Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ten slotte heb ik de derde film in Mehta's trilogie gezien: 'Water'. Om te beginnen zou ik zeggen dat 'Water' het onbetwistbare meesterwerk was, op alle niveaus. Daarna komt 'Vuur', met de Aarde er vlak achteraan in volgorde van kwaliteit. Vuur: er gebeurt zoveel in deze film dat ik er nog een paar keer naar moet kijken om het allemaal in me op te nemen. Het schrijven is voortreffelijk, het script zorgt voor wrijving die het hele proces van 'hitte' van begin tot eind in gang zet, als het werkelijk uitmondt in een brand, waarbij de conflicten uitmonden in een totale breuk van relaties.<br />Mehta is een dappere vrouw: ze ziet met een helder oog veel dat gelauwerd, vals en onderdrukkend is aan de grote maatschappij waar ze vandaan komt. India verandert tegenwoordig snel, maar dat is voor een groot deel economische verandering. Dat ze zo fel tegen het maken van 'Water' was nadat het script was vrijgegeven, bewijst dat er nog steeds veel taboe-onderwerpen zijn die de Indiase mensen nog veel minder kunnen accepteren, niet kunnen bestuderen of bespreken. Erger nog, als iemand als Mehta de moed heeft om een spiegel voor deze kwesties op te houden, wordt ze met de dood bedreigd. Dus hoe India zichzelf ook beschouwt als een pluralistische, tolerante samenleving, de feiten zijn niet altijd zo. was niet meer dan een historische weergave van de slachting van de burgeroorlog na de onafhankelijkheid van India, wijzen Vuur en Water op persoonlijke, sociale en religieuze kwesties, die, zoals ik al zei, zo sterk worden beschouwd (in negatieve zin) dat een openlijke artistieke dialoog nog vele jaren op zich zal laten wachten. Terwijl ik dit 'Water' schrijf, zal het later dit jaar in India worden vertoond. Ik zal het pas geloven als ik het zie.<br />Vuur staat tegenover een gelijksoortig seksueel en emotioneel raadsel dat ik zag in 'Een prijs boven robijnen'. Mehta is duidelijk niet tevreden met de strikte religieuze opvattingen die weduwen in ellende houden (Water) of vrouwen tot slavin van liefdeloze huwelijken (Vuur) maken. Ik ben geen expert op het gebied van de seculiere of hindoeïstische wetten met betrekking tot echtscheiding. De film lijkt te impliceren dat het stigma (van echtscheiding) bijna net zo erg is als het trieste huwelijk. Hoe dan ook, Mehta is niet tevreden met de strikte religieuze opvattingen die weduwen in ellende houden (Water) of vrouwen tot slavin maken van liefdeloze huwelijken (Vuur). Mehta's film is een zeer ontroerende, krachtige poging tot een seksuele dialoog die moderne Indiase relaties in stand houdt. Dat alle drie deze films in India als een ongerechtvaardigde aanval op hun cultuur worden gezien, klinkt mij in de oren als de voorspelbare schreeuw van een repressieve geesteshouding. Mehta dwingt de mensen om naar de kwesties te kijken, hoeveel kritiek er ook op wordt geuit. Ik bewonder haar werk en kan haar films niet genoeg aanbevelen. Ze zijn fantastisch, verontrustend, provocerend en taboedoorbrekend.