Wat is het sentiment van de recensie?

Een groep bandieten berooft een trein van de goudzending die hij vervoert. Tijdens hun ontsnapping splitsen de bandieten zich op. De enige dief die weet waar het goud verborgen is, wordt gedood voordat hij kan praten. Drie mannen hebben een ander deel van de 'aanwijzing' dat naar het goud zal leiden. Kunnen de bankier, de bandiet en de premiejager samenwerken om de vermiste buit te vinden? Of zullen ze elkaar eerst doden? De plot is een duidelijke overgang naar Leones The Good, the Bad and the Ugly. Verschillende scènes in de film worden ook uit andere films gehaald door Leone, Corbucci en meer. Maar voor mij wordt het gedaan op een manier die niet klopt. Any Gun Can Play parodieert liefdevol enkele van de grootste films uit de Spaghetti Western-geschiedenis. De openingsscène waarin drie mannen de stad binnenrijden en de laatste confrontatie tussen de drie belangrijkste sterren zijn een prachtig eerbetoon aan de eerdere westerns.<br />- Castellari voegt er een heleboel leuke details van zichzelf aan toe <0xE2><0x80><0x93> de weerspiegeling in de gemorste wijn, de entree van de Vreemdeling met de levendige rode achtergrond, en de speelse manier waarop het goud uiteindelijk wordt ontdekt. Hoewel zeer ongeloofwaardig, zijn veel van de vechtscènes goed geënsceneerd en geregisseerd. Twee vechtscènes in het bijzonder (het gevecht op de markt en het gevecht in het badhuis) zijn heel mooi gedaan. Hij is ook niet bang om verschillende dingen met zijn camera uit te proberen. Strakke close-ups, foto's boven zijn hoofd en foto's om hoeken heen komen allemaal voor in Any Gun Can Play.<br /><0xE2><0x80><0x93> Een ander pluspunt is de cast waar Castellari mee moest werken. George Hilton is altijd goed in deze films. Gilbert Roland speelt letterlijk Gilbert Roland. En SW nieuwkomer Edd Byrnes heeft zijn handen vol aan de twee veteranen uit de SW-serie. De bijrollen zijn, onder anderen, SW-acteur Gerard Herter.<br /><0xE2><0x80><0x93> Any Gun Can Play moet niet te serieus worden genomen. In de hele film zijn leuke humoristische trekjes te vinden. Als dat mogelijk is met een SW, is het meer een 'gevoel van goed'. De film deed erg denken aan de Terence Hill/Bud Spencer-films.