Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Op het eerste gezicht lijkt De lastige man een combinatie van verschillende andere films/boeken. Kafka's _The Trial_, Melvilles _Bartleby_, _The Fall and Rise of Reginald Perrin_ en _Groundhog Day_ schieten me onmiddellijk te binnen. Een man, Andreas, arriveert in een naamloze stad waar hij onmiddellijk een baan op een kantoor krijgt en een beeldschone nieuwe vriendin vindt. Maar er zit een addertje onder het gras: zijn collega's zijn allemaal vriendelijk, minzaam en volkomen karakterloos, en iedereen die hij kent, inclusief zijn vriendin, lijkt maar één gespreksonderwerp te hebben: interieurontwerpen. Welkom in de hel van het moderne consumentisme, waarin mensen zich van gebouwen werpen en niemand een wenkbrauw optrekt, of hun dagen doorbrengen met het lezen van meubelcatalogussen en het eten van eten dat nergens naar smaakt. De rest van de film probeert Andreas op verschillende manieren te ontsnappen. Zelfmoord blijkt geen optie te zijn, en als hij een nieuwe vriendin vindt, is ze net zo ontdaan van gevoelens als de vorige <0xE2><0x80><0x93> er is een prachtige scène in een restaurant waarin hij haar vraagt bij hem in te trekken, en het enige wat ze kan zeggen is: 'Ik vind het niet erg.'<br />In feite is veel van wat De Lastige Man te zeggen heeft al eerder gezegd, en na ongeveer drie kwartier begin je het gevoel te krijgen dat je inderdaad een bepaald gevoel van déj<0xC3><0xA0> vu hebt. Maar het punt is er een dat het waarschijnlijk waard is om steeds weer te herhalen: een leven dat niet wordt onderzocht, is het niet waard om geleefd te worden. Daar komt nog bij dat het een uitgesproken moderne kijk geeft op het eeuwige thema van hoe het kapitalisme onze zielen vernietigt. Meer dan één personage deed me denken aan mensen die ik heb gekend, vooral zijn door meubelen geobsedeerde vriendin, en als de filmmakers tegen het eind van de film geen ideeën meer hebben, is dat misschien het punt <0xE2><0x80><0x93> er komt geen eind aan, tenzij je andere mensen kunt vinden die jouw gevoel van vervreemding delen.