Wat is het sentiment van de recensie?

Speciale voorvertoningen zijn altijd een goed moment. Het maakt niet uit welke film je gaat zien, het theater zit altijd vol met mensen die op de film hebben zitten wachten, alsof het gratis spul is, alsof ze dachten dat ze er iets aan zouden hebben, of gewoon omdat ze de weg kwijt waren. Hoe goed of slecht de film ook is, alleen het publiek maakt hem leuk. Als zo'n film een PG-13 pseudo-horrorfilm is (kun je je echt verdiepen in horror als de MPAA je op de hielen zit en alles censureert?) weet je dat er wordt gekletst, gelachen en de adem wordt ingehouden. Bij _De Boodschappers_ stelde het publiek de personages op het scherm niet teleur door talloze uitbarstingen en waarschuwingen. Wat de film zelf betreft, heb ik medelijden met de mensen die erbij betrokken zijn, want hij had echt veel beter kunnen zijn als hij goed in elkaar was gezet en zijn benen had mogen strekken buiten de schrik/vervagen-tot-zwart/nasleep die deze films hebben. Uiteindelijk krijgen we een saai, moeizaam verhaal te zien, zonder verrassingen en met weinig momenten van echte spanning.<br />Het verhaal is heel gewoon. Een gezin verhuist na een traumatische gebeurtenis van de grote stad naar het platteland om te proberen hun relatie met elkaar te herstellen. Als ze eenmaal gesetteld zijn, komen de geesten van het huis naar buiten bij het tot inkeer gekomen onruststokerkind, wiens verleden het voor de ouders nog gemakkelijker maakt om niet alles te geloven wat hun wordt verteld. Natuurlijk schreeuwt het kind niet en komen de mensen er pas achter als het te laat is. Ik moet de gebroeders Pang nageven dat ze (de regisseurs van het beroemde _The Eye_, dat ik graag nog eens zou willen zien om te zien wat ze kunnen doen zonder Hollywood-inmenging <0xE2><0x80><0x93> zogenaamd werden de heropnamen van _The Messengers_ door iemand anders gedaan, maar de broers kregen de eer; het is een schande wat ons studiosysteem buitenlanders aandoet, vooral als het hun creatieve onafhankelijkheid was die de films maakt die hen maken en niet de inmenging van de bottomline), echt een passende stijl hebben en de vermoeide plotlijn een beetje fris houden. Helaas moet ik hun ook de bijna ondraaglijke traagheid nageven. Net als de reden waarom ik een hekel had aan What Lies Beneath, kon ik niet tegen de opgebouwde spanning, die zo ver gaat dat het lachwekkend wordt. Als onze heldin en haar broer in een gang staan met een geest achter zich, duurt de scène ongeveer acht minuten met alleen maar statische, vreemd gestructureerde close-ups en veranderingen in de scherptediepte, die uiteindelijk helemaal nergens toe leiden. Omdat het maar 84 minuten zijn, denk ik bijna dat het nog beter had gewerkt als het nog korter was geweest.<br /><0x3E> Behalve een zeer effectieve openingsscène met de fantastische Jodelle Ferland (die vreemd genoeg een jongen speelt) en een geweldige sfeervollecreditssequentie, is het enige wat de film behoedt voor volslagen rotzooi het acteerwerk. Afgezien van Penelope Ann Miller, die er eerst voor zorgde dat ik me afvroeg wat er met haar was gebeurd en me vervolgens, na een paar scènes, deed begrijpen waarom ik die vraag nooit heb gesteld in de jaren dat ze er niet was, en Dustin Milligan, die totaal niet geloofwaardig overkwam, is het acteerwerk erg sterk. Dyan McDermott doet het goed als de vader die zijn gezin bij elkaar probeert te houden in alle moeilijke tijden. Hij heeft veel kleine, luchtige komedies om zijn serieuze, dramatische rol te compenseren. William B. Davis (iedereens favoriete Kankerman) wordt effectief gebruikt als een bijna onheilspellend personage, helaas niet meer dan dat. Onze echte sterren zijn Kristen Stewart en John Corbett. Stewart speelt de emotie heel goed en toont een zekere belofte als actrice met dit en de Panic Room op haar cv. Wat Corbett betreft, als hij zijn rol niet had gespeeld, zou de hele film in duigen zijn gevallen. Ik zou graag willen dat hij meer werk kreeg, want ik heb van hem genoten sinds de ondergewaardeerde serie 'The visitor' voordat ik zijn eerste rol in 'Northern Exposure' moet bekijken, een show die ik nog niet heb kunnen bijbenen. Het is jammer dat hij waarschijnlijk het meest herkenbaar zal zijn voor de overschatte 'My Big Fat Greek Wedding'.<br />De Boodschappers hebben me een aardige introductie gegeven in het werk van de Pang Brothers en mijn verlangen om hun Chinese horrorcatalogus te bekijken nieuw leven ingeblazen. De sfeer en de uitvoeringen waren er; het was gewoon het eenvoudige en lege verhaal dat veel te veel opvulling nodig had om een speelfilm te worden. Als ze meer in de andere personages hadden gestopt, in plaats van alleen in die van Stewart, had het effectiever kunnen zijn terwijl ze ook iets meer te laten zien hadden gehad dan tien minuten durende scènes in het niets. Als onze hoofdpersoon de enige is die wordt aangevallen, is er geen enkele twijfel over hoe ver de wezens zullen gaan om haar kwaad te doen. De momenten van gevaar hadden geen zwaartekracht en tot het einde toe fungeerden ze alleen maar als opvulling. Ik verheug me echter op het gratis stripboek dat na de speciale vertoning wordt weggegeven, want hopelijk zal het medium een sneller verhaal mogelijk maken dat de aandacht vasthoudt voordat het probeert te verrassen.