Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Four Daughters' begint als de zoveelste kloon van 'Little Women'-achtige melodrama's. Een alleenstaande vader met vier muzikaal getalenteerde huwbare dochters heeft zijn handen vol aan zijn pogingen hen in het gareel te houden en hen te begeleiden bij hun verkeringsrituelen. Wat de film een andere wending geeft, is de plotselinge verschijning van een nieuwe Hollywoodster, volgens sommige critici de eerste antiheld lang voordat James Dean het witte doek sierde. Vanaf het moment dat de donkere, onheilspellende gestalte van Mickey Borden (John Garfield) bij het hek van Ann Lemp (Priscilla Lane) zijn zelfmedelijden en verdoemde filosofie over de rest van de cast uitstort, wordt 'Four Daughters' veel meer dan een meidenfilm.<br />Hoewel Garfield de voornaamste reden is om naar 'Four Daughters' te kijken. De in Hongarije geboren regisseur Michael Curtiz, die later verantwoordelijk was voor juweeltjes als 'Casablanca' en 'Mildred Pierce', markeert bepaalde beelden met zijn camera (geholpen door filmer Ernest Haller van 'Rebel Without A Cause') die in het geheugen van de kijkers blijven hangen, zoals bijvoorbeeld het krijsende hek dat Anns eerste aanbidder, Felix Deitz (Jeffrey Lynn) zo vrolijk openzwaait dat het symbolisch wordt voor de stemmingswisselingen en genegenheid van degenen die het gebruiken.<br />Dat Garfield de uitmuntende voorstelling geeft, is duidelijk, maar de rest van de cast houdt hem het grootste deel van de tijd bij. De ondergewaardeerde Jeffrey Lynn speelt zijn rol perfect, als de verwaarloosde aanbidder wiens liefde voor zijn geliefde Ann nooit bekoelt, zelfs niet als ze...' 's met een andere man. Claude Rains, een beetje misplaatst als de vader van de vier jonge vrouwen die in de puberteit komen, geeft een mooi beeld van een liefhebbend gezinshoofd dat in de war raakt. De drie Lane Sisters, die toch al bekendstaan om hun muzikale talenten, worden doorgewinterde actrices die hun rol goed spelen. Een heel stel ondersteunende acteurs, onder wie Dick Foran, Frank McHugh, May Robson en Eddie Acuff, maakt het allemaal geloofwaardig.<br />Hoe tegengestelden elkaar aantrekken maakt deel uit van de truc om de verbeelding van de kijker te prikkelen. Ann is de eeuwige optimist, zelfs als zij en Mickey de wanhoop nabij zijn. Ze bekijkt alles altijd van de zonnige kant, en zoals zovelen die in de val van de Grote Depressie zijn gelopen, zag ze de welvaart net om de hoek. Mickey somt een hele lijst van slechte dingen op die hem zijn overkomen en zoekt in zijn ellende het gezelschap van Ann, wat Ann weigert. Mickey verwacht uit te gaan met een bliksemschicht die hem doodslaat als hij de hoek van het leven om komt. Mickey heeft weinig talent als componist; Ann heeft meer dan genoeg talent als zangeres en muzikant. Ann is dol op schoonheid; Mickey is dol op persoonlijkheid, in een verwrongen zin van het woord. En de verschillen gaan maar door. Hoe dit alles zich uiteindelijk verzoent, is een belangrijk onderdeel van de film, dat je niet mag missen.<br /><0x3E> Zie 'Four Daughters' voor John Garfields veelbelovende acteerdebuut op het witte doek. De enige keer dat hij beter was, was zeven jaar later, toen hij de filmbezoekers opnieuw betoverde met een van de grootste filmoptredens ooit, als Frank Chambers in 'The Postman Always Rings Twice', tegenover de al even charismatische Lana Turner. Maar kijk ook naar 'Four Daughters' om belangrijke elementen op te vangen die gemist kunnen worden als de ster van de show te veel wordt geconcentreerd.