Wat is het sentiment van de recensie?

Zijn muziek, vooral wat we er hier over horen, is erg traag. Vanaf het tijdstip van Bachs dood hadden componisten manieren bedacht om de muziek in een steeds langzamer tempo te laten vorderen: meer dan een eeuw later schreven Wagner en Mahler stukken die zo langzaam zijn als muziek maar kan zijn. <0xE2><0x80><0x93> Je kunt natuurlijk vals spelen door een 4/4 mars te schrijven en dan een tempo te bepalen van, laten we zeggen, semiquaver ren 1, maar dat tempo zou niet het juiste tempo zijn. Wagner en Mahler schreven muziek die BELANGRIJK wordt gespeeld in een slakkengang. Gezien het feit dat de traagheid in geen enkel opzicht klinkt als te langzaam'slak' is dat de verkeerde uitdrukking. Een criticus schreef over een beroemde Wagner-dirigent: 'Hij slaat de tijd niet, hij slaat de eeuwigheid.' Voor zover ik weet, was dat misschien als compliment bedoeld.<br />Ik heb het gevoel dat de regisseurs in het begin van de jaren zeventig hebben bedacht hoe ze de traagst mogelijke films moesten maken: je hebt 'Death in Venice' en je hebt 'Solyaris'. Ik geef de voorkeur aan het eerste. Om te beginnen stapt 'Solyaris' over de streep, of een andere streep, en wordt slaapverwekkend; 'Death in Venice' grijpt je van begin tot eind bij de keel. Er gebeurt niet veel, maar het gebeurt allemaal in de juiste volgorde, in het juiste tempo, met fotografie waar je in kunt verdwalen.<br />Een andere manier om vals te spelen met muziek is, tussen haakjes, om iets te schrijven dat niet deugt. Dergelijke muziek klinkt traag, maar is in feite gewoon onmuzikaal, net zoals veel films traag aanvoelen omdat ze geen ritme en vorm hebben. 'Dood in Venetië' hoort daar niet bij. Het is in elk opzicht prachtig, het doet je denken aan de tijdloosheid en de contextloosheid van kwaliteit. Je hebt geen theoretische kennis nodig om te reageren op Visconti's meesterschap, zoals je ook reageert op de incompetentie van een mindere regisseur. Het is een groots werk.