Is deze recensie positief of negatief?

Iets van een teleurstelling. Lee J. Cobb is het anti-vakbondshoofd van Roxton Garments in New York. Zijn zakenpartner wordt vermoord als er een lift wordt losgelaten en hij zevenentwintig verdiepingen naar de bodem van de schacht valt, in de engste scène van de film.<br />Cobb weet het niet, of wil het niet beseffen, maar de man achter de moord is Richard Boone, die het bedrijf beschermt tegen vakbondsleiders.<br />Dan komt Cobbs zoon, Kerwin Mathews, terug uit Europa, vastbesloten om het vak te leren en samen met zijn vader een schone zaak te runnen. Hij is geschokt <0xE2><0x80><0x93> geschokt! <0xE2><0x80><0x93> als hij hoort dat Boone de vakbondsleden heeft afgetuigd en een paar van hen heeft vermoord die onherstelbaar irritant zijn geworden. <br />Robert Loggia is een van de organisatoren die wordt vermoord door een paar van Boones bullebakken, onder leiding van Wesley Addy. Loggia laat een weduwe achter, Gia Scala, met wie Mathews, begrijpelijk en passend, een relatie aangaat.<br /><br />Uiteindelijk moet Cobb boeten voor zijn zelfbedrog, krijgen Addy en Boone hun verdiende loon en eindigt Mathews met de sappige Scala, naar wie een operagebouw is vernoemd.<br />Er zit geen sprankje leven in de dialogen. Een paar regels zijn woordelijk uit 'On the Waterfront' gestolen: 'pistoleros', 'je praat jezelf het graf in'. De plot is schematisch en er zitten absoluut geen verrassingen in. Vincent Shermans aanwijzingen zijn voor de gewone man. De foto's zijn saai en ongeïnspireerd, hoewel er een paar mooie foto's van de straten van New York bij zitten.<br />Lee J. Cobb kan acteren. In dit geval moet het hem gemakkelijk afgegaan zijn, want hij speelt Johnny Friendly uit 'On the Waterfront', alleen deze keer met een warm hart. Richard Boone kan ook acteren. Joseph Wiseman, in een bijrol, doet het goed. Gia Scala slaat haar slag, zegt wat het script vraagt en doet wat de regisseur haar opdraagt. Een oogverblindende vrouw, haar leven al vroeg verzuurd. De regisseur en fotograaf doen goed werk met Wesley Addy. Hij heeft wit haar, een bleek gezicht, ogen met de kleur van een gletsjermeer en hij...' Hij is een man van de wereld die soms door een groothoeklens schiet en dan zijn verrassend vlezige lippen verandert in die van een soort parasitaire vis. Maar ik zie hem niet als een spierbonk. Hij en Boone hadden van rol moeten wisselen. Harold J. Stone is zijn betrouwbare zelf, hoewel hij gedwongen is om als Tony meer 'Italiaans' te zijn dan hem van nature afgaat. Niemand anders in iets wat op een grote rol lijkt is meer dan middelmatig, en sommige acteurs halen zelfs die grens niet. Kerwin Mathews mag in het echte leven dan een aardige vent zijn, maar hij is minzaam steriel en hoort thuis in een huiselijk drama dat's middags op de televisie wordt uitgezonden.<br />Geweldige titel, suggereert intriges en schaduwen. Een paar goede mensen in de cast. Een potentieel explosief onderdeel van een bedrijf waar niemand veel van weet, maar dat miljoenen waard is.<br />En het komt er allemaal zo uit.