Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben zelden gecharmeerd van films over eigengereide tieners die problemen hebben met het gezag, maar 'Toy Soldiers' is me steeds meer gaan bekoren. Het is net zo goed een film over Billy Tepper die opgroeit en volwassen wordt als over iets anders, en ik moet Sean Astin en schrijver/regisseur Daniel Petrie jr. nageven dat ze daar niet zo'n punt van maken, maar het gewoon laten gebeuren en je besluipen. De kameraadschap van Teppers vrienden, hun verdriet over Joeys dood en hun vreugde over het feit dat ze het hebben overleefd, zijn allemaal oprecht ontroerend. En ik moet toegeven dat ik een zekere vaderlandslievende (en misschien enigszins reptielachtige) vreugde voel als de jongens van het Amerikaanse leger eindelijk komen binnenvallen en de een of andere narcoterrorist terecht een schop onder zijn kont geven. O, hoera, generaal Kramer! En de heroïsche Robert Folk-song is de kers op de taart. Ik weet zeker dat ik wel honderd redenen zou kunnen bedenken om 'Toy Soldiers' niet leuk te vinden, maar zolang we het niet té serieus nemen, zie ik er de noodzaak niet van in. Dit is een van de meest onderhoudende'slechte' films in mijn pantheon.