Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het zou onverstandig zijn om te concluderen dat het ene verhaal of de ene documentaire authentieker is dan het andere. Beide formats hebben een onderliggende vorm van fictie en zijn nooit een ware weerspiegeling van de werkelijkheid, omdat producenten verhalen in hun eigen perspectief proberen te reconstrueren en te vertellen. Aangezien beide formats door de 'complexiteit van de subplots' en de tijdsduur op het scherm meestal onbesproken blijven, ontneemt het de kijkers de kans om debatten te openen en de echte waarheid verder te onderzoeken en te construeren. Daarbij komt nog het onvermogen van de kijker om bronnen te evalueren (vergelijkingen met geschreven geschiedenis) en de logica achter argumenten, waardoor de geschiedenis door middel van verhalen en documentaires kan worden vervormd. Voor de meeste mensen is documentaire waarheidsgetrouwer, omdat het meestal gaat om getuigenissen van de deelnemers en levensechte beelden. Deze beelden worden echter geselecteerd en bewerkt, zodat de producenten hun versie van het realisme aan de kijkers kunnen presenteren. In The Real Buddy Holly Story probeert Paul McCartney de herinnering aan Buddy Holly vast te leggen, en hoe Buddy de rest van de muziekwereld beïnvloedde. De getuigenissen zijn misschien vervormd omdat herinneringen misschien niet kloppen en emoties een legende van Buddy hebben gemaakt. De documentaire heeft de filmversie wel gecorrigeerd en beschrijft ook andere gebeurtenissen, zoals dat er 3 leden van de Crickets waren en dat Buddy's muziek in die tijd zelfs buiten de Verenigde Staten werd gehoord (hij moest een wereldtournee maken!). Er is echter niet diepgaand gediscussieerd over wat er na zijn dood met Buddy's vrouw is gebeurd. Kritiek en/of negatieve discussies zijn misschien weggelaten omdat de producers een Buddy willen presenteren die de wereld zich had moeten herinneren. Uiteindelijk lukt het ons niet om de hele waarheid te construeren omdat we ons beperken tot de 'toekomstbeelden' uit het verleden die de documentaire ons vertelt. <br />Persoonlijk geef ik de voorkeur aan een verhalende film, omdat die rijke visuele beelden biedt, die ons helpen om weer in contact te komen met het collectieve geheugen van dat tijdperk. Hij geeft het publiek een constructievere structuur van het verhaal, en dat leidt tot een beter geheugen voor het publiek als ze het verhaal opnieuw vertellen. Er is ook een element van flexibiliteit dat filmmakers in staat stelt om hun gedachten en standpunten over bepaalde kwesties te uiten. In _The Buddy Holly Story_ werden rassenkwesties gemarkeerd en de kijkers kunnen zich zeker inleven in deze kwesties met betrekking tot de huidige situatie. Als je naar een film kijkt, probeer je voortdurend bepaalde emoties te herbeleven, en door gebruik te maken van die emoties kan het publiek persoonlijke banden aanknopen met de toegepaste betekenis die de filmmaker wil overbrengen. In de meeste verhalen herinneren mensen zich selectief aan de strijd, de inspiratie en de manier waarop het verhaal afloopt. In _Het verhaal van Buddy Holly_ herinneren we ons de strijd van Buddy en de Crickets, dat Maria een bron van aanmoediging was, en dat Buddy Holly tot aan zijn dood een geweldige acteur was.