Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Documentaires waarin zoons en dochters proberen een ouder te begrijpen en, al doende, hun eigen leven te begrijpen. Ook niet ongebruikelijk zijn resultaten die een gebrek aan talent weerspiegelen, een gebrek aan introspectie, een overdaad aan narcisme en, misschien, een weinig subtiele zoektocht naar openlijke wraak voor talloze, reële en gefantaseerde, pijn in het verleden. Wat ongebruikelijk is, is een briljant, eerlijk en boeiend portret van een fascinerende ouder, en 'My Architect: A Son's Journey' is die zeldzame prestatie.<br />Louis Kahn emigreerde als kind naar dit land, zijn gezicht onherstelbaar en wreed verminkt door een ongeluk. Hij en zijn ouders vestigden zich in Philadelphia, waar de getalenteerde jongeman van kunst en muziek hield. Algauw raakte hij gecharmeerd van gebouwen en besloot hij dat alleen de carrière van een architect zijn creatieve vermogens kon bevredigen.<br />Kahn werd architect, maar zoals in deze film te zien is, duurde het lang voordat hij de aandacht van de leiders op zijn terrein trok. Een van de architecten suggereert dat hij het slachtoffer was van de 'gele armband', het antisemitisme dat, samen met vooroordelen tegen vrouwen, lange tijd een onguur aspect van het Amerikaanse architectenvak was geweest.<br />Als hij al de aandacht trok, werd hij, duidelijk accuraat, gezien als een zelfverzekerde, workaholic-professor die onbuigzame eisen stelde om zijn visie en alleen zijn visie te verwezenlijken. Die onbuigzaamheid was de reden dat hij prachtige plannen maakte voor veel gebouwen, maar er maar een paar bouwde. Het interview met een bejaarde heer die Kahn in Philadelphia heeft ontslagen vanwege zijn onaanvaardbare droom van een getransformeerd stadscentrum waar mensen hun auto aan de rand van de stad laten staan en de stad in lopen, is hilarisch.<br />Kahn was een geboren docent en op een aantal van de uitgebreide archiefbeelden is hij te zien met studenten, zijn stem kalm maar gepassioneerd, hun blikken respectvol en intens.<br />Veel architecten zijn geïnterviewd door regisseur, schrijver en projectbaas Nathaniel Kahn, de enige zoon van de architect. Sommigen zijn wereldberoemd: I.M. Pei, Robert A.M. Stone, Moshe Safdie, Frank Gehry en de nog altijd actieve niet-oudere man, Philip Johnson. Hun commentaren geven een levendig beeld van deze idealistische, maar uiteindelijk financieel onsuccesvolle ontwerper van gebouwen, die de kastelen, forten en grote gebouwen van voorbije eeuwen combineerde tot ontwerpen voor het heden. Kahns gebouwen worden getoond, onder andere de Salk Research Laboratories in La Jolla, CA. Zijn stijl heeft een neo-romantische uitstraling, die eerder wordt afgezwakt door te veel lege ruimte, die eerder afstoot dan aantrekt.<br />Maar de zoon van Kahn was uit op meer dan het verhaal van zijn vader, de architect. Vele jaren lang had Louis Kahn drie gezinnen: een vrouw met wie hij een dochter had, en twee langdurige relaties, waarvan de ene een dochter voortbracht en de andere een zoon. Kahn bezocht zijn zoon vaak in het huis van de moeder, maar aan het eind van een avond brachten moeder en zoon hem altijd terug naar het echtelijk huis. Nathaniel wilde duidelijk meer weten over deze ongebruikelijke relatie, maar hij lijkt geen littekens te hebben overgehouden aan wat beslist een vreemde affaire was voor een kleine jongen.<br />Toen Nathaniel nog een kleine jongen was, stierf Louis Kahn aan een zware hartaanval in het herentoilet van het Pennsylvania Station in New York, nadat hij was teruggekeerd uit India, waar hij een van zijn enorme projecten had opgezet, een ander project dat nooit was voltooid. Op dat moment had zijn firma in Philadelphia minstens 500.000 dollar aan schulden en als hij het had overleefd, had hij waarschijnlijk een reis naar de federale faillissementsrechtbank voor de boeg gehad.<br />Kahn liet verscheidene monumentale gebouwen na, waarvan het regeringsgebouw in Bangladesh duidelijk het grootste is. Een betraande plaatselijke architect verwelkomt Kahn omdat hij een gebouw heeft ontworpen waar de democratie zou kunnen (en hopelijk zal) bloeien.<br />Broeder-architect Moshe Safdie stelt dat er iets passends had kunnen zitten in het feit dat Kahn een sterfelijke hartaanval kreeg in een treinstation, gezien het feit dat hij voortdurend op reis was. Ik ben het daar niet mee eens: het is triest en ironisch dat Kahn zou moeten sterven in de anonieme vervanging van een van Amerika's grootste architecten. Het oude Pennsylvania Station, een architectonisch juweel, was verwoest om plaats te maken voor een steriele vervanging zonder karakter en zonder voortzetting van het burgerlijk geheugen.<br />Er zijn een aantal emotionele momenten gefilmd tijdens de reis van de jongere Kahn, waaronder die met zijn halfzusjes en zijn moeder, maar ze zijn echt en ontroerend, niet sentimenteel en geënsceneerd. Geschiedkundigen van de architectuur zullen Kahn altijd blijven bestuderen. Zijn zoon vond redenen om zich hem te herinneren als een man met gebreken, maar zeer iconoclastisch en uiteindelijk een man van zijn eigen leven.<br />9/10.