Wat is het sentiment van de recensie?

Een paar jaar geleden zag ik SEA OF DUST als onderdeel van een NYC-vertoning. In die tijd vond ik de film leuk, dus ik was een beetje in de war door een paar wijzigingen die sindsdien waren aangebracht. Misschien komt het door mijn geheugen, maar er leken stukken uit de versie die op het Rhode Island Film Festival werd vertoond, te ontbreken. Ik weet eigenlijk niet aan welke versie ik de voorkeur geef, maar ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik iets heb gevonden om het allebei te waarderen.<br />Laat ik beginnen met iedereen te waarschuwen dat dit geen popcornfilm is. Hoewel hij is aangeprezen als een eerbetoon aan Hammer Films, zullen mensen die een krachtmeting verwachten tussen Van Helsing en Dracula diep teleurgesteld zijn. En hoewel _SEA OF DUST_ gevuld is met oogverblindend snoepgoed (het is echt gefilmd als een film uit de jaren zestig) en Ingrid Pitt, de ster van Hammer, in de hoofdrol speelt, lijkt het in geen enkel opzicht op de films van het bedrijf. Deze film is heel duister, heel verwarrend en (af en toe) heel grappig. Ik kan me niet herinneren dat de eerste versie zo geschift was als deze, maar dat is niet erg (vooral niet de confrontatie in het Zwarte Woud die als een Three Stooges-aflevering is afgedraaid). En sommige van de tirades van mevrouw Pitt zijn heel vermakelijk. Het is alsof iemand haar heeft opgehitst en haar heeft losgelaten.<br />'Het unieke van deze film is...' Maar het heeft wel te maken met de geleende details. Het zit'm in de ideeën. Als af en toe kijkende sci-fi-kijker heb ik het netwerk regelmatig onder de loep genomen voor de variaties van één noot op een thema (CGI-monster doodt en wordt dan vernietigd). SEA OF DUST zit zo vol ideeën dat je er na een tijdje over begint te struikelen.<br />Maar begrijp me niet verkeerd. Ik klaag niet. Integendeel, ik prijs deze jongens voor het feit dat ze zo'n ondernemende lowbudgetfilm hebben gemaakt en voor de moed om er zoveel concepten in te stoppen. Het wordt geen picknick voor mensen die er een hekel aan hebben om na te denken in de bioscoop (je weet wie je bent). Maar voor de rest van ons, diegenen onder ons die de formule van moderne horrorfilms beu zijn, de voorspelbaarheid, het gebrek aan respect voor het publiek, is dit misschien wel je kans.