Wat is het sentiment van de recensie?

De Eerste Wereldoorlog krijgt een glanzende, sepiakleurige make-over in Jean-Pierre Jeunets onophoudelijk grillige 'A Very Long Engagement'. Jeunets kenmerkende stijl bestaat uit mechanische, bijna op een uurwerk lijkende, verhalende bouwsels, gegarneerd met uitbundige, chocoladebruine productiewaarden en gekruid met namaak-naïeve humor. Het is een benadering die vrij goed aansloot bij zijn vorige film, de romantische fantasie 'Amelie', die voor een groot deel te danken is aan de onnavolgbare bijdrage van Audrey Tatou in de titelrol. Gewend aan veel somberder materiaal, werkt Jeunets methode nogal averechts.<br />Tatou duikt hier weer op in een variatie op hetzelfde lieflijke, ongepolijste karakter als Amelie. Mathilde, een weeskind dat rustig samenwoont met haar oom en tante in een idyllische landelijke omgeving, vastbesloten om na te gaan wat er van haar kindliefje Manech (Gaspard Ulliel) is geworden, een paar jaar nadat hij in de oorlog vermist raakte. Manech was een van de vijf soldaten die in 1917 voor de krijgsraad werden gedaagd wegens zelfverminking, en als straf over de top naar niemandsland werden gestuurd. Hij wordt dood gewaand door iedereen behalve Mathilde, die de hoop koestert hem te vinden. De film volgt Mathildes hardnekkige zoektocht naar wat er werkelijk is gebeurd, en terwijl ze dieper graaft, ontdekt ze een droevig, zelfs schokkend verhaal over hooggeplaatste corruptie en onmenselijkheid. Mathilde moet de feiten filteren uit de verzinsels die voortkomen uit verschillende tegenstrijdige, elkaar overlappende of onvolledige verslagen van wat Manechs laatste uren lijken te zijn.<br />Dit zou allemaal aangrijpend en aangrijpend moeten zijn, maar het is vaak alleen maar verwarrend dankzij de visuele en verbale rommel waarmee Jeunet zijn publiek bestookt. Er gebeurt gewoon te veel tegelijk, met inbegrip van een opdringerig verhaal dat niets toevoegt aan onze waardering van het verhaal en de personages. Zonder ook maar één moment te worden overladen met informatie, voelde ik me de ruimte ontzegd om na te denken over Mathildes queeste of de ruimte om me er op mijn eigen voorwaarden mee bezig te houden. De camera draait, zwenkt en cirkelt onophoudelijk in het rond en streelt elke oppervlaktecontour van zijn exquise productie, maar het lukt hem niet om door te dringen tot de ziel onder de huid van het verhaal. Het resultaat is diep-onbelangrijk en, erger nog, grotesk. De Eerste Wereldoorlog was een bijzonder duister uur in de menselijke geschiedenis. Stel je voor dat het herschapen werd tot een van die pittoreske reclames voor een bekend Belgisch bier, en je weet hoe deze film in elkaar zit.