Is deze recensie positief of negatief?

Afgezien van John Krasinski was deze film absoluut verschrikkelijk. Het liefdesverhaal van Lacey Chabert en Andrew Keegan was zo clichématig als maar kon, vol ongelooflijk slechte zinnen over dat haar ouders hen nooit samen zouden laten zijn en super-hammy-smachtende blikken. Niets van de 'emotie' had ook maar enige diepte of realiteit. De twee acteurs met een accent (dean Edwards als Rupert en wie het ook was die de wapenexpert speelde)... toen ze eenmaal zagen hoe slecht de accenten waren, hadden ze dan niet gewoon kunnen besluiten ze te laten vallen en een paar regels te herschrijven om het publiek geen hoofdpijn te bezorgen? Kennelijk niet. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met de montage, vooral niet met de geluidsmontage. Als je het net zo erg vindt als ik als je het overduidelijke overduwen haat, kijk dan niet. Dat gezegd hebbende, Krasinski was geweldig. Ik geef toe dat ik een enorme fan van het Bureau ben en dat ik daarom dit appartement heb gehuurd. Maar hij is heel onderhoudend als de 'onbekende vriend met krankzinnige ideeën'. Het is een clichérol, maar hij weet hem toch zo onderhoudend mogelijk te maken. Het einde was afschuwelijk. Gewoonweg verschrikkelijk. Het idee dat de beroving uit de hand was gelopen, had mogelijkheden, maar het idee dat Keegan, nadat hij was neergeschoten, helemaal naar zijn atelier was gestrompeld om zich boven op een schilderij van Chabert (dat in niets op haar lijkt) te laten vallen, is het huiveringwekkendst.