Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is de laatste speelfilm die Michelangelo Antonioni met de hulp van Wim Wenders regisseerde en die hij aanpaste aan zijn verzameling korte verhalen 'That Bowling Alley on the Tiber'. _Beyond the Clouds_ bevat 4 korte verhalen met bekende thema's waar we aan gewend zijn geraakt door zijn eerdere werk, en hij vat die thema's samen in vignetten die in elkaar zijn gezet met behulp van Wenders' regie en scènes met het personage van John Malkovich in _The Director_. Maar de meeste verhalen leken weinig of geen diepgang te hebben die we gewend zijn van een Antonioni-film, terwijl het verhaal van Malkovich met zijn veronderstelde diepgang ratelde met een onduidelijke dictie die een tikkeltje pretentieus en misplaatst klonk. <br /><0x3E> Niettemin lijken alle vier de verhalen aan te sluiten bij toevallige ontmoetingen en buitengewoon snelle romances die zich meer afspeelden als lust op het eerste gezicht, misschien door het gebrek aan tijd (want het zijn toch maar korte verhalen) om een meer gelaagde benadering toe te staan om de personages, zoals we die kennen uit een typische Antonioni-film, zorgvuldig te definiëren en uit te werken. En de obsessieve benadering hier is dat de personages zich ontkleden om een gebrek aan diepere verbondenheid te tonen, opgeofferd voor de onmiddellijke bevrediging van het vlees. Misschien is dit het punt dat we willen overbrengen met een observatie van de modernere relatie? Het eerste verhaal, _Verhaal van een liefdesaffaire die nooit heeft plaatsgevonden_, gaat over de romance tussen Silvano (Kim Rossi Stuart) en Carmen (Ines Sastre), die elkaar ontmoeten als de een de ander de weg vraagt naar een hotel en elkaar later in een café ontmoeten. Het is alsof het lot spelletjes met hen speelt als ze elkaar ontmoeten, maar als ze uit elkaar gaan en elkaar veel later weer ontmoeten, is het bijna een _L'Avventura_ of een _La Notte_, met het gebrek aan communicatie en de verwachtingen van de man.<br />De regisseur van John Malkovich speelt een centrale rol in het volgende korte verhaal, waarin hij echt wellustige blikken werpt op een meisje dat in een winkel werkt, gespeeld door Sophie Marceau. Ze is erg van streek en voelt zich niet op haar gemak, maar heeft op de een of andere manier de moed verzameld om hem te benaderen, en in wat ik dacht dat ze deed om hem af te schrikken, vertelt ze hem over haar achtergrond, dat ze haar vader heeft vermoord door hem 12 keer neer te steken. Maar in een flits zijn die twee bezig met slaapkamergymnastiek.<br />De volgende korte film, Don't Look for Me, is de langste van het stel, met Peter Weller als een overspelige echtgenoot die moet kiezen tussen zijn minnares (Chiara Caselli) of zijn vrouw, gespeeld door Fanny Ardant. Misschien de meest opvallende ster van het stel, met Jean Reno die aan het eind invalt voor een coda, wat het kleine universum waarin dit korte bestaan zich afspeelt een beetje uitbreidt. Maar helaas werd Reno's betrokkenheid ook tot een uitbarsting van gelach veroordeeld toen het onwaarschijnlijke domein van snelle romantische verwikkelingen met een laserstraal werd betreden. Er was ook een sleutelelement dat van L'Eclisse was afgeleid, met een kus tussen een stel door een glazen paneel, terwijl het inleidende verhaal over het zielenverhaal heel interessant was. Als er al een negatief thema is waar dit korte bestaan op in wil spelen, dan is het de dubbelhartigheid van de mens. Tussen deze korte film en de volgende zat een korte scène waarin ons stel uit La Notte werd herenigd: Marcello Mastroianni en Jeanne Moreau. De eerste schilderde een landschap dat deed denken aan dat uit de Rode Woestijn. Tot slot hebben we de laatste opname van _This Body of Dirt_, met Vincent Perez als jongeman die achter een meisje aan gaat (Irene Jacob) dat hij net heeft ontmoet, en verliefd op haar wordt, om vervolgens te beseffen dat het een liefde is die te laat komt. Het is een relatief kort filmpje, net als het eerste verhaal, waarin de personages een gesprek voeren terwijl ze door de straten van de stad lopen waar ze zich bevinden. Het doet me denken aan _For Sunrise_ van Richard Linklater. 1.<br />Hoewel de film over het geheel genomen misschien wel geslaagd was als individuele stukken, waren ze nooit echt geschikt als een gezamenlijke inspanning, gezien het 'excuus' om ze met elkaar in verband te brengen: de zoektocht van een filmregisseur naar mogelijke verhalen en een zoektocht naar inspiratie voor zijn volgende film.