Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nadat ik herhaaldelijk heb gezegd hoe briljant veel afleveringen van Columbo zijn, is het tijd om een aflevering met een maximum aantal punten te eren. 'Etude in Black' is niet voor honderd procent perfect, maar het is zeker meer dan negentig procent... misschien wel zesennegentig of zevenennegentig!<br />Vorige week heb ik 'Just Married' vergeleken met 'Meet The Parents'. Nou, hier is een van de ouders, Blythe Danner, in een veel oudere rol als de vrouw van de beroemde orkestdirigent Alex Benedict, gespeeld door de legende John Cassavetes. Alex heeft een verhouding met Jennifer Wells, een meisje in het orkest (niet zijn eerste verhouding, vermoed ik). Ze chanteert Alex om zijn vrouw te verlaten, maar als zijn vrouw.' Alex vindt het niet zo'n slimme zet om zijn carrière en zijn huwelijk van de ene op de andere dag kapot te maken. In plaats daarvan bedenkt hij een plan om voor een optreden de concertzaal uit te sluipen en zijn jonge geliefde te vermoorden, terwijl hij het op zelfmoord laat lijken.<br />En wat denk je? Het duurt ongeveer twee seconden voordat hij beseft dat moord waarschijnlijker is dan zelfmoord. Het duurt niet veel langer voordat Columbo een verband legt tussen Alex en het slachtoffer, en algauw volgt hij hem overal waar hij gaat. Hoewel Columbo zeker weet dat Alex de dader is, duurt het toch nog een hele tijd en een paar valse aanwijzingen (waarvan Columbo er niet één echt serieus neemt) voordat hij het cruciale bewijs in handen heeft.<br />Onderweg zijn er een paar uitstekende extra figuren, variërend van de vroegrijpe jonge buurvrouw van Jennifer Wells en de Engelse monteur die klinkt alsof hij zich meer thuis zou voelen in Coronation Street, tot de verfomfaaide trompettist die er bijna in wordt geluisd voor de moord (hij had ook een verhouding met Jennifer Wells, het drukbezette meisje!). En er is zelfs een korte cameo van commandant Lassard uit de films van de politieacademie. Het is onmogelijk om hem serieus te nemen (ik durf te wedden dat je aan die toespraak denkt die hij op het podium hield, of niet soms?!).<br />Maar het zijn Blythe Danner, John Cassavetes en Peter Falk die de show stelen. Blythe is absoluut goddelijk als mevrouw Benedict. Vanaf het moment dat ze ziet dat Alex uit haar hoofd het nummer van Jennifer Wells intoetst, maakt ze zich grote zorgen over wat hun relatie precies was. Het is een meesterlijke voorstelling, terwijl ze haar best doet om Alex te vertrouwen ondanks haar intuïtie die haar vertelt dat er iets heel, heel erg mis is. Columbo maakt het er niet beter op door haar partijtje tennis te onderbreken om haar brutale vragen te stellen over Alex' relatie met leden van zijn orkest.<br />Wat John Cassavetes betreft, nou, het is jammer dat hij dat niet heeft gedaan. Als Columbo's schurken komen er geen herhalingen van, want hij had er ook bij kunnen zijn met Jack Cassidy en Patrick McGoohan als een van de allergrootsten van de show. Maar dit is een uitmuntende voorstelling! Hij is ook iemand die in de categorie 'hoogst geïrriteerd' valt, die zijn geduld met Columbo verliest in plaats van vriendschap met hem te sluiten en hem zijn zin te geven. Desondanks erkent hij, als het spel ten slotte is afgelopen, met tegenzin Columbo's genialiteit.<br />Nou, het is een echt, echt fantastisch programma. Het verliest een paar heel kleine punten voor zijn nogal patserige kijk op klassieke muziek, zoals geaccentueerd door veel van de posters hier, maar die hebben geen van alle iets te maken met de logica van het verhaal of de karakteriseringen. En de muziek is in elk geval goed, dramatisch en opwindend!<br />Ten slotte, als je het nog niet hebt gezien, is er een absoluut verbazingwekkend fragment van John Cassavetes en Peter Falk in de Dick Cavett-show uit het begin van de jaren zeventig. Ik ben er absoluut van overtuigd dat Steve Coogan naar dit fragment heeft gekeken en Alan Partridge erop heeft gezet. Alles aan het fragment lijkt op Knowing Me Knowing You, van de kruiperige inleiding tot de totale vernedering van Cavett door zijn gasten. Zelfs het orkest doet mee met de circusmuziek, terwijl Falk, Cassavetes en hun vriend Ben Gazzara met de gastheer dollen en de draak met hem steken. Het is misschien niet strikt relevant voor deze recensie, maar het Cavett-optreden geeft een aardig inzicht in de diepe vriendschap en professionele relatie tussen Peter Falk en John Cassavetes. Aan de kwaliteit van 'Etude in Black' is duidelijk te zien hoe goed de twee samenwerkten!