Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nou ja, zo had het in elk geval moeten heten. Voornamelijk te danken aan het belachelijke, onhandige gebruik van wat de regisseur nauwelijks symboliek kan noemen. Het zou me niet hebben verbaasd als dit A) een van Lea Pools eerste pogingen was, en B) in elk geval half autobiografisch. B blijkt fout te zijn, al weet ik dat niet van B. Maar ik durf te wedden dat ze op kostschool heeft gezeten en een nogal verschrikkelijke one-sex-and-one-soortige relatie heeft gehad. Dit is de boodschap die ons door deze film door de strot werd geduwd, en de korte film die eraan voorafging, waarvan ik de naam niet meer weet. Hoe dan ook, de karakterontwikkeling was onhandig (Wie stelt zichzelf voor door te zeggen wat haar naam betekent? Niemand). De symbolen waren ongeveer even subtiel als een lift vol tienermeisjes die een kabeltje verloren en tachtig verdiepingen naar beneden stortten. Allemaal door een luidspreker. Werkelijk, de kreet van een valk toen Perabo verklaarde dat ze een roofvogel was en van de tafel sprong? Dat was belachelijk, bijna een parodie. En het was maar een van de vele symbolen die bedoeld waren om zelfs de domste kijkers te laten zien wat ze bedoelde. En dat was dat ze een waardeloze jeugd had gehad en de behoefte voelde er een film over te maken, ala Vincent Gallo, in plaats van naar een therapeut te gaan, ala wij allemaal die verdergaan met ons leven. Er was niets teders, niets liefs en niets ontroerends aan deze film. Het was slecht geacteerd, en de acteurs konden het Brett Ratner-achtige 'dit is mijn rol in deze film' van de tekst, het schrijven en het acteren niet redden. Het spijt me, maar het was verschrikkelijk.