Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Terwijl Salinger's 'A Perfect Day for Bananafish' eindigt met de zelfmoord van een wonderkind, begint deze film met de dood van de legendarische zwemmer Matt, die zichzelf in de openingsscène met een revolver door het hoofd schiet. Maar de dood van Matt Travis dient als sleutel om de deur te openen voor een ander wonderkind, zijn broer Tim, die zich nooit serieus heeft beziggehouden met de vraag: 'Wat moet ik doen?'<br />Als hij zijn broer dood aantreft, zijn hoofd gebroken als een gevallen watermeloen, begint het gezin Travis een voor een zijn geheimen uit te kotsen. De film concentreert zich op Tim. Hij is het slachtoffer van pesterijen, huiselijk geweld, vervreemding van de familie, gebroken harten, kwesties van seksualiteit en vriendschap.<br />Tim onthult zijn wonden door lichamelijke kneuzingen, maar dat zijn niet de enige verwondingen aan zijn persoon, zoals we langzaam gaan beseffen, terwijl het script pijnlijk de oorsprong en het gevolg van Tims littekens blootlegt. Iedereen die van hem houdt, doet hem pijn. Hirsch speelt het personage heel goed, hij onthult het ene beeld na het andere in de visuele expressie van zijn lichaam, een massa tegenstrijdige emoties in de ziel van een jongen naar wie niemand lijkt te luisteren of die niemand goed lijkt te kennen, niet wetend en zich niet bewust van de diepte van zijn ziel en zijn buitengewone talent. De scène wordt omlijst door een bekend, terugkerend beeld van de film: de comfortabele speelplaats waar Tim zich duidelijk thuis voelt, gefilmd vanuit een vogelperspectief, omdat Tim zich bij elk personage op zijn gemak voelt omdat hij een deel van zichzelf met hen deelt, en we zien deze intieme momenten die hij met hen deelt in de rode, draaibare speelplaatsschotel, compleet met kinderlijk in potlood gekerfde graffiti, van bovenaf. Nadat ze hem kortaf heeft aangeraden de joint door te geven, zegt Penny tegen hem: 'Tim, het geheim van het succes van het leven is dat je iets vindt waar je van houdt. En je kunt maar beter hopen dat je er goed in bent, want als je er niet goed in bent, zul je waarschijnlijk falen.' Deze simpele raad van Penny is het centrale thema van de film, de verantwoordelijkheid van het talent en de mogelijkheid van falen. Waarom heeft iemand een talent dat hij niet kan uitstaan, zoals Matt, die de aandacht die zijn zwemcarrière met zich meebracht haatte, maar niemand merkte Tims talent op en niemand niet, omdat niemand de moeite nam het hem te vragen? Zelfs wij niet. In de film worden we ons ervan bewust dat we Tim niet zo goed kennen als we dachten toen we deze knappe, trieste man voor het eerst ontmoetten; naarmate we Tim beter leren kennen, worden we er steeds meer aan herinnerd dat niet iedereen is zoals hij lijkt te zijn. Dit is de andere kant van de film, het falen van degenen die ouders, vrienden, leraren, wie dan ook, zouden moeten vragen om de geschenken te zien van de mensen van wie ze beweren te houden. Zelfs zijn moeder Sandy, gespeeld door Sigourney Weaver, ziet Tims geschenk niet, ondanks haar liefde voor haar zoon. Weaver levert een vaardige vertolking van een vrouw van middelbare leeftijd die worstelt met haar eigen innerlijke demonen terwijl ze lukraak probeert de rol van huisvrouw en steunpilaar te spelen. Als Tim op school gepest wordt, bestormt ze de caravan van de jongen en bedreigt zijn leven: 'Je kunt me plagen, martelen, slaan, dronken achter het stuur zitten, ik kan je vergeven. Ik kan het verdomme begrijpen, ik...' 'Ik ben een goed christen, weet je, ik kan vergeven en vergeten, maar jij rotzooit met mijn kind en moge God zelf uit de hemel neerdalen om je te beschermen, want zolang ik leef en ik jullie allemaal zal overleven, zal ik's nachts wakker worden en in slaap vallen, dromend van manieren om jullie onbeduidende, onbetekenende levens tot een hel op aarde te maken.' Nadat ze de moeder een kartonnen bekertje in het gezicht heeft gesmeten, kijkt ze de caravan rond en als ze hen beiden ziet, de jongen en zijn verbijsterde moeder, zegt ze: 'Leuke caravan' en vertrekt net zo snel als ze gekomen is. Matts vader, gespeeld door Jeff Daniels, is blind voor wie zijn zoon is. Hij behandelt hem als een vreemde, vertelt zijn familie niet dat hij vrij heeft genomen van kantoor, brengt zijn dagen door in het stadspark, lusteloos, een uitgehouwen ziel, en slaapt in Matts bed, ingestopt met zijn schooljack. Jeff Daniels slaagt er uitstekend in ons te laten geloven dat hij zowel een bastaard als beminnelijk kan zijn, want we gaan inzien dat zelfs een onbekwame vader zijn liefde voor zijn zoon kan tonen. In een emotionele scène confronteert Tim zijn vader. Net als je denkt dat zijn vader hem gaat slaan, grijpt hij naar hem om hem te omhelzen. Zonder hem los te laten zegt hij tegen Tim: 'Ik ben je vader en jij bent mijn zoon en ik ben hier goed maar je moet met me praten. Ik weet niet hoe ik dit alleen moet doen.' Het is op dit moment in de film dat een vader tegen zijn zoon zegt: 'Je moet me vertellen wat er in je omgaat, je moet me vertellen wie je bent; ik wil weten wie je bent.' Het is op deze scène dat de film een cathartisch moment bereikt, de visuele beweging van Tim, boos en alleen, naar zijn vader die hem omhelst terwijl hij instort en huilt, de emoties onthullend die onder zijn schulp verborgen liggen. Tim ervaart dit moment van reiniging met zijn vader als een catharsis, vooral als je bedenkt welke mishandeling, manipulatie, onverschilligheid, geweld en verraad hij heeft moeten ondergaan in het lange jaar dat de film beslaat. Ik kan deze film aanbevelen.