Wat is het sentiment van de recensie?

De recente dood van Stephen Bach, een van de producenten van Heaven's Gate, heeft het spookbeeld opgeroepen van een gedeeltelijke heropleving van de reputatie van de vervloekte film. Bovendien is de oorspronkelijke vertoning, de 'lange versie', onlangs op TCM vertoond, waarmee de film naar alle waarschijnlijkheid aan het grootste publiek ooit werd getoond.<br />Ik heb de film gezien toen hij voor het eerst werd vertoond in een volle bioscoop aan 3rd Avenue, tegenover Bloomingdales. Ik geloof dat hij op een vrijdag werd uitgebracht en de woensdag daarop werd teruggetrokken. Misschien was dat geen eerlijke vertoning, maar het was en is een vreselijke film. Nu ik onlangs de volledige versie heb gezien, heb ik dat oordeel bevestigd gezien, en met zo'n dertig jaar ervaring in het kijken en schrijven naar films ben ik beter in staat uit te leggen waarom.<br />Ten eerste is er de gevreesde uitdrukking'scène en scène', waarvan de definitie tegelijkertijd zo eenvoudig en zo amorf is dat hij zelfs na de definitie nog een raadsel is. In wezen gaat het om alles wat er voor de camera gebeurt. Een menigte extra's krijgt bijvoorbeeld een stukje actie, laten we zeggen, gewoon langslopen op de stoep en een plek om te beginnen. Als de assistent-regisseur 'actie' roept, gaat de extra door de actie. Als er nog een opname is, keert de extra terug naar de startplek en gaat weer verder met 'actie'. Dat doen alle figuranten. Dan komt er een taxi aanrijden en de ster stapt uit en omhelst een ander schoolhoofd, terwijl de figuranten al die tijd hun werk doen. Dat is _mise-en-scene_. In het theater noemen ze het _blocking_, maar de film is veel meer multidimensionaal.<br />Het belang van het definiëren van _mise-en-scene_ is dat toen de Franse critici hun theorie over de auteur ontwikkelden, het tegenovergestelde van een auteur een _métier-en-scene_ was, wat nog denigrerender werd aangeduid als een 'politieagent in het verkeer'. Een auteur was nauw betrokken bij de betekenis van een film en via het werk van de regisseur werd een thema of thema's vastgesteld. De metier-en-scene was in feite een bedrijfsman die in film weergaf wat hem op papier was overhandigd. Dat is het verschil tussen bijvoorbeeld John Ford en Sam Wood.<br />Het tweede punt is hoe de regisseur, Michael Cimino, in de positie kwam om films te regisseren. Cimino verwierf voor het eerst bekendheid door het regisseren van de eerste tv-commercial van een miljoen dollar. Die stelde een Chevrolet voor die door het Canal Grande in Venetië voer. Deze commercial komt nooit op een lijst van de grootste tv-commercials aller tijden voor en is alleen maar beroemd omdat hij zo duur was en zo enorm overdreven. Het effect is dat van een driejarig meisje dat naar buiten wordt gehaald om gezelschap te hebben en dat haar grootste reactie krijgt als ze haar jurk over haar hoofd uittrekt. Leuk voor een driejarig meisje, g<0xC3><0xAA>nant voor een dertigjarige. Daarom werd Cimino al vroeg geprezen omdat hij een enorme hoeveelheid geld uitgaf aan een of ander overdreven beeld, en dus leerde hij.<br />Zijn eerste film, THUNDERBOLT AND LIGHTFOOT (1974), heeft een scène waarin Clint Eastwood en Jeff Bridges passagiers zijn in een krankzinnige auto die heen en weer rijdt, heen en weer, tot hij van de weg af raakt en de chauffeur de kofferbak openmaakt vol konijnen die hij een voor een gaat schieten. Ik had het gevoel dat als de producent, Eastwood, er niet tussen was gekomen, de scène doorgegaan zou zijn tot elk konijn dood was.<br />Wat ons bij Heaven's Gate brengt. Ik denk dat als je de film op een dvd in fragmenten ziet, als in een miniserie, dat het dan indrukwekkend kan zijn. Dat komt omdat scènes zo'n compacte mise-en-scène zijn dat elke scène op een encyclopedie lijkt, dat het gewoon uitputtend is om hier bijna vier uur naar te kijken. Het is net als met seks, op een gegeven moment wordt het gewoon een aframmeling. Je hebt de opening van 40 minuten, die plaatsvindt in Harvard. Briljant gefotografeerd in Oxford is het een soort non-sequitur. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de artistieke manier om een verhaal te vertellen, in tegenstelling tot de meer commerciële manier van _'Now I'm going to tell you what I'm going to tell you'_ in de meeste films. Maar de hele inleiding gaat maar over één ding: Kris Kristofferson en John Hurt hebben samen op Harvard gezeten. En nu, twintig jaar later, is dat allemaal voorbij. Al die tijd, geld en moeite, om nog maar te zwijgen van alle aandacht en energie van het publiek, alleen maar om dit bijna nutteloze stukje informatie te geven.<br />En dan is er nog de scène in de straat tussen Kristofferson en Masur, die maar doorgaat en doorgaat, met op de achtergrond een dichtbevolkte stad vol figuranten en door paarden getrokken voertuigen, die voortdurend in beweging zijn om een klein stukje informatie te geven. Het is gewoon zo uitputtend. Je hebt de ene scène na de andere zoals deze. Het is net zoiets als proberen een pizza van dertig pond naar binnen te werken. En dan heb je nog die lange gesprekken over onbelangrijke details en onbegrijpelijke, stompzinnige dialogen, die maar doorgaan en uitputtend en saai zijn.<br />Natuurlijk ziet elke afzonderlijke scène er briljant uit. Over het geheel genomen is het een rijk stuk om lovende artikelen over te schrijven. Gezien in fragmenten met de mogelijkheid om snel door te spoelen door de saaie stukken of hem af te zetten als je het gevoel hebt dat de _mise-en-scène_ is afgekraakt, is het in wezen pijnloos. Toen ik hem in 1980 zag, zat er een vent voor me die een opmerking maakte over de scène waarin Kris Kristofferson op zijn paard zit en eerst de ene en dan de andere kant op draait en dat zo'n zes keer doet. 'Dat is symbolisch,' zei hij, 'dat hij niet weet welke kant hij op moet.' Dat is in wezen, op de kern ervan, de basis van elke pro-Hemelse Poort-recensie.<br />Kijk ernaar, als je dat per se wilt, maar wees gewaarschuwd, dit is geen film wiens tijd gekomen is, dit is een stinker die voor altijd zal stinken.<br />Hemelse Gate is historisch gezien uiterst onnauwkeurig. Ik kan het boek _BANDITTI VAN DE PLAIN_ van Asa Mercer over de oorlog in Johnson County aanbevelen.