Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als je het over Bollywood hebt tegen iemand die enigszins bekend is met het genre, krijg je meestal smakeloze beelden voorgeschoteld, over de top musicalnummers, bevolkt door mensen in kostuums, waardoor Las Vegas een bastion van conservatisme lijkt. Die indruk wordt niet versterkt door de zweem van neerbuigendheid die de meeste films die Bollywood vanuit het perspectief van een buitenstaander benaderen, hebben. De romantische komedie van Willard Carroll, Marigold, pakt het echter anders aan. Het is geen knipoog-knip-knip-blik naar die dwaze mensen en hun onnozele capriolen, maar een oprechte waardering voor Bollywood vanwege zijn vitaliteit, zijn gebrek aan ironie en zelfbewustzijn. Het is duidelijk dat de regisseur een enorme genegenheid en respect voor Bollywood koestert, terwijl hij zich tegelijkertijd verbaast over de kitscherige aspecten ervan. En als je bekend bent met Bollywood, kun je waarderen wat hij hier doet om een ware hybride te maken van Bollywood en Hollywood. Vanaf een van de openingsbeelden, een flashback van de Salman-figuur als kind aan zee, pratend met zijn grootmoeder (gespeeld door Helen! <0xE2><0x80><0x93> hoeveel Salman-films beginnen met dit zelfde uitgangspunt?) tot de flashbacksequentie die is verwerkt in de film die Marigold en Prem aan het filmen zijn, zal iedereen die genoeg Bollywood-films heeft gezien deze verwijzingen herkennen. Het verhaal zelf bevat beproefde en ware conventies van zowel Hollywood als Bollywood, maar dan wel gecombineerd met plicht-tot-het-gezin-ten koste van persoonlijke bevrediging. De structuur van de film volgt de typische Bollywood-twist van de komischer opzet van de eerste helft, die plaatsmaakt voor een dramatischer afronding van de tweede. Maar uiteindelijk is de gevoeligheid van de film die van Hollywood, met zijn ingehouden, wrange humor en zijn verhaal van een vrouw die in zichzelf leert geloven om zelfbevestiging te bereiken.<br />Een door Bollywood geïnspireerde film zou je niet kunnen maken als er geen muzieknummers waren, en deze film stelt niet teleur met zeven nummers. Maar in tegenstelling tot Bollywood komen de liedjes niet uit het niets en verplaatsen de personages zich niet naar een Europese locatie of het strand van Goan; ze bestaan als muzieknummers die deel uitmaken van de film die wordt gemaakt, en doen denken aan de manier waarop muzieknummers in films van Busby Berkeley werden gerechtvaardigd als onderdeel van een show. Of ze komen uit een situatie waarin muziek al een reden heeft om daar te zijn, zoals in een sexy nachtclubscène waarin Prem Marigold leert dansen of een strandscène waarin muzikanten optreden (onder wie een cameo van de zangeres Shaan). Ze weerspiegelen allemaal de emotionele toestand van de hoofdpersonen op dat moment in de film. Vaak neemt de muziek een conventionele song uit het ene genre en geeft er een draai aan uit het andere. Dus in een van de hoogtepunten van de film waarin Marigold haar intrede doet, is de picturazatie van de song vrij typerend voor het genre ervan: de vrouwelijke ster die zingt en danst te midden van een rij vrouwen, maar in dit geval is het de blonde Ali Larter die eruitziet als een volkomen natuurlijke Bollywood-filmster, met een expressieve mond en lippen die synchroon lopen met de Hindi-teksten zonder ondertitels.<br />Ook synoniem met Bollywood zijn weelderige beelden en Marigold voldoet prachtig aan dat aspect dankzij een paar toptalenten die tegenwoordig in Bollywood werken. De filmregisseur is Anil Mehta, die ook de filmregisseur was van Lagaan en Hum Dil De Chuke Sanam. De choreograaf is Vaibhavi Merchant en de productieontwerper is Nitin Desai, beiden van Hum Dil De Chuke Sanam en Devdas. De invloed van Hum Dil De Chuke Sanam is in deze film goed te zien, de verlichte vloer in een van de nummers is oorspronkelijk van Dholi Taro Dhol, die toevallig een patroon van goudsbloemen heeft.<br />Wat de cast betreft, Carroll heeft duidelijk een voorliefde voor het spotten van acteertalent, zoals blijkt uit _Playing by Heart_, een van de eerste films voor zowel Angelina Jolie als Ryanne Phillippe. En in deze film slaat hij weer toe met Ali Larter. Een van de belangrijkste redenen waarom de film werkt, is Larter. Ze speelt een gemene, onaantrekkelijke vrouw die sympathiek overkomt, en de transformatie die ze daarna ondergaat is geloofwaardig. Ze is slim, grappig en sexy omdat ze slim en grappig is. Salman en zij hebben een uitstekende chemie, en dat is een van de sterkste punten van de film.<br />Salman Khan speelt de rol van de prins op het witte paard, gefilterd door zijn iconische rol als Prem. Dit is echter een ouderwetse Prem, dus verwacht een rustige, ingetogen Salman <0xE2><0x80><0x93> degenen die hem in zijn gebruikelijke striptease-avatar hebben gezien, kunnen teleurgesteld of opgelucht zijn! Het is een oprechte en gevoelige prestatie van hem, die alleen wordt ontsierd door de gebrekkige uitspraak van zijn Engelse tekst. Met een verfrissend gebrek aan cynisme en een ongegeneerde omhelzing van romantische liefde is de film een liefdesbrief aan Bollywood en Hollywood van weleer.