Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Waar is Andreas (Trond Fausa Aurvaag) eigenlijk precies? De hemel? De hel? Een parallel universum? Als de lastige man van het perron van de ondergrondse stapt en een aanstormende trein tegenkomt, vindt zijn volgende bewuste moment plaats in een bus; hij zit in zijn eentje, de nieuwste passagier, in een dode onderwereld waar alle zelfmoordenaars naartoe gaan. Gekleed zoals hij was ten tijde van zijn plotselinge vertrek uit de fysieke biosfeer, wordt Andreas begroet door een officiële man, die de lastige man van de dorre vlakten naar een stad transporteert, als de oogballen het doen, en zo het evenbeeld is van het soort stedelijke landschappen waar hij ooit heeft gewoond, als zijn geheugen hem niet in de steek laat. Andreas heeft nog steeds de blik van een slaapwandelaar in trance, een man die vervreemd is van mensen en voorwerpen, die zijn best doet om zich te oriënteren; thuis, of liever gezegd in het hem toegewezen appartement; of op zijn werk, waar de lastige man willekeurig is aangewezen als accountant van een onafhankelijke aannemer. Havard (Johannes Joner), zijn baas, zegt tegen hem: 'Je went er wel aan,' wat in deze wereld, net als in de oude wereld, meer is dan alleen maar getallen kraken, vermoeden we.<br />Als het leven betekenisloos is, zoals de Franse existentialistische filosoof Jean-Paul Satre zei, kan hetzelfde worden gezegd van de dood. De subcultuur van het kantoorleven mag dan voor één man de hemel zijn, voor ons ziet het eruit als de hel, gezien de context waarin 'Den Brysomme Mannen' opereren. Werken in het hiernamaals is in wezen werken voor de rest van je leven. De sociale omgang tussen Andreas' collega's mag in de fysieke wereld voor normaal doorgaan, maar de dood is een variabele die vervreemding teweegbrengt bij de kijker, aangezien hij/zij nu de eentonigheid van de witteboordenarbeid herkent die wordt verricht door witteboordenarbeiders, die de uren doodmaken met hun onbeduidende geklets en de taken die ze verrichten in de loop van een dag, net als auto's, elke dag weer, en die irrationeel lijken in hun vanzelfsprekende absurditeit. Om het dagelijks leven in een speculatief licht te zien, maakt 'Den Brysomme-mannen' van normale menselijke interactie een uitgestreken komedie, terwijl het alledaagse leven een voorstelling wordt, wat Karl Marx' betekenis van het woord'vervreemding' verandert. Omdat de mannen en vrouwen in het kantoor zich hier'vereenzelvigen' met hun werk, als acteurs in een toneelstuk die samenzweren om hun gefictionaliseerde zelf echt te laten lijken. Maar de lastige man neemt nooit volledig deel aan de fa<0xC3><0xA7>ade. Hij is zich altijd bewust van de barsten.<br />Vanaf een houten bank is Andreas getuige van de nasleep van een springer, die zichzelf op een ijzeren hek spietst terwijl mensen in hun lunchpauze langslopen, onverschillig voor zijn ontsnappende ingewanden die rode spetters op het schone trottoir veroorzaken. Andreas staat dezelfde onaangedaanheid te wachten van zijn eigen collega's nadat hij opzettelijk zijn eigen vinger heeft afgehakt, in de hoop dat hij de pijn zal voelen, op een papiersnijder. Dat doet hij niet. Het is gewoon een andere sensatie, naast het feit dat je kunt proeven en ruiken, wat voor de lastige man verloren gaat. Dit onvermogen om troost te vinden in de eenvoudige genoegens, versterkt de behoefte van de lastige man aan liefde, waar eenvoudige genoegens zijn eenzaamheid in de fysieke wereld compenseren. Op een etentje bij zijn baas ontmoet Andreas Anne Britt-Petonella Barker. Ze kunnen het goed met elkaar vinden. Hij loopt met haar mee naar huis. Ze nodigt hem binnen. Ze worden een stel. Hij trekt bij haar in. Maar als ze seks hebben, is dat niet goed voor Andreas, en ook niet voor Anne, die meer plezier lijkt te beleven aan binnenhuisarchitectuur. Ingeborg is onbereikbaar in deze wereld, maar liefde is belangrijk voor de lastige man, dus probeert hij het opnieuw met Ingeborg (Birgette Lagen), een meisje van zijn werk. 'Mannen van Brysomme' deconstrueren de liefde door hun basis te presenteren als een reeks gebaren die zowel van de man als van de vrouw vereist zijn. Wanneer Ingeborg niet dezelfde tedere gevoelens voor Andreas opwekt na zijn hyperromantische gebaar om Anne Britt voor haar te verlaten, onthult deze Noorse film zijn geheimen over de prozaïsche, maar vreemde stad, met een open einde dat oplosbaar is, en biedt meerdere interpretaties.<br /><br />Gewond door Ingeborg' In zijn apathie ten opzichte van zijn liefde voor haar, loopt de lastige man hetzelfde metrostation binnen, gaat op hetzelfde perron staan, grijnst naar hetzelfde stelletje dat agressief staat te vrijen en maakt een sprongetje. Deze keer kan hij niet sterven. Hoe kun je sterven als je al dood bent? In de ene na de andere trein geraakt, verandert het gezicht van Andreas in gehakt; zijn lichaam kronkelt in hoeken die je eerder alleen in de kunst hebt gezien. Als de lastige man beseft dat liefde en dood buiten zijn bereik liggen, zoekt hij de man van de club op, die bereid was te zeggen wat onuitgesproken blijft in deze stad van de wandelende doden. En dat is: de dood, niet het leven, heeft geen betekenis. Het verhaal wordt gedreven door het mysterie achter Andreas' verblijfplaats, en het strekt de filmmaker tot eer dat hij dit raadsel bevredigend weet op te lossen in een scène die doet denken aan Spike Jonzes 'Being John Malkovich', waarin Andreas door een tunnel kruipt om een andere wereld binnen te gaan, als een pasgeboren baby, die lijkt op het portaal naar de hersenen van Malkovich, waar mensen van Craig Schwartz doorheen moeten kruipen. Andreas' poging om de grote kloof te overbruggen vormt een bedrieglijke paradox. Aangezien hemel en aarde letterlijk worden gescheiden door een muur, fungeert deze kwetsbare grens als een perfecte inkapseling van het atheïstische geloof dat 'de hemel een plek op aarde is'. Maar tegelijkertijd wordt de hemel bewezen door de realiteit van de hel, de plek waar Andreas naartoe wordt gestuurd nadat hij uit de stad van zijn bestemming is verbannen.