Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb deze film een week na de dood van Ichikawa Kon uitgebracht <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat als er één manier is om de dood van een groot regisseur te gedenken, het is door hem een glas wijn aan te bieden terwijl hij naar een van zijn beste films kijkt. Ichikawa had een van de mooiste carrières in de Japanse filmwereld, maar omdat hij nooit een eigen stijl of thema heeft gehad, lijkt hij vaak over het hoofd gezien te worden in vergelijking met zijn tijdgenoten als Ozu en Kurosawa (hij was iets jonger dan zij, maar niet veel). Hij is een van die regisseurs die de theorieën van de auteurs tarten <0xE2><0x80><0x93> het is waarschijnlijk dat zijn vrouw (die het scenario voor dit en vele andere films heeft geschreven) evenzeer verantwoordelijk was voor de kwaliteit van de films als hij. Maar op zijn best was hij net zo goed als welke Japanse filmmaker dan ook in die tijd. Hij had met name grote technische vaardigheden, waardoor hij complexe verhalen op een toegankelijke manier kon vertellen. Maar qua thema zou deze film nauwelijks eenvoudiger kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> oorlog is de hel. Nee, echt, het is een ernstige hel.<br />Vuur op de vlakte houdt zich niet aan de normale regels van het oorlogsgenre. Er is geen echt begin <0xE2><0x80><0x93> we beginnen als die ellendige Tamura, die een gewone soldaat is (hoewel er wordt gesuggereerd dat hij verstandiger en beter opgeleid is dan de meeste anderen <0xE2><0x80><0x93> op een gegeven moment blijkt dat hij Engels verstaat, maar hij slaat dicht als de anderen hem vragen hoe hij dat weet), naar het ziekenhuis wordt gebracht omdat zijn eenheid al in een ontstellende staat verkeert. De soldaten zijn verslagen en sterven van de honger. Ze zijn niet langer een leger, maar slechts een groep vluchtelingen, opgejaagd door de plaatselijke bevolking en min of meer genegeerd door de Amerikanen, die grotere vissen te roosteren hebben. Honger en wanhoop drijven de soldaten tot het uiterste en over de rand van de waanzin. In de typische Ichikawa-stijl is het niet alleen maar grimmig <0xE2><0x80><0x93> hier en daar is het zelfs grappig (een heel zwarte humor, natuurlijk).<br />De hoogtepunten van deze film zijn voor mij de uitstekende vertolkingen van de hoofdrollen en de levendige fotografie. De personages, met al hun menselijkheid, maar ook met hun totale verlies aan menselijkheid, zijn maar al te geloofwaardig. Dit is die zeldzame film <0xE2><0x80><0x93> een die weigert zichzelf uit je hoofd te wissen, zelfs als je hem wilt vergeten.