Wat voor toon heeft de volgende recensie?

BELL WITCH HAUNTING (ook wel THE HAUNT) is een Amerikaanse horrorfilm die zogenaamd gebaseerd is op echte gebeurtenissen die plaatsvonden in de periode van 1817 tot 1821.<br />Dit moet niet worden verward met BELL WITCH: THE MOVIE, een film met Betsy Palmer in de hoofdrol die gebaseerd is op dezelfde gebeurtenissen. Maar ik kan wel zeggen dat ik wilde dat ik die andere film had gezien in plaats van de film die ik heb gezien! Ik heb genoten van Betsy Palmers huiveringwekkende optreden in Vrijdag de 13e. Ik denk dat ze zelfs op een slechte dag een betere voorstelling zou geven dan iedereen die betrokken is bij de travestie die bekendstaat als THE HAUNT.<br />Wat mijn titel betreft, deze film is niet pijnlijk om te zien omdat de inhoud verontrustend is. Het is pijnlijk om aan te zien, want het is gewoonweg saai.<br />Toen ik de positieve recensies voor deze film las, kon ik maar drie mogelijkheden bedenken. De eerste mogelijkheid: deze auteurs waren op de een of andere manier bij de productie betrokken. De tweede mogelijkheid: de auteurs, hoewel ze er niet rechtstreeks bij betrokken waren, werden betaald om positieve recensies te schrijven nadat de productie was voltooid. De laatste mogelijkheid: geen van deze auteurs heeft voldoende horrorfilms gezien en heeft dus geen ervaring met de concepten die bij succesvolle pogingen worden gebruikt.<br />De setting voor de plot is Robertson County, Tennessee. James Johnston krijgt bezoek van twee journalisten die graag het verhaal van de Bell Witch willen horen. Het verhaal wordt verteld als een reeks flashbacks. In het huis van John Bell en zijn gezin begint een reeks bovennatuurlijke gebeurtenissen. Algauw blijkt dat er een wraakzuchtige geest achter zit.<br />Op het eerste gezicht lijkt de plot een gewone poltergeist-geschiedenis, zij het een die gebaseerd is op echte gebeurtenissen.<br />Maar als het om de uitvoering van het briljante idee gaat, gaat zo ongeveer alles wat fout zou kunnen gaan fout. En niet zo weinig ook!<br />Eerst het acteren. Het acteren is bijna overal op het bord bijna egaal verschrikkelijk. Deze factor ondermijnt de productie het meest en ondermijnt de geloofwaardigheid van het geloof of de belangstelling van de kijker. De stem van de wraakzuchtige geest klinkt eerder als een tienermeisje dat tienerangst ervaart dan als een krachtige demonische kracht die kwaadwillige bedoelingen uitdrukt. Ik moest bijna lachen toen ik een paar van haar zinnen hoorde. Helaas begon deze stem al heel snel heel irritant te worden! Ik mag dan niet in de negentiende eeuw hebben geleefd, maar ik vind het ongelooflijk moeilijk te geloven dat een jonge vrouw in die tijd zou spreken op de manier waarop deze 'geest' dat doet!<br />Ten tweede, de richting. De richting is lukraak en erg ongelijk. Sommige scènes zijn veelbelovend, maar het potentieel wordt verspild door de duidelijk onervaren regisseur. Er wordt niets gedaan met de camera, met geluid of met licht om de spanning toe te voegen aan de scènes die angstaanjagend moeten zijn. De sfeer is al net zo vlak. Een wraakzuchtige geest zou achter bovennatuurlijke gebeurtenissen zitten. Toch zijn de effecten zo ongelooflijk onbeholpen dat niemand die ooit een echte horrorfilm heeft gezien erin zou trappen. Ik zal een voorbeeld geven. In één scène valt de geest iemand aan. Kijk zelf maar. Het is bijna grappig - bijna.<br />Ten derde, het script. Hoewel de gebeurtenissen die worden getoond getrouw zijn aan verslagen van echte gebeurtenissen, kan niet worden ontkend dat de meeste scènes ongelooflijk vlak en saai zijn. Scènes van nog geen twee minuten lijken veel langer dankzij de slechte dialoog - dialoog die geen diepte toevoegt aan de personages of het verhaal. Deze film is veel te afhankelijk van gesprekken om het verhaal te kunnen vertellen. Hoewel deze stijl ook het geval was bij Britse films uit de Britse horrordagen van de jaren zestig en zeventig, kan niet worden ontkend dat de dialooguitwisselingen in deze professionelere eerdere werken altijd interessant waren om te zien. Peter Cushing kon bijvoorbeeld een telefoonboek lezen en toch de aandacht van de kijkers vasthouden. Hetzelfde kan niet worden gezegd van de acteurs in THE HAUNT.<br />Ten slotte de humor. De slecht geleide pogingen tot humor in deze film zijn ondraaglijk. Een dikke jongen is het mikpunt van veel grappen. In een bijzonder afschuwelijke scène gaat genoemde jongen naar het buitentoilet. Deze scène had er nooit in moeten zitten <0xE2><0x80><0x93> maar dat is hij wel, compleet met geluidseffecten, voor het geval je niet begrijpt wat hij aan het doen is!<br />De enige positieve punten aan de film zijn de locatie en de kostuums. Het besluit om de film in de buurt van de oorspronkelijke locatie te maken, droeg bij aan de authenticiteit. De kostuums waren ook goed gekozen.<br />Over het geheel genomen is _The Haunt_ een afgrijselijke film. Hij valt zelfs niet in de categorie 'zo slecht dat hij goed is'. Hij is gewoon saai. Ik raad iedereen aan zijn geld te sparen en deze film te mijden als de pest. Neem niet eens de moeite om hem gratis te zien!<br />Ik heb die andere film over de bellenheks nog nooit gezien. Maar het zou echt kunnen.' Het kan niet erger zijn dan THE HAUNT. Of wel? Ik zal die andere film een kans geven als ik hem kan opsporen.<br />Intussen zou ik iedereen hier willen aanraden om een paar echte horrorfilms over geesten en spoken te bekijken. THE LEGEND OF HELL HOUSE, THE CHANGELING, RINGU, THE GRUDGE (Japans origineel) en EEN VERMIST BEZOEK (Japans origineel) zijn goede plaatsen om te beginnen.