Is deze recensie positief of negatief?

Er zijn zoveel '10 Beste'-lijsten die gemakkelijk in 'De Doden' zouden kunnen passen <0xE2><0x80><0x93> Beste Film Dronken, Beste literaire aanvulling, Beste Gebruik van Muziek Niet Speciaal Geschreven voor de Film, Beste Gebruik van Poëzie, Beste Filmspeech, Beste Toneelgezelschap en ten slotte misschien wel de Beste Film Die ooit gemaakt is. Dit was John Hustons laatste en grootste film, aangepast door zijn zoon Tony uit het korte verhaal van James Joyce, dat zich afspeelt op de avond van het Feest van de Driekoningen in het Dublin van 1904. Hij is grotendeels beperkt tot één decor, het huis van de Morkan-zusters, en er gebeurt niet veel in conventionele 'dramatische' termen. Ze vermaken hun gasten; er wordt gezongen, gedanst, voorgedragen en veel gepraat over koetjes en kalfjes, maar als je deze film ziet kun je niet anders dan ernaar kijken.' Je kunt je geen andere plek voorstellen waar je liever zou zijn dan in dit gezelschap.<br />Tenslotte gaat het natuurlijk over veel, veel meer. Het gaat over liefde, verlies en spijt, die stabiele steunpilaren van het grote drama. In de slotscènes van de film zingt de tenor Bartell D'Arcy (Frank Patterson) een lied, 'The Lass of Aughrim', dat zich in de geest van Gretta (Anjelica Huston), de vrouw van Gabriel (Donal McCann), de geest van haar eerste en waarschijnlijk grootste liefde, een jongen die in alle zekerheid op zeventienjarige leeftijd stierf aan een gebroken hart, en plotseling beseft Gabriel dat hij zijn vrouw nooit echt heeft gekend en dat hij uiteindelijk toch niet de grote liefde van haar leven is geweest. Emotioneel gezien zijn deze scènes ongelooflijk krachtig, eerst als Gretta vertelt over de omstandigheden van de dood van haar minnaar, en dan als de stem in Gabriels hoofd zijn eigen gevoelens weergeeft. Dit is geweldige film, de monologen voortreffelijk gebracht door Huston en McCann.<br />Maar dan zijn alle voorstellingen buitengewoon. Dit is een ensemble van de hoogste orde, en hoewel het aanstootgevend zou zijn om de ene artiest boven de andere te plaatsen, heeft het doek ons ooit een sympathieker, sympathieker en overtuigender dronkenman gegeven dan Donal Donnelly, of is poëzie ooit zo hartstochtelijk gebracht dat Sean McClory (de IRA-man in 'The Quiet Man') Lady Gregory's vertaling van 'Donal Og' hier voorleest? Een extra schrijnend aspect wordt natuurlijk gevormd door de wetenschap dat Huston zelf op het randje van de dood balanceerde toen hij deze film maakte, die in mijn ogen het hoogtepunt van zijn levenswerk is. De dood mag dan wel het centrale thema vormen, maar het kijken naar deze film is een levensverlengende ervaring.