Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De recente documentaire 'De Avonturen van Errol Flynn' geeft een diepgravend beeld van de Held van Hollywood. Bogart, Costello, Wayne en dergelijke waren in hun schermbeelden voornamelijk blauwe boordentypes, maar Flynn was in zijn stijl en gedrag een aristocraat, de jongste zoon die erop uit was zijn eigen rijk uit te breiden voor een analogie van zwaard, donder en romantiek waarin hij ironisch genoeg gevangen zat. Als hij niet onder contract had gestaan bij Warner Bros., zou hij perfect zijn geweest in de rol van Cary Grant in _Suspicion_ : de knappe charmeur wiens 1000 watt-glimlach je verblindt met het feit dat hij een roofdier is. En hij had kunnen schitteren met zijn beste hoofdrolzuster Joan Fontaine. Het is mogelijk om Grant als kapitein Bloed te zien, maar Flynn in _Mr. Blanding bouwt zijn droomhuis_, of _De aap uit Philadelphia_, of _Operatie Petticoat_ zouden die rollen op hun collectieve oren hebben laten afgaan, want hij is veel te zeker van zijn zaak en de seksuele spanning die hij teweeg zou hebben gebracht zou de verhaallijnen natuurlijk onvast hebben gemaakt. Maar deze onvaste biografie is niet meer dan een geplastificeerde weergave van Flynn en zijn tijd. Er zijn momenten dat ik half en half een lachsalvo verwacht of een publiek dat op een gegeven moment 'Ahhh' gaat zeggen. Het gaat niet diep in op Flynns leven, alleen op het beeld van het televisiejournaal. Het gaat ook niet in op zijn strijd om meer dan een waaghals te worden beschouwd. Net als de opgeschoonde biografieën van Lon Chaney (de vader, niet de Wolfman, of Lenny 'Of Mice and Men') en Buster Keaton uit de jaren vijftig is dit niet meer dan een tijdloos niemendalletje.