Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Luscious Candace Bergen als een preutse victoriaanse schoonheid, ontvoerd door Sean Connery als een duivelse sjeik uit de woestijn! Hoe kun je zoiets verkeerds doen? Hoe? O, laat ik de mogelijkheden even op een rijtje zetten! De aardse, primitieve Sean Connery, precies de juiste man om een broze, stijlvolle schoonheid als Candace te temmen, is... nou ja, onderontwikkeld in die rol. Dat komt omdat hij, in plaats van een dialoog te voeren over de echte kwesties ('Jij bent een vrouw... ik ben een man!') onzin moet brabbelen over 'de wil van Allah' en 'de wind blaast het lot over het woestijnzand'. John Milius, een regisseur die meer bekendstaat om zijn aanbidding van naakte mannenlichamen en zijn brute militaire kracht dan om enig inzicht (of belang) in conventionele menselijke relaties, heeft een gekmakende manier om zijn woestijnminnaars weg te houden, telkens wanneer het ernaar uitziet dat Candace gekust gaat worden. In plaats van te kijken hoe de natuur haar loop neemt met twee fabelachtig aantrekkelijke mensen in een schilderachtig landschap, worden we getrakteerd op eindeloze (en ik bedoel echt HELEMAAL NIET) opnamen van Brian Keith die met zijn walrusachtige helikopters zwaait en zanderige preken afsteekt over de geneugten van het Teddy Roosevelt-zijn. Het windt me op zoals het liefdesverhaal tussen Candace Bergen en Sean Connery zou hebben gedaan... als het ooit echt was begonnen! Het vreemde is dat Milius het grootste deel van zijn tijd besteedt aan het opbouwen van personages en verhaallijnen die geen afronding hebben. Candace' twee kleine kinderen in het verhaal krijgen allebei meer tijd op het witte doek dan zij. Er zit geen humor, geen chemie, geen vonk in de dingen die haar in de woestijn overkomen. Tenzij je het grappig vindt dat haar haar na weken galopperen op een paard nog steeds perfect zit.<br />De enige 'echte' versie van Candace Bergen. Het moment in het verhaal waarop Candace Bergen's avonds laat haar dochtertje uit een diepe slaap schudt op zachte kussens en zegt: 'We moeten ontsnappen.' Het meisje draait zich om en antwoordt zonder aarzelen: 'Maar, moeder, ik sliep!' Die ene zin vat samen wat er eigenlijk ontbreekt aan het verhaal. Geen gevaar, spanning of geknetter in de verhaallijn van een gecultiveerde vrouw in gevangenschap. Zij (en haar kinderen) zijn allebei zo knus en goed verzorgd dat het moeilijk te geloven is dat iemand zich druk maakt over zijn lot.<br />Let wel, als Candace zelf die zin had gezegd, had het misschien beter gewerkt. Als de spanning te wijten was aan haar plezier in haar gevangenschap (of aan haar verrukking in de armen van Sean Connery) en aan haar schuldgevoel over alle ellende die door haar ontvoering was veroorzaakt, dan zou het verhaal wel wat spanning hebben gehad. Maar Milius gaat er op een vreemde manier van uit dat het publiek net zo opgewonden is als hij over de vraag of Teddy Roosevelt de kans zal krijgen zijn mannelijkheid op vijfduizend kilometer afstand te bewijzen. Uiteindelijk lijken de knappe dame en haar kinderen hem niets te kunnen schelen... en aangezien zij het middelpunt van het verhaal vormen, lijkt het hele verhaal nogal droog en eindeloos... als het brandende woestijnzand.