Is deze recensie positief of negatief?

Ik neem aan dat het een hele prestatie is om aan een publiek een waargebeurd verhaal te kunnen vertellen over een fr<0xC3><0xAA>le man; een verhaal waarin de hoofdpersoon het grootste deel van de film op zijn rug zal liggen, in een bed en niet in staat zich te bewegen. En toch ligt de prestatie in de effectiviteit van de film als een dramatisch stuk; als een herinnering aan een waargebeurd verhaal en ik vermoed als een argument waarom mensen het recht zouden moeten hebben om te sterven als ze dat willen. Maar de film is geen politieke verklaring en misschien schrikt hij gelukkig af van te veel debatten, hoewel er toch een in zit ter wille van het argument. Sterker nog, dit is een van die vreemde taalfilms waarin de hoofdpersoon een invalide is die niets anders kan doen dan praten met de mensen om hem heen, maar toch in staat is om innemend en boeiend over te komen.<br />Dus in plaats van een uit-en-te-na argument, is de film meer een lief maar tijdig dramatisch stuk over iemand die iets wil of op zoek is naar iets; het enige verschil is dat door het bereiken van dit 'doel' het de beëindiging van iemands leven zou betekenen en dat het bereikt zou worden door fysiek nergens heen te gaan. Javier Bardem speelt de rol van Ramón Ramón Sampedro in het echte leven, een man die op veel jongere leeftijd een duik nam in een meertje dat veel te ondiep was voor zo'n activiteit. Dat maakte hem voor de rest van zijn leven bedlegerig en zijn wens om te sterven is het onderwerp van de film van de Chileense regisseur Alejandro Amenábar. We hebben in ons leven zo veel films gezien waarin personages bepaalde 'doelen' hebben. Of doelwitten die je voor het einde van de film moet ontmoeten om het publiek een bevredigende ervaring te bieden, maar de verandering van tempo in _The Sea Inside_ is zacht; er komen geen jonge, energieke, aantrekkelijke helden in voor die op verre plaatsen strijd gaan leveren, maar een echt mens achter iets aan dat zoveel voor hen betekent.<br />Zelfs als je een sterk beleid hebt, pro of anti-euthanasie, hoop je misschien dat Ramón aan het eind toch krijgt wat hij wil. De film begint heel vroeg met Ramón die een toespraak houdt over waarom hij wil sterven door het kijken naar familieleden, waarbij hij de situatie en de persoon in kwestie onmiddellijk introduceert bij het toekijkende publiek dat misschien niet weet waar de film over gaat. Interessant is dat sommige familieleden 'anti' zijn wat hij wil, waardoor elk publiek dat een sterke mening over de persoon in kwestie heeft, in hun respectievelijke schoenen zou kunnen komen te staan. Maar het doel van deze opzet is om het publiek te vertellen: 'Nee, dit is niet één man die achter iets aan zit en die toevallig door zijn hele familie wordt gesteund tot het einde toe.' De film had heel gemakkelijk een richting in kunnen gaan waarin het de familie Sampedro versus. iedereen, maar sommigen zijn tegen Ramóns idee; sommigen zijn te jong om te erkennen wat er werkelijk aan de hand is en anderen lijken te zeer van streek om zelfs maar een andere mening te hebben dan dat ze willen dat Ramón nog wat langer blijft, ze houden tenslotte van hem.<br />De _Sea Inside_ is het vervolg van een verhaal dat draait om een soort slachtoffer. Ramón is verlamd en we zien de dingen vanuit zijn perspectief. Dit is iets dat de kijkers kan ontwrichten of de film heel vreemd kan laten overkomen, gezien het feit dat we een film te zien krijgen vanuit het gezichtspunt van een slachtoffer in plaats van een aanstichter of een hoofdrolspeler in een film die altijd de oorzaak in de oorzaak en gevolg-aandrijving opwekt. Maar dit is geen kritiek en het strekt de regisseur tot eer dat hij zo'n benadering op zo'n effectieve manier heeft gebracht. De film stelt vragen; hij biedt zijn publiek een scenario. Als je in Ramóns positie verkeerde: wat zou je dan doen, of denken, of dromen, of praten? Dientengevolge zijn dromen over advocaat Juila (Rueda) niet zozeer voor het genoegen van het publiek als wel een heel klein venster op de escapistische fantasieën van één man in zijn hachelijke situatie.<br />De studie van Julia verhevigt iets later, wanneer ze bepaalde overeenkomsten met Ramón begint te vertonen, en dat is het moment waarop ze een beroerte krijgt als gevolg van een ziekte die ze zelf ook heeft. Deze eigenschap lijkt op tijd te komen in de voortgang van hun relatie en voegt een nieuw ingrediënt van verbondenheid toe, boven op een reeds hechte vriendschap. Dit komt doordat Julia de fysieke pijn en de beperkingen voelt, niet in de zin dat ze dat is.' Ik ben niet in staat om op te staan en te gaan lopen, maar ik denk dat ze de waarde van het leven beseft, gezien het feit hoe emotioneel slecht ze zich daarvoor voelde. Hoewel de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en over euthanasie gaat, voelt het meer als een op aarde neergedaald drama over een man in een situatie waarin hij bereid is te vechten voor wat hij wil, maar dat verbaal moet doen. Het is verfrissend om films als _The Sea Inside_ te zien, omdat ze niet alleen verwijzen naar de geschiedenis en ons daar een inzicht in geven, maar ook omdat ze op een emotioneel en boeiend niveau presteren.