Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het dwaze gezegde 'hier kun je niet aan komen' is hier zeker van toepassing. Met al die klonen van horror- en sciencefictionfilms en al die inferieure remakes is het moeilijk om iets te vinden wat 2 uur van je tijd waard is. Daarom ga ik altijd af op de klassieken die me de stuipen op het lijf joegen toen ik nog maar een tiener was.<br />Het punt is, zonder een greintje twijfel in mijn hoofd, dat dit de bloederigste, smerigste, snerpendste horrorklassieker is die John Carpenter of welke andere regisseur dan ook (sorry, zelfs u, meneer Spielberg) ooit heeft gemaakt. Maar wat het verhaal echt kracht geeft, is niet het slijk (het VOELT slijk en bloed en God mag weten wat voor andere vloeistoffen), maar het gevoel van angst, isolement en wantrouwen dat het bij de personages en de kijker oproept.<br />Je kunt niet verder weg komen dan Antarctica, en in deze bulderende, ijskoude witte omgeving vindt het verhaal plaats. Verschillende Amerikanen, onderzoekers en militairen zijn daar gestationeerd. Op een dag zien ze een Siberische Husky-hond die uit alle macht wegrent voor de met geweren zwaaiende Noren. Voor ze het weten, moet de Amerikaanse buitenpost vechten tegen een mysterieus wezen dat elk wezen kan imiteren dat het maar wil. Het kan voor het klaar is in walgelijke, slijmerige, bloederige vormen veranderen, maar als het eenmaal klaar is, als je het al niet gedaan hebt...' Ik zie het niet gebeuren, je kunt het niet zien onder mensen of andere normale Aardse dieren.<br />Kurt Russell, Keith David, Wilford Brimley, Richard Masur, Donald Moffatt, TK Carter, Thomas Waites en Charles Hallahan zijn maar een paar van de goede cast. Deze film is de reden waarom horror een geweldig genre kan zijn. Ik word er eigenlijk nog steeds bang van. Het buitenaardse bloed dat uit de petrischaal'springt' als de hete draad hem raakt, maakt me nog steeds aan het schrikken!!!<br />Nog steeds de engste van allemaal.