Wat is het sentiment van de recensie?

Het maakt me razend dat ik deze film (die ik als een meesterwerk beschouw, en dat woord gebruik ik niet licht) zal moeten aanduiden als 'niet de Michael Douglas-film'. Niet alleen zijn de titels hetzelfde, ze verwijzen ook naar hetzelfde: de radioactieve neerslag die de overlevenden van de eerste atoombommen overviel. In Imamura's film is dat geen goedkope metafoor; de hele film gaat over de fysieke en emotionele neerslag van Hiroshima en de oorlog zelf. Naarmate de aftakeling van een echtpaar en hun volwassen nicht grimmiger wordt, wordt de ironische beeldspraak krachtiger, van de oude klok die elke avond wordt teruggezet tot de stenen goden die zich geleidelijk aan voor de deur van de heldin opstapelen. (Deze worden op hun beurt gesneden door een veteraan met shellshock die in een reeks tragikomische episodes gedwongen wordt om alles aan te vallen met een motor dat de stad nadert.) De dag van de bomaanslag zelf wordt getoond in stukje bij beetje flashbacks die koel en angstaanjagend zijn. Toch kan 'Black Rain' ('NtMDm!') zelfs herhaaldelijk worden bekeken, vanwege Imamura's mededogen met zijn personages.