Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Absoluut geen goede film, maar lang niet zo slecht als sommige mensen hem zouden willen noemen. _Nachtmerrie in Wax_ vertelt het verhaal van een man die, nadat zijn gezicht in een typische flashbackscène is verminkt, wraak neemt op degenen die daar direct verantwoordelijk voor zijn en degenen die indirect verantwoordelijk zijn voor de verliezen in zijn leven <0xE2><0x80><0x93> met name de liefde en het gezelschap van een mooie, jonge actrice. Cameron Mitchell speelt de kunstenaar met zijn gebruikelijke flair, zij het beperkte flair. Eigenlijk vond ik dat hij een van zijn beste voorstellingen gaf. Wat betekent dat precies? Mitchell draagt een ooglapje, rookt eindeloos sigaretten, draagt een bonte tuniek en praat tegen zijn creaties in was. Het zijn geen gewone wassen beelden, maar mensen die nog in leven zijn en door een of ander serum worden bestuurd, waardoor ze alle neurologische functies verliezen. Ze worden in feite zombies. Ik vond het uitgangspunt in elk geval inventief. Er is een of andere belachelijke verklaring voor, maar het werkt. Dit is een film uit de jaren zestig, dat staat vast, met wat psychedelisch camerawerk van Bud Townsend en consorten. De acteerprestaties zijn middelmatig, maar Mitchell, Scott Brady en Barry Kroeger geven interessante wendingen. De wassen beelden uit Hollywoods vervlogen tijd zijn heel goed gedaan en de meeste locaties waren heel geloofwaardig. Het einde van de film verwatert tot iets wat niet helemaal echt is <0xE2><0x80><0x93> hetzij het zoveelste voorbeeld van een culturele film uit de jaren zestig, hetzij het einde van de creativiteit van de scenarioschrijver. Ik reken op het laatste. Ondanks de vele tekortkomingen heb ik van de film genoten. De openingsscène, waarin een acteur wordt geprikt, werd goed uitgevoerd, net als een achtervolging door de politie in de haven.