Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De hybride animatieversie van Gullivers Reizen uit 1977 (of liever gezegd 'Reizen', want hij komt niet verder dan Lilliput) kreeg niet veel aandacht, en het is niet moeilijk te zien waarom. Michel Legrand komt met een paar pakkende melodieën, maar die inspireren lyrisch muzikant Don Black alleen maar tot iets als 'One simple fact remains/No-one here suffering from growth pain'. Richard Harris overdrijft weer eens met zijn hartstocht voor buitensporige make-up en brengt ditmaal de eyeliner veel te veel aan in een poging te verbergen dat hij minstens 25 jaar te oud is voor de rol, maar hij vermindert in elk geval (misschien ongepast) zijn meer dan levensgrote neigingen voor een voorstelling die voornamelijk bestaat uit neerbuigend gefluister. De Belgische animatiefilm ziet er niet veel beter uit dan de Franse kindertelevisie van's ochtends vroeg, maar Peter Hunts film is lang niet zo slecht als hij klinkt. Het gebruik van echte modelsets voor de animatiefiguren doet denken aan de versie uit 1939 van Max en Dave Fleischer, terwijl er toch een paar momenten van Swiftiaanse satire in zitten <0xE2><0x80><0x93> al is de film duidelijk gericht op de jongste kinderen.