Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film heeft een paar goede scènes - en meer heeft hij niet. De hoofdrollen, met name die van Pauley Perrette, zijn aantrekkelijk. (Hoewel sommige bijrollen lijken te acteren vanuit een teleprompter.) Het materiaal - dat is het probleem. Ik heb het gevoel dat de scenarist/regisseur de hele serie van Felicity in één scène heeft gezien en toen is gaan zitten om een script te schrijven zonder een oog dicht te doen. Het deed me echt aan Felicity denken - een bedachtzame jonge vrouw die zichzelf vindt, die de liefde vindt, met een aanpak van schud-ze-op-en-kijk-wat-er-gebeurd-is op de personages en hun relaties. Alleen liet deze film me koud, hoewel ik het meestal leuk vond om naar Felicity te kijken. Het schrijven is gewoon verschrikkelijk. Het is verbazingwekkend dat de cast zo goed uit de verf is gekomen, want de dialoog is op z'n best saai. Op z'n slechtst wordt het afgezaagd, stijf en amateuristisch. Er is hier niets origineels, met plotelementen die zijn afgeleid van trucjes die om te beginnen al niet zo briljant waren. (Engelen en waarzeggers? Kom nou.) Voor de eerste helft van de film had ik een zwak voor de acteurs en hoopte ik te worden beloond voor mijn geduld. Voor de tweede helft wenste ik alleen dat er al een eind aan was gekomen. Mijn medeleven met de cast, die een beter voertuig voor hun talenten verdiende.