Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Caroline Bender (Hope Lange) doet niets anders dan proberen een baan te vinden. Haar echte ambitie is om met Eddie te trouwen en een kind te krijgen.<br />April (Diane Baker) is te onschuldig om lang zo te blijven en wordt te gemakkelijk verliefd, een gevaarlijke combinatie.<br />Greg (Suzy Parker) is een doorzetter en wil actrice worden.<br />Alle drie zijn ze gedoemd tot een dramatische rol in 'The Best of Everything', een soapopera uit 1959/morele komedie/soms degelijke film die met de seconde ouder wordt.<br /><br />In de genadeloze wereld van de paperback is het niet zo ordinair als 'Valley of the Dolls', maar ook niet zo vanille als 'Three Coins in the Fountain'. De mannen in de groep <0xE2><0x80><0x93> Brian Aherne, Stephen Boyd, Louis Jourdan en Robert Evans <0xE2><0x80><0x93> zijn gehaaid, goed gekleed en voor het merendeel waardeloos. Aherne is de inwonende zedendelinquent <0xE2><0x80><0x93> hij pikt alles wat voorbijkomt en maakt links en rechts ongewenste avances. Zijn karakter is zo aanstootgevend als de pest, maar het wordt helemaal niet serieus genomen. Ik denk dat de laster nog niet was ontdekt. Boyd werkt daar ook, hoewel je hem nooit echt iets ziet doen. Hij heeft het te druk met ouder, wijzer en dronkener te zijn. Evans is in het buitenland, alleen maar om Diane Baker in stijl te laten lijden <0xE2><0x80><0x93> hij is een rijke jongen die haar in de problemen heeft gebracht, dus in plaats van met haar te trouwen, zoals beloofd, neemt hij haar mee voor een 'operatie'. <br />Jourdan is een regisseur die per abuis een verhouding met Parker heeft. Ze delen een vechtscène die vrij vrij van beperkingen is, in elk geval in een film als deze, maar uiteindelijk wordt de scène geruïneerd door Parkers histronica. Uiteindelijk stalkt ze hem bijna, en ze heeft zo'n ellendig lot echt niet verdiend, ondanks haar slechte acteerwerk.<br />Joan Crawford spuwt vuur in de rol van Amanda Farrow, de inwonende 'heks' die automatisch onbeleefd is tegen haar legioen secretaresses. Nou ja, ze zijn jonger, nietwaar? Is dat niet voldoende reden om iemand te haten? Caroline denkt van niet, aangezien ze bewonderenswaardig elke kans aangrijpt om tegen juffrouw Farrow in te gaan. Crawford krijgt maar één keer de vrije hand, als ze tegen haar getrouwde vriend zegt: 'Je kunt je vrouw met haar konijnensmoel allebei naar de hel sturen', en de hoorn op de haak smijt. Je krijgt nooit de arme ziel te zien die het waagt haar te dwarsbomen.<br />Martha Hyers'verhaallijn' is, als het ware, uiterst zwak, en ze is als ongehuwde moeder pijnlijk over de top. Afgezien van het feit dat ze een enorme 'W' (van 'hoer') op haar vest draagt, loopt ze het grootste deel van haar filmtijd als een zielig hoopje rond. Erger nog, ze krijgt niet de beleefdheid om het op het eind allemaal 'afgesloten' te krijgen, hoe dan ook. Het zal niet veel uitmaken, maar toch. Het is pijnlijk duidelijk dat dit alles in een totaal andere wereld heeft plaatsgevonden. De mensen waren over het algemeen aardiger tegen elkaar en het werk was niet vervelend maar opwindend, in elk geval voor een meisje van buiten New York.<br />Afgezien van een niet overtuigende dronkenmansscène, lijkt het allemaal redelijk echt als Caroline, die in elk geval meer dan één kant van haar karakter heeft.<br />Ik bewonder het dat vrouwen een mening hebben, een kans en een keuze. Niet dat het niet mooi verpakt is, maar het levert wel punten op voor gelijkheid. In 1959 was dat waarschijnlijk opmerkelijk en mogelijk controversieel.