Wat is het sentiment van de recensie?

De Engelse Patiënt is een van die films die meestal de hoogste lof verdienen. Ik zeg meestal, omdat deze film, hoewel heel serieus, intens, diep en heel bedachtzaam, toch een paar nadelen heeft. In de eerste plaats: waarom, o waarom zijn de moderne films zo lang? Deze duurt meer dan twee uur en van tijd tot tijd wordt het echt moeilijk om je te concentreren en de uiterst serieuze plot te volgen. Ik zeg: als de film een uur korter was, zou dat alleen maar goed zijn. Maar we hebben wat we hebben. De Engelse Patiënt, die verschillende Oscars heeft gewonnen, is nog steeds heel goed. Het is een diepzinnige, inzichtelijke verhandeling over de menselijke ziel, liefde en verraad, oorlog en lafheid, geweld en moed. Ralph Fiennes is een briljante acteur. Zijn held, neurotisch en zwijgzaam, is een raadselachtige man die bereid is alles te doen om het leven van zijn geliefde te redden. Hij is geweldig, ook al is hij de helft van de tijd een misvormde invalide. Hij is de sterkste schakel hier. Juliette Binoche is zoals gewoonlijk heel overtuigend en lief. Ze voegt veel toe met haar uitstekende spel en het liefdesverhaal met die Sikh-officier. Willem Defoe, Colin Firth, Christine Scott Thomas zijn er allemaal, allemaal enorm en allemaal heel sterk. En dan is er nog de woestijn van Egypte, dan is er de diepe, wolkeloze lucht, de groene bossen van Italië. De natuur is hier, zelfs als er mensen sterven, bommen brullen en landmijnen ontploffen. Oorlog is hier ook. Het is duidelijk, vreselijk en bloederig. Dan zijn er lijken, afschuwelijke, bebloede lijken, dan naakte lijken, met overspel en al. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Zoveel schitterend acteurswerk, zoveel realisme, zoveel wreedheid die de oorlog met zich meebrengt. Dit is geen film om je te ontspannen. Hij zet je aan het denken.