Is deze recensie positief of negatief?

In de laatste scène van de On The Buses-trilogie gaan de gebruikelijke nietsnutten weer aan het werk in Wales. Ik weet zeker dat de franchise had kunnen voortduren, maar Harold Pinter klaagde dat hij in vergelijking met de andere acteurs een slechte indruk maakte, en dus werden er geen films meer gemaakt.<br />Het duurt in feite nog geen twee minuten voordat we onze eerste portie seksisme krijgen <0xE2><0x80><0x93> een vrouw die naar de bus rent, merkt dat haar borsten zonder enige reden uit haar jurk vallen. Toch moet Stan (Reg Varney) er in elk geval om lachen <0xE2><0x80><0x93> maar wat niet? Hij en Jack (Bob Grant) lachen de hele film lang bulderend, met weinig of geen provocatie. Je krijgt de indruk dat ze het in hun broek hebben gedaan terwijl ze naar droogverf keken. Het enige grappige element is, net als eerder, de oprecht amusante Stephen Lewis, net zo hilarisch als Blakey. Hij is echter in zijn eentje, met een smakeloos, ouderwets script dat zelfs eersteklas talent als Wilfrid Brambell en Henry McGee verspilt. Toch lijkt het alsof alleen Lewis weet hoe hij het wankele materiaal moet timen, hoe hij zelfs de zwakste zinnen uit zijn mouw moet schudden. Als hij beschrijft hoe haar dochter in een rivier is gevallen, jammert Stans moeder: 'Ik hoop dat hij niet vervuild is.'<br />Het verhaal <0xE2><0x80><0x93> als er al een verhaal is <0xE2><0x80><0x93> gaat over Stan die naar een jong meisje hunkert, maar voortdurend wordt gedwarsboomd door haar dominerende moeder. Het is een recept voor hilariteit van de zijkant, dat zult u met me eens zijn, en of het...' De heldendaden van Stan en Mavis op een door de storm geteisterde boot of in het zwembad hebben altijd hetzelfde resultaat... pure verveling. Latere veroveringen zijn onder andere Maria, een typisch Italiaans stereotype, en een medewerkster van het personeel. Zelfs Stans moeder krijgt een onenightstand, waarbij Stan haar er attent aan herinnert dat ze 'je blikken onderbroek aan moet trekken'.<br />Als een van de komische 'hoogpunten' is dat Arthur Mullard hoort dat Olive in het donker een lichtknopje probeert te vinden ('Ik kan het niet vinden') en denkt dat ze het over seks heeft, dan begrijp je waarom dit werk de hoogste niveaus van literaire verfijning heeft bereikt. Het is me zelfs een raadsel waarom het niet in de top 100 van de bfi is gekomen.<br />Bij andere kwajongensstreken breekt Olive (Anna Karen) haar bril. Ik weet niet wat verbazingwekkender is, de lamlendige voorspelbaarheid van de opzet of het onderontwikkelde eindresultaat. De kortzichtige Olive volgt een man in een kilt naar het herentoilet, in de veronderstelling dat hij een vrouw in een rok is. Het volgende shot ziet hoe ze door Blakey naar buiten wordt geleid en naar de dames wordt verwezen. En dat is het. Vervolgens belandt ze in het bed van een andere man en wordt door zijn vrouw naar buiten gestuurd. En... nee, dat is ook alles wat er van die scène over is.<br />Toen Holiday on the Buses voor het laatst op de Britse televisie werd vertoond, was er een storing in de transmissie. Het was eigenlijk een opluchting.