Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit Amerikaanse meesterwerk was zo perfect als populaire kunst maar kan zijn, van de prachtig dubbelzinnige en suggestieve titel tot de schitterende voorstelling die William Wyler ontlokte aan de niet-professionele geamputeerde Harold Russell.<br />De film belichaamde zowel de droom als de realiteit van de naoorlogse wereld. Dit intieme engagement met de psychologische feiten van het Amerikaanse leven gaf het een bijna universeel publiek. Maar in tegenstelling tot hedendaagse en voorafgaande 'boodschap'-films was het geen prediking! Het toonde de Amerikanen zoals ze zijn, gaf hun problemen weer zoals ze die zelf zien en verschafte alleen oplossingen die gedeeltelijk, tijdelijk, persoonlijk waren en die ze zelf zouden accepteren. De waarden van de film zijn de waarden van de mensen die erin spelen.'<br /><0x3E> William Wyler, een uitmuntende regisseur, drievoudig winnaar van de beste film Oscar, geeft melodrama, epos en westerns een air van distinctie... Met zijn onderscheidende visuele stijl en zijn voorliefde voor plechtig materiaal verwierf hij de reputatie van een nauwgezette, serieuze kunstenaar... Wylers uiterst bekwame gebruik van een diepe focus onthult de werkelijke toewijding aan emotionele inhoud...<br /><0x3E> De film vertelt het verhaal van drie mannen die uit de oorlog terugkeren naar een kleine middenamerikaanse gemeenschap en het afwisselend moeilijk vinden om verder te gaan waar ze gebleven waren... De drie helden zijn: een sergeant van middelbare leeftijd (Fredric March), magnifiek als de toegewijde huisvader die erin slaagt het ijs te breken met zijn gezin; een doortastende luchtmachtkapitein (Dana Andrews) die terugkeert naar een ontrouwe echtgenote; en een gekwelde matroos (Harold Russell) die in dienst zijn beide handen heeft verloren en in het echte leven is vervangen door haken...<br />De winnaar van 7 Academy Awards, met inbegrip van de prijs voor de beste film, 'The Best Years of Our Lives', is welsprekend en meelevend, een zeer persoonlijke film met ontroerende, woordeloze thuiskomstscènes.<br />- De eerste woorden van de liefhebbende vrouw van de sergeant wanneer hij onverwachts thuiskomt: 'Ik zie er vreselijk uit! Het is niet eerlijk van je om zomaar bij ons binnen te vallen.' Myrna Loy combineert met haar droge martinistem charmant haar echtgenotenkwaliteiten met moederlijke; Teresa Wright is beeldschoon als de aardige dochter van de sergeant die verliefd wordt op de piloot; Virginia Mayo is hardvochtig als de ontrouwe, flitsende, blonde vrouw wier eerste liefde geld en luxe is; en Cathy O'Donnell is fantastisch en gevoelig als de verloofde van de zeeman...<br />De situaties en zelfs sommige personages lijken een beetje voor de hand te liggen, maar dit is een schitterend voorbeeld van hoge kwaliteit in de jaren veertig, met glimlachjes en tranen op de juiste plaatsen, en een film die zegt wat er van een belangrijk onderwerp verwacht wordt.