Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een gelikte productie die de belangstelling vasthoudt vanaf de allereerste scène waarin Max een ring uitzoekt in een juwelierszaak. Veel van wat volgt doet ons denken aan 'A Midsummer Night's Dream' van Shakespeare, waarin Demetrius en Lysander verliefd worden op elkaars vriendinnetjes. Hier raken Max en Lucien allebei op het eerste gezicht verliefd op Lisa en Alice, en Alice maakt het nog ingewikkelder als ze zichzelf Lisa noemt. Boven op de vrolijke verwarring is Max ook nog eens geneigd betrokken te raken bij incidenten die herinneringen oproepen aan twee jaar geleden. En omdat Max veel van die dromerige episodes heeft, worden we blootgesteld aan de ene flashback na de andere, te veel naar mijn mening, want toen ik de film voor het eerst zag, wist ik niet zeker of ik in het heden of in het verleden was. Er wordt veel door gangen gerend, over trappen, door deuropeningen, in liften enzovoort. Ik accepteer dat allemaal in een film die zo snel gaat, maar moeten er nu zoveel mensen tegen elkaar op botsen? Na vier botsingen heeft het geen enkele invloed meer, als u me de woordspeling wilt vergeven. Een pluim voor de kunstontwerpers! Het appartement zelf is echt prachtig met zijn smaakvolle inrichting, maar ik vraag me wel af hoe een paar jonge vrouwen zich in Parijs zo'n luxe kunnen veroorloven. Het is altijd opwindend om iemand die van plan is zelfmoord te plegen te behoeden voor een sprong uit het raam, en in deze film is het ook opwindend als Max er bijna tegelijk uit springt. Maar na een kus of twee voelt hij zich al snel beter. Als je erin slaagt je weg door alle flashbacks te vinden, kom je uiteindelijk op het vliegveld, waar Max' toegewijde zus hem een liefdevolle kus geeft. Je kunt zeggen dat zij de complicaties van de liefde oplost, zoals Puck in een 'Midzomernachtsdroom'.