Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dankzij idiote horrorfilms als 'Troll' en het onbeschrijflijk gruwelijke cult-favoriete 'Troll 2' is het tegenwoordig vrijwel onmogelijk om films met kobolds, kabouters en diverse andere typen kleine groene kobolds serieus te nemen. Nog niet zo lang geleden heb ik naar de tv-film 'Don't Be Afraid of the Dark' van de 70's gekeken, die in wezen een behoorlijk angstaanjagende en serieuze film is over kleine koboldmonsters in huis, en toch moest ik onwillekeurig terugdenken aan de lachwekkende schepsels met aardappelkoppen, gekleed in vuilniszakken, die in 'Troll 2' amok maakten. Hetzelfde overkwam me nu. Hoezeer ik ook probeerde in 'Inhabited' te komen, ik kwam er niet in. Met een heldere geest bleef ik onbewust de zogenaamd griezelige en dreigende tuinelfen vergelijken met de slecht gebeeldhouwde kobolds van Nilbog! Toch, zelfs zonder alle vooroordelen, is 'Bewoond' een op de keper beschouwd onderhoudende, zij het niet gedenkwaardige rechtstreekse horrorfilm. Het is een goedkope, softe en politiek correcte pastiche van familiedrama's en Noord-Europese mythologie. De irritante en moorddadige wezentjes in deze film zijn geen gewone kobolds; het zijn 'The Huldre': gemene, kleine Noorse demonen die ondergronds leven en proberen gelukkige gezinnen hun huis uit te jagen door de jongste kinderen te beïnvloeden. Dit krijgt de familie Russell te pakken als ze in hun gammele droomhuis in een afgelegen stadje gaan wonen. De engelachtige blonde dochter van MILF-actrice Megan Gallagher begint zich vreemd te gedragen als ze rondhangt in het leuke speelhuis achter in de tuin. Ze beweert dat haar vriendinnen elfjes zijn, en hoewel de sinistere klusjesman ook waarschuwt voor vreemde gebeurtenissen in het verleden, denken Gina's ouders gewoon dat het meisje moeite heeft om zich aan te passen aan haar nieuwe buurt. Als ze maar blijft zeuren over elfjes, maken ze een afspraak met de beroemde psycholoog dr. Werner terwijl 'De Huldre' langzaam uit hun botanische schuilplaats komt. Niet bepaald bijzonder om het zo te zeggen. Het tempo is acceptabel en de pogingen om spanning op te bouwen zijn best schattig. Je begrijpt dat dit een familievriendelijke horrorfilm is, dus er worden hier geen bloederige moordscènes getoond. Zelfs het kadaver van het huisdier van de familie wordt buiten beeld gehouden. Dit is de zoveelste onzinnige horrorfilm waarin Malcolm McDowell opduikt en hij is praktisch altijd een onbetrouwbare, hebzuchtige en egocentrische gezagsfiguur.