Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Eddie Murphy, die op een punt in zijn carrière was gekomen waarop hij de energie had om te doen wat hij wilde, nam de taak op zich om HARLEM HEGHTS te produceren, te regisseren, te schrijven en te regisseren, een duur ogende maar uiteindelijk lege gangstersaga over een groep zwarte nachtclubeigenaren/gangsters die in de jaren dertig een chique club runden, aangevoerd door een gehaaide filmster (Eddie Murphy) en zijn geadopteerde vader (Richard Pryor) en hun pogingen om te voorkomen dat ze onder de voet werden gelopen door blanke gangsters die denken dat ze een territorium overnemen waarvan ze, zo lijkt het, denken dat het rechtmatig van hen is, louter en alleen op grond van hun huidskleur. Dit was een idee dat er op papier waarschijnlijk geweldig uitzag, maar in de vertaling duidelijk niet. Dit was een ijdel stuk voor Eddie, en ik denk dat hij zich hier een beetje te veel uitslooft om de hele show te zijn. Toegegeven, het was een genoegen om Murphy en Pryor samen op het witte doek te zien, maar de rest van de grote ondersteunende cast, onder wie Arsenio Hall, Redd Foxx, Della Reese, Michael Lerner, Danny Aiello, Jasmine Guy, Thomas Mikal Ford, Stan Shaw en Eddies broer, heeft eigenlijk heel weinig te doen (hoewel ik moet toegeven dat Murphy's vechtscène met Della Reese hysterisch grappig is en waarschijnlijk de beste scène van de film). Murphy heeft duidelijk veel geld in deze film gestoken en een groot deel daarvan is ook op het witte doek te zien. De kunst en de regie zijn indrukwekkend en de adembenemende kostuums hadden een Oscar moeten winnen, maar dit was een grote misser voor Eddie, want hij probeerde beslist te veel hoeden te dragen.