Wat is het sentiment van de recensie?

De Amerikaanse banneling Jules Dassin maakt een met een prijs bekroonde Franse gangsterfilm. De plot draait om Tony de Stephanois, een gangster die net uit de gevangenis komt, die met zijn dievenbende een juwelendiefstal van 240 miljoen dollar pleegt. Helaas is de relatie van zijn ex-vrouw met een beruchte gangster, Grutter, een Italiaanse safekraker die Cesar heet en een zwak heeft voor vrouwen, en de misstappen van zijn eigen vriend Jo, waardoor de geslaagde overval verandert in een bloederige race tegen de klok terwijl Grutter Jo's zoon gegijzeld houdt voor het geld, op de typische'misdaad loont nooit'-tragedie-manier.<br />De 'rififi' in de titel wordt in een lied uitgelegd als slang voor iets wat in wezen geweld en seks is, en de volledige titel, 'Du rififi chez les hommes', betekent ongeveer: '' Een paar ondeugende dingen in het mannenhuis', waar de fatale fout van de personages plaatsvindt. Je kunt het aan een gangsterfilm overlaten om de nadruk te leggen op de misstappen van de vrouwen, maar deze keer lacht Jo's vrouw het laatst (als je het een lach kunt noemen) als ze voorspelt: 'Jullie gaan elkaar allemaal vermoorden.' De personages zijn niet erg sympathiek en de vrouwen zijn over het algemeen zwak, maar Dassin bouwt toch een bijzonder goed geconstrueerde spanningsfilm van hen terwijl ze een overval plegen die zo stil mogelijk moet gebeuren, de goederen verbergen en dan proberen te overleven in wat in feite een kat-en-muis-spelletje wordt. Het geheel wordt gecompleteerd door schitterende fotografie en een voortreffelijke montage, wat leidt tot een beweeglijke en visuele ervaring die de verder algemene plot ver overstijgt. Het is niet alleen gemakkelijk te begrijpen waarom dit als een klassieker wordt beschouwd, het is ook gemakkelijk te begrijpen waarom het tot de top 250 van de IMDb behoort: het is spannend, visueel schitterend, vol seks en geweld, en het houdt die stijlvolle gangsterhouding in stand waar wij filmfanaten zo dol op zijn.