Wat is het sentiment van de recensie?

De door E. Elias Merhige geregisseerde 'Begotten' is een experiment met een paar interessante ideeën die niet helemaal slagen in wat ze probeerden te doen. De film is een ultratraag, dubieus effectief, irritant gebeuren van 76 minuten, dat een intrigerende filosofie probeert te presenteren over de schepping van de aarde en de menselijke natuur.<br />Hij begint met een god die wordt voorgesteld als een aan een stoel gekluisterde psychopathische man die zijn maag openrijt met een mes. Uit de ingewanden, bloed en menselijke uitwerpselen komt moeder natuur te voorschijn. Ze bevrucht zichzelf met het zaad van de dode god. Later schenkt ze het leven aan de Zoon van de Aarde. Een debiel die voortdurend wordt misbruikt door een groep kannibalistische mensen van wie ik geloof dat ze de vertegenwoordigers van de mensheid zijn. '<br />'Begoocheld' geeft een verwrongen en verontrustende kijk op de oorsprong van het leven. Het demonstreert de zelfdestructieve aard, het geweld, de wellust en de hebzucht die het handelsmerk van de mensheid zijn geworden. Het probleem in de film komt van twee kanten. De ene is dat de film gewoon te langzaam is in zijn vertoning. Wat we krijgen is een goed half uur waarin we laten zien hoe de Zoon van de Aarde voortdurend naakt op de grond ligt te schudden terwijl hij tegelijkertijd door de mensheid gemolesteerd en gemarteld wordt. Dergelijke smakeloze verlenging gaat al snel vervelen en mist de kracht om de zintuigen van de kijker een klap toe te brengen.<br />Een ander punt is 'Begoochelingen', visuele verschijning en geluid. De korrelige, omgekeerde, zwart-witte, lage cinematografie bedwelmt de verontrustende factor van de plot, maar zulke nieuwigheden werken vaak maar kort. Dan verliezen ze geleidelijk aan hun effect naarmate het publiek gewend raakt aan de aanblik. De audio lijdt aan dezelfde problemen. Het is een constante herhaling en gelijksoortige geluiden worden zo snel irritant dat ik de neiging kreeg het geluid uit te zetten. 'Begoocheld' verliest zijn charme kort nadat het begonnen is. Het probeert origineel en creatief te zijn, maar slaagt er niet in uit te weiden over de ideeën die door de vage plot worden gesuggereerd. In plaats daarvan herhaalt het dezelfde scène keer op keer.<br />De conclusie is dat 'Begoocheld' in één moment vastzit. Hoewel de film een plot heeft en vooruit probeert te komen, blijven het beeld en de geluidsband de hele tijd hetzelfde. Ze vertonen dezelfde actie op een iets andere manier, met een iets ander geluid. Een gimmick kan niet alleen een film maken. Hij heeft ook tempo en afwisseling nodig, iets wat Merhige lijkt te zijn vergeten.