Wat is het sentiment van de recensie?

Het is een bekend en belangrijk hulpmiddel voor regisseurs om de sfeer van een film binnen de eerste 5 minuten vast te leggen. In de cruciale openingsscènes moet de film zich manifesteren, zodat de kijkers opletten en geïnteresseerd raken in de rest van de film. Hier, in 'Mute Witness', vinden we een prima voorbeeld hiervan.<br />* Scene spoiler*.<br />In de eerste 5-10 minuten begint de film met een zeer Hitchcock-achtige scène van een knappe blonde dame in haar appartement, met de radio aan. Ze loopt rond, stift haar lippen, maakt zichzelf op en negeert het nieuwsbericht over een seriemoordenaar die vrij rondloopt. Natuurlijk is de seriemoordenaar in haar huis en houdt hij haar bewegingen in de gaten, met zijn mes in de hand. Ze hoort een geluid, kijkt in een kamer, en daar ligt haar partner in een plas bloed. Op het moment dat ze begint te gillen, draait ze zich om en staat ze oog in oog met de maniak met het mes, die haar herhaaldelijk bruut en gruwelijk neersteekt...<br />... dan gebeurt er iets vreemds. Terwijl de vrouw stuiptrekt in haar doodsstrijd, gaat de moordenaar zitten en pakt een sigaret om toe te kijken hoe zijn slachtoffer sterft. Voordat hij zijn aansteker heeft gevonden, is zijn sigaret al aangestoken... door iemand anders in de kamer! De camera zoomt uit en we zien dat er steeds meer mensen in de zaal zijn. Sommigen maken aantekeningen, anderen filmen, weer anderen nemen de dood op de band op, en de dame doet er vreselijk lang over om te sterven, en ze maakt er ook nog eens een hele klucht van. Als het publiek beseft wat er aan de hand is en de hele scène deel uitmaakt van een film, krijgt de spannende en verschrikkelijke scène een element van humor.<br />**Einde** _Scene Spoiler******************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Het geeft een centraal onderwerp weer (dat van het verschil tussen de dood van een filmscherm en de dood van een'snuffilm', een onderwerp dat later in de film uitgebreid aan de orde komt), en ten slotte stelt het de kijker voor aan de personages, allemaal zo geruisloos mogelijk.<br />De plot van _Mute Witness_ draait om Billy Hughes, een Amerikaanse special effects-tekenares die op de set van de film werkt en in een groot pakhuis in Moskou wordt gefilmd. Billy kan niet praten, maar ze communiceert in gebarentaal via haar zus. Tijdens het filmen merkt Billy per ongeluk dat ze in het pakhuis opgesloten zit, en in haar poging om te ontsnappen is ze getuige van twee leden van de filmploeg die iets maken wat op het eerste gezicht een pornofilm lijkt, maar een snuffmovie blijkt te zijn. Plotseling is haar ontsnapping uit het pakhuis een kwestie van leven of dood.<br />De eerste helft van de film is zonder enige twijfel krachtig en pakkend. Billy's redding, en haar handicap, is het feit dat ze geen geluid kan uitbrengen. (In feite is een van de beste aspecten van de film naar mijn mening het feit dat hij niet tjokvol gillende vrouwen zit.) Er zijn een paar uiterst verontrustende momenten, en een paar uitmuntende scènes met echte spanning (De liftschacht en het corrigaat zijn daar perfecte voorbeelden van). De timing is vloeiend, en de hele eerste helft is op zich al een ongelooflijk bevredigende ervaring.<br />De tweede helft van de film introduceert nieuwe concepten. Hoewel er nog steeds een aantal spannende momenten zijn, ligt de nadruk op plotwendingen. Er worden nieuwe personages geïntroduceerd, en het is onduidelijk aan wiens kant ze staan. Hoewel er op zich niets mis is met de tweede helft van de film, kan die niet tippen aan de eerste helft. Er zijn een paar mooie momenten van zwarte humor die een aantal zeer dramatische scènes perfect naast elkaar zetten en benadrukken, maar er zijn ook een paar heel slappe komediemomenten (met name van Billy's zus en haar verloofde, die toevallig de regisseur is van de film waar Billy aan werkt), die de film bijna verpesten, alleen maar omdat ze zo vreselijk misplaatst zijn en/of verkeerd getimed en het tempo verpesten. <0xE2><0x80><0x93> Aan het eind blijven de wendingen met een snelvuurtempo komen, en de climax van de film is, terecht, net zo gespannen als de eerste helft.<br />Er zijn verschillende dingen die de film echt goed maken. De barrières van communicatie die Billy moet trotseren, zowel als doofstomme als als Amerikaan in Moskou, betekenen dat zelfs een noodoproep een gevaarlijke situatie wordt. De actrice die Billy speelt, Natasha Zudina, doet het geweldig in de film, met een innemende acteerprestatie op het scherm en een briljante vertolking, en ten slotte de regie als geheel, maar vooral in de eerste helft van de film, die waarlijk een studie is in Alfred Hitchcocks spannings- en thrillertechnieken.<br />Maar zoals ik al heb gezegd, zijn de teleurstellingen in de film het gevolg van vreselijke, komische opluchtingsmomenten die er eigenlijk niet bij horen. Er is al een constante en doeltreffende vleug duistere humor die in de film opduikt zonder dat de personages Karen Hughes en Andy Clarke (De zus en de filmmaker) hun scènes in een of andere ongebruikelijke zitcompositie hoeven te veranderen. Ondanks deze tekortkomingen is de film echter een uiterst plezierige thriller, en ideaal voor een groepsbezoek op Halloween (zeker beter dan de gebruikelijke slasher-horrorfilm...!)