Is deze recensie positief of negatief?

Op 17 maart 1974 wordt er in de toiletten van het Penn Station in Manhattan een dode man gevonden. Hoewel hij bekend is, kan hij niet geïdentificeerd worden omdat hij de persoonlijke gegevens in zijn paspoort heeft doorgekrast en zijn lichaam wordt drie dagen lang niet opgeëist in het lijkenhuis van de stad. Het bleek het lichaam te zijn van wat door velen wordt beschouwd als een van de grootste Amerikaanse architecten van de twintigste eeuw, Louis I. Kahn. Hij stierf op 73-jarige leeftijd, onderweg vanuit India, waar een van zijn grootste projecten, het Instituut voor Management in Ahmedabad, zijn voltooiing naderde.<br />Een van de meest invloedrijke naoorlogse Amerikaanse architecten, Louis Kahn.' Tot Kahns architectonische nalatenschap behoren het parlementsgebouw in Dhaka, Bangladesh, het Kimbell Art Museum in Forth Worth, de Yale Art Gallery, het Salk Institute in Californië en een soort mobiele'muziekboot', ontworpen om concerten te geven in havens in verschillende steden over de hele wereld.<br />Hoewel hij bekendstond als architect, was er weinig bekend over zijn privéleven. Behalve zijn vrouw Esther en hun dochter Sue Ann werd Kahn overleefd door twee ma<0xC3><0xAE>tresses, Harriet Pattison en Anne Tyng, en hun twee kinderen. Alle drie de gezinnen woonden op een paar kilometer afstand van elkaar in een buitenwijk van Philadelphia, maar hun wegen kruisten elkaar pas bij de begrafenis. Zijn zoon Nathaniel, de regisseur van deze film, was toen pas elf jaar oud en had maar een paar herinneringen aan zijn vaders wekelijkse bezoeken aan Harriet Patterson, Nathaniels moeder, in Philadelphia. Vijfentwintig jaar later begint hij aan een reis om de confrontatie met zijn vader aan te gaan door Kahns gebouwen te bezoeken, met familieleden en collega's te praten en de plaatsen te bezoeken die een rol speelden in het leven van Louis Kahn.<br />Een van de ontroerendste confrontaties is wanneer Nathaniel zijn moeder, een tuinarchitecte en minnares van Louis Kahn, vraagt waarom ze altijd tweede viool bleef spelen bij zijn vrouw en hem hier nooit mee heeft geconfronteerd. Tranen wellen op in haar ogen, maar ze heeft geen spijt. Het volgende interview met Edward Bacon, Kahns architectennemesis, die in de jaren vijftig en zestig verantwoordelijk was voor de wederopbouw van zijn geboortestad Philadelpia, krijgt bijna een beroerte als hij wordt herinnerd aan Kahns onsmakelijke ideeën over architectuur. Zijn zoon Nathaniel luistert ongemakkelijk als een hooggeplaatste Bacon letterlijk begint te schreeuwen van woede als Kahns naam valt. De laatste scène is gereserveerd voor Kahns grootste schepping, het Capitool in Dhaka, Bangladesh. Het duurde 23 jaar om de bouw te voltooien, een enorm en buitengewoon gebouw waar de Bangladeshi bijzonder trots op zijn. Het is een van de zeer weinige nationale symbolen met status in dit verarmde land. Sommige van de interviews met de plaatselijke bevolking brachten tranen in mijn ogen, vooral als ze erachter komen dat ze <0xE2><0x80><0x93> God verhoede <0xE2><0x80><0x93> met de zoon van de architect zelf praten!<br />De film is evenzeer een persoonlijke reis als een verslag van Kahns grootse architectonische nalatenschap en gaat bovenal over de vervulling van de film zelf en over het maken van films in het algemeen. Misschien dat Louis I. Kahn als vader wankelde, maar deze tekortkomingen in zijn persoonlijke leven vormen een des te interessanter portret in deze buitengewone film. 9/10.