Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

1983 was 'the battle of the Bonds'. Dat jaar speelde zowel Roger Moore als Sean Connery de hoofdrol in twee James Bondfilms, de eerste (Octopussy) werd geproduceerd door de 'officiële' makers van de Bondfilms, terwijl de tweede (Never Say Never Again) 'onofficieel' werd geproduceerd door een groep onder leiding van Kevin McClory, die de filmrechten van Thunderball had. Verrassend genoeg is de 'onofficiële' film beter, ondanks de overduidelijke tekortkoming en het feit dat Never Say Never Again een remake is van Thunderball.<br /><br />Never Say Never Again heeft de eer een van de beste casts ooit voor een Bondfilm te hebben. Het begint allemaal met Sean Connery, die voor het eerst sinds Diamonds Are Forever uit 1971 terugkeert in het toneelstuk Bond. Connery mag dan ouder zijn dan hij toen was, maar hij ziet er hier beter uit dan in Diamonds Are Forever. The Bond of Never Say Never Again is de gestroomlijnde en gevaarlijke haai van Dr. No of From Russia With Love, maar een paar jaar ouder. Connery's uitvoering van één tekst en dialogen is nog net zo goed als vroeger. Het enige nadeel van Connery's leeftijd is zijn geloofwaardigheid, vooral waar het de dames van de film betreft. Als je het met eigen ogen ziet, ziet zelfs Connery er, ondanks het feit dat hij in topconditie verkeert, net zo vreemd uit als Moore wanneer hij met vrouwen naar bed gaat die half zo oud zijn als hij. Maar ondanks deze geloofwaardigheidskwestie speelt Never Say Never Again Connery in een van zijn betere Bond-rollen en een duidelijke verbetering ten opzichte van zijn twee eerdere Bond-rollen.<br />Kim Bassinger speelt Domino in een van haar eerste filmrollen. Bassinger speelt de rol met aanzienlijk zelfvertrouwen voor een betrekkelijk nieuweling en ze maakt het personage geloofwaardig. Bassinger houdt stand tegenover haar tegenspelers en heeft ook een aanzienlijke chemie met hen. Ze zou zelfs wel eens beter kunnen zijn dan in haar Thunderball-tegenspeler, gespeeld door Claudine Auger.<br />En dan is er nog de schurk, Maximilian Largo gespeeld door Klaus Maria Brandauer. s Largo is alles wat een James Bond-schurk zou moeten zijn: beminnelijk, charmant, boosaardig en bovenal geloofwaardig. Brandauer maakt de rol realistisch en kiest ervoor niet in de val te lopen waarin veel andere Bond-schurks zijn gelopen door over de top te gaan. Brandauer speelt Largo met een stille dreiging en charisma die in veel tegenstanders van 007 onzichtbaar zijn.<br />De uitstekende cast wordt ook uitgebreid met de bijrollen. Barbara Carrera is een prima tegenspeelster in Fatima Blush en het scherm licht op als ze verschijnt. Max Von Sydow is een mooie verschijning als Blofeld, hoewel zijn verschijning meer op een camee lijkt. Rowan Atkinson verschijnt als Bond.' De bijrollen worden gespeeld door een aantal stuntelige figuranten, wat een aantal van de beste scènes van de film oplevert. Het hoogtepunt van de bijrollen wordt gevormd door de staf van MI6, die bestaat uit Edward Fox' M, die een groot contrast vormt met Bernard Lee, Pamela Salem, die Moneypenny speelt en de kers op de taart vormt met Alec McCowens geweldige Q. De bijrollen hebben echter een paar dwalingen in de vorm van Bernie Casey als Felix Leiter en Gavin O'Herlihy als Jack Petachi, die beiden in hun respectievelijke rollen geen geloofwaardigheid lijken te bezitten. Voor het overige is deze film een van de beste casts die ooit voor een Bondfilm zijn geformeerd.<br />Boven op een uitstekende cast bevat de film verscheidene andere essentiële ingrediënten. Van de openingssequentie in Midden-Amerika tot het gevecht bij Shrublands, tot de onderwatersequenties en de achtervolging op een motorfiets, dit is een film waarin de actiesequenties niet alleen geweldig zijn, maar ook voor het grootste deel de plot dienen. De film heeft ook goede special effects in de zin van kruisrakettenmodellen, explosies en alles wat we van een Bondfilm verwachten. Irvin Kershner, die dan net bezig is met _The Empire Strikes Back_, geeft de film een goed gevoel voor richting, vooral in scènes als het onderstation van kernkoppen en de daaropvolgende diefstal van de kruisraketten.<br />Toch is deze film verre van perfect. Never Say Never Again is zonder enige twijfel een van de meest gedateerde Bondfilms, met zijn zware gebruik van computer zandvideogames uit de jaren tachtig. Hoewel de technologie na verloop van tijd elke film overtreft, is deze film daar zwaar op aangewezen, vooral door de kaping van de kruisraketten en de Domination-sequentie, waardoor de film een kwart eeuw na zijn release ongelooflijk gedateerd lijkt. Het script heeft ook de neiging te lijden aan voorspelbaarheid, juist vanwege het feit dat het een remake is van Thunderball.<br />Maar voor zijn voorspelbaarheid is het script van Never Say Never Again vrij goed. Het script bevat goede dialoogscènes, geen enkele huiveringwekkende, één-regelige tekst (over hoeveel van de Roger Moore-periodescripts kun je dat zeggen?), een paar grappige situaties, en toch is het voor het grootste deel om naar te kijken en is het spannend. Als je eenmaal voorbij het feit bent dat het een remake is, zitten er heel wat goede dingen in het script voor de film.<br />Muziek is in feite de grootste zwakte van de film. Vanwege de 'onofficiële' status van de film kon de James Bond-thematiek niet worden gebruikt. Daar kwam nog bij dat met de juiste componist had kunnen worden aangetoond dat een Bond-score zonder dat thema kon werken. Helaas is de score van Michael Legrand verre van goed. De score van Octopussy is totaal niet op zijn plaats in een Bondfilm en er zijn maar twee plaatsen waar hij echt werkt. Om het nog erger te maken is de film ook nog eens uitgerust met een van de slechtste titels die ooit een James Bondfilm hebben gesierd.<br />Hoewel hij zwaar gedateerd is, enigszins voorspelbaar, en een slechte score heeft, is Never Say Never Again nog steeds een goede Bondfilm. Met een van de beste casts van elke Bondfilm, goede actiescènes, goede special effects, goede regie en een geweldige dialoog, bewijst deze film dat 'onofficieel' niet slecht is. Het is zelfs beter dan Octopussy en de winnaar van 'de slag om de Bonds'.