Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

RKO Radio Pictures maakte in 1947 een echte klassieker en slaagde er zelfs in genomineerd te worden voor de Academy Award voor de beste film. Het acteerwerk, het script, de continuïteit et cetera, het is allemaal zo goed als perfect; en het verhaal is de tweeëntachtig minuten van de kijker meer dan waard. Hoewel de film het ware levensverhaal verzacht door het moordslachtoffer eerder een jood dan een homoseksueel te maken, zullen de meeste kijkers het slachtoffer als een joodse homoseksueel zien <0xE2><0x80><0x93> zulke vermommingen werken nooit, zijn dat misschien ook niet de bedoeling.<br />Ik kon een paar details uitkiezen, maar alleen voor de lol. In 1947 was er geen nachtbioscoop in Washington, D.C. <0xE2><0x80><0x93> en als die er wel was, zou ik willen dat Robert Mitchum en zijn vriend niet door de film heen praatten. In geen enkele bar waar een GI een knap blondje kon versieren. NIETS! Als Robert Ryan de laatste moordberichten wilde lezen, had hij de _Daily News_ moeten kopen, niet de _Times-Hearald_, de _Evening Star_ en zeker niet de nietszeggende _Washington Post_. Maar deze kleine dingen doen niets af aan deze klassieker.<br />De film heeft veel te danken aan het absolute gebrek aan muziek, behalve tijdens de aftiteling. Ik heb dit slechts in een paar films zien gebeuren. De films uit 1947 <0xE2><0x80><0x93> de Great Generation <0xE2><0x80><0x93> waren veel slimmer <0xE2><0x80><0x93> en hadden betere waarden <0xE2><0x80><0x93> dan de een of andere commentator, filmhistoricus of andere wijsneus uit 1995.