Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Noroi volgt een documentairemaker, Masafumi Kobayashi, die langzaam iets mysterieus en kwaadaardigs ontmaskert dat een spoor van dode lichamen achterlaat. Na een interview met een vrouw die beweert dat ze het harde gehuil van een baby uit het huis van de buren (waar geen baby is) hoort, gaat Kobayashi naar de buren om met hen te praten. Hij wordt vijandig begroet door de verwarde, verfomfaaide vrouw (Maria Takagi) die de deur opendoet (en hem prompt in zijn gezicht dichtslaat) en door een raam een glimp opvangt van haar 6-jarige zoon. Vreemd genoeg verdwijnen zowel de vrouw als haar zoon een paar dagen na zijn bezoek (ze laten een stapel dode duiven op hun achterveranda achter) en de vrouw die het eerst over de geluiden klaagde, en ook haar dochter, komen niet lang daarna allebei om bij een mysterieus ongeluk. Dit prikkelt Kobayashi's nieuwsgierigheid en hij begint aan een zoektocht om erachter te komen wat er aan de hand is. Hij ontdekt al snel dat mensen met paranormale gaven en een buitenzintuiglijke waarneming zich lijken af te stemmen op iets sinisters, onverklaarbaars en mogelijk zelfs apocalyptisch. De bekende en tv-beroemd geworden 10-jarige helderziende Kana (Rio Kanno) schijnt te denken dat we allemaal verdoemd zijn, maar ze verdwijnt op mysterieuze wijze voordat we veel aan haar hebben. Een andere vrouwelijke paranormaal begaafde/actrice (Marika Matsumoto) raakt erbij betrokken, evenals meneer Nori, een geestelijk instabiele knutselaar/paranormaal begaafde die een hoed en een jasje van aluminiumfolie draagt en denkt dat mensen worden opgegeten door wat hij 'ectoplastische wormen' noemt. Aanwijzingen leiden uiteindelijk naar de plaats van een klein dorp dat nu door een meer wordt bedekt, en naar de legende van een oude demon die bekendstaat als Kagutaba...<br />In tegenstelling tot veel andere horrorfilms die in de hand worden gehouden, is deze net zo afhankelijk van de plot als de reactionaire eerstepersoonsangst. Gelukkig zit er wel een verhaal in, een heel interessant en ingewikkeld verhaal bovendien, zodat het niet afhankelijk is van sporadische glimpen van verschrikkelijke dingen door spastisch camerawerk om je aandacht vast te houden. De manier waarop Masafumi aanwijzingen volgt op zoek naar de waarheid <0xE2><0x80><0x93> met goed geplaatste schokken onderweg <0xE2><0x80><0x93> deed me een beetje denken aan THE OMEN. De film bestaat ook niet helemaal uit beelden die door de filmmaker zijn opgenomen, maar weeft zich in nieuwsverslagen en televisieshows alsof we naar een al voltooide documentaire kijken. Dat helpt om iets van de monotonie te doorbreken die meestal wordt geassocieerd met films die in deze stijl zijn opgenomen. De uitvoeringen zijn goed genoeg om het realisme van de 'echte' beelden niet te schaden. Al met al is het een goed gemaakte horrorfilm, met veel plotwisselingen, wat spanning en heel wat echt griezelige momenten die de moeite waard zijn om te bekijken. Mijn enige echte klacht is dat er hier en daar wel wat bij gesnoeid had kunnen worden en dat het een beetje te lang door lijkt te gaan. Maar verder is het best goed spul.