Wat is het sentiment van de recensie?

Misschien vinden mensen het wel leuker om de duivel om zich heen te hebben dan God. Misschien houden we wel van dat vangnet van een reden: de fout maken om de duivel de schuld te geven van de pijn en het lijden in de wereld. Er is zoveel ellende, die zich uitstrekt tot de massa, dat het moeilijk is om de droefheid niet te zien op de gezichten van iedereen die je tegenkomt. Leland P. Fitzgerald begrijpt dit alles; hij weet dat misschien alles niet goed zal zijn, en misschien is het een risico dat hij moet nemen als hij iemand helpt om deze aarde te verlaten om de pijn te vermijden die zijn leven voor hem in petto heeft. De eer gaat naar scenarioschrijver/regisseur Matthew Ryan Hoge voor het creëren van een lyrisch proza over twee gezinnen in een buitenwijk die elkaar in goede en in slechte tijden hebben ontmoet. Alleen al het zien van de cast van bijna alle acteurs van de A- en B-lijst toont aan dat het materiaal echt resoneert bij het publiek. Emoties hoeven niet op je tong te liggen om te bestaan. Soms willen we alleen maar een eind maken aan het lijden.<br />Ryan Gosling brengt hier een ingehouden voorstelling ten gehore die de innerlijke emoties van zijn personage Leland omvat. Hij is een zeer gepassioneerde en intelligente jongeman, die door het BS van het leven heen snijdt, die weet wat hij ziet en die het goede met het kwade accepteert. De film is een catharsis voor de zielen van degenen die getroffen zijn door de afgrijselijke gebeurtenis waarbij Leland de geestelijk gehandicapte broer van zijn ex-vriendin doodde. In de verwarde geest van deze tiener gaat hij in op het incident terwijl hij heel goed wist wat hij ging doen, hij zou een eind maken aan de pijn die hij overal ziet, maar vooral op het gezicht van de jonge Ryan Pollard. Bijna onmiddellijk beseft hij dat hij een fout heeft gemaakt, dat God spelen misschien niet het werk is waarvoor hij op aarde is gezet. Of dit wel of niet waar is, zal spoedig ter discussie worden gesteld als de moord een reeks gebeurtenissen in gang zet die eindelijk voor veel mensen betekenis krijgt.' De film gaat over de levens van twee mensen die wakker worden in de oppervlakkige broosheid van het leven. Deze jongen heeft hun de ogen geopend voor zowel verdriet als wedergeboorte.<br />De film gaat gepaard met aangrijpende ballads, gezongen door Jeremy Enigk, de voormalige frontman van Sunny Day Real Estate. De film gaat over een reis van kleine scènes uit het leven van twee gezinnen in de nasleep van een tragedie. De acteerprestaties zijn door en door goed, met een enkele uitzondering. Voor iemand die in de meeste films de naïeve sukkel speelt, doet Chris Klein het goed met ongeveer hetzelfde materiaal, maar hij ontwikkelt zich ook tot een doelbewuste man. Zijn afstandelijkheid is effectief in de juiste rol, vergelijkbaar met zijn succes bij de verkiezingen, en ik ben benieuwd of de regisseurs hem zullen toestaan zijn talenten uit te breiden en zijn tanden in iets substantiëlers te zetten. Jena Malone is ook in ongeveer hetzelfde opzicht effectief: ze speelt de rol van de getroebleerde jeugd zoals ze heeft gedaan in Donnie Darko en Leven als Huis; Don Cheadle is een stoere professional die ons een andere kijk geeft op de meelevende therapeut dan hij in Manic deed; en Martin Donovan is briljant als de treurende vader die zijn hoofd erbij probeert te houden en uiteindelijk beseft dat hij moet voorkomen dat zijn gezin ook uit elkaar valt. Bovendien is het geweldig om de mooie Sherilyn Fenn in een kleine, maar belangrijke rol te zien.<br />Als een tragedie toeslaat, sluiten mensen zich aaneen om er allemaal doorheen te komen. Zoals Leland op een gegeven moment scherpzinnig opmerkt, zie je dat mannen en vrouwen elkaar helpen en omhelzen als ze de pijn en het lijden om zich heen zien, maar na een paar dagen wordt alles weer normaal. Cheadles karakter extrapoleert het optimistische standpunt dat we in elk geval een glimp opvangen van de ware aard van mensen die elkaar willen helpen en goed voor elkaar willen zijn, om vervolgens teruggefloten te worden met de opmerking: 'Nou, dat doen we in elk geval wel tijdens een tragedie.' We willen graag denken dat we goedgehumeurd zijn, omdat het ons het gevoel geeft dat we altijd goed moeten zijn, en dat, als we slecht zijn, dat ook zo bedoeld moet zijn. Door tekortkomingen te hebben, laten we ons afreageren en het opnieuw proberen. Lelands fout laat hem de liefde zien die hij had voor degenen die hem na stonden, en hij opent de ogen van anderen om wakker te worden en hun geliefden niet verder van hen weg te laten drijven. Je kunt je niet concentreren op de droefheid van anderen als ze voor het eerst met hun eigen gevoelens in het reine moeten komen. Hoge heeft hier een parabel voor gemaakt, en een werkelijk effectief stuk filmwerk met hopelijk nog veel meer.