Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik geloof dat ik dezelfde psychologische kijk op de wereld heb als Kieslowski. Hij is Pool, ik Nederlander, en toch delen we een synthetische geest: de wereld is niet verstoken van het metafysische te midden van totale toeval. Nauwelijks geregeerd door de mens of misschien door een eerstedichter, zodat Polen als sociaal en cultureel 'lagedrukgebied' de rol kon spelen die het in de Tweede Wereldoorlog had gespeeld: kritisch maar christelijk ten opzichte van de joden, maar vaak niet minder kritisch ten opzichte van zichzelf. Er zijn onschuld en schuld in Kieslowski's wereldbeeld, als de symbolen in het katholicisme: de witte versus de zwarte Madonna. In Rouge is de zwarte Madonna degene op wie de rechter verliefd werd toen hij nog jong was. Flashbacks zijn magisch-realistisch vervlochten met het heden, hoewel ze volkomen toevallig zijn, zoals de camera die gewoon naar de andere kant van de straat zwaaide, of de rode jeep van de toen jonge rechter die langs de auto van de nu jonge vrouw reed nadat ze er per ongeluk zijn hond mee had geraakt. Dat we in diezelfde camera door de tijd sprongen, is wat we later begrijpen. Zijn liefde was onbeantwoord, zodat zijn leven niet was zoals hij het had gepland. Hij verloor zijn vermogen om van andere mensen en dieren te houden. Omdat hij rechter is, heeft hij het gevoel dat hij het leven van andere mensen bespioneert, en als hij met pensioen gaat, gaat hij daar gewoon mee door, ditmaal bespioneert hij zijn buren. De onschuld en het gevoel voor rechtvaardigheid van de jongere vrouw, die (letterlijk) per ongeluk in zijn leven is gekomen, brengt zijn gezonde verstand terug, en het is aan haar te danken dat hij zijn spionagegedrag spontaan aan zijn buren en de politie opbiecht. Hij accepteert het en houdt zich zelfs vast aan de stenen die door zijn ramen zijn gegooid. Al doende herhaalt de geschiedenis zich tussen deze man en de vrouw van wie hij houdt, hoewel hij deze keer oud is en de vrouw niet dezelfde. Kieslowski heeft er misschien wel mee geworsteld, want de oude rechter is zijn alter ego, en men zegt dat hij verliefd was op Irène Jacob. Beide vrouwen spelen dezelfde essentiële rol in zijn psychologie, van de (!) Het is alsof de 'krachten in de lucht' hen samenbrengen, of God dat doet. Toeval is te toevallig om alleen maar toeval of zelfs geluk te zijn. Er moet een mystieke, bovennatuurlijke of theologische bron zijn die deze onpeilbaar diepe levensbeslissingen beïnvloedt. Het studieboek dat openviel bij de vraag van het examen is daar een voorbeeld van. Of het moment dat de oude rechter zijn hart uitsprak tegen de jonge vrouw, waarop de wind buiten de deuren van het operagebouw plotseling dichtslaat en de ramen versplintert. De gigantische foto van de jonge vrouw is precies zoals die op tv, na het verdrinkingsongeluk tijdens de oversteek van het Kanaal. Deze momenten worden doeltreffend geaccentueerd door de menselijke stem van de liturgie, of wat daarvoor door moet gaan (Van den Budenmayer).