Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Toen de nazi's aan het eind van de jaren dertig in Oost-Europa aan de macht kwamen, richtte Charles Chaplin zijn aandacht op het creëren van een reactie daarop. De katalysator kan heel goed een propagandatijdschrift zijn geweest dat Chaplin een joodse sympathisant noemde. In The Great Dictator creëerde Chaplin een parodie op Hitler die soms even grappig als angstaanjagend is. De film volgt Hitlers ervaringen in het Duitse leger vanaf de Eerste Wereldoorlog tot aan de dag van vandaag. Tegelijkertijd speelt Chaplin een joodse kapper die zich kleedt als de zwerver die na een lange, lange tijd uit een ziekenhuis komt, om te ontdekken hoe anders de wereld is onder het bewind van de nazi's.<br />Paulette Goddard, Chaplin. Jack Oakie heeft een geweldige, met een Oscar bekroonde bijrol als een Mussolini-imitator (Benzini Napaloni) die Chaplins Hitler-figuur, Adenoid Hynkel, heel wat stuipen op het lijf jaagt. Henry Daniell is zijn gebruikelijke bezadigde zelf als Garbitsch, hoofdadviseur van Adenoid Hynkel. Chaplin schreef en regisseerde de film en kreeg Oscars voor zijn script en zijn acteerwerk. De film werd ook genomineerd voor een Oscar.<br />Chaplin maakte de film onder enorme druk om voor de hand liggende en niet zo bekende redenen. Hij financierde de hele film zelf, met grote risico's vanwege het onderwerp, en tot die tijd waren er geen andere belangrijke films over nazi-Duitsland gemaakt. De film duurde ongeveer eenentwintig maanden in productie, en Chaplin herbouwde zelfs een set en filmde een scène opnieuw om alles goed te krijgen. Tegen de tijd dat de film in oktober 1940 werd uitgebracht, was de oorlog in Europa al een eind op weg en veroverde Hitler het ene land na het andere, dus de film werd bij zijn première veel actueler dan toen de productie begon.<br />' Achteraf gezien zit er weinig intrige in de film; hij lijkt meer op een reeks komische sketches en/of ongelukjes die aan elkaar zijn geknoopt om een doel te bereiken dat losstaat van de film zelf. Verschillende voorbeelden hiervan komen voor in het laatste derde deel van de film met de ontmoeting tussen Hynkel en Napaloni. De scène is heel, heel grappig, maar leidt niet tot de plot. Evenzo leidt de ontsnapping van zowel de kapper als Schultz eenvoudig tot de vergissing van de identiteit van de kapper voor Hynkel, teneinde Chaplin (via de kappersfiguur) de gelegenheid te geven aan het eind van de film het publiek toe te spreken. Aan de andere kant, is er een betere manier om iets duidelijk te maken over het misplaatste narcisme van de Arische superioriteit dan door een Joodse Barber voor Hynkel te laten doorgaan?<br />Toch bevat de film vele komische momenten, zoals de rallytoespraak, de nieuwe oorlogsontwikkelingen (kogelvrije uniformen, enz.), de dansscène met de wereldbol, het muntje in de puddingscène en het hele scenario tussen Hynkel en Napaloni (inclusief de scène met de kappersstoel) om de film ten zeerste aan te bevelen. Men kan ook niet vergeten welke risico's Chaplin nam door zijn eerste praatfilm te maken, een anti-nazifilm, en de film zelf te financieren.