Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Symboliek in overvloed, prachtige melodieën, deze film heeft de verwachtingen van het 'zodra we niet meer bestaan'-publiek de bodem ingeslagen. Deze monniken en de van nature geselecteerde leden van de groep waren getuige van een subtiele, maar toch subtiele manier om elkaar gedag te zeggen. De boodschap klinkt vandaag de dag nog steeds na, de kooi waaruit je ontsnapt en de brug waar je vanaf wilt springen, zijn de volgende generaties teleurstellingen, er zullen altijd nieuwe kinderen in het blok zijn die degenen vervangen die zich uit de ketenen bevrijden. De film kan soms frustrerend zijn, omdat de thema's die door de film worden aangevallen zo overduidelijk losstaan van de Amerikaanse manier van leven, dat een denkend en redenerend persoon niet anders kan dan naar zijn eigen spiegelbeeld in de scènes van Head staren en niet alleen hun persoonlijke motieven in twijfel trekken om de waanzin van het dagelijkse Amerikaanse leven voort te zetten, maar ook de motieven van degenen die willen dat het voortduurt omwille van de waanzin. De laatste scène, die lijkt op de ridderlijke uitdaging van Don Quichot aan de gekooide tijger om naar buiten te komen voor de strijd, toont aan hoe misleidend en onmogelijk de meeste dromen zijn.