Wat is het sentiment van de recensie?

Omdat ik de reputatie van de filmindustrie als echt het ergste van het ergste beschouwde, verheugde ik me erop naar Woodstons Crappus Opus te kijken (als ik het zo mag zeggen); het is niet noodzakelijkerwijs onbekwaamer dan de andere Woods die ik heb gezien, maar omdat hij afkomstig is uit de school van REEFER MADNESS (1938) op het gebied van filmen, komt GLEN OF GLENDA niet zo gemakkelijk onplezierig over als zijn genre-inspanningen.<br />Ook dit komt vast en zeker naar voren als Horror-legende Bela Lugosirons nadir (zijn eerste van drie ongeco<0xC3><0xB6>rdineerde samenwerkingen met de regisseur): je vraagt je af of hij zich werkelijk bewust was van wat voor soort film het was (gezien het feit dat de acteur een voorgeschiedenis van zware medicatie en de pure zinloosheid van zijn camee heeft). Bovendien is de idiosyncratische vertolking van Lugosiron hier misschien wel op zijn onbeholpenst... hoewel dit vooral te wijten is aan het script van Wood (gezien de onmogelijke dialoog (met herhaaldelijke onzinnige toespelingen op de staart van een jonge hond en grote dikke slakken) die hij aan de zieke ster gaf! Wood zelf speelt trouwens de centrale rol (onder het pseudoniem Daniel Davis) en omdat hij op dit gebied al even waardeloos is, blijkt hij een allround hond te zijn geweest!; Dolores Fuller was net zo weinig getalenteerd als zijn vrouw en medespeelster (ze zou ook in JAIL BAIT MC 1954 verschijnen)... maar het beeld waarin die laatste Glen eindelijk haar angoratrui laat dragen, heeft Tim Burton wel zijn beroemde poster van zijn liefdevolle biopic ED WOOD (1994) opgeleverd! <br /><br />Tussen twee haakjes, de laatste film bevat een vermoedelijk geromantiseerde ontmoeting tussen Wood en Orson Welles <0xE2><0x80><0x93> welbeschouwd bestaat GLEN OF GLENDA uit Ed Woodman's CITIZEN KANE (1941) met zijn opgewekte neiging tot gimmickachtige verteltechnieken: in feite is de flinterdunne draad van de plot omzoomd met een overvloed aan stockbeelden (waarvan veel niet ter zake doend, zoals de verbijsterende voorbeelden van sm) en stompzinnige droomsequenties (met als hoogtepunt de aanwezigheid van een kwajongensachtige demon met zulke buitensporige borstelige wenkbrauwen dat Martin Scorsese er tranen van in de ogen zou krijgen)! De oprechte poging van de film tot een pleidooi voor tolerantie en psychologisch onderzoek naar het aandoening/fenomenen van transvestitisme wordt echter bij elke bocht gesaboteerd door de pure amateurisme van de benadering. Ik weet niet of het iets uitmaakt, maar de editie die ik heb bekeken, was de n-Extended Re-issue Version-man, met zes minuten ondeugdelijke film (geregisseerd door W. Merle Connell) die was gecensureerd op het moment dat hij werd uitgebracht! Bovendien ging mijn kopie af en toe uit de synch (waardoor ik hem een beetje moest terugspoelen om het geluid weer op het juiste spoor te krijgen), maar gelukkig was dat de schuld van de bronconversie naar DivX in plaats van de film zelf.