Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb het gevoel dat Rupert Grint veel te bieden heeft in de rol die iedereen van hem kent. Dus ook al had ik nog nooit van deze film gehoord, toen hij in mijn tv-agenda verscheen, schakelde ik onmiddellijk over naar dat kanaal. Ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan!<br />Ik heb van andere recensenten gelezen dat ze over het algemeen niet van leeftijdsverhalen houden; ik daarentegen wel. Ik ben een van die mensen die altijd ouder worden; dat ben ik al sinds mijn twaalfde, ik ben nu 52 en ik zal waarschijnlijk doorgaan tot ik 92 ben. Ouder worden is niets meer dan plotseling de mogelijkheden beseffen die een andere dag met zich meebrengt. Het plotselinge besef, de omvang ervan, brengt ons soms in verwarring. Als we proberen ons tere wezen daarvoor te behoeden, ja, dan kan ik begrijpen hoe de komst van de ouderdom kan eindigen. Maar als we onszelf eenvoudigweg afstoffen en in de nieuwe richting gaan die we hebben ontdekt, dan zijn we plotseling op een nieuw pad, en we zijn net zo levend als gisteren, alleen sterker, helderder, en ik mag wel zeggen, interessanter.<br />Dus daar ging deze film over. Dit was een verhaal over de komst van de ouderdom in alle opzichten: de jonge Ben, zijn vader, pastoor Robert, en zeker vrouwe Evie... allemaal ondergingen ze een wonderbaarlijke transformatie. En meneer Fincham ook, nietwaar? Dat deden ze allemaal, vermoed ik, behalve de moeder, die ondanks haar enorme kans om dat te doen, werd geholpen door de gebeurtenissen aan het eind van de film. Dan heb je nog het gevoel dat ze precies hetzelfde pad zal blijven bewandelen, alleen met misschien een andere bijrollen.<br />Een uitstekende film dus, die onmogelijk in Amerika gemaakt kan zijn, wat bijzonder deprimerend is om over na te denken, maar godzijdank hebben we een gestage voorraad films die elders zijn gemaakt en die we af en toe te zien krijgen. Ik kan deze film van harte aanbevelen, als jij dat ook doet.' Ik moet er niet aan denken om door die delen heen te kruipen die ons allemaal maar al te vertrouwd zijn, en door de rest heen te grijnzen.