Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hellraiser: Bloedlijn is de plek waar de tweede middelmatigheid van de Hellraiser-serie goed en wel begint. Verdwenen zijn de verbeelding en de uitvindingen van de eerste twee films. Verdwenen is het ethos van Pinhead en zijn volgelingen. Verdwenen zijn de zieke verlangens van de mens. In feite is alles wat Hellraiser ooit zo origineel maakte, door deze rommelige film vernietigd.<br />Het enige wat overblijft is de basis van de christelijke mythologie dat er een hel is met boze demonen. Wat is er gebeurd met het kwaad dat de mens doet? Dit verwaterde excuus voor een Hellraiser-film is opgesierd met eindeloos psycho-babbelen, zodat Pinhead een onbenullige filosoof wordt en niet de voorbode van de ondergang, zoals de bedoeling is.<br />De film maakt gebruik van de meest elementaire filmformules, waarbij de personages van elkaar gescheiden worden en elk afzonderlijk worden gedood. Pinhead is geen alien. Het verband tussen de doos en de 'demonen' of de 'hel' wordt nooit vastgesteld - hij komt gewoon bij een offer en staat dan op een dressoir.<br />Het vrouwelijke hoofdpersonage heet 'Rimmer' en de producers vinden dat kennelijk heel grappig, want iedereen blijft haar naam maar zeggen. Eigenlijk had de film een titel moeten hebben om aan te geven dat de personages een naam hebben. Kevin Yagher en Alan Smithee.