Wat is het sentiment van de recensie?

Closet Land is een verbluffend, angstaanjagend stuk film. Er spelen maar twee acteurs in één set, maar je raakt er geen moment de draad van kwijt. Het decorontwerp is fantasievol en verontrustend, de opbouw van de scènes houdt je aandacht vast en draagt bij aan je eigen gevoel van verwarring en angst. De acteerprestaties zijn uitmuntend, en Alan Rickman en Madeleine Stowe hebben de plicht om elke scène te spelen.<br />Ik heb deze film in 1991 voor het eerst gezien, kort nadat hij op video was uitgebracht. Hij draaide niet in de theaters waar ik woonde; niet verbazingwekkend, gezien de politieke inhoud. Maar je moet hem gezien hebben. Het is een briljante vertoning van de martel- en ondervragingstechnieken die door repressieve gemeenschappen worden gebruikt om hun burgers angst en gehoorzaamheid bij Het land heeft nooit een naam, wat het des te opvallender maakt. Het zou overal kunnen zijn: Oost, West, Derde Wereld, Eerste Wereld. Het illustreert wat er gebeurt als een kleine groep mensen beslist wat het beste voor iedereen is; als de regering de heerser over de burgers wordt in plaats van de bediende.<br />Madeleine Stowe is een schrijfster van kinderboeken die's nachts uit haar bed is gesleurd en aan verschrikkingen en martelingen is blootgesteld. Ze bevindt zich in een kamer met Alan Rickman, een schijnbaar vriendelijke functionaris. In het begin lijkt het een afschuwelijke vergissing en is ze vrij om te gaan; maar angst dwingt haar te blijven en de angst escaleert. Ze wordt steeds meer lichamelijk en geestelijk gemarteld. De ondervrager maakt gebruik van zintuiglijke deprivatie, temporale manipulatie, verwarring, auditieve manipulatie, rollenspel en verwrongen logica om de auteur te breken. Ze wordt vernederd en geïntimideerd, gedwongen om inspannende lichaamshoudingen te ondergaan, zonder voedsel en water.<br />Tijdens dit alles weigert ze toe te geven, om te doen wat de ondervrager vraagt. Haar wordt verteld dat het allemaal voorbij zal zijn als ze alleen maar een bekentenis ondertekent. Een eenvoudige kleine handeling. Ze weigert. Tijdens dit alles maakt ze gebruik van verdedigingsmechanismen die zich sinds haar kindertijd hebben ontwikkeld. Langzaam wordt onthuld dat ze het slachtoffer was van seksueel misbruik in haar jeugd. Om te overleven ontwikkelde ze fantasiewerelden en personages die haar van het misbruik weg zouden halen. Deze mechanismen stellen haar in staat haar marteling te overstijgen en de rollen van haar ondervrager om te draaien. Ze begint zijn eigen overtuigingen en beroep aan te vallen, hem te dwingen zijn eigen leven en motieven te onderzoeken. Uiteindelijk is ze vrij, omdat ze de vrijheid van denken in stand houdt. De ondervrager is degene die door de staat in de val wordt gelokt.<br />Deze film is gemaakt op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, de Apartheid, en in een tijd waarin de misdaden van vele regeringen over de hele wereld dagelijks nieuws waren. Hij komt nog beter uit in een wereld waar 'vijandige strijders' worden vastgehouden en ondervraagd in geheime gevangenissen, waar wettelijke rechten of rechtsbijstand worden ontzegd, waar 'etnische zuiveringen' hele gemeenschappen verwoesten en humanitaire hulp wordt geweigerd. Het toont aan dat het individu zich kan verweren tegen de staat of een andere onderdrukker door te weigeren toe te geven aan angst en verschrikking.