Is deze recensie positief of negatief?

Toen ik naar mijn VHS van Kerstmis in Connecticut zat te kijken, drong het eindelijk tot me door aan welke andere film deze me deed denken. Als de andere niet twintig jaar later was opgenomen, zou ik zeggen dat het een remake was.<br />Zoals Rock Hudson een nepvisexpert was voor Abercrombie & Fitch die wat moest opdoen tijdens een vistraining op een vistoernooi, zo speelt Barbara Stanwyck een jaren veertig-versie van Martha Stewart.<br />Stanwyck is een kookcolumniste die het hele beeld heeft opgebouwd van een leven op een kleine boerderij in Connecticut met een man en een baby die al die heerlijke gerechten klaarmaken. Het probleem is dat ze ongetrouwd is, geen kinderen heeft, haar column vanuit haar appartement in New York schrijft en niet weet hoe ze water moet koken. Maar haar werk is een hit bij het publiek.<br />Er komen problemen als ze wordt overgehaald om een kerstdiner te bereiden voor een oorlogsheld, een matroos, gespeeld door Dennis Morgan, die ook nog een paar liedjes mag zingen. Ze moet koste wat kost het imago hoog houden. En haar publisher Sidney Greenstreet vindt het zo'n goed idee dat hij zichzelf uitnodigt voor het diner.<br />Dus met geleende boerderij, baby, en Reginald Gardiner, die het met Stanwyck echt wil maken, probeert ze zich erdoorheen te slaan.<br />Kerstmis in Connecticut is nu een klassieker, en terecht. De hoofdrollen zijn warm en menselijk en ze krijgen veel steun van de aanwezige spelers. Sakall als de Hongaarse restauranteigenaar/vriend van Stanwyck van wie ze haar kookinformatie krijgt en Una O'Connor als de huishoudster hebben een prettige chemie. Reginald Gardiner en Stanwyck hebben helemaal geen chemie, dat is duidelijk voor iedereen behalve Reggie, en hij is grappig op zijn opgeblazen manier.<br />De meeste mensen herinneren zich deze film als een van Sidney Greenstreets weinige komedies. Als hij geen regelrechte schurk is, een cynische waarnemer van het leven of een tirannieke magnaat, dan is Greenstreet een van de weinigen op het witte doek. Kerstmis in Connecticut gaf hem een zeldzame kans om zijn eigen imago op te poetsen en hij maakte er gebruik van. In een biografie van Barbara Stanwyck schrijft ze dat ze het heerlijk vond om Kerstmis in Connecticut te vieren, als een welkome afwisseling van de schurkachtige rollen als _Double Indemnity_ die ze de laatste tijd had gespeeld. Een van de dingen die het doen van de film zo leuk maakten, was dat regisseur Peter Godfrey en regisseur Greenstreet tussen de opnamen door een geïmproviseerde voorstelling gaven van cast en crew met Engelse muziek van de English Music Hall. Dat zorgde voor een ontspannen en warme set en de cast reageerde dienovereenkomstig.<br />Als iemand die nummers nu eens had gefilmd.