Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Omdat ik veel van Wong Kar-Wai's andere films (Happy Together, Fallen Angels, Ashes of Time) had gezien, wist ik wat ik kon verwachten als ik naar de bioscoop ging; de filmografie zou weelderig zijn, het gebruik van ruimte en perspectief zou gevarieerd zijn, het acteerwerk voortreffelijk en ten minste een van de personages zou worden verteerd door een onuitsprekelijke eenzaamheid. Dat zijn tenslotte precies de technieken die Wong Kar-Wai's kunst maken tot wat het is. Wat ik niet had verwacht, was de mate waarin ik werd meegezogen in een film die door sommige recensenten werd afgedaan als 'onaf' en die werd gedreven door personages die 'door verveling leken te worden verteerd'. Ik vind het interessant om te zien hoe mensen zo volkomen onaangedaan kunnen blijven bij een film die zo'n levendig beeld geeft van emoties en situaties die velen van ons als vanzelfsprekend beschouwen of die we vurig proberen te vergeten: het overweldigende gevoel van verdriet omdat je verraden bent; het schuldgevoel dat wordt opgewekt door de gedachte dat je geen haar beter bent dan de verrader; de alledaagse, maar intens intieme momenten van relaties, waarin de behoefte om je verbaal uit te drukken volkomen overbodig is. Dat is wat Wong Kar-Wai in de film probeert te beschrijven en wat hij zo goed bereikt. Te veel Amerikanen worden verteerd door de behoefte om elk moment van een film te vullen met gevatte dialogen; geestige opmerkingen, geaffecteerd sarcasme en overspannen bekentenissen lijken het toppunt van wat de 'beste' Amerikaanse film te bieden heeft. Wong Kar-Wai ziet de dingen heel anders. In plaats van dat de hoofdpersoon het publiek op de hoogte moet houden van al haar gevoelens, waarnemingen en overtuigingen, maken Wongs personages hun gevoelens en inzichten duidelijk kenbaar door middel van gezichtsuitdrukkingen, lichaamshoudingen en, jawel, stilte.<br />Als de kijkers deze film alleen maar bekijken vanuit het standpunt van karakterontwikkeling en actie, dan kunnen ze teleurgesteld zijn over wat hij te bieden heeft. Als ze bereid zijn te proberen te voelen wat de personages voelen, zullen ze misschien heel anders denken over wat Wong hun te bieden heeft.