Is deze recensie positief of negatief?

De Hongkongse filmmaker Chang Chang Ho, die in 1972 de martial-artsfilm Five Fingers of Death maakte, wordt door een groot aantal filmexperts en kungfufanaten beschouwd als de eerste martial-artsfilm.<br />'Five Fingers of Death' werd in 1972 uitgebracht en was de tweede fase van het driestappenproces dat zou leiden tot de explosieve groei van de martial-artsfilms in het Westen. 'Billy Jack' (1971) met de beroemde Hapkido-gevechten in het park werd een jaar eerder uitgebracht en Bruce Lee speelde twee jaar later de hoofdrol in 'Enter the Dragon', waardoor de martial-artsfilm zijn plaats in de westerse cinema versterkte.<br />Maar wat is al die ophef over 'Five Fingers of Death'? De film, met zijn verschrikkelijke nasynchronisatie, explosieve (zij het niet erg onwaarschijnlijke) actiesequenties en technische gebreken en al, heeft een plot, zij het een erg mager. Chih-Hao (de overleden Lo Lieh) is een jonge, toegewijde leerling van Chinese gongfu die wordt uitgekozen om zijn school te vertegenwoordigen bij een ophanden zijnd toernooi in de vechtsport. Zijn leraar biedt aan hem te laten trainen in de 'IJzeren Vuist'-stijl van vechten, een stijl die zo dodelijk is dat hij met één klap een man kan doden.<br />Bovendien valt Chih-Hao's komst naar de school samen met een gewelddadig conflict met een rivaliserende school, de leerlingen en een drietal moordzuchtige zware jongens uit Japan. Voor je het weet dreigt er een grote terugslag voor Chih-Hao's school. De film gaat over zijn training en zijn vermogen om zijn geliefde school te vertegenwoordigen bij het komende toernooi.<br />Laat ik zeggen dat 'Vijf vingers van de dood' in feite de film is waarmee het allemaal is begonnen. Zoals een andere kijker al zei, heeft 'Vijf vingers van de dood' in de komende dertig jaar een groot aantal standaarden voor martial arts-films bepaald: Aziatische, Europese en Noord-Amerikaanse martial arts-films. Tot die standaarden behoren de toegewijde student, het leren van geduld en uithoudingsvermogen, conflicten tussen rivaliserende scholen, de intense etnische animositeit tussen Chinezen en Japanners, en het leren vechten voor dat goede ouderwetse actiemotief: wraak. 'Vijf vingers van de dood' zou ook een grote invloed hebben op Quentin Tarantino's 'Kill Bill'. Films (Tarantino leent heel royaal van dit project, onder andere van vele andere, zodat je dat weet).<br />De acteerprestaties zijn vrij goed, gezien het feit dat dit een martial-artsfilm uit het begin van de jaren zeventig is, en de beste daarvan is Lo Lieh. Als de atypische student van de martial-arts is zijn optreden behoorlijk baanbrekend, hoewel je dat op het eerste gezicht niet zou zeggen omdat die specifieke karaktertrek in de loop der jaren zo vaak met de dood is bekocht. Hij acteert heel nederig, doet alles wat hij kan om zijn vijanden te weerstaan en vecht niet tegen hen in woede of verlaagt zich niet tot hun niveau van domheid of arrogantie. En als hij zijn grootste tegenslag te verwerken krijgt, gaat de moed je een beetje in de schoenen zinken, omdat het zo wreed is en je je afvraagt of hij voldoende zal herstellen om zijn levenslange ambitie te verwezenlijken.<br />'Five Fingers of Death' is in alle opzichten een klassieker. Het is beslist niet volmaakt, en de kijkers zouden gek zijn als ze iets verwachtten van het kaliber van de 'Godfather' van de martial-artsfilms. Wat het je wel te bieden heeft, is het ultieme voorbeeld van oosterse man-tegen-mangevechten uit de tijd voordat oosterse cinema een belangrijke rol speelde in het Westen.<br /><br />7/10<br />P.S.: 'Enter the Dragon' Bolo Yeung verschijnt ook als de Mongoolse straatvechter aan het begin van de film.