Wat voor toon heeft de volgende recensie?

I Sell the Dead is een grote, slordige griezelfilm die weigert zichzelf al te serieus te nemen. Dat heeft voordelen en nadelen. De film duurt 85 minuten en zit vol met stukjes die soms grappig zijn, soms eng, soms bloederig, soms alle drie tegelijk, maar de afzonderlijke stukjes zijn veel beter dan de som van de delen van de film.<br />Het verhaal, voor zover het dat is, gaat over een professionele grafrover, Arthur Blake (gespeeld door Dominic Monaghan). Arthurs compagnon, Willie Grimes (Larry Fessenden), heeft net zijn hoofd laten afhakken wegens moord en Arthur heeft nog één nacht te gaan voordat zijn eigen hoofd wordt verbeurd verklaard wegens dezelfde misdaad. Arthur houdt vol dat hij onschuldig is aan moord, maar er zijn meer dan genoeg andere misdaden die hij bereid is op te biechten als hij met Ierse whisky wordt omgekocht door een katholieke priester (gespeeld door Ron Perlman).<br />Aangezien de film een reeks grafroof-anekdotes bevat die door Arthur worden opgebiecht, wordt het een soort horror-anekdotes-reeks <0xE2><0x80><0x93> een reeks onsamenhangende verhalen, allemaal met elkaar verbonden door een vergelijkbare cast (Arthur en Willie) en een gelijksoortig thema (grafroof). Zoals bij de meeste horror-anekdotes is er geen consistente mythologie, omdat alle mythologieën waar zijn en tegelijkertijd plaatsvinden, zelfs als ze elkaar tegenspreken. Trick 'r Treat, een horrorbloemlezing die alle valkuilen vermijdt waar I Sell The Dead in terechtkomt. In feite vertelt Trick 'r Treat, dat als bloemlezing is ontworpen, een meer gemeenschappelijk, consistent verhaal dan I Sell The Dead, dat bedoeld is als een gemeenschappelijk verhaal.<br />Het andere probleem met de film (en ik geef toe dat dit waanzinnige muggenzifterij is) is de manier waarop de film snel en losjes met de geschiedenis omspringt. We zouden kunnen zeggen dat hij is vermoord door een Schotse Maiden, een voorloper van de Franse Guillotine, maar de Schotse Maiden werd in 1709 verlaten en deze film speelt ruim honderd jaar later, want Burke en Hare worden genoemd en zij werden in 1829 ter dood gebracht wegens moord. Grafroof als nijverheid raakte in onbruik door de invoering van de Anatomy Act (1832), dus de film moet voor die tijd hebben plaatsgevonden. Het is duidelijk dat we te maken hebben met een universum waarin allerlei soorten doden, ondoden en legendarische doden mogelijk zijn, maar de gemakkelijkste manier om een fantasie te verankeren, om het publiek ervan te overtuigen dat het zijn ongeloof moet laten varen, is om iets echts en authentieks te gebruiken om de fantasie van af te schudden. En het is niet zoals de geschiedenis van grafrovers of lijkenpikkers of herrijzenden (noem het zoals je wilt) dat een saai verhaal is.<br />Het meest frustrerende is dat schrijver-regisseur Glenn McQuaid duidelijk wel van de geschiedenis op de hoogte is, vooral van de goede dingen. Als Grimes bijvoorbeeld Arthur als leerling aanneemt, legt hij Arthur correct uit dat ze als opstandingsgezinden niet de kleren van de doden stelen, want het stelen van lijken is een misdrijf waarop een kleine boete staat, terwijl het stelen van kleren een misdrijf is waarop deportatie of zelfs de dood staat. Je zou dus verwachten dat Wille en Arthur op dit punt (en voor de rest van de film) het lijk zouden uitkleden, maar dat doen ze natuurlijk niet. Je zou de regisseur ervan kunnen beschuldigen dat hij het script van zijn schrijver negeert, maar niet als de schrijver en de regisseur een en dezelfde persoon zijn.<br />'Mijn punt is...' In plaats van dat er een heleboel poedelnaakte lijken in de film hadden moeten voorkomen, wil ik zeggen dat als je deze kronkel in de wet ter sprake wilt brengen en duidelijk wilt maken dat Willie en Arthur de wet zullen volgen, hoe dwaas die ook is, je die gedachte tot de logische conclusie moet doorvoeren, zelfs als dat betekent dat Willie en Arthur uiteindelijk een zombie achternazitten over een kerkhof en proberen hem of haar de kleren van het lijf te rukken en ze terug te stoppen in de lege kist, zodat ze niet gedeporteerd worden omdat ze de kleren van het wandelende lijk hebben gestolen, je de zaak anders helemaal niet ter sprake moet brengen. Afgezien van de historische nerdachtigheid is I Sell The Dead een huurfilm waard als lichte, maar grappige horrorfilm die veel meer had kunnen zijn.