Is deze recensie positief of negatief?

Ik walg en walg van de positieve recensies die deze film krijgt. Niet alleen is het een hocus pocus, manipulatief en melodramatisch. Het is ook schaamteloos aanstootgevend. Het personage van Radio mercurius junior wordt rondgereden als een schattig speelgoedbeest, als een puppy die zo schattig is dat je hem maar al te graag mee naar huis wilt nemen. Deze mentaliteit is schaamteloos; Radio wordt nooit behandeld als een menselijk wezen, maar als een manipulatief instrument om sympathie te wekken bij het publiek. Nog gruwelijker zijn de talloze momenten in de film waarop Radio een klap op zijn hoofd krijgt/trippelt/over de rand valt/etc. Deze momenten van slapstickkomedie deden het publiek brullen van het lachen, louter en alleen omdat het grappig is, omdat Radio achterlijk is. 'Dit is schaamteloos. Nu vind ik niet dat het woord "verdorven" een passend woord is om een geestelijk gehandicapte te beschrijven, maar dit lijkt de houding te zijn die de film aanneemt, _Radio_ is achterlijk, maar dat geeft niet, want hij is leuk en we vinden hem aardig.' Goodings vertolking lijkt beter geschikt voor een film van John Water dan voor een inspirerend familiedrama. Om het nog erger te maken is de film op elk niveau incompetent. Debra Winger is niet geïnspireerd in de rol van de huisvrouw met de galmende stem die iedereen die de film ziet tot lachen brengt door de herinnering aan haar gruwelijke monologen. Ed Harris speelt een rol waar hij doorheen had kunnen slapen, maar hij slaagt erin gedurende de hele film de aandacht van het publiek vast te houden. Als je jezelf als een fatsoenlijk mens beschouwt, moet je deze karikatuur van een film dan ook maar negeren en het boek lezen, maar deze ijzingwekkende film over een interessante figuur uit de Amerikaanse geschiedenis overslaan.