Wat is het sentiment van de recensie?

De nieuwste film van de Zweedse filmmaker Roy Andersson, _You, the Living_, is niet gemakkelijk te recenseren. Een van de redenen is dat hij in zijn eigen woorden gebroken heeft met de Angelsaksische traditie van het vertellen van verhalen, die in wezen het sjabloon is van de meeste westerse filmproducties. Een andere reden zou kunnen zijn dat Roy Andersson weliswaar nogal veel symboliek in zijn films stopt, maar dat zijn films, in tegenstelling tot die van bijvoorbeeld Andrei Tarkovski, ongrijpbaarder zijn. Het kostte hem 3 jaar om deze 86 minuten lange film af te maken en dat kwam niet doordat hij tussen de opnamen door lange pauzes moest inlassen vanwege financiële problemen of problemen met de acteurs. De film bestaat uit 57 scènes die voornamelijk met een stilstaande camera zijn opgenomen, en het was het zorgvuldige ontwerp van elk van deze scènes dat veel tijd vergde. De beeldkwaliteit van deze film, die nauw verwant is aan de vorige film _Lines from the Second Floor_ van de regisseur, is van het grootste belang voor het verhaal, en daarom wordt dit verhaal in hoge mate verteld door de omgeving en de omgeving waarin de personages van Anderssons universum zich bevinden en met elkaar in contact staan. Voordat de scènes uiteindelijk werden opgenomen, zouden er niet minder dan 10 verschillende proefopnamen zijn gemaakt met verschillende acteurs, kleuren, dialoog enzovoort. Het resultaat is een droomachtige versie van de wereld om ons heen, die de meesten van ons zouden herkennen, en als de setting een droom is, waarom zou je dan niet een beetje dromen? Net als in _The Discreet Charm of the Bourgeoisie_ van Bunuel, als iemand zegt: 'Gisteravond had ik een droom', mag je ernaar kijken. Maar aan de andere kant, wat hier als werkelijkheid wordt gezien, verschilt niet veel van de dromen.<br /><0x3E> Ondanks het feit dat de film geen plot in de traditionele zin van het woord heeft en er geen hoofdpersonen zijn, komen de verschillende personages die in verschillende scènes verschijnen en weer verdwijnen elkaar nog steeds tegen en zijn hun verhalen onvermijdelijk met elkaar verweven. Wat de meeste van deze figuren gemeen hebben, is hun ogenschijnlijke eenzaamheid, ondanks het feit dat ze door andere mensen omringd zijn. De rokende en zuipende zwerfster die ervan droomt een motor te hebben zodat ze aan 'al deze rotzooi' kan ontsnappen, haar corpulente en meestal zwijgzame vriend en zijn broze en ogenschijnlijk vriendelijke maar nogal verstrooide moeder, leden van een fanfare die met hun vaardigheid om thuis beter te presteren geen gunstige ontvangst krijgen van hun familie of hun buren, de depressieve Midden-Oosterse kapper en zijn arrogante klant op weg naar 'een heel belangrijke zakenbespreking'. Een oudere man die een nachtmerrie heeft over bommenwerpers in de lucht, een jong meisje dat droomt dat ze gaat trouwen met de jonge rockster op wie ze zo smoorverliefd is. Het gaat allemaal over dromen en nachtmerries versus de werkelijkheid, maar het werkt net zo goed als een verklaring ter ondersteuning van de bewering van de Oostenrijkse filosoof Ludwig Wittgenstein dat 'alle menselijke communicatie een miscommunicatie is'. Mensen spreken met elkaar, maar het is alsof ze langs elkaar heen praten. Ze proberen elkaar te bereiken, maar sluiten de anderen buiten als die proberen hen te bereiken.<br />Jij, de Levende, is een poëtische film die zich fysiek in Stockholm afspeelt, maar toch universeel toepasbaar is. De samenleving die wordt geportretteerd is die van Zweden, de artistieke taal en de mensen die worden afgebeeld zijn over het algemeen onmiskenbaar Scandinavisch. Maar het onderwerp waar het over gaat, namelijk de ellende van de mensheid in een zelfzuchtige wereld, reikt veel verder dan dit halfrond. Ondanks de ernst van het thema lijkt de film veel vrolijker en humoristischer dan je zou verwachten. Maar om de woorden van de regisseur zelf te gebruiken: 'Het leven is voor ieder van ons zo ingewikkeld dat het enige wat ons redt ons gevoel voor humor is.' Vandaar dat deze film een tragische komedie of een komische tragedie is, afhankelijk van je gevoel voor humor, en niet een deprimerende zwart-witreis door de menselijke natuur. Het is een ongebruikelijke taal en structuur, maar als je buiten de geijkte kaders kunt denken en ervan kunt genieten, zul je deze film zeker zowel onderhoudend als betekenisvol vinden. Hij werd dit jaar vertoond op het festival van Cannes als onderdeel van het Un certain Regard-programma dat 'originele en andere werken' buiten de competitie aanbiedt. Nadat de film in de Salle Debussy was vertoond, gaf het duizendkoppige publiek hem een paar minuten lang een staande ovatie.