Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat een karikatuur van onrechtvaardige filmcijfers <0xE2><0x80><0x93> een 2,1 op de IMDb-schaal terwijl ik dit schrijf. Mensen, dit is een stuk dichter bij een 3,0, ik zal zelfs mijn nek uitsteken en 4,0 zeggen waar ik het heb gedaan. Kom nou <0xE2><0x80><0x93> hoe kun je een film hebben over een net van statische elektriciteit dat de aarde en buitenaardse amorfe celstructuren omringt, en het niet op zijn minst een 4,0 geven voor creativiteit? Dan heb je al die geweldige dialogen zoals <0xE2><0x80><0x93> 'Dave, kijk eens naar de samenstelling van deze modder.' Weet je, ik geloof niet dat ze ooit nog terug zijn gekomen naar die modder. Maar dat doet er niet toe, dit is het soort film waar diehard Z-films voor leven, en ik kan nu gerust zijn. In feite zag ik dit al een paar jaar geleden zonder de juiste waardering ervoor, samen met Corman-titels als 'Aanval van de reuzenbloedzuigers' en 'De wespenvrouw'. Ik weet niet wat de fascinatie is, maar om een personage uit de film te citeren: 'Wat het ook is, het werkt snel!'<br />Terug naar die buitenaardse amorfe celstructuur <0xE2><0x80><0x93> het idee van een derde element dat het moest opnemen tegen je standaard rode en witte bloedcellen beviel me wel. Toen astronaut John Corcoran (Michael Emmet) terugkeerde uit de dood, kreeg ik visioenen van een scène die een voorloper had kunnen zijn van _Alien_ uit 1979, maar dat mocht niet zo zijn. In plaats daarvan beperken budgetbeperkingen het beeld tot een afgedankte Big Bird, ook al was dat idee nog bijna tien jaar weg. Wie weet waar het ene idee ophoudt en het volgende opduikt?<br />Kijk, zo erg is het niet. Niet zo goed, maar niet zo erg. Elke keer dat je astronauten met een noodlanding kunt verbinden met buitenaardse wezens die vastbesloten zijn de aarde over te nemen, heb je een winnende combinatie. Voeg daar de goedkope monsterfactor aan toe en je bent op weg. Vergeet niet: 'Een gewond dier van die omvang is niet goed.'