Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wie had kunnen denken dat een niet-gehandicapte acteur zo realistisch en zo immens krachtig kon acteren als een gehandicapte in een film? Waarschijnlijk iemand. Maar niemand, echt niemand, zou hun verwachtingen ooit kunnen vergelijken met de verbazingwekkend emotionele en krachtige voorstelling die de twee acteurs in deze film geven.<br />Michael (Steven Robertson) woont in een tehuis voor gehandicapte mensen. Hij heeft cerebrale Paulsy, en zoals in het begin al duidelijk werd, heeft hij grote moeite met communiceren. Dus het is echt een levenslijn als mede-gehandicaptenlid Rory (James McAvoy) die normaal kan praten, hem begrijpt. Zo begint een vriendschap die voornamelijk gebaseerd is op (ironisch genoeg) communicatie.<br />In een hilarische scène slagen ze erin uit het tehuis naar hun eigen tehuis te verhuizen. Nadat Rory was afgewezen, diende de goedhartige Michael een aanvraag in om in zijn eigen huis te gaan wonen. Rory, die al een slechte naam had bij de'rechters', zou zijn tolk zijn.<br />Maar al snel komen er problemen. Ze beginnen een meisje dat ze een tijdje geleden in een pub hebben ontmoet, goedhartig te stalken en willen dat ze hun assistente wordt om de kleine dingen te doen die er echt toe doen. In het begin aarzelt ze; ze kent deze mannen niet, maar het lijkt erop dat ze ongevaarlijk kunnen zijn; dus ontstaat er een nieuwe vriendschap, maar niet noodzakelijkerwijs een goede.<br />Maar behalve dat de film schrijnend is, is hij ook afhankelijk van de acteurs. Maar dat is niet slecht. Voor een niet- gehandicapte acteur zie je Rory, hoewel hij goed kan communiceren, gefrustreerd omdat hij volledig afhankelijk is van andere mensen en geen eigen leven heeft. Maar de echte ster voor mij is Steven Robertson. Hij acteert met zo'n emotie, verlangen om erbij te horen en droefheid/geluk, dat hij de hele film voor zich wint.<br />Uitstekend.<br /><br />Overal: 5 van de 5.