Wat is het sentiment van de recensie?

De oorspronkelijke _The Man Who Knew Too Much_ bracht Alfred Hitchcock voor het eerst buiten het Verenigd Koninkrijk in de schijnwerpers. Natuurlijk was een van de redenen voor die roem het feit dat de mensen zich erover verbaasden dat Hitchcock met zo'n karig budget, vergeleken met de overdadige Hollywoodproducten, zoveel op het witte doek wist te brengen. De oorspronkelijke film werd in een studio opgenomen.<br />Om de een of andere reden die hij uitkoos om deze van al zijn films te verfilmen, besloot Hitchcock, die nu een internationale reputatie had en een grote Hollywoodstudio achter zich had ( _Paramount_ ), te gaan kijken hoe _The Man Who Knew Too Much_ met een overdadig budget zou zijn. Dit is gefilmd op locatie in Marrakesh en Londen en heeft twee grote internationale namen als kassuccessen. Dit was James Stewarts derde van vier Hitchcock-films en zijn enige samenwerking met Doris Day en haar enige Hitchcock-film.<br />Ik vraag me af waarom Hitchcock nooit meer Doris heeft gebruikt. Op het eerste gezicht zou ze passen in het profiel van blonde hoofdrolspeelsters waar Hitchcock zo van hield. Misschien omdat haar gezonde uiterlijk niet strookte met de raffinement die Hitchcock ook in zijn blondines zocht.<br />Doris doet een van haar beste acteerprestaties ooit in The Man Who Knew Too Much. Haar mooiste scène is die waarin haar echtgenoot James Stewart haar een kalmeringsmiddel geeft voordat hij haar vertelt dat hun zoon is ontvoerd door een Engels echtpaar dat in Marokko vriendschap met hen heeft gesloten. Stewart en Day spelen elkaar prachtig in die scène. Maar vooral Doris, die vier verschillende emoties tegelijk ervaart.<br />Day en Stewart zijn met hun zoon Christopher Olsen op vakantie in Marokko en ze maken kennis met de Fransman Daniel Gelin en het voornoemde Engelse echtpaar, Bernard Miles en Brenda DaBanzie. Gelin wordt op een markt in Marrakesh in de rug gestoken en fluistert een paar laatste woorden tegen Stewart over een moord die in Albert Hall in Londen zal worden gepleegd. Hun kind wordt ontvoerd om ervoor te zorgen dat ze zwijgen.<br />De enige keer dat ik me kan herinneren dat een hit uit een Hitchcock-film kwam. Doris speelt in die film een bekende zangeres die van het toneel verdwijnt om vrouw en moeder te worden. Het nummer was _Que Sera Sera_ en ik herinner het me nog goed van toen ik 9 was. Je kon in 1956 nergens heen zonder het te horen, het kon dat jaar zelfs niet tippen aan de snel opkomende Elvis Presley. _Que Sera Sera_ won de Academy Award voor het beste liedje, na titels als _True Love_ uit _High Society_ en het titelnummer uit _Ronde de Wereld in 80 Days_. Het is Doris' lievelingsliedje voor de rest van haar leven, en dat is het nog steeds, voor het geval ze ooit terug wil komen.<br />In feite is het liedje heel mooi in de plot verwerkt, zoals Doris het zingt op een ambassadefeestje op de climax.<br />In plaats van het met spiegels te doen, filmde Hitchcock de moordscène in de echte Albert Hall, en zoals een andere recensent zei, is het gechoreografeerd. Je zult op dat moment op je stoel hangen.<br />Dit was een remake die de moeite waard was.