Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb deze film een paar dagen geleden in het Magnolia Theater in Dallas gezien. Punk! Iedereen en alles wat bij de film betrokken was, droeg bij aan de punkachtigheid ervan. De muziek, tja, natuurlijk. Maar de film zelf vatte het hele punkgenre samen. Zelfs een grootmoeder en een schooljuf (ik) kunnen kunstenaars waarderen die in staat zijn hun ideeën in werkelijkheid om te zetten (nou ja, in filmtermen dan). Deze film neemt een handvol getergde jonge filmmakers en toont duidelijk en slim het 'waarom' van hun angst om niet het groene licht te krijgen voor de voltooiing van de Waldo-film. Het (relatief) gelukkige meisje gaf een goed komisch respijt, een mooi respijt van het voortdurende (maar begrijpelijke) zeuren over de gast die hen in de steek had gelaten. Maar ik hou van Stu. En let op dat je de aftiteling bekijkt en leest <0xE2><0x80><0x93> die is de kers op de taart!