Wat is het sentiment van de recensie?

Danny Boyle was niet de eerste die zich realiseerde dat zombies kunnen rennen als de kleppers. Die eer komt Lifeforce toe, die natuurlijk de grootste naakte ruimtevampiers zijn uit Halley's Comet, die amok maken in de Londense eind-van-de-wereld-film die ooit is gemaakt. Tobe Hooper mag dan een hoop rotzooi hebben gemaakt, maar voor deze uitzinnig demente epische sciencefiction horror verdient hij een plaats onder de onsterfelijken. Bovendien biedt het ruimtevampier Mathilda May, het beste wat Frankrijk sinds Simone Simon heeft voortgebracht, om de hele film naakt te doen. En dat doet ze heel, heel goed. Vergeet alleen niet dat ze, hoewel ze de meest overweldigende vrouwelijke verschijning is die iemand op aarde ooit is tegengekomen, ook...' Het is een bijeenkomst waar ik dolgraag bij had willen zijn: Astronauten van het Britse ruimtevaartprogramma vinden drie naakte, buitenaardse levensvormen in een reusachtig, honderdvijftig kilometer lang, artisjok-/parapluvormig ruimteschip, verborgen in de staart van Halley's Komeet, gevuld met reusachtige uitgedroogde vleermuizen, en brengen ze terug naar de Aarde, met bijna apocalyptische gevolgen, terwijl ze de bevolking van Londen te midden van veel naaktheid van hun levenskracht beroven, draaikolken van donderslagen veroorzaken en je koffie over de hele zaal uitspugen ('Ik ben zes maanden in de ruimte geweest en ze ziet er in mijn ogen perfect uit.') 'Ga ervan uit dat we niets weten, en dat is nog zwak uitgedrukt.' O, en we laten het herschrijven door de schrijvers van _Alien_ en _Blue Thunder_, met onbewerkte credits, door de schrijver van _Mark of the Devil_, _The Sex Thief_ en _Eskimo Nell_, en de regisseur van _The Jonestown Monster_. Klinkt goed, dus hier komt het: veel plezier. En dat doen ze.<br />Inderdaad, er zit genoeg belofte in het ruwe materiaal om iets echt griezeligs en inspirerends te maken (in een tijd dat de aidshysterie zijn hoogtepunt naderde, een seksueel overdraagbare 'pest'). Maar in de handen van de Go-Go-jongens van Cannon wordt wat een tweede Quatermass en de Kolk had kunnen zijn, al snel meer Plan 10 Vanuit het Heelal. Het barst van de uitzinnige stompzinnigheid, of het nu Frank Finlays hilarische doodsscène is ('Daar ga ik!'), Peter Firths grootse entree ('Ik ben kolonel Caine.') 'Van de SAS?' roept Michael Gothard discreet door een kamer vol verslaggevers: 'Heren, die laatste opmerking was niet voor publicatie bestemd. Dit is een D-Notice-situatie,' antwoordt hij tegen de verrassend behulpzame persmensen), de veiligheidsagenten die Mathilda May een borrel aanbieden ('Ik ben kolonel Caine van de SAS.' Een naakte ruimtevampier op een lekker koekje om haar te laten ophouden met ontsnappen, gereanimeerde lichamen die boven op mensen tot stof uiteenspatten, de zwetende premier die het leven uit zijn secretaresse zuigt en Londen dat volloopt met zombien nonnen, effectenmakelaars en joggers, want de stad heeft zijn beste televisiecamera's sinds mevrouw Gorgo junior op Battersea Funfair het loodje legde en op hol sloeg. En dan heb ik het nog niet eens over de 'Deze vrouw is een masochiste! Een extreem masochistische!'-scène of het geweldige stereofonische echoeffect van de mannelijke vampier met zijn 'Het zal een stuk minder eng zijn als je gewoon naar me toe komt'-zin, terwijl een loden pijp die Peter Firth vasthoudt zijn beste Action Man-stem opzet om te antwoorden: 'Dat zal ik doen!' In één scène alleen al heb je een bezeten Patrick Stewart die de vrouw belichaamt in ons diep verwarde astronautenbrein, Steve 'Ik-heb-Charlie-Manson-nooit-vergeten-te-spelen' Railsback en zijn verbazingwekkend dansende wenkbrauwen in het volle 'Helta-Skelta'! De onnavolgbare Aubrey Morris (de enige man bij wie Freddie Jones er ingehouden uitziet) die de minister van Binnenlandse Zaken sir Percy Heseltine speelt als een soort demente Brian Rix, Peter Firth (een van die acteurs die er altijd uitziet alsof hij een dokter Who moet zijn geweest in de tijd dat niemand er meer naar keek) die de blasé macho van de kostschool overdrijft in de hoop dat niemand het ooit zal zien, en de weergaloze reactiefoto's van John Hallam als de mannelijke verpleegster die steeds halverwege een paranormale aanval de deur opendoet om meer medicijnen te brengen. Het slaagde er niet in de dood van buitenaardse levensvormen vast te stellen (een rol die oorspronkelijk voor Klaus Kinski was bedoeld), wat in deze film wel is gelukt.<br />Hoe gek je de film ook vindt, hij wordt nog gekker, of het nu een zombiepatholoog is ('Die moet ook gevoerd worden') die zich over het pak van de minister van Binnenlandse Zaken ontfermt, Patrick Stewarts bloed en ingewanden die een naakte Mathilda May vormen, of de ruimtevampiers die St. Paul's Cathedral veranderen in de grootste lasershow ter wereld om menselijke zielen van de Londense ondergrondse naar hun geostationaire moederschip te vervoeren. Ik genoot van elk glorieus krankzinnig moment. Op zijn eigen, waarlijk unieke manier zou dit wel eens de grootste film kunnen zijn die ooit is gemaakt. <br /><0x3E> De dvd biedt de originele 116-minutenversie die in het Verenigd Koninkrijk in première ging in plaats van de zwaarbewerkte 101-minuten Amerikaanse versie, die niet alleen veel meer hilariteit biedt voor je dollar, maar ook Henry Mancini's score volledig in zijn oorspronkelijke glorie herstelt (de Amerikaanse versie bedekte veel van de hiaten met aanvullende aanwijzingen van Michael Kamen en James Guthrie). Hoewel een enigszins verrassende keuze op het eerste gezicht, heeft Mancini zijn tanden gezet in veel van de klassieke sf-thrillers van Universal uit de jaren vijftig, en zijn score is werkelijk uitmuntend, met een geweldige hoofdrol die je eraan herinnert hoe interessant het kan zijn om niet bij Blake Edwards te zijn. Het is niet meer dan een trailer bij wijze van extra's, hoewel het leuk zou zijn om op een dag te kunnen hopen op een speciale editie met een paar van de verwijderde scènes uit Hoopers oorspronkelijk geplande 128 minuten durende film: afgaande op wat hier te zien is, bieden die misschien nog meer komediegoud!