Wat is het sentiment van de recensie?

Cuore Sacro combineert glossy filmeffecten met een verhaal dat veel te wensen overlaat. Met een script dat de scenarioschrijvers van 'Touched by an Angel' misschien te slap hadden gevonden, houdt Ozpetek ons af en toe nog steeds bezig. Ik wilde me eigenlijk op de positieve kanten concentreren, maar ik vond de laatste akte zo verbijsterend bizar en afschuwelijk dat ik denk dat het stel dat in het begin de dood in de ogen keek misschien wel de geluksvogels waren.<br />Deze film is in de kern (bedoel ik niet) een verhaal dat is gebaseerd op een grote, kronkelige afloop. Dit soort wankele basis kan resulteren in een enorm succes als Tornatore's Una Pura Formalit-blazer, of godvergeten rotzooi als de films van M. Night Shyamalan. Cuore Sacro ligt iets dichter bij het laatste. Ik vond de filmopnamen in het algemeen boven het gemiddelde. De opnamen van Irene die plichtsgetrouw haar dagelijkse baantjes in het zwembad trok, waren heel indrukwekkend, net als de sfeer die het interieur van haar moeders huis opriep. Voor mij was de groteske parodie van Michelangelo's Pieta als Giancarlo thuiskomt van de regen en Irene samen met hem poseert, een beetje overdreven. Een van de dingen waar ik in deze film een hekel aan had, was de manier waarop Ozpetek de camera rechtstreeks op het gezicht van zijn hoofdpersoon richtte en de emoties die zich afspeelden vastlegde. Dat had een fantastisch effect in _Facing Windows_, maar hier lijkt het alsof Bubolova geen Mezzogiorno is. Afgezien van het belachelijke verhaal, is het grootste probleem van deze film de slapstick van de hoofdpersonen. Die maakte de slotscène zo mogelijk nog erger.<br />In deze film vervolgt Ozpetek zijn kruistocht tegen onze door corporaties geleide samenlevingen door ons aan te sporen spiritueler (niet noodzakelijkerwijs religieuzer) en altruïstischer te zijn. En hoewel ik er zeker van ben dat ik met deze visie meevoel, had ik het gevoel dat het publiek met een stomp voorwerp op het hoofd werd geslagen. Konden de personages nog tweedimensionaal zijn? Ik had de neiging deze film erg enerverend en zielloos te vinden. Was de 'kwade' tante Eleonora meer dan een karikatuur? Het geldt voor de mensen die aan de kant van het 'goede' staan. Ook de 'goede' tante Maria Clara en de bejaarde portier Aurelio waren in het zwart gekleed. En voor het geval we Ozpeteks punt hadden gemist, besloot hij zijn tegenstanders in hun eigen livrei te kleden.<br />Dit brengt me op een interessant punt over het gebruik van kleur door de regisseur. Hij kleedt het eerste paar dat even opstijgt geheel in het zwart, evenals Irene (toen we haar voor het eerst ontmoetten en na haar ommekeer in het leven), de boosaardige tante Eleonora en natuurlijk de goede maar verwarde pater Carras. Zwart is een kleur die een duidelijke koers suggereert, de geest van de drager is vast en emotieloos. Het is de kleur van de keuze voor dat onmisbare onderdeel van het moderne harnas, het kostuum. Het is ook de kleur van de rouw, zoals de rouwkleding van het suïcidale duo. En tot slot is zwart de kleur van de vroomheid, zoals de eenvoudige gewaden van priesters en nonnen die Irene in de tweede helft van de film nabootst.<br />De andere hoofdkleur, en een zeer toepasselijke keuze voor een film over het heilige hart, is rood. Het is een kleur die een extreme, aangeboren emotionele component heeft. De persoon die rood draagt is stoutmoedig, emotioneel, ontvankelijk voor nieuwe ideeën en toegeeflijk. Rood is in de moderne tijd een riskante kleur; het daagt ons waarnemingsvermogen van de drager uit en maakt de drager tegelijkertijd kwetsbaar. Maar rood draagt een enorm gewicht van geschiedenis en mystiek in zich, omdat de eerste leden van de Cro-Magnon-mens hun doden in rode oker begroeven, en de eerste man die in de Thora wordt genoemd, Adam, is vernoemd naar het Hebreeuwse woord voor rood. Rood heeft ook een anachronistische bijsmaak, als je terugkijkt naar het verleden, waar rood (en door de associatie met een minder egoïstische houding ten opzichte van het leven) meer werd geaccepteerd. Dus als we de met rood gevulde kamer tegenkomen (de mysterieuze fries die de muren bedekt, compleet met een menora met een rood accent en een rood schilderij van een wervelende Derwisj!) van Irenes moeder, de 'goede' personages Maria Clara en Aurelio in schitterende rode kostuums, en ten slotte het schilderij van Irenes moeder in een formele rode jurk, kunnen we zien waar Ozpetek's moeder is afgebeeld. s sympathieën liggen.<br />Een paar woorden over de soundtrack, ik vond dat de oorspronkelijke muzikale thema's uitstekend bij het verhaal pasten. Het quasi-barokke thema dat Irene aanduidde was geweldig vanwege de monotonie en het gevoel van rusteloze malaise (het absolute beste gebruik van een voortdurend herhaald barokthema als dit zou je in Barry Lyndon van Kubrick moeten zoeken, met zijn meesterlijke herhalingen van een 8-bar sarabande die aan Handel wordt toegeschreven). Een absoluut geïnspireerde keuze was een paar seconden van een opera aria die we horen terwijl de stroom flikkert terwijl Irene Benny door het huis achternazit. Het is de beroemde aria 'Ebben?... Ne andrure lontano' uit Catalani's opera 'La Wally'. De aria wordt gezongen door de hoofdrolspeelster die voorgoed het huis uit gaat. Aangezien Irenes moeder een dramatische sopraan was, kunnen we wel raden dat dit een opname van haar zangkunst is en dat ze op een ontroerende manier afscheid neemt van haar dochter, zoals in de film waarin Irene Benny al snel niet meer levend terugziet. Ik heb maar één kleine vraag over de soundtrack: waarom de beroemde tango Yo Soy Maria? Ik ben dol op dat nummer en heb het zelf ook vaak gehoord, maar hier paste het niet echt.