Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een ex-informant uit Oost-Duitsland komt in 1971 als spion van een studentengroep in Mexico terecht, waar ze verliefd wordt op een van de activisten. Dit is de eerste coproductie van Mexico met Duitsland, en hoewel het een goed beeld geeft van de idealen die de jeugd kenmerkten (en dat blijven doen, althans voor het CGH), eindigt het voor een groot deel nietszeggend in de interne dilemma's die hij daar tegenkomt: Donkerbruin (Noethem) als de hartstocht voor zijn idealen die Adela voelt (Campomanes), zodra ze, in het geval van hem, naar ik aanneem, een glimp opvangen door de barrière van de taal; en in het geval van haar door het gebrek aan ervaring. Reden waarom uiteindelijk een concrete identificatie met een van hen niet bestaat, waardoor wat films hadden kunnen zijn die zelfs als document dienst deden, zoals _Red Dawn_, uiteindelijk weer een film werd; hoewel ik wil ophelderen dat veel assistenten in de kamer opgewonden waren in het gesprek met de regisseur, wat mij zegt dat ze niet langer zo jong zijn of dat mijn idealen zijn veranderd.