Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Woody Allen (van wie ik in het begin moet bekennen dat ik nooit een grote fan van hem ben geweest) regisseerde deze quasidocumentaire over het leven van Emmett Ray (Sean Penn), een jazzgitarist uit de jaren dertig wiens ster kennelijk een tijdje heeft geschitterd, maar daarna snel is vervaagd. Penn levert een geloofwaardige rol in die rol, die van een gecompliceerde en enigszins neurotische man (niet veel anders dan Allen zelf, wat misschien verklaart waarom Woody zich tot dit project aangetrokken zou voelen) die geen relaties kan onderhouden en wiens passie (afgezien van gitaarspelen) bestond uit het doodschieten van ratten op de vuilnisbelt en het kijken naar treinen.<br />Het verhaal is niet erg consistent. Het wordt in zekere zin verteld door een reeks moderne jazz-'experts' (onder wie Allen zelf) die hun verschillende theorieën en interpretaties van verschillende gebeurtenissen in Ray's leven uiteenzetten. Het eindresultaat is een wild inconsistente beschrijving van het leven van een fictieve man die door zijn scheppers een tamelijk interessant levensverhaal heeft gekregen, waar ze waarschijnlijk beter werk van hadden moeten maken.<br />Jazzfans en fans van Woody Allen zullen dit waarschijnlijk wel leuk vinden. Wat mij betreft? Het beste wat ik ervan kan maken is een 3/10.