Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dat vroeg ik me steeds weer af tijdens de vele vechtpartijen, schreeuwende ruzies, vloeken en de algehele chaos die zich gedurende de 84 minuten voltrekt. De vergelijkingen gaan ook op als je denkt aan de eendimensionale personages, die zo weinig diepgang hebben dat het je vrijwel onmogelijk kan schelen wat er met hen gebeurt. Het zijn gewoon slecht geschreven cyphers waar de regisseur zijn multiculturele overtuigingen aan ophangt, een onderwerp dat veel beter tot zijn recht is gekomen in andere films, zowel op tv als in de bioscoop.<br />Ik moet bekennen dat ik niet echt goed ben in het opmerken van slechte optredens tijdens een film, maar ik moet zeggen dat Nichola Burley (als de sletterige beste vriendin van de heldin) en Wasim Zakir (als de gemene, treiterende broer) absoluut verschrikkelijk waren. Ik weet niet van welke toneelschool ze zijn afgestudeerd, maar als ik hen was, zou ik zo snel mogelijk om een terugbetaling vragen. Alleen Samina Awan in de hoofdrol slaagt erin om indruk te maken op een cast van zogenaamde Britse talenten van wie we waarschijnlijk nooit meer iets zullen horen. Dat hopen we tenminste. De volgende keer moet je een andere verkenner inhuren.<br />Een andere intrigerende gedachte is de afgrijselijk modieuze soundtrack met namen als Snow Patrol, Ian Brown en Keane. Ik ben een beetje een muziekfan en ik ken de meeste nummers van deze artiesten, maar ik herkende geen enkel nummer van deze film (behalve het alomtegenwoordige 'Run'). B-kanten, wie? We krijgen heel veel muzikale montages die ons vertellen hoe we ons moeten voelen. Deze gaan vergezeld van zulke onthutsend originele beelden van stelletjes die elkaar kussen bij een gezwollen meer en knuffelen in deuropeningen. Dat is een probleem, want geen van de liedjes weet de stemming goed over te brengen, en we beseffen dat de regisseur het vermogen mist om de emotionele reis naar het publiek door middel van verhalen en dialogen alleen te volbrengen.<br />Het einde is waarschijnlijk bedoeld als dessert, omdat iedereen zijn verdiende loon krijgt en er ten minste één grote schok in het verschiet ligt. Maar ik bleef resoluut onaangedaan omdat het script me niemand had gegeven om voor te juichen. Het is niet genoeg om een heet hangijzer aan te pakken, je moet ons echt een plot geven die er al is. Het is al gebeurd met de dood en met individuen die meer zijn dan een decor. Zoals het er nu voor staat, is deze film een nobele mislukking, met alleen de veelbelovende hoofdrolspeelster en een paar licht vermakelijke knokpartijen om hem uit de prullenbak te houden.