Wat is het sentiment van de recensie?

De regering is een melancholiek periodiek artikel, het meanderende verhaal van een joodse vrouw die na de dood van haar vader naar het Schotland van 1830 vertrekt, zich voordoend als een niet-jood, om werk te vinden om haar gezin in Londen te onderhouden.<br />Rosina <0xE2><0x80><0x93> of Mary, zoals ze zichzelf in een niet al te subtiel symbolisch artikel noemt <0xE2><0x80><0x93> is een stuurloos kind, een beau monde-vrouw die ervan droomt actrice te worden. Ze sluit een verbond met haar werkgever en lost per ongeluk een cruciaal probleem op bij zijn onderzoek naar fotografie. Duizelig van het succes beginnen ze een moeizame en ongemakkelijke verhouding, terwijl de oudste zoon van haar minnaar hopeloos (en onverklaarbaar) verliefd op haar wordt. En net als een kind begrijpt ze de gevolgen van haar daden niet <0xE2><0x80><0x93> uiteindelijk verraadt ze degenen die ze heeft bedrogen om een leven voor zichzelf op te bouwen.<br />Velen beweren dat dit een soort feministisch manifest is, maar daar ben ik het niet mee eens. Of het nu zo bedoeld is of niet, deze film komt alleen bij mij boven als ik hem beschouw als een waarschuwing. Uiteindelijk is Rosina's grootste teleurstelling de waarheid: dat ze heeft gelogen, dat ze een manier heeft gevonden om een man te helpen die ze zowel haar vader als haar minnaar wilde laten zijn, en dat ze uiteindelijk alleen maar heeft bijgedragen aan zijn ondergang. Als zodanig geeft het einde van de film me de indruk dat niets van wat ze deed, niemand die ze gebruikte, haar gelukkig maakte <0xE2><0x80><0x93> en dat is precies zoals het zou moeten zijn.<br />Had ik zo'n lange en trage film nodig om me deze les te leren? Helemaal niet. Integendeel, als ik niet de beschikking had gehad over uitstekende cinematografie, unieke opnamen en mijn hoop dat ze haar verdiende loon zou krijgen, zou ik er niet mee zijn doorgegaan tot het einde van de film.<br /><br />De fans van Minnie Driver zullen waarschijnlijk teleurgesteld zijn door haar onevenwichtige optreden, maar willen het misschien toch zien; ik betwijfel of de jonge vrouwelijke fans van Jonathan Rhys-Meyers wakker zullen kunnen blijven voor de beloning die ze verwachten, en ik kan dat niet.' Onwillekeurig denk ik dat er te weinig culturele details in zitten om interessant te zijn, zelfs voor fotografen. De 3 punten die ik de film toeken, zijn uitsluitend te danken aan de visuele stijl en het acteerwerk. Gezien hun andere werk neem ik aan dat de acteerprestaties van de acteurs erg teleurstellend zijn vanwege het slechte script en de slechte regie, maar uiteindelijk zijn ze niet bijzonder.