Is deze recensie positief of negatief?

Crossfire (1947)<br /><br />Great Message, Great Symbolism, Very Good Movie<br /><br />Het is moeilijk om het helemaal mis te hebben met Robert Mitchum, Robert Young en Robert Ryan samen als de drie mannelijke hoofdrolspelers, en met regisseur Edward Dmytryk die een ingewikkeld verhaal over een moord en een detective in elkaar zet. Dat is reden genoeg om het één keer en zelfs twee keer te bekijken.<br />Je hebt misschien een tweede blik nodig om de plot volledig te begrijpen, zoals die wordt uitgelegd (te veel) of in een flashback wordt getoond (ook te veel) omdat het een beetje ingewikkeld is zonder goede reden. Maar het is wel logisch, en we zien al vroeg (te vroeg waarschijnlijk) wie de boosdoener is, en zelfs waarom. Afgezien van het drama, goed uitgevoerd in de typische noir-kleuren en vol met van die korte kwinkslagen die naoorlogse films dramatisch maken, is er de sociale boodschap, het antisemitische punt van alles. Het grenst maar een of twee keer aan prediken, en het is zo'n duidelijk goed punt dat we goedkeurend toekijken en wachten tot de plot en het dramatische acteerwerk de eerste plaats innemen. En dat doen ze, vooral Young, die een briljante, laconieke en geduldige rechercheur is, en Ryan, die gemeen is op een geloofwaardig ruwe en boze manier (Ryan is daar goed in, zijn typering is redelijk). Mitchum speelt voornamelijk een verwaterde versie van waar hij beroemd om is, en de vierde bekende actrice, Gloria Grahame, is een geweldige, korte aanwezigheid, ook al is ze een beetje overbodig.<br />Hoewel de film wordt gedomineerd door de opeenvolging van gebeurtenissen en door de boodschap, die allebei in kracht toenemen naarmate we verder komen, is het echt gemakkelijk om alleen maar te kijken vanwege de belichting, het camerawerk en het acteerwerk, inclusief de klassieke vechtscène die de eerste paar seconden van de film opent, allemaal met schaduwen.<br />De archetypen van soldaten die worden getoond, zijn heel weloverwogen, en dit zou iets kunnen zijn waar mensen in die tijd heel vertrouwd mee waren en waar ze net zoveel mee konden als met het antisemitisme. De soldaat met shellshock en hulpeloosheid (maar nog steeds intrinsiek capabel), de bescheiden jongeling zonder zelfvertrouwen (maar ook capabel), en de vermoeide maar uiterlijk capabele veteraan zijn er allemaal. En natuurlijk de boze, gewelddadige soldaat die ook een product van de oorlog is. Dat laatste is ook een verantwoordelijkheid van de maatschappij <0xE2><0x80><0x93> zelfs het leger doet zijn uiterste best om het onrecht hier goed te maken, niet alleen omdat het misdadig is, maar omdat het voortkomt uit de slijtage van een lange, afschuwelijke oorlog.<br /><0x3E> De toehoorders van toen, meer dan van nu, zouden het echt kunnen begrijpen, maar ze zijn er nog steeds om het te waarderen.