Is deze recensie positief of negatief?

In deze wanhopige en volkomen dwaze poging om Hammers Dracula-franchise in leven te houden, ondanks het feit dat hij al lang het grootste deel van zijn macht kwijt is, wordt onze legendarische vampier weer tot leven gewekt in het bruisende Londen van 1972. Precies honderd jaar nadat hij door zijn aartsvijand Van Helsing werd vernietigd, verzamelt een occulte discipel, Johnny Alucard (snap je? snap je?) zijn flamboyante vrienden in een verlaten kerk, onder wie Van Helsings achterkleindochter Jessica, en voert een satanisch ritueel uit dat Dracula in een waas van rook weer tot leven wekt. Dracula's enige missie is om de hele familie Van Helsing te gronde te richten en de fragiele Jessica is het ideale slachtoffer om dat te bereiken. De vorige zes Dracula-films waren allemaal gesitueerd in het Victoriaanse tijdperk, en daarom wil regisseur Alan Gibson de nadruk leggen op het feit dat we nu in de twintigste eeuw zijn, en dus propt hij zijn film vol met onuitstaanbare hippie-personages, afgrijselijke modetrends uit de jaren zeventig en afgrijselijke muziek uit de jaren zeventig. Christopher Lee en Peter Cushing lijken hopeloos verloren te gaan in deze omgeving, en hun optredens laten dat spijtig zien. De openingsscène (een flashback) en de finale zijn redelijk leuk, maar alles daartussenin is pijnlijk saai en totaal het tegenovergestelde van eng. De fans hebben het geluk dat de Hammer-studio's tegenwoordig andere films uitbrengen over vampiers die veel beter zijn ('The Vampire Lovers', 'Twins of Evil', 'The Legend of the Seven Golden Vampires'). Niet aanbevolen.