Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze sombere, griezelige horrorfilm begint op een kasteel boven op een klif dat uitkijkt over de zee, een prachtige omgeving, wanneer een vleermuis naar binnen vliegt en naar een slapende dokter (Onslow Stevens) sluipt. De vleermuis verandert in een man die bekendstaat als baron Latos, in werkelijkheid graaf Dracula (John Carradine). Hij vraagt de hulp van dokter Edelmann om hem van zijn vampirisme te genezen. Uiteindelijk wil de goede dokter ook zijn gebochelde verpleegster (Jane Adams), de wolfman (Lon Chaney) en het monster van Frankenstein (Glenn Strange) helpen. Maar Dracula's trucage besmet het bloed van de dokter en hij wordt zelf een Jekyll/Hyde-vampier. Dit is iets beter dan het 'Huis van Frankenstein' van het vorige jaar, omdat het minder episodisch is en visueel meer opwindend. Het is een spookachtige scène waarin Dracula de tweede verpleegster (Martha O'Driscoll) zijn wereld in probeert te lokken, waar ze in eerste instantie 'Moonlight Sonata' speelt op de piano, die al snel plaatsmaakt voor angstaanjagende muziek. Directeur Erle Kenton gebruikt expressionistische schaduwen en griezelige muziek om veel scènes te omlijsten, waaronder een prachtige montage die de studio vaak gebruikte voor hun griezelgezichten. Er zijn twee acteurs die opvallen: Stevens, met zijn prachtige stem, is eerst sympathiek, dan overtuigend dreigend. Adams, met haar mooie gezicht in een alarmerend contrast met haar verwrongen lichaam, toont grote pathos en sympathie. Het eindigt allemaal in een keiharde climax, typisch voor de horror van de jaren veertig van de twintigste eeuw, een beetje abrupt, met beelden die zijn ontleend aan 'De geest van Frankenstein' (1942). Ik hoop dat Universal het binnenkort op dvd uitbrengt (ze hebben het niet op hun dubbel-dvd gezet).