Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was verrast en onder de indruk toen ik hoorde dat deze film in 1940 was uitgebracht, voordat de Verenigde Staten aan de Tweede Wereldoorlog begonnen. Op het eerste gezicht zou je een satirische film over zoiets plechtigs en afschuwelijks als nazi-Duitsland als onbesuisd kunnen bestempelen. Maar Chaplins genialiteit beperkt zich niet tot het maken van grappen over alles. De ernst van zijn boodschap zou bij lange na niet zo groot zijn geweest zonder het uitstekende gebruik van humor in deze film, samen met de momenten van grimmig drama. Drama alleen zou niet zo'n krachtige weerklank hebben gehad als deze film. Lachen om iemand (Adenoid Hynkel) kan de beste manier zijn om hem aan te vallen, en lachen met iemand (de Joodse Barber) kan de beste manier zijn om van hem te houden. In de laatste toespraak van de Joodse Barber vergat ik even dat de oorlog waar hij het over had meer dan een halve eeuw geleden plaatsvond. Het zijn woorden die nu betekenis hebben, en in elke tijd van oorlog. Om die reden geloof ik dat de film veel meer goed dan kwaad heeft gedaan, aangezien hij nog steeds dezelfde diepe uitwerking heeft.