Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film heeft een spartaanse, onsentimentele ondertoon die ons ruim de gelegenheid geeft om aan de actie deel te nemen zonder dat een stilistische belemmering ons vertelt HOE we ons horen te voelen; in 'Blue' was alles openlijk droevig (zeker, zo krachtig als de hel, maar toch); in 'White' was het een verrukkelijke gril. Maar in deze film zijn dergelijke emotionele aanwijzingen, of aanwijzingen wat dat betreft, niet te vinden. Het is alsof hij de kracht van het verhaal eindelijk zijn eigen toverkracht laat uitoefenen zonder dat het wordt opgesierd met glitter en glamour. Ik denk dat dat het in eerste instantie raadselachtigste van de drie is, maar uiteindelijk ook het meest transcendente en verlossende. Nooit is genadeloze, genadeloze eerlijkheid zo mooi geweest.