Wat is het sentiment van de recensie?

Alfred Hitchcocks zelfverzekerder verslag van een film die hij eenentwintig jaar eerder had gemaakt, is oneindig veel beter dan het origineel. Hitchcock zei zelf dat zijn eerste versie het werk van een amateur was, en hoewel het zeker geen slechte film is, lijkt hij gelijk te hebben. Dat gezegd hebbende, behoort deze remake, hoewel beslist beter, nog steeds niet tot Hitchcocks beste werk. Dat wil niet zeggen dat het niet goed is, het is alleen meer dan een beetje te veel van het goede, en dat sleept het mee. Hitchcock lijkt maar al te graag bepaalde elementen eruit te slepen, en dat zijn delen van de film die niet helemaal relevant zijn voor de plot, en die irritant kunnen worden. Sommige scènes, zoals die waarin James Stewart en Doris Day in een Marokkaans restaurant zitten te eten, zijn goed omdat ze een beeld geven van de verschillende cultuur waarin onze Amerikaanse hoofdrolspelers terecht zijn gekomen, maar voor elke restaurantscène is er een operascène en dat maakt de film nog erger.<br />De plot volgt een dokter van middelbare leeftijd en zijn vrouw die met hun zoontje op vakantie gaan naar Marokko. In de bus ontmoeten ze een Franse man en een ander echtpaar van middelbare leeftijd in een restaurant. Maar het loopt mis als de Franse man sterft aan een mes in zijn rug, kort nadat hij iets tegen de dokter heeft gefluisterd. De vakantie wordt vervolgens een regelrechte nachtmerrie als de zoon van het echtpaar wordt ontvoerd, waardoor ze het voor gezien houden en naar Londen gaan om te proberen hem te vinden. De film straalt een sterke mate van paranoia uit, en slaagt erin dit helemaal vol te houden. Ik zou zelfs zover willen gaan om te zeggen dat dit de meest paranoïde film is die Hitchcock ooit heeft gemaakt. Net als de meeste van Hitchcocks films is deze heel spannend en blijf je bijna de hele tijd op het puntje van je stoel zitten, met alleen de voornoemde operasequentie als een moment waarop de spanning zich verspreidt. Er zit ook meer dan een beetje humor in de film, wat een luchthartige opluchting geeft aan de morbide gebeurtenissen, en eigenlijk heel goed werkt.<br />De oorspronkelijke versie van dit verhaal kreeg uitstekende steun van de fantastische Peter Lorre. Deze film heeft helaas geen baat bij zijn aanwezigheid, maar dat wordt gecompenseerd door optredens van de verbazingwekkende James Stewart en Doris Day. James Stewart is een man die altijd zal strijden om de 'grootste acteur aller tijden'-kroon. Zijn samenwerking met Hitchcock bestaat uit allemaal hypnotiserende optredens van hem, en dit is niet anders. (Hoewel zijn beste optreden dat van Mr Smith Goes to Washington blijft.) Stewart straalt alle moed, overtuiging en hartzeer uit van een man die zijn kind heeft verloren en er alles voor over heeft om het op een briljante manier terug te krijgen. Dat is eigenlijk een van de beste dingen aan deze film; je kunt de hele tijd echt meevoelen met het verlies van het stel en dat maakt het des te spannender. Doris Day, daarentegen, is een nogal vreemde casting voor deze film. Ze is beslist een goede actrice, maar ze wordt meer geassocieerd met musicals en het is een beetje vreemd om haar in een thriller te zien (zelfs als ze haar stembanden een beetje laat trillen).<br />Zoals ik al zei: dit is niet de beste film van Hitchcock, maar toch.' Ik heb er veel plezier aan beleefd en hoewel ik veel Hitchcock-films zou aanbevelen voordat ik deze zou aanbevelen, zal ik er ook beslist twee duimen voor opsteken.