Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De man met de gouden arm was een van de eerste films met als hoofdthema (en, in sommige opzichten, de boodschap) de tragedie van heroïneverslaving. Het is bij lange na geen geweldige film, maar het belang ervan ligt in Otto Preminger's toewijding om hem echt te laten lijken en op het randje van melodrama en naturalisme. Wat ik leuk vond was dat het niet zozeer een vertoning van junkies was (als je de beste vertoning daarvan wilt lezen, lees dan _Naked Lunch_, als je er in elk geval doorheen kunt komen, afgezien van de boodschap), maar de aard van het stedelijke milieu waarin Frankie Machine leeft. Hij verwacht dat hij, als hij uit de gevangenis komt voor dealen, het rechte pad op zal gaan, drummer in een band zal worden en zijn leven als muzikant legaal zal maken. Maar hij heeft zijn 'gehandicapte' vrouw Zosch, die niet kan werken en geld nodig heeft en vaak klaagt, en dan is er de oude buurt <0xE2><0x80><0x93> hij kan er niet aan ontkomen om Louie (Darren McGavin) te zien, die nog steeds kaartspelletjes speelt in de achterkamer en, ja, drugs dealt. Net als in Mean Street is het moeilijk om aan de details te ontsnappen als je niet weggaat.<br />Maar aan de andere kant is het moeilijk voor Frankie Machine om niet te proberen op een natuurlijke manier te functioneren in deze stadswijk. En de personificatie van Frankie is Sinatra, en ik kan niemand anders bedenken die hem zou kunnen spelen, zelfs niet de originele Brando. Hij past in de buurt en lijkt het soort man dat het spel een stap voor zou moeten zijn. Maar Sinatra heeft ook een kwetsbaarheid die hij op een fantastische manier weet te benutten, en tegen de tijd dat we hem in Molly's appartement 'de koude pleuris zien krijgen', is het geloofwaardig, ook al is het niet iets wat mensen van'mijn' generatie aan heroïne zouden denken (d.w.z. aan treinspotten en zeker niet aan Requiem voor een Droom). Al was het alleen maar omdat je de film wilt zien om te zien wat er met Sinatra als dit personage gebeurt.<br />Maar de gebreken komen in sommige andere optredens naar voren, hoewel het een beetje lastig is. Eleanor Parker lijkt voor een groot deel van de film te veel toneel te spelen en Frankie voor de gek te houden dat ze echt invalide is, terwijl ze in werkelijkheid kan lopen en hem om de een of andere reden voor de gek houdt. Maar naarmate de film vordert, wordt het duidelijker: ze wordt verondersteld gek te zijn, gek van jaloezie, en op dat niveau begint het beter te worden. Intussen is Kim Novak goed, hoewel ze geen _Vertigo_ -waardig personage is, maar meer de stem van de rede in het verhaal. Rechercheur Bendar, die misschien wel een van de meest een-op-een-personages/performances is die ooit zijn gemaakt. En Sparrow, Frankies nerdvriendin, en de personages van Louie en Schiefka, en die worden allemaal gespeeld zoals je zou kunnen verwachten (in feite is McGavin beter dan oké). Wat betreft het rondstrooien van ander talent rond Sinatra, doet Preminger het niet zo geweldig. En, eerlijk gezegd, sommige scènes vallen nogal tegen.<br />Maar de Man met de Gouden Arm fascineert heel erg, en niet alleen als een gedateerd stuk van sociologisch belang. Het werkt als meeslepend drama, en als een boodschap die wordt overgebracht zonder prekerig of kitscherig te zijn. Het is een echt artikel, alleen niet uitzonderlijk.