Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het Buddy Holly-verhaal begint met een opname van een gele neonmaan op het dak van een rolschaatsbaan in Lubbock, Texas, in 1956. Als de aftiteling begint, beweegt de camera van de maan naar de parkeerplaats, naar de rolschaatsbaan, langs de loketten en over de baan naar een kleine muziektent waar een kleine band hun soundcheck doet. Het is een opname die Welles en Scorcese allebei zouden waarderen. De camera beweegt naar het bebrilde gezicht van Buddy Holly, die in opperste concentratie naar beneden kijkt terwijl hij de koptelefoon vastpakt en met een man praat die deze band op de radio zet.<br />Een jonge Gary Busey speelt Buddy Holly en zijn optreden is van doorslaggevend belang. Hij moet op de een of andere manier de passie laten zien die Holly voor zijn muziek had om de film te laten slagen. Dit is een rock-'n-rollverhaal zonder lijntjes coke, afgewisseld met shotjes heroïne en een fles whisky. Dit gaat niet over een man die in een door seks gechoqueerde, door lust veronachtzaamde tragedie tussen twee vrouwen moet kiezen. Dit is een film over een aardige jongen uit Texas die zijn ouders respecteerde, naar de kerk ging, 5 jaar lang dezelfde vriendin had en verliefd werd op rock-'n-roll. Busey vindt die vonk en doet hem ontbranden, zijn passie is helder en aanstekelijk. Hij speelt echt gitaar in de film en zingt, en Holly's opnamen zijn niet over de top. Busey was in de jaren zeventig een jonge vent in Hollywood, een worstelende acteur en minstens zo'n worstelende rockmuzikant. Dus geeft hij een geweldige voorstelling, want hoewel hij niet Buddy Holly is, bevindt hij zich in een vergelijkbare situatie.<br />Zijn eerste nummer is de oude klassieker van Les Paul, 'Mockingbird Hill', en hij heeft de countrysnufjes om het te laten slagen. Dan roept een jongen om wat bop, en tegen zijn twee bandgenoten (in werkelijkheid waren de Crickets met z'n drieën, maar de spreiding werkt prima voor het beperkte verhaal van de film) leidt hij hen jammerend naar 'Rocking with Ollie Vee'. De kinderen vinden het prachtig en de ouders vinden het vreselijk. De diskjockey van de draaiende ijsbaan neemt het op en het wordt later in New York uitgebracht zonder dat Buddy Holly zelfs maar weet dat het ooit is opgenomen. Dit leidt tot de grappigste scène in een film vol humoristische momenten. Een opgefokte diskjockey uit Buffalo belt Buddy thuis op. De diskjockey speelt 'That'll be the Day' al twaalf uur en gaat nu door tot vierentwintig uur. De agenten bonken op de gebarricadeerde deur van het station. Holly is in de war, maar als het stof is neergedaald, is hij dolblij. Hij vertelt het de jongens, en hun bliksemcarrière begint. Dan Stroud als drummer en Charles Martin Smith als de bassist ronden de band keurig af en hebben een goede chemie met elkaar. Er zijn problemen, maar geen overdreven drama's die je in de meeste rock (allemaal?)-films aantreft. De film manipuleert je ook niet. Je emoties vliegen alle kanten op, maar ze worden niet gemanipuleerd. Als de Crickets het Apollo-podium in Harlem betreden, de eerste blanke groep die daar ooit heeft gespeeld, en vervolgens een elektrisch geladen uitvoering van 'Oh Boy' ten gehore brengen om het publiek voor zich te winnen, kreeg mijn rock-'n-roll-liefhebster een brok in haar keel en begon ze te huilen. Vervolgens maken Busey en de jongens van 'It's so Easy' een vrolijker en emotioneler nummer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.<br />Iedereen die ook maar een fractie van Buddy Holly's verhaal kent, weet waar deze film zal eindigen. Holly kwam om bij een vliegtuigongeluk, samen met Richie Valens en de Big Bopper, die veel te jong was. Wij, zoals het publiek weet, maar de film is zo goed geschreven, geregisseerd en met veel liefde gespeeld dat we het bijna meteen vergeten. De film gaat niet over zijn dood, maar over zijn leven en zijn plaats in de rock-'n-rollgeschiedenis. De film eindigt met zijn laatste optreden, en dat is ruim een kwartier waarin Busey als bezeten door de geest van Buddy Holly staat te rocken. Ik was blij toen ik hem hoorde stoppen bij 'Not Fade Away', mijn lievelingsnummer van hem. De film bevriest voor de aftiteling met de informatie over het vliegtuigongeluk, maar ik merkte het nauwelijks. Ik dacht er nog steeds aan hoe goed dat laatste nummer was.