Wat is het sentiment van de recensie?

De sleutelscène in Rodrigo Garcia's 'Negen levens' speelt zich af in een hotelkamer waar Sissy Spacek een verhouding heeft met Aiden Quinn. Ze vindt een natuurdocumentaire op de televisie en op dat moment valt het Quinn op dat zulke dingen worden bedacht - losse beelden worden samengevoegd tot één scène, roofdieren en prooien worden bij elkaar gezet om het moment te vangen - om verbindingen te forceren die er eigenlijk helemaal niet zijn. De personages in de negen korte films die deze film vormen, komen af en toe in elkaars verhalen voor, maar geen van hen lijkt ooit echt met elkaar in verband te staan. Een vrouw die zich voorbereidt op een gewelddadige confrontatie met haar vader die haar mishandelt, wordt later aan het werk gezien in een ziekenhuiskamer waar een andere vrouw zich voorbereidt op een borstamputatie. Een man die in een supermarkt een oude vriendin tegen het lijf loopt en ziet hoe zijn leven later gastheer had moeten zijn van een etentje voor een ongelukkig stel, met zijn huidige vrouw erbij. Garcia zet een aantal van zijn personages tegenover elkaar, maar geen van de verhalen die daarop volgen bouwt echt voort op wat er daarvoor is gebeurd.<br /><br />Garcia's eerste film, het prachtige, over het hoofd geziene 'Dingen die je gewoon kunt vertellen door naar haar te kijken', had ook een kort verhaal en overlappende personages, maar het waren er minder en ze hadden veel meer ruimte om adem te halen en te groeien. dat elk van de negen verhalen wordt verteld in één enkele, ononderbroken take in de echte tijd, waardoor de film nooit echt dramatische spanning of vaart kan opbouwen. Het is ook een tamelijk visueel lelijke film. Binnenopnames zijn vaak duister en moeilijk te zien, terwijl andere scènes <0xE2><0x80><0x93> vooral een waarin een meisje heen en weer loopt tussen kamers om met haar weinig mededeelzame ouders te praten <0xE2><0x80><0x93> ergerlijk overkomen door het camerawerk. Gezien het feit dat dit Garcia's derde film is en dat hij een respectabele staat van dienst heeft in het regisseren voor televisie, is de invalshoek van deze film verrassend amateuristisch. Net als zijn collega-filmer-kind-van-een-oude-schrijver Rebecca Miller, concentreert Garcia (de zoon van Gabriel Garcia Marquez) zich op het schrijven en het karakter van zijn films, vaak ten nadele van de films die hij zelf heeft gemaakt.<br />De afzonderlijke scènes zijn ontroerend en zelfs aangrijpend. Ik vond het ontroerend dat Jason Issacs de zwangere buik van Robin Wright Penn kuste. En dat Joe Mantegna zijn vrouw liefdevol toefluisterde toen ze in slaap viel voor de operatie. En dat Sissy Spacek een paar gelukkige momenten uit haar leven met Aiden Quinn stal voordat ze er met een telefoontje van haar dochter weer naar terugkeerde. Maar de film voelt (in tegenstelling tot 'Dingen die je kunt vertellen door naar haar te kijken') meer aan als een oefening dan als een drama. We kijken alleen maar naar mensen die handelen.