Is deze recensie positief of negatief?

Een van de grote dingen van _The Best Years of Our Lives_ is dat de onderwerpen waarover wordt gesproken nog net zo reëel zijn als op de V-E- of V-J-dag van 1945, ook al dateert het boek uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog. Het probleem om terugkerende oorlogsveteranen te assimileren is zo oud als de geschreven geschiedenis van onze planeet.<br />En hoewel we niet vaak van de geschiedenis leren, kunnen we dankbaar zijn dat de Verenigde Staten voor één keer hebben geleerd van wat er na de vorige wereldoorlog met de veteranen is gebeurd. De GI Bill of Rights wordt terloops genoemd in _The Best Years of Our Lives_, misschien wel het grootste stuk sociale wetgeving uit de vorige eeuw. Zoveel veteranen hebben er gebruik van gemaakt, net als de veteranen als Fredric March, Dana Andrews en Harold Russell, die je hier ziet.<br />Alle drie die acteurs spelen archetypische veteranen, figuren met wie elke inwoner van de Verenigde Staten zich kan identificeren. Ze ontmoeten elkaar allemaal in een legertransportvliegtuig dat naar de woonplaats van hen allen vliegt, Boone City, Iowa.<br /> Oorlog is een grote vermindering van klasse en distinctie. Bankmedewerker March, zuipschuit Andrews en football-ster Russell zouden elkaar waarschijnlijk nooit in het echt ontmoeten, zelfs niet in een klein stadje als Boone City. Maar ze ontmoeten elkaar wel en de oorlog smeedt onverwoestbare banden die nooit verbroken kunnen worden.<br /> March is de oudste, een man met twee kinderen en Hollywoods perfecte vrouw Myrna Loy. Hij neemt zijn intrek in het eerste en het beste huis. Hij heeft een paar fantastische scènes, waarin hij bij zijn terugkeer stomdronken wordt en later met een beetje drank in zijn lijf de bankmedewerkers tijdens een banket in niet mis te verstane bewoordingen op de hoogte brengt.<br />Ik hou ook van zijn scène waarin een andere terugkerende veteraan, een deelpachter, een banklening wil voor zijn eigen stuk land. Kijk naar Marchs gezicht terwijl hij luistert naar de manier waarop de man om geld bedelt. Je kunt voelen dat hij de ziel van de man kan lezen. Dat heeft hem zijn op één na beste Oscar voor de beste acteur in deze film opgeleverd.<br />Harold Russell was een echte veteraan die tijdens zijn diensttijd in de Stille Oceaan allebei zijn handen kwijtraakte. Hij kreeg een speciale onderscheiding voor zijn optreden. Daarom was het waarschijnlijk niet eerlijk om hem te nomineren in de categorie ondersteunende acteur, die hij ook won. Zijn optreden, vooral zijn scènes met Cathy O'Donnell als zijn liefje dat met of zonder zijn handen van hem houdt, gaan alles te boven wat je als acteren zou kunnen omschrijven.<br />Dana Andrews is de enige van de drie officieren, een bommenrichter bij de luchtmacht. Van de groep had hij misschien beter thuis kunnen blijven. Hij heeft ook de armste achtergrond van de groep en hij was een officier en een heer in dat uniform. Dat uniform en die maandelijkse toelages waren voor Virginia Mayo voldoende reden om met hem te trouwen. Het probleem is dat hij in haar ogen als burger aanzienlijk minder is.<br />Terwijl Mayo met Steve Cochran aan het rotzooien is, heeft Andrews het grote geluk dat Marchs dochter Teresa Wright belangstelling voor hem toont. Zij vormen het hoofdverhaal van de film, Andrews' aanpassing aan het burgerleven en zijn aanpassing aan het feit dat hij met de verkeerde vrouw is getrouwd. Niet alle problemen van de veteraan zijn met de GI Bill opgelost. <br />Myrna Loy krijgt weinig erkenning voor The Best Years of Our Lives. Ik vermoed dat dat komt doordat haar rol als echtgenote te veel leek op de stereotiepe echtgenoterollen die ze bij MGM op haar naam had staan. Maar als echtgenote van March en moeder van Wright is ze echt de lijm die dat gezin bij elkaar houdt.<br />The Best Years of Our Lives won de prijs voor de beste film voor Sam Goldwyn, de beste regisseur voor William Wyler en nog een paar andere prijzen, naast de twee Oscars die de film kreeg. Het was een kritisch en populair succes, misschien wel de beste film die Sam Goldwyn ooit heeft gemaakt. Het blijft tot op de dag van vandaag een vertederende en duurzame klassieker en dat zal het nog eeuwen blijven. De film is bijna drie uur lang, maar nooit zal je belangstelling verflauwen.<br />De beste eerbetuiging die deze film heeft gekregen, kwam van Frank Capra, die dat jaar zelf een film had gemaakt voor de Oscaruitreiking. In zijn memoires zei hij dat hij teleurgesteld was dat hij dat jaar niet was genomineerd, maar dat zijn vriend en collega William Wyler zo'n meesterwerk had gemaakt dat hij er elke prijs voor had verdiend die hij kon krijgen.<br />Tussen haakjes, de film waar Capra zijn hoop op had gevestigd, was It's A Wonderful Life. De Beat Years of Our Lives kan geen betere lof krijgen dan die.