Wat is het sentiment van de recensie?

Diep water (2006)**<br />'Hij is onverschillig... Hij wacht tot je een foutje maakt.' Die woorden (geparafraseerd) vormen misschien wel de beste samenvatting van de aard van de oceaan die ik ooit heb horen mompelen. Zijn furie is grenzeloos, en niet in de laatste plaats zijn eenzaamheid. Die woorden komen uit de fascinerende en hartverscheurende documentaire Diep water. Het is het verhaal van Donald Crowhurst, een amateur-zeiler die meedeed aan de Sunday Times-race om de wereld in 1969. Als je zijn verhaal niet kent, kun je misschien beter ophouden met lezen. Lees deze of enige andere informatie over Crowhurst of de race niet. Zoek de film op en kijk ernaar. Na de eerste soloreis over de oceaan in 1967 begonnen avonturiers en waarnemers van avonturiers naar de volgende eenmalige reis uit te kijken. Deze keer moest de reis worden gemaakt zonder aan land te gaan of onderweg te stoppen. Crowhurst, die het zwaar had gehad, zag de race als een geweldige kans om zijn gezin weer op de been te krijgen. Als kind had hij financiële problemen gehad en hij wilde deel hebben aan een dergelijk leven. Dus ging hij op zoek naar sponsors, en al snel vond hij die in Stanley Best en Rodney Hallworth. De twee mannen waren de potentiële geldschieters en gaven Crowhurst een boot, op voorwaarde dat hij, als hij zich terugtrok uit de race, gedwongen zou zijn de onkosten te betalen. Zijn boot moest echter dringend worden gerepareerd en hij was bang dat hij niet op tijd klaar zou zijn voor het laatste vertrek. Zijn sponsors lieten hem echter weten dat hij uiteindelijk toch moest gaan, ze hadden het geld bij elkaar geschraapt en verwachtten het nog vaak terug.<br />De details van het verhaal zijn berucht: Crowhursts boot begon water te maken en hij kwam maar langzaam vooruit. Geconfronteerd met de beslissing om de Hoorn van Afrika te ronden (zekere dood in zo'n boot) of om terug te keren (financiële verwoesting en armoede), zocht hij naar een derde optie. Hij koos ervoor zich te verstoppen, alleen op zijn jacht, wachtend tot andere deelnemers Kaap Hoorn in Zuid-Amerika rondden. Van daaruit zou hij zich weer bij de race aansluiten. Hij gaf valse posities op en noteerde snelheden. Daarna verbrak hij alle communicatie uit angst dat zijn positie zou worden verraden. Hij moest ook nauwgezet valse logboeken maken voor elke dag van een reis die hij niet maakte. Uiteindelijk drukten de eenzaamheid, het schuldgevoel en het besef dat hij waarschijnlijk zou worden gepakt te zwaar op Crowhurst. In zijn laatste dagboeknotities lijkt de overpeinzingen van een Kurtz volkomen normaal. Slechts een paar weken van huis, keert hij zijn boot van huis af, en naar verluidt is hij kort daarna overboord gesprongen.<br />De odyssee van Crowhurst is fascinerend, en het einde is hartverscheurend, maar ook onvermijdelijk. Onze dromen veranderen zo vaak in angst, en de gevolgen van onze daden laten ons zo weinig keus voor een gelukkige afloop. Het is een verhaal over een afdaling in de waanzin, geplaagd door de oneindige afgrond van de wrede zeeën. De filmmakers doen hun uiterste best om dit verhaal te vertellen. Het verhaal begint langzaam en kan sommige kijkers afleiden, maar de beloningen van het verhaal zijn in de loop der tijd de moeite waard.<br />Er zijn ook vragen over enkele andere deelnemers, zoals de Fransman Bernard Moitessier, die waarschijnlijk de speedwedstrijd zou winnen, maar zich terugtrok en aan een tweede reis om de wereld begon. In de film speelt ook Robin Knox-Johnston, die de wedstrijd won. Hij schonk zijn prijzengeld aan de familie Crowhurst.<br />Het doet de Crowhurst-saga gewoon geen recht. De laatste momenten van Diepe Wateren zijn echt hartverscheurend, als hij de gedachten van zijn weduwnaarsfamilie hoort, en de bewondering en het begrip van zijn vrienden. Dit is een fascinerend verhaal, en daardoor komt de documentaire op zulke grote kanalen terecht.