Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Omdat ik van Kiarostami kom, is deze visuele en geluidsexpositie een verrassing. Voor een regisseur die bekendstaat om zijn verhalen en scherpe observaties van mensen, vooral van kinderen, roept deze excursie in de minimalistische cinematografie allerlei vragen op: waarom deed hij dit? Was het om hem bezig te houden tijdens een vakantie aan de kust?<br />'Vijf, vijf lange opnamen' bestaat, raad je het al, uit vijf lange opnamen. Dat zijn ze (de titels zijn van mij en de tijdsduur komt er ongeveer op neer):<br />'Driftwood and waves'. De camera staat bijna stil naar een klein stukje drijfhout te kijken dat door kleine golven op het strand wordt meegevoerd. Tien minuten.<br />'Kijken naar mensen op de promenade.' De camera staat stil en kijkt naar de horizon van de oceaan en een plankenpad. Mensen lopen door het beeld, hun gezichten te ver en te wazig om interessant te zijn. Elf minuten.<br />'Zes honden aan de waterkant.' De camera staat stil en kijkt naar de horizon van de oceaan met een stuk zandstrand in de buurt. Ver weg aan de waterkant doen zes honden niet veel, ze ontspannen zich alleen maar. Zestien minuten.<br />'Eenden in de rij, eendensnavelaars.' De camera staat stil en kijkt naar de horizon van de oceaan bij de waterkant. Tientallen eenden lopen in een lange rij van links naar rechts. Ik neem aan dat Kiarostami ze geleidelijk heeft losgelaten. De laatste twee eenden blijven stokstijf op hun spoor staan en plotseling rolt er een troep eenden rustig van rechts naar links. Ik neem aan dat Kiarostami de eenden heeft verzameld en tegelijkertijd weer heeft losgelaten. Het is niet de eerste keer dat hij te maken krijgt met het contrast tussen georganiseerd en ongeorganiseerd gedrag.<br />'Kikkersymfonie, oeps, ik bedoel kakofonie, voor een stormachtige nacht.' De camera staat's nachts boven een vijver. Het is pikdonker, afgezien van wat de weerspiegeling van de maan lijkt te zijn op het golvende water. Het is een stormachtige nacht en de wolken vliegen over de maan. Het scherm wordt zwart. Wat overblijft is de kakofonie van kikkers, jankende honden en, uiteindelijk, hanen. Sla me op mijn hoofd als dit in één take is opgenomen. Ik zag dit fragment als een geluidsmontage die in de montagekamer in elkaar is gezet en vergezeld gaat van een eenvoudige visualisatie. Zevenentwintig minuten!<br />Afgezien van de licht amusante eenden liet deze oefening in minimalisme me koud. Een niet-essentiële film voor bewonderaars van de Kiarostami.<br />Ik dacht dat ik 'Vijf' een vijf zou geven, maar vier is wat hij verdient.<br />De film is opgedragen aan Yasujiru Ozu.