Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Caligula' heeft veel van dezelfde attributen als 'Fellini Satyricon' uit 1970, met zijn bizarre beelden, bizar gedrag en uitbeeldingen van seksuele excessen, allemaal gesitueerd in de 'glorie' van het oude Rome. Maar het is niet Fellini... Ten eerste is het niet zo amusant. Er is veel te veel tijd besteed aan de rol van McDowell met de uitpuilende ogen en het gezicht van rubber. Zijn optreden is veel te oubollig om overtuigend te zijn. De beschrijvingen van Jay Robinson in 'The Robe' (1953) en van David Cain-Haughton in 'Keizer Caligula' (1983) zijn veel overtuigender en geloofwaardiger, waarbij de laatste het meest genuanceerd is. Opluchting had op een verstandige manier kunnen worden verschaft door de personages om hem heen beter te ontwikkelen. Zoals de zaken er nu voor staan, zijn ze weinig meer dan cijfertjes. Een voorbeeld hiervan is de rol van Macro, gespeeld door Guido Mannari, die een geweldige uitstraling heeft in een belangrijke rol, maar meestal op de achtergrond blijft. De enige positieve eigenschappen die je kunt noemen, zijn het handige gebruik van een paar Prokofjev- en Stravinsky-thema's in de muziek en het integreren van een paar smakeloze maar niettemin juiste handelingen van de despoot. Deze twee factoren zijn echter veel minder belangrijk dan wat er nodig is om de heersende verveling te verdrijven.