Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

A<0xC3><0xA4>ron Sorkin roept dezelfde vragen op als Shakespeare deed of doet. Hoe is het mogelijk dat zij zoveel weten over de innerlijke werking van het paleisleven? Hier, net als in The West Wing, opent Sorkin verrassende deuren die nauwelijks een schok zijn, maar onze ergste angsten lijken te bevestigen. Alles is zo terloops en tegelijkertijd zo direct verantwoordelijk voor het leven van zoveel mensen. Een pafferige Tom Hanks vertelt ons op de een of andere manier dat dingen gemanipuleerd kunnen worden met semi-zuivere bedoelingen, maar zonder de gevolgen af te wegen, en Julia Roberts met haar blonde zuidelijke kapsel doet ons denken aan de machten die aan de zijlijn staan. Het onderwerp is ernstig, maar de behandeling is licht, intelligent maar licht. Philip Seymour Hoffman, als de onzichtbare tussenpersoon, steelt elke scène waarin hij voorkomt, net als Charles Laughton in elke film waarin hij voorkomt. De dialoog is snel, maar niet snel genoeg voor ons om niet in te halen en tot de ontdekking te komen dat dit geen gewone komedie is. De schijnbaar achteloze snelheid, die gevuld is met geestige en provocerende opmerkingen, geeft de film een ereteken in de verzameling van Mike Nichol.