Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb Bandit Queen in 2005 gezien, meer dan tien jaar nadat de film te midden van wijdverbreide controverse in India was gemaakt. De taal, de strenge behandeling en het natuurlijke acteerwerk (door een voor die tijd relatief onbekende cast) zouden in die tijd nog schokkender zijn geweest voor een Indiase bevolking die bekender is met fantasyfilms. De film, de cast en Shekhar Kapoor verdienen een eervolle vermelding voor de doorbraak.<br />De plot verschilt niet veel van een typisch wraakdrama dat in verschillende vormen in India is gemaakt. Er zijn zelfs verschillende fictieverhalen over dit verhaal zelf geweest. De reden waarom dit zo opvalt, is dat het...' De film wordt verondersteld een verslag in de eerste persoon te zijn van iemand die dit allemaal heeft meegemaakt, en nog een heleboel andere dingen die niet op het scherm voorkomen, en die het heeft overleefd om het verhaal te vertellen. Die het lang genoeg heeft overleefd om haar verhaal in elk geval in een film te zien. Phoolan Devi heeft niet lang meer geleefd nadat hij in 1994 uit de gevangenis werd vrijgelaten.<br />De film scoort op verschillende punten. De filmografie is briljant. De muziek is passend. De cast, van wie velen later meer bekende namen werden, is erg goed. Maar het scenario is gebrekkig. De dingen gaan te snel en soms met horten en stoten. Maar dat is begrijpelijk, want er zijn gewoon te veel draden die aan elkaar moeten worden geknoopt om het allemaal samenhangend te maken. Of misschien voelde ik dat omdat ik het boek van Mala Sen heb gelezen, dat een meer gedetailleerde en betere, zij het duidelijk niet zo schokkende beschrijving is van de beproevingen van Phoolan Devi, en dat een van de belangrijkste bronnen voor de film schijnt te zijn.<br />Er zijn ook een paar feitelijke dubbelzinnigheden. Volgens Phoolan Devi was ze niet aanwezig toen de Behmai-slachting plaatsvond, en hoewel ze beweert het gedicteerde verslag van Phoolan zelf te zijn, wordt haar getoond hoe ze aan de slachting deelneemt, en in feite meehelpt. Dan de laatste scène waarin Phoolan zich overgeeft, waarin ze de voeten van de eerste minister aanraakt, terwijl ze zich in werkelijkheid had overgegeven aan een portret van Mahatma Gandhi. Alleen symbolische waarde, maar het toont aan dat Phoolan geen dienstbaarheid wilde tonen aan een levend, gewoon mens. Het zou prettig zijn geweest als de eerste minister enige gelijkenis had vertoond met Arjun Singh, die toen de CM van Madhya Pradesh was.<br />Maar dit zijn kleine hiaten in deze voortreffelijke film, een zeldzaam juweel uit de Indiase filmindustrie, gemaakt door een man die hiervoor het bekendst was van de ultieme masala-film van het eind van de jaren tachtig, _Mr. India_.