Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben sinds kort een enorme fan van Patton Oswalt. Volgens mij is hij de heerlijk originele komiek die er in tijden is geweest. Hij is verfrissend en onbevreesd in zijn programma's, die het hele scala aan onderwerpen bestrijken, van Bush tot de schunnige wapenfeiten van de producer Robert Evans uit de jaren zeventig. Ik ben al heel lang een fan van Maria Bamford en haar onschuldige/schizofrene show met haar grote ogen. Telkens als ze haar van nature hoge stem moeiteloos verruilt voor een afgebeten, hese stem, moet ik onwillekeurig giechelen. Ik vond Brian Posehn al leuk voordat ik zelfs maar wist dat hij in 'Just Shoot Me' zat, en er is iets heel grappigs aan zijn nerdachtige personage op leeftijd. Alle drie deze getalenteerde, unieke komieken hebben de kop 'De Komediezangers van de komedie'. '... een Netflix-documentaire over hun tournee door de Verenigde Staten. Ze verdienen het echt om sterren te zijn, en deze tournee gaf hun de erkenning die ze zo rijkelijk verdienen. Ik dacht, nee, ik wéét dat ik deze film leuk zou vinden... '<br />Maar ik had het mis. In plaats van dat de drie komieken elk hun eigen routineonderwerpen krijgen, wordt 'The Comedians of Comedy' belemmerd door meanderende en saaie documentairescènes die geen humor, geen inzicht, niets van echt belang bevatten. Ik denk dat er in totaal 30 minuten lang met tussenpozen stand-upcomedians zijn in de film van 109 minuten. Wat een oplichterij! Kom op, is er iemand die echt geïnteresseerd is in onze sterren die in hun camper zitten te keuvelen? Waar is de humor als je Posehn in een speelhal en een stripwinkel ziet? Vindt iemand toevallige scènes in een restaurant bijzonder grappig? Als onze komieken in deze film niet konden pronken met hun werk, dan zouden ze er in elk geval over kunnen vertellen hoe het leven onderweg is. Maar zelfs daar gaat het niet over. Het ergste is dat de komieken nooit echt plezier lijken te hebben. Oswalt geeft toe hoe vervelend hij het vindt om een radio-interview te doen, Posehn geeft schaapachtig toe dat hij het vreselijk vindt om een rondleiding door zijn huis te geven, en Bamford improviseert zenuwachtig elke keer dat de camera op haar gericht wordt, en haar humor is maar sporadisch. <br />Jeetje, die gasten verdienen een kans om de wereld hun onconventionele, verbazingwekkend gekunstelde humor te laten zien, die een verfrissende afwisseling is van het hersenloze vermaak van mainstream komieken als Dane Cook. In plaats daarvan moeten we hun alledaagse, alledaagse routines onderweg aanhoren in een ondermaatse, saaie film waarvan de kwaliteit gemakkelijk wordt overtroffen door welke studentenfilm ook. Als je een voorstelling van Oswalt, Posehn of Bamford op dvd kunt vinden, kun je dat maar beter doen. Hun talent zou een genot moeten zijn om te aanschouwen, geen klusje zoals het hier is.