Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Twee uur geleden zat ik naar deze briljante film te kijken, die me overweldigde met zijn fascinerende fotografie. Het is heel begrijpelijk dat hij de prijs voor beste camera in Cannes 2000 won. Hij werd gedomineerd door close-ups. Close-ups van muren, mensen en van veel andere dingen. De warme, gekleurde belichting (die meestal door de regisseur wordt gedaan) gaf de film een warme sfeer. In de meeste scènes zijn maar twee personen te zien. Een interessante muziek en vooral drie liedjes of thema's begeleidden de film bijna de hele tijd. Elk van deze thema's zorgde voor een bepaalde sfeer tijdens de hele film. Stilte en langzame bewegingen kenmerken de film. Sommige scènes waren lange momenten of een serieuze close-up. Niet alleen Tony Leung verdient een prijs voor zijn voortreffelijke acteerwerk, want Maggie Cheung was ook zo briljant. Ik vraag me af hoeveel jurken ze in de verschillende scènes aanhad. Het verhaal had op de een of andere manier ook te maken met de geschiedenis van Hongkong en de regio in de jaren zestig. Dat voorkwam dat ik bepaalde details van het verhaal begreep, vooral aan het eind. Om kort te gaan zou ik de fans van artistieke films aanraden het in de bioscoop te bekijken.