Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze surrealistische, absurdistische film is de eerste film die ik van de Zweedse regisseur Roy Andersson heb gezien. Hij is een doorgewinterde filmmaker die zijn brood verdient met het filmen van commercials en in de afgelopen veertig jaar slechts vier speelfilms heeft geregisseerd. Deze achtergrondfilms lijken op een verzameling kunstzinnige commercials van 52 minuten. Er zit geen verhaal in deze beelden, hoewel sommige personages in meer dan één beeld voorkomen (er zit echter een thema onder alles: de absurditeit van het moderne leven). Sommige van de maniertjes van de film (waarbij de acteurs in lichte, witte make-up verschijnen) zijn eerder irritant dan verhelderend. Sommige spotjes stellen heel weinig voor (een man die niet weet in welke rij hij moet gaan staan?). Maar andere spotjes zijn beter. Het beste is de film over de rockchick die droomt dat ze met haar rockgitariste op huwelijksreis gaat naar een huis dat op iets lijkt wat op een trein lijkt (je moet ernaar kijken om het te zien). Een film die de moeite waard is, ook al lijken sommige filmrecensenten met zulke grote filmmakers als Keaton, Tati en Kaurismaki te overdrijven: Andersson mist de visie van hen, en het ontbreken van een verhaal dat de beelden met elkaar verbindt, is fataal voor het idee dat deze film een meesterwerk is.