Is deze recensie positief of negatief?

Als je denkt dat pianolerares Erika Kohut (Isabelle Huppert) in Michael Hanekes film LA PIANISTE de ultieme personificatie is van krankzinnigheid, perversie en duisternis, dan heb ik nieuws voor je: de pianolerares in Elfriede Jellineks roman LA PIANISTE (waarop de film is gebaseerd) is twee keer zo 'walgelijk', 'walgelijk', 'gestoord' en zelfs nog fascinerender <0xE2><0x80><0x93> hoewel er niet genoeg woorden zijn om het niveau van artistieke vaardigheid te vertalen dat Isabelle Huppert hier heeft bereikt, boven alle andere sterfelijke actrices die tegenwoordig actief zijn. En wie had dit personage anders met zo'n emotionele kracht kunnen spelen, compleet met de beste pianospelende/wringende bewegingen die een acteur kon maken?<br /><br />Zowel in de roman als in de film zijn er twee grote tegenstanders van de 'heldin'. Kohut: haar eigen moeder (een prachtige Annie Girardot met de stem van een wrak, in een rol die oorspronkelijk voor Jeanne Moreau was bedoeld) en Oostenrijk zelf. De moeder verpersoonlijkt Jellineks idee van haar geboorteland Oostenrijk als een land dat bedrieglijk en pervers racistisch/fascistisch (of in elk geval autoritair) gedrag aanmoedigt, seksuele en emotionele onderdrukking en, laten we zeggen, <0xC3><0x9C>bermensch-ideeën die tegenwoordig onmogelijk te handhaven zijn zonder het gevaar van een zenuwinzinking.<br />'La Pianiste' gaat ook over een heel belangrijke en delicate kwestie: hoe gevaarlijk het is om je diepste fantasieën te onthullen aan degene (denk je) van wie je houdt. We zijn geneigd te denken dat onze eigen seksuele fantasieën voor anderen even opwindend moeten zijn als voor onszelf, wat een enorme, g<0xC3><0xAA>nante en soms tragische vergissing kan blijken te zijn. Hier leert (?) Kohut de les op de pijnlijkste en vernederendste manier.<br />Het moet gezegd dat Elfriede Jellinek een van de bekendste en meest geprezen auteurs van Oostenrijk en Europa is (nou, nu heeft ze een Nobelprijs!) en dat je uit haar roman autobiografische passages kunt afleiden, omdat ze zelf pianiste was en een naar verluidt moeizame relatie met haar moeder had. De roman bevat ook lange passages over Kohuts jeugd en puberteit, zodat je min of meer begrijpt hoe ze is geworden wie ze nu is. Haneke koos ervoor deze informatie in de film te verbergen, waardoor we ons gedwongen zagen ons af te vragen hoe ze zo geworden was (kennen we niet allemaal een zekere Erika Kohut?). Maar hij heeft de structuur van het boek in zijn film heel goed bewaard: onverdraaglijke eerlijkheid, tot op het punt waarop de meest geheime, 'afschuwelijke' gevoelens pijnlijk naar boven komen: jaloezie, wreedheid, geweld, jaloezie, haat, ellende, sadisme, masochisme, egoïsme, perversiteit enzovoort. Allemaal onmiskenbaar menselijk.<br />Ik vond 'La Pianiste' een diep ontroerende film, heel verontrustend en tot nadenken stemmend, met een handvol onvergetelijke scènes, en dat is alles wat ik van films vraag. Het maakte ook dat ik het boek kocht en het geweldig vond, dat ik een fantastische schrijver ontdekte die ik al had.' Ik heb het niet eerder gelezen, en ik luister steeds weer naar Schubert <0xE2><0x80><0x93> dus mijn dank aan Schubert, Jellinek en Isabelle! Aan de andere kant, als je op zoek bent naar lichte kost, blijf dan weg. Mijn stem: 9 van de 10.