Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Omdat ik al sinds mijn vroege jeugd (en sinds lang daarna) een science fiction-fan ben, heb ik altijd een hekel gehad aan onwaarschijnlijke intriges. Het is jammer dat de meeste auteurs van science-fictionverhalen voor kinderen niet dit soort respect voor hun publiek tonen. Ik vermoedde altijd dat ze dachten: 'Kinderen zijn te dom om het te beseffen, dus we hoeven niet te streven'. De schrijver van 'Science Fiction (2002)' is geen uitzondering. Het verhaal gaat over een jongen die door zijn nieuwe vrienden wordt aangespoord om zijn ouders te bespioneren, omdat ze denken dat de ouders buitenaards zijn. Hoe intrigerend het idee me ook in de oren klonk, ik verveelde me dood toen het tot me doordrong. Het kwam me voor dat de filmmakers precies dit ene idee hadden en probeerden het in die negentig minuten te rekken door het in een donkere, stijlvolle en uiterst trage sfeer te leggen. Het enige wat me op mijn plaats hield was de vraag: 'Hoe komen ze uit deze onwaarschijnlijke onzin?' En toen <0xE2><0x80><0x93> beng <0xE2><0x80><0x93> probeerden ze het niet eens meer. Dus als je op zoek bent naar goed vermaak voor zowel kinderen als ouders, ga dan in plaats daarvan naar 'Klatret Sonsen (2002)' kijken.