Is deze recensie positief of negatief?

Harry Langdons 'Saturday Afternoon' wordt vaak gerekend tot de grootste stille komedies, in elk geval als het om korte onderwerpen gaat, en daarom kan het voor sommigen een beetje een afknapper zijn. In tegenstelling tot sommige andere erkende klassieken, zoals Keatons 'Cops' of Chaplins 'The Immigrant', is deze film in sommige opzichten een vertrouwde, conventionele situatiekomedie en biedt hij weinig aanleiding tot schaterlachen; je kunt je zelfs afvragen of Langdon wel in zulk verheven gezelschap thuishoort. Niettemin is het naar mijn mening op zijn bescheiden manier een volmaakt charmante komedie, en Harry is fascinerend om te zien.<br />Voor een moderne kijker die is grootgebracht met tv-series is de plot van 'Saturday Afternoon' Misschien doet de film denken aan The Honeymooners of een van de vele spin-offs ervan: twee sukkels, van wie er een getrouwd is en erg bij zijn vrouw onder de plak zit, proberen er met een paar meiden tussenuit te knijpen voor een leuke middag; maar alles gaat mis en uiteindelijk moeten ze het opnemen tegen de stoere vriendjes van de meisjes. Klinkt dit bekend? En misschien een beetje saai? Nou, het uitgangspunt was al afgesleten toen deze film werd gemaakt, maar afgezien daarvan was er niets aan Langdon typisch. Hij was vreemd, te beginnen met het feit dat hij eruitzag als een baby van middelbare leeftijd die half sliep. Als Harry probeert geld onder het kleed te verstoppen, maar ze hem op heterdaad betrapt en hem dwingt het aan haar te geven, zou je zweren dat je naar een interactie tussen een jongetje van 6 en zijn mama kijkt... en misschien dat Harry Langdon daarom sommige mensen de rillingen bezorgde, en dat nog steeds doet.<br />Maar hij is een fascinerende filmfiguur, en het gaat niet zozeer om wat hij doet als wel om de manier waarop hij het doet. In die scène met de munten onder het kleed bijvoorbeeld, vindt Harry de munten door de ene voet voor de andere te zetten, voorzichtig, als een koorddanser, en zijn passen af te tellen tot hij de juiste plek heeft gevonden, en zijn techniek werkt hypnotiserend. Langdon bewoog zich als niemand anders. Of hij je nu wel of niet aan het lachen maakt, de man is hypnotiserend, lijkt in een eigen wereldje te verkeren. Als het om de plot van zijn films gaat, is Harry merkwaardig passief en zet hij het verhaal bijna nooit zelf in beweging. Harry's co-ster Vernon Dent bevindt zich midden in het strijdgewoel, maar Harry is het grootste deel van de tijd versuft en belandt als het ware stomdronken tussen twee auto's (die op de treeplank van de ene zitten, maar met zijn voeten op de andere) terwijl ze door de straten racen. Het is een gedenkwaardig beeld en, zoals de criticus Walter Kerr schreef, vat het Langdons personage op het witte doek perfect samen: hij is een passieve figuur die op de een of andere manier midden in een uitzinnige actie terechtkomt en slaperig met zijn ogen knippert terwijl de wereld voorbijraast. Het is ook de moeite waard om op te merken dat Langdon en Dent, die vaak samenwerkten, een verstandhouding hebben in deze film die doet denken aan een blauwdruk die Laurel & Hardy zouden volgen toen ze ongeveer een jaar later een team vormden. Langdons stijl had waarschijnlijk invloed op Stan Laurel, vooral hier.<br />'Saturday Afternnon' en de titelrol zijn misschien niet voor iedereen weggelegd, maar de film is de moeite van het bekijken waard, en je zult misschien merken dat Langdon een indruk maakt die moeilijk van je af te schudden is.