Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was in 1965 een 22-jarige hippie, heb het stuk 5 keer gezien, heb 2 versies van de muziek en heb het script vele malen gelezen. Misschien is de film op zichzelf wel oké, maar als adoptie van het stuk is hij verschrikkelijk.<br />Eerst het goede. De liedjes worden goed gezongen en de productiewaarden zijn vrij goed. De homoseksuele implicaties van Black Boys, White Boys is schattig. De Claude/Berger-wisseling was interessant. Haar is een vloeiende productie en voortdurende veranderingen zijn inherent, mits de basisgeest ervan wordt behouden.<br />Maar de basisgeest was heel erg vervormd. Het leek wel of de producer alleen maar bepaalde liedjes wilde zingen en de verhaallijn daaraan wilde aanpassen, ongeacht wat dat met de oorspronkelijke bedoeling van het stuk te maken had.<br />Claude, Sheila en Hud werden afgeschilderd als egoïstische snotapen die zich niets aantrokken van mensen van buiten hun eigen stam. Claude verpestte het feestje van Sheila's ouders (het is moeilijk te geloven dat ze lachte terwijl haar ouders gewond waren) en stal herhaaldelijk auto's. Sheila stal de kleren en de auto van de soldaat. Toen liet ze hem midden in de woestijn achter, waar hij zeker ernstig zou verbranden in de zon, waarschijnlijk in rang zou worden gedegradeerd en waarschijnlijk zou sterven op die eenzame weg in Nevada. Leuk hoor. Terwijl hij tegen zijn ex stond te schreeuwen, voelde Berger een steek in zijn hart. Zo waren hippies niet, zo beschreef het toneelstuk ze niet, en het is precies het tegenovergestelde van een liefdesgeneratie.<br />Ik heb nog nooit een hippie om geld zien smeken. Het ging erom dat je buiten het kapitalistische systeem voor jezelf kon zorgen, niet dat je erom moest smeken.<br />Nadat Berger in de gevangenis is gegooid omdat hij Sheila's feestje heeft verpest en Claude heeft aangeboden om een deel van het geld op te hoesten, staat Berger erop dat hij op borgtocht wordt vrijgelaten. Hij heeft geen beter plan om de rest van het geld op te hoesten: eerst Sheila's ouders slaan en dan zijn eigen moeder.<br />'Wees In' is altijd een spiritueel punt geweest, maar hier wordt het verspild aan dwaze bruidjes die in het rond zweven. Zelfs al maakt dit deel uit van zijn reis, het verpest een prachtig nummer. Ik weet dat ze 'Floating In Space' vergelijken met het leger. Maar ook dit verpest een prachtig nummer.<br />Terwijl Sheila en Claude hun dunne ondergoed uittrekken, steelt Berger hun kleren en lacht 'it was fun man', ook al kan hij zien dat ze allebei erg geïrriteerd zijn. Even later doet Berger iets wat geen enkele hippie ooit doet. Hij slaat Claude. Verschrikkelijk.<br />Dan hebben ze de perfecte gelegenheid om's avonds op een prachtige SF-plek met twinkelende sterren 'Starshine' te zingen, misschien in een inventief duet. In plaats daarvan zingt de hele stam het in de brandende zon die in een cabriolet (gejat natuurlijk) over de weg snelt. In 1979 was ik enorm teleurgesteld over de film, en nu vind ik hem nog minder leuk. Ik denk dat het mogelijk was geweest om de show op een redelijke afstand te adopteren, maar dat is niet zo.