Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Weg met de wind is een van de populairste boeken die ooit zijn uitgegeven. Het is verreweg de meest populaire film. De romance tussen Scarlett en Rhett heeft de mensen over de hele wereld doen dromen en de hoofdrolspelers in filmicoontjes veranderd. Je kunt je afvragen of het echt nodig is om een vervolg te maken. En... er zijn nog een paar grote gaten te vullen.<br />Nou, eerst was er het boek. 'Scarlett' door Alexandra Ripley is, moeten we toegeven, goed geschreven en we respecteren de wereld die door Margaret Mitchell is gecreëerd. Ze neemt de draad weer op waar we onze heldin eerder hebben laten zitten en leidt ons voorzichtig van Mitchells erfgoed naar haar eigen fantasiewereld. In het boek reist Scarlett, verslagen na de dood van Melanie en Rhetts vertrek, naar Charleston om bij haar schoonmoeder te gaan wonen in de hoop Rhetts liefde te herwinnen. Haar typische manipulatieve gedrag roept opnieuw een heleboel kritiek van Rhett op en drijft hen nog verder uit elkaar... tot een bepaalde boottocht die alles zal veranderen... Scarlett draagt nu een geheim met zich mee. De serie volgt het boek heel nauwkeurig tot de komst van Scarlett in Ierland. Vanaf dat ogenblik scheiden boek en serie zich langzaam. Het eigenlijke einde verschilt, maar natuurlijk hebben beide Scarlett en Rhett weer bij elkaar gebracht.<br />De productie van de serie werd aangekondigd met een wereldwijde zoektocht naar de volgende Scarlett O'Hara. Veel landen maakten hun eigen televisieshows waarin jonge actrices auditie deden voor de rol. Uiteindelijk werden er ongeveer twaalf meisjes uitgekozen om deel te nemen aan de laatste screentests en interviews in Atlanta, Georgia. Helaas vond de producer geen Scarlett onder deze actrices. Triest voor de meisjes, grote publiciteit voor de show (hij was al aan vele televisiestations wereldwijd verkocht voordat de opnamen zelfs maar waren begonnen). Robert Halmi, de producer die de rechten op 'Scarlett' kocht, zei dat hij tijdens het kijken naar de televisie de juiste actrice had ontdekt, belde haar en tekende twee dagen later de overeenkomst. Het grootste verschil tussen _GWTW_ en _Scarlett_ is het feit dat de hoofdpersoon zich ontwikkelt en als persoon groeit. Dat is het voorrecht van de serie, waarom zou je iets namaken dat al eerder is gedaan? Als je bedenkt dat er een gat van bijna zeventig jaar zit tussen de eerste en de tweede verhaallijn, is het logisch dat beide auteurs de nadruk leggen op verschillende aspecten van de personages. Terwijl Mitchell zich met Scarlett bezighoudt met het oplossen van de gevolgen van de burgeroorlog en het vechten voor Tara, laat Ripley Scarlett haar demonen onder ogen zien. Dit vind ik het interessantste aspect van de serie. We leren Scarlett op een andere manier kennen als ze leert dat niet alles altijd kan gaan zoals zij wil. Ik ben het volkomen eens met de keuze van Timothy Dalton als Rhett Butler. Hij speelt hem met charme en ironie en is minder een karikatuur dan de rol van Clark Gable. John Gielgud geeft een heel amusant optreden als grootvader Robillard en Sean Bean is altijd op zijn best als hij een smerig personage speelt, zijn Lord Fenton maakt geen uitzondering. Maar de slechte keuzes met Stephen Collins als Ashley en Ann-Margrets aanpassing van Belle Watling waren geldverspilling. De kostuums, decors en locaties zijn gedetailleerd en overtuigend. Het pas gebouwde Tara-decor zag er precies hetzelfde uit en het is een ontroerende scène in de serie als het huis voor het eerst verschijnt.<br />Heeft het zin een vervolg te maken... Nou ja, zes uur romantiek zijn voor mij genoeg. Eén om te zien!