Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb dit geschreven als een deel twee van een recensie. Deel twee bevat spoilers.<br /><br />Deel 1:<br />Nee, dit is niet die over de seks met auto-ongelukken. Dit is die over racisme in L.A. Je weet wel, die film waarin iedereen racist is en iedereen het de hele tijd over ras heeft.<br />Het is net of de film een soort torentjessyndroom heeft, waarbij ras het constante thema is. ras. Racist. Racisme. rassenverhoudingen. Relaties. Relaties.<br />Paul Haggis maakte een film waarin de structuur van Magnolia, die werd gebruikt om de ongelijkheid van mensen die oppervlakkig met elkaar verbonden zijn, werd gebruikt, en die hij vervolgens in een mentaal kotsstukje van 1'53' over racisme in Amerika schroefde. In de 24-uursperiode hebben we 7 verhalen die parallel lopen en allemaal over rassen gaan. In het eerste uur zeggen mensen belachelijke dingen en doen ze absurde dingen in een poging om echt te zijn over racisme in Amerika.<br />Het verhaal met 'Belachelijk' en 'Larenz Tate' biedt bijvoorbeeld de komische afwisseling. Jammer genoeg is de eerste helft van hun verhaal rechtstreeks overgenomen uit 'De Bonnie-situatie in pulpfictie'. RACISM. Hun gedeelte is het Quentin Tarantino-gedeelte waar de personages in plaats van cool te zijn en over voetmassages en religie te praten, over rassen en racisme praten. CONSTANT.<br />Het andere goede eraan is het Mexicaanse verhaal als de Mexicaan met zijn dochter praat. Hij geeft haar zijn onzichtbare, ondoordringbare cape om haar tegen kogels te beschermen. Fatsoenlijk geschreven, maar dat komt alleen doordat de schrijvers dochters hebben en weten wat ze in zijn plaats zouden zeggen.<br />De rest van de verhalen is extreem bespottelijk. Het Hindi vertoont geen enkele schijn van realisme. De scène waarin hij probeert het slot te laten repareren en de Mexicaan tegen hem zegt dat hij een nieuwe deur nodig heeft, is ingekort en stompzinnig. Waarom zou iemand zich zo gedragen? Is het realistisch? NOOO. Het doet me meer denken aan de winkelbediende in de buurtwinkel uit _The Doom Generation_. 'Zes Dollar Six Six Cents girlsy.' Als ik ooit naar de tweede helft van de film kijk, hoop ik dat zijn hoofd eraf wordt geschoten en dat zijn lichaamloze hoofd saus begint op te hoesten.<br />Ik heb het in een alinea nog niet over race gehad. RACE. RACISM. RACE VOOR DE ZON. Beter nog. Dan is er nog de zwarte man die blank wil zijn, Matt Dillon die het op zwarten heeft gemunt, Ryan Phillippe die er mooi uitziet en niets doet, en diverse andere slechte acteurs die slecht handelen in slechte dialogen. Als Matt Dillon de vrouw van een zwarte producer molesteert, kan ik het dan helpen dat ik instort? Als Philippe als tweede inschatting zijn collega beschuldigt van racisme, kan ik het dan helpen dat ik instort? De film is zo grappig als hij racistisch is. Racist. RACIST, zeg ik je.<br />Let wel, deze film is genomineerd voor de prijs voor de beste film, de prijs voor de beste regisseur, de prijs voor het beste script en de prijs voor het beste scenario, naast een nominatie voor Matt Dillon, die werkelijk heeft geprobeerd om een fatsoenlijke film te maken. Ik heb geen idee wie er voor die film betaald is.<br />Ik zie het niet, tenzij je zin hebt om gepredikt te worden over het racisme in de maatschappij door middel van een slecht en onrealistisch script van 2 blanke mannen van boven de vijftig die op geen enkele manier een schijn van werkelijkheid of interactie met de maatschappij hebben, in welke vorm dan ook. <br />D-<br /><br />Part 2:<br /><br />De tweede helft van Crash neemt alle mogelijke verhaallijnen in de eerste helft... en spuwt ze dan weer uit in een soort verlossend, afrondend: de wereld is een grote samenloop van omstandigheden. En in feite is het een van de slechtste manieren om dat te doen.<br />Neem bijvoorbeeld Magnolia van 1999. Mensen waren niet voor het gemak keer op keer met elkaar verbonden. Ze waren alleen op een vreemde manier met elkaar verbonden, en dat gebeurt vaker dan je denkt. Je kent iemand die iemand kent die iets heeft gedaan waarvan je weet dat er ook iemand anders bij betrokken was. Crash neemt die verstrengeling tot in het extreme door.<br />De verhalen zijn zo gerangschikt dat iedereen elkaar weer ontmoet. Zijn er maar vijf bij de politie van Los Angeles? Hebben die mensen geen rare diensten? Dillon en Philippe hadden een late dienst en de volgende dag een vroege. En waarom moest Tate de vermoorde lifter zijn? Zou er niet meer emotionele spanning en realisme in hebben gezeten als het iemand was geweest die we niet de hele dag hadden gevolgd? Alsof Phillippe gewoon een willekeurige lifter oppikt en dan door het lint gaat. Dan zou iedereen door het lint gaan.<br />Uiteindelijk, in de tweede helft, wordt de ontroerende, onzichtbare capescène gebruikt om de Hindi's zover te krijgen dat ze de dochter doodschieten. Het ergerde me en gaf me een smerig gevoel. Niet dat het Hindi de dochter neerschoot, maar dat ze een prachtige, ontroerende scène creëerden en dat die vervolgens de directe oorzaak was dat mensen in tranen uitbarstten. Ik was er echt pissig over. Op de schrijvers, niet op de scène.<br />De hele film is nep en nergens voor nodig. De toevalligheden zijn veel te groot en ze vereisen een extreme opschorting van ongeloof. In tegenstelling tot Magnolia, dat op een milde manier met elkaar verbonden was, had dit verband na verband na verband dat zo overdreven was. Het enige goede deel van de tweede helft was toen Sandra Bullock van de trap viel. Maar ze ging niet dood. Dat had ze wel moeten doen. Ik juichte toen ze viel.<br />Het ergste aan de film is dat hij een Magnolia oplevert. Niet alleen qua structuur, maar er zit ook een montage bij van de song In the Deep, waarin je ziet hoe iedereen depressief wordt. Magnolia heeft dat opgenomen en er postmodern commentaar op gegeven door alle personages mee te laten zingen met Aimee Manns Wise Up. Helaas kwam Magnolia in 1999 uit, terwijl Crash in 2005 uitkwam. Het is moeilijk om commentaar te geven op een film die pas over 6 jaar gemaakt zal worden, maar het is gebeurd. Op de een of andere manier.