Wat is het sentiment van de recensie?

Het Zwarte Slangensmoel is een daverend succes. Het is overdadig rijk, fantastisch georkestreerd, vreemd en omslachtig, uniek en visionair. In navolging van Hustle & Flow schildert Brewer zijn portret van het Amerikaanse Zuiden bijna als een mythologisch land dat je zou verwachten in een epos uit de Fantasie of het Oude Griekenland. En toch, zo hoog boven ons zweven zijn films nog altijd geworteld; geworteld in de diepste, donkerste grond die er bestaat.<br />Zoals in traditionele sprookjes schildert Brewer zijn portret in het Zwarte Slangensmoel met uitersten en overdrijvingen. Scherpe en grimmige karaktertrekken, gekoppeld aan zulke extreme daden als het aan een radiator ketenen van een halfnaakt blank meisje in een poging haar van haar zonden te verlossen, overdrijven en benadrukken de metafoor op dezelfde manier als extreme visuele technieken zoals die van sommige personages in Pleasantville die kleur hebben, de metafoor in die sprookjesfilm versterkten. Maar Brewer begint zijn film niet met 'eens op een dag'; in deze film en ook in Hustle & Flow presenteert Brewer ons een ander sprookje; een duistere, gotische fabel over seks, prostitutie en uiteindelijk verlossing. Deze thema's lopen als bloed door de aderen van de film en resoneren en bloeien in de donkere, broeierige omgeving. Maar ondanks deze extremen behandelt Brewer zijn personages als mensen en creëert hij buitengewoon goed uitgevoerde, driedimensionale karakters in Lazarus en Rae, met name in hun relatie met de vriendin van Lazerus in de apotheek, Angela, en de moeder van Rae.<br />Het acteerwerk is, in alle opzichten, volmaakt. Je krijgt het gevoel dat zowel Christina Ricci als Samuel L. Jackson geboren zijn om deze rollen te spelen. Hun karakters zijn zo intens en zo streng; het is voor de acteurs een nog grotere uitdaging om hun hoofd erbij te houden en realistische karakters te creëren. En ze slagen daar bewonderenswaardig in. Vooral Samuel L. Jackson verdwijnt volledig in zijn personage, dat als het tegenovergestelde fungeert van de meeste karakters die hij eerder heeft gespeeld. Met films als Pulp Fiction, Jackie Brown, Shaft en andere heeft hij voor zichzelf een typecast gemaakt van de 'ultieme stoere bink'. In Black Snake Moan speelt Jackson een oud, gebroken, verslagen en aards personage dat totaal verschilt van alles wat hij tot nu toe heeft gedaan. En eerlijk gezegd is het gewoon fantastisch. Wat echter als een grote verrassing komt, is de rolbezetting van Justin Timberlake, en meer in het bijzonder het feit dat hij een redelijk acceptabele indruk maakt. Natuurlijk heeft hij niet veel tijd op het witte doek, maar net als Brewer met _Luidruchtig_ in _Hustle & Flow_ weet hij Timberlake daadwerkelijk te laten acteren en te doen wat hij moet doen, zonder dat hij totaal niet overtuigend en irritant overkomt. Maar wat echt zo ongelooflijk geweldig is aan de film, is de sfeer die Brewer creëert. De landelijke zuidelijke locaties werken in zijn voordeel en geven de hele film een donkere, vuile, groezelige, ruwe structuur, die precies past bij de thematische en metaforische aspecten van de film. En door gebruik te maken van allerlei elementen, zoals het geluid van krekels als Rae jeuk krijgt, of een razende onweersbui die steeds heviger wordt als Lazarus zijn 'Black Snake Moan'-blues voor Rae speelt, slaagt Brewer er bijna in om een fantasiewereld te creëren, een ondermijnde mythologie voor de landelijke zuidelijke omgeving. En het werkt zo fantastisch om Brewers unieke visie uit te werken.<br />En dat kan. Ik kan niet over een film van Craig Brewer praten zonder de muziek te noemen. In Hustle & Flow gebruikte hij een soundtrack van smerige, straatachtige hiphopmuziek om de sfeer en het beeld te benadrukken. In deze film werkt de muziek nog beter om de unieke sfeer te benadrukken. Het is een plattelandsblues soundtrack, maar het is de smerigste, ruigste, rauwste blues die je ooit hebt gehoord. En hij klinkt gewoon fantastisch.<br />Al met al kan worden gezegd dat als deze film een eenvoudig verhaal was geweest over een oude, gebroken, eenzame, godvrezende zwarte blueszanger die een jonge blanke vrouw redt die als kind seksueel misbruikt is en nu aan nymfomanie lijdt, er misschien niet veel was geweest om over naar huis te schrijven. Maar deze film gaat niet over de plot, en zelfs niet over de personages, ook al zijn die in de film verwerkt. Nee, deze film gaat over de visie en wat een unieke visie is dat! Het gaat over de sfeer, de mythologie, de setting. Het gaat over woede, angst, verlossing en, het allerbelangrijkste, de blues. En het is allemaal verpakt in een uniek, onderhoudend, gestileerd en onberispelijk lint. Brewer heeft zichzelf verzekerd van een plekje op de meest veelbelovende lijst van aankomende regisseurs, en met zo'n solide vervolg op een geweldige debuutfilm, Hustle & Flow, zal hij zeker op mijn radar staan voor toekomstige projecten. Ik moet ook zeggen dat de film een van de meest fantastische en unieke titels heeft die ik tot nu toe heb gehoord.