Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Traffik' gaat, ondanks de titel, niet echt over drugs. In de beste traditie van het kruistochtachtige Britse tv-drama analyseert en moraliseert 'Traffik' over zijn ogenschijnlijke onderwerp, dat niet een of andere mythische gesel is, maar een matrix of proces met herkenbare sociale, economische en historische wortels, oorzaken en gevolgen. Er zit bijna iets wetenschappelijks in de manier waarop de film vier personages uit spectaculair verschillende wereld- en klasseachtergronden laat zien: een papaverkweker die door armoede en een cynische regering in de Pakistaanse onderwereld wordt geduwd; de Engelse, ex-Olympische zwemster en echtgenote van een drugsbaron die terechtstaat wegens handel in verdovende middelen; twee schuifelende Duitse politieagenten wier vastbeslotenheid om de laatste te veroordelen evenzeer voortkomt uit klassendrift als uit enig geloof in de wet; en een Tory-senator wiens dochter, die in Cambridge had gestudeerd, verslaafd is geraakt. De feiten, die normaal gesproken geruststellende markeringen op een kaart zijn, zijn duidelijk niet genoeg <0xE2><0x80><0x93> hoe meer feiten we krijgen, hoe minder controle we lijken te hebben over de situatie. Pas als Jack, het morele centrum van de film, de man die alle verhaallijnen met elkaar verbindt, naar het hart van de drugswereld reist en leert zijn huichelachtige hypocrisie af te leggen (die het gebruik van drugs verwerpt, maar weigert er veel geld in te steken om het probleem aan te pakken, en de omstandigheden creëert, via verschillende vrijemarktinitiatieven, waar het drugssmokkelen gedijt. Precies zoals de antihelden van de oude Warners' film. In werkelijkheid waren de gangsterfilms in werkelijkheid de modellen van de Amerikaanse kapitalisten, dus zijn de gangsters het ideaal dat door Thatcher en Reagan werd omarmd) dat de realiteit van het probleem in elk geval kan worden erkend.<br />Zoals ik al zei, gaat 'Traffik' niet echt over drugs. Zoals Jack eindelijk inziet, nadat hij als Tory-minister is ontslagen, zijn drugs niet echt het probleem. Het is een samenleving die is ontmanteld door een vrouw die zei dat zoiets niet langer bestond (zoals blijkt uit Jacks niet-bestaande gezinsleven), waarbij systematisch de overgrote meerderheid van de mensen van hoop en geluk wordt beroofd, van wie een toenemend aantal aan de drugs raakt.<br />Wat het meest beangstigend is aan 'Traffik' is het feit dat het over drugs gaat. Het zijn niet de grafische, verlammende afbeeldingen van drugsmisbruik (waarvan het technische detail ironisch genoeg de presentatie van meer 'legitieme', mondelinge, feitelijke informatie weerspiegelt), maar de dystopische visie van een Groot-Brittannië zonder enige vreugde, schoonheid of gemeenschap, een naargeestige woestenij van vervallen huurkazernes en zielloze moderniteit, een samenleving van defaitisten die klaarstaan om de rietdekkers- en smokkelaars hun werk te laten doen.<br />Dit is niet zomaar een modern Brits verhaal <0xE2><0x80><0x93> het beschrijft de neergang van een rijk dat gebouwd is op handel die is gereduceerd tot wetteloze drugssmokkel. Het is zeker van belang dat de andere locaties in het programma Duitsland en Pakistan zijn, belangrijke agenten in de neergang van het rijk. Hier komt de oude keizerlijke amoraliteit weer tot leven, de voorheen tot slaaf gemaakte slachtoffers, hun lichamen misbruikt door de macht van hun meesters, terugkerend naar het keizerlijke centrum, Londen. Het zaad van haar verval wordt letterlijk in hun lichamen meegedragen, de belichaming van de angsten van al die gotische romans uit het eind van de negentiende eeuw.<br />'Traffik' is een van de grote successen van de Britse televisie en is in veel opzichten beter dan de recente Hollywood-remake. De politieke focus is duidelijk scherper <0xE2><0x80><0x93> Jacks verval is veel effectiever dan dat van Wakefield omdat hij, als agent van het regeringsbeleid en als slechte vader, een groot deel van het probleem vormt, terwijl de enige echte politieke tekortkoming van de Amerikaan zelfgenoegzaamheid is. In bijna alle gevallen is de karakterisering strakker en veel plausibeler (vergelijk Lindsay Duncans staalharde Helen, al gebeten door ervaring en mislukking, met haar zogenaamd oppervlakkige tegenhanger).<br />In tegenstelling tot de dubieuze raciale onderstroom van 'Traffic' (dat Mexico donker en Ander maakt; de ultieme WASP-horror is seks met een zwarte man), is het portret van Pakistan rijk, tragisch getekend, met verontrustende argumenten over de bescherming van drugs, afgewisseld met scènes van gruwelijk geweld. De onontwarbare verbinding tussen publiek en privé is deskundig. Visueel is de film opmerkelijk inventief, zonder ooit opzichtig of 'cinematisch' te zijn, vooral in de laatste aflevering, waar de gebouwen en decors lijken te bewegen naarmate het systeem dichterbij komt. Net als bij de remake voelt hij de behoefte om fragmenten te omarmen, maar dan is het overheersende gevoel van verspilling en verlies veel vernietigender.