Is deze recensie positief of negatief?

Ik herinner me nog zoveel dingen van de film die ik heb gezien tijdens de première <0xE2><0x80><0x93> de nagloed van vrede en liefde na Woodstock, samen met de spanning van angst en paranoia die voorafging aan Watergate. Het is moeilijk te geloven dat het zevenendertig jaar later is, en ik kan me nog steeds de gedachten herinneren die door mijn hoofd gingen toen ik met mijn beste vriend naar de film keek. Zoals me verbazen over Peter Boyles vertolking van de ultieme redneck, die hij zeker voor de rest van zijn carrière zou gebruiken (O, wat een misvatting!) en hoe de tegencultuur de gevoelens van het grootste deel van het land aantastte. Tot op de dag van vandaag gebruiken mijn vriend en ik nog steeds de woorden van Joe Curran. Als je voor een dilemma komt te staan, is een regel uit mijn opsomming hierboven een goede richtlijn; het is merkwaardig hoe zo'n simpele regel je nog tientallen jaren bijblijft.<br />Het is merkwaardig om commentaren op de film van anderen op dit forum te lezen, vooral die waarin wordt gezegd dat de film gedateerd is en dat de personages over de top waren. Maar als je in die tijd in de buurt was, geeft het beeld een vrij accuraat beeld van de tegenpolen die toen bestonden, min of meer naast elkaar zoals blijkt uit de gebeurtenissen in het verhaal. Als je echt wilt daten, wanneer was de laatste keer dat je de woorden Macy's en Gimbels in dezelfde zin hoorde, of een regel als die van Joe...' Kom op, doe mee met de Pepsi-generatie.' Voor historisch perspectief: in een van de achtergrondscènes zie je die geweldige Nixon-poster hangen <0xE2><0x80><0x93> 'Zou jij een tweedehands auto van deze man kopen?' Met dit soort kleine details legt regisseur John Avildsen veel subtiele, maar altijd aanwezige aanwijzingen vast over hoe het leven er veertig jaar geleden aan toeging.<br />Het bekijken van de film van vandaag was pas de tweede keer dat ik hem zag, en ik moet toegeven dat ik me Susan Sarandon niet in een van de hoofdrollen herinner, maar ja, dit was dan ook haar allereerste film. De scènes van naaktheid en vrije liefde waren in die tijd iets heel nieuws en stoutmoedigs, schokkend zelfs, toen de filmmakers begonnen te experimenteren met hun vermogen om de grenzen van fatsoen en conventies op te rekken. 'Joe' nam in dat opzicht een grote sprong, vooral omdat het een'mainstream'-film was.<br />Met het verstrijken van de tijd maakte Peter Boyle op mij de meeste indruk door de manier waarop hij het stereotype van Joe Curran overwon om te verschijnen of op te treden in een van mijn favoriete stukken. Ik bedoel, hoe ga je van 'Joe' over op die hilarische vertolking van 'Puttin' on the Ritz' in 'Young Frankenstein'? En mijn absolute favoriete aflevering van 'X-Files'? Boyle speelt Clyde Bruckman, in zowel een tedere en tragische als een grappige en ernstige vertolking die de rollen van Scully en Mulder meer dan eens omdraait. En als een van de beste acteurs uit de geschiedenis van de televisie moet Frank Barone wel een van de grappigste figuren uit de geschiedenis van de televisie zijn. Zelfs herhalingen van herhalingen zijn net zo grappig als hij - als de oude Barone een van zijn observaties laat doorschemeren. Hij is een acteur die deze kijker nu al ten zeerste mist.