Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De film van Roy Anderson, 'You, The Living', bestaat uit een serie van zo'n vijftig schetsen, foto's en vignetten die zich afspelen in een Zweedse stad. Sommige personages zijn maar een paar seconden op het scherm te zien, terwijl andere in talloze scènes verschijnen en soms op de achtergrond te zien zijn terwijl een ander verhaal zich ontvouwt. Veel scènes zijn ontleend aan de dromen, nachtmerries en fantasieën van de vreemde maar geloofwaardige personages die deze wereld bewonen. Het is een fascinerende benadering: elk van de scènes kan in afzondering worden bekeken, maar samen vormen ze een krachtig portret van wat het is om mens te zijn.<br />Het eerste halfuur is 'You, The Living' ontzettend grappig. Een groot deel van de humor richt zich op de leden van een fanfarekorps, wier muziekoefeningen de buren in hun flatgebouw woedend maken. Het komische hoogtepunt wordt echter gevormd door een afschuwelijk misplaatst nummer van een dinerband. Na deze hilarische inleiding versombert de stemming van de film echter aanzienlijk. De droom van het dinerorkest wordt grimmig wanneer de ongelukkige hoofdpersoon voor het gerecht wordt gesleept en geeft de rest van de film een mengeling van absurditeit en wanhoop.<br />In de volgende scènes wordt de ongelukkigheid van de cast van personages steeds duidelijker. Hun wereld is een wereld waarin mensen niet met elkaar in contact kunnen komen, waar over dromen, nachtmerries en fantasieën wordt gepraat, maar waar niemand getroost kan worden, zelfs niet als anderen hun hand uitsteken om hen te helpen. De terneergeslagen vrouw met het refrein 'niemand houdt van mij' en het jonge meisje met haar onbeantwoorde liefde voor de rockgitarist Micke zijn archetypische figuren.<br />De wereld van 'You, The Living' is ook door egoïsme aangetast. Een oudere professor wordt weggeroepen voor een uitgebreid banket om een telefoontje van zijn onstuimige, geldbeluste zoon te beantwoorden; een dief steelt de portefeuille van een meedogenloze manager; een arrogante, ongeduldige zakenman beledigt een moslimkapper en krijgt zijn verdiende loon. Op het naargeestigste moment van de film vertelt een vrouw in de kerk de lange lijst van menselijke zonden terwijl haar medeparochianen tegen sluitingstijd naar buiten schuifelen.<br />En toch, ondanks alle duistere momenten in deze film, wijst het gedeelde refrein van'morgen is er weer een dag' op het vermogen van mensen om ondanks veel ellende door te leven. De soundtrack van Benny Anderson (van ABBA) lijkt in het begin ongepast joviaal, maar wordt steeds logischer naarmate de film zijn menselijke vermogen om vol te houden ontwikkelt.<br />'You, The Living' heeft een uitzonderlijk visuele stijl. Dezelfde verbleekte, lichtgroene kleuren komen overal terug, en nergens is een schaduw te bekennen; dit maakt dat de personages er uitzonderlijk bleek uitzien en wekt de indruk dat het menselijk leven wordt blootgelegd om te worden onderzocht. Bijna elk tafereel wordt vastgelegd in een statisch camerastandpunt, alsof het foto's zijn die tot leven worden gebracht. De paar gelegenheden waarbij de camera wel beweegt zijn des te opmerkelijker; het contrast tussen het leven en de beweging van het grote banket vormt een schokkend contrast met de doodse aanblik van de garderobe. In de meest intense momenten van verlangen en wanhoop verlammen de personages de kijker door recht in de camera te kijken. Ze weten dat ze worden onderzocht en hebben even tijd om hun hart uit te storten voor ons, de kijkers.<br />Dit is een prachtige, menselijke film.