Wat is het sentiment van de recensie?

'Everything is Illuminated' is een vereenvoudigde interpretatie van iets meer dan de helft van de roman van Jonathan Safran Foer. Deze versie gaat meer over veranderingen in Oost-Europa vanaf de Tweede Wereldoorlog tot aan de Koude Oorlog en hoe de jongere generatie met die geschiedenis omgaat als een familieherinnering.<br />De nieuwe regisseur/adapter Liev Schreiber heeft een paar van de humor- en taalbotsingen in de roman behouden, voornamelijk dankzij de fantastische Eugene Hutz als de door de Verenigde Staten betoverde Oekraïense gids. Hij is zo oogverblindend dat de film meer zijn odyssee naar zijn land en zijn gezin wordt, terwijl hij van zijn comfortabele milieu in het verfijnde Odessa naar het hart gaat van een cynisch, geïsoleerd land dat door veroveraars is verwoest via de communisten en nu de kapitalisten, met zowel joden als niet-joden als afval. Hoe grappig zijn openingsscènes ook zijn als hij zijn brutale bravoure tentoonspreidt, later voelen we zijn vis-uit-het-water-achtigheid in zijn eigen land als hij plaatselijke boerenkinkels de weg probeert te vragen.<br />Shreiber gebruikt Elijah Wood als de Amerikaanse toerist, als een op zijn plaats zittend radertje in een visueel arsenaal, omdat zijn personage minder verbaal is dan de verteller in het boek. Hij en Hutz spelen goed met elkaar, tot het slot dat in deze gestroomlijnde plot sentimenteler wordt. Als het verhaal van de grootvader het in het laatste kwart van de film overneemt, prachtig en onvoorspelbaar gespeeld door Boris Leskin, lijkt de jongere generatie geen catharsis te ondergaan, want ze ruimen gewoon de rommel op.<br />Schreiber doet het fantastisch als het gaat om het visualiseren van de menselijke drang om geschiedenis te documenteren. Een van zijn adviseurs bij de aftiteling is professor Yaffa Eliach, en haar stijl van herinneren aan het leven vóór de holocaust door middel van artefacten inspireerde duidelijk tot die look, en die is heel krachtig en effectief. De Tsjechische Republiek neemt de plaats in van de Oekraïne en de productieontwerpers hebben gedenkwaardige symbolen van verandering weten te vinden in de steden, dorpen en het platteland, aangezien dit nu in de eerste plaats een film over de weg is, en de lange ritten slepen zich een beetje voort. Schreiber bewaart een deel van de symboliek uit het boek, vooral die van de maan en de rivier, maar nadat hij de delen van het boek die die symboliseren eruit heeft geknipt, zien ze er alleen nog maar mooi of onheilspellend uit, en vertegenwoordigen ze niet langer tijd en lot.<br />Zoals W.C. Fields zou hebben voorspeld, steelt de hond de meeste van zijn scènes om er gemakkelijk om te kunnen lachen. In het algemeen kiest Schreiber voor meer schrijnende beelden dan het boek. Het is onweerstaanbaar ontroerend, vooral voor degenen die het boek niet hebben gelezen, maar minder moreel en emotioneel rommelig.<br />De film wordt enorm opgevrolijkt door de fantastische soundtrack, die varieert van songs en instrumentals van Hutz' zigeunerband tot traditionele melodieën, eigentijdse nummers en Paul Cantelons klezmer-fusiemuziek.<br />Dit is geen Holocaust-film op zich, maar een soort spiegelbeeld van 'The Train of Life (Train de vie)', als een herinnering aan een tijd die nu beladen is met betekenis, maar meer resoneert bij degenen die een emotionele band hebben met die geschiedenis.