Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is niet echt een remake van de O'Brien-film uit 1949 (die uitstekend is). Hij leent zich voor het hoofdthema <0xE2><0x80><0x93> een man is vergiftigd en besteedt de rest van de film aan het zoeken naar zijn moordenaar. Maar het bevalt me wel dat de schrijvers een Engelse professor als hoofdpersoon hebben gekozen in plaats van een privédetective. De plot is ook heel origineel. In het algemeen gaat de film snel genoeg om je wakker te houden. Maar wat deze film ontsiert, is een vreemde datering (waarschijnlijk vanwege de originele muziek van de film uit 1980) in combinatie met een geaffecteerd 'noir'-gevoel. Dennis Quaid grijnst op de vreemdste momenten in de hele film, maar in het algemeen is hij nog steeds fascinerend. Meg Ryan is prima als de studente die de studenten helpt en van hen houdt. Als de film een beetje slecht wordt, is het wanneer Dex (de prof) de Britse lijfwacht/chauffeur ontmoet en hun duels behoorlijk lachwekkend zijn. De lijfwacht werkt voor de rijke weduwe (gespeeld door de lieftallige Charlotte Rampling), maar die scènes zijn te zelfbewust 'noir' om de film vooruit te helpen, ook al is de familie-'plotlijn' tamelijk interessant. Dex duikt ook steeds op dezelfde plek op en vindt dan deze lijfwacht, wat nogal toevallig is. In het laatste deel van de film wordt er een man door een raam Ik heb het einde zeker niet voorspeld, dus dat was goed <0xE2><0x80><0x93> er zit een wending in, en hoewel sommige posters hier denken dat ze misleid zijn, vond ik het een mooi en geloofwaardig einde. Dennis Quaid, met zijn rare grijns en zijn blauwe ogen, is sympathieker in The Right Stuff, Great Balls of Fire, Inner Space en Cold Creek Manor. Maar hier als Dex wordt hij als een beetje een eikel beschouwd, dus hij deed het goed. Een redelijk goede film.