Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit was Hitchcocks derde Hollywood-film, en het schijnt dat hij zich nog niet in een vast patroon had gemanoeuvreerd, van een getrouwe bewerking van de klassieke roman in _Rebecca_, tot een spionagethriller in _Correspondent_ in het buitenland, en nu deze romantische komedie in de stijl van de'screwball'-films uit de jaren dertig.<br />Aan de andere kant had Hitchcocks formele methode zich inmiddels ontwikkeld tot iets consistents, zozeer zelfs dat hij niet in staat (of in ieder geval niet bereid) was ervan af te wijken. Het was onverstandig van hem om buiten zijn gebruikelijke genre te treden, en een romantische komedie was bijzonder ongepast. In Rebecca was het eigenlijk geweldig om te zien hoe Hitchcock werd beperkt door zijn producer en de brontekst, gedwongen om zijn techniek om te zetten in zwaar gotisch drama, maar voor Mr. en Mrs. Smith is er een enorm verschil tussen vorm en inhoud. Met andere woorden, Hitchcock was geen Ernst Lubitsch.<br />Laten we eerst naar de romantische invalshoek kijken. De beste liefdesscènes in Hitchcock-films waren wilde, gepassioneerde en enigszins gevaarlijke scènes in de 'altijd verliefd geweest op iemand die je niet had moeten hebben'-situatie, en daar was hij geweldig in. Dat maakt een veel oudere film, Rich and Strange, een van de weinige Hitchcock-niet-thrillers die echt goed zijn. Maar Hitch is niet zo goed als het op een tederder en vertrouwder liefdesverhaal aankomt. Er is een lichte, tedere aanraking voor nodig en die heeft Hitch niet.<br />Ten tweede: neem de komedie. Natuurlijk kunnen Hitchcock-films grappig zijn. The Lady Vanishes is waarschijnlijk het beste voorbeeld, maar alleen als de grappen door het hele verhaal heen worden verspreid. De meester van de spanning is gewoon niet genoeg een komedieregisseur om een film te maken die grappige kantjes heeft. Hij knipt scènes in zoals hij dat in een thriller zou doen, met flitsende tegenstrijdige invalshoeken van pratende mensen, zet close-ups van handen en voeten in, maar laat geen ruimte voor komische timing of voor grappen. Bijvoorbeeld die kwestie met Carole Lombard.' De jurk van Robert Montgomery, die bijna uit elkaar spat, wordt ons getoond met een paar close-ups, maar die zijn meer getimed alsof hij een cruciaal plotpunt onthulde en hebben geen komische impact. Af en toe valt Hitchcocks stijl min of meer samen met de komedie, bijvoorbeeld met de opstelling van de personages in de scène in de club, waar Robert Montgomery probeert de indruk te wekken dat hij samen is met de aantrekkelijke, wereldse vrouw aan het tafeltje naast hem, maar zulke momenten zijn schaars en ver van elkaar verwijderd.<br />Zelfs de cast van Mr. en Mrs. Smith voldoet niet aan de maatstaven. Ik weet niet zeker of dit de kracht van Robert Montgomery was, en hij is hier saai. Dit was natuurlijk precies de plek waar 'Queen of Screwball' zich afspeelde. De kracht van Carole Lombard ligt in haar rol, en toch, hoewel ze zich duidelijk goed gedraagt, zijn de scènes eenvoudigweg niet afgestemd op het vastleggen van komische scènes. Zelfs Jack Carson, die hilarisch kon zijn als hij zich echt voor de camera mocht laten gaan, slaagt er niet in de boel op te vrolijken. Natuurlijk wordt geen van deze goede komieken geholpen door het scenario, dat om te beginnen al niet bepaald barst van de lach, ook al is het basisverhaal een vrij goed uitgangspunt.<br />De enige echte comedy die Hitchcock daarna maakte, was The Trouble with Harry, en dat werkte min of meer omdat het inspeelde op zijn vertrouwde spanning. Maar alleen wanneer het verhaal onafhankelijk van de humor kon bestaan, wanneer de basisstructuur net zo spannend was als in _The Lady's Vanishes_ of _The Family Plot_, was Hitchcock in staat om het als komedie goed te doen.