Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Elf jaar geleden liet Stanley Ipkiss zijn ware innerlijk zien en werd hij de held van Edge City door de Noorse god van het kattenkwaad, Loki's masker, te vinden en te dragen. Het Masker bracht Jim Carrey in de voorhoede van de komedie en bereikte een zeer populaire status omdat het origineel was en puur voor de lol. Iedereen wist hoe je 'feest' moest spellen. P-A-R-T-Y. Waarom? Omdat ik het moet! Nu, elf jaar later, lijkt het me dat dezelfde filosofie is toegepast op de nieuwe film 'Son of the Mask'. Iemand vroeg aan regisseur Lawrence Guterman waarom je dit maakt. En hij antwoordt: 'Omdat ik het moet!' Helaas dekt dat antwoord de lading niet, want nadat ik Son of the Mask had gezien, verliet ik het theater nog steeds met de gedachte: 'Omdat ik het moet!' Guterman en de rest van de mensen die betrokken zijn bij de godslasterlijke film moeten zich realiseren dat het antwoord op de vraag waarom je deze film maakt niet zo eenvoudig moet zijn als het antwoord op de vraag of er wel of niet gefeest moet worden.<br />The Son of the Mask begint met Otis de hond die het beruchte masker vindt en het terugbrengt naar zijn eigenaar Tim Avery, een duidelijk eerbetoon aan de legendarische geesteszieke Toons-maker Tex Avery. Tim, gespeeld door Jamie Kennedy, is een zwoegende animator die vastzit aan zijn baan als gids voor de schildpadden van het animatiebedrijf waar hij een dagtaak aan heeft. Op de avond van het Halloween-feest van het bedrijf zet Tim het masker op en verandert hij in het ondeugende, krankzinnige personage dat we allemaal verwachten. Na het feest gaat Tim naar huis, met het masker nog op, en verwekt hij een kind bij zijn vrouw. Negen maanden later breekt er chaos uit omdat de baby die uit het masker is geboren opmerkelijke tekenfilmachtige krachten heeft. Otis de hond, die jaloers is op de aandacht die de baby krijgt, zet het masker op en doet mee aan een soort Tom en Jerry-rellen om de baby eruit te krijgen. Intussen is Loki, gespeeld door Alan Cumming, op bevel van zijn vader, Odin, op zoek naar zijn masker. Om te beginnen moet ik toegeven dat ik respect heb voor het feit dat deze film zoveel eer betoont aan de klassieke tekenfilms zoals Tom en Jerry en Loony Toons, met hun Wile E. Coyote-achtige apparaten en de beruchte dansende kikker-achtige plot. Maar deze eerbied kan de film niet redden en maakt hem minder respectvol en meer een verspilling van tijd.<br />De premisse van de film wordt steeds dwazer. Dwaasheid is niet altijd slecht, maar in deze film wordt de dwaasheid gewoon ronduit irritant. De personages zijn niet leuk om naar te kijken, en erger nog, ze zijn niet grappig. De saaiheid van de personages kan ook worden toegeschreven aan het feit dat er zo veel CGI werd gebruikt. Een van de grootste dingen aan het origineel is dat er weliswaar computeranimatie werd gebruikt, maar dat er ook zo veel werd vertrouwd op Jim Carrey en zijn uitbundige manier van gewoon-zijn. We waren ervan overtuigd dat Jim Carrey een echte cartoon was. Jamie Kennedy heeft dat gewoon niet in zich, een feit dat duidelijk wordt als je hem het masker ziet dragen en zijn gezichtsuitdrukkingen zelden veranderen. De baby en de hond waren voor het grootste deel volledig geanimeerd, wat tijdens de film steeds meer de aandacht afleidde. Het bijverhaal over Loki die op zoek was naar het masker werd steeds ongeloofwaardiger. De zoon van het masker is een trieste, trieste toestand. Ik stel voor dat je het origineel van het masker gaat huren of kopen en de Noordse goden, of wie dan ook, bedankt dat ze het ons hebben gebracht. En dat je overweegt het vervolg te zien als mijn offer, terwijl ik de beruchte vraag 'waarom?' blijf stellen. De zoon van het masker krijgt één ster, hoewel die ster verdeeld moet worden tussen de klassieke scheppers van Loony Toons en Jim Carrey, die in mijn ogen altijd het masker zal zijn.