Wat is het sentiment van de recensie?

Bij het lezen van de commentaren word ik getroffen door het overduidelijke effect dat deze prachtige film op de kijkers heeft. Maar hoe kun je naar deze film kijken zonder te bedenken dat de gekunstelde dialoog een subtiele en o zo gewaagde berisping was aan het adres van de autoriteiten die op dat moment de touwtjes in handen hadden in wat toen de ussr was, op dat moment in de geschiedenis? Het ging niet alleen om de zielen in de tijd en de plaats van de handeling die onthuld werd. De vragen, oppervlakkig gesteld, zijn ronduit provocerend wanneer ze worden gesteld in het hier en nu. Wie zijn de echte 'collaborateurs'? Ik verbaas me erover dat de schrijver uit de gevangenis is gebleven. Ik heb ergens gelezen dat grote spanning een katalysator kan zijn voor het produceren van grote kunst. Deze film is een meesterwerk van misleiding, waarbij de kijker kennelijk naar één kant wordt geleid, terwijl hij het publiek vraagt 'over mijn schouder te kijken, naar waar ik het eigenlijk over heb'.