Wat is het sentiment van de recensie?

Als je een science fiction-fan bent en je hebt deze film maar één keer gezien, ga er dan alsjeblieft nog eens naar kijken. Dat heb ik net gedaan, en ik stond er versteld van hoe goed ik de film vond, in tegenstelling tot toen ik hem drie jaar geleden voor het eerst zag. De eerste keer was ik zeker onder de indruk van de astronomische vergezichten die we in deze film te zien kregen, maar over het algemeen vond ik de film als geheel niet zo goed. Het was een imitatie van _Alien_, en ik vond de beschrijving van de monsters een geval van heel slechte wetenschap. Dat ze allergisch waren voor licht vond ik vooral belachelijk. Op basis van de eerste keer dat ik de film heb gezien, heb ik hem onlangs een 5 gegeven.<br />Maar nu het vervolg, _Kronieken van Riddick_, onderweg is, en de filmposter voor die film er fantastisch uitziet, vond ik dat ik Pitch Black nog een keer moest bijschaven, dus leende ik de video van een vriend. Ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan. Er is zoveel van wat ik me dacht te herinneren van de eerste keer dat ik de film heb gezien, dat ontzettend onnauwkeurig bleek te zijn. Ik dacht dat de meeste personages heel vroeg in de film stierven. Dat was niet zo. Ik dacht dat Claudia Black de eerste was die stierf. Dat was niet zo. Ik dacht dat Riddick de enige overlevende was. Dat was niet zo. Ik zie nu dat de film _extreem_ goed werkt. Er is geen overdreven, vermoeiende nadruk op de monsters. Het is veel meer een menselijk drama. De hoofdpersonen zijn aantrekkelijk en in staat tot wat overtuigend acteerwerk. En er zijn zo veel kleine details die het Pitch Black-universum samenhangend en geloofwaardig maken, zoals het gebrek aan zuurstof in de atmosfeer van de planeet waarop ze neerstorten, en het feit dat de monsters alles op de planeet hebben opgegeten, en zich dus tegen elkaar keren.<br />En ik moet de astronomische vergezichten weer noemen. Ik bedoel, we beginnen het ruimteschip door de staart van een komeet te zien gaan, met stukjes ruimtestof die door de romp dwarrelen. Dan komen we bij een planeet met drie zonnen. Net als de schipbreukelingen denken dat het donker gaat worden, komt er aan de andere kant van de horizon een blauwe zon op en wordt alles in een blauwe gloed gedompeld. Als de zonsverduistering nadert, zien we de enorme, aangrenzende, omcirkelde gasreus langs de hemel opstijgen, en in de laatste scène van de film zien we het schip vlak boven een van deze ringen wegglijden. Deze scènes zijn geschapen met een gevoel van schoonheid, verwondering en detail, en ik geloof niet dat ik ooit een SF-film heb gezien die er zo'n punt van maakte om die dingen in te sluiten. '<br />'Pitch Black krijgt van mij nu een 9 van de 10. Een cultklassieker? Reken maar!'