Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had de gelegenheid om die film op een plaatselijk filmfestival te zien. Herzog introduceerde de film en stelde na afloop een uur lang vragen en antwoorden.<br />Dit is een briljant gemaakte 'documentaire'; Herzog legde later uit dat hij zijn films niet als echte documentaire beschouwt omdat de feiten soms de waarheid verdoezelen. In plaats daarvan schrijft hij een paar scènes en monteert hij er een paar om een nieuw element te introduceren dat misschien over het hoofd is gezien als hij de oorspronkelijke verhaallijn had gevolgd.<br />Kleine Dieter is, in tegenstelling tot Timothy Treadwell, een echt mens op wie je verliefd wordt; je juicht voor hem, je voelt de pijn die hij voelt. U bewondert het gevoel voor humor en de levensvreugde die hij hier tentoonspreidde, 30 jaar nadat hij door de Vietcong gevangen was genomen. U bent teleurgesteld als u achteraf hoort dat Dieter nog niet zo lang geleden is overleden.<br />Zoals in de meeste Herzog-films zijn de beelden adembenemend mooi en is de achtergrondmuziek prachtig gekozen. Vooral een scène uit de archieven van de oorlog in Vietnam, maar wel passend bij de verhaallijn van Dieter.<br />In de kern van de film keert Dieter terug naar de helse jungle waar hij krijgsgevangene was en speelt hij zijn reis met een paar plaatselijke bewoners opnieuw af. Het is vreselijk om te zien, maar ik kan me niet voorstellen hoe hij zich voelde toen hij weer werd gebonden. Een van de betere films om de nachtmerrie van de oorlog in Vietnam af te beelden en te bespreken. Het zou voor ons allemaal een les moeten zijn.