Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was onder de indruk van deze film vanwege de kwaliteit van het acteerwerk en de krachtige boodschap in het script. Susan Sarandon speelt de rol van een wispelturige, irrationele en bezitterige moeder, die haar dochter voortdurend de boodschap geeft dat ze bij elkaar moeten blijven. Ze haalt haar dochter weg uit een slecht functionerend maar liefhebbend gezin in Indiana om een opwindende acteercarrière in Hollywood te beginnen. De dochter twijfelt, maar in het begin heeft ze geen keus - de band met de moeder is pathologisch sterk.<br />Na verloop van tijd ziet het meisje dat de moeder wegvlucht in fantasieën en niet meer met beide benen op de grond staat. Ze ziet haar moeder halsoverkop vallen voor een knappe, verleidelijke man die houdt van... Ze ziet dat de moeder het niet begrijpt. Hoe kan ze dan bij haar moeder aankloppen voor raad?<br />De moeder stuurt het meisje naar een toneelrepetitie en ziet dat de dochter de rol van de moeder zo speelt dat er een schokkend pijnlijke spiegel voorgehouden wordt aan de door-de-weekse moeder. Dit veroorzaakt een periode van depressiviteit en het meisje schrikt van de impact die het op de moeder heeft en verontschuldigt zich, maar de les blijft hangen.<br />Er ontstaat karaktergroei als de moeder beseft dat ze een egoïstische aanspraak op de dochter heeft en er uiteindelijk toe overgehaald wordt het meisje te laten gaan. Het is een ontroerend tafereel en een waardevolle les, dat ouders, hoe emotioneel afhankelijk ze ook zijn, het kind moeten laten gaan en haar eigen aparte persoon moeten laten worden.