Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was al geïnteresseerd in deze film sinds hij werd genoemd als de slechtste film aller tijden in een artikel over sciencefictionfilms uit de jaren vijftig in een Brits tijdschrift uit het begin van de jaren tachtig, onder de titel renthemovies. Toen de film vorig jaar op dvd verscheen, was ik geïnteresseerd geraakt in de rencult Camp Classics-doosset waarin hij was opgenomen (samen met koningin van de ruimte 1958 en de geniale behemot 1959). Maar nadat ik koningin op dvd-r had gekocht, had ik het idee laten varen. Maar gelukkig stuitte ik net op de film op DivX <0xE2><0x80><0x93> de afdruk was niet afkomstig van de dvd van Warners (die er naar verluidt een verrassend mooi uitziend beeldmateriaal op na houdt), maar van een modderige tv-afdruk... maar niet zo modderig dat de details verloren gaan (met andere woorden, het was alsof je de film in sepia zag in plaats van zwart-wit!). Hoe dan ook, om op de zaak terug te komen: ik moet toegeven dat ik in zekere zin teleurgesteld was dat de film niet het lachfestijn bleek te zijn waar ik al die tijd op had gerekend (Maltin noemt het lachwekkend en afschuwelijk); in werkelijkheid vond ik het heel onderhoudend en godzijdank kort, iets meer dan een uur. Er zijn nog een paar ontegenzeggelijk amusante stukjes, zoals wanneer de oude verpleegster begint te gillen bij het zien van de vrouw van 1 meter 50, en wanneer de hulpsheriff van de sheriff bijna over zijn baas en de butler van de vrouw van de sheriff heenrijdt in zijn enthousiasme om in zo'n ongebruikelijk geval van dienst te kunnen zijn. Evenmin vond ik de special effects tussen de grappigste von (Maltin weer) op de film, hoewel ze zeker g<0xC3><0xAA>nant slecht zijn!<br />O.K., dus het idee dat een buitenaards wezen (in de reusachtige menselijke gedaante, gekleed in holenman-vodden, en nog radioactief ook!) naar de Aarde komt in een grote bal (! Het personage van de overspelige echtgenoot is niet erg interessant, maar zijn twee vrouwen wel: de rijke, maar zeurende alcoholische echtgenote Allison Hayes en de ambitieuze, feeksachtige vriendin Yvette Vickers. Ook speelt Hayes een rol in het verhaal (hij wordt al genoemd), een paar agenten (een van hen is, zoals elders al is opgemerkt, een beminnelijke mafkees) en net zoveel artsen (een van hen heet dokter Cushingdean en een andere is een specialist die wordt ingeschakeld als Hayes na blootstelling aan straling groter begint te worden). Natuurlijk zou je de film kunnen zien als de omgekeerde vrouwelijke versie van THE INCREBLE SHRINKING MAN (1957), hoewel het niet eerlijk zou zijn om die twee films verder te vergelijken, aangezien de Jack Arnold/Richard Matheson-klassieker veel psychologisch/intellectueel van aard is; in feite lijkt het er niet op dat Hayes zich druk maakt om haar uiterlijk en er zelfs gebruik van maakt om haar man een lesje te leren! Maar de manier waarop ze tekeergaat, overdreven in de filmposters van het tijdperk blazer, is nogal eigenaardig (vooral als je bedenkt dat het alleen maar in de laatste tien minuten gebeurt); als je de schade niet ziet die haar enorme, maar hoogst onovertuigende hand aanricht (vooral als ze de pop optilt die haar man moet voorstellen! ), maar Hayes' dood via elektrocutie (wanneer ze tegen een elektriciteitskabel opbotst) is vakkundig uitgevoerd.<br />Ten slotte volgde de tv-versie uit 1993 met Daryl Hannah als de hoofdpersoon, die ik speciaal voor dit doel had gehuurd.