Wat is het sentiment van de recensie?

Hoewel ik deze film niet aanbeveel, raad ik ook niet aan om deze recensie te lezen zonder de film te hebben gezien. Hoewel ik het einde niet heb verraden, of de meeste plotwendingen, kan deze film het beste zonder voorafgaande informatie worden bekeken. Het is moeilijk om het voornaamste probleem met de film Donnie Darko aan te wijzen, want er zijn er veel. Richard Kelly lijkt in zijn eerste speelfilm genoeg scènes te hebben verzameld van puberale woede, schimpscheuten, zelfingenomen rechtvaardigingen en onschuldige, banale filosofie om twintig tienerdrama's te inspireren; en die vervolgens te hebben samengeperst tot een film van twee uur met een sciencefictionachtige draai. Het resultaat is diep verontrustend - om alle verkeerde redenen. De film probeert het publiek over kronkelpaden te leiden zonder enig gevoel voor symboliek of betekenis, om hen te laten sympathiseren met eendimensionale personages, en bovenal om te hopen dat ze de onderontwikkelde plot, vol onopgeloste losse eindjes, zullen negeren door die te verbergen onder een vernis van CGI-effecten en neosurrealisme. De hoofdpersoon, Donnie Darko, is een jonge man, toegewijd aan therapie, verkeerd begrepen door zijn vrienden, en vijandig en ontevreden door zijn leven in de buitenwijken. We worden geacht te denken dat hij intelligenter is dan zijn schoolkameraadjes, hoewel dat soms een moeilijke veronderstelling is. Als een van zijn vrienden bijvoorbeeld met een absurde theorie over de smurfen op de proppen komt, en Donnie reageert met een eigen theorie, klaagt zijn vriend dat Donnie 'helemaal slim' is. Maar Donnies toespraak is niet slimmer dan die van zijn vriend - alleen maar bozer. Het enige duidelijke bewijs van zijn intelligentie is de beschrijving van zijn gestandaardiseerde testuitslagen als intimiderend; maar gezien de houding van de regisseur ten opzichte van eenvoudige categorisatie van menselijke elementen (zoals aangetoond in de FEAR-LOVE-aflevering) is dit een armzalig substituut voor karakterontwikkeling. Donnie neemt voorgeschreven medicijnen in om geestelijke problemen te bestrijden, die in deze film niet direct ter sprake komen. In feite is de hele kwestie van de drugs ingehouden, en een van de eerste kansen die de regisseur heeft om de film te redden, gaat verloren. De dubbelzinnigheid van Donnies vreemde lot, de mogelijkheid dat dit allemaal een product van zijn verbeelding is, wordt naar de achtergrond gedrongen, waardoor de film voor honderd procent science-fiction wordt. Dat zou op zichzelf niet slecht zijn, behalve dat de 'wetenschap' achter de 'fictie' erg wankel is. Het wetenschappelijke gedeelte is, als gevolg daarvan, meer afhankelijk van dure computeranimaties dan van de daadwerkelijke ontwikkeling van de betrokken theorieën (op een gegeven moment zegt een leraar die het over tijdreizen heeft dat hij ontslagen zal worden als hij over het onderwerp blijft praten. Verdere uitleg is blijkbaar niet nodig). Donnies omgang met een bezoeker uit de toekomst brengt hem tot diverse wrede daden. De rechtvaardiging voor deze daden is een lastige kwestie. Hij beschadigt zijn school, maar dat is niet erg, want zijn school behandelt hem niet als een persoon. Zijn straf is een griezelige advocaat van de eigenwaarde (iets wat lijkt op Tom Cruise). Het verhaal speelt zich af in 1988, vlak voor de verkiezingen tussen Bush en Dukakis, en de regisseur wijst op dit punt tijdens de film. De focus gaat echter precies zo ver: Donnies norse vader met het blauwe boordje stemt voor Bush, terwijl zijn vrijgevochten, rebelse dochter voor Dukakis wil stemmen. Er is niets wat ook maar in de verste verte op een politieke verklaring lijkt, alleen maar een verklaring van het voor de hand liggende. Het eerste is niet nodig om een goede film te maken, maar het laatste moet worden weggelaten. Evenzo vraagt Donnies hartgrondige toespraak over het feit dat hij niet in staat is alle menselijke emoties in de nietszeggende categorieën 'angst' en 'liefde' onder te brengen, niet veel begrip van het publiek. Iedereen weet dat er meer zijn dan die twee menselijke emoties, en vooral de nadruk op dit feit is waardeloos. Mr. Kelly brengt eer aan verscheidene symbolen van de popcultuur van de jaren tachtig in zijn film: E.T., Stephen King, de Smurfen, Back to the Future. In zijn hart voelt deze film aan als een eerbetoon van de regisseur aan zichzelf, een verzameling van zijn eigen ervaringen, interesses, persoonlijke helden en tegenstanders, bevestigingen en ontgoochelingen, ruw aan elkaar genaaid door ongeoefende handen. Hele liedjes worden in muziekvideoformaat gespeeld op de handelingen van de personages, kennelijk omdat de regisseur van die liedjes houdt. Personages die weinig tot niets met de plot te maken hebben (inclusief de archetypische bullebak, het dikke meisje en de rechtse idiote leraar) krijgen onnodig veel aandacht, omdat de regisseur ze echt op de een of andere manier wilde inlijven. Door de rommelige puinhoop die Donnie Darko is, vragen we ons af of Kelly nog genoeg ideeën heeft om een nieuwe film te maken, of dat hij al zijn creativiteit heeft verspild aan één zinloze, rommelige, meanderende poging.<br />Mijn score: 1/10.