Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In het Hongkong van de jaren zestig trekken een man en een vrouw op dezelfde dag in aangrenzende appartementen met hun respectievelijke echtgenoten. Al snel verdenken ze hun altijd afwezige echtgenoten ervan dat ze een verhouding hebben met een ander. Er ontstaat een vreemde band tussen man en vrouw terwijl ze hun verdriet verwerken door om de beurt de echtgenote van de ander te spelen, voordat er een complexere band ontstaat...<br />Geen enkele samenvatting kan het recht doen, want 'In the Mood for Love' van de Hongkongse schrijver Wong Kar-Wai is niets minder dan een wonder. Een verhaal over verdriet dat ontroerend en soms grappig is. Een romance die nooit geforceerd of onecht aanvoelt. Ongetwijfeld heeft de methode van de regisseur daar veel mee te maken. De film wordt gedirigeerd vanuit een niet-bestaand scenario (hoewel het concept grotendeels voortkomt uit een Japans kort verhaal) om de voorkeur te geven aan improvisatie, en valt onmiddellijk op door de frisheid van de uitvoeringen. De hele film draait daaromheen en de rest is pure versterking. In de kern van de film bevinden zich twee personages die zich in je hart zullen nestelen en daar nog lang na de aftiteling zullen blijven: Maggie Cheung en Tony Leung zijn eenvoudigweg verbazingwekkend en geen enkele taalbarrière ondermijnt ook maar een enkel fragment van de directheid en de waarheid die ze tentoonspreiden. Het aanvullende materiaal is ook van topkwaliteit: de films zijn schitterend om te zien (voor een deel belicht door Christopher Doyle, de 'Hero') en de muziek is hartverscheurend. Dit is iets wat iedereen moet zien, al was het alleen maar omdat het verreweg het meest oprechte, volwassen en authentieke 'liefdesverhaal' is dat er bestaat.