Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik had nog nooit van deze film gehoord voordat ik hem tegenkwam toen ik de schappen van een plaatselijke verhuurwinkel afspeurde. Ik had net de laatste Harry Potter-aflevering gezien en was geïntrigeerd door Rupert Grint en wilde meer van zijn werk zien. Toen ik de beschrijving op de achterkant las over 'een overijverige, evangelische christen weldoener' en mezelf identificeerde als een evangelische christen, dacht ik: 'Oooh, dit zou interessant kunnen zijn.' En dat was het ook. Ik vond het verhaal van meneer Brock mooi, zowel in woorden als in beelden; en helaas maar al te bekend. Het contrast dat hij vormde tussen de ouders van Ben en die van Ben zelf. Aan de ene kant zegt Bens moeder: 'Wat er ook gebeurt achter deze muren, Ben, wij zijn Gods ambassadeurs. Wij tonen de wereld een glimlachend gezicht.' Aan de andere kant bespreekt Bens vader de waarheid in zijn preek aan het begin van de film. Aan het eind van zijn monoloog zegt hij: 'Hoe meer iemand zijn christendom ten gunste van anderen tentoonspreidt, des te minder ben ik geneigd het christendom te vertrouwen dat hij beweert te zijn. God vertelt ons dat het ware geloof de vrijheid is om de waarheid te kiezen. Hoe je dat uitdrukt, de manier, de manier van doen, de middelen die je tot je beschikking hebt, die dingen doen er niet toe, of je nu christen of atheïst bent, tenzij je in je hart de waarheid spreekt.' Als onze kerken maar vol zaten met christenen die deze laatste definitie van wat het betekent om een volgeling van Jezus te zijn eerder schreven dan de eerste. Wat zou dat een verschil maken! Als christen en psycholoog zou ik elke dag een onvolmaakt maar authentiek geloof willen boven een perfect gepolijst beeld. Brock biedt een verfrissende blik op hoe deze vrijheid in Christus eruitziet. Ik kan deze film aanbevelen voor iedereen die een frisse blik op het geloof wil werpen.