Is deze recensie positief of negatief?

De mensen die een advertentie van Eenzaam Hart in de krant zetten, zijn vaak idealisten. Ze proberen in een paar woorden alles uit te drukken wat ze zijn en verwachten. De uitwisseling van brieven is vol hoop... Louis Mahe (Jean Paul Belmondo), eigenaar van een sigarettenfabriek op de _ile de la Reunion_ (oostelijk van Madagaskar) is zo onder de indruk van de brieven van Julie Roussell, dat hij haar een aanzoek doet. Maar niet de verwachte knappe brunette komt uit het bestuur van de 'Mississippi', maar <0xE2><0x80><0x93> Catherine Deneuve. En we weten vanaf het begin dat ze een bedriegster is en dat er een misdaad is gepleegd. Ze toont geen enkele belangstelling voor 'Julie' Maar de meest elementaire verleidingstrucs (een open rits) zijn voldoende om Louis in een volgzaam hondje te veranderen. Eerst: een gezamenlijke bankrekening. En dan, als Julies zuster de aandacht op zich vestigt, de vlucht. Met 27.850 miljoen van Louis' 28 miljoen <0xE2><0x80><0x93> ze zou zijn handtekening voor het hele bedrag nodig hebben gehad.<br />Louis en Julies zuster nemen een privédetective in de arm (Michel Bouquet). Louis slaagt erin Marion (Deneuves echte naam) op te sporen in Antibes, waar ze als taximeisje werkt <0xE2><0x80><0x93> haar gangsterminnaar heeft haar berooid, of liever gezegd centimeloos achtergelaten. Louis kan haar niet vermoorden. Ze vertelt haar verhaal: wees. Voorlijk. Lesbische ervaringen. Veel suikeroompjes. De detective blijkt sluw als een vos en vasthoudend als een bloedhond; Louis en Marion begraven zijn lijk in de kelder. Ze vluchten naar Parijs, waar Louis ontdekt dat Marion een dure smaak heeft. Ze aanbidt geld als een godheid. Hij verkoopt zijn firma voor een fractie van de waarde. Maar als het lijk van de detective wordt ontdekt (een overstroming) moeten ze opnieuw vluchten <0xE2><0x80><0x93> zonder het geld. Een leven in een berghut, samen met een jammerende loser <0xE2><0x80><0x93> Marion kan zich een vrolijker leven voorstellen zonder dit aanhangsel...<br />Een hoogtepunt in de carrières van alle betrokkenen. Belmondo's zelfbedrog maakt hem bijna vertederend. Deneuve ziet er prachtig uit in haar garderobe van Yves St. Laurent, en haar optreden is verrukkelijk. Eerst doet ze alsof ze het broze vrouwtje is - te timide om haar man om geld te vragen, daarom hebben we een gezamenlijke bankrekening nodig - maar nadat ze is ontmaskerd, klinkt ze als Katharine Hepburn in de gevangenisscène van DRINGENDE BABY. Het decor is spectaculair - de tropen, de Seine, Parijs. Truffaut regisseert met vanzelfsprekend aplomb: de jaren zestig waren het enige decennium waarin Europese films kop en schouders boven Amerikaanse producties uitstaken. Na deze film kon Truffaut zijn idool, Alfred Hichcock, recht in het gezicht kijken.