Is deze recensie positief of negatief?

Ty Cobb is verreweg de interessantste en meest strijdlustige gestoorde atleet die ooit heeft geleefd. Zijn honkbalcarrière was ongeëvenaard in absurde statistieken, briljante strategie en puur, onvervalst geweld. Elk spel waarin hij speelde was een spektakel van menselijke vaardigheid en wreedheid. Dus de film over hem gaat daar natuurlijk niet over, maar concentreert zich op het schrijven van zijn biografie door de schrijver Al Stump. In theorie is dat niet zo'n vreselijk idee, want Cobb zelf raakte in de loop der jaren nog meer in paranoïde dementie vervallen en de verhalen over zijn krankzinnige uitbarstingen toen hij al in de eindexamenklas zat, zijn zelfs naar de tegenwoordige, ongevoelige maatstaven schokkend. Maar in plaats van zich op deze gebeurtenissen te richten, wat waarschijnlijk veel te interessant was, is de film een geromantiseerde, gedramatiseerde roadfilm met een clichématige plot die elke weldenkende Cobb-fan tot tranen toe zal roeren.<br />Tommy Lee Jones doet het vrij goed als de chagrijnige Cobb, maar op de een of andere manier slaagt hij erin zijn stripheldenwaanzin te overdrijven. De meeste verhalen over Cobb zijn nauwelijks geloofwaardig, maar hem nog gekker maken lijkt zowel onmogelijk als onnodig. Robert Wuhl, die de schrijver Al Stump speelt, is een duistere draaikolk van niet-bestaand talent. Hij zuigt het leven uit elke scène en probeert van deze film zijn eigen Nagasaki te maken. Er is een reden waarom we hem nooit meer als hoofdrolspeler zien (Arliss telt niet mee. Zelfs de uitgespeelde, onvermijdelijke 'rolomkering' van Cobb en Stump tegen het eind wordt nog erger gemaakt door zijn pure onvermogen om woorden uit te spreken die niet klinken als een slecht boek dat op een bandje wordt voorgelezen.<br />Ondanks al het afschuwelijke schrijven en de saaie manier waarop de film tot stand is gekomen, is er één scène die zo veel beter uit de verf komt dan de rest van deze mislukking, dat het bijna onmogelijk is om te accepteren dat hij uit dezelfde film komt. Een hypergestileerde flashbacksequentie waarin Cobbs overweldigende psychologie en brute atletische vermogens worden getoond terwijl hij in werkelijkheid honkbal speelt, is pure genialiteit. De camera beweegt op een bizarre manier en de hele gebeurtenis lijkt een droom, dankzij de unieke speelstijl van het monster van Cobb. Elke dia, worp en tackle wordt nog krachtiger door het versterkte geluid, en Tommy Lee Jones ONTVOUWT de intensiteit van de hoofdspeler. De kijker kwijlt bij de gedachte aan de mogelijkheden van een echte biopic over Cobb in zijn hoogtijdagen met dezelfde acteur. Het is de moeite waard om deze ongelooflijke paar minuten alleen naar de film te kijken, alleen om te zien hoe het had kunnen zijn.<br />Ik ben misschien een beetje oneerlijk tegenover deze film, omdat ik Ty Cobb zelf ken en wil dat het iets is wat het ook is.' Maar het is onzin om zo'n saaie, gecastreerde film over die maniak te maken. Ik ben blij dat Ron Sheltons carrière sindsdien is gekelderd.