Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Weer zo'n grijze, verschrikkelijke grap van de familie Corman. De eerste ruimtecapsule in de ruimte stort neer op Aarde (met een paar van de ergste special effects ooit) en de piloot lijkt dood te zijn. Maar schijn kan bedriegen. Hij is in feite levendiger dan de rest van de cast, onder wie een neerbuigende vrouwenhater, een oude dokter (die ook echt heel, heel saai is), een vettige kerel die eruitziet alsof hij de markt heeft veroverd met haarolie, een andere kerel die zo saai is dat hij niet eens veel indruk maakt, een vrouwelijke wetenschapper die nooit gekwetst of boos lijkt te zijn over het neerbuigende gedrag van de oude man, en een fotografe met een Farah Fawcett-kapsel (voor Farah, natuurlijk) en ongeveer net zo levendig als een dode eend. Ik denk dat het Steve was. Blijkbaar heette iedereen in de film, de vrouwen incluis, Steve. Hoe dan ook, de dode piloot Steve blijkt niet alleen te leven, maar ook baby- buitenaardse wezens (of zeepaardjes, of garnalen, of wat dan ook) in zijn romp te herbergen. Het moederdier dat deze schepseltjes heeft geïmplanteerd, lijkt op een reusachtige kale papegaai met klauwen. Opnieuw ben ik onder de indruk van de lachwekkendheid van de monsters die door het Huis van Corman zijn geschapen. De ruimtewortel van Venus in _Het Veroverde de Wereld_ is officieel nog steeds het ergste, lachwekkendste monster dat ik ken. Ik heb nog nooit het doek gezien, maar de Cormans slagen er altijd in om slechte, goedkoop ogende monsters een goede afloop te bezorgen.<br />Ze slaagden er ook in om hun andere handelsmerken een goede afloop te bezorgen: een saaie, verwarrende plot, lange, grijze shots (Goddank heeft Corman de meeste van zijn films in zwart-wit gemaakt, want zijn kleurenmateriaal ziet er nog steeds op de een of andere manier grijs uit), twee of drie locaties op maximaal, stomme en slappe rekwisieten en special effects, en een heleboel saaie dialogen. Er zijn maar twee sterfgevallen in de film (als je de geroosterde papegaai... eh... buitenaards bloedbeest niet meetelt die aan het eind van de film wordt afgemaakt). Er gaat ongetwijfeld een hoeraatje op als het buitenaardse wezen het hoofd van de oude dokter afrukt en (schijnbaar) opeet. Nu kan het Engels spreken en heeft het de herinneringen van de dokter. Het kan ook de zwangere astronaut verplaatsen alsof hij Pinnochio was.<br />Het lijkt erop dat het monster zijn ras wil opbouwen met menselijke wezens als voedsel en reusachtige baarmoeders. Aan het eind zit een verwarrend stukje (nou ja, verwarrender dan anders, in elk geval) waarin het wezen probeert uit te leggen waarom het dit doet, maar het slaat nergens op. Het heeft iets te maken met hoe de mensheid op het punt staat in de voetsporen van haar ras te treden en zichzelf te vernietigen door iets wat ze binnenkort zullen creëren. Het heeft nooit echt gezegd wat dat is. Het kan van alles zijn geweest, van broodroosters tot digitale horloges, wie weet. Het kindermeisje steekt liever zelf dan dat ze de buitenaardse garnaal uit zijn lichaam laat kruipen, en de vettige kerel (en de andere kerel) verbranden de papegaai-buitenaardse met een molotovcocktail. Ahh, de geur van gebraden kip... eh... buitenaards wezen. Einde verhaal, waarin de rest van de personages afdwaalt en hun dode kameraad op de grond laat liggen om weg te rotten. O, verdomme, waarom bespaar je jezelf niet de kosten van een begrafenis? Ik weet zeker dat Corman dat dacht toen hij probeerde te bezuinigen en zijn scènes zo goedkoop mogelijk te maken.