Wat is het sentiment van de recensie?

Er is een hechte groep mensen die een leven hebben zoals dit meisje dat door het toelatingsproces op school gaat. De afwezigheid van ouders op alle belangrijke momenten in de schoolzoektocht van Lauren Ambrose levert alleen toelatingsgesprekken op en belemmert de gesprekken met hen tot onder de kwaliteitsbeoordeling die binnen 30 minuten vier jaar van het nakijken op de middelbare school saboteert. Het incident van woede bij haar moeder blokkeert kennelijk een moeders vertoon van mogelijk lichamelijk misbruik van haar of haar gehandicapte zus op een bepaald moment, waardoor haar moeders meer oprechte betrokkenheid bij het verlies van hun gezin wordt gemaskeerd. De dochter, Lauren, heeft echt iets groots gedaan <0xE2><0x80><0x93> geprobeerd haar moeder tevreden te stellen en dan dat plan zelf, enigszins heroïsch in het licht van haar leeftijd <0xE2><0x80><0x93> nog steeds geven als iedereen om haar heen neemt. Een hart dat nog niet verbonden is met haar hoofd <0xE2><0x80><0x93> iets waar die leeftijd zelfs tot op de dag van vandaag geen echt antwoord op heeft. Haar vervangster van een belangrijke ander, die niet noodzakelijkerwijs een vaderimago nodig heeft, maar een vertrouwde autoriteit, die niettemin ingebeeld is, zo niet echt. Een zuivere beker zonder begeleider... (zie de film). Iedereen heeft een vriend nodig om een begrip te krijgen van een billijke wereld <0xE2><0x80><0x93> die van haar had ze gebaseerd op wat ze toen van het leven wist. Ze heeft de geestelijke vermogens om hogerop te komen, maar het feit dat er geen vrienden bij haar zijn, maakt het einde tot een ontwikkelingsdrama in wording... een vogel in een kooitje... geen puppy... dan zou ze tenminste twee keer per dag kunnen lopen. Ideeën onder het dak waar ze zich onder bevindt, zouden het ontwikkelen van haar leven op het trottoir zijn. Triest is het dreigende psychiatrisch einde... hoe kan ze verdergaan in een tijd waarin ze een belangrijke verantwoordelijkheid is gebleken? (Geloof het of niet, maar het al dan niet nemen van een hond is een betere getuige dan het verzorgen van een vogel op deze leeftijd van haar leven) De symbolische kooi waarin ze in een kooi zit, is een te grote mentale en zelfvervulling van sommige van haar geschriften in het verhaal. De eerstejaars van de school van de buren is prima ontwikkeld, hij is zo ontwikkeld als de opleiding voorschrijft voor de mentale rijpheid die haar eeuwige doel in het niet doet verzinken vergeleken met zijn noodlottige conditionering. Ikzelf ben uiteindelijk gewoon naar het tijdschrift Mensa gegaan en heb een graad van 40.00 toen ik zei dat ik een (Hon)DDiv was. Het bood alle opleiding die je nodig hebt om de waarheid te kopen en onafhankelijkheid om de fecale inhoud over te slaan. of je eigen huis niet krijgen was het aanbod van de universiteit. Wie bevrijdde iemand voor meer tijd om te leren? De enige zonde is dat je je genot niet krijgt. Welke strijd kleefde daaraan? Haar is een daad voor het leven ontzegd die overeenkomt met haar liefde voor het leven. Wat is de universiteit, een beloning voor een onvoldoende op de middelbare school? Ga je afstuderen met je klas of zonder <0xE2><0x80><0x93> wat is de uitwisseling? Een leven lang de jeugd corrigeren met alleen vragen? Kon leiden met een vraag? Het verlies volgde evenzeer ten goede als ten kwade. Wanneer kreeg ze de geest voor seksuele intimiteit of groei om haar goede zelf te bevredigen? Waarom behandelden goede mensen haar niet met goede dingen? Als goede mensen geen goede dingen doen voor goede mensen, waar is het dan wel goed voor? Ze is jong, knap en loopt al lang voordat persoonlijke ontwikkeling een winnend spel is. Haar act in het leven met een gesloten deur. Misschien zou de titel beter zijn als 'Kerstdeuren' in plaats van 'Toegangen'.