Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Academy Award-winnend acteur Sidney Poitier van 'Lilies of the Field' speelt opnieuw zijn rol als luitenant Virgil Tibbs uit het in 1967 met een Oscar bekroonde 'In the Heat of the Night' voor de vermoeide, ongeïnspireerde vervolgfilm van Gordon Douglas, 'They Call Me MISTER Tibbs', waarin niemand het equivalent van Rod Steiger heeft om dialogen mee te wisselen. Het is duidelijk dat Alan R. Trustman, de scenarist van 'Bullitt', en Robert D. Webb van 'Cape Fear' niet goed snik waren toen ze deze voorspelbare politieprocedure op papier zetten. De dialogen zijn saai en geen van de personages is interessant, zelfs de hoofdverdachte niet. In deze tamme detective gebeurt absoluut niets wat ook maar in de verste verte opwindend, spannend of verrassend is. Intussen is er veel veranderd sinds Virgil voor het laatst is gezien in 'Cape Fear'. 'In the Heat of the Night.' Hij werkte als rechercheur Moordzaken bij de politie van Philadelphia, Pennsylvania. In 'They Call Me Mister Tibbs' werkt onze held voor de politie van San Francisco. Bovendien heeft hij een vrouw, Valerie (Barbara McNair van 'Change of Habit') en een gezin, een jonge opstandige zoon, Andy (George Spell van 'The Naked Kiss') en een jongere, liefhebbende dochter, Ginger (Wanda Spell van 'Hickey and Boggs'). Tibbs rijdt in een lichtblauwe Mustang en zijn vrouw houdt het huis schoon en waakt over hun twee kinderen, omdat hij niet zoveel tijd met hen kan doorbrengen. Er zitten letterlijk geen verrassingen in dit oninteressante moordmysterie. Sterker nog, het beste aan 'They Call Me Mister Tibbs' Het is Quincy Jones' geweldige orkestrale soundtrack met een gedenkwaardig openingsthema, gedenkwaardiger dan deze onvergetelijke misdaadthriller verdiende.<br />Alles begint sensationeel genoeg met een worstelende prostituee, Joy Sturges (Linda Towne uit _The Adventurers_ ), die in de slaapkamer van haar appartement in de binnenstad door een onzichtbare aanvaller wordt doodgeknuppeld. Appartementsklusjesman Mealie Williamson (Juano Hernandez uit _Intruder in the Dust_ ) komt Joys appartement binnen en vindt haar dood op het tapijt, met een bebloed voorhoofd. Hij pakt het beeldje even op, zet het dan weer op de grond en meldt Joys dood aan de conciërge van het appartement, Rice Weedon (Anthony Zerbe uit _License to Kill_ ), en Weedon geeft Mealie en een handvol dollars en stuurt hem weg. Na afloop laat Weedon de politie van San Francisco anoniem weten dat de populaire minister Logan Sharpe (Martin Landau van 'Nevada Smith') Joy heeft doodgeslagen en het appartement van Joy heeft verlaten. Kapitein Marden (Jeff Corey van 'True Grit') wijst Tibbs aan om de zaak af te handelen; het lijkt erop dat Tibbs en Sharpe elkaar al achttien jaar kennen. Natuurlijk kan Tibbs' vrouw Valerie niet geloven dat de bekende, politiek actieve evangelist zo'n misdaad zou hebben gepleegd. Om de film context te geven, moet worden opgemerkt dat als Tibbs en de politie de plaats delict bestuderen, het woord'smen' valt, ongetwijfeld een controversiële term die in een film uit het begin van de jaren zeventig wordt gebruikt.<br />Tibbs stelt Weedon vragen over wie hij verdenkt als een drugsdealer of een pooier. Weedon legt uit dat hij geen gegevens over Joy Sturges heeft omdat ze het appartement onderhuurde van een ander makelaarskantoor. Tibbs brengt een bezoek aan het makelaarskantoor en makelaar Woody Garfield (Ed Anser van 'JFK') vlucht en rijdt weg, in feite een O.J. Simpson-imitatie tot hij na een lange maar tamme achtervolging zijn auto in de prak rijdt. Als Tibbs bewijst dat Woody Joy niet heeft vermoord, laat hij hem gaan, met zijn ontstemde vrouw Marge (Norma Crane van 'Penelope'), die bereid is een scheiding aan te vragen nadat bekend is geworden dat hij een hoer heeft betaald om in een appartement te mogen wonen.<br />Tibbs spoort klusjesman Mealie op en vrijwaart hem van de misdaad, en dan gaat hij achter Weedon aan. Gelukkig voor Tibbs vangt onze held de kwaadaardige Weedon midden in een drugstransactie op. Een van Weedons handlangers valt Tibbs aan, maar Tibbs laat hem even met rust voordat hij te voet achter Weedon aan gaat. Uiteindelijk weet hij Weedon in een ondergrondse parkeergarage te pakken te krijgen en schieten ze hem neer. Raad eens wie er wint?<br />De scènes in het huis van Tibbs zijn interessanter dan zijn onderzoek. Andy rent rond, slaat zijn zus en rookt in de tuin. Onze held wil dat hij zijn kamer opruimt. Als Andy weigert, geeft Tibbs hem drie klappen op zijn kaak. Deze scènes over het opvoeden van kinderen zouden vandaag de dag waarschijnlijk nooit meer zo worden aangepakt als in 1970. Aan het eind van de film zien we Tibbs, die met zijn vrouw en kinderen wegloopt, alsof hij het gezinsverhaal wil bevestigen. Er volgt een confrontatie tussen Valerie en Virgil over het welzijn van hun kinderen en hoe zijn lange werktijden hen hebben beïnvloed.<br />Regisseur Gordon Douglas regisseert competent. Verrassend genoeg spelen de filmmakers in een film die in 1970 werd uitgebracht nooit de rassenkaart. In één scène, als Tibbs een biljartzaaltje van een Afro-Amerikaan betreedt, zien we een gemengde groep mensen boos naar de held kijken als hij Mealie vindt en met hem vertrekt.<br />'They Call Me MISTER Tibbs' is een armzalig vervolg op 'In the Heat of the Night'. Let wel, Poitier levert weer een prachtige voorstelling met veel nuance, maar alles ziet er geprefabriceerd uit. Alle decors zien er namaak uit en er is niet veel fysiek geweld: een schietpartij op een ondergrondse parkeerplaats die niet lang duurt en een gevecht. Afgezien van Jones' epische jazzmuziek is de enige verrassing <0xE2><0x80><0x93> en die kun je niet echt een grote verrassing noemen <0xE2><0x80><0x93> meer een handige manier om het einde in te luiden. Donald Medfords 'The Organization' volgde op 'They Call Me MISTER Tibbs' als het tweede, meer actierijke vervolg.