Wat is het sentiment van de recensie?

Als kind van acht of negen was ik behoorlijk onder de indruk van deze film. De gangsters kwamen me heel echt en bedreigend voor, en ik begreep waarom mensen bang waren voor iemand als Dillinger. Als je het als volwassene zag, leek het bijna komisch, vanwege het overdreven verhaal en de schokkende details, zoals gangsters uit de jaren dertig die auto's bestuurden die eruitzagen alsof ze uit de jaren vijftig kwamen. De manier waarop de misdadigers worden geportretteerd heeft een zekere korrelige, niet-glamoureuze realiteit, maar het algehele effect is meer dat van een slechte soap. Het meest memorabele en onbedoeld grappige wat me bijblijft is de scène waarin Ma Barker en haar zoons het met de fbi aan de stok krijgen en de zoons worden vermoord. De verteller zegt iets in de trant van: 'Misschien werd Ma Barker op dat moment, voor het eerst in haar leven, een echte moeder.' Dit zou een moment van grote tragedie en pathos moeten zijn, als Ma eindelijk beseft dat ze haar gezin uit hebzucht heeft vernietigd, maar in plaats daarvan wordt er gelachen. Een heel vreemde film die tegenwoordig zelden wordt vertoond. Gangsterfans zouden ervan kunnen genieten, maar meer als curiositeit dan als echte film.