Is deze recensie positief of negatief?

Verbeeldingswerk beheerst deze film. De personages komen, hoewel interessant, uiteindelijk op de achtergrond. De eerste scène die ik me herinner is een ingelijste zwart-witopname van de oceaan, die vervolgens het hele scherm en alle kleuren in beslag neemt. Het geborrel van het water maakt plaats voor een kleine doodskist die door het oppervlak breekt. Het thema van de film hier is dat de dood kan worden aanvaard en naar het rijk van de levenden gebracht.<br /><0x3E> Water als ultieme bewustzijn, als een werktuig van God, wordt hier gebruikt om mensen te dwingen hun "huizen" op orde te brengen (de Dag des Oordeels). De doden moeten worden opgespoord en naar een betere plaats gebracht. Alles wat niet is opgelost of ontregeld, zal worden weggespoeld. Het gaat er niet om dat je je vastklampt aan het verleden, aan een begraven herinnering aan wat was.<br />Deze film is vergeleken met O, Brother Where Art thou, en de dreiging van water en het gebruik ervan als reinigende kracht komt overeen met die film. Wat anders is in deze film, is dat de komst van het water kenbaar is, en dus ligt de nadruk opnieuw op wat er gedaan moet worden met het hier en nu.<br />Ik ben het met je eens dat sommige scènes doen denken aan een werk van David Lynch. Neem bijvoorbeeld het dinergedeelte met de diepe stem en androgyne serveerster. Je krijgt hetzelfde surrealistische gevoel van de omgeving en de vreemde figuur als van de achterstevoren pratende prater in de scène uit Fire Starter. Het verschil is dat Lynch ons aanvalt met het beeld om de psychologische processen van een gekwelde figuur tot uitdrukking te brengen, terwijl deze film surrealistische elementen lijkt te gebruiken om een morele boodschap te creëren. De mannen in zwarte pakken kunnen niets krijgen wat ze willen <0xE2><0x80><0x93> ze moeten geduldig zijn en accepteren wat er is.