Wat voor toon heeft de volgende recensie?

We zijn in de jaren vijftig veel verder gekomen dan deze voorzichtige verkenning van een verboden gebied <0xE2><0x80><0x93> drugsverslaving <0xE2><0x80><0x93>. Als zodanig mag de film gedateerd lijken. De Man met de Gouden Arm heeft zijn functie vervuld en pelt een laag van de onderkant van de maatschappij af, een openbaring voor een jongen van het platteland van het Zuiden toen ik deze film voor het eerst in de bioscoop zag. Na enig serieus nadenken over het feit dat ik te jong was, mocht ik hem gaan zien. Hij was toen krachtig en aangrijpend en behelst nog steeds een paar scherpe, pijnlijke momenten van de ziel die wordt uitgekleed. Als film die de eenzaamheid in de kern van het bestaan verbeeldt, slaagt hij daarin.<br />In zijn beste rol creëert Frank Sinatra in zijn beste rol een kwetsbaarheid die hem sympathiek maakt bij de kijker. Hij geeft uitdrukking aan zijn hulpeloosheid en machteloosheid in een prachtig beheerste voorstelling. Als de stem van het gezonde verstand in de doodlopende stadsjungle is Kim Novak als Molly heel goed. Ze is meelevend en toch staat ze met beide benen op de grond. De wisselwerking tussen Sinatra en Novak is echt goed. Darren McGavin speelt een slijmerig personage en hij doet het heel goed. Eleanor Parker is buitengewoon irritant en pijnlijk onzeker in haar rol van de pathetische Zosch, de kreupele vrouw van Sinatra. Arnold Stang is ook een onwaarschijnlijke overlevende van de straat. Zijn personage Sparrow, dat als meelijwekkend en verachtelijk wordt beschouwd, zorgt voor wrange komische momenten.<br />De muziek is bijna de ster van deze film: broeierig, koortsachtig, somber, aangrijpend. De muziek van Elmer Bernstein accentueert de spanningen van Frankie Machine perfect. Molly's thema is bitterzoet en vat letterlijk wat de film visueel uitbeeldt. Ik ken geen andere soundtrack die de spanning en de verslagenheid in een man zo goed aanvult als deze.