Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Belachelijk, misselijkmakend rijmpje met verschrikkelijke acteurs; onbeholpen, oppervlakkig en neerbuigend de meest banale clichés opdiepend over Toscane en Italië, echtscheiding en midlifecrisis. De hoofdactrice werkt zich nerveus met een grimas door de film heen en doet haar best om het gepaste niveau van zelfvoldaan, zelfgenoegzaam zelfmedelijden te bereiken waar het waardeloze personage en het script om vragen. Ik weet zeker dat het een slecht boek was, maar zo slecht kan het niet geweest zijn! De camera is permanent voorzien van een kotsgele 'Toscaanse' lensfilter (misschien was de Toscaanse zon nog niet Toscaans genoeg?), dat ze vergeten zijn te verwijderen als de scène zich verplaatst naar Rome en (wat fantasierijk!) de kust van Amalfi. Je hebt het witte marmer van het Vittorio Emmanuelle-monument in Rome nog nooit zo geel gezien... ik bedoel Toscaans. Een van de slechtste films aller tijden, en daarom de moeite waard om te bekijken.