Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit heb ik gisteravond weer eens gezien, en om het bot te zeggen: 'Stijl in plaats van inhoud'. We kunnen al raden dat Jerry Lee Lewis heel wat meer in zijn mars had dan wat we hier zien. De Jerry Lee Lewis-figuur in deze film wordt niet één minuut lang als een echt menselijk wezen afgebeeld, terwijl hij anderhalf uur en een hele dag aan het werk is, maar aan de andere kant zijn alle andere personages op een haar na stripfiguren.<br />Laten we bij het begin beginnen. We zien Jerry Lee en zijn neef, Jimmy Swaggart, naar de zwarte jazzclub sluipen en we zien hoe Jerry inspiratie opdoet. Zou kunnen. We zien hoe de twee neven verschillende paden in het leven kiezen (ook mogelijk). Dan gaan we over naar Jerry Lee die als volwassene pianospeelt (nu gespeeld door Dennis Quaid) en dat is opwindend en een beetje eng. Dan gaan we over naar een scène waarin hij zijn achterneef Myra voor het eerst ontmoet. Vanaf dat moment wordt het hele verhaal een recapitulatie van bepaalde gebeurtenissen, in een stijl die past bij een nieuwsfilm op hoge snelheid.<br />Niet dat de film niet een beetje vermakelijk is en het is geweldig om nieuwe versies te horen van de liedjes die Jerry Lee hebben gemaakt. Alec Baldwin als Jimmy Swaggart is ook een reden waarom je hier in elk geval even naar moet kijken, een indicatie van zijn grotere successen in de jaren die volgden. Winona Ryder als Myra is het enige niet-bestaande personage in de film. Ze plaagt, ze snikt, ze kauwt kauwgum en ze doet koket en dat is het wel zo'n beetje. Er wordt geen minuut uitgelegd waarom ze uiteindelijk de derde mevrouw Lewis is geworden, en over echtgenotes gesproken, waar zijn de eerste twee gebleven? Daarom kan dit niet echt als een biopic worden beschouwd, maar meer als een onnauwkeurige nieuwsuitzending. We zien hoe Jerry's eerste nummer op de radio wordt gedraaid, we zien hoe zijn tweede single in de top tien komt, we zien hoe zijn derde nummer op nr. 1 komt, enzovoort. Dan volgt de onvermijdelijke val. Absoluut, geen basis in de werkelijkheid.<br />Om nog een kleine ruzie af te ronden: de film speelt zich af van '56 tot '58 en toch zegt Myra tot het einde toe: 'Ik ben pas 13.'