Is deze recensie positief of negatief?

Classe Tous Risques (De Grote Risico's) wordt me telkens aanbevolen als ik een film van Jean-Pierre Melville opzoek en ik hem zo snel mogelijk een horloge moet geven. Aangezien ik Melville heb ontdekt en blijkbaar terugwerkte via zijn filmografie, zou ik dit gemakkelijk kunnen aanzien voor een van zijn films, maar hij is gemaakt in 1960, door Claude Sautet, voordat Melville zijn aanspraak op de Franse neo-noir kwam vestigen.<br /><br />Classe Tous Risques heeft twee van de beste hoofdrolspelers van die tijd, Lino Ventura en Jean-Paul Belmondo. Ventura speelt Abel, een in Italië verbannen gangster met zijn vrouw en twee kinderen, die terug wil naar Parijs omdat de politie hem op de hielen zit. Na een bulderende en snelle openingsscène met een grote verrassing, krijgt Abel uiteindelijk een relatie met Eric Stark (Belmondo) die de onderwereld in wil. Stark wordt Abels chauffeur en uiteindelijk enige vriend in een onderwereld die zich tegen Abel keert na alles wat hij heeft gedaan en doorgemaakt. De film toont de dualiteit van de twee mannen, de oudere Abel aan het eind van zijn tijd na de tragedie die hem heeft getroffen, en de jongere Eric die net als Abel begint en verliefd wordt op een mooie vrouw die bij haar man blijft, ondanks de wereld waar ze deel van uitmaken. Het eindigt nooit mooi voor hen, of voor hun dierbaren. Het is één ding om een individuele misdadiger zijn einde te zien naderen, maar het is iets anders als hij dierbaren heeft die hij met zich mee riskeert te nemen.<br />Net als in Melvilles film wordt het ogenschijnlijk eenvoudige verhaal gaandeweg ingewikkelder. Als ik naar die films keek, begon mijn hoofd te tollen (op een goede manier) en wilde ik niets liever dan ze nog een keer bekijken om op te pikken wat ik de eerste keer had gemist.