Is deze recensie positief of negatief?

De laatste film van John Huston, de grote Amerikaanse regisseur van Ierse afkomst, is een bewerking van het laatste korte verhaal uit de vroege collectie 'Dubliners', van de grootste schrijver die ooit uit Ierland is gekomen. De film is een familieaangelegenheid. De stervende regisseur heeft hem gemaakt op basis van het script dat door zijn zoon Tony Huston is aangepast aan een van de aangrijpendste, mooiste en diepzinnigste korte verhalen die ooit in deze taal zijn geschreven en door velen worden beschouwd als het beste korte verhaal in het Engels. John regisseerde zijn dochter Anjelica in wat haar beste film zou kunnen zijn. De film is kort, slechts 83 minuten. Er zitten geen actiescènes in, geen plot, hij is bijna niet spectaculair en hij lijkt misschien traag. De gasten, vrienden en verwanten komen naar het feest dat plaatsvindt in Dublin tijdens de Epiphany-week in januari 1904, in het huis van twee oudere zussen die jaarlijks een diner geven met muziek en dans. Wat de kijkers het eerste uur zien, is het gespreksonderwerp. De gasten praten, luisteren naar de muziek, bespreken de nieuwste operapremière en maken grappen, soms onhandig. Geleidelijk aan gaat het gesprek over op de reeds lang overleden vrienden of verwanten van wie de herinnering nooit is vervaagd.<br />Dit is de film waar je bij moet blijven, je door moet laten meeslepen, luisteren naar wat en hoe de gasten op het feest zeggen, hoe ze communiceren. Let op de lichaamstaal, op de blik op hun gezicht als ze wegdrijven van het licht, de lach en de muziek van het heden naar de lang vervlogen maar in feite nooit weggeweest herinneringen waar de Doden van de titel niet dood maar voor altijd jong en zo levend zijn. Als je dat doet, zul je de laatste scène toebedeeld krijgen die zoveel emotionele kracht en impact heeft dat hij je altijd bij zal blijven. Hij zal je hart in stukken breken, ze aan elkaar lijmen en het weer als aan de grond genageld terugzetten. De film en het verhaal van Joyce draaien om Gabriel Conroy (Donal McCann als James Joyce). Zijn alter ego gaf een zeer ontroerende, ingehouden voorstelling) als een van de gasten die arriveren met zijn vrouw Gretta (Anjelica Huston). Gabriel is nog steeds verliefd, voelt een sterke band met haar en is gefascineerd door haar. Het is na het feest, hij ontdekt dat hij zelfs na vele jaren van hechte vriendschap niet alles weet van haar verleden, haar pijn, haar spijt en de onvergetelijke emoties en het verlies dat ze als jong meisje heeft meegemaakt, en hij maakt er geen deel van uit. Voor het eerst kijkt hij naar haar en ziet haar niet als het onuitwisbare deel van zijn bestaan, maar als een ander menselijk wezen met haar eigen innerlijke wereld, haar eigen eenzaamheid en verdriet, en voor het eerst' '... een vreemd, vriendelijk medelijden met haar zijn ziel binnendrong.' Hij is het die de laatste, krachtigste en diepzinnigste regels van het verhaal voordraagt: 'Sneeuw ligt over heel Ierland... valt flauw door het heelal, en valt flauw, als het neerdalen van hun laatste einde, over alle levenden en doden.'<br />Als u de film niet hebt gezien of het verhaal van de Joyce niet hebt gelezen, doe dat dan alstublieft wel. Het zijn waarlijk de werken van de Kunst die de eeuwige indruk achterlaten en iets in u tot het beste zouden veranderen.