Is deze recensie positief of negatief?

Paul Schrader en zijn broer Leonard hebben Mishima geschreven en daarmee duidelijk parallellen getrokken tussen het leven van Yukio Mishima en zijn werk. De film is verdeeld in vier delen: schoonheid, kunst, actie en de noodlottige dag waarop Mishima een legergeneraal gijzelde en met het garnizoen sprak, alleen om te worden uitgelachen om zijn Bushido-idealen van de samoeraicode. Mishima pleegde rituele seppuku op 25 november 1970 en hij plande het als een samensmelting van schoonheid, kunst en actie. Schrader regisseert scènes die die dag nabootsen met drie verschillende scenario's uit Mishima's romans: Tempel van het Gouden Paviljoen, Huis van Kyoko en Weglooppaarden. Het moment van seppuku wordt perfect weergegeven in relatie tot de schokkende climax door de camera naar zich toe te trekken en tegelijkertijd in te zoomen.<br />Zwarte en witte sequenties zijn vermengd met de kleurrijke momenten uit Mishima's romans. De zwarte en witte sequenties vertegenwoordigen herinneringen uit Mishima's jeugd en jeugd. Schrader vergelijkt sommige van deze autobiografische momenten met sequenties uit de romans die vaak parallel lopen met Mishima's echte leven, zoals zijn gestotter, de ontwikkeling van zijn obsessie met bodybuilding en het in stand houden van de samoeraicode. Elk van de drie thema's van schoonheid, kunst en actie wordt geïllustreerd met de gekozen afbeeldingen uit de respectievelijke romans. De kleurensequenties doen denken aan vroege, theatrale technicolorfilms, die de film, gezien het onderwerp, misschien een beoogde surrealistische kwaliteit geven.<br />Ken Ogata speelt de echte Mishima met onfeilbare vastberadenheid, op weg naar het kantoor van de generaal, en lijkt op de echte Mishima. Schrader nam enorme risico's met deze film door zich te concentreren op de romans die hij schreef en ze thematisch te koppelen aan zowel Mishima's persoonlijke leven als zijn literaire ambities. De montage van de film tussen de drie hoofdstukken van 25 november 1970, het zwart-wit van opgroeiende segmenten en de kleurrijke romanscènes wijzen duidelijk op het opzettelijke samengaan van deze elementen van schoonheid, kunst en actie in Mishima's leven. Af en toe is het moeilijk te volgen en misschien valt er weinig te zeggen voor de oningewijde kijker.