Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik krijg de indruk dat ik naar een andere film zat te kijken dan de meerderheid van de mensen die ik ken en die deze film hebben gezien. Het is niet zo dat ik de film beledigend vond of zo <0xE2><0x80><0x93> alleen dat het script ongelooflijk amateuristisch was voor een film waar kennelijk wat geld aan was besteed. Ik had echt respect voor Paul Haggis' werk aan het Million Dollar Baby-script en was bitter teleurgesteld toen ik zag hoe slecht dit script was. Het was me duidelijk dat het wanhopig graag de 'racistische' versie van Traffic wilde zijn, maar ik geloof niet dat Traffic echt de moeite waard was om te verpatsen. Het ergste aan deze film is de manier waarop hij zijn publiek schaamteloos voedt. Denkt Haggis echt dat we zo stom zijn dat we een opname van de losse eindjes nodig hebben? Is het echt nodig om het telefoonboek op het dashboard van Farhad te zien liggen, met het adres in zwarte letters eromheen? Kunnen we niet een paar sprongen in de logica voor onszelf maken?<br />Ik had ook een groot probleem met de dialoog die zo 'op de neus' was. Ik heb een criticus horen zeggen dat de kwaliteit van de dialoog bedrieglijk hoog is, want hoewel mensen misschien niet zo praten, denken ze wel zo. Dat is irrelevant. Het is de taak van een script als dit om dialogen te gebruiken op een manier die bijdraagt aan de karakterisering en geloofwaardigheid van de (in dit geval hoogst onwaarschijnlijke) situaties die worden geschetst. Deze personages spreken allemaal met dezelfde stem en het enige waar ze het ooit over hebben is racisme.<br />Het doel van een film als deze zou toch moeten zijn om het feit te promoten dat ras in deze situaties niet echt een rol zou moeten spelen, maar wordt het, door het in elke scène als enige onderwerp te nemen, niet zelf van nature racistisch? Personages lopen rond en spuien hun filosofieën en onthouden handig statistieken over rassenverhoudingen alsof het fragmenten zijn uit het onderzoekswerkstuk dat ze net hebben geschreven. Het is volkomen onovertuigend en voor de hand liggend.<br />Een film hoort geleidelijk aan zijn betekenis te onthullen, niet ons er in de eerste scènes mee in het gezicht te slaan en er dan nooit meer mee op te houden. Ik begrijp dat Haggis' bedoelingen met deze film eerzaam waren, maar ik durf te stellen dat hij door het regisseren van zijn eigen script niet in staat is geweest de tekortkomingen ervan te herkennen en dus ook niet te overwinnen. Ik hoop echt dat de schrijver/regisseur in de toekomst heel voorzichtig zal zijn bij het benaderen van deze'mozaïsche' vertelstijl. Het is een aantal keren goed gedaan, maar het is heel moeilijk om het evenwicht te vinden tussen het persoonlijke en het politieke recht. En op dat gebied zal Robert Altman niet worden overtroffen.