Wat is het sentiment van de recensie?

Ik vind het heerlijk om een vrouwelijke hoofdpersoon te zien, in deze film heette ze Rose. Rose bracht een heleboel interessante vragen naar voren op haar reis van vervulling. Is het mogelijk om vrede en innerlijke vervulling te bereiken door middel van externe middelen? Leren we dat in onze samenleving? Kan iemand het slachtoffer worden van zijn geheugen, wat kan leiden tot het slachtoffer worden van anderen? Is iemand verantwoordelijk voor het feit dat hij een product is van zijn omgeving? In welke mate kan iemand de controle krijgen over zijn omgeving? Hoe is een 'typisch' mens gelijk of anders dan Rose? En ten slotte, zou de uitkomst of het verhaal anders zijn als het uit een ander land kwam, zoals Frankrijk of Italië? Ik vond het heerlijk dat deze film al die vragen in me opriep, terwijl hij me amuseerde, stimuleerde en tot het einde toe liet raden! Elke keer dat ik hem heb gezien, ben ik meer te weten gekomen over de film en over mezelf.