Is deze recensie positief of negatief?

Mon Oncle Antoine bestudeert het verweerde gezicht van een eenvoudige gemeenschap vanuit verschillende invalshoeken, langzaam, zoals het hoort, van het begin af aan, tot we uit verbrijzelde (maar banale) hoop en verwachtingen tevoorschijn komen, in wervelende extases van dromen en een adembenemende onthulling over het verschrikkelijke raadsel van de sterfelijkheid.<br />Doelloze pans en ingezoomde shots op de besneeuwde berghelling troosten de geest en hypnotiseren de kijker. Dit rusteloze camerawerk is de belichaming van een randfiguur die net zo goed de zwerver is, die zijn baan bij de kolenmijn opzegt en zijn gezin achterlaat om hout te hakken, en dan weer opstapt en terugkeert naar de grimmige menselijkheid van zijn dode zoon.<br />Een aantrekkelijke oude vrouw bedriegt haar man en een jonge jongen sterft. Oude dingen worden nieuwe en nieuwe dingen sterven. Overal ligt de sneeuwwitte pracht, even bevreemdend als de geschiedenis van de film.