Is deze recensie positief of negatief?

Heel vreemd. Maar zo was het ook bedoeld. Deze regisseur is een man van zijn woord. Zelfs in het begin zijn er al spanningen tussen Polanski, Bergman en Kafka, althans in aflevering 6, de glurende kater. Wat het allemaal zo vreemd maakte, en het deed denken aan de bovengenoemde drie kunstenaars, was dat het zo maar doorging, dat je nooit wist waar het naartoe ging en dat het overal had kunnen eindigen, en dat het, als het eenmaal was afgelopen, gewoon door had kunnen gaan. Het einde is nauwelijks definitief, niemand kon je vertellen wat deze twee figuren in het volgende beeld zouden doen. Er moet nog iets over de regisseur gezegd worden: geen wonder dat Kubrick hem fascinerend vond. Op de een of andere manier heeft deze episode veel weg van Eyes Wide Shut, in de directe benadering van het karakter, de realistische fantasieelementen van beide. Een plaatsing van de camera door Kubrick zonder een van de grimmige effecten, veel saaier en gehaaster, en niet zo betuttelend. Dat gezegd hebbende, terug naar het begin, heeft die vent toch zijn eigen dingen te zeggen en zegt hij ze goed. Toch is er om de een of andere reden geen enkele scène die ik ooit nog wil zien. Maar ik voelde me absoluut niet in het minst beroofd om er één keer naar te kijken. Maar ik kreeg wel steeds het gevoel dat drie of vier andere regisseursgeesten door de optocht liepen en alles vervaagden. Het voorbehoud was dat het slechts aflevering zes was: de andere negen zouden me heel andere opnamen kunnen opleveren. Maar aangezien deze aflevering draaide om gluren, kijken, het absolute domein van de film, moet ik zeggen, nam hij geen van de gebruikelijke routes, ging hij beslist zijn eigen gang terwijl hij de bagage van een heleboel goede regisseurs met zich meedroeg.