Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een groep katten probeert na een ontvoering door een inhalige butler de weg naar huis te vinden.<br />De Aristocats wordt beschouwd als een van de mooiste 2D-animaties van Walt Disney, met een charmant script en coole personages, maar het heeft niet de magie die Sneeuwwitje of het Jungleboek heeft gecreëerd.<br />Bij de langzame opening zullen jongere kijkers hun wenkbrauwen optrekken, maar als de katten eenmaal in het verhaal zijn opgenomen, beginnen de pret en het vermaak.<br />De jonge katten scheppen het meeste plezier met een charmante, jonge, hartverwarmende rivaliteit, het speciale soort band waar elke broer of zus van elke leeftijd mee kan omgaan. Het is niet de grappigste Disney-film die er is, maar er zijn een paar geweldige komische momenten, vooral als de Katten en de Honden in beeld komen. De weergave van de gangsterkatten is heel indrukwekkend en net zo amusant.<br />Het verhaal is, na het saaie begin, voortdurend onderhoudend en precies wat een familiefilm zou moeten zijn. Er zijn nauwelijks hiaten en geen saaie momenten. De reis naar huis is interessant en je krijgt het gevoel dat je op ontdekkingsreis bent, om nog maar te zwijgen van twee heel vreemde Britse zwanen.<br />Bij Disney krijg je altijd een sterke, betekenisvolle boodschap. Bij het Jungle Book is het waar je thuishoort, bij Beauty and the Beast verken je het belang van innerlijke schoonheid. Maar bij deze film uit 1970 lijkt er iets te ontbreken. De film heeft het belang en de relevantie van thuis, maar is niet goed geconstrueerd; hij lijkt heel ver weg en irrelevant.<br />Mijn zus en ik vonden het heel vreemd om naar deze film te kijken, terwijl sommige van de hoofdpersonen door de cast van Jungle Book werden vertolkt.<br />Ondanks het slechte begin en de verwarring van de boodschap, is dit altijd een leuke familiefilm met een goede muziekscore en een paar coole, gekke personages waar kijkers van elke leeftijd iets mee kunnen.