Wat is het sentiment van de recensie?

Het verhaal speelt zich af in de straten van S<0xC3><0xA3>o Paoulo in Brazilië, waar een jonge jongen, Pixote genaamd, alleen opgroeit zonder zijn ouders. Verward en zonder richtingsgevoel wordt Pixote meegenomen naar een kindertehuis, samen met andere tieners van de straat. Achter gesloten deuren gebeuren er verschrikkelijke dingen in het personeel en in de kindergroepen. En er is nog een laatste trigger die ervoor zorgt dat het tehuis wordt opgeblazen, het laatste incident waardoor Pixote en zijn vrienden besluiten uit te breken en te ontsnappen. Vanaf dat moment begint een reis vol sterke vriendschappen, verscheurde vriendschappen, liefde en haat, criminele activiteiten en gewoon chillen op het strand en over van alles praten, iets wat iemand als jij en ik soms ook doet. Ik denk dat deze film in zoveel opzichten volmaakt is, omdat hij je op zoveel niveaus raakt, maar dat deed hij bij mij toch al. De documentachtige stijl die is gebruikt om Pixote en zijn omgeving te portretteren, lijkt realistischer, en de acteurs, die echt straatkinderen zijn en een gelijksoortig leven hebben geleid, helpen de menselijkheid in de omstandigheden natuurlijker te laten lijken. Er is ook een sociale opmerking over kindermishandeling, maar ik denk dat de film zo geweldig is omdat de druk op het verhaal ligt en niet op de politieke standpunten. De laatste scène, die ik het beste stuk uit de film vind, komt op me over als iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Zo vol emoties en toch zo onsentimenteel maakt deze film een waarheidsgetrouwe, geloofwaardige, ondraaglijke, onvergetelijke vertelling. Een waar hartverscheurend meesterwerk dat zo onderschat wordt!<br />Mijn stem: 10/10.