Is deze recensie positief of negatief?

Wat we van Caravaggio weten, doet vermoeden dat hij een trotse vechtersbaas was met een gezond gevoel voor verantwoordelijkheid, die tussen hoeren, dieven en sjacheraars leefde en hen op het doek zette. De thema's van zijn werk waren seks, dood, verlossing, en bovenal het vinden van het heilige in het profane. Hij leefde in een tijd waarin homoseksualiteit een doodvonnis inhield en politieke intriges gewoonlijk dodelijke slachtoffers met zich meebrachten in een samenleving die werd gedefinieerd door de stelregel 'de jongen wurgen om de zuiverheid van zijn schreeuw'.<br />Je kunt het Derek Jarman niet kwalijk nemen dat hij filmt, of dat hij Caravaggio's schilderijen reconstrueert, en je kunt de man zeker niet ervan beschuldigen dat hij voor de homoseksualiteit terugdeinst. Maar eerlijk gezegd gaat Jarman nooit verder dan een karikatuur uit de jaren tachtig. De Italiaanse patronage wordt de Londense kunstscene uit de jaren tachtig, compleet met knappe obers en rekenmachines. Sean Bean is een sexy stukje Noord-Engelse ruigheid die zijn motor in de olie zet. Tilda Swinton voert een transformatie uit die een Mills & Boons waardig is ('Hé, juffrouw Lena, zonder die zigeunersjaal ben je mooi...'). Jarman geeft Caravaggio een bijzonder afgezaagd motief voor de moord, waardoor hij verbannen werd.<br />Dit had een verbluffende behandeling kunnen zijn van een man wiens leven gevaarlijk, opwindend, gewelddadig en decadent was, maar die niettemin de levens van gewone mensen verhevigde tot de status van De mooie lichamen van jonge jongens worden perfect weergegeven, maar nooit de mannen die ze bewonen. Jarman lijkt de Londense kunstwereld te satiriseren door die oppervlakkig en pretentieus te laten zien. Om Caravaggio en het Italië van de Renaissance te gebruiken, moet je een zijden beurs gebruiken om een varkensoor te maken. Eerlijk is eerlijk, deze film blijft visueel verbluffend, maar uiteindelijk net zo tweedimensionaal als de schilderijen die hij beschrijft.