Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Jean-Pierre Melville is een regisseur die ik pas sinds kort ken (ik moet Bob le Flambeur en Le Samourai nog eens zien om ze volledig te begrijpen), maar toen ik Le Cercle Rouge (De Rode Cirkel, zogenaamd gebaseerd op een boeddhistisch gezegde) zag, besefte ik dat ik voor het eerst in lange tijd een misdaadfilm zag die zo vakkundig was gemaakt en zo'n diepe indruk op me maakte. Hoewel zijn film dialogen heeft, is dat voornamelijk om de scènes in beweging te houden, om ze aan de plot te laten vasthouden. Wat me alert hield, zelfs in schijnbaar alledaagse scènes/sequenties, was de nadruk op de bewegingen of gedragspatronen van de personages. Melville heeft zijn verhaal klaar, en hij neemt er de tijd voor om het te vertellen (dit kan voor sommigen saai lijken, maar het lijkt te werken, want hij legt wat meer nadruk op het gewicht van de personages/omgevingen dan op de plot). Maar kijk eens naar elk van de vier hoofdrolspelers: Alain Deleon als Corey (net uit de gevangenis, bezig een nieuwe overval te beramen), Gian Maria Volonte als Vogel (op de vlucht voor de handboei & op de vlucht voor de gevangenis, die Corey toevallig tegen het lijf loopt), Yves Montand als Jansen (een oude beroeps met vele jaren ervaring met wapens, een vriend van Vogel) en André Bourvil als Mattei (een ervaren rechercheur, die op zoek is naar Vogel en op zijn tenen loopt bij Interne Zaken). Elk van deze acteurs speelt zijn rol met precisie en afstandelijkheid, en ze hebben elk hun eigen momenten die het publiek duidelijk maken hoe hun persoonlijkheid zou kunnen zijn naast die van misdadiger en politieman. De volgorde van de inbraken geeft bijvoorbeeld kleine aanwijzingen, zoals dat Vogel bij het passeren in de gangen aan een vrouwenbeeldje voelt, of dat Jansen een flacon pakt en alleen maar een vleugje van de inhoud opsnuift (en wat een droom deze man creëert). Zelfs Corey's bewegingen die met een foto van een vrouw te maken hebben, wekken belangstelling.<br />Zoals het verhaal je opslokt en je koud laat, en hoe geweldig je je moest inspannen om het te laten gebeuren (via filmer Henri Decae, de montage en de muziek van Eric Demarsan), zijn het de mensen op het scherm die je fascineren door de manier waarop ze trouw blijven aan hun aard en idealen. Geen film die over het hoofd wordt gezien door Franse new-wave-fans, en moderne misdaadliefhebbers zouden de 140 minuten wel eens kunnen gebruiken om de sfeer van Melvilles werk op te snuiven. Een fraai staaltje filmmaken dat nog steeds een van mijn favorieten is.