Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb gisteravond _Begotten_ gezien, en ik heb mijn bedenkingen over de film.<br />Aan de ene kant waardeer ik hem omdat hij helemaal het omgekeerde is van een film van Michael Bay. Geen dialoog, extreem gestileerde, korrelige B&W-fotografie, een paar van de meest afgrijselijke beelden die ooit op film zijn vastgelegd, en een zeer meeslepend gebruik van geluid (dat niemand anders echt lijkt te hebben opgepikt). Het is een weerspiegeling van een thema, en hij waagt zich op een terrein waar de meeste filmmakers niet alleen qua beelden, maar ook qua productie en concept niet durven te komen. Het is een film die de meeste mensen niet begrijpen, en als je deze commentaren leest, begrijp je hem.' Er zullen heel wat mensen zijn wier onvermogen om deze film te ontcijferen tot gevolg heeft dat ze over 'pretentieusheid' schreeuwen met de felheid van een gibbon die bij voedertijd met de tralies van zijn kooi rammelt. Ik ben er oprecht door geschokt en van streek geraakt, en de laatste keer dat een film dat heeft weten te bereiken, is al een tijdje geleden.<br />Aan de andere kant is dit een film die dertig minuten te kort is en die zich uitstrekt tot meer dan anderhalf uur. Ik begrijp dat er artistieke waarde schuilt in het gebruik van herhaling en monolithisch ijsberen als knuppel, maar in dit geval helpt het gewoon niet om alles met elkaar in verband te brengen. Stel je voor dat je op straat wordt benaderd door een haveloze man die je bij de schouders grijpt en iets zegt dat je tot in het diepst van je wezen in verwarring brengt... maar in plaats van je verbijsterd en brabbelend achter te laten, blijft hij gewoon praten en praten en praten. Tegen het eind van de film keek ik af en toe op mijn horloge.<br />Dit is geen amusement, mensen. Dit is ontleding. Dit is hoe jullie mensen deprogrammeren die net naar 'Glitter' hebben gekeken. Als je naar films kijkt om vermaakt te worden, zal dit je frustreren, in verwarring brengen en misschien kwaad maken. Je benaderd 'Begoocheld' niet als een chocoladetaart die je wilt eten omdat hij zo lekker smaakt. Je benaderde het als iets op het menu waar je nog nooit van had gehoord, iets waarvan je stiekeme blikken door de keukendeur zag, iets donkers dat glinsterde en trilde op zijn schotel; iets wat je niet bestelde omdat het zo lekker zou smaken, maar omdat je gewoon moest weten hoe het smaakte.