Is deze recensie positief of negatief?

The Beguiled is een van die onderontwikkelde films in de carrière van een regisseur en/of acteur die uiteindelijk beter spelen dan verwacht. In hetzelfde jaar dat Clint Eastwood en Don Siegel samenwerkten aan Dirty Harry, werkten ze ook samen aan dit kleine psychoseksuele drama dat zich afspeelt in het land van de Confederatie in de tijd van de Burgeroorlog. Het is bijna honderdtachtig keer zo groot als wat 'Harry' aan publiek had. Dit is een film die onder de radar blijft, met een laag budget en bijna geen winst als je hem vergelijkt met wat Dirty Harry binnenhaalde. Het is ook een verhaal waarin Eastwood niet wordt omringd door een wereld vol gevaarlijke mannen, maar door vrouwen die, ondanks hun eerste verschijningen, duistere kanten hebben. Er zit zelfs iets van romantiek in tussen de ruwere en complexere scènes. Maar in dit soort kaders om de film te maken heeft Siegel in feite iets meer vrijheid om dingen te doen met de stijl van de film, die zich in een meer Europese sfeer afspeelt; ik moet hier en daar denken aan Polanski's werk uit de jaren zestig. Het werkt allemaal, hoewel het allemaal vrij goed werkt, zelfs met de aanvankelijke twijfel of deze twee mannen van de mannelijke filmindustrie (Eastwood het voor de hand liggende type en Siegel die zijn niche heeft gevonden in B-noir en lowbudget-thrillers) materiaal kunnen produceren dat voor een Lifetime-film gemaakt zou kunnen worden.<br /><0x3E><0x3E> Het was ook fascinerend en heel erg komisch om hier en daar Eastwoods werk te zien. Eastwoods acteerprestaties zijn gebaseerd op die van deze meisjes. Hij doet iets subversiefs door nog steeds het soort machogedrag van de Eastwoods te hebben <0xE2><0x80><0x93> als er zoiets bestaat dat in de buurt komt van zijn clichébeeld <0xE2><0x80><0x93> door deze kleine school voor jonge vrouwen af en toe een stap voor te zijn en soms helemaal niet. Als je Eastwood zo ziet spelen, zoals in _Play Misty for Me_ (het andere Eastwood-werk uit 1971), zie je hoe cool hij kan acteren met heel goede actrices. En dan heb ik het vooral over de vier hoofdpersonen, elk van verschillende leeftijd en elk met verschillende aantrekkingskracht voor hun 'Yankee-man'. Terwijl het werk van Siegel, waarin hij alle acteurs regisseert, in de eerste helft zijn momenten heeft, is het in de eerste helft' Als het verhaal eenmaal halverwege de droomsequentie is aanbeland (minder succesvol dan de regisseur ooit zou kunnen zijn) beginnen de echte sappige scènes op te vallen. Veel daarvan is de beste die Siegel heeft geregisseerd, waarbij hij de psychologische en emotionele grenzen van scènes die je niet had verwacht oprekt.<br />Het is een moeilijke film, afgezien van al die loftuitingen, omdat er niemand in voorkomt die al te respectabel is <0xE2><0x80><0x93> alleen het personage van Hallie, de dienstdoende slavin gespeeld door Mae Mercer, is min of meer gescheiden van wat er zich afspeelt tussen de al te nieuwsgierige vrouwen en McBurney. Bovendien speelt Eastood hier een rol die niet is wat hij lijkt te zijn.' Hij is een antiheld, wat zijn handelsmerk was in de westerns en andere thrillers die hij in die tijd maakte. Maar in tegenstelling tot die films is hij niet echt in de stemming om 'groter dan het leven' te zijn, om het zo maar eens uit te drukken, want hij is zowel een deserteur als een rokkenjager, een bedrieger en een bedrieger, zelfs op zijn charmantste en innemendste momenten. Het is misschien niet een van zijn beste acteerklussen, die moeilijk in elkaar te zetten zijn gezien zijn catalogus, maar het is er wel een die de moeite waard is om te bekijken voor fans die een andere kant van hem willen zien. Het was niet alleen een eer voor hem, maar ook voor zijn samenwerking met Siegel, want ze hadden allebei in deze tijd in Hollywood risico's genomen.