Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik herinner me nog dat ik voor het eerst naar Satya keek. Ik was helemaal ondersteboven. Dit was een film die heel anders was dan de andere Gangster-films die ik had gezien. Zo realistisch, zo Mumbaiyya en zo geloofwaardig. Ondanks 'Company' (wat een heel goede poging was) en 'Vaastav' (die meer gericht was op de reis van de hoofdpersoon) die het dichtst in de buurt kwam, kon geen enkele onderwereldfilm aan Satya tippen.<br /><br />Toen ik voor het eerst naar Ab Tak 56 keek, zei ik tegen mezelf: 'Indian Cops hebben nu hun eigen "Satya". Het citaat van Nietzsche in het begin zegt je dat dit geen gewone film is. aan het begin van de film is de ontspannen manier waarop de film wordt uitgevoerd. Er zit een kil en eng gevoel aan vast omdat je beseft dat het deel uitmaakt van hun routine.<br />Ab Tak 56 is niet het verhaal van een eerlijke agent of een corrupte agent, maar van een agent die bereid is te doen wat nodig is om van de misdadigers af te komen als alle wettelijke middelen zijn uitgeput. Met eenvoudige shots en camerastandpunten slaagt regisseur Shimit Amin erin de essentie van de personages te vangen en de film realistisch en ruw te maken. Het lijkt niet nodig te zijn om te editen en dat is dus effectief. De muziek is ook indrukwekkend en meeslepend en blijft je lang bij, lang nadat je hem hebt gehoord. Ik heb de bioscoopzaal verlaten.<br />Maar wat voor mij echt de kers op de taart is, zijn de dialogen en het superieure acteerwerk van elk personage. Sandeep Srivastava heeft het als tekstschrijver briljant gedaan. Als ik mijn favoriete dialogen ga opsommen, ben ik bang dat ik uiteindelijk het hele script van de film zal herschrijven.<br />De film gaat prat op een paar schitterende optredens. Yashpal Sharma is weerzinwekkend als inspecteur Imtiaz Siddiqui en Jeeva als plaatsvervangend commissaris Suchak ook. Revathi, Hrishita Bhatt, Mohan Agashe en Kunal Vijaykar hebben kleine rollen die ze perfect spelen. Nakul Vaid als het groentje Jatin Shukla was een openbaring. De scène waarin hij aarzelend de gewonde gangster neer moet schieten... O, mijn god! Hij krijgt les van Sadhu Aghashe en gelooft heilig in hem.<br />Prasad Purandhare als Zameer Zafar is indrukwekkend. Zijn gesprekken met Sadhu zijn echte juweeltjes van dialogen. Nog nooit heeft een film in de Indiase bioscoop zo'n prachtige relatie tussen een smeris en een gangster tot stand gebracht.<br />Niet dat ik voor deze film geen fan van Nana Patekar was, maar deze film heeft me van een fan een fan gemaakt. Nana als inspecteur Sadhu Agashe geeft de voorstelling van mijn leven en is een van de beste die ik ooit in de Hindi-bioscoop heb gezien. Van de manier waarop hij praat tot de uitdrukking op zijn gezicht, van de manier waarop hij zijn sigaret aftikt tot de manier waarop hij van zijn thee nipt.' Het is bijna alsof Nana niets verkeerd kan doen. Hij is op zijn best in elke scène, vooral als hij Jatin leert hoe het politiekorps werkt. Zijn koele, beheerste manier van doen is soms angstaanjagend. Door zijn manier van praten en zijn lichaamstaal ben ik ervan overtuigd geraakt dat hij een van de beste acteurs van het land is. Het is jammer dat hij voor deze film geen prijzen heeft gewonnen.<br />En ten slotte, maar niet in het minst, is Shimit Amin briljant in het bijeenbrengen van al dit talent en het ten volle uitbuiten om een modern meesterwerk van de Indiase cinema te creëren. In een branche die er misselijkmakend veel aan gewend is om hier en daar een verhaal naar boven te halen, pakt Amin een origineel script en brengt het met een prachtige behandeling tot leven. Ik hoop maar dat hij doorgaat met zijn geweldige werk en niet toegeeft aan de Bollywood-isering! Als hij dat kan, weet ik zeker dat hij in de komende jaren een factor is om rekening mee te houden.