Is deze recensie positief of negatief?

Als je de originele Amerikaanse Graffiti al hebt gezien, raad ik je aan deze film niet te zien. Als je de originele film nog niet hebt gezien, kan ik hem je nog steeds niet aanbevelen, maar het zal een stuk minder pijnlijk zijn om te zien. De personages uit de eerste film zijn geweldig, en aan het eind voel je een band met ze. Deze film wil laten zien hoe slecht hun leven is geworden. Het is een hele klus om ernaar te kijken!<br />In de nieuwjaarsnacht van 1964, 1965, 1966 en 1967 hebben we vier verhalen over de personages uit de eerste film. In 1964 hebben we John Milner (Paul Le Mat) die nu professioneel dragracer is. Hij ontmoet een buitenlands meisje, Eva, en hoewel zijn plot echt nergens heen gaat, is het het beste van de vier. In 1965 hebben we Toad (Charles Martin Smith) die vastzit in Vietnam, en meer dan wat ook wil hij eruit. Hij probeert manieren te vinden om zichzelf te verwonden of stomme dingen te doen om eruit te komen. In 1966 hebben we Debbie (Candy Clark), het meisje dat Toad in de eerste film oppikte. Nu is ze een zuipschuit en een hippie, en eigenlijk weet ik niet waar haar plot om draaide. Het ging erom dat ze naar een concert ging... er gebeurde niet veel. Ten slotte, in 1967, hebben Steve Bolander (Ron Howard) en Laurie Bolander (Cindy Williams) huwelijksproblemen die uitlopen op een anti-oorlogsdemonstratie en een politieactie.<br />Geen van deze verhalen is erg goed. Het script heeft in sommige delen een heel, heel slechte dialoog. Deze arme personages, van wie ik in de eerste film zo heb genoten, komen terecht waar ze nu zijn... waarom? Waarom is dit vervolg gemaakt? Ik denk dat als er een vervolg was gemaakt, het over de oorlog in Vietnam moest gaan, en over hippies en politieacties, maar het echte probleem is dat deze film niet gemaakt had moeten worden.<br />De invalshoek was stijlvol, maar het komt neer op een enorme hoofdpijn. Elk verhaal heeft een andere stijl. Toads plot is opgenomen op een gewoon (afhankelijk van hoe je ernaar kijkt) breed scherm, en wordt gefilmd zoals de rest van de film zou moeten zijn. De plot van Toad is opgenomen op 16mm, en dat komt neer op een armzalige afbeelding, die in het midden van het scherm het formaat van een klein doosje heeft. Debbies plot is opgenomen op een groot scherm. Op een bepaald moment was er misschien één scherm, maar voor de overgrote meerderheid is het ergens tussen de twee en twintig schermen tegelijk. Doe geen moeite om de schermen te volgen, want er is toch niets aan de hand. De plot van Steve en Laurie heeft de vreemdste filmstijl. De stijl heeft eigenlijk niets te betekenen en is dom en zinloos. In plaats van een breedbeeldscherm is het een gecondenseerd breedbeeld dat eruitziet als een volle breedbeeldversie van een breedbeeldscherm. Hoewel ik de andere niet leuk vind, begrijp ik tenminste waar ze voor dienden, deze is gewoon niet te volgen.<br />De muziek is de redding van deze film, niet dat die dit zou kunnen redden! Bob Dylan, Simon and Grafunkel, Stevie Wonder, Marvin Gaye en tientallen anderen hebben hier mooie nummers gezongen. Ze redden de film niet, ze maken hem alleen een beetje beter dan hij is. Hij is nog steeds slecht!<br />Over het geheel genomen is dit een zinloos vervolg. Iedere fan van het origineel zou dit matte vervolg moeten mijden!<br />Mijn score: * 1/2 uit 110 min. PG voor taal, drugsgebruik en geweld.