Wat is het sentiment van de recensie?

Ik kreeg gratis kaartjes van de Times om naar een kleine Ierse film te gaan die 'Inside I'm Dancing' heet... ik wist er niets van, dus had geen vooropgezette mening voordat ik naar binnen ging.<br />De film gaat over twee mannen die aan hun rolstoel gekluisterd zijn en in een tehuis wonen. Michael (Steven Robertson) lijdt aan Cerabal Palsy en Rory (James McAvoy) lijdt aan spierdystrofie (verontschuldig alstublieft eventuele spelfouten!). Ze vormen een band, aangezien Rory de enige lijkt te zijn die kan begrijpen wat Michael zegt. Uiteindelijk verlaten ze het tehuis om samen in een flat in Carrigmore te gaan wonen. Ze maken onmiddellijk gebruik van de hulp van een aantrekkelijk meisje (Romola Garai) om voor hen te zorgen. De twee vrienden worden uiteindelijk allebei verliefd op dezelfde vrouw. Dat is het verhaal in een notendop, maar er wordt veel gelachen en er worden veel tranen vergoten... eigenlijk... omdat ik zo onvoorbereid was... ik merkte dat de tranen veel te vaak vergoten werden! Eigenlijk! Ik geloof niet dat ik zo vaak gehuild heb als ik naar een film keek sinds The Elephant Man!!! Deze film neemt de emoties geweldig weg... zowel de leuke als de verdrietige dingen. Het acteerwerk is absoluut perfect! James McAvoy is mijn tip voor een groot acteur... hij is een geweldige Ierse acteur en ik denk dat hij een geweldige toekomst voor zich heeft. Steven Robertson, die Michael speelt, was ook geweldig... en het was...' Tot op de dag van vandaag ben ik er niet achter gekomen dat hij niet aan de ziekte van Cerabal lijdt, en het was gewoon een geweldige rol! Brenda Fricker speelt ook in deze film en ze speelt de rol van de huismeester heel goed. De andere grote rol is die van Romola Garai, ze was geweldig als de minnares, en ik denk dat we in de nabije toekomst meer van haar op het witte doek zullen zien!<br />Wat deze film zo goed maakt, is niet alleen de synergie tussen de twee hoofdrollen, maar ook het script... dat zo ontzettend geestig is dat het letterlijk in vuur en vlam staat! Ik kan er niets aan doen, maar ik herhaal zelfs nu nog een paar regels in mijn hoofd. '<br />De foto's zijn goed, al zijn ze erg somber, maar het geeft een goed beeld van een bepaald deel van Ierland. De muziek in deze film is ook geweldig, evenals de keuze van de songs... het gebruik van de Johnny Cash-cover van de Nine Inch Nails-track 'Pijn' is inspirerend!<br />Als ik deze film in één woord zou moeten samenvatten... dan zou het 'emotioneel' zijn. Deze film is heel erg grappig... en dan op het eind van de film is het heel erg droevig! Ik kan nog steeds niet geloven dat ik, twee dagen nadat ik de film heb gezien en erop terugkijk, tegelijkertijd lach en bijna huil! Deze film is geweldig... en ik hoop dat hij ver komt! 'Dat zie ik niet in, want het reclamebudget is waarschijnlijk erg klein!'<br />'Ga het dan zien! Ik dring er bij je op aan... je zult er geen spijt van krijgen...'