Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Chokher Bali draaide op 15 april 2005 op het DC Filmfest in Washington. De regisseur, Rituparno Ghosh, was er om een korte inleiding te geven en vragen te beantwoorden.<br />Zoals altijd vond ik dat Aishwarya het fantastisch deed. Ik kan begrijpen dat mensen vinden dat ze agressiever of kribbiger had moeten zijn, maar was dat in 1904 wel realistisch? Misschien wel, maar realistisch weet ik niet. Ik denk dat haar interpretatie juist was, hoewel er zeker andere manieren waren om het te doen.<br />Ik gebruik het woord niet graag, maar dit was de meest 'ontoegankelijke' indiaanse film die ik tot nu toe heb gezien. Ik weet vrij veel van de indiaanse geschiedenis, hindoeïstische religies en zo. Maar de details gingen mijn bevattingsvermogen ver te boven. Je zou de film duidelijk veel beter begrijpen als je vertrouwd was met het hindoeïsme en de gebruiken ervan, omdat die al in 1904 bestonden. Er ontgingen me een heleboel dingen <0xE2><0x80><0x93> waaronder het feit dat de schoonmoeder Binodini in huis wilde hebben als tegenwicht tegen haar schoondochter Ashalata.<br />Ghosh had verschillende dingen te zeggen die de film voor mij veel beter verklaarden. Ten eerste was de oorspronkelijke Bengaalse versie 20 minuten langer. Dus wat was er weggelaten? Blijkbaar drie hoofdzaken: een beginscène waarin Binodini (Aishwarya) E. Bengal voor Calcutta verlaat. Volgens de regisseur spreken verschillende personages W. Bengaals tegen elkaar. E. Bengali <0xE2><0x80><0x93> later wat politieke commentaren. Natuurlijk gaat dit allemaal verloren in de Hindi-versie, en zeker voor een niet-Indiër als ik, het zou er toch niet toe hebben gedaan <0xE2><0x80><0x93> maar een opzetje van de Bengaalse situatie zou dat zeker wel hebben gedaan. Vervolgens was er een fragment waarin Binodini een gedicht schreef <0xE2><0x80><0x93> een teken van haar onafhankelijkheid, enzovoort. Ten slotte nog wat meer over de sieraden. Dus hoewel sommige mensen vinden dat het te lang was, denk ik dat de oorspronkelijke, langere versie duidelijker zou zijn geweest.<br />Het haar van de vrouwen was kennelijk ook een teken (weer Hindi) <0xE2><0x80><0x93> de schoonmoeder had kort haar (kort haar voor hindoeweduwen), haar zuster <0xE2><0x80><0x93> ook weduwe <0xE2><0x80><0x93> had langer haar (moderner!) Binodini/Aishwarya had natuurlijk extreem lang haar tot op haar middel (afwijzing van de status van weduwnaar).<br />Het einde bracht me echt van mijn stuk <0xE2><0x80><0x93> is Binodini, die nooit een politieke gedachte heeft gehad, nu opeens een politiek manifest aan het schrijven? Whoa! Ghosh legde uit dat hij in Locarno was, op een filmfestival, toen de ondertitels klaar waren. De ondertitels gebruiken het woord 'land' in Binodini's brief. Gosh zei dat een toepasselijker woord (ik ben het exacte woord kwijt) iets als 'zelf' of 'onafhankelijkheid' zou zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> ze had het over haar eigen bevrijding en 'zichzelf vinden', niet over Bengalen, India en de Britten. Dus waarom verdwijnt Binodini gewoon de dag nadat ze Behari weer heeft gevonden? Kennelijk omdat ze tijdens haar verblijf op de Ganges beseft dat ze dat niet doet. Ze heeft een man nodig <0xE2><0x80><0x93> welke man dan ook <0xE2><0x80><0x93> om haar te definiëren/vervolmaken. Ze kan gewoon zichzelf zijn. Dus ze wijst Behari af, op wie ze zich een paar maanden (?) eerder heeft gestort, en gaat gewoon weg. Natuurlijk weet ik niet zeker hoe ze haar volgende maaltijd koopt, maar dat is een andere vraag.<br />De rode sjaal (weer van Ghosh) die ze koopt, vertegenwoordigt zowel'revolutionair' als 'hartstochtelijk'. Ik weet niet 100 procent zeker waarom ze de stervende vrouw de sjaal omhangt, maar misschien wijst ze hartstocht/revolutionair af? De verrekijker, die Binodini de hele film door gebruikt (om naar Mahendra en Ashalata te kijken, de boot op de Ganges, enz.). Ze is een voyeur die een leven ziet waarnaar ze verlangt maar dat ze niet kan hebben. Aan het eind (ik heb dit gemist!) Ze legt de verrekijker bij de brief op tafel om te laten zien dat ze hem niet meer nodig heeft - ze gaat haar eigen leven leiden.<br />Ten slotte het citaat van Tagore aan het begin, waarin hij zich verontschuldigt voor het einde... Het schijnt dat Tagore dit als een serie had geschreven om zijn lezers te verleiden tot het lezen van sexy weduwe-verhalen. Maar aan het eind liet hij zich door zijn conservatisme meeslepen en liet hij Binodini aan de voeten van Mahendra en Behari knielen en hem om vergiffenis smeken. Een van zijn studenten (?) schreef Tagore een brief waarin hij hem onder handen nam voor het feit dat hij zich had laten gaan... en Tagore antwoordde met zijn verontschuldiging voor het einde. In de film gaat Ghosh natuurlijk de andere kant op.