Is deze recensie positief of negatief?

De beste jaren van ons leven worden vaak vergeleken met Het is een fantastisch leven. Dat zou nooit zo moeten zijn. Het enige wat ze gemeen hebben is het verlangen om een serieuze opmerking te maken over een oorlog die miljoenen levens heeft gekost. Het is moeilijk om te bepalen wat de waarde van een individueel leven is. (Hoeveel mensen weten dat 1 op de 22 mensen in de afgelopen eeuw op gewelddadige wijze om het leven is gekomen? Wat een statistisch gegeven waar we mee moeten leven.) Ook onze gevoelens over oorlog zijn in de afgelopen 60 jaar veranderd. We zijn steeds meer gaan geloven dat oorlog rechtvaardig is als de vijand de juiste is, in plaats van te geloven dat geen enkele oorlog helemaal rechtvaardig is, vooral niet de oorlogen die recentelijk zijn uitgevochten. Ik ben mijn leven lang pacifist geweest. Ik ben tegen alle oorlogen. Niet lang geleden heb ik die positie op de proef gesteld. Dat gebeurde toen ik op de USS Lexington zat, die permanent voor anker ligt in Corpus Christi, Texas. Het schip had een bemanning nodig die drie of vier keer zo groot was als de gemeenschap waarin ik leef. Het is een geweldige ervaring om op zijn dekken rond te lopen. Ze had heel wat actie meegemaakt. Iemand gaf me het recht om pacifist te zijn en dat was niet goedkoop.<br />Ik kan niet naar _De beste jaren van ons leven_ kijken zonder aan dingen als de Lexington te denken.<br />Elk van de drie veteranen betaalde zijn contributie. En ze betaalden ook de mijne. Geen van hen kwam er gemakkelijker van af dan de anderen. De marine, de luchtmacht en het leger betaalden evenveel, zij het op verschillende manieren. Ieder van hen had problemen die rechtstreeks met de oorlog te maken hadden. En ieder van hen moest verschrikkelijk hard werken om die problemen te overwinnen. Er was meer moed voor nodig om hun civiele omgeving onder ogen te komen dan om met de oorlog om te gaan, want ieder van hen moest het in zijn eentje doen. Ieder van hen kon het probleem van de anderen begrijpen en ermee meevoelen: uiteindelijk kon niemand helpen.<br />Het bewegende deel van de film (dit zou het eerste deel van de spoiler kunnen zijn) volgt wanneer een van de mannelijke aanwijzingen iemand vindt die genoeg weet om advies te geven. Het voor de hand liggende geval is dat Derry tegen Herald zei dat hij met het meisje moest trouwen. Niet aarzelen, morgen doen. Het is moeilijk voor Harold om te geloven dat iemand van hem kon houden toen hij voor de oorlog een voetbalheld en een sportheld was. Maar het strekt hem tot eer dat Harold luistert.<br />Het andere geval is wanneer Al tegen Derry zegt dat hij bij zijn dochter uit de buurt moet blijven. De bedoeling was duidelijk: maak je relatie met je vrouw goed voor de films van 30s/40. Derry ging er niet tegenin: hij vond dat hij niet geschikt was voor Derry's dochter. Dus stemde hij toe. De waarheid van de film komt aan het licht als we bedenken dat de dochter hetzelfde voelt voor Derry. Echte emoties van echte mensen. Ik denk dat ons tijdperk grote problemen heeft met gevoelens en sentiment en eer. Soms denk ik dat we geloven dat die waarden niet bestaan. Dat is misschien de reden waarom mensen die deze film bekijken problemen hebben.<br />Al is niet vrij van adviezen die hij niet helemaal wil. Elke keer als zijn baas met hem praat, raakt Al in de knoop. En terecht. Er zijn dingen die niet kunnen worden beoordeeld naar de maatstaven van het beroep: ze moeten worden beoordeeld naar enorme algemene ongrijpbaarheid en alleen iemand die wordt getest door de verscheidenheid van het leven, zou begrijpen wat die ongrijpbaarheid is. Dit alles leidt tot een scène aan het eind, waarin alle vliegtuigen die zo dapper hebben gevochten worden kaalgeplukt, opgestapeld, opgeslagen, weggegooid en binnenkort worden gerecycled: hun functie, waarde en trots zijn net zo doorschijnend als Derry zelf. Hij kan die doorschijnendheid overwinnen, waardoor hij, in zijn ogen, geschikt is voor de vrouw van wie hij houdt.<br />Ik heb _The Best Years of Our Lives_ een 10 gegeven en er zijn maar weinig films die ik zo beschouw. Dit is geen film voor popcorn. Hij verdient onze aandacht. Het is een voorrecht om ons te mogen storten op zoiets persoonlijks als het leven van deze geweldige mensen. We moeten oppassen dat we dat voorrecht niet misbruiken.