Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als goede bedoelingen een film groot maakten, dan zou deze film wel eens een van de grootste films kunnen zijn die ooit gemaakt zijn. De film heeft geweldige acteurs, een meesterregisseur, een belangrijk thema <0xE2><0x80><0x93> in elk geval een thema dat in de toekomst belangrijk zou kunnen worden, met een ondertoon van existentiële wereldmoeheid uit de jaren vijftig, luchtscènes die zowel de zintuigen als de verbeelding zouden moeten prikkelen, en personages waar je diep van onder de indruk zou kunnen raken. Het gaat over vaderlandsliefde en over vaderlandsliefde op een gezonde manier.<br />Nog geen tien jaar na de film kende ik luchtmachtofficieren die mijn R.O.T.C.-lessen op de universiteit gaven. Het waren intellectuelen. Ze dachten diep na over hun werk. Ze hadden gevoel voor humor. Een van hen was bemanningslid geweest in het eerste vliegtuig dat een waterstofbom liet vallen. Ik heb me afgevraagd of een van hen in Vietnam is gesneuveld. Ik stel me zo voor dat ze daar missies hebben gevlogen.<br />Jammer genoeg is de film waardeloos. De film mist visuele belangstelling, dramatiek, gevoelsuitingen en het opwekken van het patriottisme dat het verhaal ondersteunt. Geen enkele actrice is zo gebruikt als June Allison in deze film. Haar Susan Holland is een vrouw voor wie je zou vluchten, in plaats van omarmen. Kolonel James Stewart (die toentertijd kolonel was) doet een goede poging in deze rol van luitenant-kolonel (en later luitenant-kolonel) Dutch Holland. Maar het interessantste wat hij in die rol doet, is in een sandwich bijten. Ik maak geen grapje. Stewart kon net zo goed in sandwiches bijten als in The Spirit of Saint Louis. Je zou aan Ted Williams kunnen denken, maar dat doe ik niet als ik naar meneer Steward in die rol kijk. Ik denk wel aan William Holden als luitenant Harry Brubaker in The Bridges at Toko-Ri. De vergelijking gaat niet op voor meneer Stewart, die in deze film verspilde moeite lijkt te zijn.<br />De opnamen van een voetganger uit een B-36 zien eruit als fragmenten uit reclamespotjes voor een luchtvaartmaatschappij. Hoewel ze mooi zijn, zijn de luchtfoto's alledaags. Voorlopig hebben ze misschien indruk gemaakt op de kijkers. De crash in Groenland heeft te maken met een weinig opwindend fotomodel. Je verwacht dat de uitkomst goed zal zijn. De ondertoon <0xE2><0x80><0x93> de subtekst <0xE2><0x80><0x93> van de film drukt de verveling uit die de bemanningen van lange vluchten van de luchtmacht gevoeld moeten hebben en de banaliteit die de luchtmacht gebruikte om zaken te doen <0xE2><0x80><0x93> nou ja, zaken, net als alle andere zaken. Je stelt je voor hoe een regisseur van La Nouvelle Vage dit thema zou kunnen uitwerken en dan begin je te denken aan hoe iemand met verbeeldingskracht deze film had kunnen filmen. Er worden kleine momenten overgeslagen. Als de bemanningen van lange vluchten terugkeerden, kregen de leden van de bemanning een glas whisky en een massage voor ze de missie moesten debriefen. Dat had misschien geholpen.<br />Banaliteit was het beeld dat de luchtmacht wilde en Mr. Mann paste bij de hoge omes. Misschien werkt de film in dat opzicht, maar niet voor mij.<br />Ik ben verdrietig als ik naar de film kijk, want ik denk dat wij, de regisseur, de acteurs, de crew, de kijkers en de leden van het leger er allemaal van zouden hebben genoten om veel meer te geven en te krijgen dan we hier krijgen.<br />Ik denk niet dat deze film dr. Strangelove of 2001 hoeft te zijn, die allebei voorspelbaar zijn, maar ze hadden nooit het potentieel om verwezenlijkt te worden. Toch vind ik het leuk om ernaar te kijken. Ik denk aan de vliegers op hun lange missies en de grondploegen op afgelegen plekken. Er wordt hier een bepaald eergevoel gevierd en ik vier die eer. Ik begrijp heel goed waarom mensen die deze film hier en op andere plaatsen prijzen dat op prijs stellen. Als er geen opzettelijke misvatting in zat, zou ik er een tien voor geven.