Wat is het sentiment van de recensie?

Een van de meer obscure westerns van Anthony Mann, _The Last Frontier_, was ook zijn enige cavalerie-western (afgezien van een korte episode in Winchester '73), hoewel hij zich natuurlijk meer concentreert op de buitenstaanders en interne conflicten dan op een Fordiaanse viering van kameraadschap en gedeelde idealen. Het speelt niet in zijn geliefde hoogland, maar in de heuvels en bossen aan de voet van de bergen, en het is een veel cynischer kijk op het leven aan de grens, in veel opzichten zijn Fort Apache zonder de noodzaak om de legende in stand te houden: deze buitenpost bestaat uit mislukkelingen, mislukkingen, lafaards en af en toe een bekwame officier die door zijn superieuren wordt genegeerd, slecht geleid terwijl de Burgeroorlog voorrang heeft en het leger het beste wat het te bieden heeft. 1.<br />Victor Mature en James Whitmore zijn de vrije woudlopers die tot de ontdekking komen dat de beschaving hen besluipt als ze van hun pelzen en pakpaarden worden ontheven door een plaatselijke stam die zich ergert aan de inval van de cavalerie in hun territorium. In plaats van de indianen de schuld te geven van hun verliezen, besluiten ze dat het de schuld van het leger is dat het fort is gebouwd, en ze besluiten om compensatie van hen te eisen, waarna ze zich als verkenners bij hen aansluiten. Maar ondanks de inspanningen van Guy Madisons beminnelijke en competente waarnemend commandant om Mature de 19e eeuw binnen te loodsen en hem geschikt te maken om het uniform te dragen, is de komst van Robert Preston' De vernederde kolonel wil zich graag wreken op de stam die hem uit zijn eigen buitenpost heeft verdreven, en Mature's onhandige verliefdheid op de vrouw van de kolonel (Anne Bancroft, een veel te schone lei om veel te kunnen doen met de rol van een vrouw die er genoeg van heeft gered te worden door mannen die denken dat ze weten wat het beste voor haar is) brengt de zaak al snel op veel duisterder terrein. Het duurt niet lang voordat sommige soldaten van plan zijn elkaar te doden, en beide partijen proberen hun ondergeschikten ertoe te verleiden dat voor hen te doen. Geen wonder dat Mature op een gegeven moment vol walging de blauwjas weggooit die hij zo lang heeft begeerd, terwijl hij schreeuwt: 'Ik zou hiervoor zijn gestorven, maar het is niet anders.' Mature, de Stallone van zijn tijd, was een van die acteurs die je konden verrassen met een merkwaardige, uitstekende prestatie hier en daar, als hij de juiste rol en de juiste regisseur had. Dit is niet een van zijn betere dagen, ondanks het feit dat hij zijn meest complexe rol heeft, want als eenvoudige man met een goedbedoelde maar dronken, gewelddadige, ongeschoolde en weinig subtiele, bijna kinderlijke levenslust, lijkt de rol bedacht met Burt Lancaster in gedachten, met een paar opvallende overeenkomsten met zijn personage in _The Kentuckian_. De op Achab lijkende Kolonel is duidelijk de beste rol, vastbesloten om de carrière die hij in één rampzalige, suïcidale veldslag tijdens de Burgeroorlog heeft verwoest weer op te bouwen door een nieuwe, zinloze zelfmoordcampagne tegen de stam te beginnen, waardoor hij nog een vernedering toevoegt aan de lijst die hem uit het zicht en uit de gedachten van de promotiecommissie houdt. In zijn obsessie om zijn carrière te redden, raakt hij steeds verder verwijderd van elke hoop op morele verlossing, zowel door zijn schaamte over de sympathie van zijn vrouw als door de promotie van vroegere kameraden die hij als zijn minderen beschouwt. Hij is niet meer te redden, maar er zit nog steeds een herkenbaar menselijk wezen in hem, een wezen dat niet geheel gespeend is van integriteit en dat hij oprecht bewondert. Manns moed om een vergeefse poging te doen om Prestons orders door hun superieuren te laten herroepen, hoe verwrongen die ook zijn.<br />Net als zijn held is de film een beetje ruw aan de randen (en gaat hij prat op een van de meest surrealistische en zwierige titels van alle westerns), maar dat maakt het alleen maar interessanter, en er zijn veel van Manns karakteristieke elegante camerabewegingen en bewegingen op het perspectief, terwijl de pioniersstand overtuigend hard en primitief is. Helaas zijn de tekortkomingen van de eerste CinemaScope-lenzen heel duidelijk te zien op Columbia's dvd, met een beeld dat vaak donker is (2.55:1 CinemaScope vereiste een enorme hoeveelheid extra belichting, en vroege Scope-films laten veel proefopnamen zien) en korrelig.