Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze prachtige film heeft me altijd ontroerd. De kleur, de overtuigende cast en het verbluffende decor leveren allemaal een belangrijke bijdrage. Deze productie is, in tegenstelling tot de latere remake door Carlton, impressionistischer en presenteert zich meer vanuit het perspectief van de kinderen zelf. Het concentreert zich meer op bepaalde episodes uit het charmante verhaal van E. Nesbit dan op een poging om een wat meer documentaireachtige 'wratten-en-al'-stijl te creëren die Carlton heeft overgenomen. Bovenal wordt het hele verhaal gesteund door de schitterende muziek van wijlen Johnny Douglas, die er extra emotionele diepte aan toevoegt. Het eindresultaat is een waarlijk formidabele combinatie van zintuiglijke ervaringen die samen het schrijnende verhaal van 'The Railway Children' vormen. Een ongemakkelijke factor waar de kijker tijdens deze film over na moet denken, is hoe de dingen zijn veranderd sinds die tijd <0xE2><0x80><0x93> en in veel opzichten ten kwade! Ja, misschien hoeven velen van ons niet langer buiten de wc's te gebruiken en in paardenkarren te reizen, maar hoe zit het met de kwaliteit van het leven in het algemeen? Denk eens aan de grofgebekte beroemdheden die nu onze tv-schermen 'genieten'. Hun taal wordt nu blijkbaar als volkomen acceptabel beschouwd. Denk ook eens aan de broze 'hier vandaag, morgen weg'-aspecten van zo veel van de hedendaagse 'partnerschappen' plus alle alleenstaande moeders <0xE2><0x80><0x93> wat er ook gebeurd is met die instelling die 'het huwelijk' wordt genoemd, toen mensen elkaars tekortkomingen accepteerden maar toch bij elkaar bleven, van hun kinderen hielden? Deze details maken de film extra pikant als je ernaar kijkt.<br />Ik hoop dat de volgende generaties nog steeds van deze film zullen kunnen genieten. Om nog maar te zwijgen van bepaalde volwassenen!