Wat is het sentiment van de recensie?

De derde en laatste grote draai van het zeer populaire ITV-komische programma, _Honey on the Buses_, uit het begin van de jaren zeventig, is al even verwerpelijk en grof als de twee vorige pogingen, en als je het drieëneenhalve decennia later bekijkt, is het werkelijk verbijsterend dat er zelfs maar één film in deze franchise is geproduceerd.<br />De plot van de film draait om de avonturen van Stan Butler (Reg Varney), zijn regisseur Jack (Bob Grant) en hun stuntelige, autocratische inspecteur Blake (Stephen Lewis) nadat ze hun vaste baan op het busstation zijn kwijtgeraakt. Ze vinden allemaal een soortgelijke baan in een vakantiekamp, met Stans familie (Doris Hare, Anna Karen, Michael Robbins) als gevolg. In de jaren zestig had de Britse cinema een terechte en aanzienlijke reputatie van hoge kwaliteit, maar dat was grotendeels te danken aan de financiële steun en begeleiding van de Amerikanen, die helaas ten einde liep toen de jaren zeventig aanbraken. Daarna werden opvallende eigentijdse titels (met als een van de weinige uitzonderingen GET CARTER) even zeldzaam als Mick Jagger in een stabiel huwelijk, en de Britse filmindustrie ging de weg op van goedkope budgets, slonzige en stompzinnige sekskomedies (de serie _The CONFESSIONS_, KOM MET ME) en kwabbige, uitgerekte celluloidversies van verschillende tv-programma's, meestal comedy's (dit was een van de vele afschuwelijke voorbeelden). Alleen _DAD'S ARMY_ en _PORRIDGE_ waren in dit opzicht redelijk respectabel; het grillige succes van de eerste _ON THE BUSES_ -film (het was de grootste kassucces van allemaal). Het jaar in 1971, niet verstandig om daar nu aan te denken!) leidde tot nog twee vervolgfilms.<br />Om eerlijk te zijn had de tv-serie zelf een vrolijke, overrijpe, niet-pc-vulgaire uitstraling die in de vorm van een half uur durende komische serie redelijk te verdragen was, maar als hij drie keer zo lang wordt gemaakt, wordt het geduld ongelooflijk zwaar op de proef gesteld. Het is ironisch dat Hamer Frames deze serie heeft gemaakt, want hij lijkt praktisch op een horrorfilm in de letterlijke zin van het woord, met oude woordspelingen, flauwe, slecht getimede slapstick en afschuwelijke, slechte productiewaarden. De kans om de kitsch van het Britse vakantiekamp naar boven te halen is hier volledig verknald ten gunste van de bovengenoemde elementen, en het is heel bizar, zo niet gruwelijk, om te zien hoe de overduidelijk in de vijftig zijnde Varney en de lange Grant met zijn haakneus erin slagen om jonge vrouwen van begin twintig onmiddellijk voor zich te winnen, terwijl ze tegelijkertijd voortdurend lachen om hun eigen bravoure en flauwe grappen. De aanwezigheid van Wilfrid Brambell (van STEPTOE AND ZOON) die de bejaarde mevrouw Hare het hof maakt, maakt het er ook niet beter op, en hoewel de film ongeveer anderhalf uur duurt, sleept hij zich eindeloos voort in een deprimerende mate.<br />Gelukkig was dit de laatste film in deze ijzingwekkendste van de drie filmtrilogies, en de tv-serie zelf kwam rond dezelfde tijd tot een eind, met een vervolg (DOEN!) In 1975 werd _Driving the Water_ door de critici en het publiek totaal genegeerd. De meeste hoofdrolspelers werden daarna niet meer gezien, maar Bob Grant was er het ergst aan toe. Hij werd jarenlang gekweld door depressies en andere mentale problemen en pleegde in 2003 zelfmoord. Een trieste afsluiting van een comedyserie die de populairste van die tijd was (en ook niet al te best was verouderd) en dat ook had moeten blijven, in plaats van de drie financieel succesvolle maar artistiek hopeloos waardeloze grote schermhybriden die de gelukkige herinneringen en af en toe de verdienste van de tv-serie aantastten.<br /><0x3E><0x3E> 2,5 van de 10.