Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is mijn eerste Deepa Mehta-film. Ik heb de film op tv gezien, in zijn Hindi-versie, met het personage 'Sita' als Nita. Het valt me ook op dat Radha de allegorische vuurproef in de film heeft ondergaan en niet Nita/Sita. Maar wat ik zo mooi aan de film vond, was het scenario van mevrouw Mehta, niet haar visie. De personages, groot en klein, waren goed ontwikkeld en leken tegen het eind Don Quichot-achtig <0xE2><0x80><0x93> een beetje zoals het einde van Mazursky's 'Een ongehuwde vrouw'. Het zijn dappere vrouwen, omringd door kartonnen mannen. En één kartonnen man (Ashok) lijkt tot leven te komen op de laatste foto die we van hem zien <0xE2><0x80><0x93> met zijn invalide moeder Biji. Hij lijkt eindelijk een toekomstige verantwoordelijkheid op zich te nemen die verder gaat dan het celibaat en het zich wijden aan religie.<br />Mevrouw Mehta lijkt als regisseur te stuntelen (hoewel ze, vergeleken met de meeste Indiase mainstreamfilms, briljant lijkt te zijn) omdat ze haar script niet kan gebruiken om verder te gaan dan de microscopisch kleine familie die ze voorstelt, behalve dan om een glimp op te vangen van de Chinese micro-minderheid in het sociale milieu van India. Ze wijdt de film zelfs aan haar moeder en dochter (niet aan haar vader!) Maar haar Radha wekt de indruk van een vredige tijd met haar beide ouders in een mosterdgasveld. Vergelijk haar met Mrinal Sen, Adoor Gopalakrishnan, Muzaffar Ali en ze valt in het niet bij deze giganten <0xE2><0x80><0x93> gezien haar competente Canadese productieteam en financiële middelen! De film van twee biseksuele dames in een Indiaas middenklassegezin is voor sommigen misschien heiligschennis, maar hij geeft slechts een beeld van de atrofie van middenklassegezinnen die niet lijkt te streven naar iets beters dan zijn onmiddellijke overleving in een beperkte sociale omgeving. In India hebben films uit Kannada, Malayalam en Bengaalse stijl parallelle thema's aangeroerd, maar ze hadden niet de publiciteit die deze film wel had en zijn daarom niet gezien door een groot deel van de bioscoopbezoekers met kennis van zaken.<br />Mevrouw Das, mevrouw Azmi, meneer Jafri en meneer Kharbanda zijn geloofwaardig, maar niet uitmuntend. Mevrouw Azmi is een getalenteerde actrice die onder goede regisseurs voortreffelijke voorstellingen gaf (Mrinal Sens 'Khandar', Gautam Ghose's 'Paar', Benegals 'Ankur') die in deze film opvallend afwezig zijn. Mevrouw Das sprankelde meer door haar aanwezigheid op het witte doek dan door haar acteertalent. Al met al blijft de kracht van de film in de structuur van het script, dat bovengemiddeld is in termen van internationale cinema. Ik ben ervan overtuigd dat mevrouw Mehta haar schrijftalent in haar toekomstige scenario's kan aanscherpen.