Wat is het sentiment van de recensie?

Het westen kan in vele subgenres worden onderverdeeld. Een van de breedste categorieën is die tussen de stadswesterns en de prairie-westerns. De meeste westerns zijn een mengeling van beide, maar aan de ene kant van het spectrum heb je films als High Noon en Rio Bravo die zich bijna helemaal in een nederzetting afspelen en zich zelden in het echte buitenleven wagen. Aan de andere kant heb je films als Wagon Master, waar je nauwelijks een huis in de wildernis kunt zien.<br />Normaal gesproken genoot regisseur John Ford van de 'deeltjes' van beide' westerns. Hij filmde het interieur met de nadruk op het feit dat het klein en benauwd was, en zette dat dan af tegen de wijd open ramen, die zowel opwindend als gevaarlijk leken. Wagenmeester heeft een typisch Frank Nugent-script, met wat wisselwerking tussen doorgewinterde oudjes en groentjes, maar toch biedt het Ford een paar nieuwe uitdagingen. Op deze foto komen de gevaren niet van het harde landschap, maar van binnen uit de groep in de vorm van de Cleggs. Bovendien betekent het ontbreken van echte binnenscènes dat het buiten zijn in de loop van de tijd zijn invloed kan verliezen.<br />Maar Ford was een echte meester als het aankwam op het manipuleren van de ruimte. Hij filmt scènes van het kamp of de wagens, zodat het beeld wordt omsloten en we hetzelfde gevoel van omslotenheid krijgen als in een echt interieur. Ook maakt hij in vergelijking met zijn andere westerns de ruimte niet al te groot door het wagenspoor door ravijnen en passen te laten lopen in plaats van de kale, lege vlakten over te steken. Een van de weinige momenten waarop hij het landschap wijd opengooit, is wanneer de indianen worden ontdekt en er een dreiging van buitenaf kan komen.<br />Wagon Master bevat enkele verrassend effectieve momenten van komische hilariteit en een paar geweldige bijdragen van de eigenzinnige cast. Harry Carey jr. ontwikkelde zich tot een uitstekend acteur, net als zijn pa, en dit is een van zijn betere vroege rollen. Joanne Dru was teleurstellend in _She Wore a Yellow Ribbon_, maar ze lijkt meer op haar gemak als een personage met een beetje brutaliteit, en ze is hier eigenlijk best goed. Jane Darwell, die tien jaar geleden een Oscar won met _Grapes of Wrath_ van John Ford, verschijnt hier alleen maar om een lopende grap uit te voeren waarin ze een zwakke oude hoorn blaast. Maar met haar uitstekende timing en beweging maakt ze het stuk goed. Francis Ford, in een van de vele stomme dronkenmansrollen die hij speelde in de films van zijn kleine broertje, is op zijn brutaalst.<br />En nu komen we aan de beurt om Ben Johnson te leiden. Hoewel hij geen slechte acteur was, zou hij nooit zo'n grote ster worden als John Wayne. En toch was hij met zijn ongedwongen manier van paardrijden en zijn lijzige manier van praten een van de meest authentieke 'Westerse' spelers die er rondliepen. En dat brengt me op mijn laatste punt. Dit was blijkbaar een van Fords persoonlijke favorieten, ook al leek het vrij bescheiden. Wagon Master heeft geen groots thema of dramatische intensiteit, het is gewoon het genre dat zichzelf uitspeelt. Ik denk dat Ford het daarom zo mooi vond. Het is een film voor de Ben Johnsons en de Harry Carey jr., niet voor de John Waynes of de Henry Fonda's. Klein van omvang, maar waardig in zijn klasse.