Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In de jaren zeventig regisseerde een kleine Texaanse filmmaker, S.F. Brownrigg, een handvol verrassend fatsoenlijke drive-in horrorfilms die in de loop der jaren een kleine cult aanhang schijnen te hebben gekregen. Voordat ik zijn eerste film, Don't Look In The Basement, zag, wist ik niet goed wat ik moest verwachten, maar ik had al helemaal niet verwacht dat het de enige Texaanse horror zou blijken te zijn die ik beter vond dan het Kettingzaag Bloedbad. Ik weet het niet, misschien is dit wel mijn favoriete horrorfilm aller tijden.<br />We beginnen in een geïsoleerde psychiatrische inrichting. In het begin lijkt het een tamelijk ontspannen plek om mentaal gezond te worden, als je bedenkt dat alle patiënten vrij rond mogen lopen en wat niet al, alsof het hun huis is (wat het ook is, denk ik). Ze lijken geen van allen echt gevaarlijk, alleen maar aan waanvoorstellingen te lijden. Tot de bewoners behoren een nymfomane, een 700-jarige vrouw, een man-kind, een schizofreen, een vent die denkt dat hij in een oorlog is verwikkeld, een vrouw die denkt dat ze een baby heeft, en een vent die denkt dat hij rechter is. Op een dag vermoordt Judge uit het niets de dokter met een bijl, kort daarna vermoordt de aanstaande moeder de verpleegster. Als de film tien minuten bezig is, ziet het er allemaal heel akelig uit. Misschien weet de nieuwe verpleegster wel wat ze moet doen, maar misschien ook niet. Meer weggeven zou meer kwaad dan goed doen. Het is het beste om je hier halsoverkop in te storten en zo weinig mogelijk te weten te komen. Als je oprechte waardering kunt opbrengen, zonder te worden belemmerd door afgrijzen, zul je niet teleurgesteld worden.<br />Als je van _Schreeuw_ hield, als je van _Verkeerde Omstandigheid_ hield, als je voor dat onoriginele, overproductieve, overgeproduceerde digitale Hollywood-spul koos, dan is de kans groot dat je de schoonheid van deze film niet zult zien. _Niet in de kelder kijken_, omdat het een eerste poging is, is de kwaliteit des te schokkender. De sfeer en de korreligheid passen als een handschoen bij de locatie en de score. De meeste van zijn goede ideeën voor zijn eerste film heeft hij opgebruikt, al is de volgende aantekening in zijn Texas-vierkantsmaatboek wel een soort meesterwerk, dat wil zeggen, als je van extra smerige, laag-bij-de-grondse Hixploitatie houdt, zoals iemand die ik ken. Als je verliefd wordt op de eerste twee films van Brownrigg en absoluut wilt weten wat hij nog meer te bieden had, kijk dan eens naar _Don't Open The Door_ en _The House Where Hell Froze Over_. _Don't Look in The Basement_ heeft alles wat een succesvolle horror nodig heeft, geen sterren, geen budget, geen digitale effecten, alleen een origineel verhaal dat tot leven wordt gebracht in een krankzinnigengesticht, met een stuk of tien leden van de cast, en een sombere, subtiele score, en natuurlijk de draai. Dit is echte horror voor de echte horrorfan. 10/10.