Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als kind was ik dol op het liedje 'Never smile to a krokodil', en als ik me in deze situatie bevond, die in feite geïnspireerd is door ware gebeurtenissen, zou glimlachen wel het laatste zijn waar ik aan dacht. Vanaf de openingsscène ben ik nog nooit zo ingegraven, opgejaagd en uiteindelijk uitgeput geweest als toen ik naar deze beperkte budgettaire Independent Australian horrorfilm keek, over drie mensen die in het Northern Territory in een mangrovemoeras gevangenzitten terwijl een heel sluwe krokodil in het water onder hen wacht. Wat de film echt tot leven bracht, was hoe realistisch hij was in het overbrengen van de angst en onzekerheid van de personages naar het publiek. semi-documentair camerawerk met een onrustbarend griezelige achtergrond en authentieke optredens brengen je in feite buiten je comfortzone. Wat we krijgen is een overlevingsverhaal van een patiënt in plaats van alleen maar een bloederige, uitzinnige aanval. Denk maar aan 'Open Water (2003)', waar het budget en de tijdsdruk ervoor zorgden dat het bescheiden bleef, maar deze minimale barrière versterkte de ervaring.<br />Het langzaam slijpende verhaal mocht dan zwart-wit zijn, het leek nooit vervangbaar, of te bezwijken voor vaste patronen. Nou ja, niet voor het grootste deel, en het verband tussen de personages was emotioneel ontroerend, zelfs met een kaal, rechtlijnig script. Hoewel je kunt zeggen'minder is meer', met de handelingen en uitdrukkingen die de talmende gedachten verlichtten die hun geest kwelden. De beproeving is uitermate angstaanjagend, omdat de dreiging zeer levend is en zich nooit lijkt te ontspannen. Dit is wat de chaotische adrenaline van de film aandrijft, en waarin hij (zelfs wanneer hij begraven wordt) tot het einde toe voortduurt.<br />De economische richtlijn van de schrijvers/directeuren Andrew Traucki en David Nerlich vervreemdt van de kijker en spant de toeschouwer met zijn gespannen geijsbeer en aangrijpende psychologische trekjes aan. Op sommige momenten gaat de scheidslijn omhoog, met door druk opgewekte spanning en schokkende beelden. De manier waarop de nachtscène wordt uitgevoerd is immens huiveringwekkend en pulserend. De dreigende krokodil manipuleert met zijn verse vlees in een verontrustende, spannende benadering. Zeker, er waren momenten dat het onwaarschijnlijk leek, maar het staat nooit in de weg of leidt niet af. Sound FX is de sleutel en soms vreet het gebrek daaraan alleen maar aan je. De muziek van Rafeal May is pretentieloos en komt niet veel in het mengsel voor, maar als dat wel zo is, bouwt het een organische klankkwaliteit op. De filmografie van John Biggins is prachtig ontworpen en wordt snel agressief als de stemming omslaat. Hij was altijd in beweging en claustrofobisch, maar geen van deze schokkerige bewegingen. Het monteren was scherp aangepakt en het effect werd professioneel geaccentueerd door het voortreffelijk uitkammen van levende krokodillenbeelden.<br />Iets als deze productie zou er ook op moeten vertrouwen dat de cast het verhaal op een geloofwaardige manier verkoopt en dat doen ze ook. Diana Glenn, Andy Rodoreda en vooral Maeve Dermody zijn overtuigend goed. Een groot deel van de verantwoordelijkheid komt op Dermody neer, en zij zorgt voor een geïnspireerde draai. Dit item mag dan een paar overeenkomsten vertonen met een andere bloederige krokodillenfilm 'Rogue (2007)', maar de twee kunnen niet anders zijn in wat ze willen zijn en hoe ze eindigen. Maar als ik moest kiezen, neig ik meer naar dit uitje, alleen al vanwege de betrokkenheid die het je bezorgt.<br />Een opmerkelijke inspanning op alle fronten, waarbij iedereen die erbij betrokken is echt iets te bieden heeft.