Wat is het sentiment van de recensie?

Het is lang geleden dat ik naar een film ben geweest die zo slap en saai was als deze. Het is één ding om een traag tempo te hebben waarin personages op een progressieve manier worden ontwikkeld, of een aspect van de film dat duidelijk wordt versterkt door een dergelijk tempo (zoals 'Verdwenen in vertaling'). Maar er is een verschil tussen een langzame voortgang en regelrechte vertraging, zoals in deze film. Aan de blik op Helen Mirrens gezicht te zien moet ze van streek zijn geweest door de verdwijning van haar man! Verrassing, verrassing! Wat een fantastisch creatief moment was de ontmoeting van de minnares en haar echtgenote. (sarcasme) En wat een geweldige manier om het hele verhaal aan het eind in elkaar te laten storten. Echt een meesterwerk.