Is deze recensie positief of negatief?

De eerste keer dat ik de poster zag, was ik verbijsterd door de rust en schoonheid ervan. Daarna is de stad Istanboel me altijd blijven achtervolgen.<br />Niet veel dialoog, niet veel muziek, de hele film is even gedetailleerd en esthetisch gefilmd als een beeldhouwwerk. Het is zelf een landschap.<br />In feite gebeuren er een heleboel dingen in de film, maar de regisseur heeft de meeste dramatische delen opzettelijk weggelaten en aan onze verbeelding overgelaten, waardoor er een echt plat leven ontstaat. (Lichte spoiler) Je kunt Mahmuts geliefde zien huilen op het toilet en dan zonder een woord te zeggen naar buiten gaan, maar niet hun ruzie; je kunt Mahmut zien die zijn moeder in het ziekenhuis verwelkomt, maar niet haar strijd tegen haar ziekte. Voor mij is de meest dramatische scène van de film die waarin Yoessoef hardop lacht om de speelgoedsoldaat die hij voor zijn nichtje heeft gekocht, en op dat moment brak mijn hart bijna bij het zien van dit saaie, eenzame leven dat op zo'n manier tot een uitbarsting komt.<br />Nu alle trivialiteiten van het leven zijn weggevaagd, biedt het verhaal ons een zuivere innerlijke wereld van alle personages, hun droefheid, angst, eenzaamheid, spijt... En terwijl het verhaal zich ontvouwde, begreep ik eindelijk hun wanhopige situatie waarin hun emoties geen uitweg boden als er geen externe dingen tussenbeide kwamen, en dat is precies wat iedere eenling ten koste van alles probeert te behouden, vooral voor een onverantwoordelijke kunstenaar als Mahmut.<br />Ik heb net mijn tweede kijkbeurt achter de rug. Gisteravond kroop ik onder de quilt, zette wat wodka naast mijn bed en bekeek de hele film in trance. Ik had het gevoel dat er twee echte levens gaande waren, een buiten het scherm en een binnen het scherm. Ik voelde me vrij van al die eenzaamheid en angst omdat de mensen binnenin dat ervoeren. Ik liet mezelf gewoon weghalen van al die dingen.<br />We kunnen het universele communicatieprobleem niet ontkennen, en eenzaamheid brengt ons er zelfs ver in, en het wordt een kwaadaardige spiraal. Ik durf te wedden dat Mahmut uiteindelijk nog steeds niet wist hoe hij moest leven. Daarom liep hij zijn kamer uit om te proberen de antwoorden te vinden in de buitenwereld, de kou en het landschap.