Wat is het sentiment van de recensie?

Het eindigt met de verklaring dat 'de film die u zojuist hebt gezien een improvisatie was' <0xE2><0x80><0x93> wat je meteen het gevoel geeft dat je een idioot bent omdat je denkt dat een improvisatie een goede film was, en dat je verbaasd bent over Cassavetes' genialiteit... alweer. Natuurlijk heeft Cassavetes op zijn sterfbed tegen een of andere vent gezegd dat het niet echt een improvisatie was, dus... het is het verhaal over een zwarte vrouw met een lichte huid, Lelia, die voor blank doorgaat, en haar familie: nog een blanke broer die voor blank doorgaat, Ben, en een zwart-zwarte broer die Hughie heet. Als ze verliefd wordt op een blanke lul die Tony heet, is hij onaangenaam verrast als hij ontdekt dat ze zwart is, en vanaf dat moment gaat het over de persoonlijke aspiraties en tekortkomingen van de drie hoofdpersonen. Hughie is een jazzzanger die op het punt staat een mislukkeling te worden, Lelia is nog steeds hopeloos depressief over Tony en Ben is in het algemeen angstig en gewelddadig en heeft wanhopig behoefte aan iets dat hem uit zijn verschaalde bestaanspatroon haalt. Ik neem aan dat het over het geheel genomen gaat om stagnatie versus verandering in het menselijk leven. Ik vermoed dat Cassavetes de plot goed gestructureerd had en dat alleen de dialoog geïmproviseerd was. De dialoog zelf is erg onevenwichtig <0xE2><0x80><0x93> soms zegt iemand iets wat je niet gauw vergeet, andere keren is het memorabel g<0xC3><0xAA>nant. Wat verbazingwekkend is, is de mate waarin de amateuracteurs hun personages belichamen. Cassavetes volgde de acteercursus die hij gaf in de tijd dat hij besloot de rol van Shadows te spelen, en fluisterde de tien beste studenten in het oor wat hij ervan vond, en dit was het resultaat... de jongens die Ben en Hughie spelen zijn heel goed. In het begin mocht ik Lelia niet, maar naarmate de film vorderde, zag je haar steeds beter worden naarmate de spanning en het drama zich opbouwden <0xE2><0x80><0x93> niet noodzakelijkerwijs de beste met een praatje over koetjes en kalfjes. Shadows wordt door velen beschouwd als de voorloper van de onafhankelijke filmbeweging (gemaakt in 1959) en wordt beslist aanbevolen.