Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat een spetter van een film! 'Film Noir' is altijd een van mijn favoriete genres geweest, maar deze is anders dan de rest. Alleen 'The Big Sleep', 'Out of the Past', 'Murder My Sweet' en 'The Killers' komen in de buurt van deze klassieker. Ik weet dat deze vier Amerikaanse films waar ik het over had geen echte avonturenfilms zijn, maar eerder detectiveverhalen met ingewikkelde verhaallijnen, die nog steeds een 'noireaanse', korrelige sfeer uitstralen, net als 'Rififi'. Wat hier anders is, is de manier waarop Jules Dassin de hele ambiance van de film in beweging zet, niet alleen in het korrelige realisme van de hoofdpersonen, maar ook in het gebruik van de straten van Parijs als een subliminaal personage en medesamenzweerder op zichzelf! De film draait om 'le Stephanois', een donkere, humeurige en gecompliceerde ex-gevangene die nog één laatste kans krijgt om zijn straf uit te zitten. Ook al is hij een norse, keiharde kerel, toch bespeur je in hem een verlangen naar een soort verlossing door zich te bevrijden van de demonen uit zijn verleden (hé, hij heeft kleine Toni gered!). Dassin heeft de juiste man (Jean Servais) voor die rol uitgekozen. De rest van de ontwikkeling van het verhaal valt min of meer op zijn plaats als we door de beroemde'stille' avonturenscène naar de uiteindelijke ondergang van de hoofdpersonen gaan. Alleen hun vrouwen overleven het, met uitzondering van Ida, Mario's lievelingetje. Zij leken de onderliggende zinloosheid van dit alles het best te begrijpen!