Wat is het sentiment van de recensie?

Misschien wordt het nog beter. Ik zou het niet weten. Ik hield het ongeveer twintig minuten vol voordat ik het afbrak en aan een rouwperiode begon. Het was duidelijk dat de plot me bekend voorkwam. Een man, Paul LeMatt, professor in de entymologie aan Columbia University, rijdt met zijn hond naar een stadje in Ohio, op zoek naar zijn ex-vrouw, Diana Scarwid. Daar komt hij mensen tegen die hem negeren of vijandig zijn. O, ze glimlachen misschien wel, maar er zit iets achter.<br />Dat soort regelingen is voor zowel filmers als kijkers een vertrouwd terrein, en het barst van de mogelijkheden. Je kunt een keurig opgezet commercieel succes als 'Bad Day at Black Rock' op de rails zetten. Of het zou een leuke 'Twilight Zone'-aflevering zijn geweest, en waarschijnlijk was dat ook zo.<br />De cast telt ook een paar doorgewinterde acteurs, en een paar namen die vroeger een belangrijke rol speelden. Kenneth Toby, een veteraan op het gebied van sciencefiction, is de oppervlakkig beminnelijke manager van het motel. Diana Scarwid kan een indrukwekkende voorstelling geven, zoals ze deed in, laten we zeggen, 'Silkwood'. Voor sommige anderen is hun bereik beperkt.<br />Maar het is slecht gefocust en slordig geschreven.<br />Een voorbeeld van sjofele regie. Kenneth Toby heeft een hekel aan die hond van LeMatt, van het begin af aan al. Dus als LeMatt naar buiten loopt, sluipt Toby naar het raam van zijn kamer, gluurt naar de hond, en er gaat iets mis. Hij hoort zijn hond janken. Dan een close-up van de hond, die vermoedelijk op LeMatt af stuift en dan langs hem heen schiet, terwijl de wind waait en LeMatt naar de camera staart. Dan een identieke opname <0xE2><0x80><0x93> van de andere kant! Waar de camera ook op gericht is, waar LeMatt ook naar kijkt, het wordt nooit getoond. Misschien was het niets, want plotseling houdt de wind op en staat LeMatt alleen op straat, met een enigszins verbaasde uitdrukking op zijn gezicht. 'Je had die hond nooit mee moeten nemen,' merkt een glimlachende Toby vanaf de veranda op. Vraag: waar gaat dit in godsnaam over?<br />Voorbeeld van slordig handschrift. Nou ja, twee voorbeelden. (1) Als je zou gaan zitten schrijven over een stereotiepe serveerster in een eettentje in een klein stadje, zonder enige oefening in welk vak dan ook, zou je een uitdrukkingsloos grietje opschrijven met haar haar opgestoken, kauwgom kauwend en slenterend tussen de tafeltjes. Juist. (2) Alles wat ook maar enigszins geloofwaardig is, wordt uit het raam gegooid ten gunste van special effects. LeMatts auto komt ronkend tot stilstand en explodeert dan terwijl hij in de garage staat te wachten om gerepareerd te worden. Tot stilstand komen: geloofwaardig. Exploderen: bovennatuurlijk. Zelfs Edgar Allan Poe zou zo'n gebeurtenis niet goedkeuren.<br />En de indringers zelf? Denk aan een bescheiden meesterwerk als 'Invasion of the Body Snatchers'. Het is een klein stadje, en er is een halve film voor nodig om het mysterie te ontrafelen, en al die tijd neemt de spanning toe en groeit de twijfel. Hier, twintig minuten na het begin van de film, loopt een vreemdeling een motelkamer binnen en scheurt zijn plastic gezicht af, waardoor een kloppend, lichtgevend, naakt brein zichtbaar wordt. De zwangerschap wordt afgebroken.<br />Ik zal je niet vertellen hoe het afloopt, want ik weet niet wat het is, en het kan me ook niet schelen. Ik neem aan dat het iets met insecten te maken had, want waarom zou Paul LeMatt anders entymoloog zijn? (Tussen twee haakjes, wie behandelt zijn colleges?) Maar ik weet niet eens zeker of er wel insecten bij betrokken waren. Het is heel goed mogelijk dat het insectengedoe iets avontuurlijks was. De schrijvers hebben hem misschien een specialist in insecten gemaakt en zijn het daarna helemaal vergeten. Het zou me niets verbazen.