren er verwijzingen naar de popcultuur die niet terug te voeren waren op Robert De Niro? Was er sprake van een willekeurige chaos in deze film? Als je de antwoorden op deze vragen wilt weten, zul je die natuurlijk niet in 'Showtime' vinden. Het feit dat ik deze recensie vraag voor vraag doorneem, betekent alleen maar dat deze sub-par (in feite een stuk onder sub-par) geen quota vulde en niets van waarde leek voor de filmwereld. Natuurlijk, hij had grote namen en één echt fraaie uitbarsting, maar daar was niets wezenlijks aan. Het was bijna alsof de regisseur voor de opnamen had gezegd dat hij clichés wilde, maar geen gewone clichés die bij de slechte pasten. De plot had geen rechte lijn. De grappen waren saai. De personages waren saai en onderontwikkeld. Dit is zelfs nog beneden het niveau van de beste politiefilms. Ik geef films graag het voordeel van de twijfel, maar in deze film werkte niets. Zelfs Shatner kon deze film niet redden, en hij deed er zelfs zijn uiterste best voor.<br />Over het geheel genomen kan en wil ik deze film niet aan iemand met ook maar een greintje gezond verstand voorstellen. Het commentaar bevestigt alleen maar de pathetische aard van de film, met duidelijke gebreken, afschuwelijke grappen en makers die de geldigheid van hun werk in twijfel trekken. Waarom zouden we? Ik wilde geen 'Dodelijk wapen' toen ik dit zag, maar ik wilde wel iets dergelijks. Ik begrijp dat er enige kritiek was op'realiteitstelevisie' en de corrupte aard van de media, maar die boodschap kwam niet van de pagina. Sterker nog, ik geloof dat ik'media' als eerste het theater zag verlaten toen ik dit zag. Schaamte speelt een grote rol in deze film en ik kan het hem niet kwalijk nemen. Murphy was vroeger een grote ster, zijn tweede naam was komedie (zie 'Coming to America'), maar de laatste tijd lijkt hij zijn scherpte te hebben verloren. De Niro wil kennelijk weg van een beeld dat hem achtervolgt, maar het maken van dit soort films brengt hem alleen maar verder terug. Een van deze films staat gelijk aan één Scorsese-film.<br />Sla deze over. Ik beloof je dat het je laatste filmdagen de moeite waard zal maken. O, en als je om een van de grappen in deze film hebt gelachen, dan spijt me dat oprecht!<br />**************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************