Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Chuck Jones' _Rabbit Seasoning_, het tweede deel van de geliefde jachttrilogie, wordt vaak als het beste van de drie beschouwd. Hoewel ik het bijna onmogelijk vind om te kiezen tussen dit trio fantastische tekenfilms, moet ik toegeven dat _Rabbit Seasoning_ het meest verfijnde script is. Hier ligt de nadruk op de taal, terwijl Bugs en Daffy een reeks ingewikkelde dialogen doornemen in de grote traditie van Abbot en Costello's 'Who's on next'-riedel. Ik ben al heel lang een fan van de jachttrilogie, omdat het altijd Daffy is die de beste tekst krijgt (de beroemde _Pronoun trouble_ is een van de allerklasste) en het meeste werk doet. Bugs speelt de rol van de koele manipulator, terwijl Elmer, zoals altijd, de verbijsterde sufferd is. Een van de dingen die de jachttrilogie zo leuk maken, is dat Daffy en Elmer zo weinig bedreiging voor Bugs vormen dat hij in feite alleen maar terugslaat en een beetje kan lachen. Elmer loopt in elke val die voor hem wordt gezet, maar het is die arme oude Daffy die er het ergst aan toe is. Hij wordt keer op keer in zijn gezicht geschoten en zijn snavel eindigt steeds belachelijker in de lucht. Het komt allemaal neer op de onvermijdelijke verklaring: 'Je bent verachtelijk.' Hoe ingewikkeld het voorbeeld van Chuck Jones' onberispelijke timing ook mag zijn, 'Rabbit Seasoning' is een echte klassieker.