Is deze recensie positief of negatief?

Heel eenvoudig, ik werd helemaal roze toen ik dit in de bioscoop zag en grijnsde van oor tot oor; mijn ogen wijd open terwijl ik probeerde alle details in me op te nemen die tegelijkertijd krankzinnig eenvoudig, fris en ongelooflijk geraffineerd, adembenemend en fantasievol zijn.<br />Wat de leeftijd van het publiek betreft, is het waarschijnlijk pre Totoro. De plot werkt vanwege het zuivere hart van 5-jarigen die geconcentreerd zijn op wat ze willen en gewetensvol hun doel nastreven. Ze leven in een wereld die niet wordt aangetast door cynisme en culturele kennis over hoe alles 'zou moeten' werken. Terwijl de meeste critici deze film misschien over het hoofd zien vanwege het ontbreken van een 'boodschap' of 'complot'. Het is juist om die reden dat de film gekoesterd moet worden. Maar al te vaak wordt ons oordeel belemmerd door onze eigen beperkingen van filmische en culturele status. Net als de meeste van Miyasaki's films is ook Ponyo volkomen uniek, maar onmiskenbaar Miyasaki. Soms voelt Ponyo zo uniek en fris, soms voelt het vreemd aan.<br />De kijkervaring biedt een prachtige afwisseling met alle algemene kinderproducten die over het algemeen gecommercialiseerd worden om de volwassen demografie een plezier te doen (ie/Dieren die praten als hun menselijke tegenhangers, Eddie Murphy in Shrek). Het is misschien geruststellend om te weten dat goede, ouderwetse handgetekende cellen nog steeds zo ongelooflijk goed werken in dit digitale tijdperk waarin Toystory/WallE/Shrek/Cars in het algemeen triomfeert. Het gevoel van nostalgie maakt de film daardoor tegelijkertijd tijdloos, een beetje zoals Totoro en Jungle Book niet echt ouder zijn geworden.<br /><0x3E> De subtiliteiten van de gezichtsuitdrukking en lichaamstaal van de personages worden zo genuanceerd weergegeven dat digitale films als Wall-e daar nooit tegenop kunnen, en als dat wel zo is, zou het een heel duur proces worden. Het zou heel jammer zijn als Wall-E deze Oscar zou winnen, en dat zal waarschijnlijk dit jaar gebeuren. Toch zou het heel oneerlijk zijn om de 2 mediums te vergelijken, omdat het in feite het vakmanschap en het verhaal is dat aan het eind van de dag wint. Hiervoor is Miyasaki een ware meester.