Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Op het eerste gezicht loopt elke tienerkomedie het risico puberaal en voor de hand liggend te zijn, en eerlijk is eerlijk, de meeste zijn dat ook. Er zijn er een paar die boven de gebruikelijke banaliteit van het bronmateriaal uitstijgen ( _Bring It On, Eurotrip_ ), en die geven me de hoop dat anderen zich kunnen aansluiten bij die deprimerend zeldzame groep tienerkomedies die echt grappig zijn en niet alleen maar een excuus zijn om de tieten van een of ander sterretje te laten zien of een vervoermiddel te zijn voor iemand die nooit zo was als Tom Green. Ze worden toegelaten tot de universiteit en besluiten, zoals in de trailer te lezen staat, om een nepuniversiteit te doen om hun ouders te ontlopen. Als ze een beetje te ver gaan met de website en andere kinderen zich inschrijven, hebben die kinderen een paar problemen op te lossen.<br />Oké, de opzet is natuurlijk belachelijk, maar de meeste komedies leven of sterven tijdens de uitvoering, en hier doet Accepted het vrij goed. Longs Bartleby Gaines (voornamelijk afgekort tot 'B') gaat vergezeld van genoeg goedbedoelde, komische acceptabele vrienden om hem te helpen de last te dragen, maar waarschijnlijk is 'Dean' Lewis (ongetwijfeld genoemd als eerbetoon aan Rodney Dangerfield) de beste bijrol. Dean Martin, alias oom Ben, Lewis Black, die zo verstandig is zich te beperken tot korte uitbarstingen waarin hij zijn unieke soort humeurige observatiehumor kan spuien. Black is hier geweldig: hij vertelt de kinderen eerlijk hoe het leven werkelijk is (zijn met krachttermen doorspekte slotzin is hysterisch) en geeft de nepuniversiteit het volwassen gezicht van de ouders.<br />Maar Long moet het grootste deel van de film bij zich hebben, en dat doet hij dan ook. Bartleby is gemakkelijk te herkennen en we mogen hem bijna meteen. Er is een leuke draai gegeven aan de personage Hands van Columbus Short, een atleet die zijn beurs verliest vanwege een blessure en uiteindelijk de facto de kunstfaculteit van de nepuniversiteit wordt. Hannah Marks, het hyperintelligente en sarcastische zusje, is Hannah Marks.<br />Ja, de film voelt op sommige punten bekend aan; het is een film die nota bene is opgedragen aan Revenge of the Nerds. Degenen die door alle anderen worden afgewezen, vinden een thuis bij Bartleby en zijn trawanten, en de schurken zijn natuurlijk door steroïden versterkte, conformistische meesterras-types die een broederschap vormen (nou ja, oké, fratsen zijn slecht) en die proberen de vreemden te vernederen en te begraven voor de buitensporige misdaad van het anders-zijn. Maar afgezien daarvan heeft Aanvaard de lol van het materiaal en stelt zelfs een paar fatsoenlijke vragen over de verwachtingen van studenten en het hoger onderwijs. Het is beslist een geestige komedie, maar Accepted is niet zomaar een geestige tienerkomedie (of een wagen van Owen Wilson). Het is een grappige, slimme 90 minuten durende film die, hoewel hij niet van zijn genre afwijkt, intelligent en creatief genoeg is om heel leuk te zijn.<br />Er is minstens één moment van onvervalste genialiteit in de film, wanneer Bartleby een nabijgelegen college bezoekt in een poging ideeën op te doen voor het lesprogramma van zijn eigen school. Als hij ziet dat de leerlingen op de andere school allemaal gestrest zijn (verscheidene leerlingen weigeren zelfs maar met hem te praten tijdens de les uit angst iets te missen), schudt hij zijn hoofd en denkt dat er een betere manier moet zijn. Als hij aanstalten maakt om weg te gaan, komt hij een stroom kinderen tegen die de andere kant op gaan, één persoon die zich tegen een menselijk getij in beweegt, terwijl op de achtergrond de eerste regels van Eleanor Rigby te horen zijn. Misschien een ongepland briljant moment, maar niettemin briljant.