Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De beeldschone, maar dodelijke Alexandra (de oogverblindende, statige, blonde schoonheid Stacie Randall, die er in haar strakke, zwartleren outfit absoluut oogverblindend uitziet) moet een magische amulet zien te vinden zodat haar kwaadaardige, demonische meester Faust onze dimensie kan binnendringen. Het is aan de onverschrokken, stoere agent Jonathan Graves (de sympathieke Peter Liapis) om haar tegen te houden. Ondertussen maken twee niet bepaald grappige dwergkabouterwezens in Los Angeles amok. De door de wol geverfde, doorgewinterde uitbuiter Jim Wynorski vertelt in een vlot tempo over het volslagen onzinnige verhaal en neemt niets van deze onzin ook maar enigszins serieus. De acteurs worstelen dapper met het dwaze materiaal: de aanbiddelijke Barbara Alyn Woods als de brutale, aantrekkelijke hoofdinspecteur Kate, Raquel Krelle als de sletterige, sexy hoer Jeanine, Bobby Di Cicco als Graves' rechterhand. Scotty, de stuntelende, opvliegende partner, Peggy Trentini als de verleidelijke museumconservator Monica, en Ace Masker als de vrolijke dr. Rochelle. Mark Stevi's kinderachtige koekenpan-script, een amusant, oppervlakkig gevoel van hersenloze humor, Chuck Cirino's springerige koekenpan-score, de twee dwergen die duidelijk goedkope rubberen Halloweenmaskers droegen, J.E. Bash's eenvoudige cinematografie, geen noemenswaardige spanning of vrouwelijke naaktheid, en de smakeloze (minder dan) special effects versterken allemaal de algehele verrukkelijke goedkoopheid van dit eersteklas stuk celluloid Velveeta. Een vermakelijk, hersenloos, verrukkelijk smerig stuk vreten.