Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als eerstejaarsstudent deed deze film me denken aan mijn relatie met mijn moeder. Natuurlijk is mijn situatie niet te vergelijken met die van Natalie Portman en Surandon, maar mijn moeder en ik zijn opgegroeid met de typische ruzies tussen moeder en dochter. Er is altijd wel een moeder die je vertelt wat je moet doen, of die niet het soort moeder is dat je wilt zijn. Aan het eind van de film sloeg ik mijn ogen ten hemel. Surandons reactie op het feit dat haar dochter naar de oostkust ging, kilometers ver weg, na alles wat ze hadden meegemaakt, herinnerde me eraan hoe ik me voelde, omdat ik uit een kleine stad aan de westkust kwam en naar De film is bedoeld voor vrouwen die kinderen hebben die nu allemaal volwassen zijn. Het is heel ontroerend, ik was geroerd door de film. Elk gevoel van de personages in deze film was volkomen echt, er was geen sprake van onechte sentimentaliteit. Ik zat bij de aftiteling van deze film, alleen, en wenste dat mijn moeder naast me zat zodat ik haar kon omhelzen en bedanken voor alles. Deze film is natuurlijk een beetje banaal, maar alles is banaal en ontroerend. Het gaat over wat een moeder van haar kind kan leren, en wat een kind van zijn moeder leert.