Wat is het sentiment van de recensie?

Als deze film in het Engels was gemaakt, zouden alle recensenten hem hebben afgekraakt. De taal is buitengewoon slecht, de scènes zijn afschuwelijk geënsceneerd en het is helemaal niet grappig. Na de film dacht ik dat deze film door een achtstegroeper geschreven had kunnen zijn, tenminste als je rekening houdt met het gebrek aan geloofwaardige personages en de fixatie op bepaalde mannelijke lichaamsdelen. (O, ook op honden...) Het verhaal is gewoon onzin vergeleken met de rijpere Vingar av glas die bijna tegelijkertijd werd vertoond. Natuurlijk koos het publiek Jalla! Jalla! terwijl Vingar av glas weinig aandacht kreeg.<br />Wat me echt verontrustte was het feit dat de film er zo slecht uitzag. Dat was waarschijnlijk te wijten aan het feit dat regisseur Josef Fares voor het eerst heel goedkope camera-apparatuur gebruikte en toen besloot er gewoon mee te spelen, voor de lol, neem ik aan. Het resultaat is echter een film die gemakkelijk in twaalf korte films kan worden gesplitst met in elk daarvan een nieuwe regisseursstijl. Dat was heel frustrerend. Misschien had Josef Fares bij zijn korte films moeten blijven, want dat lijkt de enige vorm van kunst te zijn die hij onder de knie kan krijgen.<br />Een ander verontrustend feit is dat het verhaal niet vasthoudt. Midden in de film moet het verhaal een paar keer heel snel verder en dan lopen de personages elkaar tegen het lijf op een manier die gewoon niet te geloven is.<br />En dan heb ik het nog niet eens gehad over de tweedimensionale personages, vooral die in de bijrollen.<br />Hoewel ik dit een van de slechtste Zweedse films uit de jaren negentig vind en ook een van de meest overschatte, is het redelijk begrijpelijk dat het publiek ervan genoot. Ik bedoel, slechte smaak is altijd het handelsmerk van de massa geweest...<br />Het verbaast me meer dat de critici ervan genoten. Ze hadden beter moeten weten...<br />2,5 van 10.<br /><br /><br />