Wat is het sentiment van de recensie?

Veel films proberen de ambitieuzen te bereiken. Weinigen slagen daarin. Deze film is een van hen.<br />Hoewel de film wordt aangekondigd als een zwarte komedie, lijkt die term te beperkend om de ware aard van het verhaal achter Max en Grace tot uitdrukking te brengen. Het veellettergrepige Michael Parness is erin geslaagd elementen van de meest absurde komedie te verweven met ongelooflijk echte menselijke emoties. Een opmerkelijke prestatie, dat is zeker.<br />Hoewel de komische aspecten zeker aanwezig zijn, ligt de kern van de film in de hoofdrolspelers: David Krumholtz en Natasha Lyonne. Het delicaat evenwicht van de film <0xE2><0x80><0x93> echt krankzinnig versus echte liefde <0xE2><0x80><0x93> valt aan hen toe en zij bereiken dat evenwicht door de film van de openingsscène naar de hartverscheurende climax te voeren en vervolgens naar het hartverwarmende einde. David Krumholtz, in de hoofdrol en als verteller, verankert het beeld en doet dat uitzonderlijk goed. We zien de wereld door de ogen van Max en Krumholtz geeft er een soort verwondering en hoop aan die je niet zou verwachten bij een personage dat eerder een zelfmoordpoging heeft gedaan. Vanaf dit moment mag er geen twijfel over bestaan dat hij werkelijk de vooraanstaande mannenstatus heeft bereikt die hem na meer dan tien gedenkwaardige bijrollen toekomt. Natasha Lyonne zou wel eens een openbaring kunnen zijn voor iemand die haar alleen in minder uitdagende rollen heeft gezien. De rol van Grace is ruim van omvang en vereist dat ze zowel grote woede als grote tederheid toont <0xE2><0x80><0x93> soms binnen een paar seconden na elkaar. Ze slaagt erin ons te overtuigen van Grace' diepgewortelde wanhoop, die net onder haar afwisselende apathie en manie ligt.<br />Dit is geen minuscuul soort komedie, dus verwacht van begin tot eind niet dat de film alleen maar humor bevat. Denk meer aan een horrorfilm dan aan een komedie. Er zijn een paar heel donkere momenten, zoals je zou verwachten gezien het onderwerp van suïcidale individuen, en een paar merkwaardig reële momenten, die het meest in het oog springend worden vertolkt door Emma Adele Galvin als Max' zus, zus. De meest humoristische scènes worden bevolkt door de talloze acteurs in bijrollen. Terwijl Lorraine Bracco en David Paymer het meest surrealistische aspect aan hun scènes verlenen, zijn de andere ondersteunende personages die het instituut bevolken waar Max en Grace elkaar ontmoeten, de echte traktatie. Guillermo Diaz is een losbandige scènespikker, als de verrukkelijk fanatieke excentriekeling Hector. Ralf Moeller, als Bruno, is zijn tegenpool, maar heeft zijn eigen charme en aantrekkingskracht. Rosanna Arquette speelt Vera volledig in de rol van Vera, met de botte vitriool van een verbitterde serveerster bij een wegrestaurant. Zelfs haar hardvochtige karakter smelt uiteindelijk, net als iedereen die geraakt wordt door Max' letterlijk onsterfelijke liefde voor Grace. Kan de liefde alles overwinnen, is misschien de vraag achter de film, en ook al zegt de realist in hem nee, films gaan over een ontsnapping aan de werkelijkheid, al is het maar voor een paar korte uren. Ik raad u aan deze film te zien als een tegengif voor niet alleen de werkelijkheid, maar ook voor het cynisme dat zegt dat een liefdesverhaal als dit nooit gebeurt. Een paar uur ondergedompeld worden in een wereld waar het kan en doet wonderen voor de psyche.<br />(Seattle International Film Festival <0xE2><0x80><0x93> juni 2005)