Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een onbedoeld hilarisch vroeg melodrama met Kay Francis als gravin Balakireff, die alles in een broek achternazit. Aan het begin van de film 'gooit ze de staljongen eruit omdat hij te jong is, voordat ze op weg gaat naar de chauffeur! Het hoogtonige Engels dat ze instudeert is zo'n afgezaagde troep wartaal dat het belachelijk is. Maar de uitsmijter is Basil Rathbone als een Italiaanse violist met een Chico Marx-accent! 'Mijn violoncel! Hoe kan ik ooit weer spelen!' 'Patreecia, mijn snaren zijn koud!' Het is ongelooflijk kitscherig.