Is deze recensie positief of negatief?

'Zuster Helen' is een uitmuntende documentaire over een starre, intolerante, grofgebekte, verbitterde (burgerlijke) non die een opvanghuis voor dronkaards en junks runt in een zeer vervallen buurt in het zuiden van de Bronx. Op één na zijn alle bewoners van de eenentwintig een gootdrinker/verslaafden. Robert, de enige vertegenwoordiger van de middenklasse tot hij een echte baan, een huis en zelfs een BMW had, betreurt het dat ze is gestorven voordat hij haar op haar nummer kon zetten. Waarom?<br />Robert was, net als zes van de bewoners, voorwaardelijk vrij. Hij klaagde dat Helen met een enorme stok over hem heen zwaaide en voortdurend dreigde hem aan te geven als hij niet als een rund tegen haar tekeerging. In een interview zei hij dat Helen het centrum runde om de dood te compenseren van de drie mannen in haar leven, haar man en haar twee jongens.<br />Haar man was een alcoholist die op zijn vijfenvijftigste aan een hartaanval overleed. Een van de jongens stierf aan een overdosis heroïne en de andere werd op zijn vijftiende doodgestoken. Helen bleef achter met een dochter, die ze in de steek liet om het centrum te runnen. De dochter was daar niet blij mee. Ze wilde haar moeder.<br />Wat fascinerend is, is hoe weinig Helen veranderde. Uiterlijk lijkt ze een enorme verandering te hebben ondergaan. Maar nadat ik deze boeiende en verontrustende video een paar keer had gezien <0xE2><0x80><0x93> eenmaal met de regisseurs die hun verhaal deden <0xE2><0x80><0x93> werd duidelijk dat Helen een 21-jarige verslaafde verving door een bazige man om haar drie dode mannen te vervangen.<br />Helen geeft toe dat ze haar kinderen negeerde en elke dag in bars doorbracht. Maar haar bazigheid, onverdraagzaamheid en scherpe tong kwamen niet naar boven toen ze 56 was. Het moet buitengewoon moeilijk zijn geweest om met haar samen te leven. Zelfs Robert zegt dat hij ondanks Helen schoon bleef.<br />De film begint met Helen die een man die in het opvanghuis wil wonen op een beledigende manier beledigt. Het schijnt dat ze wil laten zien hoe gewiekst ze is. Een andere keer vernedert ze Mel in het openbaar, haar 'assistent' omdat ze een jaar lang niet in bad is geweest. Dan zwaait ze met zijn smerige kussensloop in de lucht. De film is kleverig van Helen die mensen bedreigt en beledigt. Haar herkenningsmelodie is 'My Way'. Haar favoriete zin is: 'Ik zal volkomen eerlijk tegen je zijn.' Mensen die zulke zinnen gebruiken, blijken vaak juist het tegenovergestelde te zijn.<br />De bewoners zijn echt terneergeslagen. Alleen Robert heeft enige verkoopbare vaardigheden, behalve het duwen van een bezem. Ze hebben allemaal wanhopig behoefte aan een dak boven hun hoofd, en aangezien Helen de boel in haar eentje runt, heeft ze de macht om wie ze maar wil toe te laten of weg te sturen. Ze heeft geen bestuur om verantwoording aan af te leggen en krijgt geen openbare financiering. Het is haar show. <br />Helen gelooft in de koekjesbenadering van de nuchterheid. Ze drinkt geen koude kalkoen meer en dat betekent dat iedereen dat ook kan. Ze geeft drugsmisbruik de schuld van de drugs of de drank, en niet de onderliggende problemen die de mannen tot drinken en drugsgebruik aanzetten. Ze is geen therapeut, maar gewoon een hospita die haar haar verft, een habijt draagt en de volledige macht over haar huurders heeft, en die is gestopt met drinken.<br />Helen speelt ook de baas over haar gedetineerden door op verzoek urinetests te eisen. Twee keer is Major, een zeer degelijke en gerespecteerde oudere bewoner - die ze vertrouwde - voor zijn tests gezakt. Helen was woedend en zette hem op straat. Major hield voet bij stuk en zei dat de resultaten verkeerd waren, omdat hij nooit heroïne had gebruikt. Helen gaf niet toe en dacht er niet aan dat er een fout gemaakt kon zijn. Dat was vooral verontrustend omdat ze Major al heel lang kende. Toch hield ze haar relatie met hem buiten beschouwing, nam aan dat hij een leugenaar was en vertrouwde volledig op de resultaten. Uiteindelijk ontdekte Major dat de codeïne in zijn hoestsiroop een opiaat was. Helen bood nooit in het openbaar haar excuses aan, maar leek het in het geheim met Major goed te maken.<br />Helen had ook een zeer bezoedelde reputatie in haar oude buurt. Ze gaf Robert stilzwijgend toe dat ze een keer heel laat op was gebleven om iemands banden door te snijden. De persoon had haar onrecht aangedaan en verdiende het zeker dat zijn/haar banden werden doorgesneden. Ze was geen aardige vrouw. Dus uiteindelijk besloot ze dat de enige manier om de naam Travis (haar achternaam) in leven te houden sinds de drie mannelijke Travissen waren gestorven, was om het Travis Center te beginnen.<br />Voor sommige bewoners was het een heleboel. Ze deden wat Helen zei en kregen in ruil daarvoor een goedkope, veilige, nuchtere en gestructureerde plek om te wonen. Maar een van hen zei dat hij liever in de gevangenis zat. Verslaafden en dronkaards hoeven niet allemaal als kinderen behandeld te worden. Helen gebruikte technieken van de 'oude school' die in diskrediet zijn gebracht. Maar niemand werd gedwongen om in het centrum te blijven en voor sommigen was het beslist een positieve ervaring. Het Travis Center is geen behandelcentrum. Het is een tehuis voor alcoholisten en drugsverslaafden die hun leven op orde willen brengen.<br />Om de volledige ervaring met zuster Helen te krijgen, moet u alle extra interviews zien, plus de audioversie waarin de twee regisseurs vertellen over hun ervaringen met zuster Helen en haar gasten.