Wat is het sentiment van de recensie?

Afgezien van de prachtige beelden die dankzij de Nieuw-Zeelandse filmmaker Alun Bollinger zijn gemaakt, is deze film de moeite van het bekijken niet waard.<br />De verhaallijn is zo fragmentarisch en onvolledig dat het moeilijk is om te weten wat er op een bepaald moment aan de hand is, en net als je denkt dat je het volgt, verandert de richting weer, als een verdwaalde puppy.<br />De muziek is afschuwelijk, te veel gebaseerd op uiterst emotionele stukken die het publiek proberen te dwingen zich op een bepaalde manier te voelen, alsof de instrumenten als een rij emoties fungeren <0xE2><0x80><0x93> 'hier droevig', 'hier geschokt', 'hier bang'. Daar komt nog bij dat de herhalingen die keer op keer worden gebruikt het publiek bijna aan het lachen maken. <br />Weg zijn de dagen van de stomme film, waar muziekinstrumenten de enige weergave van stemgeluid waren, maar dat zou je niet zeggen als je naar River Queen kijkt.<br />De voice-over was zo overbewerkt dat je je moet afvragen of deze film eigenlijk wel enige begeleidende beelden nodig had. Het had net zo goed een radioprogramma kunnen zijn, hoewel het zelfs dan moeilijk zou zijn om het verhaal te volgen.<br />En de gestolen ideeën uit Jane Campions _The Piano_ zijn te duidelijk om over het hoofd te zien. Niet alleen zijn de strand- en bosopnamen bijna identiek aan die in _The Piano s_, wat misschien deels te wijten is aan Alun Bollingers camerawerk in die laatste film, maar ook de voice-over voelt en klinkt opvallend goed. En wie zou kunnen vergeten dat het personage van Holly Hunter haar vleugels heeft laten afknippen, in de vorm van haar wijsvinger die door Sam Neill wordt afgehakt. Doet het je denken aan de keer dat Wiremu zijn 'prikvinger' heeft laten amputeren, en nog verrassend genoeg met een bijl ook? Ik dacht het wel.<br />Al met al kan ik deze film niet aanbevelen om te gaan zien, tenzij je oorwarmers draagt en gewoon het decor in gedachten houdt.