Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De sterke punten in de film waren duidelijk in het begin en midden van de film. Het liet zien hoe een zeer gewelddadige, reactieve autoriteit op verzet zou kunnen reageren. De regisseur filmt op de manier van een documentaire wat er zou zijn gebeurd als de Verenigde Staten de staat van beleg hadden afgekondigd. Als je je als vrijwilliger opgaf voor het'strafkamp', een trainingskamp voor politiemensen waar je wordt gepest en getreiterd, bood dat je een uitweg voor dit ijzingwekkende scenario. De film wisselt tussen rechtszaken voor degenen die beschuldigd worden, degenen die in het kamp zitten en aan de aandacht van de politie ontsnappen, de training van agenten die zich voorbereiden op de behandeling van deze gevangenen, de rechters in hun vrije tijd, en nog veel meer. Het was een heel sterke, diep ontroerende film. De enige fout die ik hierin zag, was het realisme. Je ziet agenten vaak hun pistool vasthouden alsof ze zeven zijn, met een plastic speelgoedpistooltje (dat wil zeggen: een gebogen elleboog als je een pistool op iemands gezicht richt, of de manier waarop een agent het laat lijken alsof het moeilijk is om iemand te schoppen als hij op de grond ligt, enz., enz.). Het begint als een eerlijke en interessante poging om een zeer kritische stand van zaken in politieke aangelegenheden vast te leggen. Aan het eind van de film wordt de kijker steeds weer herinnerd aan de vooroordelen van de regisseur en de producenten. De antagonistische personages in het verhaal beginnen als echte, echte mensen en gaan dan langzaam over in 'de kijker'. Helemaal aan het eind zijn het stereotiepe, objectieve krachten van het kwaad. De fouten die ze maken zijn stom, de kracht die ze laten zien is onecht en in tegenstelling tot de manier waarop de echte politie zich gedraagt, maken de rechters tijdens deze zitting stomme en onechte fouten, onder andere.<br />De werkelijkheid van de film begon te wankelen toen duidelijk werd dat dit gewoon weer een poging was om de regering in een kwaad daglicht te stellen. En dat komt uit de mond van een anarchist. De scènes aan het eind werden onecht, onwezenlijk en duizend keer te dramatisch. Toch belooft het eerste deel van de film een heel ontroerend verhaal.