Wat is het sentiment van de recensie?

1983 was een rampjaar voor Stephen King-boeken die op het witte doek kwamen. Christine, The Dead Zone en Cujo werden allemaal binnen een paar maanden na elkaar uitgebracht. Hoewel The Dead Zone verreweg de beste van het stel was, waren Christine en Cujo allebei behoorlijk slecht, en het is op het nippertje wie van de twee de minste is. Als ik op een antwoord moest afgaan, zou ik zeggen dat Cujo <0xE2><0x80><0x93> een heel klein beetje <0xE2><0x80><0x93> de zwakste is.<br />Donna Trenton (Dee Wallace, net geslaagd als Elliots moeder in 'E.T. <0xE2><0x80><0x93> The Extra Terrestrial') is een moeder wier huwelijk met haar man Vic (Daniel Hugh-Kelly) aan een zijden draadje hangt. De jonge Tad Trenton (Danny Pintauro), de zoon van Donna en Vic en een behoorlijk verknipt joch met een chronische angst voor het donker, wat vaak tot ernstige paniekaanvallen leidt, heeft een verhouding met een plaatselijke monteur, maar als ze daar aankomen, komt de auto sputterend tot stilstand. Het wordt nog veel erger als ze ontdekken dat de monteur, Joe Camber (Ed Lauter), er niet is (hij is op brute wijze vermoord door zijn hond Cujo, een reusachtige sint-bernard). Bernard, die onlangs is gebeten en geïnfecteerd door een hondsdolle vleermuis.) Algauw heeft de hond hen in hun auto gevangen en probeert hij alles om in de auto te komen en deze twee ongelukkige slachtoffers aan stukken te scheuren. Het is smoorheet; geen levende ziel weet dat ze daar zijn; de auto wil niet starten; en de hond wil hun bloed heel graag...<br />Cujo heeft het potentieel om een echt spannende belegeringsthriller te worden, maar het komt nooit echt in de juiste versnelling. Ik heb het boek gelezen en het is nogal teleurstellend <0xE2><0x80><0x93> zeker voor King <0xE2><0x80><0x93> dus het is nauwelijks verrassend dat de filmversie zo weinig voorstelt. Op de gedrukte pagina's wist King in elk geval een zekere mate van spanning op te roepen, maar de film wordt kritisch belemmerd door het feit dat een sint-bernard gewoon niet erg eng is. De 'visueelheid' van het filmmateriaal dient als constante herinnering dat Cujo een sint-bernard is. In het boek was dat te vergeten. In het boek leek Cujo soms bijna de gedaante van een monster aan te nemen. Zelfs met de relatief korte looptijd van anderhalf uur wordt Cujo een saaie en tijdrovende ervaring, af en toe onbedoeld grappig en zeker nooit zo spannend als het zou willen zijn. Ze hebben zelfs het wrede einde van het boek weggelaten en vervangen door een 'eind goed, al goed'. Schrijf dit op als de zoveelste minderwaardige versie van King!