Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Door de expressieve cinematografie van Agnes Godard (Beau Travail) is de _Golden Door_ een visueel treffend gedicht dat de reis volgt van een boerengezin dat rond de eeuwwisseling van hun primitieve huis op Sicilië naar Ellis Island in New York reist. Het is een surrealistische, raadselachtige, vaak vreemde, maar uiteindelijk zeer bevredigende ervaring. De nieuwste film van Emanuele Crialese (Respiro) combineert droomachtige en symbolische beelden met korrelig realisme en is als een impressionistisch schilderij <0xE2><0x80><0x93> een filmische weergave van hoe het immigratieproces voor onze ouders en grootouders moet zijn geweest. Crialese kwam in contact met het museum op Ellis Island, met de gezichten van de immigranten op de foto's die hij zag en met zijn onderzoek naar het harde beleid en de procedures die bij de toelating van immigranten werden gevolgd.<br /><br />Geleid door brieven die hij las over immigranten die naar familieleden werden gestuurd die thuisbleven, identificeerde Crialese zich met de verarmde immigranten die in staat waren de positieve kant van de dingen te zien. Voor Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato) en zijn oudste zoon Angelo (Francesco Casisa) is Amerika een verre droom waar ze niets van weten. Nadat ze een rotsachtige berg hebben beklommen om tot de heiligen te bidden om een teken, worden ze beloond met een prentbriefkaart van Salvatore. Salvatores jongste zoon, Pietro (Filippo Pucillo), een doofstomme, die de nieuwe wereld afbeeldt als een land waar ze kunnen baden in rivieren van melk, onder een geldboom kunnen zitten of reuzenuien en wortelen kunnen oogsten.<br />Nadat ze hun dieren hebben afgestaan in ruil voor schoenen en pakken, vertrekken Salvatore, zijn twee zoons en zijn bejaarde moeder Fortunata (Aurora Quattrocchi) met meer hoop dan angst voor hun avontuur, maar al snel gaat het de andere kant op. Als ze aan boord van de boot gaan en in hun overvolle derdeklascompartiment gaan zitten, vindt de meest besproken scène van de film plaats. Met behulp van een camera aan het plafond die massa's mensen laat zien terwijl het schip wegvaart, is het beeld verdeeld in de mensen aan boord van het schip en de mensen die vanaf de kade naar hen zwaaien, en de manier waarop ze van elkaar gescheiden zijn, suggereert dat ze uit elkaar worden gerukt van alles wat vertrouwd is.<br />Aan boord van het schip bevindt zich een mysterieuze Engelse vrouw die Lucy heet (Charlotte Gainsbourg). Crialese vertelt niet over haar verleden of de reden waarom ze naar Amerika reist, maar ze lijkt te staan voor het begin van de moderne wereld die ze gaan betreden. Hoewel ze elkaar behoedzaam in de gaten houden, raakt Lucy geïnteresseerd in Salvatore en vraagt ze hem met haar te trouwen zodat ze het land in mag. De reis is verraderlijk door een hevige storm die tegen het schip beukt. In bijna volledige duisternis worden de passagiers in het tussendek tegen de zijkant van de boot gesmeten en daarna liggen lichamen verstrengeld en verwrongen op de vloer als in een macabere Totentanz. Het doorkruisen van de immigratieprocedure op Ellis Island wordt er niet gemakkelijker op en Crialese valt aan op de manier waarop ongeletterde boeren, in naam van het 'beschaafde' gemeenschapsleven, gedwongen zijn puzzels in elkaar te zetten, wiskundige taken uit te voeren en vernederende medische onderzoeken te ondergaan om te bewijzen dat ze 'fit' zijn.<br />Een huwelijksceremonie voelt als een veiling en de jonge vrouwen zien er terneergeslagen uit als ze worden gekoppeld aan te dikke mannen van middelbare leeftijd. Dit is echter de enige manier waarop ze de 'Gouden Deur' kunnen betreden, aangezien alleenstaande vrouwen worden afgewezen tenzij ze een partner hebben, zogenaamd om de dreiging van prostitutie te voorkomen. Door de mist kunnen de immigranten het land van melk en honing nauwelijks zien en er is geen Vrijheidsbeeld dat om de vermoeide en arme mensen vraagt, de nederige massa's die ernaar snakken om vrij te kunnen ademen. In hun verbeelding stroomt de rivier echter nog steeds, wachtend tot ze erin springen. Hoewel het einde dubbelzinnig is en de ene deur uitkomt op een kale muur, symboliseert een andere deur een wedergeboorte van de ziel en de overgang die we allemaal moeten maken van de oude wereld naar de nieuwe.