Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben de eerste om toe te geven dat Chan-wook Parks Dorst uitzonderlijk goed is, maar meer dan twee uur doorbrengen met Tae-joo (OK-vin Kim) is voor iedereen voldoende om zo'n lange tijd te verdragen. Sang-hyeon (Kang-ho Song) is een priester die zich vrijwillig aanmeldt voor experimenteel onderzoek bij mensen die bereid zijn zich te onderwerpen aan rigoureuze injecties met een bepaald virus dat dodelijk is. In plaats van legitiem te sterven, wordt Hyeon een vampier, die altijd hunkert naar de voeding die het bloed hem geeft om een besmettelijke ziekte te bestrijden die terugkeert met de symptomen die hem om te beginnen al platlegden (puistjes/puistjes, en het lichaam geeft bloed op). Zonlicht, zoals bekend is in het vampiergenre, veroorzaakt een martelende dood als Hyeon lange tijd aan hem wordt blootgesteld. Hyeon wordt geil van Tae-joo, de vrouw van de ziekelijke jeugdvriend Kang-woo (Ha-kyun Shin). Tae-joo werd in huis genomen door mevrouw Ra(Hae-sook Kim), die haar als een puppy beschouwde, en ze werd praktisch als huisdier gebruikt om te worden gecommandeerd. Ta-joo voelt zich ellendig in deze situatie en begint een hartstochtelijke verhouding met Hyeon, waarbij ze hem al snel zover krijgt dat hij Kang-woo vermoordt door hem te laten geloven dat ze het slachtoffer is van misbruik. Hyeon ontdoet zich van zijn priesterschap en duikt halsoverkop in de relatie met Tae-joo, die al snel bereidwillig meewerkt aan het doden van Kang-woo. In het midden van een meer begroeven ze hem onder water, waarbij Tae-joo ervoor zorgde dat de Kang-woo hem niet weer boven water haalde toen hij weer naar binnen probeerde te komen) zullen ze allebei blijven rondspoken, gezien de omstandigheden waarin de Kang-woo'vermist' werd (Hyeon wist hem te lozen op een plek waar de politie zijn lijk niet kon vinden). Algauw krijgt mevrouw Ra een beroerte (hoewel één vinger en het vermogen om met haar ogen te knipperen er in de loop van het verhaal sterk aan bijdragen, wat aantoont dat ze zich er meer van bewust is dan ze willen geloven), en Hyeon geeft Tae-joo een speciaal verjaardagscadeau. Ze heeft er moreel en psychologisch geen last van. Tae-joo raakt zo vol dat Hyeon wanhopige maatregelen moet nemen om een einde te maken aan zo'n bedreiging van de samenleving, hemzelf inbegrepen.<br />Ik moet zeggen dat Dorst een van de beste horrorfilms is die ik over 2009 heb gezien. Het is een methodische aanpak en we worden langs een duistere weg geleid met Hyeon en Tae-joo, die verschrikkelijke dingen doen zonder dat er ooit iets positiefs uit hun goddeloze verbintenis voortkomt. Onschuldige mensen sterven door Hyeons liefde (wat ooit lust was, verandert tegen het einde in een obsessieve liefde) voor Tae-joo, en het zal niet eindigen als hij geen pijnlijke keuze maakt. We kijken in hun hoofd, hun ziel, en het is...' 't is altijd mooi. 2 uur met ze doorbrengen kan behoorlijk uitputtend zijn... maar, dank aan de directeur voor het feit dat hij geen klappen uitdeelde wat betreft slinks gedrag en hoe de macht van het vampirisme aan de verkeerde mensen kan worden gegeven. Hyeon, bij de opening gezien als een tamelijk aardige ziel, accepteert 'hel' voor Tae-joo, zodat je Dorst zou kunnen zien als een uniek liefdesverhaal, maar niet bepaald een gezond liefdesverhaal.<br />'Wat het geweld betreft, hoewel Park de neiging heeft zich van uiterst levendige details niets aan te trekken, is er genoeg sadisme in het spel om de maag misschien een beetje van streek te maken. De manier waarop het geweld wordt uitgevoerd kan op zijn minst een blijvende indruk nalaten.' De seksuele situaties tussen Hyeon en Tae-joo kunnen behoorlijk verhit en erotisch zijn, maar ook smerig en moreel verwerpelijk. Ik denk dat de film nog steeds een ingewikkeld onderzoek is naar de moeite die het kost om gehecht te blijven aan een voorwerp van genegenheid (wellust).