Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ja, 2.37 is in zekere zin een rip-aflevering van Gus van Sants Elephant. Het gaat over een paar leerlingen die met hun problemen te maken krijgen, wat leidt tot de zelfmoord van een van hen. Ja, het staat vol met clichés, maar zo is het leven. Je kunt gewoon niet ontkennen dat er in de echte wereld griezelige nerds bestaan, gehandicapte of populaire leerlingen die ondanks hun populariteit wel problemen hebben.<br />Maar daar gaat deze film niet over. Het gaat niet over het leven op de middelbare school. Het gaat niet over de ellende van het leven zelf.<br />Als je onder de oppervlakte kijkt, onder de zeepachtige sociale relaties die worden getoond, zul je aangrijpende, tot nadenken stemmende kritiek op onze maatschappij vinden.<br />Waarom plegen mensen zelfmoord? Begrijpen we hun motieven echt? Of proberen we ze alleen maar te begrijpen als het al te laat is? En waarom is het altijd iemand, dat had je nooit verwacht?<br />Deze film geeft geen antwoord op die vraag, maar hij roept hem wel op. En dat doet hij op een heel intense manier. Hij houdt je de hele tijd in het ongewisse, wiens bloed het zou kunnen zijn, dat je helemaal aan het begin ziet. Je volgt de paden van een paar studenten, die allemaal een min of meer goede reden hebben om een eind aan hun leven te maken, alleen maar om de gruwelijke handeling in de finale te zien.<br />Wist je wie het zou zijn? Of werd je erdoor verrast, zoals in het echte leven? De boodschap wordt uiteindelijk verwoord door een van de overlevende kinderen. We zijn altijd zo gefixeerd op onze eigen problemen dat we vergeten die van anderen te zien. Er zou iemand kunnen zijn, een collega, een vriend, die niet meer wil leven. Maar als je je ogen niet opendoet, zul je het pas weten als het te laat is.<br />Deze film levert goed werk. Hij heeft misschien een paar tekortkomingen, maar die doen er niet meer toe als hij is afgelopen. Of je ziet een weerspiegeling van de maatschappij, of je bent blind voor de werkelijkheid.