Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Lang geleden, in het begin van de jaren tachtig, kwam een late-avond-tv-show 'Fridays' naar ABC, in een poging de aandacht van NBC's slecht scorende 'Saturday Night Live' af te leiden. Dat lukte niet, maar het bracht wel een aantal weerzinwekkende sketches en halfgetalenteerde 'komedianten' naar de wereld. Zoals Mark Blankenfield, bijvoorbeeld.<br />Wat ons, via een omweg, bij 'Jekyll en Hyde... Together Again' brengt. Wat op zich al weerzinwekkend is.<br />Blankenfield is ongeveer net zo subtiel als een kerkbank vol huppelende kussens die na de communie uitgaan. En ook ongeveer net zo smaakvol. Dit is gewoon zijn gedrogeerde, drogistachtige personage dat hij speelde in de rampzalige 'Fridays'-show die zich tot in de puntjes uitstrekt. Ik mag hem daar niet, waarom lees je deze recensie?<br />Als er meer dan één of twee schrijvers voor nodig zijn om een film te schrijven, is dat een slecht teken. En als het dan ook nog eens uitdraait op stompzinnige grappen waardoor je van elk improvisatietoneel op het westelijk halfrond zou worden gesmeten en je grappen worden vervangen door grofheden, kan het alleen nog maar erger worden.<br />Een komische vertolking van een verhaal van Robert Louis Stevenson? Ongeveer net zo'n goed idee als een comedy maken van Poe's 'Val van het Huis Usher'.<br />Afgezien van een paar (ZEER ZEKERE) grappen die een lichte grijns op je gezicht toveren, is deze hele film een oefening in verspilling <0xE2><0x80><0x93> verspilling van acteurs, verspilling van film, verspilling van kansen. Geen wonder dat de oorspronkelijke auteur Stevenson zich in zijn graf omdraaide. Wat konden ze zich nog meer wensen?<br />Geen sterren. Zelfs niet voor Armstrong, die beter had moeten weten.<br />'Hyde' uit deze.