Wat is het sentiment van de recensie?

Stephen Hawking heeft een van de grootste geesten, of als dat te simplistisch is om hem een van de meest merkwaardige en gedurfde te noemen, dan zit hij toevallig ook gevangen in een lichaam dat verlamd is door een ziekte waardoor hij in een rolstoel zit en met een computer moet communiceren. Misschien wist ik niet genoeg over Hawking toen ik hem leerde kennen (ik heb hem altijd gekend als 'die vent die praat als een computer die een heleboel weet over dingen als het universum en zo, weet je wel'), dat hij Brits is, dat hij een heel normaal kind was, en, misschien wel het opmerkelijkst van alles, dat de ziekte die hem op 21 dood had kunnen laten gaan, hem in een positie bracht waarin hij zijn leven scherp in beeld kon krijgen. In A Brief History of Time, een even curieus als koel, visueel oogverblindend portret van de tijd, was Hawking al briljant, bij vlagen (wanneer andere studenten van Oxford werden geconfronteerd met afschrikwekkende algebraïsche vergelijkingen, kon hij meer dan drie keer de som in een uur oplossen), maar wanneer hij met een uitdaging werd geconfronteerd, meestal afkomstig van andere theorieën van andere wetenschappers, kwam hij met zijn eigen theorie op de proppen. Onder sommige van de ingewikkelde wetenschappelijke praatjes <0xE2><0x80><0x93> en als je minder dan een zeven voor astronomie hebt, zoals ik, moet je je oren goed openhouden bij verklaringen van de mogelijke oneindigheid van de tijd of de eigenaardigheden van het zwarte gat <0xE2><0x80><0x93> zit een mens die gewoon van zijn gans op zijn verjaardag wil genieten. '<br />Morris neemt Hawking precies goed op voor degenen die niet genoeg kunnen krijgen van zijn theorieën over hoe deeltjes een zwart gat in en uit kunnen gaan, en of er wel of niet een schepper is, afhankelijk van hoeveel je rekening houdt met Einstein en de tijd. Maar hij neemt ook het achtergrondverhaal over de man en zijn toestand op, wat dit veel interessanter maakt dan wanneer Morris het een of het ander had gedaan. Te veel praten over de kosmos zou je hoofdpijn bezorgen, en te veel over zijn privéleven, en je zou je kunnen afvragen waarom er zoveel ophef wordt gemaakt over die vent die al vijf jaar lang op de bestsellerlijst van de film staat. Bijna ondanks zijn uiterlijk definieert Hawking hoe het is om een bewust wezen te zijn in een universum waarvan hij, zo merkt hij op, niet gescheiden zal zijn als en wanneer het universum over 10 miljard jaar kapotgaat. Door dit alles heen, in Een korte geschiedenis van de tijd, krijgen we een glimp te zien van een genie en zijn nederigheid (om nog maar te zwijgen van de tien cent die zijn collega's en familie hier en daar krijgen) via een onpeilbaar hypothetisch en wiskundig denkproces van het universum.