Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De openingsavond van het 'South Asian International Film Festival' (SAIFF) in New York was een evenement waar velen van ons op wachtten.<br /><0x3E> Ik was het zat om de 'promo' in een lus te zien, en de nasmaak van het nummer Angel van Nitin Sawhney in de promo liet me smeken om de rest te horen. Ik was onder de indruk van het visuele vertoon en ontzettend nieuwsgierig hoe de ruig uitziende autoriksjachauffeur het hart zou winnen van de oogverblindend beschaafde Franse toerist! Ik weet nog dat het thema me nogal intrigeerde toen ik er een paar regels over had gelezen in de krant, eeuwen geleden! Persoonlijk was ik een paar jaar geleden erg gefascineerd geweest door de flamboyante riksja's in Jodhpur! De sneeuw en de mensenmassa's buiten het theater maakten me alleen maar ongeruster.<br />Eenmaal in het theater merkte ik dat de SAIFF-organisatoren alleen maar voor rampspoed zorgden. Ik voelde me ongemakkelijk en geneerde me omdat het evenement zo slecht georganiseerd was, en ik zat in een lastig parket omdat ik mijn vrienden (van verschillende nationaliteiten) die ik op de vip-lijst had uitgenodigd, probeerde uit te leggen en excuses aan te bieden. Ik hoopte hun te bewijzen dat Indiase cinema niet altijd over Bollywood ging. Uiteindelijk en uiteindelijk stuurde de film wat frisse lucht onze kant op. Dat dacht ik tenminste. Autoriksja's die toeterden, verkeer en een heleboel chaos. Ik merkte dat ik glimlachte toen ik een gevoel van 'thuis' in me voelde opwellen.<br />Zo begon de reis van Hari Omore, een autoriksjachauffeur in Jaipur. De regisseur had geen betere rolbezetting met deze figuur kunnen bedenken. Van Monsoon Wedding tot Hari Omor <0xE2><0x80><0x93> Vijay Raaz draagt deze film, ondanks zijn niet-heldenuiterlijk, uitsluitend op aan zijn acteertalent en zijn kijk op de figuur, verrijkt met alle nuances van een riksjachauffeur in Rajasthan. Hij is door en door een winnaar. Maar hoe en waar hij zelfs maar zo vloeiend Engels leerde spreken, is de vraag! Maar zijn personage geeft blijk van prachtige nuances van humor en gevoeligheid. Ik ben dol op zijn onschuldige vertolking van een eenvoudige dorpsdokter die grote aspiraties heeft om ooit beroemd te worden en die toch weet wanneer hij zich moet afzonderen van de realiteit.<br />Camille daarentegen komt de film binnen in kleren die niemand in zo'n omgeving zou durven dragen. Het is echter wel grappig dat niemand zich echt iets van haar lijkt aan te trekken als ze zo gekleed is. Ze ziet er wel heel erg oogverblindend uit! Vooral in de tweede helft van de film, als ze indiaanse kleren aantrekt. Haar relatie met haar vriendje lijkt echter heel vaag. Het draagt waarschijnlijk bij aan de realiteit van bepaalde soorten relaties. De film voert ons door de mooiste delen van Rajasthan. Het verrassende is dat geen van de plaatsen anders is geportretteerd dan ze werkelijk zijn. Je ziet het vuil, je ziet de primitieve huizen... je ziet Rajasthan precies zoals het is! En toch is er maar één bijvoeglijk naamwoord dat je met'mooi' kunt aanduiden.<br />Dit is de eerste regisseur die waarschijnlijk weet hoe hij India precies zoals het is moet weergeven... met het vuil en het lawaai en alle negatieven waaraan India gehecht is! En toch het eruit laten zien als een van de mooiste plaatsen waar je kunt zijn.<br />Hartelijk dank! De enige minpunt van de film die ik zou kunnen bedenken, is het tempo. Ik vond het nogal traag op sommige stukken, maar je kunt er zeker van zijn dat je je nooit zult vervelen.<br />De achtergrondinformatie van Lewis Sawhney voegt een stijlvolle internationale, maar toch heel Indiase sfeer aan de film toe. Het nummer 'Angel' dat op een heel cruciaal moment in de film wordt gespeeld, versmelt prachtig met de beelden.<br />Ik heb ook gehoord dat behalve de hoofdpersonen, alle andere acteurs in feite gewoon normale mensen zijn die nog nooit eerder voor een camera hebben gestaan! Dat is een prijzenswaardige overweging, want de meeste van onze zogenaamde gevestigde acteurs kunnen nog steeds geen realistische personages op het scherm spelen. Toen ik een paar dagen later de bioscoop uitliep, vroeg ik een van mijn Bulgaarse vrienden die samen met mij naar de film had gekeken of hij nog een Indiaanse film wilde zien, en zijn antwoord was: 'Is die beter dan Hari Om? Zo ja, dan ga ik mee, zo niet, dan denk ik van niet. Van nu af aan zal Hari Om het referentiepunt zijn voor elke Indiaanse film die ik zie.' Bala, hoor je me?