Wat is het sentiment van de recensie?

SPOILER ALERT<br />Een van clichés doordrenkte film die op de een of andere manier een waardigheidsverklaring aflegt over de dood, hoewel hij het tegenovergestelde probeert te doen. Washington is een verlamde forensisch rechercheur die al vier jaar lijdt en wil sterven (hoewel hij zijn boek blijkbaar pas een jaar geleden heeft geschreven, dus het is niet allemaal wanhoop). Hij regelt een zelfmoordpoging met zijn arts, die over een week zal terugkomen.<br />Intussen helpt hij mee aan een zaak van een seriemoordenaar. Hij werft de moed, ik wil het niet doen, maar ik ben er zo goed in, agent Jolie, en ze vinden een onmogelijke aanwijzing die leidt tot hoogst onwaarschijnlijke conclusies. Hé, die oude bout betekent dat de moordenaar de vrouw van de miljonair in een stoomtunnel bij het oude Woolworth-gebouw heeft. Ja, ja. Het is lachwekkend. Maar nee is slim genoeg om uit te vogelen dat de dokter die hem gaat helpen, de moordenaar is.<br />Als hij naar Washington komt om hem te vermoorden (volgens schema), verandert hij van gedachten en worstelt ongelooflijk voor zijn leven. Gaat door naar de verplichte slechterik die op het punt staat de goede man neer te schieten als BANG het pistool afgaat - maar de slechterik heeft niet geschoten! Nee, de vrouw stapt uit de hoek, ze heeft hem net in de rug geschoten.