Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ging uit nieuwsgierigheid naar die film kijken en om een ruzie te beslechten. De film is nu het best bekend door de muzieksectie die Sergei Prokofiev uit zijn toevallige muziek voor de film heeft gehaald, de Trojkabeweging die zelfs in popdecors opduikt. De globale plot is goed bekend door de hoesnotities van verschillende opnamen. Een klerk brengt per ongeluk een niet-bestaande luitenant Kizje op de lijst die aan de tsaar moet worden voorgelegd. De tsaar is geïnteresseerd in deze persoon, en in plaats van hem te vertellen dat hij niet bestaat, houden de hovelingen en officieren de schijn op dat hij wel degelijk bestaat. Kizje wordt naar Siberië verbannen, teruggeroepen, bevorderd, getrouwd, opnieuw bevorderd, sterft, krijgt een staatsbegrafenis, wordt ontmaskerd als oplichter en postuum gedegradeerd.<br />Ik had tegenstrijdige verhalen gehoord over hoe de klerk Kizje had uitgevonden, met inktvlekken en niesbuien, maar ik had gehoord dat de film verloren was gegaan, dus kon ik er niet achter komen wat er was gebeurd. Toen dook de film op in de Barbican in Londen, als onderdeel van hun Pro Omdat ik een historische nieuwsgierigheid had verwacht, was ik aangenaam verrast. De film is erg grappig, en het publiek, onder wie ikzelf, lachte aan één stuk door. Hoewel het grootste deel van de film rechttoe rechtaan is en zich voornamelijk in het paleis afspeelt, zijn er een paar 'trucshots' waarin meerdere beelden op het scherm verschijnen. Zo wordt het leger van de tsaar vertegenwoordigd door een kleine groep, die zich over het hele scherm herhaalt. Vier identieke bewakers voeren een perfecte oefening uit. Twee identieke bedienden schrobben de vloer.<br />Een klein nadeel was dat het heel moeilijk was om uit te zoeken wie iedereen was. Er waren twee vrouwen die dochters van de tsaar hadden kunnen zijn, of een dochter en een bediende of iets anders. En er werden heel weinig namen genoemd. Maar al met al een leuke film en het verbaast me dat hij niet vaker wordt vertoond.