Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er zijn massa's schurken. Je bent gewaarschuwd.<br />Ik was diep teleurgesteld, want dit was mijn eerste STREET FIGHTER-film die ik zag (ik durf nog niet eens aan de mop uit 1994 te denken). Er is maar heel weinig dat je aandacht trekt in STREET FIGHTER ZERO (ALPHA) in tegenstelling tot de meeste japanse films. De gevechten worden hilarisch overboord gegooid (Shun versus Zangief was een lachertje) en de dramatiek is veel te somber, vooral tegen het eind, wanneer Ryu alles in zijn gevecht tegen zijn broer onder controle moet houden.<br />De belangrijkste straatvechter, Ryu, is in zijn binnenste aan het verzwakken tot een veel duisterder versie. Frustraties over het onder controle houden van die duisternis worden nog gecompliceerder door de plotselinge komst van een jongere broer! Een schimmig straatgevecht wordt gehouden met meer dan alleen het gevecht in de geest van de promotor.<br />Wat is dat toch met de tekening van de voeten van de tekenaar? Elke anime die boven de buik getekend is, is indrukwekkend. Door de slapheid van het verhaal is het genre van STREET FIGHTER veel te intelligent, en het legt veel meer de nadruk op een personage (Shun) dat niet eens een vechter is in het videospel! Een karakterstudie van meer dan alleen de kernsterren van de oorspronkelijke STREET FIGHTER wordt volledig genegeerd. Hoe vaak heb je Rolento gevangen? Adon? Guy? STREET FIGHTER ZERO mist de verbeeldingskracht van het videospel.