Is deze recensie positief of negatief?

Ik hoorde voor het eerst over deze film toen ik op internet op zoek was naar recensies van een andere Italiaanse horrorfilm, het contemporaine THE PERFUME OF THE LADY IN BLACK (1974; ik heb trouwens onlangs een R2 SE-dvd van Raro Video aangeschaft met de titel THE PERFUME OF THE LADY IN BLACK) waar in dezelfde trant wordt gesproken, maar ook even goed. Nu ik FOOTSTEPS met eigen ogen heb gezien, begrijp ik waar die recensent vandaan kwam, namelijk dat beide films gaan over de psychologische meltdown van hun vrouwelijke hoofdpersoon. Stylistisch gezien heeft deze film echter veel meer te danken aan de Arthouse-cinema dan aan iets anders in het bijzonder, het werk van Alain Resnais en Michelangelo Antonioni (en met name het laatste jaar in MARIENBAD IN 1961 en THE PASSENGER IN 1975 in respectievelijk); daarom wordt hij door sommigen ook wel 'dodelijk saai' genoemd, een epitheton dat vaak wordt gegeven aan zulke 'pretentieuze' (lees: cerebrale) kost!<br />Hoe dan ook, de film gaat over de zoektocht van een vrouw (Florinda Bolkan) om vast te stellen wat ze de afgelopen drie dagen heeft gedaan, waarvan ze zich niets lijkt te herinneren. Na een reeks cryptische aanwijzingen reist ze af naar het'mythische'. Op een gegeven moment komt ze op het eiland Garma (bijna overal in de buurt staan de al even fictieve namen Muda en Rheember) een aantal mensen tegen (onder wie Lila Kedrova, een aristocratische stamgast van het resort) die zich zogenaamd herinneren dat de heldin daar tijdens haar 'black-out' heeft gelogeerd! Het meest in het oog springend zijn echter een jongeman (Peter McEnery) en een klein meisje (Nicoletta Elmi, uit Mario Bava's BARON BLOOD uit 1972). De eerste lijkt altijd op het juiste moment op het toneel te verschijnen, terwijl de laatste Bolkan kennelijk verwart met een andere vrouw (met lang rood haar en een gemeen trekje!).<br />Hoewel het in wezen een stemmingsbeeld is, is het niettemin een pakkende puzzel: onvermijdelijk voltrekken zich vage gebeurtenissen in een weloverwogen tempo, waarbij een groot deel van de film' De kracht van de film zit'm in de opmerkelijke centrale vertolking (die gezien kan worden als een verlengstuk van Bolkans rol in de fraaie Lucio Fulci giallo A LIZARD IN EEN VROUWELIJKE SKIN VEN1971). Het valt echter niet te ontkennen dat de bijdrage van cinematografieker Vittorio Storaro (die een groot aantal zwierige camerabewegingen en een doeltreffend kleurenschema levert door oranje/rood/blauwe filters te gebruiken om sfeer te scheppen en een verzadigd beeld te creëren voor de desoriënterende, bizarre finale) en de passende melancholieke score van Nicola Piovani (de componist is tegenwoordig het bekendst van zijn Oscar-winnende werk over Roberto Benigni's Holocaust-thema-komedie LIFE IS BEAUTY IS MOOI VEN1997) daar ook aan bijdraagt). Het is de moeite waard om te bespreken hoe FOOTSTEPS in de versie die ik heb gezien werd gepresenteerd: tja, omdat het in zijn oorspronkelijke vorm kennelijk moeilijk te krijgen was (ik weet niet zeker of het hier wel of niet is opgenomen, behalve om te zeggen dat de film 89 minuten heeft geduurd terwijl de IMDb hem op 96 heeft gezet), is deze uitgave geplukt uit een tamelijk gehavende Engelstalige VHS (het kopiëren is verrassend goed, gezien de internationale cast) met verbrande Zweedse ondertitels op de koop toe (afgezien van het feit dat de DivX-kopie op een cruciaal moment in het verhaal rond de 82 minuten is bevroren)! Toch krijgen we een welkome bonus, d.w.z. een 9-minuten 'Highlights From The Soundtrack' in MP3-formaat.<br />'Ik besef dat ik...' De subplot van de maanmissie heb ik nog niet genoemd, want daar is Klaus Kinski's aanwezigheid beperkt tot: tussen twee haakjes, rond diezelfde tijd had hij een even korte, maar cruciale rol in een andere goede kunstzinnige thriller met sciencefictioninslag (en ook op een opvallende locatie) en wel LIFESPAN (1974). Terwijl ik naar de film lag te kijken, kon ik me niet voorstellen wat dat met de centrale plot te maken kon hebben <0xE2><0x80><0x93> behalve dan dat Bolkan het had over een steeds terugkerende droom over een film die ze ooit had gezien, zij het niet helemaal tot het eind, en die 'Voetstappen op de maan' heette. (een wat misleidende alternatieve titel voor de film zelf) en amusant genoeg herinnert ze zich de film aanvankelijk als BLOED OP DE MAAN (wat natuurlijk een klassieke western uit 1948 is, met Robert Mitchum en geregisseerd door Robert Wise!). Dat gezegd hebbende, beschouwde ik deze 'afleiding' als niet meer dan het zoveelste buitenissige aspect van de film (aangezien Bolkan vroeger vertaler was geweest op een conferentie over de toekomst van de aarde) en ik had zeker niet verwacht dat de astronauten helemaal aan het eind op Garma's strand zouden verschijnen om de vrouwelijke hoofdrol te spelen, waar het zand vervolgens onheilspellend in het oppervlak van de maan overgaat!<br />'De film' Het verhaal zal waarschijnlijk meer zin hebben bij een tweede bezichtiging, maar, om eerlijk te zijn, dit kan het best worden benaderd als een visuele/aurale ervaring en je mag niet verwachten dat het een verhaal oplevert dat op enigerlei wijze duidelijk en gemakkelijk te rationaliseren is! Voor de goede orde: de enige andere Bazzoni-poging die ik had weten te doen voorafgaand aan deze was de middelmatige, rechtstreekse giallo THE VITH CORD (1971), met Franco Nero in de hoofdrol (die ik's avonds laat op de Italiaanse tv had opgenomen); enige tijd geleden kreeg ik zijn Spaghetti Western-uitvoering van 'Carmen' te pakken, getiteld MAN, PRIDE AND VENGEANCE (1968) <0xE2><0x80><0x93> ook met Nero en Kinski als DivX (na mij). Hij had al een matinee-uitzending gemist, maar de omzetting was op de een of andere manier mislukt en daarom zou de disk niet goed spelen!