Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Aan het eind van de jaren veertig was er een korte filmserie met de titel Flicker Flashbacks, waarin fragmenten uit stomme films met rollen als Mary Pickford en Blanche Sweet voor de lol werden gespeeld. Scherpe fragmenten uit ouderwetse oude films werden anders geordend, te snel geprojecteerd en kregen een bovenlaagje van rammelende muziek en slappe grappen. De houding die uit deze wrede behandeling naar voren kwam, was min of meer een samenvatting van het beeld dat het midden-eeuwse Hollywood van zijn begintijd had: stomme films werden beschouwd als kitscherig, bloemrijk, een beetje g<0xC3><0xAA>nant en alleen goed om te gniffelen. In de jaren vijftig begon deze houding geleidelijk aan om een aantal redenen te veranderen. Het beroemde essay over de zwijgende clowns uit 1949 voor Life Magazine was een factor, maar de televisie speelde een belangrijke rol bij het opnieuw kennismaken van de kijkers met de zwijgende films. Toegegeven, de tv-zenders behandelden het materiaal soms even grof als de mensen van Flicker Flashbacks, maar de wat hogere series, zoals _Silents, Please_, behandelden de films met respect. Een andere mijlpaal was Robert Youngsons compilatie van de titel THE GOLDEN AGE OF COMEDY, die een verrassende hit bleek te zijn toen hij eind 1957 in de bioscopen kwam.<br />Ik weet niet of Charles Chaplin op de hoogte was van Youngsons filmcarrière. Maar rond die tijd besloot hij een theatrale heruitgave te maken van drie van zijn beste korte komedies, A Dog's Life, SHOULDER ARMS (beiden gemaakt in 1918) en THE PILGRIM (gemaakt in 1922 en het jaar daarop uitgebracht). Deze drie films werkten toevallig goed als trio, omdat ze mooi contrasteren in plot, thema en setting. Bovendien spelen in alle drie de films bekende gezichten uit Chaplins aandelenmaatschappij, van wie sommigen meerdere rollen spelen in elke korte film. Het was al meer dan dertig jaar niet meer in het openbaar vertoond, dus misschien maakte Chaplin zich zorgen over het behoud van zijn reputatie bij een nieuwe generatie filmbezoekers, vooral omdat zijn beste werk in de begintijd van het nieuwe medium zelden op televisie werd vertoond.<br />Jammer genoeg kwam Chaplin blijkbaar tot de conclusie dat de films te snel gingen op de oude, stille projectiesnelheid, dus werd de beslissing genomen om ze te'retoucheren', wat betekende dat elke andere film twee keer werd afgedrukt. Misschien wilde hij de 'Flicker Flashbacks'-look vermijden, maar dit was niet de beste manier om dat te doen. Esthetisch gezien waren de resultaten afschuwelijk en vernietigden ze praktisch de hele actie in de film, maar niettemin werd THE CHAPLIN REVUE in 1959 in de bioscopen uitgebracht, en dat is het.' Het is de versie die in de jaren tachtig op video werd gezet en in de handel werd gebracht door Playhouse Video. Ik kocht destijds een VHS-kopie van de film en was vreselijk teleurgesteld over het schokkerige, op en neer gaande ritme van de films.<br />Het is met name een genoegen om te ontdekken dat David Shepards restauratie van Chaplins compilatie (oorspronkelijk geproduceerd voor het laserdisc-formaat) een enorme verbetering is ten opzichte van de Playhouse Video-versie. Voor het grootste deel is de projectiesnelheid gecorrigeerd. De'stretch-printing' is in elk geval verdwenen, hoewel de handeling soms een beetje lijkt te vertragen. Bij voorbeeld: in A Dog's Life tijdens Edna & Charlie's onhandige dans in het Green Lantern Café, Edna's dans in A Dog's Life. Charlies blote armen lijken zichtbaar vervaagd; op een ander punt, tijdens de loopgraafscène in SHOULDER ARMS, wanneer Charlie van zijn wacht wordt ontheven, lijkt de handeling enkele ogenblikken merkwaardig vertraagd, maar dit kan het gevolg zijn van een manoeuvre van de filmrestaurateurs om een beetje ontbinding te verhullen. Alles bij elkaar is de beeldkwaliteit fantastisch, gezien de ouderdom van de films zelf. De enige uitzondering is het nummer dat is geschreven voor THE PILGRIM, een pseudo-Singin' Cowboy-nummer genaamd 'Bound for Texas', gezongen in de stijl van de jaren vijftig door Matt Monro (die een beetje klonk als Gene Autry), dat afleidend anachronistisch en misplaatst is. Voor het overige is de muziek tijdens de rest van THE REVUE perfect geschikt voor de actie en de sfeer. Het voelt alsof de beelduitgave van THE CHAPLIN REVUE in zekere zin zijn lang uitgestelde debuut is, waarin deze klassieke komedies worden gepresenteerd zoals ze al die tijd al hadden moeten worden gezien. In deze vorm behoort THE CHAPLIN REVUE tot Chaplins meest duurzame en aangename werken.