Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In het koude, griezelige begin van de jaren negentig werd er een programma uitgezonden dat 'Familiezaken' heette en meteen een klassieker werd. De truc was om een handleiding te kopen over standaardsituaties en hun oplossingen en er een paar pogingen tot sarcastische opmerkingen in te stoppen en dan had je een heerlijk programma over stelen-is-verkeerd, ouders-zijn-juist. Dus dat werkte prima, dus Bickley-Warren had een nieuw ambitieus plan: weer precies hetzelfde programma maken.<br />Maar dit is het verschil: 'Familiezaken' had Urkel. 'Stap voor stap' heeft de vent van die 'Kickboxer'-sequels die niemand heeft gezien. Hij zegt dingen als 'dudette' en 'de Deense meister', en op de een of andere manier mag het publiek hem nog steeds niet haten. Ik bedoel maar, 'dudette'? Hoe krijg je dat zelfs maar over je lippen? De rest van de mensen bestond voornamelijk uit witte versies van de hele Winslow-bunch, gecombineerd met een paar meer een- of nuldimensionale personages, zoals de dombo (J.T. Nou ja, Eddie), het slimme meisje (Laura) en een mooi meisje dat haar dagen doorbrengt met er mooi (in theorie) uit te zien. De karakterontwikkeling was gewoonweg verschrikkelijk in deze show. Grover en het Cookie Monster hebben meer diepgang dan de familie Lambert. Iedereen melkte hun stereotypen gewoon uit voor wat ze waard waren. Ze waren niet veel waard.<br />Aangedreven door een enorme lach-en-vreugdeband die van iets grappigs was gestolen, werd deze show ruim zeven jaar uitgezonden, wat vernederend was voor de concurrentie. Ik moet wel opmerken dat dit de tijd is waarin gezinsseries zo'n beetje de grote hits waren, iedereen negeerde hun waardeloosheid omdat, nou ja, het was de jaren negentig, nog zo'n waardeloos programma kon geen kwaad.