Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Bewaar spoilers.<br />De Britse regisseur J. Lee Thompson heeft een paar uitstekende films gemaakt, met name 'Ice Cold in Alex' en 'Cape Fear', maar 'Country Dance' is een van zijn merkwaardiger produkten. Het verhaal speelt zich af in de hogere kringen van het Schotse platteland en beschrijft de vreemde driehoeksverhouding tussen Sir Charles Ferguson, een excentrieke aristocratische landeigenaar, zijn zus Hilary en Hilary's van haar vervreemde echtgenoot Douglas, die hoopt op een verzoening met haar. We horen dat Charles tijdens zijn carrière als legerofficier werd beschouwd als iemand met 'weinig morele vezels'. Dit schijnt een accurate diagnose van zijn toestand te zijn geweest; de hele film lang vertoont hij een houding van sombere desillusie met de wereld, en zijn voornaamste bronnen van emotionele steun schijnen Hilary en zijn whiskyfles te zijn. De film eindigt met zijn overplaatsing naar een gekkenhuis voor de hogere klasse.<br />Peter O'Toole was, toen hij op zijn best was, net als in 'Lawrence of Arabia', een van de belangrijkste acteurs van Engeland, maar zijn werk was van zeer slechte kwaliteit, en 'Country Dance' is niet een van zijn betere films. Hij overdrijft en maakt van Charles een karikatuur van de nutteloze aristocraat, alsof hij auditie doet voor een rol in de 'Upper-Class Twit Susannah York als Hilary en Michael Craig als Douglas zijn een stuk beter, maar er zit geen echt uitmuntend acteerwerk in de film. Er is ook weinig samenhangends aan de plot, afgezien van het verhaal van Charles' onverbiddelijke neergang.<br />Het grootste probleem met de film is echter niet het acteerwerk of de plot, maar het thema van _The Theme That Dare Not Speak Its Name_. Er zijn halfslachtige toespelingen op een incestueuze relatie tussen Charles en Hilary, of in elk geval op een incestueuze aantrekkingskracht van haar kant van zijn kant, en dat zijn afkeer van Douglas voortkomt uit seksuele jaloezie. Helaas was er zelfs in de swingende jaren zestig en begin jaren zeventig (de datum van de film wordt afwisselend 1969 of 1970 genoemd) een grens aan wat de Britse filmkeuringsdienst bereid was toe te staan, en een film met een expliciet incestueus thema was beslist verboden terrein. (De Amerikaanse titel van de film was 'Brotherly Love', maar die werd in Engeland niet gebruikt; was het te suggestief naar de zin van de BBFC?) Deze suggesties zijn dus nooit uitgewerkt en we krijgen nooit te zien wat Charles motiveert of wat zijn morele instorting heeft veroorzaakt, wat heeft geleid tot een holle film met een gat in het midden.