Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb het gevoel dat Lisa Krueger gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. Ik vond haar eerste film, Manny and Lo uit 1996, een prachtig gedetailleerde karakterstudie en de rollen waren allemaal even prachtig (met speciale dank aan Mary Kay Place). De film draaide een week of twee in grote steden en verdween toen. Een paar critici waren er erg over te spreken, maar de meesten vonden het een armzalige film. Kruegers tweede film, Committed, werd dit jaar (2000) uitgebracht (na bijna twee jaar vertraging) en ook die verdween. En opnieuw vonden de critici de film armzalig en zetten ze hem aan de kant, op zijn hoogst prezen ze Heather Grahams aanwezigheid op het witte doek, maar zelden haar acteertalent. En opnieuw is Committed voor mij een groot succes. Ik heb het gevoel dat Krueger een oprechte stem en een persoonlijke visuele stijl heeft, eigenschappen die niet zo gemakkelijk genegeerd zouden moeten worden, simpelweg omdat ze op zeer ingetogen wijze te werk gaat.<br />De titel heeft verschillende betekenissen, maar voornamelijk verwijst hij naar Joline (Graham) die weigert haar man Carl (Luke Wilson) in de steek te laten. Ze volgt hem van New York naar El Paso en wordt een van de aantrekkelijkste stalkers uit de recente filmgeschiedenis. Haar respect voor haar huwelijksgelofte leidt tot Mexicaanse mystiek en zelfontdekking. En ja, de plot is zo simpel en zo gemakkelijk te negeren. <br />Joline is natuurlijk de huilende stem van een generatie wier ouders in een tempo van bijna vijftig procent van elkaar gescheiden zijn. En voor mij is haar persoonlijke revolutie tegen verbroken beloften en een erfenis van bedrog vrij intelligent en krachtig. Joline, die ervan overtuigd is dat mensen gewoon niet genoeg vertrouwen in elkaar hebben, moet onvermijdelijk tot de ontdekking komen dat haar overtuigingen niet in overeenstemming zijn met die van de maatschappij in het algemeen. Verschillende mensen hebben haar karakter eendimensionaal genoemd en ik ben bang dat dat een simplistische interpretatie van de film is. Of misschien zelfs een verkeerde interpretatie. Als Joline gewoon onschuldig was, zou ze helemaal niet interessant zijn. Het is het feit dat ze de wereld begrijpt en weigert zich aan de regels van de 'normalen' te houden dat haar zo interessant maakt. Sociologisch gezien is ze een complete deviant.<br /><0x3E> Krueger verzint soms momenten van schattige dialogen en haar visie op deze film heeft een nogal vreemde overschatting van wolken die zich over de skyline van El Paso bewegen. Maar haar fouten zijn vrij zeldzaam en in deze film, net als in Manny en Lo, zijn het de optredens die de doorslag geven. Graham is nog nooit zo goed geweest omdat ze nog nooit een personage heeft gehad dat zo perfect bij haar past als Joline. Voor het eerst in haar carrière lijkt Graham zich op haar gemak te voelen in de rol van een volwassene, zelfs een die nog maar net tot ontwikkeling is gekomen. Ze speelt de film perfect. Luke Wilson en Casey Affleck (als Jolines broer) hebben allebei een aantal mooie momenten, net als Alfonso Arau, als een Mexicaanse Mystic, en Mark Ruffalo en T-Bo, de lichtelijk psychotische vrachtwagenchauffeur. Net als Manny en Lo maken de personages deel uit van hun omgeving, goed gedetailleerde, volledig organische creaties. Deze personages mogen dan soms zinloos grillig lijken, maar ze hebben zin in hun context. Zelfs Goran Visnjic, een kunstenaar die opgewonden raakt van Jolines toewijding, past op een vreemde manier in de film, ook al wordt de buitenlandse achtergrond van zijn personage nooit besproken.<br />Voor mij is dit een film die diepte krijgt als je terugkijkt. Een andere commentaarstem hier had het over de stereotiepe Mexicaanse beschrijvingen. En weer kom ik in de verleiding om dat een verkeerde interpretatie te noemen. Joline is op zoek naar zelfrechtvaardiging. Ze weet dat haar betrokkenheid uit de hand is gelopen, maar ze zoekt naar elke spirituele weg die haar kan helpen zichzelf te begrijpen. Araus personage begrijpt dat de meeste mensen niet in hem geloven en hij speelt zijn eigen geloof uit als hij een vrouw ziet die hem respecteert.<br />Ik denk dat ik wel kan begrijpen dat deze film als onderontwikkeld kan worden beschouwd, maar ik ben het er domweg niet mee eens. Hij is voortdurend grappig, vaak hilarisch, en alle personages stralen een warmte uit die werkelijk fantastisch is.<br />Ik geef deze een 7,5/10 en als ik de stemming hier invoer, wordt dat een 8.