Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Alsof realityshows als 'American Idol' nog niet genoeg waren, waarin rechters als Simon Cowell vlijmscherpe steken uitdelen aan deelnemers die hun stempel op de muziekwereld proberen te drukken <0xE2><0x80><0x93> steken die zelfs de meest uitmuntende zangers tot tranen toe hebben bewogen na wat als een'slechte prestatie' werd beschouwd, nu 'America's Next Top Model' al drie jaar lang de tietenbuis binnendringt met zijn eigen versie van 'zoeken naar het volgende grote ding' in een wereld die waarde hecht aan oppervlakkigheid, concepten van schoonheid en lichaamsdysmorfie.<br />Een concept dat is bedacht door Tyra Banks, die ook rechter is in de show. Het verzamelt zo'n vijftien deelnemers uit alle lagen van de bevolking en laat ze zich onderwerpen aan ontelbare 'taken'. waarin ze hun 'talent' voor de camera moeten bewijzen en zich niet alleen moeten onderwerpen aan de nu overleden Janice Dickinson ('het eerste supermodel van Amerika') maar ook aan de al even kattige Jay Manuel en Nore Marin, die zich op een gegeven moment op een meisje kunnen richten dat niet goed presteert en haar dan vrolijk aan flarden scheuren alsof het slechte koffie is. Net als in veel andere op de werkelijkheid gebaseerde programma's wordt elke week een deelnemer afgekeurd en moet ze haar koffers pakken en onmiddellijk vertrekken (iets waar ze bij elke aflevering door Tyra aan worden herinnerd). Natuurlijk is er de venijnige spanning tussen een aantal van de meer type A-vrouwen, de vrouwelijke verbondenheid, tranen, dramatische muziekuitbarstingen in sleutelmomenten en een paar werkelijk adembenemende beelden die de vroeger zo gewone, knappe meisjes veranderen in onbereikbare godinnen.<br />Ik moet toegeven dat de show me een schuldig genoegen doet. Misschien komt het door mijn geestestoestand, maar ik vroeg me steeds af waar het vomitorium was in de gevallen waarin de al magere meisjes moesten kotsen om de look te krijgen die de rechters en fotografen en veel wispelturige ontwerpers op dat moment juist vonden. Maar ondanks mijn vorige alinea heb ik me erdoor aangetrokken gevoeld, mogelijk omdat ik...' Ik heb altijd belangstelling gehad voor de modewereld en ik heb het altijd prachtig gevonden om te zien hoe verbluffend mooi vrouwen worden door make-up en perfecte belichting. Maar ik vraag me af waar ze heen willen met die steeds moeilijker wordende fotosessies. Het is alsof ze concurreren met 'Fear Factor'. Foto's die eruitzien als herhalingen van vechtscènes in _Crowning Tiger_ en _Verborgen Draak_, foto's waarop de modellen onder water of in bijna onmogelijke situaties moeten poseren. Wat is het volgende: poseren terwijl je aan een spoorbaan bent vastgebonden terwijl een aanstormende Amtrak-trein met honderd kilometer per uur op hen af dendert? Of een fotosessie waarbij ze onder water zijn, geketend, en proberen zich in recordtijd te bevrijden terwijl ze er tegelijkertijd adembenemend uitzien in chiffon, en nooit, maar dan ook nooit, vergeten hun parelwitte tanden te laten zien aan de camera? Wat dacht je van een 'Pit and the Pendulum'-versie van een fotosessie?<br />In de eerste plaats moet de show een paar punten krijgen, en dat is in zekere zin te vergelijken met 'American Idol'. Hiermee wil ik waarschijnlijk de hardheid van beide shows en de agressieve jury's rechtvaardigen <0xE2><0x80><0x93> en in wezen in tegenspraak zijn met mijn eerste alinea. 'America's Next Top Model' is een show die uitloopt, net als 'American Idol' '... en daarin krijgen de meisjes het soort testbehandeling dat ze in de echte wereld zullen krijgen, waar toekomstige ontwerpers en fotografen, zo monsterlijk wispelturig als ze kunnen zijn, hen bij het minste of geringste in mootjes hakken als ze zichzelf niet kunnen verkopen zoals van hen wordt verwacht, en waar de een wordt gevraagd te vertrekken, zal een ander haar vervangen met de noodzakelijke vereisten. Wat het een wonder maakt dat een meisje in zo'n moeilijke media zou willen komen, maar daar zijn dromen van gemaakt.<br />' Het vertrek van Janice Dickinson is een grote teleurstelling voor me geweest; tijdens haar loop was ze een behoorlijk lastige barometer voor de manier waarop de meisjes moesten lopen, praten, zich uiten, en zich uiteindelijk presenteerden als een wandelend, levend product dat verkoopt. Ik vraag me af hoe het verder zal gaan met de kille toevoeging van Twiggy <0xE2><0x80><0x93> Twiggy kan het overdreven temperament van Dickinson gewoon niet vervangen. Dus nu Janice er niet meer is, heeft de show iets van zijn scherpte verloren en misschien zelfs het begin van zijn langzame ondergang ingeluid, maar intussen is het nog steeds een boeiend genoegen om op doordeweekse avonden naar het geestdodende vermaak te kijken, al is het alleen maar om de schitterende beelden. Als het al een show is, dan is het de show die Adrienne Curry in de schijnwerpers zette. Curry heeft naam gemaakt dankzij feiten die niet zozeer te maken hebben met haar werk als model als wel met haar theatrale liefdesrelatie met Christopher Knight, een voormalig kindacteur in hun eigen realitysoap.