Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het probleem met dit soort lyrische films is dat je óf een meesterwerk maakt, óf een afknapper: er is weinig middenweg. Om het voorzichtig uit te drukken: dit is geen 'Berlijn - symfonie van een stad' of 'Man met een filmcamera'. Helaas is het ook niet veel om naar te kijken.<br />Het probleem met deze film is dat hij gladjes en halfbakken is, alsof Michael Moore aan boord is gekomen. Hij heeft niet echt iets te zeggen, of liever gezegd, hij laat ons niets zien met beelden en geluiden. Koyanisqatsi gebruikt beelden cumulatief om een stelling te verdedigen. Dit is gewoon een lappendeken op zoek naar een punt. (Hoewel de film, geheel per ongeluk, meer over de geest van Uncle Sam vertelt dan hij van plan was. Er is iets heel paradoxaals aan een anti-technologie, anti-beschaving, anti-mediafilm die zo doorspekt is met technologie. 'Doe wat ik zeg, en niet wat ik doe'. Je moet gewoon van de yanks houden, hè.) Tonisch heeft deze aflevering iets zuurs en misantropisch. Beide vorige afleveringen hadden momenten van lyriek en opwinding; deze keer is de toon voortdurend somber. Het werkt gewoon niet zolang het duurt, zoals Gustav Mahler je zal vertellen.<br />Stylistisch gezien is Naqoyqatsi een zootje. Vooral het ruisende digitale spul is misplaatst. Het geeft de hele zaak een uiterst pietluttig, overbewerkt aanzien, en het ondermijnt ook het'realisme' van de analoge 'gevonden beelden'. (Ik bedoel, ik heb medelijden met de jongens. Een deel van de vreugde van Koyanisqaatsi was dat het een eerbetoon was aan het gebruik van optische film. Maar nu optische film een historisch artefact is, moeten ze het digitale domein 'aanpakken'; maar ik denk niet dat ze het voor elkaar krijgen. Het digitale spul ziet er vaak uit als videolinks van CNN of BBC World.) En met de 'gevonden beelden', tja, de digitale manipulatie is vaak lelijk en meestal gewoon dwaas, en de valse kleur en de zonnestand deden me denken aan...<br />... ahum...<br />James Bond-titels.<br />Ahum. Hoe vreemd het ook mag lijken, er bestaat ook nog de mogelijkheid dat de film gewoon gestolen is door de vertolking van Yo Yo Ma; hij is ongeveer even onopvallend als een commentaarstem van Lawrence Olivier. De beelden zouden vrolijk moeten zijn om het te kunnen opnemen tegen al dat charisma.<br /><0x3E> Philip Glass zelf is vreemd in vorm; ik had nooit verwacht dat hij het Verdi-requiem zou overslaan! (Ik moest erom lachen, wat natuurlijk niet de gewenste reactie is op welk deel van deze film dan ook). Er is zelfs een muziekstuk dat op Brahms lijkt. (?) Misschien hebben ze zijn pillen veranderd.<br /><0x3E> Van onze 'zinloze vragen'-afdeling: is Geoffrey Reggio eigenlijk wel een Hopi-indiaan? Of heeft hij alleen maar een zweethut in Hollywood Hills gedaan? O, en zijn de verschillende fragmenten van eerdere 'episodes' in de trilogie een commentaar op de manier waarop ook deze films deel uitmaken van de wereldwijde media-aandacht?