Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Op het toneel is John Osbornes bewerking van 'Picture of Dorian Gray' een mooi eerbetoon aan Oscar Wildes talenten als romanschrijver en toneelschrijver. Op het witte doek wordt het, met enige bewerking, een beetje slordig door de toevoeging van 3 cruciale scènes uit het stuk (waarvan één een belangrijke scène tussen Basil en Henry laat zien dat de tijd verstreken is). Maar het acteerwerk is briljant. Sir John Gielgud keert terug naar zijn Wilde wortels als lord Henry, en hoewel hij ongeveer tien jaar te oud is voor die rol, wordt hij volkomen de raadselachtige, levenslustige schurk en cynicus die Wilde in zijn roman zo nauwgezet tot leven heeft gebracht. Jeremy Brett is ook sterk, en biedt een ontroerend portret van de gekwelde kunstenaar Basil Hallward. Peter Firth, die in eerste instantie niet mijn beeld van Dorian was, speelt de rol met stijl en gratie... en later met een overtuigende dosis wreedheid. De bijrollen zijn al even goed. Gielguds voormalige medespeler in 'Importance Of Being Earnest', Gwen Francon-Davies, speelt zijn filantropische tante Agatha met waardigheid en Judi Bowker is een ontroerende Sybil Vane. De geestigheid, de pathos en de spanning van Wildes werk zijn opmerkelijk op het doek overgebracht. Mijn enige andere probleem is de haarstijl. Veel van de haarstijlen leken niet op hun plaats en leken meer op de versies van victoriaanse kapsels uit de jaren zeventig dan op de echte stijl. Maar door het acteren en het schrijven stijgt deze productie tot een hoog niveau van bescheiden kwaliteit op het witte doek.