Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'De Racketeer'-ster Carol Lombard (verstoken van de 'e' die gewoonlijk aan het eind van haar voornaam staat) als een vrouw die uit de maatschappij is gegooid omdat ze haar man heeft verlaten voor een concertviolist (Roland Drew) die sindsdien een alcoholist is geworden, en die heen en weer wordt geslingerd tussen haar liefde voor hem en de belangstelling van New Yorks misdaadbaas Robert Armstrong (topzwaar). Het is praktisch een compendium van wat er mis was met de eerste praatprogramma's: stijve regie, onbeweeglijke camera's, theatraal acteerwerk en belachelijk langzame opvoering van de tekst. In die tijd zeiden de geluidsploegen tegen de regisseurs dat ze hun acteurs elke regel s-l-o-w-l moesten laten zeggen en dat ze pas hun eigen tekst moesten gaan zeggen als de vorige acteur klaar was met de hunne. Toen de film ongeveer vijf jaar later klaar was, had het een interessante film kunnen zijn, maar de regisseur Howard Higgin volgde trouw de instructies van zijn geluidsrecorder op en ondermijnde systematisch de talenten van Lombard en Armstrong die we kenden van het kijken naar hun latere films. 'De Racketeer' werd gemaakt in 1929, een jaar dat ons ondanks de overgangsproblemen van stilte naar geluid toch enkele legitieme meesterwerken opleverde: 'Halleluja!' van Vidor, 'Applaus' van Mamoulian, 'Hell's Heroes' van Wyler, 'Ladies of Leisure' van Capra <0xE2><0x80><0x93> allemaal van regisseurs met voldoende wilskracht om tegen de dictators op het klankbord te zeggen dat ze konden oprotten en hun acteurs naturalistisch te laten praten en handelen. Als je te horen krijgt dat je iets moet zeggen, vraag je je onwillekeurig af waar die gorilla van vijftien meter blijft als Armstrong hem nodig heeft.