Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als je op zoek bent naar een film waarin een onbeheerste nymfomane aan een radiator wordt vastgeketend door een uiterst religieuze man uit het zuiden van de Verenigde Staten, dan moet je niet verder zoeken dan de nieuwste produktie van Paramount Vantage, 'Black Snake Moan'. Niet precies op zoek naar wat ik je net heb beschreven? Nou, dan kun je maar beter zorgen dat je je verstand bij elkaar houdt en naar je plaatselijke bioscoop gaat, zodat je de film nog net zo ziet als de personage Lazarus van Samuel L. Jackson zou zeggen. Zolang je je openstelt en niet alles serieus neemt, is er geen enkele reden waarom je niet blij zou zijn dat je hem hebt gezien. In de derde versie van Craig Brewer worden we meegenomen naar het diepe zuiden, waar het, zoals de titel van de film zegt, nog warmer is. Terwijl we daar zijn, worden we voorgesteld aan de godvrezende bluesman, Lazarus, zoals eerder gezegd, gespeeld door Jackson, en de bijna altijd halfnaakte Rae, een rol die dapper wordt gespeeld door Christina Ricci. In de film kruist dit onwaarschijnlijke paar elkaar lang genoeg zodat de personages elkaar een lesje kunnen leren. Beide lessen brengen uiteindelijk de boodschap over aan ons publiek dat we allemaal menselijk zijn, wat er ook gebeurt. Niemand is perfect en als iedereen dat zou beseffen, zouden we een stuk beter af zijn. De vraag of dit begrepen zal worden, of geaccepteerd door iedereen die de film ziet, is een ander verhaal.<br />De vraag hoe geweldig Jackson en Ricci hier zijn, staat niet ter discussie. Je zou denken dat met de rol van een seksbeluste vrouw, overacting een gegeven is, maar nee, dat is hier niet het geval. Ricci breekt door en demonstreert haar ware talent met een rauwe prestatie die ook haar beste tot nu toe is. Dan hebben we Jackson die volledig verdwijnt en ons voor het eerst in lange tijd doet vergeten wie hij is. Helaas is de derde ster van de film, Justin Timberlake, die Raes militair gebonden vriend speelt, niet zo geweldig. In het begin faalt hij jammerlijk omdat hij te veel zijn best lijkt te doen. Later voert hij het wat op, maar hij is nog lang niet op het niveau dat hij bereikte in 'Alpha Dog' van januari.<br />Het andere waar 'Black Snake Moan' op kan bogen is een schitterende soundtrack. Met nummers van The Black Keys, John Doe, stukken uit de score van Scott Bomar, en natuurlijk vier, reken maar, vier nummers van Jackson zelf. Het is eigenlijk een van zijn nummers, de hoofdact van de film, 'Stackolee', dat de brandstof is voor het vuur van deze geweldige verzameling. Alleen al dat nummer is de toegangsprijs waard. Andere opvallende muzikale verrukkingen van de soundtrack zijn Bomars 'The Chain', 'When the Lights Go Out'. van de Black Keys, & de titeltrack die ook een van de meest memorabele scènes van de film is, waarin Lazarus op een stormachtige avond voor Rae zingt.<br />Maar de inspanningen van Craig Brewer kunnen niet zonder vermelding blijven. Zijn laatste film 'Hustle & Flow', die uiteindelijk de verwachtingen overtrof en kritische bijval kreeg, zette hem op de kaart. Wat hij met 'Black Snake Moan' heeft gedaan, onderscheidt hem van andere nieuwelingen in de filmindustrie. Hij regisseerde niet alleen 'Moan', maar schreef ook het scenario. Het eindresultaat is een verrassend en slim verhaal. Als je ernaar kijkt, heb je het gevoel dat je precies weet waar het heen gaat, ondanks de heldhaftige kalmte. Net zoals je denkt dat je...' Zoals ik al voorspelde, verandert Brewer van koers en neemt hij een heel andere route. Het scenario vertoont echter een paar zwakke plekken. De achtergrondfiguren zijn saai en vlak, terwijl het einde een beetje teleurstellend is. Ik snakte naar iets spannenders. Na zo veel hoogtepunten waren de laatste scènes waarschijnlijk een tikkeltje zwak vergeleken met de rest van de film.<br />Ik kan me voorstellen dat de meerderheid van de mensen die 'Black Snake Moan' zien, er niet van zal genieten, omdat ze zich niet kunnen bedwingen om te denken hoe onwaarschijnlijk de situaties zijn. Het deprimerende daarvan is dat er veel andere films zijn met net zulke onwaarschijnlijke, zelfs nog extremere scenario's die over het algemeen goed ontvangen worden. Het idee dat een zwarte man een blanke vrouw in zijn huis aan de ketting legt is genoeg om de meeste mensen er niet eens aan te laten denken. Eenvoudig gezegd: het is niet voor iedereen weggelegd. Zoals ik al zei: om er echt van te kunnen genieten moet je er onbevooroordeeld naar kijken, anders verspil je je geld. Voor degenen onder jullie die dat kunnen, kan ik het van harte aanbevelen.