Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb die film een paar weken geleden gezien en ik moet zeggen: ik was niet onder de indruk, helemaal niet. Ik sta aan de kant van de andere affiches als het op mooie voorstellingen aankomt, maar sommige goede voorstellingen maken geen goede film.<br />Op het discussieforum vond ik een recensie van een anonieme poster die een paar van de belangrijkste punten samenvatte. Hij zei: '"De vraag" is een film die veel vragen oproept, maar er nauwelijks een paar beantwoordt; een film die verontrustend is en boven elke poging tot categoriseren uitstijgt; een experiment en een heel conventioneel seksueel drama, ondanks een paar schokkende scènes. De briljante acteerprestaties van Barbara Kowa en André Schneider, de deels zeer indrukwekkende montage en het goede camerawerk (Steffen Ritter) compenseren de grote gaten in de plot en een paar technische foutjes (vooral wat de geluidskwaliteit betreft). Maar de verveling die het publiek gedurende 40 minuten te wachten staat, blijft.' Helaas is dat waar. Ik was helemaal niet geïnteresseerd in het verhaal. De hoofdpersonen zijn kille, eerloze mensen. Ze gebruiken veel drugs en hebben veel (incestueuze) seks. Nou en? Vaak leek de richting vrijwel afwezig, om nog maar te zwijgen van het technische aspect: de slechte geluidskwaliteit was enorm storend.<br />Wat is de bedoeling van de film? Wat is de boodschap erachter? De anonieme recensent zei: 'De boodschap is duidelijk.' Op de een of andere manier slaagde Biermann er niet in een duidelijk punt te maken en dus blijft de film in de lucht hangen zonder een boodschap. Vandaar dat ik de verveling aan de film wijt. De film is gereserveerd en emotieloos, koud, bijna neutraal en het duurt niet lang voor je de gebreken ziet: lange tijd zijn de personages van Sean en Ivy niet geloofwaardig (ze hebben duidelijk moeite met de uitspraak van het Engels), en het karakter van de stomme broer is niet erg goed ontwikkeld. Maar sommige momenten zijn erg veelbelovend <0xE2><0x80><0x94> in de scène waarin de callboy wordt gevild (de enige echte liefdesscène) wordt een intensiteit bereikt die je graag de hele film lang zou willen zien. Als toeschouwer moet je spijt hebben van de kansen die je worden geboden.' Ook daar moet ik het mee eens zijn. Ik vond de slotscène wel leuk, vooral vanwege de prachtig gevangen gezichten van Gianni Meurer en André Schneider, maar het was niets vergeleken met de verveling die ik het eerste half uur moest verdragen. (De seksscènes waren echter esthetisch geënsceneerd en perfect bewerkt.)<br />Al met al was 'Deed Poll' niet mijn pakkie-an <0xE2><0x80><0x93> een goed, controversieel idee, verspild <0xE2><0x80><0x93> maar het was interessant om te zien hoe een film gemaakt kan worden met praktisch geen geld. Misschien zou het een betere film zijn geweest als ze een groter budget hadden gehad en een meer ervaren regisseur.