Is deze recensie positief of negatief?

De Jazz Singer is een van een aantal films die aan het eind van de jaren veertig en in de jaren vijftig zijn gemaakt over de Joodse ervaring in de Verenigde Staten. Afgezien van Crossfire (1947) en Gentleman's Agreement (1947) die over antisemitisme gingen, hadden ze meestal een muzikale achtergrond. Tot die films behoorden The Jolson Story (1946), Jolson Sings Again (1949), The Eddy Duchin Story (1951), The Eddie Cantor Story (1953), The Benny Goodman Story (1956) en Margorie Morningstar (1958). De hoofdrollen in deze 'Joodse' films werden altijd gespeeld door niet-Joden. Zo speelde Larry Parks een niet-Jood Al Jolson en Gene Kelly Noel Airman in Marjorie Morningstar. Deze casting was waarschijnlijk bedoeld om het Joodse thema tastbaar te maken voor een voornamelijk niet-Joods publiek. De Jazz Singer (1952) is geen uitzondering. Danny Thomas was een vroom katholiek en Peggy Lee was zeker niet joods, hoewel ze in de film een niet-praktiserende jodin speelt. De aanwijzing voor haar achtergrond is dat ze, als ze voor haar entree naar de familiemaaltijd van de Goldings gaat, zegt: 'Ik ben sinds ik van huis ben, niet meer naar een droeve dienst geweest'.<br />De film gaat over de zoon van een cantor die net uit de dienst is gekomen nadat hij een actie in Korea heeft gezien. Zijn dilemma is of hij cantor wil worden, een familietraditie wil voortzetten of zanger in het theater wil worden. Zijn keuze voor het theater leidt tot een onvermijdelijk conflict met zijn vader.<br />Maar er zit veel meer aan deze film vast. Deze film is gemaakt na het Rosenberg-proces tijdens de klopjachten van McCarthy en de zwarte lijst van Hollywood. Daarom worden in deze film de joden getoond als goede, loyale burgers en zijn ze onmiskenbaar Amerikaans.<br />Het synagogekoor speelt liever honkbal dan dat het oefent. De vrienden van de zangers praten ook over honkbal, en een van hen is zelfs scheidsrechter in de Major League. De synagoge zelf dateert uit 1790 en er wordt gezegd dat George Washington er ooit een bezoek heeft gebracht. Daarom worden de joden gepresenteerd als onderdeel van de Amerikaanse samenleving. Niemand in deze film heeft een Oost-Europees accent. Peggy Lee kwam maar in heel weinig films voor. In deze film zie je haar prachtig 'Lover' en 'Just One of That Things' zingen. Danny Thomas is heel geloofwaardig en hij speelt en zingt de rol heel goed. De komische scènes hadden er wel uit kunnen blijven. Ja, de film is sentimenteel en sentimenteel, maar hij is de moeite van het bekijken waard.