Is deze recensie positief of negatief?

In plaats van naar een locatie te gaan en een realistische film te maken over drugsverslaving in de Windy City, besloot de tegendraadse regisseur Otto Preminger om het tegenovergestelde te doen en zijn film zo kunstmatig mogelijk te laten lijken, waarmee hij de mode van mannen als Kazan, Huston en Zinnemann, die hun films over de hele wereld maakten, tartte. Nelson Algren, op wiens roman de film is gebaseerd, zei dat hij er een hekel aan had. Je vraagt je af wat Preminger in zijn schild voerde, en waarom hij de film op deze manier deed.<br />De decors in de film zijn zo klein dat ze aan een tekenfilm doen denken. Louie, de drugsdealer, is zo uitgedost dat hij lijkt op het soort gangster dat de tekenaars van _Mad_ vroeger tekenden. Arnold Stang, de geweldige komiek die hij was, lijkt niet op zijn plaats in een serieuze film als deze, en alleen al zijn verschijning, compleet met een overdreven grote honkbalpet, ontlokt gelach. Robert Strauss, een andere acteur die het meest bekend is om zijn humoristische rollen, is ook niet op zijn plaats, omdat zijn grote gezicht met de zware kaken en de Runyoniaanse manier van acteren meer passen bij een Jerry Lewis-film. Tegenover dit alles moeten de sterren Frank Sinatra, Kim Novak en Eleanor Parker overuren maken om te voorkomen dat de kijker in de lach schiet. Sinatra is voortdurend nerveus en manisch, wat doet vermoeden dat de man zich niet op zijn gemak voelt, en daarom uitermate geschikt voor de rol van een drugsverslaafde. Miss Novak, die er als een plant en met een subliem uitgestreken gezicht uitziet, is sympathiek en lijkt een product van de kunstig groezelige achterbuurten waar ze in de film de voorkeur aan geeft. Parker is puur Hollywood en heel hardwerkend in de rol van de kreupele en geslepen Zosch. Ze is nooit overtuigend, maar dat is de film ook niet.<br />Ik zou deze film niet aanbevelen aan iemand die geïnteresseerd is in een realistische weergave van het leven van drugsverslaafden in Amerika. Alleen al de Caligari-decors maken het ongeloofwaardig. Misschien wilde Preminger een droomeffect bereiken, want de kartonnen achtergrond geeft de gebeurtenissen het surrealistische gevoel van een nachtmerrie-operetta, en doet denken aan de begintijd van Preminger in Wenen.