Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb een vraag voor de schrijvers en producenten van 'Prozac Nation': wat is de oorzaak en wat is de oplossing voor het wijdverbreide probleem van persoonlijke depressie in Amerika? In de ontroerende vertolking van Christina Ricci als Liz Wurtzel, speelt de film een jonge vrouw met onbeperkte mogelijkheden als Harvard-studente en schrijfster. Maar dit is geen verhaal van succes, alleen van zelfvernietiging, terwijl we zien hoe Liz ellende brengt in de levens van iedereen die met haar in contact komt. De film onderzoekt scheiding, familieproblemen, drugs, alcohol en medicijnen als mogelijke redenen voor Liz' ongelukkigheid. Maar geen van die oppervlakkige verklaringen is bevredigend. Op een bepaald moment in de film zou het nuttig zijn geweest om te suggereren dat Liz verantwoordelijkheid moet nemen voor haar leven en haar problemen. Er werd geen licht geworpen op wat de film een op hol geslagen probleem noemde in 'The United States of Depression'. In het verhaal had Liz een zorgzame therapeut (Anne Heche), een zorgzame huisgenote (Michele Williams), een zorgzame vriend (Jason Biggs) en een bezorgde maar zorgzame ouder (Jessica Lange). In een belangrijke scène van de film ligt Liz in een ziekenhuisbed te kijken naar de ontmanteling van het ruimteveer Challenger. In plaats van Challenger te vergelijken met Liz' leven, had de film het beeld moeten gebruiken als uitgangspunt voor haar genezing en herstel. De film deed me denken aan een'slachtofferfilm' op de kabelzender Lifetime. Een uitstekende cast werd verspild, vooral bij de ernstige vertolking van Christina Ricci. Het echte leven van Elizabeth Wurtzel vond kennelijk de middelen om haar depressie te overwinnen en een succesvol auteur te worden. Het is jammer dat de film ons niet de geringste glimp kon bieden van haar moedige geest.