Wat is het sentiment van de recensie?

Douglas Sirks inaugurele 'vrouwenfilm' Huilend voor Universal, gebaseerd op een prekerige, dogmatische, didactische roman van de onuitstaanbare Lloyd C. Douglas (auteur van dat andere geliefde stuk vreten, _The Robe_ ). Rock Hudson, in de rol die hem tot een ster maakte, speelt Bob Merrick, een dronken playboy die miljoenen waard is en meer geïnteresseerd is in het najagen van rokken en het racen op speedboten dan in het afronden van zijn medische studie. In de eerste scène vernielt hij zijn boot op een weelderig gefotografeerd meer. Het ongeluk wordt bijna Merricks dood en hij heeft dus een nogal mysterieuze'reinigingsmachine' nodig om hem in leven te houden... terwijl aan de andere kant van de stad de geliefde chirurg dr. Phillips uiteindelijk dood neervalt aan een hartkwaal. Aangezien het plaatselijke ziekenhuis maar één reanimatiemachine tegelijk in werking kan stellen, sterft Phillips zodat de luis in leven kan blijven. Als Merrick dit hoort, probeert hij zich te verontschuldigen tegenover de familie van Phillips, vooral tegenover de weduwe (Jane Wyman, gekapt en gekleed in matroneachtige hooghartigheid), maar iedereen die de chirurg kende, spuugt op Merrick als een stel cobra's. Een arts van het ziekenhuis noemt het zelfs 'een totale verspilling' dat de playboy in leven is gebleven in plaats van de Christus-achtige chirurg. Hippocrates had daar misschien iets over te zeggen gehad!<br />Deze vroege scènes zijn de plaatsen waar je als kind bent geweest. De typische Sirkiaanse beeldenstorm zal zich voordoen: de regisseur wrijft ons zoveel in het gezicht in de onplezierigheid van de middenklasse van het midden-eeuwse Amerika, dat je je erop gaat verheugen dat de nietsnut van een playboy _woepee-kussens_ onder de boezems van deze morele hypocrieten legt. Maar helaas, nee: de lachwekkende plot van de roman moet worden voortgezet, en Merrick wordt al snel bekeerd door God, in de gedaante van de pijprokende Otto Kruger, een kunstenaar die beweert dat Phillips een beter mens en zelfs een beter schilder van hem heeft gemaakt. (Waarom zien we niets van deze verbazingwekkende kunst?) We horen dat de onverdraaglijk alomtegenwoordige dokter Phillips vaak betaling voor verleende medische hulp weigert (hoewel nooit duidelijk wordt gemaakt wie precies in aanmerking kwam voor deze'schitterende uitzonderingen'). Dit zou onze held een heel nieuwe kijk op het leven moeten geven en een voorbeeld van persoonlijk gedrag. Kruger probeert het zelfs allemaal heel clandestien opwindend te laten klinken: 'Als je hier eenmaal aan begint, kun je er niet meer onderuit! Het is een obsessie... een GEDACHTE-obsessie!' Dus Merrick probeert het nog een keer door de weduwe met verontschuldigende toenaderingspogingen lastig te vallen, maar op de een of andere manier zorgt hij ervoor dat ze door een auto wordt aangereden. Ze verliest haar gezichtsvermogen. Kennelijk moet Merrick nog een paar kruispunten-van-het-kruis passeren voordat hij als een fatsoenlijke kerel kan worden beschouwd.<br />Maar Sirk blijft zijn wraakacties binnensmokkelen, ook al wordt de film steeds prekeriger. Het meest in het oog springende detail is de aanwezigheid van Agnes Moorehead als hoofdverpleegster van het ziekenhuis en Wymans vriendin en onbeantwoorde lesbische minnares. Let op de teleurstelling op Mooreheads gezicht als Merrick, eindelijk verlost van zijn homoseksualiteit, op het laatst opduikt om Wymans leven te redden. Hudsons eigen homoseksualiteit, destijds een publiek geheim in Hollywood, wordt ook met een groot ironisch effect gebruikt. Hij en Wyman <0xE2><0x80><0x93> slonzig en vijftien jaar ouder <0xE2><0x80><0x93> wekken absoluut geen erotische opwinding op in hun scènes samen, die overigens opzettelijk schaars zijn, vermoedelijk omdat nog meer scènes tussen de sterren deze hele onderneming hopeloos in de openbaarheid zouden brengen. Het is een chronisch geval van _Thee en sympathie_. Sirk leek er plezier in te hebben om iedereen een loer te draaien door deze homoseksuele acteur <0xE2><0x80><0x93> die aantrekkelijk was voor de onschuldige dames uit die tijd <0xE2><0x80><0x93> koeltjes door deze prachtig gekleurde 'vrouwenfilms' te laten bladeren. De regisseur werkte zelfs nog 6 of 7 keer met Hudson, om het beste effect te bereiken in het vervolg op deze film, _Al dat de hemel toestaat_, die Hudson opnieuw met Wyman verbond, maar ook een realistische plot had. In _Obsession_ moeten we ondertussen toezien hoe God/Kruger welwillend uit een observatieraam neerkijkt op Merrick en zijn medische team terwijl ze zich voorbereiden om Wymans leven te redden, samen met een muzikale opeenvolging van aanzwellende stemmen uit een goedkoop Hollywoodkoor. Maar om te zien waarom Sirk als auteur wordt beschouwd, moet je de scène bekijken waarin Wyman aan haar volwassen dochter uitlegt dat ze in feite het verschil tussen dag en nacht kan zien. Het hele beeld is hier zwart gemaakt: de dochter is nauwelijks zichtbaar, en Wymans gezicht is vaag zichtbaar tegen een zwak licht. Ze zegt vervolgens dat ze de nacht haat omdat 'ik weet dat de dageraad nooit meer zal komen'. Een groot, huiveringwekkend moment dat een veel betere film verdient dan _Magnificent Obsession_.<br />4 sterren uit 10.