Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gedisciplineerde, actuele politieke thriller, die recht doet aan het controversiële Amerikaanse uitleveringsbeleid, met weer zo'n ontstellende Orwell-uitdrukking (een bijkomstige schade?) voor de illegale ondervraging van zelfs de marteling van terroristische verdachten door de wet te overtreden. De onmenselijke ondervraging wordt geleid door de Egyptische politiechef, die zelf het doelwit is van een fundamentalistische zelfmoordaanslag, waardoor de twee hoofdlijnen van de film vervlochten raken. Beide werken heel goed, de bomaanslag beeldschoon en huiveringwekkend in zijn realisme, met de ontknoping in een stijlvolle Tarantino-achtige flashback en de martelscènes van een onschuldige man die tot in de bloederigste details onverschrokken worden geportretteerd. De film geeft een goed beeld van het gebruik van martelen als een geloofwaardige manier van inlichtingen verzamelen in de oorlog tegen terroristen en tegen de ongeregistreerde, anonieme bureaucratie (hier belichaamd door een passende, koelbloedige Meryl Streep als de CIA-baas die terloops opdracht geeft tot uitlevering) die onschuldige levens kan verwoesten. Kafka's verzinsels doen niet ter zake, je moet meer denken aan de recente moord op de onschuldige Braziliaan in Londen in 2005, toen het hoofd van de Londense politie nog steeds aan het werk was en niemand de moord op de arme man kon bewijzen. Het acteerwerk is uitstekend <0xE2><0x80><0x93> de twee sleutelrollen van de onschuldige man en de terroristische bomaanslag zijn realistisch en veelzeggend gespeeld door de onbekende acteurs Omar Metwally en Moa Khouas. Evenals Yigal Naor als de intimiderende hoofdcommissaris van politie en Zineb Ouhach als zijn idealistische, verliefde dochter, zijn ook zij geloofwaardig door hun optredens, waarbij hun gebrek aan vertrouwdheid (in elk geval voor mij) de geloofwaardigheid van hun personages vergroot. Van de grotere namen uit Hollywood groeit het aanzien van Gyllenhaal met de volgende films, waarin hij de aanvankelijk afstandelijke, maar later gekwelde man van de regering speelt, die uiteindelijk het juiste doet. Witherspoon speelt haar radeloze vrouw-rol voornamelijk in één rol, maar is niettemin geloofwaardig, terwijl David Fabrizio en Alan Arkin overtuigend zelfingenomen senatoren en hun lakeien spelen, die alleen maar zover gaan om je te helpen tot hun carrièrekansen in gevaar komen. Er zijn een paar zwakke punten in de plot; daar.' De kleine theatrale behoefte om de'sfeer' rond El-Ibrahimi's ontsnapping en Streps personage te creëren, is misschien te opvallend voor een boeman/vrouw. Het ergste is nog wel dat de vriendin van Gyllenhaal ter plekke is ingevoegd, alleen maar ter versiering en voor een korte, gratis liefdesscène. Maar al met al een fascinerende gedachte <0xE2><0x80><0x93> een prikkelende filmervaring.