Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een van Chaplins langste films tot op dat moment is _Burlesque_ op Carmen, een slimme en verrassend complexe parodie op wat toen 'Prosper Merimees' bekende verhaal over 'Carmen' was. Ik was een beetje in de war over het verschil tussen de IMDb-lijst van de _Burlesque_ uit 1915 op Carmen en de versie uit 1916. Op basis van de looptijd neem ik aan dat ik de versie uit 1915 heb gezien, want die uit 1916 is ruim twintig minuten langer, en voor zover ik heb gelezen, zijn dat twintig onnodige en weinig indrukwekkende minuten.<br />Vanaf het allereerste begin is het duidelijk dat _Burlesque_ op Carmen er een van Chaplin is. Het is een van de meest complexe en ambitieuze pogingen die ik tot nu toe heb gedaan, te beginnen met een lang achter verhaal, met tussentitels, over de tragische liefdesgeschiedenis van Carmen.<br />Carmen wordt door een groep zigeuners ('een groep die de GYP in zigeuners heeft veranderd') gestuurd om een Spaanse officier te verleiden, zodat ze hun smokkeloperatie kunnen uitvoeren. Het is een slimme, Chaplines-achtige groep misdadigers, waarvan de leider, Lillas Pastia, 'vijftig jaar lang heeft leren stelen, in de veronderstelling dat hem een baan in de politiek zou worden aangeboden'.<br />Bij wijze van terzijde: ik heb in sommige van Chaplins eerdere werk een paar bijna vrouwenhatende boodschappen en grappen gezien, maar waarschijnlijk niet één zo openlijk als in dit werk. Tegen het begin van de film, als de groep zigeuners op reis is, is er een scène waarin de muilezels en de vrouwen aan het laden zijn, en in een tussentiteling wordt uitgelegd dat 'de muilezels degenen zijn met de lange oren'. Voor het geval je dat niet wist, neem ik aan.<br />Chaplin speelt de rol van Don José, de ongelukkige officier die door Carmen verleid moet worden. Hij wordt beschreven als 'een dappere soldaat en liefhebber van vrouwen'. Dat was niet bepaald vergezocht voor Chaplin, die een paar jaar later in de briljante Shoulder Arms elke twijfel wegnam over zijn vermogen om een overtuigende komische soldaat te spelen. En hij hoefde natuurlijk niet te spelen dat hij een liefhebber van vrouwen was. <br />Wat hier natuurlijk anders is, zijn zijn gepolijste militaire uniform en zijn kaarsrechte disciplinaire houding, die uiteraard worden onderbroken door een aantal van zijn traditionele handbewegingen. Hij komt op me over als een klein mannetje in een gezaghebbende positie, die zijn best doet om het respect van zijn ondergeschikten te behouden door een nors, onaangedaan uiterlijk aan te nemen.<br />Algauw komt Carmen binnen ('Geliefd door alle mannen onder de zesennegentig jaar'), en ze begint onmiddellijk met Charlie te flirten. Ik moet erbij zeggen dat de film voor een groot deel verrassend trouw is aan het oorspronkelijke verhaal, dat vol jaloezie en tragedie was. Chaplin is op een vreemde manier overtuigend als jaloerse minnaar, in staat een jaloerse passie op te roepen die ik nooit eerder bij hem heb gezien. In minstens één scène is hij echt een beetje eng.<br />Chaplin heeft in de film een paar geweldige goocheltrucs, zoals een hilarische tafeldans en een paar klassieke zwaardgevechten tegen het eind. En zijn jongensachtige charme en de rol van soldaat zijn ook beslist een winnende combinatie, hoewel er nog een andere merkwaardige stunt is waarbij een groep mannen een enorme deur heen en weer duwt die aanvankelijk niet erg effectief was, maar gewoon doorging en doorging, waarschijnlijk vijf keer zo lang als hij waard was. Hoewel het interessant was dat toen hij uiteindelijk omviel hij duidelijk als filmrekwisiet te zien was. Ik kan zulke glimpen van de oude filmdecors altijd waarderen. <br />Het einde van de film is het sterkste deel. Het heeft een treffende gelijkenis met Romeo en Julia, maar net als je denkt dat Chaplin een groot thematische experiment gaat uitvoeren door ver van zijn traditionele stijl af te wijken, is er een hilarische wending die ik nog nooit van Chaplin heb gezien. Mooi werk!