Is deze recensie positief of negatief?

Een van Alfred Hitchcocks drie beste films, samen met 'Psycho' en 'The 39 Steps', 'Strangers On A Train', is even briljant onbeheersbaar als een draaimolen in Metcalf, en bijna even dodelijk. Het is het soort film waar je zoveel plezier aan beleeft dat je je er pas echt schuldig over kunt voelen als je tijd hebt om op adem te komen.<br />Toptennisser Guy Haines (Farley Granger) ontmoet in een trein een bijzonder vreemde, louche vreemdeling die Bruno Anthony heet (Robert Walker). Dankzij de roddelpagina's weet Bruno alles over Guys problemen met zijn waardeloze vrouw Miriam, en hij stelt nogal vrolijk voor dat ze elkaar een dienst bewijzen: Bruno zal Miriam vermoorden en Guy zal Bruno vermoorden. Bruno's vader, die Bruno in een inrichting wil stoppen. Guy lacht het weg, maar Bruno maakt geen geintje, want Guy komt er tot zijn schrik achter.<br />Het is een geweldig uitgangspunt voor een moordverhaal, en Hitchcock krijgt 'Strangers On A Train' alle lof toegezwaaid, met de hulp van Walker in misschien wel de beste rol in welke Hitchcock-film dan ook, waaronder die van Anthony Perkins in 'Psycho'. Terwijl Perkins zijn stempel op de film drukt door gepikeerd tegen het graan in te gaan, is Walker als Anthony iemand die zich volkomen thuis voelt, of het nu gaat om het insmeren van oude dametjes bij een chic etentje of het wurgen van een jonge vrouw in een pretpark.<br />Wat drijft Bruno? Veel commentatoren suggereren dat zijn kennelijke homoseksualiteit een partner vindt in de knappe Guy. Ja, Bruno steekt de oude homodar aan, maar Guy lijkt best gelukkig met de liefde van de beau monde Anne Morton (Ruth Roman). Bruno's belangstelling voor Guy zou net zo goed jaloezie kunnen zijn, voor iemand die naam maakt in de wereld terwijl hij thuis woont en mama zijn nagels laat vijlen.<br />'O, ik heb zeker bewondering voor mensen die dingen doen,' zegt Bruno spinnend, als een kat die naar een muis kijkt. 'Weet je, het moet best opwindend zijn om zo belangrijk te zijn.'<br />Later noemt Bruno zichzelf een 'bum', heel accuraat, afgezien van onze groeiende belangstelling voor hem, ook al maakt hij Guys leven kapot met zijn moorddadige bemoeizucht. Het is het ultieme, perverse verhaal van de underdog. Bruno heeft een gevoel van integriteit, in zijn koppige toewijding, dat ons respect afdwingt en waar Hitchcock zo briljant op inspeelt. Als Bruno wegzweeft van de plaats delict van zijn grote misdaad, ben ik dan de enige zieke persoon in deze wereld die echt blij voor hem is? Ik denk het niet, maar toch houdt Hitchcock het verhaal op de juiste weg, zodat we beseffen hoe diep we zijn gezonken. We willen niet echt dat Bruno wint, maar we genieten van zijn elan terwijl hij het probeert.<br />Al het andere is zo perfect, of in elk geval zo dichtbij, dat elke opname gedenkwaardig is. Hitchcock slaagde er altijd in om minstens 2-3 goede scènes per film te maken; hier krijg je er alleen al in het pretpark een stuk of tien. '20 Grote Shows' staat er in neonletters bij de ingang, en ze maken geen grapje.) Scenario, camerawerk, een spannende tenniswedstrijd, de adembenemende figuur van Ruth Roman, het is allemaal te veel van het goede voor één film. Zelfs Granger speelt zijn jonge-jongens-ding hier met een lachwekkende plausibelheid dan Gregory Peck ooit voor elkaar heeft gekregen.<br />Je kunt dit een kliniek voor het maken van films noemen, maar 'kliniek' klinkt te saai. 'Strangers On A Train' is leuk, maar ook heel vervelend, van begin tot eind, en het laat je achter met een slimme stekel in je staart als je beseft dat je al die tijd al achter de verkeerde vreemdeling aan zat. Verdorie, ik neem dat ritje zo weer over!