Is deze recensie positief of negatief?

Kijken naar 'Baghban' is het filmequivalent van bijna drie uur lang proberen je een weg te eten uit een vat zoute toffee. Deze Indiase film is een kleverige, zoete, sentimentele soapopera die begint als 'King Lear', dan in het middengedeelte overgaat in 'Romeo en Julia' en dan weer teruggaat naar 'King Lear' voor zijn met tranen doordrenkte finale.<br />Raj Malhotra is een bankaccountant die alles lijkt te hebben wat een man zich maar kan wensen in het leven: een vrouw die hem aanbidt, een gezin dat van hem houdt, en een baan die hij op het punt staat te verlaten na een leven van trouwe dienst. Hoewel Raj en zijn vrouw Pooja al veertig jaar getrouwd zijn en vier volwassen zoons hebben, gedragen ze zich nog steeds als een pasgetrouwd stel dat verliefd is geworden, koerend en zuchtend, met hun ogen knipperend naar elkaar en lieve woordjes in elkaars oor fluisterend, bijna tot ze er misselijk van worden. In feite is het hele verdomde nest zo gelukkig, liefdevol en harmonieus dat de Von Trapps in vergelijking daarmee een disfunctioneel gezin lijken. De ouders en kinderen maken samen grapjes, lachen samen, voeren zelfs uitvoerig gechoreografeerde,'spontane' dansnummers samen uit (zoals veel Bollywoodproducties wordt 'Baghban' afgewisseld met een groot aantal <0xE2><0x80><0x93> in dit geval een veel te groot aantal <0xE2><0x80><0x93> muzikale scènes). Iedereen die ook maar een beetje verstand heeft van verhalen vertellen, is zich ervan bewust dat zo'n onvervalste gelukzaligheid niet lang ongestraft kan blijven, en dat al die vreugde slechts het voorspel is van een of andere verschrikkelijke ramp die op het hoofd van onze nietsvermoedende feestvierders zal neerdalen. In die wetenschap brengen we het eerste uur van de film in angstige verwachting door, ons afvragend wat voor vorm die ramp zal aannemen als die eindelijk komt. De donderslag klinkt ongeveer een uur na het begin van de film, als Raj aan zijn kinderen meedeelt dat hij en hun moeder hebben besloten bij een van hun families in te trekken, waarbij hij het aan de kinderen en hun respectievelijke echtgenoten overlaat welke dat zal zijn. Plotseling, net als Koning Lear die de adders in de boezem van de familie ontdekt, ontdekt Raj dat zijn kinderen niet zo liefdevol, onzelfzuchtig en gretig zijn om hun huis en leven met hun ouders te delen als hij oorspronkelijk had gedacht. De kinderen zijn begrijpelijkerwijs ontzet bij het vooruitzicht, en om het plan van hun ouders te dwarsbomen bedenken ze een plan waarbij Raj bij een van hun kinderen gaat wonen, terwijl Pooja bij een ander gaat wonen; dan wisselen ze elkaar af tot elk van de kinderen uiteindelijk de kans heeft gehad om bij beide ouders te wonen, en dan herhaalt de cyclus zich ad infinitum. Tot groot verdriet van de kinderen stemmen de ouders in met het plan, ook al zijn de twee smoorverliefd op elkaar en hebben ze nooit een moment gescheiden van elkaar geleefd. Dus het tweede en het grootste deel van het derde uur worden doorgebracht met de twee ouder wordende (zij het getrouwde) geliefden die naar elkaar smachten, terwijl hun ondankbare, ongevoelige snotaapjes alles doen wat in hun macht ligt om hun ouders duidelijk te maken hoe onwelkom ze zijn in hun huis.<br />Een van de grootste problemen met 'Baghban' is dat het zowel in het vertellen als in het sturen ontbreekt aan subtiliteit. De liefde die Ray en Pooja voor elkaar voelen, en de bijna duizelingwekkende hechtheid van het gezin, wordt in het eerste uur zo dik aangezet dat de film bijna bezwijkt onder het gewicht van de sentimentaliteit. Dan, vrijwel zonder enige waarschuwing, verandert het scenario op slag en worden de kinderen harteloze, egocentrische monsters en de ouders passieve, jengelende slachtoffers van die harteloze liefde. Raj en Pooja zijn een beetje te oud en te onafhankelijk om het dromerige, pruilende, onbeantwoorde liefdesverhaal te vertellen dat beter past bij verliefde schoolkinderen dan bij de ouders van vier volwassen kinderen. De purperen prozastijl, waarin elke emotie wordt onderstreept en gemarkeerd, leidt tot intens overacting en een zwaar vertrouwen op afgezaagde reactieshots en melodramatische muziek voor interpunctie. De muzieknummers brengen in het begin een zekere bevrijdende vreugde over, maar ze gaan zo lang door en komen zo vaak terug dat ze al snel hun effectiviteit verliezen en alleen maar dienen om het materiaal tot ondraaglijke proporties op te blazen. Van deze opgeblazen productie zou minstens een vol uur kunnen worden afgeknald zonder dat er waarneembaar kwaad werd aangericht <0xE2><0x80><0x93> en heel wat goeds. Er is echt geen reden waarom deze film zich drie slopende uren lang zou moeten voortslepen. Het schandelijkst van alles is de schijnbaar eindeloze tirade die we tot het einde toe moeten aanhoren, een toespraak waarin Raj (die er op de een of andere manier in is geslaagd zijn ervaringen in een prijswinnende bestseller om te zetten) ons allemaal tien minuten aan één stuk voorleest over de waarheden van ouder-kindrelaties.<br />'Baghban' is een sentimentele, afgezaagde sage, gevuld met meer suiker en drab dan in een enorme doos bonbons van See's. Proef op eigen risico.