Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb deze film zojuist voor de zesde keer gezien, geloof ik. Ik zal hem ongetwijfeld nog vele malen zien. Dit is een van de briljantste Franse films die ooit zijn gemaakt. Hoewel de film mysterieus is, is het nog mysterieuzer wat er met de schrijver en regisseur, Gilles Mimouni, is gebeurd. Tien jaar lang heeft hij niet meer een film gemaakt, en dit was zijn enige. Het verhaal en de uitvoering van deze ingenieuze film zijn perfect, en het is duidelijk dat hij voortdurend hulde brengt aan zowel Hitchcock als Buster Keaton. De timing van de bewegingen is net zo zorgvuldig geregeld als de scène waarin de zijkant van een huis boven op Keaton valt in 'Steamboat Bill Junior', en hij maar een paar centimeter wordt gedood. In deze film bukken mensen, draaien zich om en lopen elkaar onverwachts voorbij, en als ze ook maar een seconde te laat waren geweest, zouden ze op elkaar zijn gebotst. De verhaallijn loopt dus op zo'n strak koord van toevallige gebeurtenissen dat je je ogen geen milliseconde van het scherm kunt afwenden, anders zie je iets cruciaals over het hoofd. De indringende, zij het opzettelijk herhaalde muziek van Peter Chase doet denken aan Hitchcocks _Vertigo_, en de hele film heeft dezelfde griezelige kwaliteit, maar terwijl Hitchcock één vrouw als twee vrouwen zag, heeft Mimouni twee vrouwen als één vrouw, waardoor de plot op zijn kop wordt gezet. Er zijn vluchtige verwijzingen naar andere Hitchcock-films, maar het is _Vertigo_ die centraal staat in de inspiratie voor deze film. Het thema lijkt oppervlakkig gezien obsessieve liefde, maar in werkelijkheid gaat de film over de magie van alledaagse toevallige gebeurtenissen, de onzichtbare draden achter het tapijt, het onuitsprekelijke. Alles is overladen met hartstochtelijke liefde en verlangen, maar het verlangen overstijgt zijn doel en worstelt naar iets achter en voorbij het doel. Daarom is het zo gemakkelijk over te brengen van Lisa naar Alice, als je beseft dat het Alice is die mysterieuzer is dan Lisa, en dat het Alice is die het Eeuwige Mysterie werkelijk belichaamt. De film wordt uiteindelijk 'gemaakt' door Romane Bohringer. Ze is zo fascinerend dat ze Monica Bellucci overtreft, en dat is een hele prestatie als je bedenkt dat Bellucci een onweerstaanbare schoonheid is, terwijl Bohringer wat de Engelsen 'kalm' noemen is. Romane Bohringer had zich in die tijd echter al meer dan meester gemaakt van de kunst van de 'persoonlijke dominantie', waarbij mooie meisjes aan de kant worden gezet en niet worden opgemerkt omdat Romane zo fascinerend is dat je je ogen niet van haar af kunt houden, zelfs niet om naar de mooie meisjes te kijken, en je uiteindelijk alleen maar aan haar kunt denken. De meesten van ons herinneren zich vast nog wel haar vader Richard Bohringer, die vele jaren geleden in bad naar de opera lag te luisteren in de film 'Diva'. Ik zou liever naar Romane kijken dan naar Richard die in bad ligt, maar er schijnt een of ander genetisch geheim te zijn dat fascinerend is, want Richard Bohringer is ook fascinerend en hij is niet eens een vrouw. Romane ziet eruit alsof ze een Anna Magnani kan worden als ze veel ouder is, en dat betekent dat ze een Oscar zal krijgen, als iemand tenminste nog een 'Rose Tattoo' voor haar kan schrijven. Het meisje heeft zoveel passie in zich dat ze de Seine in brand zou kunnen steken. Zou het niet geweldig zijn als zij en Julie Delpy een team zouden vormen? Deze film maakte prachtig gebruik van Parijse locaties. Maar waar is dat 'plein in het Luxemburg'? Het leek me Place Furstenburg. Misschien heb ik iets gemist. Ik moet de film nog zes keer zien, alleen maar om de precisie van de timing te bestuderen en te zien wie langs wie komt, en om er zeker van te zijn dat ik het goed heb. Het is allemaal net tien gigantische schaakspellen die geblinddoekt door een grootmeester worden gespeeld. Wat is het allemaal opwindend! Romane, je kunt altijd door mijn raam kijken! Mimouni, kom eens hier, laten we het hebben over onmogelijkheden, onwaarschijnlijkheden, toeval, synchroniciteit, alles wat er gebeurt dat onzichtbaar is en hoe het het zichtbare beïnvloedt. En weer hebben we hier de geest van Bretons roman 'Nadja' belichaamd in een groots Frans kunstwerk. Meer! Meer! Meer!