Wat is het sentiment van de recensie?

Plunkett and Macleane is een prachtige voortzetting van de sabelvechterstraditie, nog voor Johny Depp en zijn piratenvrienden. De toon is luchtig, met een vleugje sociaal commentaar, maar niet al te zwaar. Je zou Errol Flynn en Basil Rathbone er bijna in kunnen zien.<br />Het begint in een lage versnelling, met de introductie van de personages en de opstelling van de thema's van sociale ongelijkheid en rebellie; maar het gaat in een hogere versnelling als de jongens eenmaal op de snelweg zitten. De overvallen zijn groots en stijlvol, met romantische trekjes die het brood van de sabelvechters zijn. De acteurs zijn innemend en helpen het materiaal een beetje hogerop te komen, wat vrij hol is. Er zit niet veel diepte in de figuren, maar ze worden met zoveel charme en vaardigheid gespeeld dat het er niet toe doet.<br />Er is wel eens gezegd dat de moderne muziek muh is. Period-muziek neigde naar de meer serene, wat misplaatst lijkt. Een klassieke partituur met Keltische ritmes voor de actiescènes zou kunnen werken, maar de moderne, rebelse rock- en technomuziek leken de actie een scherp randje te geven. Aangezien de personages meer legendes zijn dan werkelijkheid, lijkt nauwkeurigheid in de muziek zinloos. De stukken passen meestal bij de stemming van de opgenomen scènes, dus het werkt meestal goed. Ik vraag me alleen af waarom ze 'Stand and Deliver' van Adam Ant hebben overgeslagen. Vergis je niet, dit is geen serieuze film. Tony Scott heeft iets van de visuele flair van zijn vader, maar ik denk niet dat we op dit moment al veel Oscar-knikjes in zijn carrière zullen zien. Hij lijkt het materiaal hier te begrijpen en maakt er een mooie film van. Mettertijd zal hij misschien een naam worden om rekening mee te houden. Het heeft even geduurd voordat zijn vader zover was dat hij niet meer visueel gestileerd hoefde te worden en een meer afgeronde regisseur werd. Dit is beslist een film om naar uit te kijken voor een onderhoudende avond of voor een stoer filmfeest.