Is deze recensie positief of negatief?

Een trein met vakbondssoldaten vervoert 1300.000 goudstukken, samen met een bankier, Clayton, die erbij is om te zien of het goud zijn bestemming bereikt, maar plotseling wordt beroofd door de bandiet Monetero. Maar Bahunda weet het goud te verstoppen, maar als Monetero het uit hem probeert te krijgen, wordt hij door soldaten gedood. De enige aanwijzing is dat het een medaillon is, maar Monetero wordt gevangen genomen en weldra terechtgesteld. Een vreemdeling, verkleed als priester, komt langs (die na de gulheid van Monetero) en biedt aan zijn leven te redden voor de helft van het goud. In ruil daarvoor geeft Monetero hem de helft van het medaillon, maar Clayton ziet het en ontdekt dat er iets aan de hand is. Algauw beconcurreren ze elkaar om het goud, maar ook de verzekeringsmaatschappij van de bank en de bende van Monetero kijken toe, wachtend op hun kans om toe te slaan.<br />Als je alleen maar naar de openingssequentie kijkt, weet je dat je een spaghettiwestern te wachten staat met een tongue-in-cheekstijl en een grote verscheidenheid aan referenties (sommigen goed geïllustreerd) uit andere films (grotendeels de Dollar Trilogy) van zijn subgenre. Directeur Enzo Castellari's levendige stijl is breed en grotendeels lichtgewicht, maar er zit potentieel in veel van zijn grootse, opzichtige stukken en zijn soepele, ritmische tempo. Er zijn veel knokpartijen, vuistgevechten (en een heleboel acrobatische stunts) die plaatsvinden, vergeleken met een grootscheepse, wrede schietpartij. De meeste van deze stunts zijn echter heel goed gedaan, en heel plezierig, en als de kanonnen vuren, is er energie om te verbranden. Het traditionele verhaal blijft dicht bij de conventionele details, maar aangezien er een hoop gekonkel en gesjoemel aan te pas komt, zorgt de spontane natuur ervoor dat je nooit helemaal zeker weet hoe het zich uiteindelijk tussen die drie zal afspelen. Dit leidt tot veel effectieve, spannende momenten, slimme wendingen en veel knip-knip. De humor in het gesteven script is behoorlijk geslepen. In de lichte en pittige stijl is Giovanni Bergamini's dynamische, strakke kader en Francesco De Masi's impulsief opwindende muziekscore goed tot hun recht gekomen. De optredens zijn buitengewoon goed op elkaar afgestemd en vormen een opvallend goed contact. Gilbert Roland brengt klasse en intelligentie in zijn geduchte Mexicaanse bandiet Monetero. Edd Byrnes geeft een evenwichtige vertolking van Clayton, die goed blijft. Kareen O'Hara krijgt niet veel te doen, maar is een waardige verschijning. Gerard Herter, Pedro Sanchez en Ivano Staccioli geven bruikbare steun.<br />Een grappige en waardige spaghetti parodie/opvoeding die de ene curve-bal na de andere gooit en vele vruchteloze neerwaartse capriolen.