Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat ik een biografie had gelezen over de laatste Rus Tzar (Nicolaas II) en het feit dat hij er niet in was geslaagd de steun van het leger te krijgen, besloot ik deze film te proberen.<br />Ik bekeek hem met een volkomen open geest, zonder er iets van te weten (behalve zijn reputatie).<br />Dit zijn de dingen die de meeste indruk op me maakten.<br />1. De opnamen van slagschepen en de soldaten die als extra's werden gebruikt. Meer dan eens dacht ik: 'Als dit in deze tijd en op deze plaats was gebeurd, zou 80% van dit materiaal door de computer zijn gemaakt'.<br />2. Het realisme erin. Van het van maden vergeven vlees tot de opname van de zeeman met zijn kaars en de tekst 'Gedood voor een kom soep'. Deze film doet geen concessies aan de PC-zaak (die, goddank, nog niet was uitgevonden).<br />3. De langzame afdaling in de waanzin van de Odessa Steps-scène. Vanaf de eerste opname, als de man zonder ledematen verschijnt, krijg je het idee dat er iets mis zou kunnen zijn; maar aangezien de algemene opnamen zijn gemaakt, voel je je uiteindelijk op je gemak in je omgeving. Dan verschijnt er een geamputeerde en beginnen mensen in dramatische houdingen te vallen. Toch zijn de opnamen gemaakt... tot de kozakken in beeld komen en de ongelooflijke opname-juxtaposities verschijnen. Deze scène is gemakkelijk de toegangsprijs waard.<br />4. Het feit dat deze film 100% onvervalste propaganda is. Aan de andere kant, toen Rambo in Afghanistan vocht, had hij ook iets te maken met 'propaganda', maar dan van een ander soort.<br />Over het geheel genomen: een film die een beetje ontsierd wordt door een traag verhaal. Niettemin zijn Metropolis, The Cabinet of Dr. Caligari en deze film perfecte voorbeelden van inventieve, prikkelende films die vandaag de dag nog steeds bekendstaan om hun verdienste. Ze maken moderne films echt saai en repetitief.