Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hier zien we de onnavolgbare Charlie Chaplin die zijn slapstick verleden verloochent om het serieuze onderwerp van antisemitisme en onverdraagzaamheid in het algemeen aan te snijden. Hij schetst twee figuren <0xE2><0x80><0x93> de lieve, onschuldige joodse kapper <0xE2><0x80><0x93> een oorlogsveteraan, en de raaskallende, meedogenloze dictator Adenoid Hynkel. Het joodse getto in dit land is niet lang veilig, vanwege de grillen van Hynkel en zijn gewapende schurken, die de bewoners regelmatig aftuigen of met rust laten, afhankelijk van zijn stemming die dag of week. De kapper is een van hen, maar hij raakt bevriend met zijn voormalige commandant Schultz (Reginald Gardner), die de zaak een tijdje stil lijkt te houden, tot Hynkel hem tot een concentratiekamp veroordeelt. Hij zoekt zijn toevlucht bij de Joden in het getto, met name bij de kapper en de pittige jonge vrouw Hannah (Paulette Goddard). De vraag is: wie van deze Joden zal hun leven op het spel zetten om zich van Hynkel en zijn trawanten te ontdoen? We hoeven niet al te diep te raden om het antwoord te weten: de kapper is het evenbeeld van de dictator, en hij is naar zijn evenbeeld uitgedost, vergezeld door Schultz, eveneens in vol militair ornaat. Hannah ontsnapt met een aantal van haar gettovrienden naar het land Osterlich, waar de (Maurice Moskovitz) neef van meneer Jaeckel een boerderij heeft, en daar kunnen ze een tijdje vreedzaam leven. Op dit moment is Hynkel zelf door zijn strijdkrachten gearresteerd, in de veronderstelling dat hij de beruchte kapper is. De laatste is intussen met Schultz naar een podium gebracht om een toespraak te houden waarin hij de verovering van Osterlich aankondigt. De volgende tien minuten zijn puur Chaplin zelf, sprekend vanuit zijn hart van tolerantie, liefde en vrijheid, en denigrerend over hebzucht en haat. Hoewel Chaplin in 1937 met de productie van de film is begonnen, kan men hem enige naïviteit vergeven. Hij zou zich niet bewust zijn geweest van de ernst van deze vervolging en haat, en had gezegd dat hij, als hij de volle omvang ervan had geweten, de film nooit gemaakt zou hebben, omdat hij hoogstwaarschijnlijk geloofde dat de situatie er niet door zou zijn veranderd. Hij heeft een fantastische bijrollen: Reginald Gardner, Henry Daniell als Garbitsch, zijn aide-de-camp, de altijd geweldige Billy Gilbert als de stuntelende Herring, Paulette Goddard, Jack Oakie als de dictator Napaloni, zijn rivaal in de verovering, de ervaren Europese acteurs David Gorcey (Leo's vader), Maurice Moscovich, onder anderen. De scène die hij met een globe choreografieerde, met slechts een muzikale begeleiding, is pure, lichtgevende inspiratie, en lichtgevend is ook Paulette Goddard aan het eind van de film, die door haar tranen heen glimlacht. Ik heb deze film eerder gezien, maar er zit altijd iets nieuws voor me in. Gisteravond, toen hij was afgelopen, zat ik daar in tranen. Ik daag iedereen uit om zich er niet door te laten meeslepen.