Wat is het sentiment van de recensie?

Ondanks de niet bepaald inspirerende openingssnaarmuziek weten we op de een of andere manier dat dit vanaf het begin regelrecht op de 'grote lol' afstevent. Tegen de tijd dat we Monica Dolan (in een werkelijk geniaal staaltje casting) mogen observeren, die het in het begin heerlijk verknalt als Cora, weten we dat het 't helemaal gaat worden. Ze is nu al verslaafd, maar pas later, als ze zichzelf onthult in haar prachtige schermcreatie, die gestoorde, intrigerende, kwaadaardige koningin van moord en bedrog in de gedaante van de stijve juffrouw Gilchrist, steelt ze niet alleen moeiteloos de hele film voor zichzelf, maar blaast ze gewoon iedereen van het scherm, inclusief de altijd goed in de pas lopende David Suchet, die zelf enigszins onder de indruk lijkt te zijn van haar acteertalent en haar, als een echte heer, midden op het toneel laat staan. Dolan is de werkelijke stuwende kracht van de film en haar Miss Gilchrist is een echt goed afgerond personage in deze Christie-verfilming, geholpen door een pittig script en een levendige regie <0xE2><0x80><0x93> en ook door de rest van de cast, onder leiding van Geraldine James en Dominic Jephcott, die allemaal tekenen van sympathie tonen voor het gegeven materiaal en dienovereenkomstig met plezier spelen.<br />De productiewaarden zijn zoals gewoonlijk uitstekend en als er zwakke schakels zijn, zijn die misschien te vinden in de relatief ondermaatse muziek van de meerderheid van de latere Poirots, en misschien ook in het ontbreken van een echte, in Italië geboren acteur voor de rol van Cora's echtgenoot. Afgezien daarvan is dit anderhalf uur pure televisuele verrukking, die even toegeeflijk en vermakelijk is als het liefdevol is samengesteld.