Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Toen ik Lon Chaney jr. en Boris Karloff in de film zag, verwachtte ik een typische'schlocky' griezelfilm uit de jaren vijftig te zien. De openingsscène (een kerkhof met een huilende wolf op de achtergrond) leek dat te bevestigen. Maar toen ik de film eenmaal had gezien, ontdekte ik een leuk mysterie over een Engelsman (Richard Green) die erachter probeerde te komen wat er was gebeurd met twee van zijn vrienden die in het Zwarte Woud waren verdwenen, en zo nodig wraak wilde nemen op de kwaadaardige graaf (Stephen McNally) die over het gebied heerste. Chaney, als de stemloze Gargon, had een tamelijk beperkte rol (die me in feite aan de klokkenluider van de Notre Dame deed denken), terwijl Karloff een wat omvangrijker rol had als dr. Meissen. Meissen was een van de interessantste personages in de film, en tot het einde toe was het moeilijk te zeggen of hij een goede of een slechte man zou blijken te zijn! Het kasteel was schitterend, en zelfs de beperkte vertolking van het Zwarte Woud was echt genoeg. Het kwam in elk geval niet over als een lowbudgetfilm, in elk geval niet vergeleken met andere films die ik heb gezien. De enige teleurstelling, dacht ik, was Rita Cordays vertolking van de gravin. Het lijkt er niet op dat er veel passie in de rol zit.<br />Afgezien daarvan merkte ik dat deze film mijn aandacht de hele tijd vasthield, en er was genoeg spanning over hoe dit allemaal zou aflopen om het de moeite waard te maken om ernaar te kijken. Absoluut aanbevolen, met een 7/10-score.