Wat is het sentiment van de recensie?

De film met zijn enkele set, minimale bezetting en rechttoe-rechtaan-fotograferen (op een paar korte special effects na) doet me denken aan een van die oude 60-minutenfilms die zo populair waren in de beginjaren van de televisie. Niettemin hangt de spanning zwaar in de lucht bij de arme oorlogsweduwe Ida Lupino als ze probeert om met haar semi-psychotische klusjesman Robert Ryan om te gaan voordat een van zijn stemmingswisselingen haar fataal wordt. En wie kan de gekwelde rol beter spelen dan die geweldige acteur Ryan. Hij was niet erg veelzijdig <0xE2><0x80><0x93> het is bijna pijnlijk om hem te zien komedie spelen. Maar niemand was beter in gekwetst idealisme (On Dangerous Ground) of de psychische pijn van deze film. Weinig acteurs konden met hun ogen zoveel uitdrukken als deze magere, torenhoge figuur. <br />Lupino's probleem is dat ze in haar huis opgesloten zit met een man die het ene moment vriendelijk en zachtaardig is en het volgende moment razend is. De spanning komt voort uit haar verschillende trucjes om hem tevreden te houden terwijl ze probeert te ontsnappen. Het is een regelrechte nagelbijter. Dit is niet een van Lupino's vele mooie 'zielige' rollen waar ze zo goed in was. In plaats daarvan is het een rol die veel mindere actrices goed genoeg hadden kunnen spelen. Mijn favoriete scène is met Ryan en de brutale tiener Margaret Whiting. Ryan heeft nu al moeite met zijn mannelijkheid en met wat anderen over hem zeggen. Als Whiting dan binnenkomt en de aantrekkelijk uitziende Ryan de vloer ziet schrobben, wordt ze bedeesd en flirt ze met haar ontluikende seksualiteit. Ryan voelt dat er iets mis is en weert haar abrupt af <0xE2><0x80><0x93> finesse is niet zijn sterkste punt. Whiting voelt zich beledigd en valt zijn mannelijkheid aan door zijn werk 'vrouwenwerk' te noemen. Dat doet de deur dicht. Tot op dat moment is hij hoffelijk en professioneel met Lupino omgegaan, in een poging een normaal leven te leiden. Maar Whiting heeft de spijker op zijn kop geslagen. Nu kan hij er donder op zeggen dat Whiting de deur uit stuitert, zodat Lupino de prijs moet betalen. Het is een fascinerende scène, vakkundig gespeeld.<br />Hoe dan ook, dit is een van de ongeveer tien films die door Lupino en haar man zijn geproduceerd in een tijd dat het publiek zich van die kleine zwart-witfilms verwijderde om plaats te maken voor breedbeeldtelevisies. Wat een enorm getalenteerde vrouw was ze, zowel achter de camera als voor de camera. Ze verdient op zijn minst een ere-Oscar van de filmindustrie waaraan ze zo veel heeft bijgedragen.