Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een fantastische musical met Gene Kelly en Rita Hayworth in de hoofdrol. Hij is eigenaar van een nachtclub waar zij danst. Ze is nog geen ster, maar ze maakt een grote kans als ze als covergirl wordt gekozen voor Vanity, de nachtclub waarvan de eigenaresse verliefd was op haar grootmoeder. Als hij de gelijkenis ziet, kiest hij haar meteen uit voor een wedstrijd die zijn maganzine organiseert. Hayworths nieuwe roem doet wonderen voor Kelly's club, maar haar ster stijgt zo snel en ze komt zo hoog op de ladder dat zijn greep op haar begint te verslappen. Dit is niet de meest originele plot, maar de twee hoofdpersonen zorgen ervoor dat het werkt. Het helpt ook dat het scenario geweldig is. Maar zijn dans, wauw. Hayworth is de ster, maar Kelly eist het meest gedenkwaardige moment van de film op, terwijl hij hartstochtelijk met zijn eigen spiegelbeeld danst. Het is duidelijk een begin van Fred Astaires schaduwdans in _Swing Time_, maar ik denk dat Kelly hem overtreft, wat nauwelijks te geloven is. Dit moet in feite de meest verbazingwekkende danssequentie in de filmgeschiedenis zijn, behalve misschien de finale van _An American in Paris_ een paar jaar later. De rest van de liedjes zijn ook uitstekend en de muzikale nummers zijn nog beter. Ze danst geweldig, net als de rest van haar acteerwerk. Het is moeilijk om niet van haar te houden. Ze is echt een van de weinige echt mooie vrouwen uit het klassieke tijdperk. Niet van plastic, zoals veel van hen, nee, je kunt echt de warmte van die vrouw zien. Haar glimlach is zo ontwapenend. Phil Silvers heeft de rol van Kelly's beste vriend, en hij is ook heel grappig. Het trio Kelly-Hayworth-Silvers is duidelijk de kern van het trio Kelly-Reynolds-O'Connor in Singin' in the Rain, acht jaar later. Een van de grootste musicalnummers in de film lijkt bijna helemaal te zijn gejat van het 'Good Morning'-nummer in Singin'. Ik denk wel dat Singin' in the Rain de beste film is, omdat Cover Girl een beetje ruw aan de randen is. Maar die ruwheid maakt de film alleen maar charmanter. Er zijn aspecten van deze film die Singin' in the Rain overtreffen, en zelfs An American in Paris. De centrale relatie is bijvoorbeeld emotioneler van aard. In plaats van de dominante oudere man die achter het meisje aan zit (Leslie Caron en Debbie Reynolds waren tenslotte nog maar tieners), hebben we een heel prettige relatie met twee mensen die meer als gelijken lijken. Er is geen ontkomen aan <0xE2><0x80><0x93> een aspect dat helaas veel van de beste musicals een beetje zuur maakt, dat moet je toegeven. Kelly en Hayworth zijn vanaf het begin een stel, en als dat begint te rafelen, voel ik het echt.