Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is zo'n film waarvan je gemakkelijk kunt zien dat sommige mensen hem niet mooi zouden vinden. Mijn vrouw heeft hem nooit gezien, en toen ik hem gisteravond nog eens bekeek, heb ik gewacht tot ze naar bed was gegaan. Misschien vond ze een paar korte fragmenten wel grappig, maar ik weet dat ze binnen tien minuten genoeg zou hebben gehad.<br />Het hoofd heeft niets van een conventioneel verhaal. De film is stevig verankerd in het psychedelische tijdperk. Je zou hem kunnen zien als filmisch surrealisme in een notendop, of als een soort postmoderne acid trip door filmgenres. Als je van dat soort films houdt, moet je deze film waarschijnlijk niet zien. Aan de andere kant, als je een fan van dat soort films bent, moet je Head nu kopen, als je dat niet al hebt gedaan.<br />Vreemd genoeg heeft de film nooit veel respect gekregen. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met vooroordelen. Per slot van rekening zijn _The Monkees_ <0xE2><0x80><0x93> Micky Dolenz, Davy Jones, Michael Nesmith en Peter Tork <0xE2><0x80><0x93> en _The Monkees_ een muzikale groep van acteurs die door producenten Bob Rafelson en Bert Schneider is samengesteld tot een kindervriendelijke, fluimige Beatles voor een televisieserie. In hun tijd hadden ze evenveel respect als bijvoorbeeld _Menudo_, _New Kids on the Block_, _The Spice Girls_ enzovoort. Zoals een collega-recensent van IMDb terecht opmerkt: 'Misschien weigerden mensen in 1968 de Monkees te zien, omdat ze de Monkees beschouwden als een malle, in de fabriek gefabriceerde popband die de Beatles in de steek hadden gelaten.'<br />The Monkees and Head hebben die negatieve publieke opinie nooit helemaal kunnen afschudden. Dat is jammer, want The Monkees hadden veel talent, zowel muzikaal als anderszins. Het is waarschijnlijk nog vreemder dat Rafelson, die hier regisseert en co-produceert met Schneider, en Jack Nicholson (ja, d<0xC3><0xAD>é Jack Nicholson) die het script schreef en ook co-produceert, besloten The Monkees in deze ongebruikelijke richting te sturen. Het is alsof New Kids on the Block plotseling een album uitbrengt dat een soortgelijk niveau heeft als Ummagumma van Pink Floyd (1969) of Atom Heart Mother (1970). In feite hebben de liedjes in Head, geschreven door The Monkees en regelmatige medewerkers als Carole King en Harry Nilsson, iets Floyd-achtigs, ergens tussen het Syd Barrett-tijdperk en het post-Barrett-tijdperk in. Dat is veel prominenter dan de overeenkomst tussen de Beatles. Sommige mensen hebben geklaagd over de muziek in de film, maar voor mij zijn alle liedjes juweeltjes. Trouwens, sommige mensen hebben een hekel aan Barrett-tijdperk (of het een of andere) Floyd, wat voor mij net zo moeilijk te begrijpen is.<br />Maar waar gaat Head over? Het komt er in wezen op neer dat The Monkees een reis maken door verschillende filmgenres <0xE2><0x80><0x93> er zijn oorlogsscènes, avonturenscènes, horrorscènes, komische scènes, dramascènes, westernscènes, sciencefictionscènes, romantische scènes, enzovoort, enzovoort. Behalve dat dit in de werkelijkheid van de film voornamelijk (zo niet uitsluitend) gebeurt op het terrein van de studio. In wezen kijken we naar The Monkees die een film opnemen. Natuurlijk hebben alle scènes in de verschillende genres iets surrealistisch en zelfreflectiefs, en ze, en de individuele shots in een scène, hebben de neiging naar elkaar toe te leiden met behulp van droomlogica die niet veel verschilt van de tv-serie Monty Python. Als droom heeft het Hoofd de neiging te aarzelen tussen een goede droom en een nachtmerrie, terwijl het er vaak een is die je in je slaap aan het lachen maakt (wat ik overigens vaak doe).<br />Technisch gezien gebruikt Rafelson een grote verscheidenheid aan technieken om het bovenstaande te bereiken. Er zijn scènes met uitgebreide negatieve beelden, er zijn een heleboel heel snelle montages (inclusief een geweldige scène waarin Davy Jones en Tony Basil beurtelings in een witte en een zwarte kamer dansen, gekleed in een combinatie van wit en zwart omgekeerd, die af en toe zo snel heen en weer gaan dat ze twee frames per keer maken), er zijn een heleboel bizarre overgangen, er is een geanimeerde koeienmond, er zijn vreemde bewerkingsapparatuur, enzovoort. Eerlijk gezegd zou ik willen dat dit spul niet alleen maar een overblijfsel was uit de psychedelische periode. Dit is het soort artistieke benadering waar ik van geniet. Het leek toen een goed idee en ik vind het nog steeds een goed idee. 'Ik zou graag films als The Life Aquatic met Steve Zissou (2004) zien die dit soort verlengde technieken gebruiken. Dat zou die film surrealistisch maken.'<br />In de interpretatie hebben sommige mensen die niet zo goed overweg kunnen met de acid-trip-esthetica, geklaagd dat het in wezen goed is om betekenissen te bieden aan iets wat niet bedoeld is om die te hebben. Ik ben het niet eens met zo'n pessimistische/nihilistische kijk; Head was bedoeld om een heleboel betekenis(sen) te hebben, en het zijn niet alleen films zonder conventionele plot die meerdere interpretaties hebben. Nicholson, Rafelson en Schneider hebben een heleboel interessante dingen te zeggen over The Monkees <0xE2><0x80><0x93> de postmodernistische kritiek op hun gefabriceerde status; het popsterrendom <0xE2><0x80><0x93> ver voor Pink Floyd vult Head het popsterrendom en het geweld aan, van oorlogsbeelden tot beelden van fans die hun idolen kannibalistisch ontmantelen; en naïeve Amerikaanse ideeën over internationale percepties en respect <0xE2><0x80><0x93> goedbewapende buitenlanders die zich in de woestijn overgeven aan Micky Dolenz alleen omdat hij Amerikaan is, en dan later een cola-automaat (weer in de woestijn) opblazen omdat hij dorst heeft en er niet bij kan. De commentaren op veel andere onderwerpen <0xE2><0x80><0x93> van grote industrie tot politie, onderzoek, publiek (vooral in relatie tot tragedies), enzovoort, enzovoort. Hoofd zit, heel toepasselijk, vol met intelligente, veelzijdige ideeën.<br />Hoofd verdient het om als een klassieker te worden beschouwd <0xE2><0x80><0x93> het gaat in wezen om hetzelfde gevoel als Yellow Submarine van The Beatles. Beide films werden in november 1968 uitgebracht, wat interessant is, en beide waren bedoeld als een soort samenvatting van de psychedelische esthetiek. Yellow Submarine was niet helemaal succesvol. Hoofd is alles wat Yellow Submarine had moeten zijn.