Is deze recensie positief of negatief?

The Big Knife, een film over de duistere kant van de filmindustrie in Hollywood, lijkt ironisch genoeg veel meer op een toneelstuk dan op de film zelf. Afgezien van een paar zeer korte exposantenscènes vindt alle actie plaats in de woonkamer van de held van de film, gespeeld door Jack Palance. Hij is een filmacteur die zijn contract met zijn studio wil opzeggen vanwege het gebrek aan goede eigenschappen in de films die ze uitbrengen. Zijn vrouw (Ida Lupino) heeft ook genoeg van de studio, om nog maar te zwijgen van de rokkenjagerij van haar man. Helaas voor hen allebei is het hoofd van de studio (Rod Steiger) een echte klootzak. Hij beschikt over chantagemateriaal om de in toenemende mate gekwelde acteur te dwingen een nieuw contract te tekenen. Maar het is slechts een kwestie van tijd voordat hij de man te ver drijft.<br />Deze film is, ik herhaal, geen film noir. Het is eerder een buitengewoon theatraal melodrama. De plot verloopt met een slakkengang en is zo ingewikkeld en verwarrend dat hij in hevige disharmonie is met de statische setting en de zorgvuldig geconstrueerde blokkering van de feitelijke scènes. Het acteerwerk is extreem overspannen en zwenkt scherp tussen theatraal en theatraal en zachtere, maar niet minder subtiele monologen die duidelijk bedoeld zijn om aangrijpend te zijn maar overkomen als pretentieuze kletskoek, vooral in de handen van de betreurenswaardig miskende Palance. Aldrich was duidelijk op zoek naar een gestileerd 'iets', maar ik betwijfel of hij zelfs wist wat het was, en het publiek weet dat zeker nooit.<br />Ik denk dat de belangrijkste les hier is dat films en toneelstukken twee heel verschillende mediums zijn. Wat in een toneelstuk had kunnen werken, kwam op film in de verste verte niet natuurlijk of plausibel over. Het resultaat? Grote tijdverspilling. Er is hier weinig om van te genieten.