Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Sommige van de films die in de jaren zeventig door de New World-filmmaatschappij van Roger Corman werden geproduceerd, vertegenwoordigen het beste soort B-film, waarin de beperkingen van het genre in feite als een soort bevrijdende invloed op de schrijvers en regisseurs werken en de klassieke drive-infilms als 'Deathrace 2000', 'Hollywood Boulevard', 'Grand Theft Auto' en 'Caged Heat' uit deze omgeving voortkwamen. Jammer genoeg raakten zijn voormalige compagnons bij American International Pictures in de jaren zeventig door hun stoom heen, vooral omdat Jim Nicholson er niet meer was, en ze produceerden vaak tweederangs imitaties van Cormans films, soms met zijn eigengemaakte sterren. 'Black Mama, White Mama' is een van die films. Het is in feite een goedkopere imitatie van 'Black Mama, White Mama'. The Big Doll House met een paar van dezelfde sterren die een heleboel van dezelfde dingen doen. Ja, dit is een coproductie van John Ashley (ja, dezelfde John Ashley die de hilarische Elvis-imitator was in _How to Make a Monster_ en een koppel vormde met Debbie Walley in _Beach Blanket Bingo_ ), met alle kenmerken van zijn producties van vrouwengevangenissen waar iedereen behalve misschien 2 of 3 hoofdpersonen, inclusief de gevangenen en de bewakers, Filippijnse acteurs zijn in voornamelijk niet-sprekende rollen, waar we supermodelachtige vrouwen de rol van revolutionaire militanten zien spelen, en waar de voornaamste vreugde van de film wordt ontleend aan rudimentaire sm-uitbuiting. De afdruk die ik het laatst heb gezien, was verschrikkelijk licht beschadigd (de goeie ouwe Will Viharo beschreef hem als 'Gele Mama, Gele Mama'), maar ik denk dat zelfs onder de beste omstandigheden de fotografie en de regie een absolute routine is. Er is hier ook heel weinig visueel belang; Corman moet niet veel met de film zelf te maken hebben gehad, want hij was altijd zo slim om zijn films wat extra productiewaarde te geven door ze in openbare ruimtes op te nemen, zodat ze er indrukwekkender uitzagen. Deze film ziet er niet indrukwekkend uit, hij heeft geen indrukwekkende soundtrack, en je schaamt je gewoon voor iedereen die ook maar een greintje talent heeft. De enige in de verte interessante voorstellingen komen van Pam Grier als een opvliegende hoer die aan haar leven wil ontsnappen, van de Filippijnse acteur Dindo Fernando als haar grotesk genotzuchtige pooier en van Sid Haig als een in cowboystijl geklede huursoldaat. Het verhaal plaatst Grier en medespeelster Margaret Markov in een goedkope vrouwelijke versie van 'The Defiant Ones', maar doet weinig met de melodramatische mogelijkheden die dat uitgangspunt biedt. Het is in feite alleen maar een excuus om ervoor te zorgen dat de twee hoofdrolspelers nog steeds kunnen stoppen voor een goede modderworstelwedstrijd terwijl ze samen uit de gevangenis proberen te ontsnappen. Dat is allemaal in de geest van plezier maken, maar de film faalt uiteindelijk zelfs als uitbuiting omdat er...' De film heeft een zekere rauwheid en scherpte die in zulke scènes thuishoort, maar die in plaats daarvan onder de hand van de regisseur worden vervangen door een soort gapende voorspelbaarheid.<br />De film zal dus weinig waarde hebben voor fans van harde exploitatie - in elk geval niet in de versie die ik heb gezien, die niet explicieter is dan 'Snellere poes, dood! dood!' van meer dan tien jaar geleden, en veel minder interessant visueel en thematisch. Voor degenen die gewoon graag lachen om 'zo slecht is het nou ook weer niet'-films, is deze misschien wel leuk, maar hij komt niet uit de bovenlaag. De mensen zouden er beter aan doen om op zoek te gaan naar 'Caged Heat'. of een paar van de anderen die zich zo te buiten gaan aan hun eigen wreedheid dat het kamp wordt; deze film lijkt meer op minder ambitieuze pogingen als 'The Muthers' van Cirio Santiago. Het beste aan deze film is helaas de titel en de aanwezigheid van Pam Grier, die beter was in andere films rond dezelfde tijd (vooral in 'Coffy' van Jack Hill). Deze film illustreert misschien halverwege juffrouw Griers reis van Corman-secretaresse naar B-film-Queen For-A-Day, maar afgezien van de historische 'betekenis' als zodanig zal hij zelfs voor Griers grote fans weinig waarde hebben, omdat ze heel weinig heeft om mee te werken. Het is de moeite van het overslaan waard, tenzij je het natuurlijk in een bioscoop ziet met een heleboel vrienden en een heleboel bier, zoals ik. En zelfs dan is de waarde twijfelachtig.