Is deze recensie positief of negatief?

John Ford schonk de wagens een speciale film, Wagenmeester, gemaakt na twee grote Indiaanse-cavalerie epische films... Het is een prachtige poëtische film, vol geromantiseerde reïncarnatie van de pioniersgeest... Hij hoefde de grote films die eraan vooraf waren gegaan niet te overtreffen...<br />Fotografisch gezien is het buitengewoon eenvoudig... De camera beweegt in de hele film maar een of twee keer, en nooit wanneer een regisseur hem in beweging zou hebben gebracht om een shot te onderstrepen... Ford weerstaat zelfs de verleiding om zijn camera te volgen in de adembenemende schemeropnamen van de vrouwen die vermoeid voortmarcheren door het stof achter hun wagens... Ze komen <0xE2><0x80><0x93> en gaan <0xE2><0x80><0x93> terwijl de camera onbeweeglijk blijft staan en het publiek een toeschouwer blijft bij het voortschrijden van de geschiedenis, niet een deelnemer eraan... Natuurlijk, als Ford zijn publiek emotioneel of dramatisch wil betrekken, zoals in 'Stagecoach', weet hij precies hoe hij dat moet doen... Maar 'Wagon Master' is een tedere, nostalgische blik achterom...<br /><br />Vervuld met traditionele westerns van The Sons of the Pioneers, gaat het over de trektocht naar Utah (in 1879) van een mormoonse karavaan, aangevoerd door Ward Bond in de rol van Elder Wiggs, en twee jonge paardenhandelaren (Ben Johnson en Harry Carey jr.). En in een reeks prachtige beelden, terwijl de wagenmenner vecht tegen vogelvrijen, Indianen en de natuur in zijn strijd om het 'beloofde land' te bereiken, slaagt de bescheiden 'wagenmeester' erin de geschiedenis en legende van het Westen te vangen...<br />Ford zelf heeft gezegd dat 'wagenmeester' (waarover hij het oorspronkelijke verhaal schreef) een van de drie films van hem was die 'het dichtst in de buurt kwamen van wat ik had willen bereiken'.<br />Fords carrière als regisseur van het Westen was verbazingwekkend... Meer dan wie ook was hij in staat het genre te gebruiken om zijn gevoelens over de familie, de maatschappij en de Amerikaanse manier van leven te beschermen... Ford zag de grens als een land dat onderworpen moest worden door een speciale klasse van kolonisten en wetshandhavers wier grote opofferingen het land veilig maken voor degenen die erna komen... Deze vroege westerlingen waren reuzen die de legendarische status verdienden die ze verdienden, en de beschaafde stadsbewoners die hen volgden moesten hen altijd vrezen en respecteren... Fords westerns bevatten vaak flashbacks die de historische authenticiteit van zijn benadering benadrukken...<br /><br />In 'Wagon Master' bijvoorbeeld, vertellen de folksongs op de soundtrack ons over de ontberingen van de pioniers van een eeuw geleden, en Ford toont ze ons op een bijna documentaire manier... In een bepaalde scène kampeert de trein in een cirkel en de kolonisten besluiten een vierkantsdans uit te voeren... Om een dansvloer te maken moeten ze planken over het woestijnzand leggen, en bij deze rituele viering toont Ford de nederlaag van de wildernis door middel van de metafoor van het aan boord gaan over het land...<br />'<br />' Het is een prachtig-om-naar-te-kijken-film, vol van een geweldig luchthartig optimisme, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom Ford het zo bevredigend vond. Het verliest nooit zijn vertrouwen in de stemming en de stijl die in de eerste paar scènes worden neergezet. Maar je blijft je afvragen of het ultraromantische het beste past bij het gekozen thema?<br />De ervaring met de wagenmenner moet een van de meest fysiek veeleisende en zenuwslopende beproevingen zijn geweest die de man (met zijn vrouw) zichzelf ooit heeft opgelegd. Het moet doordrenkt zijn geweest van twijfel <0xE2><0x80><0x93> was het verkeerd om alles te verkopen en te komen? Hoe kunnen we hopen te overleven? Hoe zullen we de strijd aangaan met het andere eind? Bijna elke andere pijnlijke stap van de weg?<br />Toch komt niets van dit gevoel echt tot uiting in 'Wagenmeester'. Zo'n reis is de algemene uitbundigheid - die je niet als bijzonder gevaarlijk moet beschouwen! Het kan natuurlijk zijn dat de mormonen zo 'high' waren van religieuze geest dat dit als een verdovend middel werkte! Met andere woorden, hun reacties waren niet die van normale menselijke zwakheid... Als dat zo was, had Ford gelijk en hadden de twijfelaars ongelijk.<br />Wat boven alle twijfel verheven is, is de gepaste uitbundigheid, vooral bij de eerste ontmoeting, van Ben Johnson en Harry Carey jr. Dit is de essentie van luchthartige, avontuurlijke jeugd, vooral als men de westerse jeugd van die buitengewone tijden voor zich ziet. Het is een opmerkelijke relatie en die blijft verankerd in de geest.