Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een hecht muzikaal gezin, met een chagrijnige, welwillende vader en vier levendige puberdochters, wordt in de eerste plaats gevormd door Felix, een flitsende, jonge componist, en in de tweede plaats door Mickey, zijn onbeschaamd aantrekkelijke vriend de musicus.<br />Het duurt even voordat Michael Curtiz dit stuk Americana in beweging krijgt. Het eerste deel ziet er bijna uit als een parafrase van een cornflakesreclame, niet zonder een zekere merkwaardige, hoogst burgerlijke charme, en dan komt John Garfield in beeld als de verdoemde Mickey, die voor het eerst zijn opwachting maakt in een film, met warrige zwarte krullen, slaperige ogen met wallen eronder, onbeschoft en onverzorgd, het absolute tegendeel van Jeffrey Lynns soepel overredende, waanzinnig charmante Felix. Garfield is compleet, en dringend nodig, als contrapunt voor de rest van het gezin ('... en ik heb hem absoluut nodig!'). 'Niets wat ik zou doen zou me verbazen,' mijmert hij), en plotseling wordt de film interessant, hoewel ik het eens ben met de critici die de wendingen in de plot onvoldoende gemotiveerd vinden.<br />De vier zussen worden nogal poeslief gespeeld en serieus gesteund, maar Claude Rains als de pater familias heeft zijn momenten.<br />Maar let op voor Garfield, hij is het enige echt blijvende in de film.