Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nu is dit de slechtste film die ik ooit heb gezien. In een van de beste jaren van de film, 1999, wedijvert Detroit Rock City met Runaway Bride en Wild Wild West om de onderste plek in een vat vol junks. De plot is meesterlijk. Vier broodmagere scholieren krijgen eindelijk de kans om het harde-rock-theatrale gedoe van _KISS_ te zien <0xE2><0x80><0x93> voor het derde jaar op rij. Dus als hun kaartjes worden bekokstoofd door een ultrareligieuze, kettingrokende moeder, haasten de vrienden zich naar Detroit, en ik weet zeker dat je de rest kunt raden. <br />Nou, niet helemaal; de film neemt wel extreme maatregelen om uit te leggen hoe de vier bandleden (nee, niet Gene, Paul, Ace en Peter) te werk gaan om die kaartjes te krijgen: je ontmaagden in een biechtstoel; een uitgeblust sletje redden en de Volvo van je moeder (althans van Steve Schirripa van de Soprano); een beroving voorkomen terwijl je er een verknoeit voor de schuld van een twaalfjarige; en natuurlijk je helemaal uitkleden voor MC Ron Jeremy nadat je een volle blender hebt volgeladen met bourbonresten. Klinkt grappig, hè? Misschien heeft Detroit Rock City wel gelijk met al die onzin over hoe extreem die fans soms kunnen zijn. En we begrijpen ook wel dat deze film een komedie is; hij hoort gevuld te zijn met slapstick. Maar mikt Detroit Rock City op het juiste publiek? Het wordt ingedeeld bij de R, wat betekent dat de enige manier waarop prepuberale adolescenten <0xE2><0x80><0x93> het publiek zoals ik het zie, waarop velen deze film uiteindelijk zullen betitelen als een klassieke voyeur <0xE2><0x80><0x93> een illegale voyeur zijn.<br />Detroit Rock City slaagt er ook niet in zichzelf de touch van het eind van de jaren zeventig te geven. De beeldkwaliteit van de camera is veel te helder en veel te helder, en mist de noodzakelijke flair van films als This is Spinal Tap en Sid & Nancy. Dit zou het publiek de kans hebben gegeven zich meer thuis te voelen in deze tijd. Kinderen eenvoudigweg omtoveren tot grungekleding van voor 1990 en anderen tot n<0xC3><0xAD>éuwe merdisco inferno's.' De omgeving is niet het enige wat telt; ik betwijfel of Detroit er in 1978 zo glamoureus uitzag. Als er iets positiefs uit deze film komt, dan is het de keiharde soundtrack van keiharde rock van eind jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Van Halen, AC/DC, noem maar op, het zit er allemaal in. Natuurlijk kunnen we KISS niet vergeten, de band die de hele tijd toepasselijk aan de tand wordt gevoeld.<br />Wat de film duidelijk niet aankan, zijn vragen over de vraag waarom de Knights of Satin's Service (in feite is het alleen KISS) zo afkeurend werden bekeken door moeders uit het hele land. Natuurlijk, de harde rock en duivelse make-up zouden daar deel van kunnen uitmaken; aanmoedigingen aan de jeugd om zichzelf te ontdekken en zich te amuseren zouden ook een redelijke reden kunnen zijn. Maar wat zegt de KISS in de muziek die we door de film heen horen tegen deze uiterst rebelse groep? Wat scheidt deze strijdliederen van de rock 'n roll van de hele nacht en het feestgewoel van de rest van de muziek? Deze vragen zullen hoogstwaarschijnlijk in de lessen muziekcommunicatie blijven en niet in de films die ze zouden moeten beantwoorden, gewoon omdat het de KISS is en ze rocken en we alles moeten doen wat in onze door God vergeven macht ligt om ze te zien.<br /><br />1.5/5 sterren.