Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De geschiedenis van de tv-versies van films is bezaaid met afwijkingen die bijna onomstotelijk bewijzen dat de traditie om te beginnen nooit had mogen beginnen. Er zijn echter enkele voorbeelden die het net voor elkaar krijgen. In het begin zou Rising Damp de laatste sitcom lijken die geschikt was voor het grote scherm, aangezien deze hilarische serie was gesitueerd in de kleine beslotenheid van een kamer in het noorden. Bovendien werd de schrijver, Eric Chappell, niet genoeg betaald om tijd te besteden aan het schrijven van een volkomen origineel scenario, dus verzamelde hij een aantal tv-afleveringen en naaide die aan elkaar om het geheel van de film te vormen. Dit betekende op zichzelf niet noodzakelijkerwijs dat het script zou falen. David Croft en Jimmy Perry deden hetzelfde met hun scenario voor _Paps' Army_ en het werkte fantastisch. Hoewel de eerste afleveringen van _Paps' Army_ met hun bezadigde tempo en een overkoepelende plot zich veel beter leenden voor filmversies. Maar de afleveringen van _Increasing Damp_ waren van de eerste scène tot de ademloze climax een en al energie. Als gevolg daarvan raken de scènes in de film onsamenhangend als het ene verhaal is afgelopen en het volgende begint. Een andere valkuil voor de filmversie van een tv-serie zijn de onvermijdelijke vergelijkingen die worden gemaakt. In dit opzicht verbleekt de film bij de briljante serie van _Increasing Damp_. Ondanks dit alles slaagt _Increasing Damp the Movie_ erin vermakelijk te zijn en af en toe hilarisch. Het is misschien niet verwonderlijk dat de mooiste momenten zich voordoen tijdens scènes die speciaal voor de film zijn geschreven. Dat geldt ook voor een rugbywedstrijd waarin Rossiter een briljant getimede blunder maakt. Inderdaad, terwijl alle spelers hun rol perfect spelen (behalve een substandaardacteur die de rol van de laatste en werkelijk grote Beckinsale moet vervangen), straalt Leonard Rossiter als Rigsby het meest. In feite had Rising Damp als film gemaakt moeten worden, zodat Rossiter in aanmerking had kunnen komen voor een Oscar, zo groot is zijn acteertalent. Misdadig genoeg werd hij niet eens genomineerd. Uiteindelijk slaagt de film er niet in om de duizelingwekkende hoogten van de tv-serie te evenaren, maar slaagt hij er wel in om met een paar prachtig gespeelde momenten zijn eigen komedie in stand te houden. Aanbevolen kijkvoer.<br />Nog één ding: de openings- en slotmuziek is verreweg de slechtste uit de filmgeschiedenis.