Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het vuur geeft alles...<br />Dit is een van de meesterlijkste meditaties over kunst. Gesitueerd in het Korea van de negentiende eeuw, vertelt de film het verhaal van de beroemde schilder Ohwon, maar in plaats van zich te beperken tot pikante anekdotes, melodrama of psychologische eierjacht, schetst de film een reeks episodes uit zijn leven die stuk voor stuk prachtige kunstwerken zijn. De film geeft geen interpretatie van deze episodes, maar laat ze over aan de kijker om ze te combineren met de schilderijen van Ohwon zelf. Op die manier gaat de kijker in eenzelfde soort contemplatie als Ohwon, en zonder zijn talent 'voelt' hij zich een weg naar de inspiratie van zijn schilderijen. Een deel van de reden waarom dit zo effectief is, is de uiterst meesterlijke evocatie van Korea in de negentiende eeuw en de muzikale/artistieke wereld waarin Ohwon zich bewoog. Er zijn zoveel prachtige opnamen van de wereld buiten de schilderijen dat we een spiegeleffect krijgen waarin we de prachtige wereld zien die Ohwon inspireert, Ohwon die in die wereld leeft en kijkt, en de kunstwerken die hij creëert, die elkaar allemaal weerspiegelen.<br />Het verhaal wordt met extreme zuinigheid verteld. Een gevoel dat wordt opgeroepen of uitgelegd, blijft bijna nooit hangen of wordt uitgelegd, het lijkt alleen maar snel weg te zijn voor de volgende keer. Als analogie is het een soort Mozartiaans kunstwerk (een eindeloze en snelle opeenvolging van grote ideeën) in plaats van Beethoviaans (obsederend treuzelen op één groot idee). Het heeft een klassieke terughoudendheid, ongeveer zoals Ohwons schilderijen. Er is eigenlijk geen muziek die aangeeft hoe je je moet voelen, behalve een paar klassieke Koreaanse stukken die heel effectief in verschillende scènes worden gebruikt (en meestal gespeeld door personages in de film). Een spookachtig beeld, als ik het me goed herinner, van een zwerm vogels die wegvliegen over de blauwe bergen terwijl een zangeres kirt<br />'Dit leven is als een droom, en alleen de dood zal ons wekken.'<br />Eén veelzeggend advies in de film, van een van Ohwons leraren, is dat...' De film volgt die houding omdat er zoveel te zien is tussen wat er wordt gezegd en beschreven in de film. Ik heb hem twee keer gezien en de tweede keer was erg de moeite waard. Het is een heel bondige film, met weinig uitleg, en je kon zien dat het Ims zesennegentigste film is. Het is een artistiek meesterwerk. Zoals Ohwons grote vriend en mentor tegen hem zegt als hij een van zijn schilderijen beschrijft: 'Geen enkele streek is verspild.'<br />Ik vergelijk hem met Andrei Rubylev in kwaliteit, hoewel het in stijl heel anders is. Het is veel gemakkelijker en directer om te zien, maar klassiek van vorm terwijl Andrei gotisch is. Al met al ten zeerste aanbevolen aan bijna iedereen behalve aan eetlustjunks. Beide keren dat ik de film verliet, voelde ik een wonderbaarlijke geestelijke vernieuwing.<br />Een punt in Owons leven dat me dwars zat, was dat zijn waanzinnig drinken en raaskallen plotseling begonnen nadat hij een bezoek had gebracht aan de edelman die hem vertelde dat 'goede kunst alleen kan voortkomen uit grote kennis en geleerdheid'. De volgende korte scène was Owon erg kwaad, en de volgende was hij stomdronken terwijl hij vaak de rest van de film bleef zitten. Ik ben benieuwd waarom de woorden van de edelman zo'n effect op hem hadden en hem tot de drank dreven die de rest van zijn leven domineerde. Of was het gewoon toeval?