Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Fantastische Russische Tweede Wereldoorlog-film. Zoals de meeste Russische Tweede Wereldoorlog-films is The Ascent ongelooflijk aangrijpend. Het verhaal volgt twee partizanen, Sotnikov en Rybak (Boris Plotnikov en Vladimir Gossikhin), die op een missie gaan om voedsel te zoeken. Op hun tocht worden ze gezien door Duitse soldaten, die Sotnikov verwonden. Sotnikov doodt op zijn beurt een van de Duitsers, wat tot problemen leidt voor de twee partizanen en alle anderen die ze later tegenkomen. Het grootste succes van de film is zijn levendige gevoel voor plaats. Rusland is bevroren en besneeuwd, en het is moeilijk om niet te voelen dat de kou regelrecht naar je eigen botten gaat. Shepitko houdt haar shot dicht bij de personages en bekijkt elke rots in de branding. Het was waarschijnlijk niet de keuze, maar de film is ingelijst in 1.33:1, wat de film een claustrofobisch gevoel geeft. Hoewel de hele film een hele prestatie is, had ik wel het gevoel dat de eerste helft sterker was dan de tweede. Mijn voornaamste klacht over de film is dat hij door de climax een zeer weinig subtiele christelijke allegorie wordt. Ik denk gewoon niet dat de symboliek veel toevoegt aan de gebeurtenissen, vooral niet omdat ik al geïntrigeerd was door het debat tussen de twee partisanen. Het is niet helemaal eerlijk. Ik woog de voors en tegens van hun argument af. Ik begon me te buigen naar het standpunt van een bepaalde figuur, en dan duikt de regisseur op en zegt dat hij Judas is! Ondanks het feit dat het niet helemaal volgens de regels is, is dit toch een must-see.