Is deze recensie positief of negatief?

MacBeth, heb ik altijd gedacht, is de meest toegankelijke van Shakespeares 'Great Period'-stukken. Compleet, gefocust, vol geweld, zou het het stuk moeten zijn dat het meest openstaat voor bewerkingen op het witte doek. Ik ben me echter niet bewust van een echt goede weergave van het verhaal <0xE2><0x80><0x93> de beste poging was Orson Welles' krachtige, uitgesponnen versie. Aan de lijst van MacBotches moeten we de Connery/Baxendale-bewerking toevoegen.<br />(Het schijnt helemaal geen 'filmbewerking' te zijn geweest, maar een tv-versie die een theateruitvoering heeft gekregen, naast Luhrmans _Romeo en Julia_ en Branaghs _Hamlet_. Dat zou een aantal van de tekortkomingen kunnen verklaren, maar het is geen excuus.)<br />Het begint goed, met een pittige strijdsequentie met aangenaam griezelige heksen die toekijken. De arme oude Grijze Malkander en Paddock worden uit de openingsscène weggelaten, maar ze zijn niet lang alleen. In rap tempo krijgen ze gezelschap van de bebloede Sargent en zijn verslag van de strijd, het verraad van het Dinghoofd van Cawdor, de onfortuinlijke meester van de Tijger, en zelfs MacBeths ontmoeting met Duncan wanneer hij tot Dinghoofd van Cawdor wordt benoemd. Allemaal hadden ze deugden die als engelentrompetgeschal pleitten voor de duistere verdoemenis van hun verbanning, maar verbanning zijn ze. En dat zijn niet de enige vergrijpen. Dit is MacBeth die haast heeft.<br />Vanaf het begin van het gevecht worden we rechtstreeks in MacBeths confrontatie met de heksen geworpen, en dat is goed gedaan. Brian Blessed heeft merkwaardig genoeg de regie van de heksenscènes gedaan, en hij heeft veel plezier in de special effects terwijl MacBeth en Banquo over hun lot worden verteld. Jason Connery als MacBeth is onhandig en weet duidelijk niet wat hij van het gedicht moet denken. Graham MacTavish als Banquo daarentegen is bekwaam en maakt zijn zinnen natuurlijk en gemakkelijk. Binnen een paar minuten na Connery's gemompel krijgt de kijker de aandrang om de rollen omgedraaid te zien en MacTavish in de titelrol. Geen wonder dat MacBeth het nodig vond hem te vermoorden.<br />Deze eerste paar minuten vormen het hoogtepunt van de film. Daarna gaan we naar Helen Baxendale, die bericht krijgt over haar man. Hij is net zo verloren als Connery en ontzegt zich de baard waarachter hij zich kan verschuilen. Haar aanroeping van het kwaad in de trant van'_Unsex me here_'is g<0xC3><0xAA>nant, maar niet verontrustend. Er zijn een paar redelijk slimme trekjes <0xE2><0x80><0x93> MacBeths'_We will talk further_'is geen teken van aarzeling tegenover de verdorven ambitie van zijn vrouw, maar zijn poging om haar het zwijgen op te leggen als hij haar op het bed gooit.<br />Het acteren van de hoofdrollen is de grootste teleurstelling. Connery's methode bestaat eruit dat hij glazig naar het scherm staart terwijl hij zijn monologen via de voice-over mompelt. Baxendale ziet er verkrampt en neurotisch uit. Een poging om iets interessants te doen met 'Is dit een dolk?' De fantastische dolk <0xE2><0x80><0x93> een schaduw die door een kruis op een altaar wordt geworpen <0xE2><0x80><0x93> valt in het niet bij de slechte uitvoering en slordige aanwijzingen van Connery, die de hele productie verpest. We begeleiden Lady MacBeth terug naar de moordkamer, waar ze de weer tot leven gewekte Duncan neersteekt, maar het effect is komisch, niet dramatisch.<br />Grote scènes worden verknoeid <0xE2><0x80><0x93> de verschijning van Banquo op het feest wordt onbegrijpelijk gemaakt door pogingen om MacBeths waan te vermengen met wat de mensen om hem heen wel of niet zien. De tweede ontmoeting met de heksen is nog minder samenhangend en de profetische visioenen zijn verwarrend. Het banket is het middelpunt van het stuk, maar de film beweegt zich daarna snel in de richting van het slot, waardoor het een onevenwichtig gevoel krijgt en er geen ruimte is voor de ingewikkeldheid van de raadsels waarin MacBeth verzeild raakt om ze te kunnen waarderen, of voor zijn afdaling in de waanzin om overtuigend te zijn. Een andere cruciale wending is de scène waarin Malcolm MacDuff op de proef stelt en MacDuff hoort van de moord op zijn familie. Dit berooft hem van het grootste deel van de emotionele kracht van het stuk, en van het karakter van een groot deel van de filmtijd. Hij is praktisch een vreemde als hij opduikt om MacBeth te vermoorden.<br />Een punt voor een poging. MacTavish' Banquo levert er nog een op. De eerste paar minuten leveren er nog een op. Maar dat is alles. Vanaf dat moment is het niets meer.' Geluid en woede bla bla bla.