Wat is het sentiment van de recensie?

Wat valt er te zeggen over zo'n zielige film?<br /><0xE2><0x80><0x93> Heel slecht acteerwerk! De hoofdrolspeelster lijkt maar één gezichtsuitdrukking te kennen: angst vermengd met zwakte. Als een arme geslagen hond... De andere actrice (degene die het kwaad speelt) ziet eruit als de vrouwelijke dubbelganger van Ozzy Osbourne, met een afschuwelijke rode pruik. De andere acteurs zijn zo zielig dat ze niet eens de moeite waard zijn om beschreven te worden.<br /><0xE2><0x80><0x93> Er is absoluut geen plot. Het verhaal begint met mogelijkheden, maar leidt nergens toe: we weten niets over de betekenis van '11:11' en ook niet wie Rayden in werkelijkheid is, afgezien van het simpele 'ze is slecht' of 'ze is een kind van de Apocalyps'... wat geen verklaring is. Ik weet niet waarom de ouders zijn vermoord, wat voor gevaar er dreigt en waarom Sara is uitgekozen. Terwijl de film verdergaat, kijken we alleen maar naar pseudo-angstaanjagende scènes, met slechte muziek. Bovendien zegt het einde niets: we zien alleen twee mogelijkheden, alsof een van de twee een bonusscène is of de regisseur een fout heeft gemaakt... Er is geen plot, dus er is geen mogelijke interpretatie.<br />'11:11' zit vol clichés! Het is zo duidelijk dat ik onwillekeurig moest lachen. De verlaten bibliotheek bijvoorbeeld, of de scènes in de badkamer, spookachtige silhouetten die door een windvlaag lopen... er is zelfs een modieus 'eng meisje', zoals in 'Dark Water' of 'The Ring'. Natuurlijk wordt het hoofdpersonage op school gepest en ziet ze eruit als een stereotiep gotisch meisje (donker haar, rode lippen, mager, zwarte kleren). Is het de plicht om haar geloofwaardig te maken? Ik denk het niet. De psychologie van Sara is zo weinig ontwikkeld en zo typerend dat die haar niet geloofwaardig maakt, noch vertederend.<br />- Vreselijke richting: zoals ik al zei, niets origineels, alles is al duizend keer gezien en wordt hier zonder enig echt doel gebruikt.<br />- Er zijn een paar rare incoherenties. Ik weet bijvoorbeeld niet of'spoken science', 'paranormale cursus' of wat er ook op Amerikaanse universiteiten wordt onderwezen... In Europa is dat eigenlijk niet het geval: leraren praten over negatieve energieën of gebruiken 'unmaterial'. En dan: hoe kun je naar een film kijken die in de jaren zestig is opgenomen met een Super-8-camera op een computerscherm zonder uren van je tijd te besteden aan een digitalisering (in de film wordt er onmiddellijk op het computerscherm naar gekeken) en hoe kun je op deze oude film een klein detail isoleren en dan inzoomen en een volmaakt herkenbaar gezicht zien? Ik vraag me af of de regisseur ooit heeft geprobeerd een oude analoge film te digitaliseren...?<br />Uiteindelijk is '11:11' gewoon de moeite waard als je graag om dwaze films lacht, of misschien als je op je bank in slaap wilt vallen... Maar het is een dure manier om in slaap te vallen!