Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het had niet uit een ander land of uit een andere tijd kunnen komen. Deze film straalt gewoon psychedelia uit, beïnvloed door de Italiaanse cinema aan het eind van de jaren zestig. Dus, pseudo-ernstig en seksueel vrij. De weelderige decors en dromerige muziek maken dit een visueel en auditief genot. Bovendien krijgen we de lieftallige Dagmar Lassander, die er zeker op haar voordeligst uitziet. De kinky escapades zorgen voor een wilde rit en als de stoeipartijtjes tussen de Mimosa tegen het eind te lang lijken, is dat gewoon een van de charmante trekjes van deze tijd. Waarschijnlijk werd van je verwacht dat je die paar minuten tussen het scherm en je vriendin verdeelde, en dat is natuurlijk een wending in de gebeurtenissen. Het was misschien beter geweest als Philippe Leroy niet...' Het ziet er helemaal niet zo vreemd uit met zijn rafelige rode haar en zijn verwrongen gezicht. Maar hij doet het goed en heeft veel stille momenten waarin Dagmar aan het stoeien is en hij een mengeling van liefde en haat moet tonen. Geen gewone verhalende film, maar voor mensen die van dat soort dingen houden, is dit beslist iets anders.