Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De Saboteur van Alfred Hitchcock is niet een van zijn meest geliefde films. Hij is gemaakt tussen twee veel populairdere en veelgeprezen films, Suspicion en Shadow Of a Doubt, en wordt over het algemeen beschouwd als een minder geslaagde poging. Ik ben het met hem eens dat de latere film baanbrekend is en Hitchcock voor het eerst helemaal in de Amerikaanse mainstream plaatst, maar Saboteur is in zekere zin net zo levendig als Suspicion, met als voornaamste tekortkoming de niet zo charismatische hoofdrolspelers Bob Cummings en Priscilla Lane.<br /><br />In Saboteur reizen we door Hitchcocks Amerika, letterlijk, terwijl de hoofdpersoon van de film van Californië naar New York reist op zoek naar een brandstichter voor wiens misdaad hij is beschuldigd. Cummings is hier heel jeugdig en heel innemend. Zijn jongensachtigheid (maar niet zijn onvolwassenheid) past perfect bij het personage dat hij speelt en lijkt gepast, aangezien de regisseur, hoewel van middelbare leeftijd, bezig was zichzelf opnieuw uit te vinden en een oudere, meer gevestigde ster het misschien anders had aangepakt. De pittige heldin van Priscilla Lane, die niet het type voor de regisseur was, was in die tijd een veel voorkomend type in Amerikaanse films; en zij en Cummings zorgden voor een openheid en een jeugdigheid die de regisseur in die tijd zowel in zijn leven als in zijn werk nodig had. Ik kan me niet voorstellen dat oudere, degelijker types, zoals Cooper en Stanwyck, het er beter van af zouden hebben gebracht en samen, nou ja, te veel bagage met zich mee zouden hebben gedragen.<br />Zoals gebruikelijk in Hitchcocks films, is niets wat het lijkt. Waar Saboteur van zijn bekendere films verschilt, is het feit dat het publiek al vroeg in het spel wordt betrokken. Hoewel Cummings van brandstichting wordt beschuldigd, weten we dat hij onschuldig is. De schurken worden al snel duidelijk en de film draait meer om de plot dan om de ironie ervan. De pleziertjes die er zijn, zijn er toevallig, en hier stelt de Master niet teleur. Er is een interessant, Tod Browning-achtig intermezzo met een stel circusgekken die Cummings helpen ontsnappen. In een andere scène, die doet denken aan de Bruid van Frankenstein van James Whale, brengt Cummings enige tijd door in het huisje van een blinde man die, zo blijkt, Lanes oom is. Was de regisseur misschien de belangrijkste Amerikaanse films van het afgelopen decennium aan het bestuderen? Hoe het ook zij, deze en andere ongebruikelijke en afwijkende aspecten van de film geven het een speelsheid en verscheidenheid die, als je er de factor van tamelijk jeugdige hoofdrollen bij optelt, de film doet lijken op het werk van een jongere man die zijn vak nog aan het leren is.<br />De latere scènes van de film, in New York, zijn spannender en typerend voor de regisseur, omdat de film naarmate hij vordert steeds Hitchockiaanser wordt. Uiteindelijk vind ik het een bevredigend werk; en aangezien Cummings noch Lane een duistere kant als acteur heeft, heeft de film er ook geen. Het is opzettelijk lichtgewicht, en ik vermoed semi-experimenteel; een poging van Hitchcock om te zien of hij in een Amerikaanse omgeving het soort verhaal kon maken dat hij in Engeland zo goed had gedaan. Hij slaagde er bewonderenswaardig in. De volgende logische stap: _De schaduw van de twijfel_, een film waarin de hoofdpersoon van oost naar west reist, en met een totaal andere set waarden en plannen.<br /><br /><0x3E>