Wat is het sentiment van de recensie?

als iemand met een 'lichamelijk gebrek' (god, wat heb ik een hekel aan die uitdrukking) ving ik dit toevallig op op een plek waar er absoluut niets anders was om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> over het geheel genomen was het een fantastische film. Ja, ik was een beetje teleurgesteld toen ik erachter kwam dat geen van beide acteurs invalide is, en ja, ik was een beetje teleurgesteld dat er meer van de film niet was gefilmd vanuit het 'ware' standpunt van de invalide (kun je je voorstellen hoe het is om altijd de langste persoon in de zaal te zijn en dan de rest van je leven te moeten leven met alleen maar uitzicht op andermans kont en kruis? Ik heb nooit in een tehuis of verzorgingstehuis gezeten, maar er waren heel wat momenten in de film waarop ik merkte dat ik zat te knikken en tegen mezelf zei: 'Ja, dat is waar... dat is mij ook overkomen...' Wat indruk op me maakte, was dat sommige van de commentaren op dit forum het feit uitdrukten dat ze door de film het leven een beetje anders en met een beetje meer inzicht waren gaan zien als het leven van een zwijgende'minderheid'. Ik kan van een film niet meer vragen dan dat, dat je er anders over gaat denken en het leven anders gaat zien, dus alleen al op grond daarvan waren de films enorm succesvol.<br /><0xE2><0x80><0x93> Onafhankelijkheid is een van, zo niet het belangrijkste richtpunt van ons dagelijks leven, van werken tot socialiseren tot herscheppen. Voor diegenen onder jullie die vonden dat de film 'cliché' was, probeer ons leven maar eens één dag mee te maken <0xE2><0x80><0x93> jullie zullen zien dat de film 'cliché' was, want het is waar. De uitdagingen waar de acteurs voor stonden, bestreken alleen maar het oppervlak van wat er elke dag met ons gebeurt <0xE2><0x80><0x93> als we tenminste <0xE2><0x80><0x93>' Als we geluk hebben, ervaren we dezelfde emotionele en persoonlijke groei als de drie personages (met inbegrip van het meisje) deden.