Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een van de vele films van Eastwood met een mengeling van intrige, actie en een vleugje romantiek, samen met 'The Gauntlet', 'Firefox', enzovoort. Clints acteerbereik is inmiddels vrij bekend. In deze film is hij zwijgzaam en een beetje buitensporig, vooral tegenover vrouwen en superieuren. Er zitten geen verrassingen in zijn spel. Maar de film zelf is wel een verrassing; hij is beter dan gemiddeld.<br />Clint is Frank, een agent van de geheime dienst die, misschien in een moment van twijfel, de kogel die JFK doodde niet heeft kunnen opvangen. Daarna is hij aan de drank geraakt, wat zijn gezin heeft verjaagd, en nu ploetert hij voort in de bureaucratie tot hij wordt benaderd door John Malkovitch, die zichzelf 'Booth' noemt. die een soort verwrongen relatie met hem opbouwt op basis van hun gedeelde, gedesillusioneerde overtuiging dat alles zinloos is behalve de impuls om aan saaiheid en voorspelbaarheid te ontsnappen. Welnu, voor een artiest als Clint is dat een nogal ongelijksoortige opstelling, maar hij doet het vrij goed, minder robotachtig dan gewoonlijk. En hij lijkt de herinnering aan dat moment in Dallas als een steenlast met zich mee te dragen. Halverwege de film wordt hij opnieuw op de proef gesteld. Hij hangt aan het dak van een hoog gebouw, houdt Booths hand vast, trekt zijn pistool en richt het op Booth, die hem vraagt of hij echt bereid is om te schieten. Als hij dat doet, redt hij natuurlijk de president van een moordaanslag door een door de cia getrainde moordenaar, maar wel ten koste van zijn eigen leven. Terwijl ze hand in hand in de lucht hangen, vertelt Booth hem over de situatie. En Clint houdt zelfs een korte toespraak, tegen Renee Russo, over het feit dat hij de president in Dallas niet heeft kunnen redden. 'Als ik snel genoeg had gereageerd, had ik dat schot kunnen lossen... en dan had ik er geen probleem mee gehad.' Het is niet erg overtuigend, maar zijn stem klinkt een beetje verstikt, zijn ogen staan vol tranen en zijn lip trilt. Het is een van de weinige scènes in Clints films die je'verplaatst' zou kunnen noemen. We weten door zijn nieuwe besluit dat hij deze keer de kogel zou krijgen als hij nog een kans kreeg. (De ironie is dat hij de huidige president niet mag. Wie wel? Hij houdt pompeuze toespraken in Colorado over hoe ze 'een natie uit de wildernis hebben gehouwen'. Hebben ze dat in Las Vegas niet ook gedaan?)<br />Er wordt vaak gezegd dat een film alleen maar zo goed is als zijn schurk. Dat is niet waar, niets is zo eenvoudig, maar in dit geval zou je een argument kunnen maken voor de waarheidswaarde van de film. De reptielachtige John Malkovitch met zijn Tataarse ogen is fantastisch.<br />Over gedesillusioneerd gesproken. Oké, hij kan het een beetje verzieken door minachtend te snuiven terwijl hij twee onschuldige jagers tussen de ogen schiet, maar op het witte doek is hij fascinerend. Renee Russo heeft daar weinig mee te maken. Fred Thompson, de belangrijkste assistent van het Witte Huis, zit nu weer in de politiek, een verademing voor filmbezoekers. Clints acteerbereik is dan misschien beperkt, dat van Thompson is minder. In elke film waar hij in meespeelt, heeft hij dezelfde plechtige en ontevreden uitdrukking op zijn gezicht, alsof hij voortdurend wordt geplaagd door een of andere vulkanische spijsverteringsstoornis.<br />De regie van Wolfgang Peterson is net zo goed als in 'Das Boot', en dat is ook niet slecht. Tijdens de laatste schietpartij wordt er heel wat van het gebruikelijke, spannende kruisverhoor toegepast. En als Clint en Russo elkaar in haar hotelkamer hartstochtelijk omhelzen en als twee hitsige wezels achteruit naar het bed schuifelen, laat Peterson ons speels hun voeten zien, samen met een reeks voorwerpen die op de grond vallen <0xE2><0x80><0x93> niet alleen de gebruikelijke kledingstukken, maar ook handboeien, pistolen, piepers, pilotenhandschoenen, Dick Tracy-horloges en andere belemmeringen. Clint gaat met een zucht op het bed liggen. 'Nu moet ik al die dingen weer omdoen.'<br />Goed geschreven en de moeite waard om te zien.