Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben een Egyptenaar. Ik heb een verblijfsvergunning. Ik woon al sinds 1991 in de Verenigde Staten. Ik heb een heel gewone Arabische naam. Ik ben getrouwd (niet-Amerikaans maar niet-Egyptisch, niet-Arabische echtgenote). Ik heb kinderen die in de Verenigde Staten zijn geboren. Ik heb een graad in de celbiologie in de Verenigde Staten en ik reis voor congressen. Ik verdien een inkomen van 6.000 dollar per jaar en ik heb een huis in Washington, D.C. Ik betaal mijn belasting en buiten 1 of 2 parkeerbonnen heb ik geen smet op mijn staat van dienst sinds ik in 1991 naar dit land ben gekomen. Ik zie er Egyptischer uit dan de Ibrahimi, maar mijn gesproken Engels is net zo goed als het zijne. Een paar maanden geleden kwam ik van een bespreking in Spanje via Duitsland via M<0xC3><0xBC>nchen naar Washington, D.C. (Thuis). Ik werd op het vliegveld van M<0xC3><0xBC>nchen opgepikt door een Duitse officier zodra ik uit het vliegtuig uit Madrid was gestapt. Hij stond me op te wachten. Hij stond op het punt me te gaan ondervragen, maar ik zei alleen maar: 'Ik heb niets in Duitsland te zoeken, ik ben alleen maar op doorreis.' Hij had me uiterst teleurgesteld laten gaan. Dat was niets vergeleken met wat er op het vliegveld Dulles in Washington gebeurde (wat lang niet zo erg was als wat er in de film met Ibrahimi gebeurde). De douanier stelde me een paar vragen over de duur en het doel van mijn reis. Vervolgens schreef hij een letter C op het formulier van mijn standaardverklaring en liet me gaan. Nadat ik mijn ingecheckte tas had opgehaald, werd ik aangehouden op het laatste vertrekpunt (sommige Homeland Security-onzin). Daar zat ik 3 uur, samen met een heleboel verschillende mensen van allerlei nationaliteiten. Ik kreeg niet te horen waarom ik werd vastgehouden. Ik mocht mijn telefoon niet gebruiken, of welke andere telefoon dan ook. Eerst was ik nogal opvliegend en vroeg ik of ik de reden te horen kreeg of dat hij me zou laten gaan, maar ik besloot het er maar bij te laten en gewoon af te wachten. Ik vroeg of ik mijn vrouw mocht bellen om te zeggen dat ik later zou komen, maar dat mocht niet. Toen ik mijn telefoon probeerde te gebruiken en mijn vrouw 'hallo' zei, rukte een bewaker de telefoon uit mijn hand en dreigde hem in beslag te nemen. Toen ik vroeg of ik naar huis moest bellen omdat mijn familie op me wachtte, zeiden ze: 'Drie uur is niets, we nemen contact op na vijf uur.' Toen ik vroeg of ik naar de wc mocht, ging een bewaker met me mee. Het was een rare wc; ik denk dat het een gevangenisachtige wc was die helemaal van metaal was en geen wc-bril. Ten slotte riepen ze mijn naam en gaven me mijn paspoort/green card en zeiden je kunt gaan. Ik vroeg wat het probleem was, ze zeiden 'niets'! Ik weet dat het maar 3 uur was, maar ik was doodmoe en wilde naar huis om mijn vrouw en kinderen te zien.<br />Wat de film betreft, die was heel goed gemaakt. In tegenstelling tot de meeste films over Arabieren en niet-Arabische acteurs die alleen maar wartaal uitslaan, was het Arabisch in deze film voor de volle honderd procent correct. Ik neem aan dat het land Marokko is (Noord-Afrika).