Is deze recensie positief of negatief?

De negende speelfilm van David Lynch, Mulholland Drive, is een diep ontroerend verhaal over verraad en jaloezie. Het is eerder een wreed contrast tussen onze ambities en onze hoop op de vaak bittere waarheid. Elk beeld van deze film is belangrijk en verbindt tegelijkertijd andere delen en zichzelf. Niets is wat het op het eerste gezicht lijkt en je blijft met een echte puzzel zitten als je uiteindelijk probeert de puzzelstukjes aan elkaar te leggen. Het is een film die geen compromissen sluit, noch de uitdagende vorm en camerataal niet volledig aankan, zoals het geval had kunnen zijn met Lost Highway. Hoewel men de klassieke lynchmotieven en -methoden duidelijk herkent, blijft de film uiterst origineel, zelfs in het licht van het feit dat het een film van Lynch is. Lost Highway markeerde een nieuwe manier van een verhaal vertellen; het gaf een onconventionele betekenis aan het op het scherm brengen van emoties. Met Mulholland Drive slaagde Lynch er niet alleen in deze techniek onder controle te houden, maar hij brengt hem ook naar een nieuw niveau door hem veel complexer en meerdimensionaal te maken. Door dit te doen creëert hij een raamwerk van verschillende lagen in de tijd en van de menselijke geest. Op een persconferentie tijdens het filmfestival van Cannes in 2001 zei David Lynch dat streven naar perfectie op zijn best tot gevolg kan hebben dat het geheel groter is dan de som der delen. Praten over synergieën als deze is zeer relevant voor Mulholland Dr. als de verschillende volgorde en vele details bijdragen aan het geheel; droombeelden en parallellen verweven zich om het verhaal te creëren. In sommige kunst ligt de schoonheid ervan in de simpelheid ervan. Dat is niet het geval met Mulholland Drive en dat is nooit het geval geweest met Lynch. Het is de complexiteit die de werelden die Lynch creëert kleurt en bouwt, dezelfde complexiteit die de echte wereld karakteriseert. Ik vind dat het nooit geforceerd wordt, zoals bijvoorbeeld bij Memento, die een originele manier gebruikt om met de kijkers te communiceren. Als je Mulholland Drive met andere films vergelijkt, denk ik dat het bewijst dat David Lynch een meester is in wat hij doet en dat hij kunst en filmmaken overbrugt op een manier die nog nooit iemand is gelukt. Vergeleken met bijvoorbeeld Alejandro Jodorowsky of de huidige Matthew Barney geloof ik dat Lynch er beter in slaagt om de artiest niet de filmmaker te laten overheersen, of, wat waarschijnlijker is, dat David Lynch film maken als kunstvorm beter begrijpt en uitvoert.<br />Het doorgronden van de plot is geen geringe prestatie, maar Lynch is een meester. De manier waarop David Lynch met geluid, perspectief, chronologie en vorm werkt, schildert een kunstwerk dat zo duister en angstaanjagend is dat het soms realistischer aanvoelt dan het echte leven. De lynch cinema is vaak, en zeker in Mulholland Drive, een golf van menselijke emoties. Werken met emoties is een delicate vaardigheid die begrip en diepgang vereist. Zoals Lynch het verwoordt: 'Een beetje te veel en de emotie verdwijnt. Een beetje te weinig en het gebeurt niet.' In Mulholland Drive heeft David Lynch geen problemen met het vinden van dit evenwicht. De portretten van Lynch overstijgen allerlei dimensies en nemen verschillende richtingen, waardoor ongelooflijk realistische personages en situaties worden gecreëerd. Mulholland Drive bekijken is een reis door het onderbewustzijn. Het is een waarheidsgetrouwe, naakte film met een onbetwistbare artistieke waarde. Daarom ben ik zo dol op Mulholland Drive en wat het tot het toppunt van de cinematografische geschiedenis heeft gemaakt.