Wat is het sentiment van de recensie?

SPOILERS: De oorspronkelijke Road House is zo'n film waarvan ik weet dat hij clichématig en onorigineel is, maar hij is zo goed gemaakt dat ik tot mijn schaamte moet toegeven dat ik hem echt goed vind. Het blijkt dat veel van mijn vrienden, wier filmopvattingen ik respecteer, er net zo over denken. Dus als ze proberen er een vervolg op te maken en het lijkt alsof het is geschreven door een paar middelbare scholieren die het recht hebben gekregen om een vervolg te maken, is het gewoon slecht; echt heel slecht.<br />Vreemd genoeg staat Johnathon Schaech op de lijst van schrijvers en ik kan alleen maar hopen dat zijn lidmaatschap van de WGA wordt ingetrokken. Het schrijven was gewoon slecht en alle schrijvers van deze film zouden zich moeten terugtrekken vanwege het totale gebrek aan originaliteit en een paar van de slechtste dialogen van dit millennium. Schaech lijkt nu al de koning van de rechtstreekse dvd-verfilming (8mm 2, Poison Ivy 2) en nu ik deze en 8mm 2 heb gezien, denk ik dat zijn acteertalent niet bestaat. Hij was afschuwelijk, gewoon afschuwelijk.<br />En het zijn niet de vreselijke vechtscènes die deze film afschuwelijk maken, maar neem van mij aan dat ze slecht zijn. Elke vechtscène is een langzaam uitgedeelde stomp (maar maakt nog steeds het 'woef'-geluid in de lucht) die vervolgens wordt geblokkeerd door de tegenstander, die een stomp teruggeeft waardoor de eerste man op de grond valt. Dit wordt de hele film door herhaald, erger dan een slechte politieserie uit de jaren zeventig. Of het feit dat veel van de mensen die bij de gevechten betrokken zijn om de een of andere reden een mond vol kersensnoepjes lijken te hebben. En wij worden geacht te geloven dat Will Patton een vechtmachine is; zijn vechtscènes zien er zo verbazingwekkend nep uit dat ik me eerlijk gezegd geneerde toen ik ernaar keek.<br />Het zijn de complete afwijkingen van de logica in deze belachelijke film die het zo verschrikkelijk maken. Bijvoorbeeld: de personage van Johnathon Schaech is een dag in de stad en vertelt al tegen een meisje dat hij nauwelijks kent wie ze is en dat hij geen idee heeft aan welke kant ze staat: 'Ik ben van de FBI, maar zeg het tegen niemand.' De vrouwelijke schurk, die het brave meisje in de ene vechtscène bevecht met acrobatische toeren die niet onderdoen voor die van welke superheld ook, maar in de andere scène door Will Patton, de 'ouwe vent', gemakkelijk wordt ingehouden door simpelweg haar beide handen vast te houden terwijl hij een of andere belachelijke zin uitspreekt ('steek me één keer, schaam je, steek me twee keer, dat gaat niet gebeuren' <0xE2><0x80><0x93> oef, dat is niet best) en haar dan een kopstoot geeft. De schurk van Jake Busey schiet op de FBI terwijl hij midden in een drugsdeal zit, maar er komen geen dea -agenten of wie dan ook naar zijn huis om hem op te pakken nadat hij in feite gewoon heeft losgelaten omdat 'dit het territorium van de sheriff is'. Busey wil de bar omdat het 'op een geweldige locatie' is. voor drugsdeals, en toch lijkt zijn eigen huis net zo goed te zijn en biedt het alle extraatjes die de bar zou moeten hebben. In het origineel is het personage van Johnathon Schaech de zoon van het personage van Patrick Swayze, maar de achternaam van het personage van Swayze is Dalton en die van Schaech niet (en de zogenaamde broer van het personage van Swayze ook niet). En Johnathon Schaech lijkt in deze film een jaar of vijftig. Ik heb het opgezocht, hij is zeventien jaar jonger dan Swayze, maar hij ziet er vreselijk uit. En ja hoor, mijn ergste angsten werden bewaarheid.<br />Eigenlijk zou ik nog wel een halfuur kunnen doorgaan over de dingen die ik haatte aan deze film. Laat ik volstaan met te zeggen dat ik een eind wil maken aan die belachelijke rechtstreekse dvd-vervolgen op theaterfilms, in elk geval die met Johnathon Schaech.