Wat is het sentiment van de recensie?

Uit de vruchtbare verbeeldingskracht die je de onweerstaanbare HERCULES (1983) heeft gebracht, komt nu het nog belachelijker (lees hilarischer) vervolg: van het begin af aan krijgen we weer zo'n onpraktische 'begin van de tijd'-proloog die zelfs nog in staat is om dezelfde gebeurtenissen als in de eerste film volledig tegen te spreken! Een gecondenseerde montage van hoogtepunten uit diezelfde film wordt al snel gevolgd door een SUPERMAN-achtige opeenvolging van aftitelingen. Verhalend gezien hebben we hier te maken met vier opstandige goden die de zeven (maar slecht geanimeerde) bliksemschichten van Zeus stelen voor een misdaad die, om maar iets te noemen, ervoor zorgt dat de maan op ramkoers komt te liggen met de planeet Aarde! Zeus (die opnieuw wordt gespeeld door de betrekkelijk jonge Claudio Cassinelli als een man met wit haar en een baard) stuurt zijn kampioen, die nu terecht zijn plaats onder de elite heeft ingenomen dankzij <0xE2><0x80><0x93> naar men veronderstelt <0xE2><0x80><0x93> de almachtige taken die in de eerste film zijn verricht om zijn bliksemschichten te vinden en de rampen te voorkomen die hem te wachten staan.<br />Nauwelijks heeft Hercules (Lou Ferrigno alsof je dat nog niet wist) het aardse oppervlak aangeraakt, of hij komt in contact met twee aantrekkelijke jongedames (Milly Carlucci en Sonia Viviani) die hij uit hun nood moet helpen!; de eerste (die later een Italiaanse tv-persoonlijkheid zou worden) schijnt het vermogen te hebben om met het Little People (!) ) die griezelig veel lijkt op de kleine zusjes uit _GODZILLA_ (1964)!! Alleen maar om te zorgen dat ze zoveel onbruikbaar materiaal uit de eerste film kunnen sjacheren als menselijkerwijs mogelijk is, roept het goddelijke kwartet schurken die goeie ouwe koning Minos (William Berger weer) uit zijn skeletachtige sluimer op om hem opnieuw tegen zijn eeuwige vijand op te zetten. Het is typerend dat Hercules een aantal in potentie dodelijke vijanden tegen het lijf loopt, onder wie een Gorgo, en dat in een vreselijk onderbelichte scène die tot een gegarandeerd plagiaatproces had moeten leiden, de filmmakers achter de veel betere _CLASH OF THE TITANS_ (1981) de moeite namen deze film (compleet met dezelfde 'weerspiegeling in een schild' En om duidelijk te maken dat hij zijn invloeden op zak heeft, laat Cozzi Hercules en Minos voor een van hun gevechten veranderen in een kosmische versie van 'King Kong vs. Godzilla' en nog later krijgt King Kong het aan de stok met een grote slang, een ontmoeting die regelrecht uit het klassieke origineel uit 1933 stamt. Ik zweer het: dit is de hele waarheid en niets dan de waarheid! Zoals het geval was geweest bij de eerste film, zit de cast vol oude vertrouwde namen als de voornoemde Berger, Cassinelli en Venantino Venantini (als een tovenaar met een echt slechte haardag) en veelbelovende sterretjes als niet alleen Carlucci, maar ook Maria Rosaria Omaggio (als een jongere Hera!), Serena Grandi, Pamela Prati en, opnieuw, Eva Robbins (wiens kostuum hier moeiteloos haar verschijning in de eerste film overtreft); voor wat het waard is, Pino Donaggio's score voor deze film is gerecycled van de muziekkeuzes die in zijn soundtrack van de vorige film zijn gebruikt. Als u tot nu toe bij deze recensie bent gebleven, zult u inmiddels wel begrepen hebben dat dit zo'n film is die zo ongelooflijk slecht is dat een recensent gedwongen is te kiezen wat hij wil: hem in één weinig vleiende zin afdoen of een onverdiende hoeveelheid tijd besteden aan het ontleden van zijn tekortkomingen. Ik weet zeker dat ik een paar van zijn onbekwaamheden heb weggelaten, maar ik zou het mezelf niet vergeven als ik verzuimde te vermelden dat er in de hele film één geweldig, luid lachend moment is dat me bijna van mijn stoel deed vallen (ja, het overtrof zelfs het eerder genoemde geanimeerde titanenduel voor mij), namelijk het decor van het nest van opstandige goden in de vorm van een reusachtige marmeren waterkoker! In dit stadium zou je je kunnen afvragen waarom ik deze film (en zijn voorganger) een rating heb gegeven in plaats van een (niet geheel ongerechtvaardigde) BOMB; in het verleden heb ik diverse langdurige online discussies gevoerd over de vraag of iemands beoordeling van een bepaalde film de algehele artistieke kwaliteit of zijn pure amusementswaarde moet weerspiegelen <0xE2><0x80><0x93> maar dit zijn twee gevallen waarin ik het noodzakelijk achtte om me bewust te laten beïnvloeden door de laatste om mijn uiteindelijke beoordeling vast te stellen. Ik weet het niet: misschien komt het doordat ik op dit moment in een 'zwaard-en-zand'-stemming ben (er staan de komende dagen nog zo'n tien respectabele voorbeelden op het programma! Maar uiteindelijk besloot ik, heel onkarakteristiek voor mij, deze twee films aan mijn dvd-collectie toe te voegen, eenvoudigweg omdat ik er zo'n plezier mee had in deze recente re<0xC3><0xBC>nie, en dat alleen al moet toch iets betekenen, of niet soms?