Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Christina Ricci gefeliciteerd met het maken van deze film en met het feit dat ze dit belangrijke onderwerp heeft weten om te buigen tot iets geweldigs. Ricci is mijn favoriete actrice: ze is zo getalenteerd, zo natuurlijk, haar reacties zijn perfect en dat geldt ook voor de energie die ze voortdurend uitstraalt, waardoor ze geloofwaardigheid verleent aan de vaak verkeerd geïnterpreteerde term'ster'.<br />De film mist zijn doel om diverse redenen, maar misschien nog wel het meest vanwege het feit dat het verhaal zich niet aan het scherm lijkt te kunnen aanpassen om er een meeslepend verhaal van te maken... daarover later meer. De cast is op het eerste gezicht uitstekend, maar nu ik erover nadenk: Jessica Lang als de joodse moeder is te protestants en niet helemaal juist, en Ann Hetch is dat niet.' Het komt niet in de buurt van het medeleven en de toewijding van de psychiater uit het boek, en als je een film maakt, hoe kun je dan rechtvaardigen dat je nee zegt tegen Anne Heche en Jessica Lange? Maar de echte problemen zitten hem in de opbouw van de film: ten eerste dat er geen blijvende sympathie kan worden gewekt voor de rol van Elizabeth Wurtzle, en ten tweede dat er niets zinnigs gezegd kan worden over de maar al te alledaagse en afschuwelijke situatie waarin dit arme meisje zich bevindt.<br />Helaas geldt dat ook voor de flashback-opbouw. Lizzy komt er alleen maar beter uit voor de geest dan de meeste tieners, maar lang niet zo verschrikkelijk ziek als ze in het boek overkomt. Dat is een groot probleem. Dit verhaal moest van begin tot eind en vanaf de bank van de therapeut worden verteld. Ze is pas acht of negen als haar depressie begint als gevolg van verwoestende sociale factoren, zowel in de maatschappij als thuis, en dat is een cruciaal moment om niet alleen de gepaste sympathie voor haar op te wekken, maar ook voor de ernst van haar geval. Ze is zo getalenteerd en zo'n kwetsbare en ontevreden geest zo vroeg in haar leven, dat het hart niet anders kan dan zich tot haar wenden vanwege haar slachtofferschap. Dit wordt over het hoofd gezien op de film. Uiteindelijk moet je je neerleggen bij wat de film probeert te zeggen: het is een biopic over een meisje dat zwaar getroffen is, maar het is ook een film over een land dat zijn zaakjes niet op orde kan krijgen; dat staat heel duidelijk in het boek, maar interessanter is het niet in de film, waarin de uitverkorenen van Harvard nog meer in de war zijn dan de gemiddelde student. De film slaagt er uiteindelijk niet in om een van beide boodschappen dwingend over te brengen, en dat is jammer. Is Prozac iets goeds of iets slechts, of een gemengde zegen of een schijnbare noodzaak in een land waar zoveel mensen niet kunnen functioneren zonder een chemische kruk? Dit zijn taaie en uitdagende concepten om mee te werken en de tekst probeert niet echt om ze op een min of meer aantrekkelijke manier aan te pakken. De ramp met de Challenger is een interessant beeld om een niet goed functionerend Amerika mee te symboliseren, maar dat heeft niet het effect dat het zou moeten hebben vanwege de verkorte en onvoldoende eerdere ontwikkeling van beheersende thema's.<br />Ricci's acteerprestaties zijn strak en oprecht, en een van de beste uit haar acteercarrière.<br />Michele Williams is ook uitmuntend in haar rol.