Wat is het sentiment van de recensie?

Hier is een andere Antonioni die keer op keer herontdekt zal worden zodra hij op band of dvd verschijnt. Ik heb hem een paar maanden geleden voor het eerst gezien (zelfs in de filmhoofdstad L.A.!) en daarna een paar weken lang niet meer gezien (het publiek van de kunstacademies lijkt voor zijn eigen speciale terrein te hebben gekozen, waar oudere favorieten als Antonioni en Resnais alleen maar welkom zijn als curiositeit). In eerste instantie was ik teleurgesteld, vond ik het tempo ondraaglijk saai en vond ik dat de man een kans had verspeeld ( jarenlang had Antonioni moeite gehad om geld bij elkaar te krijgen) om op gevorderde leeftijd nog een meesterwerk aan zijn canon toe te voegen; maar Antonioni kennende wist ik hoe hij was en hoe ik in eerste instantie op Blow-Up en de Ruiter had gereageerd, dus weigerde ik een oordeel te vellen voordat ik de film opnieuw had gezien. De volgende dag ging ik terug en het had me niet moeten verbazen dat de film me steeds weer naar zich toe trok, me bewust maakte van dingen waar ik mijn hele leven aan had gedacht en die ik uit het oog was verloren, terwijl ik naar huis reed, in een eigentijdse omgeving, punten die zo'n veertig jaar geleden voor het eerst aan de orde waren gekomen in _L'Aventurra_, in een omgeving van subtiele stemmingen die zo karakteristiek en fascinerend van elkaar vervreemd waren (en eigenlijk best komisch) dat ik er geen genoeg van kon krijgen. De scène met Malkovich op de kleurige schommels op het door de wind geteisterde strand, met het weer dat zo prachtig zilverkleurig geskied was en de Eno/U2-track op de achtergrond die precies in dat ritme doorklonk, was mijn favoriet geweest; dat was het nog steeds, maar nu was de hele film net zo geweldig! Wat een vreemd fenomeen, de complexe eenvoud of het onzichtbare complex dat alleen Antonioni's oog schijnt te kunnen oppikken en overbrengen. Het vreemde is dat deze film, hoewel hij op het eerste gezicht lijkt op een of andere softpornofilm met veel seks en de gekmakend mooie Sophie Marceau en tal van andere internationale sterren om je af te leiden, onmiskenbaar Antonioni's film is. Het is een grappige film met een diepgeworteld gevoel voor humor, iets wat me aanvankelijk niet opviel, maar waar een andere criticus zich op richtte en dat hij tot zijn grote vreugde bij latere bezichtigingen opmerkte (4 voordat ze hem weghaalden en er nog eens naar zouden gaan kijken). Als deze film op de juiste manier was gepromoveerd en de mensen tot op zekere hoogte waren geleid bij het benaderen van de film, zou hij ongetwijfeld zijn geslaagd in het circuit van de kunstacademie, zoals de meeste van Antonioni's films uit de jaren zestig. De jaren zestig bestaan niet meer en de film zal zijn publiek moeten vinden op het kleine scherm waar de helft van zijn schoonheid verloren zal gaan, zelfs in een dvd-uitgave (als en wanneer hij wordt uitgebracht). Ik dring er bij alle filmfanaten op aan om _Beyond the Clouds_ te zien en een stukje magie toe te voegen aan het tragische verhaal.