Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Mijn samenvatting verwijst naar het feit dat deze film 1479 stemmen heeft <0xE2><0x80><0x93> net 21 te weinig om in aanmerking te komen voor de beruchte Bottom 100-lijst van IMDb <0xE2><0x80><0x93> de 100 laagst geklasseerde films op de website. Met een schamele 1,8 zou de film tussen de 38 en 46 op de lijst staan <0xE2><0x80><0x93> over een zeer dubieuze prestatie gesproken! Mijn 3 is niet zo slecht, maar het brengt de film wel een stuk dichter bij de gevreesde lijst.<br />Wat de film betreft, hij draait om de ooit zo schattige Aaron Carter <0xE2><0x80><0x93> nog zo'n voorverpakte en gemakkelijk te vergeten popster uit de jaren negentig. Toen hij voor het eerst op het toneel verscheen, was Zijn liedjes, uiterlijk en imago waren allemaal zorgvuldig verzorgd en gecreëerd door mensen uit de reclamewereld en deden hun werk <0xE2><0x80><0x93> leidden tot een paar enorme albumverkopen. Helaas waren de verkopen in 2005 aan het dalen en had Carter zijn moeilijke levensfase bereikt <0xE2><0x80><0x93> iets waar alle kinderen van zijn leeftijd uiteindelijk mee te maken krijgen. Om het bot te zeggen: hij is in deze film niet schattig meer en bevindt zich in een heel moeilijke levensfase. Ik neem aan dat hij nu een prachtige jongeman is... maar in 'Popstar' is hij niet langer de hartenklop die hij vroeger was. Hier is hij gewoon heel normaal... een doodvonnis voor een jongen in zijn positie als 'popsensatie'. Interessant genoeg heeft de film ook een paar optredens van andere ex-tieners uit de afgelopen decennia, waaronder een rol voor David Cassidy en Leif Garrett, twee mannen die ook weten hoe het is om uit de schijnwerpers te verdwijnen. Cassidy is erin geslaagd de scherven op te rapen en een plekje in de schijnwerpers te veroveren, terwijl Garrett een geweldig voorbeeld is van een popster wiens leven na het sterrendom een beetje een lachertje is. Hopelijk zal Carter in de toekomst op Cassidy gaan lijken, en tot nu toe is hij er gelukkig in geslaagd de negatieve publiciteit en de rechtbankoptredens van veel ex-popsterren te vermijden. Ik was verre van enthousiast over de film, maar ik wens hem op dit gebied het allerbeste. Het is niet zijn schuld dat hij van het begin tot het midden van de jaren negentig op de radio en televisie te zien was.<br />In deze film hoeft Carter zich niet echt in te spannen <0xE2><0x80><0x93> hij speelt een popster. Maar ondanks het feit dat hij miljoenen verdient en door meisjes wordt aanbeden, heeft hij niet 'alles'. Hij is nogal dom <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat hij weinig interesse heeft in leren. Het probleem is zo groot dat zijn moeder besluit hem niet langer thuis op te voeden <0xE2><0x80><0x93> ze dwingt hem naar een openbare school te gaan. Het probleem is echter dat hij nogal fobisch is voor proefwerken... en het is moeilijk om goede cijfers te halen op school. Dus komt hij op het idee om een slim meisje te daten <0xE2><0x80><0x93> iemand die hem natuurlijk zou moeten helpen op school. Hij kiest de schattige maar boekenwurm Jane (Alana Austin) en doet alsof hij haar echt leuk vindt in een droeve poging om dit plan te laten slagen.<br />Deze plot is trouwens niet slecht en zou kunnen werken, ook al lijkt het veel op een aflevering van een programma als 'The Brady Bunch' of een Nickelodeon-zitcom. Natuurlijk, het is voorspelbaar en je WEET dat de formule zal betekenen dat ze uiteindelijk zijn plot zal leren kennen en gekwetst zal zijn EN hij zal zich uiteindelijk realiseren dat hij echt om haar geeft EN aan het eind van de film zal alles vergeven zijn en zullen ze een echt stel zijn. Maar als hij goed acteerde en de juiste aanwijzingen gaf, kon dit de moeite waard zijn voor zijn tienerfans, want voorspelbaar is niet altijd slecht. En, zo bleek, dit is niet precies de plek waar de plot zich afspeelt... maar het kwam er wel heel dicht bij in de buurt.<br />Er zijn een paar goede dingen aan de film die ik leuk vond. Het was heel leuk om Tom Bosley en Stella Stevens te zien als de grootouders van Jane <0xE2><0x80><0x93> hun rol was heel goed en het was leuk om hen weer te zien. Bovendien verscheen in de jaren zeventig de tv-ster Andrew Stevens in de film <0xE2><0x80><0x93> het was leuk om hem weer te zien <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik hem ergens wel haatte, omdat hij er na al die jaren zo geweldig uitziet en ik er na mijn 45 jaar nog steeds zo uitzie! Hij deed het goed en het was leuk om hem in dezelfde film te zien als zijn moeder (Stella).<br />Wat Carter betreft, met zijn vele eerdere ervaringen op tv was hij, niet verrassend, behoorlijk goed. Hoewel zijn relatie met Jane niet erg geloofwaardig leek, deden hij en mevrouw Austin hun best. De film was niet geweldig, maar ze deden hun best, en ik denk dat de meeste problemen met de film in het schrijven zaten <0xE2><0x80><0x93> met een betere en minder formulaire plot had hij veel beter kunnen werken. Bovendien leek die hele 'testopmerking' nogal gekunsteld... en nogal onbetekenend. Er is hier niet veel om een breed publiek aan te trekken. Mensen die van Carter hielden toen ze opgroeiden, zullen waarschijnlijk van de film genieten. Oudere mensen zullen er waarschijnlijk minder om geven dan jonge mensen die waarschijnlijk nog nooit van hem hebben gehoord. Voor hen heeft de film geen nostalgische waarde.<br />Mijn favoriete deel van de film... Leif Garrett die Aaron advies geeft. Ik had zin om 'niet luisteren!' te schreeuwen, maar ik deed het niet.