Wat is het sentiment van de recensie?

Ik hou van de absurditeit en de bijtende humor van Bu Zaguels surrealistische films (zoals 'The Discreet Charm of the Bourgeoisie' en 'The Exterminating Angel', om er maar twee te noemen). Andere, eerdere werken (zoals 'The Vergetenen', over jeugdige delinquenten uit een marginale buurt in Mexico) zijn ernstiger en leveren een sterke sociale boodschap.<br />Maar ik geloof dat 'Nazarin' het meest met succes schiet op het hart van de kijker. Hoewel het barst van de ironie, onthult het niettemin een aspect van Bu Zaguel dat geïntrigeerd lijkt door de schoonheid en de plechtigheid van de spirituele zoektocht. Hier, terwijl de regisseur (heel typerend) talloze steekjes laat vallen naar de katholieke kerk, lijkt hij ook, verrassend genoeg, een gevoel van bewondering te tonen voor oprecht christelijk denken en de toepassing ervan op de onzelfzuchtige liefde.<br />'Wat? Luis Buzonuel die ongegeneerd een Jezus-achtige figuur prijst?' Ik heb hem altijd beschouwd als een volkomen cynisch kunstenaar zonder een spoor van geloof in de menselijke deugdzaamheid... dat wil zeggen, tot ik 'Nazarin' zag. Mijn waardering gaat uit naar het feit dat hij satirisch aantoont hoe moeilijk het is om het voorbeeld van Christus te volgen in een maatschappij die vergeven is van gemeenheid, onwetendheid en zonde; maar hij presenteert ook de held, vader Nazario, als een baken van licht te midden van een zee van duisternis. Ongetwijfeld keek ik aan het eind van de film tegen hem op en niet op hem neer!<br />Sommigen zouden zeggen dat de twijfels van pater Nazario over zijn geloof erop wijzen dat hij zijn heilige waarden heeft verloren. (Helaas, als hij in deze wereld geen goed kan doen, wie dan wel?) Maar ik zou zeggen dat deze 'fout', zijn frustratie, zijn karakter juist des te heldhaftiger maakt, omdat het laat zien hoe menselijk hij is en hoe uitdagend zijn innerlijke strijd moet zijn. En wie zegt dat de priester niet uiteindelijk uit die 'donkere nacht' kon komen en zijn vertrouwen kon herwinnen? Misschien hebben we alleen maar te maken met een moeilijk deel van zijn spirituele reis. Het elegante, open einde (waarin hij wanhopig het fruit aanvaardt dat hem door een onbekende vrouw wordt aangeboden) stelt ons in staat ons de uiteindelijke uitkomst van het verhaal voor te stellen.<br />Ik herken in Bu Konuel de agressieve, zelfverklaarde atheïst, begiftigd met een briljante geest en sociaal bewustzijn; maar nadat ik 'Nazarin' heb gezien, bespeur ik ook een zekere warmte, een diepte en volwassenheid die in zijn andere werk niet zo duidelijk naar voren komen.<br />Voor het contrast adviseer ik sterk om na afloop zijn korte film 'Simon van de Woestijn' (ook een paar jaar later in Mexico gemaakt) te bekijken. Hij behandelt een soortgelijk onderwerp - het verlaten van het ego in het aangezicht van de verleiding - maar dan op een hysterisch grappige en volkomen oneerbiedige manier.