Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ettore Scola's meesterlijke vertolking van dit epos van het hart verdient een veel groter publiek. Het is een waardige opvolger van de risorgimento-klassiekers zoals Vischonti's Senso en Il Gattopardo, en ook Rosselini's Vanina, Vanini. De negentiende eeuw is inderdaad een vruchtbare bron voor Italiaanse filmmakers. De decors en attributen uit die tijd zijn hier prachtig tot hun recht gekomen, maar het verhaal is tijdloos en kan in elke periode plaatsvinden. Wat in dit verhaal zo intrigerend is, is dat de held gevangen komt te zitten in een claustrofobische situatie waarin hij het vurig nagejaagde voorwerp van verlangen is en hij niet bij machte is zich uit de alarmerende omstandigheden te bevrijden. De knappe en onervaren Giorgio (Giraudeau) raakt gefrustreerd door het feit dat hij zijn charmante maar lichtzinnige getrouwde ma<0xC3><0xAE>tresse (Antonelli) niet kan bezoeken en valt ten prooi aan de gevaarlijke passie van de verliefde Fosca (D'Obici), de lelijke en ziekelijke dochter van zijn strenge commandant (Girotti). De pijn die dit onwaarschijnlijke paar daardoor voelt en de tragedie die daaruit voortvloeit, maken hen beiden begrijpelijk, meelijwekkend en enorm sympathiek voor de kijkers. De schitterende voorstelling van Bernard Giraudeau zal boeien en een blijvende indruk achterlaten. Niet te missen.