Wat is het sentiment van de recensie?

Hoewel het niet half zo hilarisch is als 'Chicken Run', levert de nieuwe Wallace and Gromit-komedie 'The Curse of the Were-Rabbit' (***** uit**) meer lachsalvo's op dan de meeste live action-komedies. De Britse regisseur Nick Park, die de Wallace and Gromit-personages heeft gecreëerd, en mederegisseur Steve Box vertrouwen op de ouderwetse stop-motionmethode <0xE2><0x80><0x93> beter bekend als kleimatie <0xE2><0x80><0x93> om een aantal visueel aanbiddelijke personages te creëren in meer dan voldoende zijsprongetjes over een monsterlijk gemuteerde haas die eropuit is om elke groente die hij ziet te verslinden. Hoe grappig de grillige verhaallijn ook is, de kern van de hilariteit ligt in de fantasievolle manier waarop Park en zijn team nauwgezet personages en grappen hebben gefabriceerd uit een merk boetseerklei dat Plasticine heet. Het komt erop neer dat voor elk shot dat je ziet in 'The Curse of the Were-Rabbit' geduldige zielen nodig waren die kleine veranderingen in de kleifiguren aanbrachten voor een reeks afzonderlijke shots die samensmelten tot een ware montage van vrolijkheid. Hollywood was al in de jaren twintig van de vorige eeuw de eerste die met kleianimatie als vorm van animatie kwam, voordat de industrie het gecompliceerde proces de rug toekeerde. Animators van de Aardman Studio slaagden erin om per dag niet meer dan drie seconden bruikbare beelden te produceren. Voor de goede orde: het kostte vijf jaar om 'The Curse of the Were-Rabbit' te maken. De bobbelige figuren, met duimafdrukken die duidelijk zichtbaar waren in hun respectievelijke kleihuid, zien er ongelooflijk grappig uit met hun pingpongbalogen en overbeetachtige monden. Interessant genoeg komt Gromit als de grappigste figuur naar voren, een beminnelijk mormel zonder mond, maar met een expressief, uitdrukkingsloos gezicht dat meer zegt dan de meeste van de pratende figuren.<br />Wallace en Gromit zijn respectievelijk de meester en de hond. Als de menselijke helft van het duo is Wallace een praatgrage imbeciel zonder enig benul die er op de een of andere manier in slaagt machines te bouwen die nogal ongelooflijke dingen doen. In een van de grappigste scènes worden de meester en de hond gewekt door een systeem van parachutes, luiken en door een veer aangedreven apparaten die hen aan- en voeren. Ondertussen is Gromit de dierlijke helft. De voortdurende grap is dat Gromit meer gezond verstand toont dan zijn geniale meester. Hoe goed zijn ideeën en uitvindingen ook zijn, Wallace zou niet kunnen slagen zonder de trouwe Gromit die hem een handje helpt. Onze helden runnen een bedrijf dat 'Anti-Pesto' heet. Het komt erop neer dat ze elke moestuin in de wijde omtrek moeten beschermen met behulp van een onhandig uitziend apparaat dat Bun-Van 6000 heet en dat letterlijk konijnen uit de grond zuigt en in een enorme glazen bak stopt. Nee, Wallace en Gromit maken de beestjes niet dood. In plaats daarvan houden ze ze als huisdieren, en Wallace experimenteert met een uitvinding <0xE2><0x80><0x93> Mind-O-Matic <0xE2><0x80><0x93> om hazen in wortelhaters te veranderen. Deze 'Frankenstein-achtige' benadering brengt de arme Wallace in grote moeilijkheden als hij stukjes van zijn hersenen met die van een konijn verwisselt. Niet lang daarna besluipt een mysterieuze, torenhoge angst de groentetuintjes op vollemaansavonden en veroorzaakt chaos voor iedereen als de 517e jaarlijkse groentewedstrijd van het dorp nadert.<br />In 1989 verscheen Wallace and Gromit in Parks met een Oscar bekroonde filmproject 'A Grand Day Out'. Sindsdien heeft Aardman nog tien andere geanimeerde korte films uitgebracht, waaronder 'Wallace and Gromit: A Close Shave' (1993) en het met een Oscar bekroonde 'Wallace and Gromit: The Wrong Trousers' (1995). 'Wallace en Gromit: De Vloek van de Weer-Konijn' is een haasje-over-grap.