Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het valt niet mee: de Britse toneelschrijver Ronald Harwood zet zijn autobiografische toneeldrama om in een luidruchtige, bulderende film over een Shakespeare-toneelgezelschap uit de Tweede Wereldoorlog, opgezadeld met een oude, knorrige, briljante maar onbetrouwbare ster aan het eind van zijn touw. De slappe assistent van de acteur werkt ijverig om zijn meester te laten opmaken en kleden voor een productie van 'King Lear' (tijdens een luchtaanval!), maar beide mannen verliezen hun greep op hun ontrafelende situatie. Gebaseerd op de afnemende jaren van acteur Donald Wolfit, die werd gecast door Ronald Harwood, lijkt deze beroemde productie een welkom toevluchtsoord te zijn voor toneelspelers die niet van decors houden. Jammer genoeg lijkt Albert Finney (op dit punt in zijn carrière helemaal geen oude man) te robuust en snel van begrip om de rol van acteur te kunnen spelen; Finney (en regisseur Peter Yates, die een Oscar heeft gewonnen) kan Sirs stemmingen en stemmingswisselingen niet op een voor ons begrijpelijke manier moduleren, zodat hij het ene moment een trein laat stoppen met de gezaghebbende echo van zijn stem, en het volgende moment merkwaardig genoeg instort. Met zo'n wrak van een mens te midden van een aftakelende gezondheid en talent zou je verwachten dat een toegewijde assistent zijn uiterste best zou doen om zijn baas (en zijn toekomst) te beschermen, maar Tom Courtenay geeft Finney alleen maar aansporingen en prikkels om door te gaan in plaats van uit te rusten. Courtenay, die deze rol op het toneel speelde (en samen met Finney genomineerd werd voor een Oscar voor de beste acteur), is veel meer op zijn rol afgestemd, en uiteindelijk bereiken zijn blatende bevelen en verwarring het enige echte gevoel in de film. Deze twee pikken elkaar gelukkig niet in de haren, en scenarist Harwood zorgt ervoor dat hij niet in een liefdeshaat-patroon vervalt (dat in de eerste akte van de film mogelijk waarneembaar is); maar zonder de tegenstelling tussen bediende en beroemdheid is er in dit portret niet veel te zien, behalve de aftakeling van het narcisme, de hint naar wat eens was.