Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In de eerste plaats is er een detectiveverhaal: 'Legitime Defense' van de Belgische Stanislas André Steeman, wiens 'l'assassins habite au 21' Clouzot al in 1942 op het witte doek had gebracht, samen met Pierre Fresnay en dezelfde actrice Suzy Delair. Steeman klaagde over Clouzots aanpassingen voor beide films. De film uit 1942 was uitstekend, maar het 'detectiveverhaal' was bewaard gebleven, dus waarom zou hij klagen? Wat 'Quai des orfèvres' betreft, Clouzot was nu in een nieuwe fase van zijn briljante carrière. Nadat hij 'le corbeau' had geregisseerd en op de zwarte lijst was gezet, had hij heel wat meer te vertellen dan een eenvoudige whodunit. Steeman klaagde in de eerste plaats over het arme detectiveeinde, dat ik natuurlijk niet zal onthullen, maar Clouzot concentreerde zich op de sociale tafereeltjes, op de psychologie van zijn personages, en de puzzel <0xC3> Door dat te doen wordt hij de echte voorganger van CLaude Chabrol, die altijd dichter bij hem heeft gestaan dan Alfred Hitchcock, die hij echter zeer bewondert. Suzy Delair heeft een geweldige uitstraling, en je zult houden van het lied dat ze echt zingt (ze was ook zangeres) 'avec son tralala'. Bernard Blier geeft, zoals altijd, een spaarzaam gebruik van gebaren en woorden, en hij haalt het er echt uit. Twee personages zijn bijzonder interessant en verontrustend: de eerste, Dora, de fotograaf: ze maakt foto's van vrouwelijke modellen, en Clouzot, met subtiele hints, onthult ons dat ze lesbisch is. Natuurlijk wordt dat woord nooit uitgesproken (hoe zou dat ook kunnen in 1947?). De hoofdcommissaris van politie (de beroemde Louis Jouvet) zegt tegen haar: 'Jij en ik, wij hebben geen geluk met vrouwen.' Het portret van deze politieman is heel gedetailleerd: we komen een heleboel over hem te weten, zonder dat dat verband houdt met de plot van Delair/Blier: hij is weduwnaar, heeft een zoon op wie hij dol is en die op school problemen krijgt, vooral met rekenen. Zodoende leren we alle personages in detail kennen.