Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In de Tweede Wereldoorlog wordt in de Afrikaanse woestijn een zwaar verbrande amnesiepatiënt gevonden die alleen bekendstaat als 'De Engelse Patiënt'. Hij wordt naar Italië overgebracht, waar hij zich bij een konvooi van medische troepen en anderen in een verlaten klooster voegt. Onder hen zijn Hana (Juliette Binoche), een Canadese verpleegster wier minnaars meestal op een onplezierige manier aan hun eind komen; Kip (Naveen Andrews) en Hardy (Kevin Whately), twee explosievenexperts die het klooster afzoeken naar bommen; en David Caravaggio (Willem Dafoe), een Canadese fortuinlijke soldaat die de identiteit van de Engelse patiënt kent en een rekening te vereffenen heeft.<br /><br />Door middel van flashbacks leren we het verhaal van de Patiënt: hij is Laszo Almasy (Ralph Fiennes), een Hongaarse ontdekkingsreiziger die aan het eind van de ' In de jaren dertig sluit hij zich aan bij een groep Britse cartografen, onder wie Geoffrey Clifton (Colin Firth) en zijn vrouw Katharine (Kristen Scott-Thomas), die de woestijnen van Noord-Afrika in kaart brengen. Nadat Clifton hen voor regeringszaken in de steek heeft gelaten, worden Katharine en Clifton verliefd op elkaar in de woestijn, wat resulteert in een affaire die uiteraard niet bepaald gelukkig afloopt.<br />Als je in staat bent de onlogische delen van de verhaallijn door de vingers te zien (zoals: waarom zou een patiënt die in Afrika wordt gevonden naar wat in wezen de frontlinie van de oorlog in Italië is worden gestuurd?), dan kun je 'The English Patient' waarderen als een terugkeer naar de intelligente, gelaagde, meeslepende epos van David Lean in de jaren zestig. Deze film doet je denken aan 'Doctor Zhivago' en 'Gone With the Wind' <0xE2><0x80><0x93> een episch liefdesverhaal tegen een enorme historische achtergrond. Je moet geen oorlogsfilm verwachten, hoewel er een paar opvallende (maar veel te korte) scènes van geweld zijn die meer opvallen dan de romantische delen, zoals meestal het geval is (Caravaggio's ondervraging door een sadistische SS-officier (Jurgen Prochnow) in het bijzonder).<br />De film is erg dubbelzinnig, met betrekking tot zo'n beetje alles. De centrale vraag van de film is: hoe ver ben je bereid te gaan voor de liefde? Zoals de critici van de film al snel duidelijk maken, is Almasy op het eerste gezicht een verre van sympathiek personage <0xE2><0x80><0x93> hij heeft een verhouding met een getrouwde vrouw en verraadt zijn land door kaarten en informatie aan de Duitsers te geven, waardoor zijn vriend Madox (Julian Wadham) om het leven komt en Caravaggio wordt gemarteld, en hij zelfs een Britse soldaat vermoordt die hem op een gegeven moment arresteert. Het feit dat Almasy in veel opzichten verwerpelijk is, is min of meer waar het om gaat <0xE2><0x80><0x93> hij is verliefd op Katharine en ziet de wereld op een krappe afstand in termen van zijn liefde, dat trouw aan zijn land (of wat dan ook, wat dat betreft) van ondergeschikt belang is; zoals Almasy zegt, heeft hij een hekel aan 'bezit. Bezit zijn'. De twee hebben een vrij onstuimige liefdesrelatie (ze liggen binnen gehoorsafstand van honderden mensen op een kerstfeestje) en het is duidelijk dat Katharine zich meer aangetrokken voelt tot de mysterieuze, opwindende Almasy dan tot de betrekkelijk saaie Geoffrey.<br />Het subplot uit 1944 is een beetje onvolledig en lijkt overbodig; de romance tussen Kip en Hannah is nooit helemaal geloofwaardig en ik heb het gevoel dat de film er ook zonder had gekund. Maar die scènes geven de film wel een interessante, mysterieuze en complexe sfeer, dus ik zal niet te veel klagen.<br />Net als de eerder genoemde epische films is de film in staat tijd en plaats over te brengen via eenvoudige middelen als publieksscènes, strategisch geplaatste posters en militaire aanwezigheid. We hoeven niet lang stil te staan bij het feit dat het in Cairo 1938 is, maar het is wel handig om te weten. De regie van Anthony Minghella en de woestijncinema van John Seale zijn werkelijk schitterend; de zandduinen, zandstormen en spookgrotten van de woestijn worden tot in de kleinste details weergegeven. De partituur van Gabriel Yared is spookachtig en sfeervol.<br />De acteerprestaties zijn over het algemeen goed. Fiennes geeft een zeer gelaagde voorstelling van een personage dat mysterieus, complex en spookachtig is. Het verschil tussen de Almasys van 1938 en 1944 is opmerkelijk; de ene is opwindend en enigszins zorgeloos, de andere spookachtig en bespiegelend. Kirsten Scott Thomas is effectief als Katharine, de vrouwelijke ontdekkingsreiziger op zoek naar avontuur, en Colin Firth geeft een van zijn beste voorstellingen als Geoffrey, die al snel beseft dat hij geen concurrent is voor de opwindende Almasy. Willem Dafoe doet goed werk als Caravaggio, de onbetrouwbare, opgejaagde dief die door wraakzucht wordt gedreven tot spion. Jurgen Prochnow geeft een voorstelling die doet denken aan José Ferrer in 'Lawrence of Arabia' (en ook aan een vergelijkbaar personage): heel kort, maar gedenkwaardiger dan sommige van de hoofdpersonen. Sommige acteurs uit 1944 zijn onopvallend: Juliette Binochette is niets bijzonders, terwijl Naveen Andrews goed maar onopvallend is. Kevin Whately, als Kips noodlottige partner, doet wat hij kan met een tamelijk kleine rol.<br />'De Engelse patiënt' 'The English Patient' is beslist geen volmaakte film, maar de hatelijke aanvallen van het bioscooppubliek op de film zijn helemaal niet verdiend. Misschien is het een vertoning van hoe de gevoelswereld van de film veranderd is sinds de tijd van de Leans en de Kubricks, of misschien verwachtten de mensen iets eenvoudigs te begrijpen. Complex tot op het bot, briljant geregisseerd en opgenomen, 'The English Patient' is een prachtig modern-dagelijks epos.<br /><br />8/10/10.