Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb altijd al heel lang ELECTRA GLIDE IN BLUE willen zien. Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door de titel, de ster en de woestijn, maar om de een of andere (nu vrij duidelijke) reden is deze film nooit op tv te zien of mis ik hem toevallig als hij ooit wordt vertoond. Nou, na het kijken van de dvd weet ik waarom de film zelden wordt vertoond: het is omdat hij niet zo goed is. Eigenlijk zou ik zeggen dat hij nogal een zooitje is.<br />ELECTRA GLIDE IN BLUE is gemaakt door een eerste regisseur en het is te zien. De film bestaat voornamelijk uit een serie beelden die nergens mee samenvalt. Het is meer een verzameling korte films die lukraak aan elkaar zijn geknoopt. De film kan als volgt worden samengevat: intro (moord); smeris en vriendin samen; introcredits; smerissen gaan aan het werk; gekke vent vertelt verhaal; smeris vindt lijk; smeris en commissaris en vriendin aan de bar; achtervolgingsscène enzovoort. De scènes vloeien gewoon niet samen. Ze zijn heel duidelijk onafhankelijk van elkaar en daarom is de karakterisering zwak, op het amateuristische af. De scène aan de bar met de vriendin, de scène op de boerderij met de hippies, de scène met Big John en de Chief die tegen elkaar staan te schreeuwen, waren huiveringwekkend. Tijdens die (afschuwelijke) momenten hield ik de film bijna stil.<br />Het gebrek aan ervaring van de filmmaker is in de hele film te zien. De stijl, net als in de jaren zeventig, is overal. Door de intro van de kredietscène lijkt de film op een reclamespot voor de politie. Dan probeert hij een buddyfilm te zijn (Big John en Zipper), dan een moordmysterie, dan een melodramatisch liefdesverhaal, enzovoort. Een film hoeft geen bepaalde stijl te hebben om succesvol te zijn, maar ik ben bang dat de stijl in ELECTRA GLIDE IN BLUE verward was. Je kunt duidelijk zien dat de regisseur geen idee had wat hij deed of waar hij mee bezig was.<br />De film is niet helemaal een ramp. Hoewel de inhoud van ELECTRA GLIDE IN BLUE bijna amateuristisch is, ziet het er uiterst (en bedrieglijk) professioneel uit. De filmografie is verbluffend. Elk beeld is een tentoonstelling in een kunstgalerie waard. Of, omdat de regisseur voor het eerst (en het laatst) in de muziekbusiness actief was, een albumcover waard. Het prachtige uiterlijk van de film geeft het eindproduct meer geloofwaardigheid dan het eigenlijk verdient. En dankzij de acteerprestaties van Robert Blake (van een echt slecht geschreven personage), houdt de film een zekere mate van realisme, ook al is er verder niets zinnigs aan. Wat zo opmerkelijk is aan het uiterlijk en de compositie van de film, is dat hij een miljoen keer is gekopieerd en gekopieerd. De intro deed me denken aan iets als TOP GUN, dat dertien jaar later werd gemaakt. Scènes van Johnny die zich aankleedt, met zijn kleren op het bed, deden me denken aan _American Gigolo_. Vreemd genoeg heeft _ELECTRA GLIDE IN BLUE_ een heel eigen sfeer, dankzij de verbluffende beelden, ook al zijn het verhaal en de filosofie erachter hopeloos ouderwets.<br />Dus is _ELECTRA GLIDE IN BLUE_ aan de ene kant een opmerkelijk onderschatte en over het hoofd geziene film, omdat hij duidelijk veel toekomstige filmmakers heeft beïnvloed waar het de look en de compositie betreft. Er zijn maar heel weinig films die kunnen beweren dat ze dat hebben bereikt, en de legendarische cinematografieker Conrad Hall zou de eer moeten opstrijken. Maar aan de andere kant wordt EGIB ook terecht vergeten, omdat de arme personages, het verwarrende verhaal en de onduidelijke richting geen van alle de moeite van het onthouden waard zijn.