Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb Borderline een paar jaar geleden op AMC gezien. Sindsdien ben ik er voortdurend naar op zoek geweest. Het was fascinerend: visueel, tekstueel, sensueel. Deze film bracht me naar een plek als een droom en het kon me niet schelen waar. Ik zal nooit het gordijn vergeten dat in de wind wapperde. Ik herinner me nog hoe ik mijn hoofd schuin hield. Ik herinner me mijn gezichtsuitdrukking toen ik het zag. Ik wist niet wat er was gebeurd toen de film was afgelopen, maar ik heb gemerkt dat het leven zo is. Het stoorde me niet. De oneerlijkheid van de uiteindelijke afwijzing van een onschuldig personage komt me triest genoeg heel echt voor. Ik hield van de gezichten, van de manier waarop de camera ze vastlegde. De camera staarde naar de set met de onscherpe ogen van een dagdromer. Borderline was voor mij net zo echt als films dat niet zijn. Het was precies het gebrek aan uitleg, kleur en scherpte waardoor de film als een dief in de nacht mijn bewustzijn binnendrong. Ik hou van deze film. Op een dag zal hij van mij zijn.