Is deze recensie positief of negatief?

'Afkicken' heeft misschien evenveel te maken met het verlaten van een voorbeschikte identiteit als met het afkicken van drugs. Als plattelandsjongen die naar Beijing kwam, moeten klasse en succes op dit jonge kunstenaarsgezicht zijn overgekomen als een oproep om zich los te maken van zijn wortels en het acteersucces van zijn boerenouders verre te overtreffen. Maar er doen zich problemen voor als de nieuwe man te nieuw is, als er een te grote verwijdering van familie, geschiedenis, aard en persoonlijke identiteit voor nodig is. De daaruit voortvloeiende breuken en verwarring tussen het denkbeeldige en het echte en de dissonantie tussen het gewone en het heldhaftige zijn het gevolg van een instinctcontrole aan de ene kant of een complete ontsnapping aan mezelf aan de andere. Hongshen kiest voor het laatste en zijn lange, eenzame weg terug naar zichzelf kan grimmig zijn.<br />Maar wat een buitengewoon overtuigende bijzonderheid, eerlijkheid en sensualiteit, brengen regisseur Zhang Yang en zijn acteurs mee op deze reis. Geen clichés, geen stereotypen, geen rigide geslachtsrollen, geen verplichte seksscènes, romantiek of geweld, geen verplichte straattaal en, op de koop toe, geen geld dat wordt aangenomen om karakters en grillen te laten zweven.<br />Hongshen Jia is halverwege de twintig. Hij is een getalenteerde acteur, beïnvloedbaar, ijdel, idealistisch en misschien emotioneel uitgehongerd. Het perfecte recept voor degenen die hem kunnen gebruiken. Al snel is hij de 'coole' acteur, verafgood door de jeugd. 'Hij was hot in het begin van de jaren negentig.' Hij heeft behoefte aan extremen en kiest voor heavy metal, draagt oorbellen en een sjaal. Zijn acteerwerk betekent kunst, vrienden <0xE2><0x80><0x93> en rollen. Maar niet van het soort dat enige persoonlijke uitdaging of inbreng biedt. En zijn zelfkritiek, afgestompt door de onmiddellijke nabijheid van succes, opent de deuren naar een irrationele twijfel aan zichzelf, zelfhaat <0xE2><0x80><0x93> 'Ik wist niet hoe ik moest acteren', 'Ik voelde me een bedrieger' <0xE2><0x80><0x93> en naar de voorhanden zijnde drugs om die te bestrijden. Hij zegt: 'Ik moest high worden om te kunnen doen wat de regisseur wilde.' Dus zijn oppervlakkige identiteit als acteur wordt, via drugs, een ontsnapping aan zijn identiteit.<br />Hongshens losmaking van drugs en zijn valse leven is heel geleidelijk, met tussenpozen <0xE2><0x80><0x93> en blijft koppig zijn eigen leven. Eenzaamheid, ruimte, meditatief denken, spraakonthouding, vervanging van de therapie. En een groot deel van zijn verandering vindt buiten plaats - niet op geïdealiseerde locaties, maar voornamelijk op groene plekken onder de snelwegen, bruggen en wolkenkrabbers van Beijing. De lichamelijkheid is bijna romantisch, maar is het niet. De fietstochten naar het Ritan Park, de lange spontane wandelingen, de striemende zon en regen, picknicks op het gras, de luchtpatronen en vliegers die zijn overpeinzingen absorberen, zijn heel specifiek. Hij dwaalt rond om er te komen, terwijl hij de hele tijd de aanwijzingen oppikt voor een reëler en realistischer identiteit. 'Ik begon me open te stellen,' zegt hij achteraf over deze periode. En het contact lijkt te beginnen met zijn slungelige lichaam dat een soort danshouding (onhandig, sierlijk, humoristisch, veelzeggend) tentoonspreidt in de huidige omstandigheden. Als zijn geest of zijn lichaam hem in de steek laat, kunnen zijn benen hem dwingen de hele nacht door te lopen.<br />Zijn comeback draait om de afwijzing van vaste rollen. Om zijn einde als acteur en zijn besluit om een nieuwe identiteit aan te nemen kracht bij te zetten, slaat hij zijn video's en tv kapot en stoot hij zijn hoofd tot bloedens toe tegen zijn 'John Lennon voor altijd'-poster. Hij heeft zijn iconische antiestablishmentkunstenaar in de steek gelaten, maar hij is de enige levensvatbare gids die hij kent. Hij stelt zich zelfs voor dat hij Johns zoon is (Yoko Ono), en neemt zijn 'Moeder Maria' aan als bemiddelaar in zijn 'uur van duisternis' en 'uur van moeilijkheden'. In het gesticht weerspiegelen de appels die het leven redden (weerstand, voeding) Lennons aanwezigheid, net als Hongshens behoefte om zijn heldenposter weer op te hangen in zijn opnieuw ingerichte kamer.<br />Als Lennons invloed spiritueel is, is de invloed van Hongshens vader fundamenteel. Hoewel vader en zoon zowel acteur als gebruiker zijn (drugs en drank), zijn het de verschillen tussen Fegsen en zijn zoon die zijn verandering onderstrepen. Want de vader is zekerder van zichzelf: hij accepteert dat hij Chinees is, een boer uit een boerengeslacht, een theaterregisseur van het platteland. En hij oefent controle uit over zijn verslaving en zijn emoties. Deze herkenbare identiteit drijft Hongshen ertoe hem te behandelen als een klankbord, soms met woede en woede, soms met humor (de spijkerbroek, de Beatles) en passiviteit. In zijn meest krankzinnige en gewelddadige woordenwisseling met zijn vader, waarin hij hem ervan beschuldigt een leugenaar en een bedrieger te zijn, geeft hij meer van zichzelf bloot dan zijn vader: 'Alle handelingen die ik voorheen verrichtte, waren bullshit... het leven is bullshit.' En tot Hongshens nadrukkelijke 'U bent NIET mijn vader' antwoordt hij zacht: 'Waarom kan een boer niet uw vader zijn?'<br />Onder deze twee leraren en met veel extra hulp van zijn moeder, zus, vrienden, gedetineerden in de isoleerafdeling legt hij een tastbare verbinding met een echt (niet volledig) zelf. Naarmate de langetermijneffecten van de drugs afnemen, neemt ook zijn oude identiteit af. Schuldgevoel maakt plaats voor trots, wantrouwen ten opzichte van anderen. Integriteit verdrijft zijn zwarte wolk. Al zijn randen worden zachter. 'Je bent gewoon een mens,' herhaalt hij eindeloos nadat hij is ontslagen van de straf die hem is opgelegd omdat hij weigerde medicijnen te slikken. Thuis is hij nu tevreden met vettige boerenzeep. En zijn eens zo 'zeldzame en ware vriendschappen' beginnen opnieuw, zoals zo duidelijk te zien is in de achterhoede van de ontroerende, van achteren naar voren gefilmde scène met zijn muzikantenvriend. Hongshen zegt over deze film: 'Het is een goede kans om na te denken over mijn leven.' En ik zou eraan kunnen toevoegen: word een nieuwe acteur, iemand die gebonden is aan kunst en leven. Net als Lennon heeft hij succes gekregen zonder zijn identiteit kwijt te raken.