Wat is het sentiment van de recensie?

Verrassend genoeg zijn de Monkees een grote favoriet van me. Ja, ze hadden de oorspronkelijke geïmporteerde rockband kunnen zijn, een gimmick die in de 21e eeuw zeker overkill is geworden. Maar hun muziek is nog steeds een van de beste die de jaren zestig te bieden hadden. Last Train to Clarksville, Daydream Believer, I'm A Believer, (I'm Not) Your Stepping Stone, Valleri en Pleasant Valley Sunday zijn geweldige nummers, geschreven door goede songwriters als Boyce/Hart, Neil Diamond, Goffen/King en John Stewart. Hoewel ze geen grote musici of songwriters waren, hadden ze een sympathieke uitstraling op het witte doek en veel publiek, en sommige van hun eigen nummers waren zelfs behoorlijk. De show is gedateerd in 2007, maar ik kijk af en toe nog steeds naar de show als een tijdcapsule naar het leven in 1966-1968; die magische en gevaarlijke tijd in de Amerikaanse geschiedenis.<br />Maar zoals we allemaal weten, als voorbode van de dingen die komen gaan voor mensen als Kelly Clarkson, wilden The Monkees niet beschouwd worden als gefabriceerde marionetten van hun platenmaatschappij. Ondanks hun gemiddelde talent wilden ze hun eigen liedjes schrijven, hun eigen albums maken en de touwtjes in handen hebben als het op tournees aankwam. Helaas liep dat uit op een ramp, vooral toen Peter Tork's 'The Monkees' uit de mottenballen werd gehaald. De keuze van Jimi Hendrix als openingsnummer werd afgewezen omdat hij de show stal en er in zijn muziek zware seksuele suggesties doorklonken die niet bij de inhoud van The Monkees pasten.<br />Maar de laatste nagel aan de doodskist van de Monkees (tot 1986) was de beruchte film Head. Head werd geschreven door Bob Rafelson en Jack Nicholson terwijl ze naar verluidt high waren van de Mary-Jane. De film kreeg slechte recensies en bracht maar 416.000 dollar op. Tegenwoordig is de film een cultklassieker, zijn tijd vooruit, en hij brengt een boodschap over van wat de jongeren in 1968 bezighield, de Summer of Anger.<br />Head heeft eigenlijk geen plot. Het komt erop neer dat een op de vier hoofdpersonen van The Monkees zonder enige reden van scène naar scène slingert. Ze gaan van eten in een restaurant, naar kijken hoe Davy Jones door Sonny Liston in elkaar wordt geslagen, naar een western, naar in een vacu<0xC3><0xBC>m worden gezogen, naar optreden bij een concert enzovoort. De film geeft in wezen een indirecte kijk op wat er mis was met de Amerikaanse samenleving. The Monkees sneuvelen tegen het commercialisme, de oorlog in Vietnam, het Amerikaanse beleid, censuur, de gevestigde orde en hebzucht. Je moet tussen de regels door lezen om te zien wat de doelwitten van de spot waren. De scène waarin ze met 16 tegen 4 in de westerse scène staan, zou een symbool van hen kunnen zijn tegen de sessiemuzikanten, songwriters, platenproducenten en wat al niet meer die hun carrières in handen hadden en op hen schoten met het kanon waarmee ze 'Verdwijn!' zeggen.<br />De film is werkelijk een psychedelische trip om te aanschouwen. De opzichtige tie-dye-kleuren, het hypnotiserende concert, de buikdansscènes en de drugachtige beelden zijn overal. Het acteerwerk is eigenlijk heel goed, maar dat is alles.' De film is net zo bevooroordeeld als ik de T.V.-show van de Monkees vind. Een kleine soundtrack met 'The Porpoise Song' en drie songs die door de Monkees zelf zijn geschreven.<br />De film heeft zowaar af en toe een paar hilarische scènes, hoewel dat misschien niet zo had mogen zijn. Mickey Dolenz die een Coke Machine in elkaar slaat die hem geen frisdrank heeft gegeven, of zijn heftige vuistslagen in de boksscène (ik bedoel, hij was een pezige kerel die waarschijnlijk niet meer woog dan 135 kilo) maakten me aan het lachen.<br />Al met al is deze film een absolute must-see voor elke Monkees-fan. Ik denk dat een heleboel mensen deze film inderdaad 'over hun hoofd' zullen vinden, maar degenen die geobsedeerd zijn door de 60's' Destijds zullen de mensen en de maatschappij het een fantastische tijdcapsule vinden.