Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik had nooit veel gelezen over (of zelfs maar foto's gezien van) de zesmans Britse komiekengroep The Crazy Gang, maar mijn positieve ervaringen met hun tijdgenoten Will Hay en Arthur Askey en vooral de hoge lof van Graham Greene voor THE FROZEN LIMITS zelf (**** Het grappigste Engelse plaatje dat ooit is gemaakt... het kan de vergelijking aan met SAFETY LAST en THE GENERAL S)) maakten dat ik de sprong waagde met de onbewerkte R2-dvd's van deze groep en hun daaropvolgende film GASBAGS (1941; zie onder), die eerder dat jaar vrijwel zonder enige ophef werden uitgebracht.<br /><br />Een Brits-Amerikaanse western is een zeldzaamheid, maar een Britse-westernspoof is nog zeldzamer (CARRY ON COWBOY VEN1965 was nog zo'n 25 jaar weg). Tussen twee haakjes, als ik terugga naar de Stille klassiekers die door Greene worden genoemd, lijkt het me duidelijker dat de film meer te danken heeft aan THE GOLD RUSH (1925) en WAY OUT OF WEST (1937). Bovendien speelt het zich ook af als een variatie op het sprookje _Sneeuwwitje en de zeven dwergen_ (dat zojuist op het scherm was vereeuwigd via Walt Disneys geanimeerde meesterwerk) en waar het zevende lid wordt gespeeld door de oude komiek en regelmatige gast Will Hay in de rol van Moore Marriott; de Bende noemt de mooie heldin Eileen Bell werkelijk de hele tijd onder die naam, en er is zelfs een amusante scène waarin ze zich met z'n zessen klaarmaken om naar bed te gaan en de dwergen uit de Disney-film toe fluiten! Zes komedianten (drie sets comedy-duo's: Flanagan & Allen, Nervo & Knox en Naughton & Gold) zijn misschien wel de grootste groep van dit soort films, hoewel niet al hun persoonlijkheden hier naar voren komen: mijn favorieten waren de grote Bud Flanagan (die een beetje op Jim Backus leek), de eerlijke Chesney Allen en de besnorde, piepende Teddy Knox; maar de kale Charlie Naughton kreeg vaak de hoofdrol omdat hij de rol heeft waarop de anderen altijd leken te mikken. Toch is het Marriott die de film steelt van zijn allereerste scène waarin hij het voor elkaar krijgt om elke functionaris in het vervallen theater van een spookstad te imiteren!; een heel jonge Bernard Lee is ook opmerkelijk als de schurk van het stuk. <br /><br />De scène tussen Flanagan en Allen is eigenlijk een voorbode van Abbott en Costello's beroemde <0x5C>- Who stirs on first? (de film hangt in feite van veel woordspelingen aan elkaar vanwege de humor ervan, die niet noodzakelijkerwijs aanslaat, vooral niet op dit punt). Niettemin zijn er verscheidene hilarische scènes - waarvan er zelfs een paar mij de tranen in de ogen deden springen: de openingsscène waarin de Bende wordt ontmaskerd door een bende boze schuldeisers; hun vermomming als indianen als ze eenmaal in de Yukon zijn; de Bendeleden die een list verzinnen om iedereen rijk te maken met hetzelfde stuk goud; ze spelen allemaal de slaapwandelende Marriott om de schurken in verwarring te brengen (een mop die zijn oorsprong zou kunnen danken aan de Marx Brothers). Het surrealistische moment wanneer een van de Bendeleden, achtervolgd door de schurken, een trap beklimt die deel uitmaakt van het geschilderde decor van het theater, en vooral aan het eind, wanneer een groep zingende leden van de Bereden Politie heel langzaam naar de reddingsactie van de Bende galopperen (ondanks het feit dat ze worden toegejuicht door de steeds ongeduldiger wordende held van de Bende).<br />De dunne geluidsband en de uitzinnige aard van de grappen zelf maakten het voor mij moeilijk om alle grappen te begrijpen, en de ondertiteling zou in dit geval zeker welkom zijn geweest. De Crazy Ben maakte maar vijf films, waarvan de eerste twee goed werden ontvangen: OKAY FOR SOUND (1937) en ALFHERS BUTTON AFLOAT (1938) en een veel latere re<0xC3><0xBC>nie (al was Allen inmiddels vanwege zijn gezondheid afgehaakt en vervangen door Eddie Gray) met de titel LIFE IS A CIRCUS (1960; geregisseerd door Val Guest, die tussen haakjes zowel de twee Gang-films schreef als enkele van de eerder genoemde Hay en Askey-voertuigen!).