Wat is het sentiment van de recensie?

Het werkelijk bizarre korte verhaal van Honore De Balzac, waarop dit losjes gebaseerd is, krijgt hier een onthutsende, zij het adembenemende, behandeling als een soort verboden liefde die in het begin van de negentiende eeuw tussen mens en dier opbloeit. De magere en zeer blonde Engelse acteur Ben Daniels speelt de rol van een jonge soldaat tijdens de napoleontische oorlogen, die verdwaald raakt terwijl hij een verbannen (?) fran<0xC3><0xA7>aise schilder door de woeste, gevaarlijke landschappen van de Gobiwoestijn begeleidt. Nadat ze letterlijk in kringetjes hebben rondgelopen, geven de twee mannen het op om ooit nog een poging te wagen om de beschaving te bereiken, en dus besluiten ze (let wel: tegen beter weten in) ieder hun eigen weg te gaan met de belofte dat ze allebei naar precies dezelfde plek zullen terugkeren als er inderdaad een waterbron wordt gevonden. Zo komt het natuurlijk dat Daniels' personage het schepsel (een wilde en ongetemde vrouwelijke luipaard) tegenkomt en uiteindelijk een schijnbaar onverbrekelijke band, of liever gezegd liefde, met haar aangaat die hen beiden het leven redt en het bijna door het einde van de film vernietigt. De exquise cinematografie, de minimalistische dialogen en het enigszins gestoorde verhaal dat aantoonbaar zinspeelt op mogelijke bestialiteit in ongeveer drie scènes, hebben er uiteindelijk toe geleid dat professionele critici de film als pretentieus en te langdradig bestempelen. Let wel, ik vind het een subtiele, zij het beslist links-georiënteerde mengeling van fantasie met een surrealistische en weelderige sfeer, geaccentueerd door het feit dat meer dan de helft van de filmacteur Ben Daniels gedwongen is om tegenover een wild dier op te treden (er werden zelfs vier luipaarden gebruikt in plaats van één), en puur gezond verstand en een lichte kennis van theatraal gedrag dicteren dat het een gekmakend en heel moeilijk karwei moet zijn geweest dat hij op een briljante manier heeft weten te volbrengen, als je het mij vraagt! Al met al denk ik dat 'Passion in the Desert' even moet opwarmen, maar als je het mij vraagt...' een geduldig iemand die bereid is er de tijd voor te nemen - ja, hij betovert je zelfs ondanks alles met zijn unieke originele betovering; en in tegenstelling tot de meeste platonische verhalen over menselijke en dierlijke relaties is er geen pratend varken, aap of ruigharige hond voor nodig om je aandacht er de hele tijd bij te houden.