Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb verschillende recensies gelezen die de vraag opwierpen: 'Waarom is deze film gemaakt?' Zelf vond ik die vraag in mijn hoofd opdoemen terwijl het uur en de twintig minuten durende film bijna het midden van de tijd leek te verstrijken, alleen om de indruk te wekken dat hij aan het eind stoom begon af te blazen, terwijl dat in werkelijkheid niet het geval was. Dus: 'Waarom is deze film gemaakt?' Ik denk dat dat een geweldige vraag is voor degenen die naar _Heftig og begeisterret_ kijken om zichzelf te stellen. Deze recensent is trots op regisseur Knut Erik Jensen, die ons dit krachtige beeld van hoop, broederschap en inspiratie heeft gegeven met dit mannenkoor, maar ik denk niet dat Jensen genoeg heeft gedaan om een aangrijpend verhaal naar de tafel te brengen. Laat ik de vraag stellen: 'Hebben de kijkers in een documentaire meer nodig dan een rechttoe rechtaan verhaal om de belangstelling vast te houden?' Mijn antwoord is ja, en dat is het punt waarop Jensen faalde. _Heftig og geistret_ was een goede documentaire, maar verre van geweldig. Jensen leverde een verschrikkelijke prestatie met het verhaal en de toewijding van de onderwerpen. Het was geweldig om de liedjes te horen, maar na verloop van tijd leken die liedjes saai, overweldigend en een beetje voorlijk. Vanaf de openingsscène, waarin onze mannen hun hart uit hun lijf zingen in een verblindende sneeuwstorm, wist ik dat ik aan de film verslaafd was, maar naarmate de film vorderde, verloor ik mijn belangstelling. Waarom? Jensen bracht ons, de leden van het publiek, nooit op het volgende niveau. Hij hield het niveau van het speelveld aan en verpestte uiteindelijk de algehele sfeer van de film. Was dit een film over de muziek of over de mannen in het koor? De wereld zal het misschien nooit weten. Weer zou ik willen zeggen dat Jensen fenomenaal werk verrichtte door een interessant verhaal te vinden over een groep mannen die duidelijk moeilijke tijden hebben doorgemaakt en hoe ze daar met behulp van muziek mee omgingen, maar het was alsof het mannenkoor een stel van de saaiste mannen was die ooit zijn geschapen. Jensen gaf ons de muziek voortreffelijk, maar het waren de personages, de personages waar ik tegen het eind van de film niets meer van wist. In de mix hadden we een 97-jarige man die zijn chauffeur nog had.' We hadden een grote man in een badkuip die klassieke Amerikaanse liedjes zong, we hadden oude mannen die in hun jeugd hartsvriendinnen waren geweest, we hadden enige spanning tussen de jeugd van het koor en de oudere zangers, en we hadden zelfs een ex-drugsverslaafde die pas elf jaar clean was. Heeft Jensen die interessante verhalen eigenlijk wel ontwikkeld? Nee, hij liet ze op tafel liggen. Het was duidelijk dat deze zangers bereid waren er verder over te praten (zie de politieke man die zijn politieke dagen heeft gemist), maar Jensen leek die diepgevoelde momenten van zich af te zetten en rechtstreeks terug te keren naar interessante plaatsen om het koor te laten zingen. Voor mij stond de muziek aan het begin van de film centraal, ik wilde geïntroduceerd worden en de verhalen van deze individuele mannen horen. Ze waren allemaal fascinerend, maar Jensen leek ze volledig te negeren.<br />Door de belangrijkste onderwerpen van deze documentaire te negeren, lukte het Jensen niet om tegen het eind nog enige spanning te creëren. Zonder het einde te verraden, had ik het gevoel dat Jensen de regels kleurde. In plaats van zich buiten de regels te begeven, koos hij ervoor om geen moment van sympathie, emotie, nervositeit of verdriet te creëren. Jensen bracht onze onderwerpen van punt A naar punt B naar punt C zonder ons te vragen om in welke vorm dan ook betrokken te raken. Ik begrijp dat de nationale sentimenten deze film in Noorwegen tot een enorm succes hadden gemaakt, maar dat er voor alle andere kijkers (d.w.z. de ME) meer nodig was. Ik wilde met deze jongens meevoelen. Ik wilde weten of ze het tijdens hun reis goed zouden doen, of dat ze alleen maar in hun eigen stad bemind zouden worden. Er was geen verhaal, en gedeeltelijk ook geen ontwikkeling van de personages. Als je naar moderne documentaires kijkt (deze film is vreemd genoeg in 2001 gemaakt), wil je dat het lijkt op een Hollywood-film. Je wilt spanning, realisme en drama, maar helaas, met Heftig og begeerte krijg je dat niet.<br />Al met al moet ik de vraag nog eens stellen.' Mijn laatste antwoord, Alex, is dat Jensen wilde laten zien hoe problematische tijden en een veranderende economie nog steeds geluk kunnen brengen, zelfs op de koudste plaatsen op aarde. Ik denk dat Jensen de menselijke toewijding wilde tonen en wilde laten zien hoe zoiets eenvoudigs als zingen een hele bevolkingsgroep kan verenigen. Dat gezegd hebbende, heeft Jensen dat in deze film perfect gedemonstreerd, maar hij heeft geen goede documentaire gemaakt. Wanneer je een film van deze aard maakt, heb ik het gevoel dat je in de groep moet kijken, de koorleden moet bestuderen en al hun verhalen moet horen om een einde te maken dat je hart in zijn greep houdt. Het enige wat deze film me deed, was dat ik mijn aandacht erbij hield terwijl hij met de snelheid van een raket de zaal probeerde te verlaten. Nogmaals, ik wil niet negatief doen over deze film, omdat de muziek uitstekend was en de mannen die zongen me een gevoel van eerlijkheid gaven, maar ik had meer nodig. Nu documentaires een groter onderdeel van de filmwereld zijn geworden, verwacht je wel iets meer dan wat Heftig og begeistret ons heeft gegeven. Ik wil de werkelijkheid en de mensen zien, niet alleen maar weer een liedje en een dansje!<br />********************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************