Wat is het sentiment van de recensie?

De enigszins strijdlustige broer van een zelfmoordenaar komt tot de ontdekking dat hij en zijn moeder ongeveer op dezelfde manier rouwen (door zich te misdragen), maar dat zijn vader somber is en zichzelf de schuld geeft. Schrijver-regisseur Dan Harris geeft ons een disfunctioneel gezin dat aan flarden is gescheurd, personages met vraagtekens boven hun hoofd, en dan legt hij ons in de meest voor de hand liggende termen alle feiten voor: zelfmoord! Geheimen! Seksuele schaamte! Familieziekte! Harris, die de zaak uiteindelijk met een nette strik wil afronden, wil er zeker van zijn dat we geen detail over het hoofd zien. Hij geeft ons in het begin iets om over na te denken, maar spelt dan alles op een elementaire, sentimentele manier op een rijtje. Dat wil zeggen, tot Harris haar een make-over geeft (compleet met een verstandig nieuw kapsel). Het is het filmequivalent van een neerbuigend klopje op haar hoofd.