Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een nietszeggende titel verhult dit solide geconstrueerde voorbeeld van ouderwets Hollywood-amusement, en deze film blijkt een grotendeels succesvol mengelmoes van verscheidene uiteenlopende elementen: een periodiek, een romantisch drama, een misdaadfilm en een politieke thriller. Interessant is dat de hoofdpersonen, hoewel gemaakt door Fox, gewoonlijk door andere studio's werden gecontracteerd; de chemie tussen hen op het witte doek is voelbaar en leidt uiteindelijk tot een huwelijk over een paar jaar. Hoewel hij een beetje te jong is, is Taylor een zwierige held (een marinier die door president McKinley persoonlijk is aangesteld om de schuldigen te ontmaskeren achter een georganiseerde opruiming van talloze banken). Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij (aangevoerd door de gladde Brian Donlevy en de schurkachtige Victor McLaglen) al snel doorheeft dat hij valt op een chanteuse (vanzelfsprekend, Stanwyck) die haar lot in handen van de bende heeft gelegd, hoewel zingen, om eerlijk te zijn, bij lange na niet het sterkste punt van de actrice is! Op dezelfde manier moet hij, behalve dat hij zijn waarde moet bewijzen om bij hen in de smaak te vallen, met McLaglen wedijveren om Stanwycks plaats in te nemen. Overigens deed de grappenmaker van het eerste personage me sterk denken aan Charley Chase in SONS OF THE DESERT (1933), dat overigens eveneens was geregisseerd door William A. Seiter. Later twijfelt Taylor of hij Stanwyck wel in het aas moet laten bijten en hij probeert zijn ontslag in te dienen bij de president terwijl hij er met het meisje vandoor gaat, maar de jaloerse rivaal verstoort zijn plannen. Als de overval mislukt, vinden we Donlevy dood en de andere twee in de gevangenis; Taylor hoopt dat McKinley tussenbeide zal komen, want hij is inmiddels achter de identiteit van de ongrijpbare en duidelijk prominente 'inside man' gekomen. Het lijkt erop dat ze allemaal de kluts kwijt zijn als de president uiteindelijk zelf vermoord wordt (een geweldige draai aan de plot, hoewel de spanning van het elfde uur wel erg kunstmatig aanvoelt). Om terug te komen op de wirwar van stijlen in de film, ook al zijn de variétéscènes een kwestie van smaak, de romantische driehoeksverhouding vertraagt de boel een beetje en doet afbreuk aan het thriller-aspect, maar het levert wel een mooie productie op, met de acteurs die al genoemd zijn, goed ondersteund door acteurs als John Carradine (die op onverklaarbare wijze na één scène verdwijnt!), Douglas Fowley, Sig Rumann en, als twee Amerikaanse presidenten, Sidney Blackmer (de sprankelende Theodore Roosevelt) en Frank Conroy (McKinley).