Wat is het sentiment van de recensie?

De doolhofachtige roman A Way Through the Wood van Nigel Balchin is bewerkt door Julian Fellowes, die ook de regie heeft van dit 'vreselijk Britse' spannende stuk. De film is gebaseerd op de rolverdeling van de verschillende goedaardige/kwaadaardige personages en de regisseurskeuzes van Fellowes zijn hier voortreffelijk. Het verhaal heeft een rechte lijn die gemakkelijk te volgen is, maar de schoonheid van de film is de metamorfose van elke speler als een enkel incident een mijnenveld van rampen doet ontbranden. <br /><br />James Manning (Tom Wilkinson) is een succesvolle, door zaken geobsedeerde advocaat in Londen, getrouwd met Anne (Emily Watson) die meer nodig heeft in haar leven: het echtpaar, dat geen kinderen heeft, woont op het platteland op een prachtig landgoed, geholpen door hun'schoonmaakster' Maggie (Linda Bassett). Ze gaan naar feestjes en maken kennis met, onder anderen, William Bule (Rupert Everett), de lijdzaam luie rijke buurman. Anne besluit dat ze hun buren moeten vermaken, en tegen de protesten van de norse James gaat Anne verder met de voorbereidingen: James regelt het zo dat hij 'niet aanwezig hoeft te zijn in verband met zaken'. Op de avond van het feest is er een ongeluk waarbij Maggies man per ongeluk wordt gedood door iemand in een Range Rover (dat heeft ze gezien). Als James thuiskomt, ziet hij een kras op Williams Range Rover en verdenkt William ervan dat hij de dader is. Anne ontmoedigt James om met de informatie naar de politie te gaan <0xE2><0x80><0x93> 'wat kan het voor nut hebben om Bills leven te ruïneren als lid van de beau monde en vader en zoon van een belangrijk telg?' Uit deze eerste 'lieg' verspreidt het virus zich: James confronteert Bill die hem ervan overtuigt dat hij niet naar de politie moet gaan, Anne bekent dat zij degene was die Bills auto bestuurde. Anne en James zijn het erover eens dat het beter is als ze hun grote leugen voor zich houden. Uiteindelijk bezwijkt Anne voor het schuldgevoel dat ze haar geliefde Maggie niet heeft verteld dat zij degene is die verantwoordelijk is, en Maggie, die zich schuldig heeft gemaakt aan een eerdere diefstal en het leven heeft gered doordat Anne haar toch in dienst nam, is de agent die het verhaal tot een verrassende conclusie brengt. De grootste impact van deze intrige is de manier waarop de op zichzelf staande tragedie ieder van de betrokken personages raakt. Elk van hen verandert op een dramatische manier. Tome Wilkinson geeft de beste voorstelling van een carrière vol briljante optredens: hij is in staat meer te zeggen met zijn houding en gezichtsuitdrukkingen dan welke acteur ook die vandaag voor het publiek staat. En de begaafde Emily Watson voegt nog een mooie rol aan haar repertoire toe, net als de verrassend gladde Rupert Everett, die ons, ondanks het feit dat hij ook een rijke Britse 'gentleman' is, een man geeft die zowel geesteloos als in wezen behoeftig is. En de altijd even keurige Linda Bassett speelt een kleine rol en weet die zo te verdraaien dat haar personage stilletjes centraal komt te staan in het chaotische web van leugens.<br /><br />De cinematografie van Tony Pierce-Roberts en de muziek van Stanislas Syrewicz dragen onmetelijk veel bij aan de vele invalshoeken waar het verhaal op stuit. Dit is een ensemble dat op zijn best is, wat altijd betekent dat de regisseur (Julian Fellowes) het stuk goed in zijn greep heeft. De wisselwerking tussen deze voortreffelijke mensen zorgt ervoor dat het louche verhaal heel goed werkt.