Wat is het sentiment van de recensie?

Age of Steel volgt op de vorige aflevering, _Rise of the Cybermen_, die in sommige opzichten voortreffelijk was, in andere opzichten tekortschoot. _RotC_ had een paar positieve elementen, het belangrijkste was Tennants uitstekende vertolking van de Doctor. Zijn soort van dwaze uitgelatenheid draagt voor deze schrijver, de schaduw van Tom Bakers _Doctor_, met zijn soort onbewuste terzijdes (zoals het aftikken van tijdsperioden als Mickey de knop in de Tardis ingedrukt houdt), toch zijn eigen afstandelijke superioriteit <0xC3><0xA0> la McCoys _Doctor_ als hij de gebeurtenissen om hem heen laat samensmelten. Sommige recensenten en fans van stukken die ik heb gelezen, lijken een beetje ontzet dat zo'n jonge acteur iemand speelt die inmiddels meer dan duizend jaar oud moet zijn, maar daar ben ik het niet mee eens. Tennants Dokter draagt inderdaad 'het gewicht van de wereld op zijn schouders', zoals hij in deze episode aangeeft, en dat kun je zien aan zijn bijna zelfvoldane vertolking, zoals wanneer hij in de climax eindelijk de confrontatie aangaat met Lumic/De Cybercontroller. Zijn wereldvermoeiende, met zijn ogen rollende 'andere-maniacherewegoweer'-houding is verfrissend, vooral na Ecclestons uitstekende pseudo-werkgroep, ba** <0xE2><0x80><0x93> interpretatie van het personage, meer de man van de daad dan Tennants pseudo-dokters met hun frisse gezichten. Tennants beste moment is misschien na het einde, wanneer hij de Tardis met zijn grote sullige Baker-squire-grijns herstelt als de Tardis opnieuw begint. Hier beginnen we een gevoel te krijgen voor deze nieuwe Dokter, een personage dat weinig meer is dan een doorsnee-persoon.' De verschillende facetten van de persoonlijkheid van de Doctor splitsen zich op in 13 verschillende mensen; sommige daarvan zijn tegenstrijdig, sommige sympathieker dan andere, maar ze vormen allemaal een deel van een geheel. Afgezien daarvan waren deze twee episoden redelijk, maar zwak. Het idee om de Cybermensen weer tot leven te wekken wordt zeer op prijs gesteld en ze zien er fantastisch uit, maar de plot van een parallelle Aarde waar deze handeling plaatsvindt schijnt niet goed te werken. Het is waar dat de allegorie van het vertrouwen van de mensen in de technologie en hun behoefte die te dienen, zoals de Doctor opmerkt, uitstekend is, maar dit had gemakkelijk op de huidige Aarde of daar in de buurt kunnen worden geplaatst. Sommige andere zwakke plekken zijn, zoals anderen al hebben opgemerkt, het gemak waarmee de Doctor en Co. uit de netelige situaties weten te komen. de doodsstraal van het Tardis-element, de schijnbaar eindeloze reeks toepassingen van de Sonic Screwdriver (mijn vrouw moest lachen toen ze hem aan het eind gebruikten om de touwladder door te branden; ze heeft nauwelijks naar _Who_ gekeken, dus moest ik uitleggen dat hij traditioneel werd gebruikt om de personages uit situaties te bevrijden waaruit geen andere ontsnapping mogelijk is! Hij werd hier helaas vaak gebruikt). Een deel van het acteerwerk was tekortschieten, vooral Mickey, die het echt nodig heeft, en een deel van de bijrollen. Lumic was griezelig, en dat was ook nodig, want zijn stem klonk zelfs als die van een Cyberman. Maar de score was afschuwelijk, omdat het volume van de muziek de scène vaak overstemde. Over het geheel genomen vond ik _De cyberman_ amusanter, hoewel de tweede helft redelijk was. De opbouw naar wat we wisten dat onvermijdelijk was, verloopt goed, hoe teleurstellend de uitkomst ook was. Te veel onwaarschijnlijke ontsnappingen, geen ontwikkeling van de ondersteunende cast, en naar mijn mening niet genoeg Tennant. Deze nieuwe show is uitstekend, en Davies gaat er goed mee aan de slag, maar de dialoog (behalve die van de dokter) moet strakker, zoals Mickeys afscheidswoorden illustreren, die pure ham waren.