Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is niet bepaald een ingewikkeld verhaal. Het is geen mysterie, of een plot waar je opnieuw naar moet kijken omdat je een wezenlijk deel van de dialoog hebt gemist. Een film moet meerdere keren worden gezien voordat je'm te pakken hebt' kan van toepassing zijn op heel weinig films, hoewel dit er niet een van is. Dat soort films heeft inhoud en is zo meeslepend dat het gemakkelijk is om een belangrijk deel van de dialoog te missen, of een subtiele nuance in de plot die je misschien over het hoofd hebt gezien. Bij Goya's Geesten is dat niet het geval. De voornaamste tekortkoming van deze film is het ontbreken van details. De film springt van het ene personage naar het andere en geeft nooit genoeg inhoud aan één bepaalde scène om de betrokkenheid van degenen die toekijken mogelijk te maken. Daardoor krijg je geen enkele band met een van de personages. Je komt niet op het punt dat het je iets kan schelen. Ofwel de hoofdrolspeler is weg op het moment dat de film zichzelf lijkt te redden, ofwel hun daden zijn verachtelijk en dat ben je toch al niet van plan. Goya's weigering om erg ver te gaan om Ines te helpen is een goed voorbeeld. Zijn weigering om zich verder in te zetten, weerspiegelt de algehele toon van zijn rol. De enige personages die je misschien even voelt voor Ines, wanneer ze wordt ondervraagd en vervolgens gemarteld. Na haar verkrachting door Lorenzo is er vrijwel geen aandacht meer voor haar personage. Daarna komt de enige andere diepgaande betrokkenheid uit de beste scènes van de film, die draait om Lorenzo's uitnodiging aan Ines' familie om te komen eten, en haar vaders die allemaal proberen Lorenzo te dwingen een valse bekentenis te ondertekenen en zijn dochter terug te krijgen. En net als de dingen zich weer beginnen te ontwikkelen, zijn ze uit de film verdwenen. Ik heb hier een heleboel opmerkingen gelezen over dat de film niet wist wat hij wilde zijn en zo. Ik heb ontdekt dat hij er in wezen in slaagde om helemaal niets te zijn. Door Lorenzo's terugkeer en de toevallige ontmoeting van Ines' dochter met Goya leek alles alleen maar gekunsteld. Zonder veel verhaallijn vond er geen enkele poging plaats om de turbulente tijden waarin ze leefden echt te onderzoeken. De essentie van wie Goya was, kwam niet naar voren, afgezien van zijn daden, of het ontbreken daarvan, wat bewees dat hij meer op zichzelf gericht was dan op iets anders. Wat zijn kunst betrof, de film leek erop gericht een paar van de schilderijen die hij maakte te onderzoeken, maar gaf opnieuw een gelegenheid weg om de reacties op dit werk te onderzoeken in plaats van het werk zelf. Om het goed samen te vatten: de film had geen samenhang, hij miste de substantie om te graven in de historische omgeving waar hij over ging, en aan het eind van de film voelde je je wat je was. De film die ik net heb gezien, was een reeks mislukte pogingen om de kijker in te palmen door van het ene naar het andere te schakelen zonder de kijker in een van die dingen behoorlijk in te palmen. Je kunt niet een paar keer naar zoiets kijken en dan verwachten dat het beter wordt als je er meer aandacht aan besteedt. Er zit gewoon niet genoeg in om de tijd te verspillen. Het is niet zo dat je iets over het hoofd ziet, het zou alleen meer bewijs zijn dat de ingrediënten die nodig zijn om deze film goed te maken, er gewoon niet zijn. En wat betreft de beste film die ooit is gemaakt? Het is niet eens de beste film die ik vandaag heb gezien.