Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb net _Verdwijningen bij het AFI-feest 2006_ gezien met zo'n 30 andere mensen in een grotendeels lege zaal met 1000 zitplaatsen. De festivalorganisator, die het gebrek aan publiek had gezien, begon zijn openingsrede met: 'Nou, in elk geval hebben een paar van de mensen die het festival bijwonen een goede smaak op filmgebied.' Nou, meneer de programmeur, na het zien van deze film moet ik antwoorden: 'Nee, dat weten we niet, en jij weet het ook niet!' Dit 'achterbuurt'-stukje volgt op een jonge (niet zo jonge) Wilde Bill die met zijn mystieke familie gevaarlijk illegale Canadese whisky over de grens smokkelt tijdens het Amerikaanse verbod. De oude vogelvrijen (Kris Kristofferson en consorten) hebben niet alleen het geld nodig om hun bouwvallige boerderij in Vermont te redden, maar willen ook de kleine Wilde Bill kennis laten maken met de deugden van de mannelijkheid.<br />Hoewel dit avonturenverhaal fraai gefotografeerd is, ontbreekt het aan de goede eigenschappen van dit soort films: spanning en geloofwaardigheid. Kristoffersons matte optreden en droge monoloog doen me denken aan een droom die ik ooit heb gehad waarin Al Gore de rol van Willy Wonka speelde. Het kon me gewoon niets schelen, en als Wilde Bills mystieke grootmoeder uit het niets verschijnt om hem advies te geven, paste het gewoon niet. Ja, ik ben meer dan eens bijna in slaap gevallen. <br />Gary Farmer doet het goed als de Cameron Frye in het Ferris Bueller-personage; zwager van Big Bill, terwijl de tiener Chris McDermott die doordringende blauwe ogen voor zijn acteerwerk gebruikt.<br />Maar verwacht in het algemeen Jay Cravens Verdwijningen te zien spelen in een Block Buster 22 Bin bij jou in de buurt.