Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Van de eerste tot de laatste scène is deze film heel realistisch gemaakt, zelfs zo realistisch dat we soms geen details kunnen zien in nachtelijke scènes (het is zo donker als in de echte nacht), in de woestijn (de zon schijnt er net zo fel als in de echte woestijn).<br />Het script en het acteerwerk zijn ook heel realistisch. De opnamen en afleveringen zijn niet gemaakt om dingen en gebeurtenissen 'effectief' te laten zien, om ze te'verklaren', of, zoals veel Hollywood-films, om de kijkers te 'amuseren'. Hier is de film gemaakt om de gebeurtenissen te laten zien alsof ze echt in Afganistan zijn gebeurd. De camera staat soms ver van de stervende soldaten af, zelfs van het moment waarop de hoofdpersoon, majoor Bandura, wordt neergeschoten en gedood.<br />Deze methode doet me denken aan meesterwerken van het Italiaanse neorealisme. En de opbouw van het verhaal is gebaseerd op dezelfde principes als 'Pais Son' of 'De Fietsdief' <0xE2><0x80><0x93> een chronologische reeks van 'ware levensverhalen' en een paar meelijwekkende momenten, die op het eerste gezicht plotseling en onlogisch lijken, maar innerlijke redenen hebben.<br />Ik denk dat de innerlijke reden van majoor Bandura's suïcidale dood religieus van aard is: berouw over de dood van onschuldige mensen (niet alleen het feit dat hij per ongeluk een gezin in het dorp heeft gedood, maar ook de dood van de soldaten onder zijn bevel). Hij wordt niet afgebeeld als een gretige gelovige, integendeel, hij wordt afgebeeld als een tactvolle en verantwoordelijke officier. Precies om die reden lijken zijn laatste beslissingen (om terug te gaan naar het verwoeste dorp en een gewapende jongen de rug toe te keren, wiens gezin hij heeft gedood) een daad van berouw. Het Russisch-orthodoxe koor, dat aan het eind ('Avondoffering') klinkt, is een andere context, waarbij alle film vanuit dit gezichtspunt kan worden gezien.