Wat is het sentiment van de recensie?

Als iemand twijfelt aan het talent van Liev Schrieber, kijk dan maar eens naar zijn nieuwe film, 'Everything is Illuminated', waarin duidelijk een man te zien is die niet alleen een van Amerika's beste acteurs is, maar ook een nieuwe regisseur wiens eerste poging inderdaad een inspiratiebron en een voorbode is van wat er zal volgen. De heer Schreiber heeft de roman van Jonathan Safran Foer aangepast tot een film die eeuwig zal voortleven vanwege de manier waarop de regisseur het materiaal heeft aangepast. De film overtrof onze verwachtingen duidelijk, aangezien we geen vooropgezette ideeën hadden.<br />Voor degenen die de film niet hebben gezien, moet u misschien ophouden met lezen.<br />Jonathan is een verzamelaar. Zijn liefde voor zijn grootouders is grenzeloos. Hij kijkt toe terwijl zijn grootvader sterft en zijn grootmoeder op wat haar doodsbed lijkt te zijn. Op een helder moment geeft deze stervende vrouw Jonathan een foto en een barnstenen ornament voor zijn verzameling. Als hij naar de foto kijkt, die lang geleden is genomen, ziet hij een jong stel samen. Als hij kijkt, denkt Jonathan dat de foto de grootvader en zijn vriendin toont, die gelukkiger tijden hebben gekend. Het kijken naar de foto lijkt voor deze gevoelige jongeman de motivatie te zijn om in de Oekraïne op zoek te gaan naar het verleden van zijn voorouders.<br />Jonathan heeft met een reisbureau, Heritage Tours, een reis naar Trochenbrod geboekt, de mythische plek waar zijn grootvader vandaan kwam. Het agentschap wordt geleid door een oudere man, die beweert blind te zijn, en zijn kleinzoon Alex, een man die dol is op de pop-Amerikaanse cultuur die zijn verbeelding heeft geprikkeld, evenals zijn leeftijdgenoten in het land. Alex spreekt een soort Engels dat niemand spreekt en zijn conversatie en vertaling, voor Jonathans oren, zijn hilarisch vanwege het gebruik van soms onhoorbare Engelse termen. De oude man staat erop zijn hond, Sammy Davis jr., mee te nemen, tegen de wens van Jonathan in, die tijdens de reis niet naast het grauwende en blaffende dier wil zitten.<br />Als ze op weg gaan om Trochenbrod te zoeken, is het duidelijk dat zijn metgezellen, vooral de oude man, geen idee hebben waar hij heen gaat. Op dit punt wordt de film een roadmovie, waarin de drie personages die over de achterafweggetjes van het land rijden, elkaar beter leren kennen. Als het drietal bij het zonnebloemveld komt, met het huis aan het eind, geeft dat aan dat ze inderdaad op de juiste plek zijn. Sommige plekken zijn een duidelijke herinnering aan de conflicten van het verleden.<br />De oudere vrouw, die op de afgelegen plek woont, is de ontbrekende schakel in het verhaal. Zij is in staat de dingen in het juiste perspectief te plaatsen. Maar op dat punt verandert het verhaal van de nadruk van Jonathan, die duidelijk naar het land van zijn voorouders is gekomen, naar die van de oude man. We zien hoe deze oudere man zich dingen over zichzelf begint te herinneren. Dit verandert op zijn beurt de dynamiek van de film als we ontdekken hoe Jonathan en zijn gidsen al die tijd met elkaar verbonden zijn geweest.<br />Op deze pagina's is enige kritiek geuit over de juistheid van het verhaal, dat tenslotte fictie is en dat vrijheden heeft genomen. Het zou onmogelijk zijn geweest om nog een film te maken waarin zoveel van het boek is verwerkt. De manier waarop de film in verschillende hoofdstukken is verdeeld, is een slimme manier om de kijker te laten weten wat er te zien is.<br />Elijah Wood, een geweldige filmacteur, levert uitstekend werk door Jonathan te onderschatten. Wood maakt een van zijn beste rollen in welke film dan ook, met zijn interpretatie van de hoofdfiguur. De geslaagde casting van Eugene Hutz als Alex, de Oekraïense reisassistent en vertaler, lijkt een hemels idee. De heer Hutz is zo ongeveer het beste in de film. Zijn esoterische gebruik van het Engels geeft de film een grappige invalshoek die de kijker in verrukking brengt. Boris Leskin als Alex' grootvader en chauffeur van de reisauto is een waardevolle bijdrage aan de film, evenals Laryssa Lauret, die in het laatste deel van de film te zien is.<br />De uitstekende cinematografie van Matthew Libatique brengt de pracht en praal van het platteland van Tsjechië in al zijn pracht. Op de achtergrond is de muziek van Paul Cantelon te horen, die de film op zo'n manier siert dat hij de film nog rijker maakt.<br />Bovenal is dit een triomf voor Liev Schreiber, de eerste regisseur die zeker ver zal komen in wat hij ook besluit te gaan doen.