Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als kind van de jaren tachtig ben ik opgegroeid met talloze educatieve en afleidingsprogramma's (of beide), en ik leer er nu nog zoveel van dat ik de wijsheid bewonder van degenen die eraan hebben gewerkt. Toen ik erachter kwam dat Sesamstraat, om maar een voorbeeld te noemen, niet alleen verantwoordelijk was voor het feit dat ik op een volwassen niveau kon lezen voordat ik kon lopen, maakte dat niet alleen dat ik nog meer walg van het bedrijf Lyons en zijn producten, maar ook van degenen die ze verdedigen. Het feit dat Barney & Friends na meer dan tien jaar nog steeds onze etherfrequenties vervuilt, is niet alleen een schande voor de FCC, de Amerikaanse detailhandel en de makers ervan, maar voor de hele mensheid. In een wereld waarin ik zonder pardon door de politie, de sociale dienst en de kinderbescherming kan worden lastiggevallen omdat ik anders ben geboren dan de machthebbers, maar waar de zenders die onzin ongehinderd mijn huis in mogen pompen, moet je je afvragen wat er mis is met mensen. In een wereld waarin van ons wordt verwacht dat we ons als volwassenen gedragen en voor onszelf opkomen, is het van belang wat we tegen onze zoons en dochters zeggen, omdat het vaak gevolgen zal hebben lang nadat we er niet meer zijn. Niet alleen zijn onze pogingen om onze kinderen normaler te maken, meer op elkaar te lijken, meer op elkaar te denken, mogelijk verwoestend, maar ook wat we ze uiteindelijk leren om normaal te zijn, speelt een grote rol. De vraag wordt dus wat Barney onze kinderen leert om normaal te zijn. Afgezien van lessen als dat we niet goed zijn als we geen goede gevoelens hebben, of dat iemand de regels zal veranderen om ons blij te maken als we tekortschieten, worden ons in de Barney-show andere schokkende dingen getoond, zoals het molesteren van kinderen door Barney. De kwestie van kinderontvoering en kindermishandeling is in onze maatschappij een groot probleem, en dat is het al sinds we proberen te doen alsof het niet zo is, maar dat zou je kunnen beschouwen als een van de meest ongepaste manieren om het onderwerp aan te snijden.<br />Tot nu toe heb ik alleen de ongepaste en emotioneel schadelijke lessen genoemd die Barney zelf geeft. Het probleem wordt nog vergroot door de kinderen die in de show worden getoond. Ik gebruik hier losjes het woord 'kinderen', aangezien de leeftijden die worden getoond variëren van drie jaar tot veertien jaar. Toch is in geen van beide extremen een verschil in emotionele reactie te zien. Veertienjarigen reageren op Barney en zijn voorgestelde situaties op precies dezelfde manier als vijfjarigen. Vooral deskundigen op het gebied van kinder- en adolescentenautisme vinden dit een ongelooflijk smerig iets om kinderen aan bloot te stellen. Volwassenen in het autistische spectrum die met toenemende problemen te kampen hebben omdat hun behoeften niet alleen niet worden bevredigd, maar ronduit genegeerd, hebben de neiging dit te zien en de drang te voelen om dingen met Barney te doen die veertienjarigen aan het huilen zouden maken. Even oneerbiedig en ziek als programma's die gericht zijn op de markt van ouden van dagen, zoals _You Can't Do That On Television_, zijn, ze hebben een stempel op Barney gedrukt door aan te tonen dat niet alleen verschillende leeftijden op verschillende manieren op hetzelfde reageren, maar ook verschillende mensen.<br />Dus als reactie op _mdmireles1295_ moet ik zeggen dat ik vurig hoop dat ze geen kinderen hebben. Want elke keer als ik een ouder zie die zijn kind dit gezeik laat zien, krijg ik een overweldigende drang om ze bij de politie aan te geven wegens kindermishandeling. En ik spreek als een man wiens hele opvoeding werd beheerst door kindermishandeling. Ze zingen misschien over manieren, over liefhebben, zorgen of delen, maar de voorbeelden die ze geven zijn niet alleen zo onevenwichtig dat ze het tegenovergestelde van educatief zijn, ze zijn zo verstoken van realisme dat ze gevaarlijk worden, zoals The Light Triton al heeft aangetoond. Het soort lessen dat kinderen van Barney leren is dat mensen niet variëren, dat gevoelens tot elke prijs onderdrukt moeten worden en dat regels volkomen willekeurig zijn. Vergeleken met de lessen dat variatie de wereld laat draaien en dat zelfs de meest bittere gevoelens een doel hebben dat de televisie me als jongen heeft geleerd, staat het nog steeds voor de geest dat de autoriteiten nog niet in actie zijn gekomen om deze rotzooi uit de lucht te halen. Als een ouder met zijn kind deed wat Barney overal ter wereld doet, zou hij in staat van beschuldiging worden gesteld.<br />Daarom gaf ik Barney mijn favoriete twee van de honderd die ik geef aan alle onzin die geen enkele waarde heeft. In een wereld van volwassenen die weten hoe ze op hun kinderen moeten reageren, is daar geen plaats voor.