Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is beslist een goede film, prachtig gefotografeerd en met een boeiende verhaallijn. Toch zou men de film en Mizoguchi moeten bekritiseren, want hij is niet zonder gebreken en zwakheden. Mizoguchi gaf echt om vrouwen en wilde uitspraken doen over het gebrek aan medeleven en de totale wreedheid van de mens, en toch loopt hij soms op de zaken vooruit in zijn pogingen om deze uitspraken te doen door de verkeerde middelen te gebruiken. Dat is zeker het geval bij 'de Gekruisigde Minnaars', 'Prinses Yang Kwei Fei' en 'Zankiku monogatari'. Hij schetst het scenario in het feodale Japan, zodat de kijker aan het eind de gedeeltelijk juiste uitroep hoort: 'Jongen, wat is feodale kul, ik ben blij dat het voorbij is...' En het is waar dat sommige van de scenario's die tegenwoordig in zo'n zwakkere versie van Mizoguchi's films voorkomen, literair onmogelijk zouden zijn. Ook zijn vrouwenfiguren worden soms archetypen van onrealistische zelfopoffering, wat het scenario ook minder aantrekkelijk maakt. Met de woorden dat 'Gekruisigde Minnaars' een goede film is, met weinig relatieve zwakheden, hoewel het soms kille, cynische proza van Ueda, de scenarist, bijdraagt aan de kwaliteit van de film. Ik geef nog steeds de voorkeur aan Mizoguchi's'realistische, contemplatieve' films uit 1936: 'Osaka Elegy' en 'Zusters van het Gion' en zijn latere meesterwerken, waarin hij meer terughoudendheid en subtiliteit aan de dag legde: 'Ugetsu', 'Sansho Dayu' en 'Het leven van Oharu'.