Wat is het sentiment van de recensie?

Filmhistorici hebben veel gezegd over oude epische films die vanaf het begin van de cinema de belangstelling van veel regisseurs hebben gewekt. De pioniers van dergelijke epische films, vooral Bijbelse, waren D.W. Griffith met zijn'moeder van alle epische films' INTOLERANCE (1916) en Cecil B. DeMille met zijn flair voor schitterende decors, kostuums en weelderige taferelen. Wie kan zijn 10 COMMANDMENTS (1923, 1956) of THE SIGN OF THE CROSS (1932) vergeten? Toch is er nog een epos dat in de jaren vijftig is gemaakt, geregisseerd door Michael Curtiz en gebaseerd op de roman The Egyptian van Mika Waltari. Michael Curtiz, die al beroemd is om zijn geweldige klassieke _CAABLANCA_ (1941), slaagt er op wonderbaarlijke wijze in zijn film aan het publiek van die tijd aan te passen, de belangrijkste ideeën en feiten uit de dikke roman te verwerken en de levensstijl van de Egyptenaren, die in een van de meest verbazingwekkende perioden van het bewind van Akhnaton leefden, te herscheppen.<br />Het eerste en belangrijkste feit voor mij in deze film is de psychologische ontwikkeling van het hoofdpersonage, Edmund Purdom. Sinuhe, die door zijn stiefouders in een eenvoudig gezin is grootgebracht, wordt arts. Zijn hele leven lang blijft hij maar een vraag 'waarom?' stellen en naar het antwoord zoeken. Bekoorlijke liefde die hij vindt in de courtisane Nefer (Bella Darvi) leidt tot een financiële en spirituele ramp. Hij moet de fouten herstellen door hard te werken in het Huis des Doods en zijn reputatie van niets op te bouwen. Eerst denkt hij dat wraak de enige remedie is. Maar op de lange duur beseft hij dat 'oog om oog' geen oplossing is. Ten slotte staat hij onder zeer vreemde omstandigheden voor de verleiding farao te worden. Toch is er één moment waarop hij het antwoord vindt op zijn vragen die hem zijn hele leven hebben beziggehouden... Het verhaal van de hoofdpersoon, hoewel gebaseerd op het boek, is psychologisch zo interessant dat iedereen met een open geest dit aspect in de film zou moeten overwegen. De psychologische strijd van de hoofdpersoon wordt verhevigd door de tijden waarin hij leefde, de tijden waarin, waarschijnlijk voor het eerst, de macht van het zwaard botste met de macht van het denken.<br />De film van Curtiz houdt zich ook aan één regel waar alle films van zijn tijd zich aan houden: geweldige cast en weelderige decors. Er zijn voornamelijk Britse acteurs en actrices die heel goede voorstellingen geven. Hoe is het mogelijk om niet te spreken van de spil van het oude epos, Victor Mature. Deze keer is hij niet Demetrius, Hannibal of Samson, maar Horemheb <0xE2><0x80><0x93> een vechter, een minnaar, eindelijk een farao. Jean Simmons speelt een zeer delicaat personage van Merit, een vrouw die haar hele leven van Sinuhe heeft gehouden, maar die dat te laat in de gaten kreeg. Peter Ustinov, waarschijnlijk het beroemdst vanwege zijn schitterende rol als Nero in QUO VADIS?, drie jaar eerder, doet het geweldig als Kaptah, Sinuhes vriend. De leden van de koninklijke familie van de film worden ook gespeeld door twee grote acteurs, Gene Tierney en Michael Wilding. Tierney is uitstekend als de kille Baketamon, de zuster van de farao, die hunkert naar macht. Wilding geeft een fantastische voorstelling als de 'krankzinnige' Akhnaton. Het gezicht dat in steen was gehouwen, leek nog het meest op dat van de acteur in de film. Bella Darvi, een in Polen geboren actrice, is heel gedenkwaardig als de verdorven courtisane Nefer. En dan is er nog een actrice die slechts in één scène optreedt, maar die je moeilijk kunt vergeten: Judith Evelyn als Taia, de moeder van de farao. Die stem, die ogen!<br />De decors zijn schitterend. De regisseur heeft het meest waarschijnlijke beeld van de buitentempel van Aaton herschapen, de god die de Egyptenaren aanbaden tijdens het bewind van Amenhotep IV. Ik vond ook de scène van de eerste ingang van de farao prachtig. Wat een glorieus beeld dat voor altijd in je geheugen gegrift staat! Maar er is ook één aspect dat ik graag onder de aandacht wil brengen van alle mensen die geïnteresseerd zijn in de film. Het Egyptische lijkt in veel opzichten op andere epische werken, maar het is ook een unieke film. Er zijn maar weinig films die zo prachtig gebruik maken van verschillende curiositeiten als deze. Er wordt gesproken over ijzer, dat eerst door de Hetieten werd gebruikt. Het is ook de enige film over het oude Egypte die openlijk spreekt over de geweldige geneeskracht van de Egyptenaren. Het laat duidelijk de contrasten van levensstijlen zien, met name het moment van de dood van een slaaf om wie niemand zich bekommert, gevolgd door de aankondiging en als gevolg daarvan de wijdverbreide rouw na de dood van de farao. Er is één historisch feit: er waren andere naties behalve de Joden (voor Christus) waar de geest van God in sommige menselijke harten straalde. Maar het enige verschil was dat het niet zo lang heeft standgehouden als bij de Joden, omdat het geen sterk fundament had. De scène van Akhnatons dood voorziet je van zoveel bijbelse en christelijke waarden dat je misschien denkt dat je naar een religieuze film kijkt.<br />Alles in aanmerking genomen, kan ik Michael Curtiz' film ten zeerste aanbevelen. Het is een geweldige productie op meerdere niveaus: amusement voor epische fans, bewondering voor fantastische voorstellingen voor bioscoopfans, een feestmaal voor spirituele mensen. Ten slotte is het een prachtig verhaal over buitengewone dingen die dertien eeuwen voor de geboorte van Jezus Christus gebeurden.