Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zeven maanden na een openbare vertoning van _Gezichten_ vond ik eindelijk een betaalbare dvd van de eerste film van Cassavetes. Geschoten op een klein budget in Manhattan en in zijn acteerworkshops op ad-hocrollen, was _Shadows_ het hoogtepunt van maandenlange improvisatierepetities, waarin de (meestal amateurs) acteurs banden met elkaar ontwikkelden, hun karakters bedachten en hun technieken perfectioneerden om hun gefilmde optredens precies de juiste teneur van spontane familiariteit te geven. Deze intieme benadering leidde tot ongelooflijk gewaagd werk in _Gezichten na_, waarin Seymour Cassel zijn handen in Lynn Carlins keel ramde in een poging haar bij te brengen van een overdosis... net zoals de absolute overtuiging van de acteurs hier tot blaartrekkend eerlijke momenten leidt, zoals Lelia en Tony's postcoïtale beoordeling van hun relatie en Bens _Ben's_ ' De afkeer die Cassavetes voor de aanraking van een zwarte vrouw voelt, is een uiting van zijn raciale verwarring en zelfverachting. Een zelfgemaakte film in de beste zin van het woord, met een onsamenhangende montage, geluidsopnamen, korrelige film en close-ups van de camera's, creëert een sfeer van diepte die perfect past bij Cassavetes' genuanceerde visie op menselijke relaties als eeuwigdurende werken in wording, gekenmerkt door wanhopige emotionele schommelingen en weemoedige pogingen tot communicatie en begrip. De grotendeels geïmproviseerde jazzmuziek van Charles Mingus is een ideale aanvulling op de visie van de film dat het leven bij het moment hoort, een mantra waarmee Cassavetes werkte en schijnbaar leefde.