Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De nasleep van de Tweede Wereldoorlog resulteerde bijna in de dood van de Sovjet-cinema. In de eerste jaren van de jaren vijftig kwam de filmproductie bijna geheel tot stilstand. In 1951 werden de eerste films uitgebracht en het werk van alle filmmakers werd door de regering nauwlettend in de gaten gehouden en vaak gecensureerd. Na de dood van Jozef Stalin in 1953 kregen de filmmakers meer artistieke vrijheid met hun films, hoewel velen nog steeds niet de heldhaftige, optimistische en propagandistische houding ten opzichte van oorlogvoering wilden aannemen die in de voorgaande jaren gangbaar was geworden. Pas in 1957 durfden de regisseur Mikhail Kalatozov en de schrijver Viktor Rozov het aan om het eerste post-Stalin-Sovjet meesterwerk te produceren dat algemeen wordt beschouwd als het eerste post-Stalin-Sovjet meesterwerk: 'Letjat zhuravli / The Cranes are Flying' De film was een van de mooiste oorlogsfilms die ik ooit uit welk land of welke tijd dan ook heb gezien. Niet alleen werd de film geprezen om zijn artistieke briljantheid in de Sovjet-Unie, maar de internationale erkenning zou niet lang op zich laten wachten, en Kalatozovs film werd onderscheiden met de Palm d'Or op het filmfestival van Cannes in 1958.<br />'The Cranes are Flying' is zowel een verkwikkend visueel feest als een vermetele, humanistische weergave van de oorlog. In tegenstelling tot veel andere films over de oorlog in de Sovjet-Unie in die tijd, werd er minder nadruk gelegd op de archetypische figuur van de traditionele oorlogsheld, en meer op de futiliteit, wreedheid en zelfs de onvermijdelijkheid van conflicten. Liefde is in de film vaak geïdealiseerd als een concept dat alles overwint en eindeloze ontberingen doorstaat, maar de werkelijkheid is aanzienlijk minder romantisch. In de film beloven twee geliefden, Veronika (Tatjana Samojlova) en Boris (Aleksej Batalov), gescheiden door de opkomst van de Tweede Wereldoorlog, die in de Sovjet-Unie wijdverbreid bekendstaat als de Grote Patriottische Oorlog, 1941-1945, elkaar na de oorlog te trouwen, maar de tragedie staat dat niet toe. Veronika, tot verraad gedreven door de eindeloze kwelling en onzekerheid van het wachten, stemt erin toe met Boris' neef, Mark (Aleksandr Shvorin), te trouwen, een knappe maar onwaardige jongeman. De film eindigt misschien met de trotse overwinning van de Sovjets en een patriottische parade, maar het optimisme van deze scène wordt overschaduwd door de bitterzoete tragedie van onze jonge vrouwelijke hoofdpersoon, die zielloos door de juichende menigten dwaalt.<br />Misschien is het opmerkelijkste aspect van 'De kraanvogels vliegen' Sergei Ursevsky's geïnspireerde en dynamische handcamerafilm, die realistisch en duizelingwekkend de chaos en verwarring van de oorlog vastlegt, niet noodzakelijkerwijs in de hagel van geweervuur en de kreten van stervende kameraden <0xE2><0x80><0x93> in feite voegt slechts een van de scènes van de film zich bij Boris aan het oostfront, maar vanuit het perspectief van de familie en vrienden die achterblijven. In een bijzonder indrukwekkende, vaak gebruikte close-up volgt de camera Veronika terwijl ze in een menigte vertrekkende rekruten en hun gezinnen wanhopig naar Boris zoekt. De camera in de hand volgt het meisje soepel uit de bus, baant zich een weg door de menigte naast haar <0xE2><0x80><0x93> en legt vluchtige fragmenten vast van geliefden die afscheid nemen van hun zoons en echtgenoten <0xE2><0x80><0x93> voordat hij onverwacht boven de menigte uitsteekt als Veronika in het stof van een passerend eskadron legertanks verdwijnt, een adembenemende beweging die de dramatische episode meer reikwijdte en urgentie geeft. Urusevsky kreeg tijdens de oorlog voor het eerst filmervaring als militair cameraman, en werd kennelijk verliefd op de verhalende mogelijkheden van fotografie in de hand: 'De camera,' verklaarde hij eens, 'is de camera.' kan uitdrukken wat de acteur niet kan uitbeelden: zijn innerlijke gevoelens. De cameraman moet met de acteurs acteren.'