Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De Toxic Avenger, Deel II, begint met de onthutsende onthulling dat nadat de Toxic Avenger (John Altamura die kennelijk tijdens de productie ontslagen was & vervangen door Ron Fazio) Tromaville van het kwaad had verlost, het eigenlijk een leuke stad werd om in te wonen. Dit betekende dat Toxie geen nut meer had als superheld & nu lijdt aan depressie & een gevoel van volslagen nutteloosheid (net zoals de regisseurs Lloyd Kaufman & Michael Herz zich zouden moeten voelen na het maken van deze film), Toxie werkt nu als conciërge in het 'Tromaville centrum voor blinden'. Maar het duurt niet lang voor er problemen ontstaan, het is een kwaadaardige chemische fabriek genaamd Apocalypse Inc. Na falen van het eerste plan van de boosaardige voorzitter (Rick Collins) koopt hij Toxies psychiater (Erika Schickel) om om hem naar Japan te laten gaan om zijn Vader te bezoeken. Hij laat zijn vriendin Claire (Phoebe Legere), zijn Moeder (Jessica Dublin) & zijn huis achter Toxies huis achter en vertrekt naar Tokio. Daar aangekomen gaat Toxie op zoek naar zijn Vader & een vrouw die Masami (Mayako Katsuragi) heet helpt hem bij zijn zoektocht. Ondertussen komt Apocalypse Inc. in Tromaville in actie om de moord te plegen & zonder Toxie zijn de burgers machteloos. Uiteindelijk vindt Toxie Big Mac Bunko (Rikiya Yasuoka) die hij heeft laten geloven dat hij zijn Vader is, maar Big Mac maakt allemaal deel uit van Apocalypse Inc. dat van plan is Toxie voor eens en voor altijd te vernietigen...<br /><br />Dit vervolg op de succesvolle _The Toxic Avenger_ (1985) bewijst in wezen dat de eerste film puur toeval was, een gelukkig toeval om de juiste combinatie te vinden van slechte smaakkomedie, buitensporig geweld & zo slecht-is-het-goede-filmmaken. _The Toxic Avenger, Part II_ is daarbij vergeleken een hoop onzin. Het scenario van Kaufman, Phil Rivio & Gay Partington Terry met een lading "aanvullend materiaal" bevat geen enkel grappig moment.' De visuele grappen zijn verschrikkelijk, Toxie die door Tokio loopt met een pruik op & een bril op om niet op te vallen, bijvoorbeeld, of een scène waarin hij een bad warm maakt met een slechterik erin & terwijl hij kookt gooit Toxie er een lading groente & spaghetti in, een scène waarin hij elektriciteitsdraden in een vrouw steekt.' 'n beetje waarin een Japanse slechterik zijn neus in de vorm van een vis heeft gebrand, een beetje waarin Toxie een zwaardviskop grijpt & die als wapen gebruikt, of de beschamend slechte overacting & stomme idiote gezichtsuitdrukkingen, een vent die literair is heeft een vis als hoofd & wordt literair in sushi veranderd, de afschuwelijke komische muziek & geluidseffecten & de hele film in het algemeen is een bleke imitatie van wat het origineel licht vermakelijk & gedenkwaardig maakte. Er zijn een paar bloederige gevechten & een paar ernstige bloedige gevechten & geweld, althans in de zogenaamd onversneden 102-minuten-versie die ik heb gezien, verpletterde hoofden waar het bloed uitspoot, verbrijzelde gezichten, ingewanden, rozen die in iemands ogen werden geprikt & doornen die om iemands keel werden gewikkeld, afgerukte oren, afgehakte armen & een zeer bloederige scène van een man die in stukken wordt gehakt. Het acteren is van g<0xC3><0xAA>nante proporties zoals ik al eerder heb gezegd. Actietechnisch gezien is er aan het eind een ultra goedkoop ogende achtervolging & een paar niet-opwindende, matte gevechten met kartonnen ninja-werpsterren op een gegeven moment. Horrortechnisch gezien is er niets een paar bloederige stukken apart. Komedietechnisch gezien is dit helemaal niet grappig. In feite De Giftige Wreker, Deel II is eigenlijk op alle niveaus waardeloos & om het helemaal af te maken is het ook nog eens gruwelijk gemaakt, de meeste acteurs lijken mensen die van de dichtstbijzijnde straathoek zijn geplukt, continuïteit is er niet, de film is een point & shoot & de special effects zijn allesbehalve. Een of twee bloederige scènes daargelaten is dit pure onzin, doe jezelf een lol en kijk in plaats daarvan nog eens naar het origineel.