Wat is het sentiment van de recensie?

'My Blue Heaven' is saai. De plot is banaal; de karakteriseringen en de dialogen stinken; de muzieknummers zijn, hoewel ze soms op een interessante manier worden geacteerd, niet alleen te vaak absurd, maar ook lyrisch afgezaagd, pijnlijk helder en emotioneel hol tot op het bot. De hoofdrollen, Betty Grable en Dan Dailey, zijn aantrekkelijke beroepsacteurs, maar ondanks al hun getalenteerde pogingen om het saaie, oninteressante materiaal op te fleuren, falen ze. David Wayne en Jane Wyatt, ondanks al hun getoonde talent in andere projecten, zijn hier min of meer onbekend.<br />Er is eigenlijk maar één reden om naar 'My Blue Heaven' te kijken. Eén reden... één ster: Mitzi Gaynor, in haar filmdebuut. De totale speeltijd van haar film is waarschijnlijk minder dan tien minuten, maar wat dan nog? Haar parmantige en veelbelovende filmpersoonlijkheid, haar katachtige schoonheid en haar uitzonderlijke charisma stralen van het doek af en maken van deze minuten de meest kijkbare, gedenkwaardige en opwindende momenten van de hele film. Als je een kans om een geweldig jong talent te zien opbloeien op prijs stelt, kijk dan eens naar Miss Mitzi Gaynor in 'My Blue Heaven'.<br />Tussen haakjes, ik veracht (en zou er bij je op aandringen) Drew Caspers maniakale, obsessief-compulsieve dvd-recensie voor deze film. Woordenrijk, afdwalend, overdreven kieskeurig, vaak slecht getimed met wat er op het doek gebeurt, en al die tijd galopperend met een overmaat aan nerveuze energie, zijn zijn commentaren absoluut onverteerbaar.