Is deze recensie positief of negatief?

Zo nu en dan stuit je op een film die zelfs je wildste verwachtingen overtreft. Gezien de IMDb-waarde van 4.0 verwachtte ik niet echt veel van The Brotherhood of Satan. Ik hoopte dat het op zijn minst goedkoop leuk zou zijn, zoals The Devil's Rain of een van de andere satanische horrorfilms met dezelfde thema's uit de jaren zeventig. Ik had het niet erger mis kunnen hebben. In plaats daarvan kreeg ik een ambitieuze en intelligente film met een cast waar ik echt van genoot. Om niet te veel te verklappen, de stijl en structuur van de film zijn veel experimenteler dan de rechttoe rechtaan verhalen die in de vroege jaren zeventig zo prominent waren. Je wordt niet om de oren geslagen met plotpunten en verklaringen. Er wordt veel aan de kijker overgelaten om de leemten op te vullen. Als kijker weet je dat er iets mis is, maar gedurende het grootste deel van de film weet je niet wat het is. Het onbekende zorgt voor een veel engere sfeer dan bij de meeste vergelijkbare films. Het einde is effectief met zijn surrealistische beelden. Ik zat vol verbazing te kijken toen de aftiteling begon. Mensen die een grote finale willen, zullen teleurgesteld zijn over de eenvoud van het einde. Een mindere film zou hebben geprobeerd alle registers open te trekken en hoogstwaarschijnlijk hebben gefaald.<br />'Er zijn momenten in de film waarop het...' Het is gemakkelijk om te vergeten dat de regisseur, Bernard McEveety, voor _De Broederschap van Satan_ voornamelijk voor de televisie had gewerkt. Er zijn een paar scènes die zo goed zijn opgezet, belicht en opgenomen dat zelfs de meest ervaren regisseur er het een en ander van zou kunnen leren. Ik heb in de loop der jaren bijvoorbeeld genoeg films gezien om te beseffen dat regisseurs soms moeite lijken te hebben met het maken van breedbeeldopnamen binnenshuis. Hier niet. De scène waarin de mannen in het kantoor van de sheriff hun actieplan bespreken is verbazingwekkend. We zien alle vijf mannen tegelijk hun eigen ding doen, net als in het echte leven. In een mindere film zouden we misschien alle mannen tegelijk zien, maar ze zouden allemaal bewegingloos op hun beurt wachten om hun dialoog uit te spreken. Het is een kleine scène, maar hij ziet er zo natuurlijk uit en hij is zo prachtig in beeld gebracht, dat het een van mijn favoriete momenten van _De Broederschap van Satan_ is.<br />Ten slotte noemde ik het acteerwerk in mijn openingsscène, dus zonder een langdradige toespraak te houden, kan ik alleen maar zeggen dat _De Broederschap van Satan_ wordt gespeeld door Strother Martin en L. Q. Jones. Elke film met deze twee kerels is voor mij bijna een automatische winnaar.