Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze bijna documentaire blik op een ondernemende jongen die in een carrosseriebedrijf buiten New York woont, is echt. Echte belichting. Echt geluid. Minder montage in de hele film dan in 1 minuut in de meeste films. En hoewel er heel weinig script is, is er wel een verhaal. Geschoten in primaire kleuren, bijna allemaal rood, wit, blauw en geel, krijgen we een echte indruk van het leven van een jongen die iets maakt van niets. Hij heeft een huis dat hij zelf heeft gebouwd, een goede baan, en hij probeert zijn zusje in zijn wereldje te brengen. De mensen in de werkplaats geven ons ook een blik in deze cultuur waar ik geen weet van had. Ze lijken over het algemeen fatsoenlijk en betalen Ale naar het zich laat aanzien dagelijks, en lijken zich oprecht zorgen te maken over zijn welzijn. De acteur die Ale speelt (denk ik) zegt meer met één gezichtsuitdrukking dan je je kunt voorstellen. Dat deed me denken aan wat een echte kleine film kan bereiken. Die laat zien waartoe kinderen in staat zijn, zelfs zonder veel steun en liefde. Beslist aanbevelenswaardig.