Is deze recensie positief of negatief?

Na twee korte scènes die op het eerste gezicht niets met de rest van de film te maken lijken te hebben, zien we een donkerharige, duidelijk rijke schoonheid achter in een limousine. Haar chauffeur stopt op een vreemde plek aan Mulholland Drive, een bochtige, dichtbeboste tweebaansweg vol villa's met uitzicht op Los Angeles. Net als haar chauffeur en een andere man op de passagiersstoel zich omdraaien om haar te vermoorden, botsen twee raceauto's uit de tegenovergestelde richting tegen de limo op. Alleen de donkerharige vrouw overleeft het. Ze baant zich een weg omlaag naar Sunset Boulevard en verbergt zich in het appartement van een vakantievierende vrouw. Kort daarna Betty (Naomi Watts), de vakantievierende vrouw. Het grootste deel van het eerste deel van de film gaat over Betty en de donkerharige vrouw die proberen uit te vinden wie ze is, waarom mensen haar probeerden te vermoorden en waarom ze duizenden dollars en een vreemde sleutel in haar tas had. Dit wordt afgewisseld met merkwaardig surrealistische fragmenten over Hollywood-producers en regisseurs, met af en toe een uitstapje naar een land van gangsters en prostituees.<br />Het bovenstaande klinkt misschien een beetje ingewikkeld en onsamenhangend, maar dat is nog niet alles. De film is zo geconstrueerd dat de betekenis altijd openstaat voor interpretatie. Het is in feite een garantie dat je deze film niet zult begrijpen en dat je de eerste keer niet veel vertrouwen zult hebben in je eigen interpretatie. Zelfs als je veel ervaring hebt met gelijkgestemde films, zoals Memento (2000), Donnie Darko (2001), The I Inside (2003) en The Butterfly Effect (2004) <0xE2><0x80><0x93> begrijp je de film misschien ook niet bij een tweede bezichtiging. De studio was zich hiervan bewust en liet regisseur David Lynch '10 aanwijzingen voor het ontsluiten van deze thriller' op de achterkant van de bijlage bij de dvd schrijven. Omdat Lynch een bijzonder karakter heeft, zijn deze aanwijzingen bijna net zo cryptisch als de film zelf. Het helpt niet als je in het beginstadium probeert uit te vogelen dat de structuur uiterst complex is. Het duurt heel lang om uit te vogelen welke delen 'echt' zijn en op sommige stukken zit een complexe samensmelting van flashbacks, met alleen contextuele aanwijzingen dat het flashbacks zijn.<br />Maar is de film de moeite van het kijken waard, of de moeite van het uitvogelen? Dat hangt natuurlijk af van je smaak. Oppervlakkig gezien is de film zeker aantrekkelijk als je van surrealisme houdt, hoewel hij voor sommige kijkers een beetje traag en overdreven onsamenhangend zal overkomen. Maar die eigenschappen, en veel andere surreële aspecten van de film, zijn typerend voor Lynch. Een opvallend Lynchiaans moment is het bizarre lachje van het oude echtpaar in het begin, bijna alsof ze buitenaardse pod-mensen zijn die proberen de schijn op te houden. Als je bekend bent met die stijl en hem mooi vindt, zul je hier veel moois vinden, hoewel Mulholland Drive in veel opzichten voor Lynch vrij onderkoeld is. Het is ook de moeite waard om op te merken, voor kijkers die er in de eerste plaats in geïnteresseerd zijn of die er net zoveel van genieten als van andere aspecten, dat Mulholland Drive een vrij opwindende lesbische scène heeft. Het is niet nodeloos, hoewel ik geen problemen heb met nodeloos, maar het is in plaats daarvan een belangrijk scharnier in de film.<br />'Zoals alle films van Lynch is het' Het is niet moeilijk om onder de indruk te raken van zijn unieke benadering van elk aspect van de filmkunst en zijn aandacht voor details. Elke serieuze filmstudent (inclusief 'fauteuilstudenten'/'cinefielen') zou Mulholland Drive moeten bestuderen; velen zullen het prachtig vinden. Lynch laat niets onberoerd. Hij gebruikt briljante kleurenschema's (zoals de overvloed aan rode en roze tinten) met een belangrijke symboliek. Hij maakt een ongebruikelijk gebruik van geluid, zoals de rinkelende telefoon die overgaat in de scorelijst die erop volgt (wanneer Betty op het vliegveld aankomt). Hij geeft zijn acteurs opdracht hun tekst op een overvloed aan bizarre manieren te vertellen, zoals zijn karakteristieke vreemde pauzes. Hij laat zijn vreemde en verrassende gevoel voor humor doorschemeren, zoals de naam 'Winkie' en het 'Hot Dogs <0xE2><0x80><0x93> Made for Pinks'-teken dat een aanwijzing vormt voor een deel van de kleurensymboliek.<br />Lynch' aandacht voor detail in het productieontwerp levert belangrijke, subtiele aanwijzingen in de hele film die je helpen de betekenis te ontrafelen. Het is interessant om op te merken dat zelfs Lynch kennelijk eist dat de dvd-programmering ongewoon is <0xE2><0x80><0x93> er staan geen hoofdstukken op de schijf; je moet de film in de echte tijd bekijken of versneld afspelen of terugspoelen om terug te komen op bepaalde punten.<br /><br />Als het surrealisme en de versluierde betekenis van de film aantrekkelijk voor je zijn, of als je gewoon van 'puzzels' houdt, dan is Mulholland Drive de moeite waard om naar te kijken. Er bestaat een vrij aanvaarde interpretatie van de film, in elk geval op een breed, algemeen niveau. Ik zal hier niet de standaardinterpretatie geven - het is de moeite waard om er onderzoek naar te doen, maar pas nadat je de film een paar keer hebt gezien en je eigen conclusies hebt getrokken. Er zijn veel artikelen en monografieën geschreven over de film en zijn interpretaties; er zijn zelfs websites aan gewijd.<br />Maar voor mijn geld is het, hoewel ik over het algemeen van Lynch hou en veel dingen aan Mulholland Drive aantrekkelijk vind, voor mij niet echt een tien, althans nog niet (ik heb het gevoel dat mijn score bij latere bezichtigingen nog zou kunnen stijgen). Het aspect van de film wordt veel beter weergegeven in andere films, zoals _The I Inside_ en _The Butterfly Effect_. Mulholland Drive is aantrekkelijker voor me vanwege de oppervlakkige surrealistische accenten, maar de plot heeft die niet zo goed in huis als sommige andere films van Lynch.<br />Toch is Mulholland Drive zeker een aanbeveling voor de juiste groep mensen. Als je serieus bent over de film en het niet erg vindt om na te denken over waar je naar kijkt (alsof die twee niet noodzakelijkerwijs samenvallen), moet je deze film niet missen.