Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als dit het idee van de auteur en de regisseur is van een stukje leven, dan zijn het klinisch manisch-depressieve films. Op zijn best een trieste, humeurige film, met alomtegenwoordig doelloze en ongelukkige personages die negatief reageren op de rampzalige gevolgen van hun daden. Deze film wordt gepresenteerd als een komedie. Wat was er zo grappig aan het verliezen van je huis aan een zogenaamd opzettelijke brandstichting of de gedwongen verkrachting van een van de hoofdpersonen? Is dit kunst die het leven imiteert? Waarom was zijn personage zo paranoïde, waarom deed hij het met een groep mensen die rechtstreeks uit Woodstock kwamen? Komt er dan nooit een eind aan onsamenhangende relaties, een plot zonder script, en scènes zonder samenhang of logische chronologie?