Wat is het sentiment van de recensie?

Ik vind het verschrikkelijk ironisch dat 'linkervleugel' Hollywood zich blijft indekken door van die afschuwelijke lauwe films te maken die noch de oorlog tegen het terrorisme veroordelen, noch die oorlog omhelzen.<br /><br />Als je een overlevende van de jaren zestig en een toegewijd pacifist bent en je hoopt op een regelrechte veroordeling van de oorlog, zoals 'Geboren op de vierde juli' of 'In alle rust op de westelijke oever', dan zal deze film echt aanvoelen als een rip-off. Geen van deze soldaten twijfelt aan deze oorlog, of aan welke oorlog dan ook, of aan het idee van oorlog. Ze zeuren alleen maar over het feit dat ze nog een tournee moeten maken.<br />Aan de andere kant, als je...' Als je een patriottische Amerikaan bent die een verhaal van moed en eer wil zien, dan zal deze film echt als een afknapper aanvoelen. Geen van deze soldaten houdt van Amerika, of houdt zelfs maar van het leger. Door de manier waarop ze pruilen en mokken komen ze eerder over als een stel pubers in een buitenwijk dan als stoere jongens met een blauwe band. Het is niet 'Wij waren soldaten', en het zijn niet de woorden van IWO jima. Het is zelfs geen hersenloze actie, en de oorlogsscènes zijn minder rambo en meer blits.<br /><br />Ryan Philippe kan zo'n soort film niet maken. Hoewel hij ongelooflijk sexy is, op een ruige, mannenachtige, biseksuele manier, is het moeilijk hem voor te stellen als een langzaam pratende jongen uit Texas die wil opstaan om zich te laten gelden. Dit is geen sergeant Croft in Mailers THE NAKED AND THE DOAD. Hij lijkt meer op Joel in Truman Capotes ANDERE STEM, ANDERE KAMERS. Hij kan je niet wijsmaken dat hij in een oorlog heeft gevochten en zijn steentje heeft bijgedragen, of dat hij zijn vrouw wil en dat hij haar nu wil. Hij sist op het slagveld en in de slaapkamerscènes en ziet eruit alsof hij veel liever voorover zou buigen om van achteren flink toe te slaan.