Wat is het sentiment van de recensie?

Ik wil heel graag geloven dat het bovengenoemde citaat (met name de Engelse ondertiteling) dat in werkelijkheid geschreven en niet gesproken is in een afwijzingsbrief die een publisher naar de hoofdpersoon stuurt, bedoeld was als zelfreflectie op een sarcastische manier. Maar als dat zo is, dan heeft regisseur Leos Carax blijkbaar verzuimd de acteurs op de hoogte te stellen van de ware aard van de film. Ze spelen allemaal zo vreselijk serieus dat ik tot de conclusie moet komen dat Carax zichzelf serieus neemt, of anders zoveel minachting voor iedereen heeft, vooral voor het publiek, dat hij het niet de moeite waard vindt om iemand deelgenoot te maken van de grap. Sommige auteurs komen weg met het maken van indirecte, bizarre films omdat ze dat doen met elan en een unieke persoonlijke stijl (bijv. David Lynch en Alejandro Jodorowsky). Anderen gebruiken een subtielere aanpak terwijl ze toch surrealistische elementen in het verhaal verweven (bijv. Krzysztof Kieslowski en David Cronenbergs latere, minder bizarre werken). In Pola X gooit Carax een onsamenhangende puinhoop naar de kijker en daagt hem vervolgens uit er iets op aan te merken. De meeste scènes zijn overdreven, de belichting is vaak slecht, vooral in de veelbesproken seksscène, er worden zonder aanwijsbare reden onsamenhangende scènes in de film geduwd, en zo gaat de lijst maar door.<br />Om niet helemaal negatief te zijn, moet worden opgemerkt dat er een paar opbeurende uitzonderingen waren. Ik vond de muziek mooi, zelfs de kakofonische industriemuziek die in het uitgestrekte, verlaten complex wordt gespeeld waar de hoofdpersonen zich in de tweede helft van de film terugtrekken (misschien een verwijzing naar Andy Warhols 'Factory' uit de jaren zestig?). Veel van de fotografie van het platteland was prachtig, een duidelijke poging om de smoezelige omgeving te contrasteren. En Cathering Deneuve laat zelfs op middelbare leeftijd nog zien dat ze 'het' nog steeds heeft. Haar optreden was ook het enige van de hoofdpersonen dat niet wegzakte in een roes.<br />Er is een tijd geweest waarin ik zulke films met meer genegenheid 'Pola X' zou noemen. Experimenteren is bewonderenswaardig, zelfs als het experiment niet werkt. Maar Carax probeert hier niets nieuws; de film is een pastiche van elementen uit talloze eerdere films, en na tientallen jaren filmen en letterlijk duizenden films heb ik gewoon het geduld niet meer voor dit soort onoriginele, slecht gemaakte onzin. Op dit vroege moment in de 21ste eeuw blijft er één vraag over: zijn er <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van Jean-Pierre Jeunet <0xE2><0x80><0x93> nog regisseurs in Frankrijk die weten hoe ze een kijkbare film moeten maken?