Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het duurt een eeuwigheid voor deze typisch te simplistische en idiote Stephen King-film eindelijk uit de startblokken schiet. Ongeveer een half uur wordt besteed aan nodeloze kennismakingen met diverse saaie personages en hun irrelevante persoonlijke probleempjes die verveelde huisvrouwen en apathische bejaarden in soaps zouden kunnen opwinden, maar dit zou het horrorgenre moeten zijn (althans, dat dacht ik in mijn naïviteit). Het mormel ziet er helemaal niet angstaanjagend uit, iets waar Leonard Maltin, berucht om zijn onnozelheid/wanhoop en altijd grijnzende filmcriticus, het niet mee eens zou zijn: hij vindt Cujo 'echt angstaanjagend'. (Ik vraag me vaak af of Maltin echt achterlijk is <0xE2><0x80><0x93> of zijn Hollywoodvrienden alleen maar graag een plezier doet...) De manier waarop Wallace een aanval overleeft met alleen een beenwond is zowel onlogisch als inconsequent. En natuurlijk breekt haar auto af op het moment dat ze hem nodig heeft om haar leven te redden. Dat is een van de oudste clichés uit horrorfilms; je kunt ervan op aan dat King het maximale effect bereikt. Het uitgangspunt is imbeciel, te banaal, zelfs voor een horrorfilm: een hondsdolle straathond valt een gezin aan. Is dat het? Dit soort dingen is nauwelijks een sub-sub-plot van 3 minuten in een gemiddelde zombiefilm. Ik denk dat zelfs Cujo moet hebben aangevoeld dat hij in een kalkoen speelde. Straathonden hebben verschrikkelijke agenten... Maar wat ik echt niet begrijp is hoe mensen zich in het boek van Cujo kunnen storten en het van voor tot achter kunnen lezen. Die SK-fans moeten onsterfelijk zijn: dat is de enige verklaring, d.w.z. waarom ze de tijd als zo'n betekenisloos goed behandelen.<br /><0x3E> 3.