Is deze recensie positief of negatief?

'Quintet' is beslist geen film die de meeste mensen amusant of zelfs maar interessant zouden vinden. Er is geen scène, dialoog, acteerprestaties of plotontwikkeling die ook maar een vonkje zou doen ontbranden. De ijzige wereld is één ding, maar een warrige plot is iets waar je echt niet tegen kunt. De personages zijn niet alleen driedimensionaal, ze zijn zelfs niet ééndimensionaal, er is geen emotie en er zit geen enkele zin in alles wat er gebeurt. Er is een wereld in ijs gevat, waar niemand enig zinvol werk doet, behalve Quintet spelen, en op de spelregels wordt zelfs nooit gezinspeeld. De huizen worden niet verwarmd, er is zelfs geen elektriciteit, maar wie en wat zorgt ervoor? Er is hout, maar er zijn geen dieren, behalve honden, dus waar komen de kleren vandaan, en trouwens ook de schoenen, want er is blijkbaar geen industrie, en iedereen is gekleed als in het zestiende-eeuwse Europa, wat in vreemde tegenstelling staat tot de niet zo futuristische achtergrond van een paviljoen. De hele film lijkt vast te zitten in Altmans verbeelding, en hij heeft nooit de moeite genomen zijn ideeën of visie met het publiek te delen. Verdriet of hopeloosheid heeft niets te maken met het gebrek aan aantrekkingskracht van deze film, de wereld van George Lucas' 'THX1138' is geen vrolijker plek, en de personages zijn niet leuker, maar het verhaal heeft zijn eigen weg. In Quintet is er geen duidelijke of zelfs maar gesuggereerde weg, en naar mijn mening is die er ook niet.' Ik wil niet eens denken aan het idee dat erachter zit, zoals bijvoorbeeld in John Boormans 'Zardoz'. Het is niet eens gemaakt in Altmans unieke stijl, dus het spreekt zijn fans ook niet aan, en ik ben een van hen. Al met al had Robert Altman een droom, en hij werd wakker zonder iemand te vertellen wat die droom betekende, zelfs niet aan hem.