Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De titel laat je zo'n beetje weten wat je te wachten staat. Het is een huiler van de bovenste plank, maar niet zo schaamteloos grappig als ik had gehoopt. Geregisseerd door Eddie Romero van een verhaal dat oorspronkelijk van Jonathan Demme kwam (lang voordat hij _Silence of the Lambs_ en _Philadelphia_ regisseerde), was deze lowbudgetactiefilm uit 1972 duidelijk opgenomen in de Filippijnen, maar in een of ander anoniem derdewereldland. Als hoer en kleine drugsdealer Lee Daniels speelt de blaxploitation-superster Pam Grier de eerste helft van de titelrol, terwijl de lang vergeten Margaret Markov de andere helft speelt, Karen Brent, een onwaarschijnlijke Patty Hearst-achtige politieke revolutionair die samen met haar kameraden de onderdrukkende plaatselijke regering omver wil werpen. Van nature vijandig tegenover elkaar bevinden ze zich in een gevangenenkamp voor vrouwen, waar ze een onverklaarbaar felgeel minirokje als uniform dragen. De gevangenis, gerund door een opgesloten cipier en een wellustige matrone, is niet meer dan een excuus voor een lange douchescène en wat halfslachtige kattengevechten, waarbij Lee en Karen elkaar in de haren vliegen. Uiteraard ontsnappen ze, maar ze worden aan elkaar geketend door een van 'de opstandigen' en gaan door met kattengevechten tot ze een paar nonnen aanvallen om hun habijt te stelen. Ondertussen wordt de achtervolging ingezet door verschillende groepen ongure types: de pummelige drugsbaron die op zoek is naar Lee die 40K van hem heeft gestolen, de nogal passieve revolutionairen die op zoek zijn naar Karen en de incompetente politie (die de vernedering moet ondergaan om hun geslachtsdelen aan de drugsbaron te laten zien). Onnodig te zeggen dat uiteindelijk alles tot een uitbarsting komt, maar niet voordat een aantal Filippijnse vrouwen zich nodeloos naakt heeft laten fotograferen. Een hond draagt Karens slipje en iets van de ergste mannenmode uit de jaren zeventig (een bierbuikige revolutionair draagt een leren haltertopje met een uitgestreken gezicht). Er zit een nogal triest einde aan, maar wat echt triest is, is hoeveel van de potentiële zwarte komedie helemaal wordt gemist in deze hilarische, belachelijke oefening. Helaas is Grier teleurstellend in dit uitje, omdat haar personage niet veel meer mag doen dan omgaan met al die 'jive', terwijl Markov een Amazone-blondje is dat naar mijn overtuiging wanhopig probeert geloofwaardig te zijn. Aangezien niemand enig acteertalent heeft, is de rest van de cast niet de moeite waard, behalve de kalende Sid Haig met zijn uitpuilende ogen, die zijn gebruikelijke psychopathische personage als drugsbaron gebruikt. De dvd van 2003 bevat alleen de originele trailer als extra.