Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze vroege film van de toekomstige bloedmeester Lucio Fulci is een heel goede aanvulling op degiallo-subgenre. De film speelt zich af op het Italiaanse platteland en gaat over een seriemoordenaar die opereert onder kinderen. Voeg aan de mix een keur aan personages toe die fans van degiallo kennen: een krankzinnige vrouw, een krantenverslaggever, een ineffectieve politiemacht, een sexy sirene, een priester, een stom meisje, een geestelijk gehandicapte eenling et cetera. Dit is een van de beste Italiaanse thrillers van het begin van de jaren zeventig.<br />Ongewoon voor een _giallo_, zijn de slachtoffers in dit geval jonge jongens, wat een verandering is ten opzichte van de meer typische vrouwen in een gevaarlijke positie. Het feit dat het de kinderen zijn die het doelwit zijn van de maniak, maakt het er alleen maar ongemakkelijker op. Fulci gaat hier een beetje te ver en hij gaat nog verder in een verrukkelijk buitenissige non-pv-scène waarin een jonge jongen de enigszins ongepaste aandacht krijgt van een sexy naakte jonge vrouw (Barbara Bouchet) aan wie hij een drankje moet afleveren. Ze laat zich openlijk zien en nodigt de jongen actief uit om naar haar te lonken; uiteindelijk vraagt ze hem of hij met haar naar bed wil. Hoewel ze duidelijk een spelletje met hem speelt, is het toch een heel ongewone scène. Ik moet toegeven dat er een paar onbedoeld grappige stukjes dialoog in zitten, maar het is heel mooi gefotografeerd en Barbara Bouchet straalt een hoog niveau van zelfverzekerde seksualiteit uit. Een uitmuntende scène. Zelfs als je je er een beetje verkeerd over voelt om ernaar te kijken! Het andere uitmuntende optreden is van Florinda Bolkan, die een krankzinnige vrouw speelt die ervan wordt beschuldigd de kinderen te hebben vermoord. Ze is er niet direct verantwoordelijk voor, maar het wordt aan de kijker overgelaten om te beslissen of haar zwarte magie de daaropvolgende moordpartij al dan niet in gang heeft gezet. Hoe dan ook, ze wordt opgejaagd door een lynchmenigte en met een kettingzaag bewerkt, terwijl uit een autoradio rockmuziek schalt. Deze scène is heel sterk en onaangenaam. De wreedheid ervan wijst op de weg die Fulci's carrière vervolgens zou bewandelen.<br />Ondanks de diepgewortelde impact van de bovengenoemde moord is het misschien een beetje verrassend dat de andere moorden of zonder bloedvergieten of buiten beeld zijn gepleegd. De enige andere sterfscène die vergelijkbaar is met de lynchpartij is de verdrinkingsdood van de moordenaar aan het eind van de film, hoewel deze scène een beetje dwaas is. De plot is ingewikkeld en wemelt van de afleidingsmanoeuvres, hoewel ik persoonlijk de identiteit van de moordenaar een beetje voorspelbaar vond. Deze zwakheid is minder problematisch bij de volgende bezichtigingen, maar zoals de meeste films is _Don't Torture A Duckling_ heel goed om nog eens te zien.<br />Technisch gezien is de film goed gemaakt met indrukwekkend camerawerk, solide acteerwerk en effectieve muziek van Riz Ortolani, met name een terugkerende, zonder begeleiding gezongen vrouwenstem die klinkt alsof hij van een verre heuvel komt. Het is duidelijk dat Fulci daarna meer gewelddadige horrorfilms heeft gemaakt, maar hier toont hij een talent voor iets meer ingetogen materiaal. Het is echter nog steeds wild spul en wordt ten zeerste aanbevolen voor fans vangiallo-cinema.