Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De opvattingen van het westerse feminisme over de verschillende subculturen van India zijn tot nu toe grotendeels ongewijzigd gebleven, de twee entiteiten behoren tot vreemde rijken en dreigen (uit naam van de traditie) nooit samen te vallen. Kunst imiteert het leven (althans, dat wordt beweerd) en de populaire Hindi-films vormen daarop geen uitzondering. Ze weerspiegelen een onderliggende vrouwenhaat die helaas de basis vormt van een groot deel van de collectieve Indiase cultuur. Maar waarom? Wat is het toch met het vrouwelijke geslacht dat het zo haatdragend heeft gemaakt voor de cultuur dat vrouwen voortdurend worden blootgesteld aan de meest onvoorstelbare verschrikkingen, zoals verkrachting, moord, kindermoord, gedwongen analfabetisme, ontrouw en de onderwerping van de geest die bekendstaat als 'bruidsschat'? '... stelt dezelfde klaaglijke vraag en verbindt de gruweldaden die tegen vrouwen worden begaan door middel van drie afzonderlijke hoofdstukken/episodes die de reis van de schaamte door de hoofdpersoon, Vaidehi (Manisha Koirala), omvatten.'<br />De visie van Santoshi is niet in overeenstemming met het niveau dat het verhaal vereist. Hij slaagt er niet in de saga van droefheid goed uit te beelden en confronteert de kwestie van vrouwenhaat van de zijkant in plaats van van voren af aan. Santoshi heeft onlangs gezegd dat hij de film niet voor een internationaal filmfestival heeft gemaakt, maar voor de massa van zijn land. Helaas komt de smakeloosheid naar voren, en de film duikt te vaak in het genre van actie-bloeddorstigheid waarin Santoshi zich heeft gespecialiseerd. De film heeft te lijden onder zijn schokkerige, episodische tempo en het einde is te gekunsteld.<br />De vrouwelijke hoofdrol krijgt veel vriendelijkere en afgerondere karakteriseringen dan hun mannelijke tegenhangers. De hoofdpersoon wordt gevoelig gespeeld door de lichtgevend mooie Manisha Koirala, die in Lajja bewijst dat ze een van de meer bekwame hoofdrolspeelsters van deze tijd is, en die een gepaste rol krijgt toebedeeld en ingestudeerd, en die tevoorschijn komt met een waarlijk prijzenswaardig optreden. Je vraagt je af hoe briljant ze had kunnen zijn als de film was gemaakt door een regisseur met de gepaste creatieve intentie en waardering voor de onderhavige kwestie. Mahima Choudhary levert een prijzenswaardige prestatie en blijft laten zien dat ze een onaangeboord talent is. De rol van Janki, gespeeld door Madhuri Dixit, wordt gespeeld met een nooit eerder geziene hartstocht en gelukzaligheid voor wat werkelijk de naam 'acteren' verdient. De rol van een slimme straatartieste die troost vindt in alcohol en de belofte van een ongeboren kind is het grootste risico in haar kanon van lied-n-dansrollen, die de afgelopen tien jaar haar status als ster hebben gehandhaafd. Wat overblijft is de laatste en meest verontrustende voorstelling in deze zogenaamde feministische saga, die van de onophoudelijk getalenteerde Rekha. Lajja is de film van Manisha Koirala, daar kan geen twijfel over bestaan, maar het is Rekha die de gebeurtenissen domineert in een voorstelling die in je botten prikt en echo's van angst door de vestibules van je hart stuurt. Rekha oogt oogverblindend als Ramdulari, en laat ijdelheid en zelfgenoegzaamheid varen om een voorstelling te geven die zo doordrenkt is van authenticiteit en vernuft dat emotionele naaktheid de mantra wordt van dit deel van de film. Vergelijkingen zijn inderdaad verfoeilijk, vooral als ze worden gemaakt tegenover een van's werelds grootste hoofdrolspeelsters, maar in de gracieuze aanwezigheid van deze heersende filmlegende vervagen de anderen in haar schaduw.<br />'Lajja' heeft niets van de verfijning van proto-feministische drama's als 'Zubeidaa', 'Pinjar' of zelfs de Hell-Koningin-viering 'Laadla': het vervult zijn feministische doeleinden in twee korte momenten: de luide tirade waarin Mahima haar schoonouders berispt voor hun misbruik van haar vader, die geen andere misdaad heeft begaan dan het baren van een meisje. Ze barst in tranen uit en laat de huwelijksstoet in wanorde achter. Als ze ziet dat haar vader er kapot van is, begint ze te huilen en geeft zichzelf de schuld van de chaotische verwoesting voor haar. Ze jammert: 'Waarom heb ik iets gezegd? Ik heb alles verpest! Het is allemaal mijn schuld!' Haar grootmoeder, die in stilte getuige is van de beledigingen die ze te verduren heeft gehad, troost haar door te zeggen: 'Waarom huil je? Er is geen reden waarom je zou huilen. Je hebt nergens schuld aan. De schuld ligt bij mij. De schuld ligt bij elke vrouw die je voor is gegaan, want als we in onze tijd de moed hadden gehad om te zeggen wat je vandaag hebt gezegd, dan had je vandaag niets hoeven zeggen.' In deze scène wordt het belang van de Feministische Erfgave duidelijk in woorden uitgedrukt.<br /><br />Het andere, meer subtiele moment komt in het begin van de film, wanneer Vaidehi (Manisha) van haar gewelddadige echtgenoot naar het toevluchtsoord van haar ouders in India is gevlucht. Voor kijkers van westerse samenlevingen lijkt het misschien volkomen logisch (en zelfs natuurlijk) dat een mishandelde vrouw de beschermende voogdij over haar ouders zoekt; dit is echter in veel oosterse culturen, waaronder India, een maatschappelijk taboe. Als een vrouw eenmaal getrouwd is, neemt ze aan dat ze de identiteit van haar man en zijn persoonlijke bezittingen heeft aangenomen (familie, zaken, kinderen enzovoort). Dat zij deze verantwoordelijkheden de rug toekeert, is een ernstige sociale zonde, die voor de westerse vrouw werkelijk geen equivalent heeft. Zij wordt daarna beschouwd als bezoedeld en als 'beschadigd goed', waarvan de waarde volledig teniet is gedaan door haar eigen daden en haar weigering zich te onderwerpen aan de rol die haar is toebedeeld. Ze is niet zozeer een individu als wel een symbool van familie-eer. Haar vader berispt haar voor haar daden, bezorgd dat zijn familie-eer onherstelbaar zal worden bezoedeld door de dochter die hij al aan een andere man heeft overgedragen. Zijn eerste zorg is het aanstaande huwelijk van Vaidehi's dochter. Hij vertelt haar zonder enige twijfel dat ze moet terugkeren naar de man aan wie ze wettig toebehoort, hoe gewelddadig en sadistisch hij ook mag zijn. Hij gebruikt het oude adagium dat 'de eer van elk huis in de handen van zijn dochter ligt' tegen haar. Rustig en bedachtzaam antwoordt ze: 'Ja, de eer van elk huis ligt in de handen van zijn dochter. Maar er is geen eer voor de dochter zelf.'