Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Man, wat is dit beroerd. Het verdient niet veel commentaar, dus om het kort te houden: Rebecca DeMornay is een uiterst gedisciplineerde politiepsychiater die in een wijnwinkel valt voor Latin Lover Antonio Banderas, de man met de paardenstaart en de gevangenistatoeages. Als ze zich losmaakt, maakt ze zich echt los. Afgezien van de hartstochtelijke verhouding die ze heeft (en we moeten toegeven dat de verhouding zijn snelheidsbumpers heeft) is ze een behoorlijk koude kikker. Haar vader, die blut en ziek is, duikt voor het eerst in jaren op en ze schopt hem eruit. Ze is er ook goed in om haar geile bovenbuurman (Dennis Miller) op afstand te houden. Hij probeert haar zover te krijgen dat ze hem een diagnose van een meervoudige persoonlijkheidsstoornis geeft, zodat hij zijn geslachtsdelen niet aan de muur gespijkerd krijgt voor de seriemoorden die hij heeft gepleegd.<br />Al die mensen, en misschien nog wel meer, worden onmiddellijk verdacht als er vreemde dingen met haar gebeuren. Iemand stuurt haar dode bloemen. Iemand doet onuitsprekelijke dingen met haar huiskat. (De volgende keer dat ik een huisdier in een pakje zie, of opgehangen in de kast, of gekookt in een pan, ga ik kotsen.) Dus wie doet het? Raad eens. Geen macht ter wereld kan me dwingen het einde te onthullen, maar misschien helpt een hint: kindermishandeling. Het excuus van misbruik is op zich interessant, veel interessanter dan de film. Wat betekent 'kindermisbruik'? Bedoelen we seksueel misbruik? Fysiek? Allebei? Wat dacht je ervan om een kind met een houten lepel op zijn rug te slaan, hard genoeg om het te breken? Dat is mij en mijn broer overkomen toen we klein waren, net zoals soortgelijke dingen gebeurden met alle andere zwervende jongens in de buurt. Seksueel misbruik? Dat is ons voor zover ik weet nooit overkomen, hoewel ik er niet zeker van ben of het met enige mate van enthousiasme zou zijn afgewezen. In het Samoaanse dorp waar ik twee jaar heb gestudeerd, was er een geval van een puberjongen die seksueel werd misbruikt door een veel jonger meisje. De familie van het meisje sloeg hem verrot. De eigen familie van de jongen stuurde hem naar een andere tak van de familie in een ander dorp, een ballingschap die twee jaar duurde. Tegen de tijd dat hij terugkwam, was het incident door iedereen vergeten, ook door het kind. (Tussen haakjes, het kleine meisje dat we hier zien is nog geen vijf, dus het is onwaarschijnlijk dat ze zich paps nachtelijke bezoekjes zal herinneren, aangezien het langetermijngeheugen pas rond die tijd wordt gevormd.) DeMornays ervaring die leidde tot haar geestelijke stoornis kan worden aangeduid als 'de sociale constructie van een trauma'. De film dwingt ons ons van het begin af aan te identificeren met het personage van Rebecca DeMornay. Dan, als ze haar eerste rendez-vous heeft met Antonio Banderas, en de muziek van Pio Donnagio de erotiek in ons hoofd beukt, geeft de camera ons een shot over haar schouder heen van de Antonio met zijn ontblote borst die over ons heen kruipt. Dat is pas traumatisch. Het geeft elke mannelijke kijker het gevoel dat hij op de vloer van de wasruimte in de California Men's Colony in San Luis Obispo ligt. Begrijp me niet verkeerd. Ik heb geen hekel aan Antonio Banderas. Het is...' 'Het is alleen dat ik niet verliefd op hem ben. Er zijn in het hele universum niet genoeg naaktfoto's van het elfachtige lichaam van Rebecca DeMornay om dat soort angst te compenseren.'<br />Dit is een aantrekkelijke manier om deze film te overleven. In plaats van daar maar wat te zitten kniezen, kun je proberen de scènes die in Toronto zijn opgenomen eruit te pikken en ze te scheiden van de scènes die in Boedapest zijn opgenomen. Het is eigenlijk een uitdaging, en voor zover we weten kun je er misschien je gezonde verstand mee bewaren.