Is deze recensie positief of negatief?

Ik geef iedereen die van Date Movie en Epic Movie heeft genoten, de schuld van The Comebacks. Jullie hebben de studio van Fox aangespoord door te gaan met het maken van wanhopige parodieën, en nu worden we geconfronteerd met wat misschien wel de meest luie en wanhopigste van allemaal is. The Comebacks is nauwelijks een parodie te noemen. Sterker nog, het is nauwelijks een film te noemen. Dit is een komedie in theorie, maar niet in de praktijk. Niemand, zelfs niet de mensen die bij deze puinhoop betrokken zijn, zou zichzelf voor de gek kunnen houden door te denken dat ze een grappige film maken. Directeur Tom Brady (The Hot Chick) heeft hier echt iets afschuwelijks gemaakt. De plot, als je het al zo kunt noemen, draait om een man die Lambeau Fields (David Koechner) heet. Toen ik zijn naam binnen een paar seconden hoorde, wist ik dat me een lange film te wachten stond. Grappige namen zijn zelden grappig, en hoe vaker je ze hoort, hoe minder grappig ze worden. Lambeau is een van de slechtste coaches ter wereld, maar zijn beste vriend Freddie Wiseman (Carl Weathers) heeft hem nog een kans gegeven om het footballteam van de middelbare school, The Comebacks, te coachen. Lambeau moet het team niet alleen naar de overwinning leiden, maar ook hun inspirerende sportfilmclichés leren. Hij verwacht van zijn kinderen dat ze slechte cijfers halen en problemen hebben met alcohol, en als dat niet zo is, maakt hij ze belachelijk. Als het ernaar uitziet dat het team een kans maakt om mee te doen aan de grote Toilet Bowl-wedstrijd (Hebben kinderen van 10 jaar dit script geschreven?), komt Lambeau tot zijn grote schrik tot de ontdekking dat Freddie de coach is van het grote rivaliserende team waar zijn team tegen zal spelen. Het blijkt dat Freddie Lambeau alleen maar heeft aangemoedigd om de baan van coach aan te nemen omdat hij wilde dat _The Comebacks_ zou verliezen.<br /><br />De _Comebacks_ is een film die zo geforceerd en zielig is dat ik bijna niet kon geloven waar ik naar keek. Spooffilms zijn sinds kort veranderd in een spel van 'zoek de filmreferentie', en dat zet de traditie voort. Hij probeert er zoveel mogelijk verwijzingen naar andere sportfilms in te stoppen, maar doet er óf helemaal niets mee, in de verwachting dat we gewoon naar het scherm wijzen en uit herkenning lachen, óf hij probeert grappig te zijn en valt plat op zijn gezicht. Sommige van de genoemde films zijn onder meer Field of Dreams, Bend it Like Beckham, Rocky Balboa, Friday Night Lights, Stick It, Radio, Miracle, Remember the Titans, Gridiron Gang, Invincible en Dodgeball: A True Underdog Story. Maar wacht eens even, was Dodgeball niet al een parodie op inspirerende sportfilms? Dus met andere woorden, we kijken naar een parodie op een parodie op inspirerende sportfilms. Het publiek waar deze film naar op zoek is. Sommige van deze films worden genoemd in de plot, en andere (zoals die over Rocky) worden er zomaar bij gesleept, omdat de filmmakers zo veel mogelijk films wilden noemen. Er zijn er zelfs die de film zelfs nodig vindt om ons in de dialoog uit te leggen, voor het geval we de voor de hand liggende verwijzing over het hoofd hebben gezien. Je weet dat een film in de problemen zit als hij zijn eigen grappen voor ons moet spellen.<br />Het ergste is dat het scenario van de tv-veteranen en eerste filmscenarioschrijvers, Ed Yeager en Joey Gutierrez, niet deugt. De reden waarom de klassieke Zucker Brothers-films als _Airplane, Top Secret_ en _The Naked Gun_ zo in de herinnering voortleven, is dat ze serieuze acteurs als Leslie Nielsen (ja, hij was een serieuze acteur voordat hij in de komedie overging) en Robert Stack castten, en hen vervolgens in belachelijke situaties stortten. Wat het grappig maakte, was dat ze deden alsof ze niet in een komedie speelden, en een stalen gezicht trokken tegen het vreemde om hen heen. Die films zouden niet hebben gewerkt als ze hun rollen in het algemeen hadden gespeeld. De _Comebacks_ bewijzen dit, omdat alle acteurs gedwongen worden hun rol zo maf te spelen dat het lijkt alsof ze tegen ons schreeuwen dat we moeten lachen. David Koechner blijft maar met zijn armen zwaaien, zijn ogen uitpuilen en zo hard schreeuwen dat hij eruitziet als iemand die weet dat hij in een doodlopende komedie gevangenzit en te veel zijn best doet om te doen alsof hij het naar zijn zin heeft. De film begrijpt ook niets van de kunst van de cameo's van beroemdheden (ook een belangrijke factor als het om parodieën gaat). Wat voor cameo's krijgen we in _The Comebacks_? <br />Tegen de tijd dat de film een uit het niets opduikend en buitengewoon zinloos musicalnummer inlaadt met 'Don't Stop Beloving' van Journey, zonder enige reden, stond ik op het punt om de bioscoop uit te lopen. Ik was de enige die naar de screening ging, en de gedachte dat deze film op een pathetische manier zijn weg naar een volkomen leeg huis zou vinden, sprak me wel aan. Ik heb de rest van The Comebacks gezien, en ik werd niet beloond voor mijn inspanningen. Het trieste is dat Fox nog niet klaar is met het uitroeien van het spoof-genre. Ze hebben een parodie van driehonderd die volgend jaar uitkomt, Meet the Spartans genaamd. Ik zou zeggen dat het kan. Veel erger dan dit kan het niet worden, maar ik heb de trailer gezien en ik wil je niet te veel hoop geven.