Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit korte filmpje, dat in hetzelfde jaar is opgenomen als de eerste Lumiere-films, is veel dramatischer dan de broers hadden geprobeerd tot de 'Niagara' van het jaar daarop. De afdruk die er nog van over is, is heel ruw, maar dat draagt alleen maar bij aan het Turner-achtige visuele geweld, omdat enorme watergolven tegen een ondoordringbare pier slaan en klaar lijken te staan om de camera, de kijker, te overspoelen.<br /><br />Als je een aantal van deze vroege korte filmpjes in chronologische volgorde bekijkt en probeert je in de geestesgesteldheid van die tijd te verplaatsen, krijg je nog een schok te verwerken: in tegenstelling tot de losse frames van de Lumiere-films heeft dit filmpje een montage, die voor mij in elk geval even snijdend was als het scheermes in _Un Chien Andoulu_. In tegenstelling tot de monovisie van de Lumieres opent Paul de mogelijkheid van meervoudige perspectieven, waardoor de kijker wordt bevrijd van de kracht van de natuur en aan haar greep ontkomt op een manier die de Lumieres nooit hebben gekund. Het tweede beeld vertoont een soortgelijke golving als die van de Niagara, maar is minder angstaanjagend omdat we door de montage het gevaar hebben ontweken. In een film als 'L'Arroseur Arrosse' of 'Repas du bebe' staat de natuur onverschillig en machtig, niet in bedwang te houden door de camera. De grammatica van de basisfilm maakt een eind aan haar suprematie.