Is deze recensie positief of negatief?

Er zijn minstens zes geluidsfilms van 'The Merchant of Venice' van Shakespeare gemaakt en er zijn verscheidene tv-producties van gemaakt. Maar niemand is er ooit toe gekomen een groots opgezette toneelvoorstelling van het stuk te maken... tot nu toe. Gezien de aard van het meest memorabele personage van het stuk, Shylock de Nare Jood, is het aannemelijk dat de kleine onplezierige gebeurtenis die zich aan het eind van de jaren dertig en in de jaren veertig van de twintigste eeuw in Europa afspeelde, het enthousiasme van de filmmakers heeft getemperd. De voornaamste reden voor Michael Radfords nieuwe film is ongetwijfeld dat hij Al Pacino de kans wil geven om te schreeuwen, te tieren, te broeden, te mokken en gekweld te worden <0xE2><0x80><0x93> en daar is hij heel goed in. Het is belachelijk om Shakespeare een antisemiet te noemen, want hij heeft nooit een jood ontmoet. Joden werden uit Engeland verbannen van 300 jaar voor zijn tijd tot enkele tientallen jaren na zijn dood; en het is onwaarschijnlijk dat hij ooit in het buitenland is geweest. Op een bepaald niveau hadden joden voor hem net zo goed een mythologisch ras kunnen zijn. Maar hoewel Shakespeare misschien niet antisemitisch is geweest, is zijn spel dat zeker wel. Pacino geeft Shylock een vreemd accent dat waarschijnlijk bedoeld is om ook maar de geringste zweem van Jiddisch te suggereren. Helaas is het resultaat een 16e-eeuwse geldschieter met de onmiskenbare dictie en cadans van Fozzie Bear. De film begint met een kletsverhaal over de ellendige telastlegging van de joden en dan zie je Antonio (Jeremy Irons) gratuit op Shylock (Pacino) spuwen, die in werkelijkheid alleen maar staat te staan en zich met zijn eigen zaken bemoeit. Zal hem zeker kopen als hij op dvd uitkomt!