Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Sommige mensen zweven door het leven, gaan van het ene ding of de ene persoon naar het andere zonder met hun ogen te knipperen; anderen houden vast aan een zaak, een ander mens of een principe, en blijven onvermurwbaar, toegewijd aan wat het ook is <0xE2><0x80><0x93> en figuurlijk of letterlijk geven ze hun woord en houden zich eraan. Maar we zijn allemaal verschillend, van een andere klei gemaakt, zoals een van de personages in deze film zegt, en dat maakt het leven zo interessant. Maar sommige mensen zijn gewoon gek <0xE2><0x80><0x93> en misschien moet je zo zijn om tussen de massa te leven. Wie weet? Wie weet wat ervoor nodig is om dingen <0xE2><0x80><0x93> het leven <0xE2><0x80><0x93> te laten werken? Schrijver/regisseur Lisa Krueger waagt een poging en bestudeert met een luchtige benadering de dunne scheidslijn tussen toegewijd zijn <0xE2><0x80><0x93> en hoe je toegewijd raakt <0xE2><0x80><0x93> en obsessie, zonder gehecht te zijn. De hoofdrol wordt gespeeld door Heather Graham, een jonge vrouw die onvermurwbaar, toegewijd, geobsedeerd en misschien ook een beetje gek is. Ze heet Joline, en dit is haar verhaal.<br />Toegegeven, Joline is altijd een toegewijd persoon geweest, in haar werk, relaties en in het leven in het algemeen. Ze is een vrouw van haar woord die zich aan haar woord houdt, wat er ook gebeurt. En als ze met Carl trouwt (Luke Wilson), is het voor altijd. Het enige probleem is dat iemand is vergeten het aan Carl te vertellen <0xE2><0x80><0x93> en na 597 dagen huwelijk is hij weg, op zoek naar zichzelf en naar een oplossing. Als Joline zich realiseert dat hij niet terugkomt, weigert ze hem, of hun huwelijk, op te geven. Misschien komt het door dat masker dat ze draagt. Hoe dan ook, ze verlaat hun huis in New York en gaat op zoek naar hem, en dat doet ze ook <0xE2><0x80><0x93> in El Paso, Texas, nota bene. Maar als ze eenmaal weet waar hij is, houdt ze afstand, geeft hem zijn 'duistere ruimte' en laat hem niet eens weten dat ze er is. Ze beschouwt Carl als 'in een ontspirituele coma', en het is haar taak om een ontspirituele wake over hem te houden tot hij weer bij zinnen komt. En terwijl ze toekijkt en wacht, is haar leven allesbehalve saai, als ze een jonge vrouw ontmoet die Carmen heet (Patricia Velazquez), een serveerster in een van de plaatselijke eetgelegenheden; Carmen's fonso' (Alfonso Arau), die een soort mystica is; T-Bo (Mark Ruffalo), een vrachtwagenchauffeur die problemen heeft met Carl; en Neil (Goran Visnjic) een kunstenaar die pinata's maakt en op haar valt. Voor Joline is het een ontdekkingsreis, waarin ze veel over Carl te weten komt, maar nog meer over zichzelf.<br />Er is een vleugje humor, een vleugje romantiek, en wat inzicht in de menselijke natuur in deze eigenzinnige film die meer over karakter dan plot gaat. En Krueger speelt het heel goed, met een innemende en onderhoudende film. Haar personages zijn heel echte mensen, met alle wensen, behoeften en onvolkomenheden die bij het mens-zijn horen; een rijke, eclectische verzameling waarmee ze haar verhaal vertelt. We zien het vanuit Jolines gezichtspunt, want Krueger laat ons kennismaken met Jolines gedachten en daarmee haar beweegredenen, die de gebeurtenissen in een duidelijk perspectief plaatsen. Dat, in combinatie met de weloverwogen manier waarop ze de sfeer en de ambiance die ze creëert in zich opneemt, maakt het tot een zeer effectief verhaal. Het onderwerp heeft een onderliggende ernst, maar Krueger vermijdt alles wat te zwaar of te diep is en concentreert zich in plaats daarvan op de natuurlijke humor van de mensen en situaties die Joline tegenkomt. Het resultaat is een goed gestructureerde, aangrijpende en opgewekte kijk op wat wij het leven noemen.<br /> Heather Graham neemt de rol vanaf het eerste beeld op zich om van Joline een geheel eigen personage te maken. Ze verdiept zich in de rol en geeft een overtuigende en geloofwaardige voorstelling, waarbij ze de kleine persoonlijke trekjes en nuances toevoegt die het verschil maken tussen een voorstelling die louter een weergave van een persoon is en een die echt is. En om deze film te laten slagen, was het van het grootste belang dat Joline levensvatbaar en geloofwaardig was <0xE2><0x80><0x93> en Graham slaagt op alle fronten. Haar aanwezigheid op het witte doek is nog nooit zo verleidelijk geweest, en haar levendige persoonlijkheid, of alleen al de manier waarop ze haar ogen gebruikt, is genoeg om je helemaal in haar te laten opgaan. Het maakt allemaal deel uit van het personage dat ze creëert; er gaat een aantrekkingskracht van Joline uit, die van haar hele gezicht afstraalt, van wie ze vanbinnen en vanbuiten is. Ze is een sympathieke, sympathieke vrouw, en omdat je haar diepste gedachten hebt gedeeld, weet je wie ze is. Het is in alle opzichten goed werk, te beginnen met de manier waarop het personage is geschreven, tot de manier waarop Graham haar zo levendig tot leven brengt. Als Carmen is Patricia Velazquez ook heel innemend. Haar optreden is heel natuurlijk en rechtdoorzee, en ze gebruikt haar instincten om haar personage effectief te creëren. Ze heeft een charismatische uitstraling, maar is niet flamboyant, en dat geeft haar een aantrekkelijk nuchtere uitstraling. Ze is verfrissend open en recht door zee; je krijgt de indruk dat Carmen niet iemand is die iets achterhoudt, maar op alle fronten volkomen eerlijk is, en ook dat maakt deel uit van haar aantrekkingskracht. En net als bij Joline is dit personage goed geschreven, en Velazquez brengt haar overtuigend tot leven. De hoofdrollen worden gespeeld door Luke Wilson, Casey Affleck (als Jolines broer Jay), Goran Visnjic, Alfonso Arau en vooral Mark Ruffalo als T-Bo, die met heel weinig echte filmtijd een gedenkwaardig personage weet te creëren.<br />De bijrollen worden gespeeld door Kim Dickens (Jenny), Clea Du Vall (Mimi), Summer Phoenix (Meg), Art Alexakis (The New York Car Thief), Dylan Baker (Carls editor) en Mary Kay Place (Psychiater). 8/10 is een plezierige ervaring; een ritje is absoluut de moeite waard.