Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Tijdens de laatste stuiptrekkingen van de Vitnam-oorlog wordt onze centrale figuur, kapitein Willard (Martin Sheen) door de CIA op een illegale eenmansmissie gestuurd om een afvallige Amerikaanse marinecommandant, kolonel Kurtz (Marlon Brando) te vermoorden, die naar verluidt 'volkomen krankzinnig' is geworden, maar die vanuit zijn basis in Cambodja, een neutraal en dus verboden land, met succes een privé-oorlog voert.<br />Het hele verhaal over wat Willard ziet en doet terwijl hij door een ongedisciplineerde en geterroriseerde patrouillebootbemanning de Da Nang op wordt gesmokkeld om Kurtz te vermoorden, is een prachtige metafoor voor de excessen, decadentie en uiteindelijk de zwakte van de Angelsaksische psyche: als we dat niet doen... Er is iets dat we niet begrijpen en dat we niet in de hand kunnen houden, dat we niet kunnen uitroeien. Kurtz was dat uiteindelijk gaan beseffen.<br />Als je niet aandacht besteedt aan elk emotioneel gebaar, elk woord van de dialoog tussen de hoofdrolspelers, vooral in de scène waarin ze alleen zijn in Kurtz' duistere hol, mis je een van de hoofdthema's van deze ongelooflijke film. De subtiele deal die Kurtz met zijn beul sluit, zijn eenzijdige 'overgave' in ruil voor Willards instemming (knikte hij?) om Kurtz' 'zoon' (een andere metafoor voor ons, de volgende generatie, degenen die naar de film kijken) de waarheid te vertellen over alle gruwelen die ze allebei in Vietnam hebben gezien, is geestverruimend. De band tussen de twee mannen terwijl Kurtz Willard aan een kruisverhoor onderwerpt <0xE2><0x80><0x93> doorspekt met een paar van zijn eigen horrorverhalen <0xE2><0x80><0x93> is ongelooflijk, nee, geniaal. De slotscène van de rituele slachting van een stier is de krachtigste van alle symbolen. Coppolla heeft, al dan niet opzettelijk, de ultieme anti-oorlogsverklaring afgegeven, een die door de eeuwen heen zou moeten resoneren.