Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Heb je wel eens een film of documentaire gezien waarbij je jezelf moest inhouden om niet 'Nee! Niet doen!' te schreeuwen? Nee? Nou, dan wordt het tijd dat je dat wel doet. En de film _Deep Water_ zal je ongetwijfeld op weg helpen.<br />Het verhaal is gebaseerd op dat van Donald Crowhurst en zijn deelname aan de eerste zeilwedstrijd ter wereld die in 1968 door individuen werd gehouden. Dat woord 'personen' is belangrijk, want de mannen die aan deze bijna suïcidale escapade begonnen, vertrekken in hun eentje.<br />De meeste mannen zijn bekend in de zeevarende gemeenschappen van Engeland (waar ze hun schepen vandaan hebben), maar een van hen is het 'onbekende zwarte paard', en zijn naam was Donald Crowhurst. In zijn financiële problemen zoekt Crowhurst een geldschieter die hem alles kan afpakken als hij er niet in slaagt een groot deel van de race uit te rijden. Hij kan zijn huis, zijn bezittingen, alles afpakken.<br />Crowhurst bevindt zich nu tussen een rots en... nou ja... diep water: probeer de race uit te rijden met een onbeproefd schip en een onbeproefde kapitein, of verlies alles wat je bezit (wat belangrijk was omdat Crowhurst een vrouw en een paar kinderen had). Je zult ook de term 'onbeproefde kapitein' aantreffen. Hij was niet alleen onbeproefd, hij was ook nog nooit op open zee geweest! Had ik al suïcidale neigingen genoemd? Je klikt tussen archiefbeelden van de pre- en postrace en die van Crowhursts race. Psyches vrienden, familie en kennissen uit die tijd worden meesterlijk in beeld gebracht. De film, die aanvankelijk werd gezien als een arme drommel die er tot over zijn oren in zat, toont geleidelijk aan de beperkte keuzemogelijkheden die Crowhurst had na maanden op het water. Zijn schip lekt. Apparatuur breekt. Psyche kwam tot het breekpunt (en verder). Crowhurst raakt verstrikt in een innerlijke strijd zonder uitweg. Het is ook interessant om de psychologische breuken te zien die andere zeilers hebben als ze te maken krijgen met hun eenzame opsluiting aan boord van hun respectievelijke boten.<br />De golfachtige emoties die je zult voelen als je naar deze verbijsterende documentaire kijkt, kunnen je een beetje misselijk maken (niet zo erg als wanneer je probeert je zeebenen te krijgen). Ik zal waarschijnlijk gefrustreerd raken door de keuzes die ik moet maken, misschien wel net zo gefrustreerd als die arme meneer Crowhurst.<br />Het einde is ook verbazingwekkend, want we krijgen het schip te zien waarop Crowhurst voer, verlaten en rottend op een Caribisch strand... net als andere dingen die verlaten aanvoelden en wegrotten tegen het eind van deze slecht doordachte race.<br />Ongelooflijk.