Wat is het sentiment van de recensie?

'San Francisco, o, prachtig verlaten stadje. Dank U, God, dat U het hebt vernietigd, en dat U stenen op onze collectieve hoofden hebt laten vallen, en dat U tienduizenden van Uw onschuldige, gehoorzame schapen de vergetelheid in hebt geranseld, o Heer, die zo genadig bent op Uw Hemelse wegen...' Dat hadden de tekst moeten zijn van het titellied van deze o zo inspirerende en volkomen hersenloze film.<br />De film begint goed, met Gable die een Assepoester ontdekt met een hoogst irritante maar zeer gewaardeerde operastem, en al snel wordt ze een ster. Een van de vele problemen met onze Assepoester is dat ze wordt gespeeld door Jeanette MacDonald, die, als je 'de tijd neemt'. Als ze door al die make-up en de glamour van de jaren dertig heen kijkt, beseft ze dat ze eigenlijk best lelijk is. Te lelijk om deze rol te spelen, in elk geval. Maar Gable en alle anderen doen alsof ze een of andere verrekte schoonheid is. Een ander probleem met Assepoester is dat haar personage zo nederig, gezond, onschuldig, godvruchtig, vriendelijk en gul is <0xE2><0x80><0x93> genoeg om je een uur lang te laten kotsen. MacDonald speelt haar (toegegeven, eendimensionale) rol met het soort 'ahhh', 'oh' en 'ooh' dat haar eerder ergert dan dat het haar sympathiek maakt.<br />Tracy is beter geweest en heeft betere rollen gespeeld dan deze clichématige, hart-van-goud, godvruchtige, geen-kind-mishandelende priester (die in zijn 'vrije tijd' een tik uitdeelt). <0xE2><0x80><0x93> alsof priesters iets te doen hebben <0xE2><0x80><0x93> wat schattig! <0xE2><0x80><0x93> zelfs de immer betrouwbare Gable voldoet niet aan zijn gebruikelijke maatstaven; hij is veel te geanimeerd, en zijn personage is veel te onbaatzuchtig voor iemand die verondersteld wordt een ambitieuze westerse'schavuit' te zijn (hoewel dat natuurlijk de schuld van het script is).<br />De plot is in wezen als volgt: Gable en zijn rivale Holt spelen pingpong met Assepoester <0xE2><0x80><0x93> met haar als bal. Hoe? Nou, eerst werkt ze (zingend) voor Gable, dan werkt ze voor de vierkante Holt, dan gaat ze terug naar Gable, om al heel snel weer terug te keren naar Holt. (En natuurlijk willen ze haar allebei als vriendin/echtgenote.) En als de aardbeving dit tafeltennisverhaal niet had onderbroken, dan zou het zo gegaan zijn.' Ik durf te wedden dat ze nog wel tien keer heen en weer zou hebben gehuppeld, het wispelturige prinsesje dat ze is.<br />Er zijn veel, veel te veel, muzieknummers. Het is bijna alsof ze hebben geprobeerd de eerste 'rampenfilmmusical' ooit te maken. Wat dom. De dingen die ze in Gables 'joint' zingt zijn oké, maar als ze die hoge, irritante gilletjes begint te blèren tijdens de operafragmenten, dan heb ik het gevoel dat mijn oren zonder reden en onterecht door vijandelijk geluid worden aangevallen. Er is zelfs een operanummer dat 6 verdomde minuten duurt. 6 lijkt misschien weinig voor degenen die geen ervaring hebben met zulke verschrikkingen van audiofoltering op de Vietcong, maar het is het wel.' Het is net als met hondenjaren; een hondenjaar staat gelijk aan zeven mensenjaren. Een minuut opera staat gelijk aan 100 minuten Chinese marteling (of een hond die zuur op je been pist).<br />Ik dacht dat dit een rampenfilm was, maar het heeft meer weg van een rampenfilm. (Ik heb gelezen dat een deel van de dialogen in deze film is geschreven door een regisseur van STIL-ERA FILM. Jezus...) De melodramatische, en slechts af en toe amusante gebeurtenissen worden pas na ruim anderhalf uur onderbroken door de echte ster van deze film (de aardbeving). Als Joe de aardbeving eindelijk de stad door elkaar schudt, en onze clichématige personages erin, heb ik bijna zin om te zeggen: 'Godzijdank, dood en verderf zijn eindelijk hier!' Helaas komt Joe te laat in de film om hem te redden van de toenemende middelmatigheid. De scènes over de verwoesting zijn heel goed, maar zelfs het deel over de aardbeving wordt verpest (pun) door een hoogst irritant, religieus einde. Want zie je, Gable, die de hele tijd beweert dat hij atheïst is (zonder het woord zelf echt te gebruiken), vindt uiteindelijk MacDonald levend <0xE2><0x80><0x93> nadat hij dagenlang heeft gezocht <0xE2><0x80><0x93> en wordt plotseling een gelovige omdat Assepoester nog leeft?!! Wat stom! Het enige wat ik daaruit kan opmaken is dat Gables personage een zwakzinnige imbeciel is.<br />De film eindigt inderdaad met een heel domme noot. Gable, die 'dank u' tegen God heeft gezegd omdat hij zijn meisje'redt' (en dat doet hij op zijn knieën) 'vindt'. God (ziet het licht) en de kleine oude duivel van de film, Gable, bekeert zich tot het geloof. Wat een godvrezend Amerikaans einde...!<br />Natuurlijk kwam niemand op het idee om die 'God' te vragen waarom er in godsnaam een aardbeving was geweest! De trieste en onbedoelde ironie is dat Gable uiteindelijk een 'zuiplap' wordt; hij had al die tijd al de spot gedreven met 'zuiplappen' die voor de heiligste zwendel van allemaal vallen <0xE2><0x80><0x93> namelijk voor religie <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk wordt hij er zelf een. Dat is nou wat ik een triomf van de menselijke geest noem! Een andere ironie is dat het einde bedoeld was om Gable als persoon te verbeteren, maar ik zie het heel anders. Integendeel: er was maar één grote Joe voor nodig om van Gable een godvrezende, gedweeë, kleine, gehoorzame gelovige te maken, die zich aansluit bij de schapenfamilie van de wereld. En alsof deze intellectuele ondergang van Gable al niet zielig en teleurstellend genoeg was, eindigt deze eerste 'aardbeving-musical' met een werkelijk huiveringwekkende (neem dit woord maar zoals je wilt), nobele en hoopvolle, prachtige voorstelling van de massa: tientallen (of honderden) aardbevingsslachtoffers en trotse, trotse burgers van Frisco zingen spontaan (of heeft 'God' het misschien zo geregeld?) het titellied in de hoop op een betere, lichtere, Joe-loze toekomst. Voor de sentimentaliteit van Hollywood: sla deze film niet over.