Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De opening van Imamura's meesterwerk vermijdt louter sensatiezucht door de weergave van de onpeilbaar gruwelijke gebeurtenissen van 6 augustus 1945, waarin 90 procent van Hiroshima en tienduizenden levens in een oogwenk werden vernietigd. In plaats daarvan legt Imamura de nadruk op de ongekende vreemdheid van de catastrofe en concentreert zich op onheilspellende beelden als de diabolische paddenstoelwolk die stil in de verte hangt en de zwarte regen die op het gezicht van een mooie jonge vrouw spettert. De rest van de film volgt de vertakkingen van dit laatste voorval, waarbij de atoomramp en de nasleep ervan (meer dan 100.000 mensen stierven aan stralingsvergiftiging) worden teruggebracht tot het begrijpelijke niveau van de benarde toestand van Yasuko (Yoshiko Tanaka) en haar kleine 'gemeenschap gebonden aan de bom'. De overlevenden streven naar normaliteit en continuïteit, vooral door te proberen een passend huwelijk voor Yasuko te vinden, maar de ophanden zijnde mogelijkheid van stralingsziekte verduistert elk aspect van hun leven. De potentiële huwelijkskandidaten van Yasuko deinzen natuurlijk terug voor een jonge vrouw, hoe aantrekkelijk ze ook is, die plotseling ziek kan worden en kan sterven. Echte liefde, als die eindelijk opduikt, doet dat onverwacht en dubbelzinnig. We blijven achter met de vraag of liefde tussen klassen een teken is van Yasuko's status als 'beschadigde waar' of van een gemeenschappelijk menselijkheid die door harde omstandigheden in het zonnetje wordt gezet en klassenverschillen overstijgt.<br />'De film' De klassiek beheerste stijl van de film verhevigt de impact, en de sobere, welsprekende interieurbeelden herinneren ons eraan dat Imamura zijn carrière is begonnen als assistent van de grote Ozu. Imamura's meesterschap is bijvoorbeeld duidelijk te zien in de tweedimensionale taferelen van Yasuko's baden, waarbij het ene haar prachtige rug en benen benadrukt, en het andere hoe haar haar uitvalt. De opnamen staan bijna als boekensteunen op de verhaallijn en distilleren de tragische essentie ervan. Het documentaireachtige realisme van de film wordt om verschillende redenen voor expressieve doeleinden geweld aangedaan, misschien het meest in een scène die het gekwelde innerlijke leven van een door shellshock gekwelde veteraan blootlegt. Zowel de filmmuziek van de vermaarde avant-gardecomponist Toru Takemitsu als de verbluffende zwart-witfoto's dragen sterk bij aan de broeierige sfeer van de film. Als Yasuko's oom (Kazuo Kitamura), de laconieke verteller van de film, in het laatste shot naar de lege hemel kijkt, op zoek naar een regenboog als teken van hoop en vernieuwing, worden de zwart-witbeelden plotseling zo aangrijpend dat het bijna onverdraaglijk is. Er zijn maar weinig films uit Japan (of waar dan ook, trouwens) die vergeleken kunnen worden met de grote, humanistische Japanse meesterwerken uit de jaren vijftig. Deze film is er een van. Toen ik hem voor het eerst had gezien, bleef ik minstens vijf minuten als verdoofd zitten, niet in staat me te bewegen, overweldigd als ik was door de emoties die een grote tragedie zou moeten oproepen: angst en medelijden.