Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Roger Corman heeft in zijn illustere lowbudgetcarrière zijn portie cinematografische schanddaden wel gehad, en hij heeft meer dan driehonderd films gemaakt. Hoewel maar weinig mensen hem (als ze hem al zouden noemen) geweldig zouden vinden, hebben de obscure connecties die zijn films hebben met de ondergrondse cultuur (via verwijzing, eerbetoon of invloed) ervoor gezorgd dat hij een soort verwrongen erfenis heeft. Gedurende zijn hele carrière heeft hij ook de slechte gewoonte ontwikkeld om zijn eigen films ('Piranha', 'Mensachtigen uit de diepte', 'De zwarte schorpioen', enz.) te herschrijven zonder er ook maar iets aan te veranderen. 'Raptor', 'geschreven' en 'gedraaid' door 'Jay Andrews' (Jim Wynorski, de man achter een van mijn favoriete filmische schuldige genoegens, 'Chopping Mall') brengt die gewoonte tot een verontrustend nieuw dieptepunt met betrekking tot Cormans Carnosaur-trilogie uit het midden van de jaren negentig. 'Raptor' is de 'Carnosaur'-film, of in elk geval de door dinosaurussen veroorzaakte doodsscènes, lukraak aan elkaar geplakt met sporenelementen van de oorspronkelijke plot en een paar pas opgenomen scènes (waarvan er veel bestaan uit 'foto's van de dinosaurus' in een zwakke poging om de scènes die er pas in zijn gezet minder opvallend te laten lijken). Het 'nieuwe' materiaal is om de beelden heen geschreven, in plaats van andersom, en het is volkomen onopmerkelijk, met enorme hiaten in de logica (bijvoorbeeld, twee afzonderlijke teams worden door het leger naar de film gestuurd, zodat de beelden van de delen 2 en 3, waar de soldaten een ander uniform droegen, erin konden worden opgenomen), wat verbazingwekkend is als je bedenkt hoe weinig logica een rol speelt in de 'Carnosaur'-film. Het gebrek aan gevoel in de karakters van de acteurs (hoewel elke karakterdimensie natuurlijk maar één, misschien twee keer in het script wordt vermeld) doet denken aan het verschrikkelijke houterige acteerwerk in de b-films van de jaren vijftig, en tussen de afgerukte aanvalsscènes is het beslist niet de moeite waard om naar te kijken. Nog g<0xC3><0xAA>nanter voor de acteurs van de nieuwe scènes is dat er een duidelijke discrepantie is in de fysieke bouw van de nieuwe acteur en de acteur in de oorspronkelijke scène. Als de enige scène die in een film enige reactie oproept de oudste truc uit het griezelboek is, het 'door de veer aangedreven dier', is er iets ernstig mis. Zoals de zaken er nu voor staan, is dit een verachtelijke praktijk van twee b-klasse personen (die zich geen zorgen hoeven te maken over het ruïneren van hun reputatie, want die hebben ze niet) om hun eigen materiaal te verpatsen, voor de goedkoopste en snelste van de smerigste trucs, alleen maar omdat ze het kunnen (waarom zou iemand zich anders bezeten voelen om een serie te verpatsen die een rip-off is van de 'Jurassic Park'-serie?). Ik kan niet veel meer zeggen dan dat deze film mijn allerhoogste aanbeveling verdient NA het kijken; het enige goede eraan (afgezien van het staren naar Melissa Braselles navel) is dat ik nu geen 'Carnosaur'-films meer hoef te zien.