Is deze recensie positief of negatief?

Er zijn momenten dat ik ervan overtuigd ben dat De Mikado de beste opera van Sullivan & Gilbert ooit is, maar dat is alleen maar zolang ik niet naar Iolanthe luister. Hoe het ook zij, De Mikado is waarschijnlijk de vaakst gedraaide van de Savoy-opera's. (Ja, ik zet de componist op de eerste plaats. Niemand noemt Hammerstein en Rodgers, of Hart en Rodgers, of Boito en Verdi, of Hoe-heet-hij-ook-alweer en Strauss. Je hoort niet eens de namen van librettisten van Offenbach, Suppe of Balfe. Gilbert was in die tijd gewoon de grootste naam (en het grootste ego) en dus zetten ze zijn naam op de eerste plaats. Het wordt tijd dat die dwaze gewoonte wordt afgeschaft.<br />Hoe dan ook, De Mikado is een volwaardige S&G-operetta. Het heeft een paar van Sullivans beste nummers, gecombineerd met een paar van Gilberts knapste teksten. Het heeft een interessant boek en levendige dialogen. Het heeft een geweldige mate van krankzinnigheid. En het laat de deur wijd openstaan voor ingewikkelde en grillige kostuums.<br />Deze specifieke productie, die in 1990 live werd opgevoerd, zet haar verbeelding in een opvallende eenvoud. Gesitueerd in een Brits badplaatsje tegen het eind van de art-nouveauperiode, overstijgt het geheel de japonnagerie van het origineel. Het resultaat is een oogverblindende combinatie van wit, grijs en zwart, geaccentueerd door hier en daar wat rood (en minder vaak gebruik van geel en groen). Je moet er even aan wennen, maar het is echt chic. Als het refrein je vertelt dat ze heren van Japan zijn, kun je natuurlijk met recht uitroepen: 'O, poeh. Bah!' (Heb ik dat net gezegd?) Het is heel bevredigend dat deze mooie productie nu op dvd is verschenen. Er is echter één waarschuwing: de afdruk lijkt gefotografeerd te zijn door een glas met een onvolmaakte helderheid, zodat de verwachte scherpte van het beeld is verzacht en een heel klein beetje wazig is. De neiging om beelden te overlappen is helaas irritant. Waarom willen mensen die een echt mooie productie maken die verknoeien met kunstzinnig gedoe van die strekking? Maar het is de voorstelling die het meest telt. De ouverture slaan we misschien over, want hoewel er een wordt opgevoerd, heeft Sullivan er nooit een geschreven. Het is waar dat hij voor geen van de Savoys een ouverture heeft geschreven. Maar de ouverture van Mikado stamt zelfs niet uit de tijd van Sullivan en werd samengesteld door de technieken die bij de andere ouvertures werden gebruikt te observeren. Wat de rest van de operette betreft, die is eersteklas en buitengewoon geestig.<br />De rol van Ko-Ko wordt gespeeld door de achtenswaardige Eric Idle, die er eer mee inlegt. Er is een traditie om een Grote Naam in de rol te verwerken. Het was een Amerikaanse tv-productie van jaren geleden, waarin Ko-Ko werd gespeeld door Groucho Marx, met wisselende resultaten. Idles optreden is verrukkelijk grillig... hij doet 'Genomen uit een districtsgevangenis', geholpen door een tennisracket. Het wordt gedaan als een toespraak voor een microfoon <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk heeft het de gebruikelijke, bijgewerkte teksten, die veel grappiger zijn dan de gebruikelijke versies van zulke dingen, en zijn voordracht is ronduit hysterisch. Zo gaat het de hele tijd door.<br />In deze operette is het belangrijk om een goede Katisha te hebben; het is gewoon niet leuk als je niet in stijl wordt uitgejouwd. Deze Mikado heeft een fantastische Katisha in Felicity Palmer, op haar manier bijna net zo groots als Loom. Ze buldert met de beste van hen in een prachtige, volle alt... prachtig, vooral voor een sopraan. En haar kostuum...!!! (Om nog maar te zwijgen van haar recital met Franz Liszt, kennelijk met hem in de hoofdrol.) Nanki-Poo wordt gespeeld door Bonaventura Bottone. Ik heb er moeite mee om rond te komen is een ietwat on-Nanki-Poo-achtige mollige kortheid - maar zijn stem is onmiskenbaar een solide, rijke aanvulling op het vocale palet. Er is een aardig detail tijdens 'A Wand'ring Minstrel', waar het koor met weerzin reageert op het noemen van 'zijn mietje op zijn knie' - denk aan Mikado's decreet over flirten. Hoe het ook zij, Bottone is een goede zanger en zijn uiterlijk mag dan niet het beste van Nanki-Poo naar voren brengen, zijn optreden doet dat wel.<br />Yum-Yum (Lesley Garett) en haar vriendinnen zijn gepast knap en mal. Zij en Bottone spelen prachtige duetten. Pish-Tush (Mark Richardson) speelt zijn rol als iets blageurs en doet het heel goed. Poo Bah (Richard van Allan) is fantastisch als een opgezet hemd uit het water... een rol die later is doodgeslagen in Amerikaanse komische series (je weet wel: hooghartige butlers die gedwongen zijn om op te passen voor verwende kinderen <0xE2><0x80><0x93> dat soort dingen). De Mikado (Richard Angas) is verdomme fantastisch, met een gebiedende stem die volkomen in tegenspraak is met zijn belachelijke teksten.<br />Ik raad je niet aan om dit als je enige Mikado te nemen. Neem ook een goede traditionele voorstelling, zodat je kunt zien wat Gilbert (min of meer) bedoelde met betrekking tot de opvoering. Dat gezegd hebbende, zal ik deze twee keer bekijken terwijl ik één keer naar een traditionele scène kijk. Over het geheel genomen is dit een geweldig aanbod, een vocale en visuele verrukking, met verrukkelijk overacting. Er is een dvd om te koesteren, met derwisjachtige dienstmeisjes, tapdansende piccolo's en alles. Kijk uit voor de piccolo's met bordjes.