Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Stel je een film voor die volkomen het tegenovergestelde is van Lawrence of Arabia, in plaats van een geheel mannelijke cast, een geheel vrouwelijke cast. In plaats van zich af te spelen in de dorre woestijnen van Arabië, speelt hij zich af in de uitpuilende metropool New York. En in plaats van dat het een van de beste films is die ooit gemaakt zijn, is het een van de meest nutteloze, saaiste en meest vergeten films.<br />De film gaat over Mary Haines (Meg Ryan) een perfecte echtgenote en moeder, de afgunst van alle anderen in haar hogere kringen van Manhatten. Ze wordt afgeschilderd als een vrouw die het gewicht van de wereld op haar schouders torst, ondanks het feit dat ze een nanny en een huishoudster nodig heeft om haar ene kind te onderhouden. Maar ik wil haar niet te hard vallen, Mary doet dit allemaal terwijl ze een _liassez-faire_ -houding aanneemt ten opzichte van de baan als modeontwerpster die haar vader haar heeft gegeven. Maar deze idyllische levensstijl kan niet eeuwig duren en de dingen beginnen op een heel reële manier in elkaar te storten.<br />Mary's man bedriegt haar en haar vader ontslaat haar omdat ze niet hard genoeg werkt. Ze is natuurlijk van streek en stort een beetje in.<br />Maar Mary moet weer opkrabbelen, omwille van haar ontvankelijke jonge dochter en omwille van zichzelf. Ze doet dit door middel van een ontwenningskuur, door haar haar te laten rechttrekken en haar eigen kledinglijn te ontwerpen, maar verbazingwekkend genoeg voor dit soort films, niet voor een montage. Het lukt Maria; haar dochter houdt van haar, haar moeder houdt van haar, haar vrienden houden van haar en haar man besluit dat hij nu van haar houdt. Ze besluit haar overspelige man terug te nemen nadat ze beseft dat het haar schuld was dat hij haar bedroog, omdat ze niet genoeg van hem hield.<br />De film is een geluk bij een ongeluk die niet op de 'alle mannen zijn slecht'-route komt.