Wat is het sentiment van de recensie?

Du Rififi Chez Les Hommes/Rififi (1955) kan oppervlakkig worden omschreven als een Franse variatie op John Hustons eerste overvalfilm, Asphalt Jungle (1950). Het verschil tussen de twee films is dat Rififi (1955) iets meer aandacht besteedt aan de scènes waarin de overval plaatsvindt. Bovendien is de politie niet zozeer betrokken bij de nasleep van de overval in Rififi als wel bij de Asphalt Jungle. Uiteindelijk is Rififi (1955) naar mijn mening een iets betere film dan Asphalt Jungle (1950). Opmerkelijke film in de stijl van Noir die de Franse cinema van de jaren vijftig bepaalt.<br />Spartacus (1960) mag dan de film zijn geweest die de beruchte zwarte lijst heeft gebroken, maar naar mijn mening was Rififi (1955) de film die de onbreekbare zwarte lijst van Hollywood begon te breken. De eerste film in vijf jaar van Jules Dassin, die het slachtoffer werd van de communistenjacht van McCarthy aan het eind van de jaren veertig tot het begin van de jaren vijftig. Hij kreeg een soort vergelding toen Rififi (1955) een succes werd in Frankrijk en Europa. Op die manier trotseerde hij de giftige zwarte lijst van Hollywood op een manier die anderen waarschijnlijk inspireerde om hetzelfde te doen. Rififi (1955) is de belangrijkste film uit Dassins carrière, omdat hij niet alleen zijn naam terugkreeg, maar hem ook een tweede kans gaf om films te maken.<br />Jules Dassin gaf de filmwereld en haar steeds groter wordende publiek een meesterwerk van invloedrijke proporties. Zijn aanpak van het materiaal is uitzonderlijk en de regie van de acteurs is feilloos. Bouwt gespannen situaties op met nauwkeurig vakmanschap. Dassin had zijn cirkel in de film noir rondgemaakt door zijn beste en laatste noir, Rififi (1955), te regisseren. Het betekende het einde van Dassins periode in de filmindustrie, toen hij betrokken was bij het maken van noirs.<br />Rififi (1955) is de nummer één in een arsenaal van meer dan dertig films voor regisseur Jules Dassin. Een meesterwerk in acteren, cinematografie, regisseren, monteren en schrijven. Geen film die je ook maar één minuut uit je stoel krijgt, omdat er altijd iets gedenkwaardigs gebeurt. Even briljant als alles van Jean Pierre Melville, die een meester was in dit soort films. Meesterwerken als Rififi (1955) zijn relatief klein in vergelijking met de waarschijnlijk miljarden films uit de geschiedenis van de film. Het enige fascinerende aspect van Rififi is de nauwkeurige planning en zorgvuldige uitvoering van een roofoverval die een groot deel van de 118-minuten-duur in beslag neemt. De hoofdpersonen bereiden de juwelenroof voor en voeren hem uit op dezelfde manier waarop een filmregisseur zich voorbereidt op de preproductie, productie en naproductie van een film. Het laat zien hoe moeilijk een juwelenroof als in Rififi (1955) is en waarom maar heel weinig mensen zoiets zouden doen. Het feit dat de scène nauwelijks een rommeltje bevat zoals in andere rooffilms, maakt deze scène tot iets nog groters. Zo goed als je een perfecte scène in een film kunt krijgen. Het ontbreken van onnatuurlijke geluiden in de monumentale kraakscène plaatst het geheel in een wereld van absoluut realisme. Elke dialoog of muziek zou elke spanning en spanning die de regisseur probeert te creëren tenietdoen. Het gebruik van natuurlijk geluid maakt de kraakscène tot een bevredigende filmervaring. Nu zouden filmmakers en producers in een scène als deze dialoog en muziek gebruiken vanwege een gebrek aan vertrouwen in het geduld van de gemiddelde bioscoopbezoeker. Het geeft een niveau van consistentie dat nooit afneemt.<br />Het behouden van een hoog niveau van spanning is wat de kraaksequentie tot perfectie maakt. De regisseur bereikt spanning in de kraaksequentie die zelden wordt geëvenaard in de meeste kraakscènes uit kraakfilms. Jean Servais en de rest van de hoofdrolspelers dragen met wat ingetogen acteerwerk bij aan de spanning. Spanning in een scène brengen is een taak waar maar weinig mensen toe in staat zijn. De overval op Rififi (1955) bereikt een Hitchcock-achtig niveau van spanning en spanningsopbouw.<br />Veel filmmakers uit de jaren na Du Rififi Chez Les Hommes (1955) zijn erdoor beïnvloed, zo niet geïnspireerd. Een van de filmmakers die erdoor beïnvloed werden, was Jean Pierre Melville (oorspronkelijke keuze voor de regisseur van Rififi) die variaties op de overval gebruikte in Le Doulos (1961) en Le Cercle Rouge (1970). Een andere filmmaker die erdoor beïnvloed werd, was Stanley Kubrick, die een film maakte met een vergelijkbare thematiek in The Killing (1956). Ook Quentin Tarantino, wiens debuutfilm Reservoir Dogs (1992) werd geïnspireerd door deze film. Andere invloeden zijn John Woo, Michael Mann, Paul Schrader, Ringo Lam, enzovoort...<br />Du Rififi Chez Les Hommes (1955) is in veel opzichten te vergelijken met Bob le Flambeur (1955). Eén, Jules Dassin en Jean Pierre Melville regisseerden baanbrekende films in Rififi (1955) en Bob le Flambeur (1955). Twee, elke film gaat over een oudere crimineel die een gedurfde overval beraamt en uitvoert. Drie, Bob le Flambeur en Rififi eindigen op een fatalistische manier. Vier, elke film bevat vele motieven en situaties die de twee classificeren als filmgrootheden.<br />Een deel van Rififi's charme zijn de kleurrijke personages die het verhaal omringen, zoals Tony le Stephanois, Jo le Suedois, Mario Farrati en Cesar le Milanais. Het meeste geweld is impliciet maar effectief wreed. De hoofdpersonen onder leiding van Tony le Stephanois houden zich aan een sterke, ouderwetse erecode die doet denken aan Sam Peckinpah en John Woo. Jean Servais krijgt de rol van Tony le Stephanois met zijn cynische kijk op het leven en zijn vermoeide uiterlijk. Du Rififi Chez Les Hommes/Rififi (1955) werd een van mijn favorieten vanaf het moment dat ik het van begin tot eind op het witte doek zag.