Is deze recensie positief of negatief?

Het eerste wat je in deze film te zien krijgt is een statische beeldhoek (een die later in de film zal worden herhaald), waarop de chaos te zien is die zich (ongezien voor het publiek) voltrekt in een studio die nieuws uitzendt. Kort daarna wordt het typerende verhaal van Fonda getoond, in diezelfde hoek. Laat je hierdoor niet misleiden; de film gaat niet over een vrouwelijke verslaggeefster, een vrouw die haar best doet een door mannen gedomineerd beroep te bereiken. Dat is alleen maar een inleiding, een manier om de film te beginnen (hoewel die later wordt gebruikt). Het eigenlijke doel van deze productie wordt geleidelijk onthuld, en het eerste wat we ervan te zien krijgen is in een opzettelijk lange scène in het begin. De hele film heeft dat tempo; niet langzaam of uitgerekt, maar doelbewust. Het is nooit echt snel, zelfs niet in de paar scènes die je normaal gesproken zou verwachten. Dit geijsbeer (vooral omdat het steeds langzamer lijkt te gaan naarmate de plot wordt onthuld, naarmate het verontrustende, verwarrende karakter van de film wordt onthuld) is sterk, bijna pijnlijk voor de kijker. Het inspireert je om, als het mogelijk was geweest, op het scherm te springen, de verantwoordelijke mensen bij hun kraag te grijpen en tegen hen te schreeuwen dat ze er iets aan moeten doen, dat ze er iets aan moeten doen. Ik had geen moment de neiging om op te staan of zelfs maar mijn ogen van het scherm af te wenden. Het onderwerp is extreem belangrijk om je van bewust te zijn, en het wordt hier perfect aangepakt. Geen overdreven dramatiek (nou ja...). Het resultaat is verbazingwekkend. De empathie voor het karakter van Lemmon is diep. De montage is meesterlijk... een scène aan het eind illustreert dat perfect. De redacteur wordt, te oordelen naar zijn filmografie, zwaar onderschat. Het schrijven was uitstekend. Het acteren was geweldig, met name van Lemmon, Fonda en Douglas (die de film ook produceerden). Het ontbreken van een score is perfect; er is geen muziek nodig om het effect te verhogen. Het einde is subliem en effectief. De film heeft een paar negatieve punten... een daarvan is dat een deel van de dialoog duidelijk en onmiskenbaar voornamelijk een uiteenzetting is, een bepaald deel van de film, hoewel theatraal, lijkt niet te stroken met iets wat erop volgt. Niet iedereen wil naar de film kijken vanwege twee eigenschappen die gewoonlijk (en terecht) worden toegeschreven aan slechte films: het geijsbeer (dat als traag kan worden beschouwd) en het (gebrek aan) niveau. Je zou kunnen aanvoeren dat dat een negatieve eigenschap is, aangezien iedereen de punten die het oplevert in overweging zou moeten nemen, maar misschien is het zo beter; het zware onderwerp aanpakken met de intelligentie en het respect (voor het onderwerp én de kijker)... zoiets als dit, misschien zou het niet moeten worden voorgeschoteld. Ik was gebiologeerd door de film en was erg van mijn stuk gebracht. Ik kan dit aanbevelen aan iedereen die denkt dat hij sterk genoeg is om ermee om te gaan.