Wat is het sentiment van de recensie?

Tim Burton is in wezen een expressionistische filmer, ongeïnteresseerd in de dimensies van het karakter en geobsedeerd door de gotiek, waarbij hij gedurende zijn hele carrière voortdurend de voorkeur geeft aan stijl boven inhoud. Maar omdat zijn stijl zo schrijnend vertederend is, vergeef ik, zoals veel bioscoopbezoekers, alle talloze tekortkomingen die in veel van zijn films te vinden zijn en ga ik op in wat in wezen honderd miljoen dollar kunstfilms zijn.<br />Het is bijna g<0xC3><0xAA>nant voor mij om een poëtische, emotioneel betrokken geest te zien in de tweede aflevering van een middelmatige franchise, vooral wanneer het doelpubliek van die franchise bestaat uit halfgare jongens van vijftien. Batman Returns had in alle opzichten net zo commercieel moeten zijn als zijn voorganger, had moeten zorgen voor kassucces en goedkope (in feite heel dure) opwinding, had onderhoudend moeten zijn zonder zijn publiek echt te raken. Als dat het resultaat was geweest, zou Tim Burton ongetwijfeld een derde aflevering hebben moeten regisseren. In plaats daarvan brengt Burton iets wat alleen maar kan worden gedefinieerd met de zinsnede 'daarbuiten'.<br />Vanaf de melancholieke opening waarin een echtpaar uit de betere kringen een gevangenisachtige wieg met hun misvormde baby erin in een rivier gooit, is het duidelijk dat Batman Returns geen picknick in Buckingham Palace is. Drie jaar later, tijdens een politieke toespraak van de schurkachtige zakenmagnaat Max Shreck (onheilspellend geportretteerd door Christopher Walken), valt de Rode Driehoek-clownsbende Gotham City aan. Batman (Michael Keaton) maakt zijn eerste verschijning met een nieuw logo, wat uiteindelijk zijn redding is. Shreck wordt al snel ontvoerd door de circusbende en gechanteerd om de politieke terugkeer van de baby te steunen, die nu een volgroeide Penguin-man is (Danny DeVito in afgrijselijk perfecte make-up), wiens motieven om terug te keren alleen Batman verdacht voorkomen. <br />Ondertussen probeert Shreck zijn bemoeizieke en onhandige assistente Selina Kyle (die perfect gespeeld werd door Michelle Pfeiffer, die eerlijk gezegd meer erkenning verdiende voor haar optreden) om te turnen tot de verrukkelijk sexy en psychotische Catwoman, die om onverklaarbare redenen op zoek is naar wraak en een toevluchtsoord, een dodelijke vendetta tegen de Dark Knight.<br />Batman Returns is somber. Het productieontwerp is adembenemend en geeft een kil, spookachtig Gotham City een nog apocalyptischer sfeer dan zijn voorganger. De score van Danny Elfman ondersteunt de film briljant, variërend van inspirerend tot tragisch. De toon en de richting van de hele film zijn intens somber, gefilmd als een droeve nachtmerrie, Burton.' Eerlijk is eerlijk, Burtons regie overschaduwt wat in alle eerlijkheid een duivels scenario is met een bijna volkomen irrelevante plot, maar tegelijkertijd perfect voor Burtons visuele stijl van filmen. En terwijl Burtons actiescènes worstelen om tot leven te komen, ligt de echte opwinding in de gerichte keuzes voor de val van de hoofdpersonen, de ondergang van de Penguins, de mentale toestand van de Catwoman en de eenzame bestemming van Bruce Wayne.<br />Warner Brothers hadden er een hekel aan, hoewel de reactie van het publiek en het publiek gemengd was. Ze wilden tenslotte een Batman- vervolg, geen bizarre, enigszins afgrijselijke horrorfilm waarin een misvormde psychopathische wees probeert een stel baby's te ontvoeren en te verdrinken, terwijl hij ondertussen iets uitbraakt wat alleen maar omschreven kan worden als groen slijm. Het productiebedrijf wilde een publieksvriendelijke film, iets voor de McDonald's-clan om hun happy meals mee te promoten, niet een film met ijzingwekkende, onverbeterlijke personages, onder wie een seksueel onderdrukte secretaresse die uit een wolkenkrabber wordt geduwd en tot leven wordt gewekt door een bende katten die haar uit haar bewusteloosheid halen door op haar bebloede, ijskoude vingers te kauwen.<br />Het is gemakkelijk te begrijpen dat er een enorme teleurstelling volgde op de release van Batman Returns. De film voelde nooit aan als een Batman-blockbuster. Het is twijfelachtig of Burton echt wist wie Batman in werkelijkheid was, en zelfs of hij zich net zo druk maakte om het personage als om de film, die precies paste bij zijn gebruikelijke thema's, zoals een prachtig, meeslepend verhaal en verkeerd geïnterpreteerde, eenzame personages die zich zelden conformeren aan de normen en verwachtingen van de samenleving. Dat is de reden waarom Burton er niet in slaagde een geweldige Batmanfilm te maken. Maar hij maakte wel een nostalgisch, verbluffend, energiek stuk film dat nog steeds een persoonlijke en nostalgische favoriet van me is.<br />Dit is misschien geen geweldige Batmanfilm, maar het is wel een geweldige Tim Burton-film.