Is deze recensie positief of negatief?

De 20ste animatiefilm van Walt Disney was de laatste die groen licht kreeg van de grote man zelf (hij stierf eind 1966) en wordt over het algemeen niet als een van hun beste producties beschouwd. Het voornaamste probleem is dat de film op het eerste gezicht alleen maar de katachtige versie lijkt te zijn van ofwel LADY AND THE TRAMP (1955) of 101 DALMATIONS (1961), twee films die beslist geliefder zijn bij fans. En dus groef ik, als animatie- en kattenliefhebber, dit redelijk springerige mengsel waarin een verwende vrouwelijke kat (gespeeld door Eva Gabor) en haar drie jonge poesjes door de hebzuchtige butler van een rijke dame (Hermione Baddeley) op straat in Parijs worden gezet. Gelukkig komen ze op de terugweg een straatkat tegen (Phil Harris) die hen de weg wijst, en onderweg worden ze geholpen door een katachtige jazzband (onder leiding van Scatman Crothers) en twee behulpzame en beminnelijk versufte honden. Intussen viert Edgar, de butler, zijn zogenaamde erfenis en doen de muis en het paard hun best om hun medekatachtige huisdieren te helpen. De legendarische entertainer Maurice Chevalier werd van zijn pensioen teruggeroepen om het titellied te zingen (waaronder een vers in het Frans) en de band van Scatman wijdt zich aan een luchtig nummer: 'E'body Wants To Be A Cat'.