Wat is het sentiment van de recensie?

Crimson begint met wat koele jazzmuziek, dus ik vond het meteen mooi, maar naarmate de film vorderde begon ik me af te vragen of de muziek niet het beste deel was. We hebben een stel dieven die een juwelendiefstal plegen en als een van hen iets verkeerds doet gaat het alarm af en de politie zit hen achterna en als de auto bij een wegversperring keert wordt een van de dieven (Paul Nash, Jacinto Molina, wie hij ook mag zijn) neergeschoten. Nu ziet het ernaar uit dat hij zal sterven, maar met de hulp van een dronken dokter en zijn vriend (en vrouw) die gek is van de wetenschap, wordt hij gered, met een deel van het brein van een nachtclubeigenaar die 'de Sadist' wordt genoemd. De Sadist heeft het pech dat de heren die hem ontvoerd hebben hun mes zijn kwijtgeraakt om zijn hoofd te verwijderen, dus om het nog erger te maken (of, in dit geval, de dood), verwijderen ze zijn hoofd met een trein, en laten het lichaam achter voor de autoriteiten, oeps. Zodra de hersentransplantatie voltooid is, wil Naschy elke vrouw die bij hem in de buurt komt te grazen nemen, omdat hij nu de geest van zijn donor heeft. Het is niet zozeer een horrorfilm, maar meer een thriller met een hoop schurken die het op het veld en in de meisjes en andere schurkentypes uitvechten, maar het is op een vreemde manier amusant op een manier die ik niet kan omschrijven.