Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De regisseur bevond zich waarschijnlijk nog in het beginstadium van zijn ontwikkeling toen hij westerns probeerde uit te voeren. Kijk eens naar de kostuums. Iedereen ziet er schoongeboend, schoongeborsteld, goed gekleed en gesoigneerd uit, alsof ze op het punt staan naar de kerk te gaan. Zelfs de paarden zien er goed verzorgd en glanzend uit. Dit is verdomme een western! Het is de bedoeling dat het er stoffig, smerig en zweterig uitziet. En dan is er nog het amateuristische gedrag van de vrouwen in deze film. Het hele stel, een stuk of tien, allemaal mooi en welgevormd, is net verkracht en weduwe geworden, maar er vloeit nauwelijks een traan. In plaats daarvan kijken ze allemaal met grote belangstelling (zo niet met regelrechte wellust) naar de zojuist gearriveerde schitterende zeven, die ze vervolgens voeden, verbinden en troosten met liefde tijdens hun gevechten met de bandieten. Dezelfde retorische kritiek gaat op voor Lee van Cleef, die redelijk goed acteert. Onze Lee, die de wet aan zijn laars lapt, heeft zojuist zijn lieve vrouw verloren. Maar Lee, hard als organische rots, toont geen enkele emotie en bevindt zich enkele dagen na het overlijden van zijn echtgenote in de armen van een sappige weduwe met wie hij, samen met haar Hoeveel dynamietexplosies er ook plaatsvinden te midden van een meute van zo'n vijftig paarden, hoeveel schoten er ook worden afgevuurd op het gepeupel dat erbovenop zit, alleen de boeven worden gedood en de knollen gaan altijd heelhuids verder. (Ik weet het... _silly moi..._ het is maar een film...). Het is niet de slechtste western die ooit is gemaakt, maar bereid je voor op een flinke gaap.