Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is algemeen bekend dat Irene Dunne iets meer dan een beetje kon zingen. En ik denk dat haar talent als comédienne pas echt begrepen kan worden als je je door een sonate van Haydn of een lied van Debussy heen hebt geworsteld en er een succes van hebt gemaakt. Haar instrument is haar stem en de manier waarop ze die gebruikt is pure muzikantschap. Ze kon elke rol aan. Het enige wat ze niet kon, was er geen succes van maken. Deze film is een perfect voorbeeld. Daarin is ze, omdat het om het toneelstuk gaat, vrouwelijk, charmant, eigenzinnig en bescheiden, edelmoedig, beschermend en strijdlustig, maar nooit pretentieus. Ze slaagt erin even geloofwaardig te blijven als Alexander Knox in een andere moeilijke rol die hij met aplomb op zich neemt. De kijker gaat geloven in wat hij ziet en gaat ervan houden. Het is verfrissend om een film te zien die zowel onderhoudend als intellectueel uitdagend is, terwijl je tegelijkertijd op de juiste patriottische knoppen drukt. Ik hoop oprecht dat het hele oeuvre van Dunne op een dag op dvd verschijnt, want het is echt heel moeilijk om zo'n geheim te bewaren voor slechts een paar ingewijden.