Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Touch Of Death, uit 1988, is waarschijnlijk de meest frustrerende Fulci-film die ik tot nu toe heb gezien, en ik sluit me aan bij het koor van horrorfans dat zegt dat zijn films slechter worden naarmate je verder in zijn carrière komt. Gezien de plotbeschrijving verwachtte ik een beetje slechtgehumeurd vermaak met deze film, maar ondanks alle bizarre tierelantijnen voelt hij zelfs bij een looptijd van slechts 80 minuten saai aan en lijdt hij aan misselijkmakende sjofele productiewaarden en vakmanschap (of het gebrek daaraan). Een gokverslaafde weduwnaar drinkt en dineert met rijke (en vreemde) vrouwen die hij via eenzame harten ontmoet voordat hij ze op een gruwelijke manier om zeep helpt <0xE2><0x80><0x93> ze soms opeet of ze aan dieren voert <0xE2><0x80><0x93> en hun geld steelt om zijn schuldeisers op afstand te houden. Natuurlijk, het is onwaarschijnlijk dat één man de gastheer zou zijn voor zoveel verknipte pathologie in één keer (verslaafde, psychopaat, kannibaal), maar dit is Fulci!<br />Touch is eigenlijk de goedkoopste en spaarzaamste Fulci-film die ik ooit heb gezien. Er komt bijna niemand in voor, zelfs niet op de achtergrond van opnamen op straat, bijvoorbeeld. Het laatste wat de hoofdpersoon doet, gebeurt in de zieligste tv-studio ter wereld. Hij krijgt niet eens de kans om in de camera te kijken, want hij moet alle koppen voorlezen van slecht bij elkaar passende vellen papier.<br />Sommige scènes gaan maar door, waarbij de hoofdpersoon in zichzelf mompelt over wat hij heeft gedaan of gaat doen, maar het acteerwerk is bij lange na niet goed genoeg om dit soort dingen vol te houden, dus het resultaat is voornamelijk kijkersverveling. De film ziet er in het algemeen ook saai en lelijk uit. Ik heb gelezen dat het de bedoeling was dat het een Italiaanse telefilm zou worden (is er ooit een film op die locatie gedraaid? Met de hoeveelheid bloed die erbij betrokken is, lijkt het onwaarschijnlijk) en het riekt inderdaad naar waardeloze oude productiewaarden.<br />Dit is ook Fulci's eerste uitstapje naar regelrechte zwarte humor, maar hij is gewoon een te onbeschaamde regisseur om er iets van te maken. Soms wordt er opvallend vrolijke of 'gekke' muziek gebruikt om een gruwelijke scène uit te beelden, bijvoorbeeld als de held/boef in zijn kelder een lijk aan het opensnijden is. Het effect is niet echt huiveringwekkend of grappig of ironisch <0xE2><0x80><0x93> het is voornamelijk knoestig en waardeloos.<br />Natuurlijk zijn er een paar verlossende momenten van bloed (waarop je wacht terwijl je wakker probeert te blijven), inclusief de uiteindelijke moord in de oven (! van een vrouw die haar leven niet op wil geven, zelfs niet nadat haar gezicht helemaal in elkaar is geramd met een verdomd goede knuppel, en van een dakloze die vijf keer met een auto over hem heen en weer wordt gereden. Maar het meest schandalige element van Touch is al die fysieke misvormingen van de weduwen die door die gek het hof worden gemaakt. Baarden, harige moedervlekken, slordige hazenlippen <0xE2><0x80><0x93> het is niet zo dat hij vrouwen zocht met zulke trekken, het is gewoon de manier waarop alle eenzame weduwen kennelijk zijn. Er zijn een heleboel opnamen van meneer Gek die in het geheim grimassen trekt terwijl hij die vrouwen inpalmt. De zwarte humor van zo'n opzichtige vrouwenhater zou wat uithoudingsvermogen of resonantie kunnen hebben als de film...' Het is in het algemeen niet zo slecht uitgevoerd. Uiteindelijk lijkt Touch of Death gewoon een luie, onsamenhangende puinhoop.