Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Zoals de titel al aangeeft, loopt er een filosofische, meritocratische draad door deze film: als een man het talent en het uiterlijk heeft om zich in de maatschappij en het geld te bewegen, wat zou dan het resultaat zijn als hem dat wordt ontzegd omdat hij de X-factor niet heeft? Deze vraag wordt onbevredigend beantwoord in deze bewerking van Patricia Highsmiths boek en ik kreeg het er nogal koud van.<br /><br />Matt Damon is de Ripley van de titel en valt, afgezien van het feit dat hij zich met veel bombarie een weg naar Europa baant, onder de bekoring van zijn beoogde doelwit, Dickie Greenleaf (Law). Homo-erotiek en sociale onzekerheid raken volledig verstrikt in een gewelddadige vuurzee die de rest van de film escaleert en compliceert. Law, Damon en de verdomd aardige Paltrow, net als Dickies vriendin, zijn oké. Ik vond Philip Seymour Hoffmans camee-achtige Freddie Miles wel aardig, de arrogante societyvriend die Ripley nooit zal kunnen zijn. Het probleem is dat het verhaal zonder omhaal wordt afgekapt <0xE2><0x80><0x93> en ook zonder verlossing <0xE2><0x80><0x93> wat het nogal moeilijk te slikken maakt.