Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Iedereen die bekend is met horrorfilms weet dat de meeste helemaal niet eng zijn. Sommige mensen houden van bloederige films met minder verhaallijnen en minder personages. Ikzelf hou van horrorfilms die zich richten op sfeer en interessante concepten (bijvoorbeeld A Tale of Two Sisters, Kairo, enz.). Wat voor soort horrorfilm je ook leuk vindt, er zijn er maar een paar die je echt bang maken. Noroi is er een van.<br />Dit is een film in documentairestijl, wat betekent dat de hele film een compilatie is van videoclips die met elkaar verbonden zijn door de legende van een demonische entiteit die Kagutaba heet. Het uitgangspunt is dat een journalist zijn eigen opnamen heeft gemaakt door mensen te interviewen die betrokken waren bij de demonische rituelen die in verband worden gebracht met Kagutaba, en vervolgens opnamen heeft gemaakt uit andere bronnen die verband houden met zijn onderzoek. Het resultaat is een meedogenloos ijzingwekkende ervaring die heel echt en heel verontrustend aanvoelt, ondanks het feit dat het verhaal zelf nep is.<br />Sommigen hebben Noroi vergeleken met _The Blair Witch Project_, maar de enige overeenkomst is de documentairestijl. Een duidelijk verschil tussen de films is dat Noroi de kijker angst aanjaagt door gebeurtenissen met elkaar in verband te brengen door gebruik te maken van verschillende bronnen. De journalist neemt bijvoorbeeld de buitenkant van een huis op waar hij onderzoek naar doet en ziet iets vreemds op de veranda. Later in de film introduceert een fragment uit de huisvideo van een ander personage precies hetzelfde vreemde voorval. Het geheugen van de kijker verbindt de twee voorvallen en de rillingen lopen over hun rug. Een ander voorbeeld betreft een televisieshow met een helderziend kind dat op één na alle vragen juist beantwoordt. In feite is haar antwoord zo fout dat de kijker zich afvraagt wat de filmmakers dachten. Later blijkt dat foute antwoord echter in verband te staan met een uiterst verontrustende gebeurtenis. Dit is echt intelligent filmen. Ook een verschil tussen Noroi en Blair Witch is dat Noroi niet één, maar twee heel lange finales biedt, waarvan de tweede plaatsvindt een minuut nadat de aftiteling begint te draaien en die de grootste schrikscène uit de geschiedenis van de horrorfilm is. Ik zeg zulke dingen niet zomaar. Ik ben er op een wonderbaarlijke manier helemaal kapot van geraakt.<br />Andere aspecten van het filmen zijn goed gedaan. De legende en de rituele achtergrond van Kagutaba zijn heel interessant en de meeste acteurs hebben goed werk geleverd. De enige over de top-act komt van een vent die toch al wordt geacht gek te zijn, dus dat was te verwachten. De cinematografie is met opzet grofkorrelig, omdat alle beelden bedoeld zijn als beelden die met een camcorder zijn opgenomen. Japanse films staan niet bekend om hun speciale effecten, maar de effecten die hier werden gebruikt waren ontzagwekkend. In sommige gevallen geven ze een gevoel van een andere wereld (bijv. de statische interferentie of de eerste finale), maar in andere gevallen zijn ze schrikbarend realistisch (bijv. de tweede finale).<br />Alles bij elkaar genomen is Noroi de angstaanjagendste film die ik ooit heb gezien. Ik zou zelfs zover willen gaan om te zeggen dat er geen film bestaat die van begin tot eind zo'n pure doodsangst oproept als Noroi.