Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik vraag me wel eens af of Meryl Streep misschien zo geaccepteerd is als de meest indrukwekkende, veelzijdige actrice sinds, nou ja, misschien net aan het begin van het geluidstijdperk, dat haar talent nu als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Er zijn waarschijnlijk zo'n drie tics waar ze tijdens haar optredens voortdurend op terugvalt (bij de meeste is het een samengeknepen lip), maar afgezien daarvan zijn haar optredens verbazingwekkend variabel en origineel en geven ze een frisse kijk op wat er in haar omgaat. Ook al zijn 'Sophie's Choice' en 'A Cry in the Dark' en 'Silkwood' misschien wat opzichtiger, haar werk hier en in 'Bridges in Madison County' is ook opmerkelijk <0xE2><0x80><0x93> alleen subtieler. Ze is vooral lief en verliefd op haar huiselijke leventje, en Streep maakt wat routine zou kunnen zijn, zelfs saai en saai, aantrekkelijk en charmant. Ik denk dat ze deze mini-thema's voor elk personage moet uitwerken en erachter moet zien te komen wat deze persoon echt en interessant maakt. Ze werkt bij elk personage van binnenuit, en misschien is het deze essentiële eigenschap die de belangrijkste kritiek op afstandelijkheid of zelfbewustzijn heeft opgeroepen. Ik denk niet dat ze kil is, maar dat ze in plaats daarvan de unieke eigenschappen van haar personage heeft uitgedokterd. Ik denk dat haar critici zelfbewustzijn verwarren met intelligentie. Niet te veel andere acteurs zouden zo complex en creatief zijn dat ze Kate Muldrun licht en zorgeloos zouden maken in haar geliefde, huiselijke omgeving, om later een ongekende diepte te onthullen door haar oprechte gehechtheid aan die huiselijke omgeving. Haar optredens zijn van een onovertroffen consistentie, ze doet zelden iets verkeerd. Ik vraag me af of het denkbaar is dat geen enkele film van Streep door haar aanwezigheid minder lijkt... Hoe dan ook, Kate is dol op haar huis, en haar genegenheid voor haar 'gezinsleven' is even vertederend als haar nieuwe conflict binnen het huis schokkend is. Als dit alles bij elkaar komt, en Kate begint te beseffen dat ze niet langer in dezelfde hoedanigheid kan functioneren, en ze de taartvorm breekt en uitschreeuwt dat ze geen gehandicapte is, is het pijnlijk triest om te zien, want dit is niet iemand die geneigd is tot emotie. Streep is slim en edelmoedig genoeg om te beseffen dat alles veel beter werkt omdat ze de dramatische geldigheid van Kate heeft doorzien, en het is in feite de enige scène waarin ze haar personage laat gaan. Maar het is verfrissend om te zien dat een personage dat je echt kan verrassen door iets te laten zien wat je niet voor mogelijk had gehouden, ook echt bestaat. Opnieuw heeft Streeps personage minstens drie dimensies... God, dit klinkt als een proefschrift, maar als actrice heeft Streep gewoon een bijzonder soort intelligentie, een ongelooflijke empathie en geweldige expressieve vaardigheden. De film zelf is waarschijnlijk een beetje middelmatig. Ik neem aan dat William Hurt bedoeld is als een onsympathieke hufter, en hij kan heel goed pompeus doen. Maar ik vind Hurt eigenlijk een beetje eng. Het script is heel standaard <0xE2><0x80><0x93> nog een hulde aan Streep dat ze zo ontroerend en geloofwaardig was als ze was.