Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

The Railway Children, in elk geval deze film uit 1970, geschreven en geregisseerd door die Britse karakterspeler van vroeger, Lionel Jeffries, is een onvervalst... klassiek werk. Het vertelt met grote eenvoud en charme een kinderverhaal; de sentimentaliteit is gedempt; de evocatie van avonturen uit de kindertijd is meeslepend; en Jeffries geeft zijn productie iets intelligents en stijlvols.<br />De familie Waterbury leidt een idyllisch leven in het Edwardiaanse Londen. De vader is welvarend, de moeder mooi en liefhebbend, de kinderen zijn welgemanierd en hartelijk, hun huis is warm en gezellig. Dan, op een avond in de kerstvakantie, staan er twee mannen voor de deur, praten zachtjes met de vader en nemen hem mee. In een oogwenk zijn de levens van mevrouw Waterbury (Dinah Sheridan) en Bobbie, 14 (Jenny Agutter), Phyllis, 12 (Sally Thomsett) en de jonge Peter (Gary Warren) veranderd. Alleen hun doorzettingsvermogen en hun goede humeur zullen hen erdoorheen slepen. Mevrouw Waterbury, die nu in armoede verkeert, neemt haar kinderen mee naar een muf, oud bakstenen huis op het platteland, vlak bij een spoorlijn, niet ver van een klein dorp met een treinstation. De kinderen ontdekken de rails en gaan regelmatig op een heuveltje zitten om naar de passerende trein te zwaaien. Op een dag kijkt een oude heer, die naar zijn werk in de stad gaat, op van zijn krant en ziet dat hij terugzwaait. Het zal niet lang meer duren of hij zal een belangrijke rol in het verhaal gaan spelen.<br />Naarmate de tijd verstrijkt, brengt mevrouw Waterbury al haar liefde en intelligentie op haar kinderen over. Ze begint verhalen te schrijven om geld te verdienen. Ze geeft hun les en biedt hun een huis vol warmte en veiligheid. Maar het verhaal gaat over deze drie kinderen, vooral over Bobbie. Op haar veertiende is ze oud genoeg om de zorgen van haar moeder te willen delen, maar jong genoeg om te genieten van de avonturen die ze met haar zusje en broertje beleeft. Op het station treffen ze een arme man aan die geen Engels spreekt. Ze ontdekken dat hij een Russische vluchteling is die niet meer weet waar zijn vrouw en kind zijn. Ze staan erop dat hij met hen mee naar huis gaat, en hun moeder neemt hem in huis. Het duurt niet lang of de kinderen hebben een groot bord geschreven naar de oude heren in de trein, met het verzoek om hulp. Ze helpen een jongeman die meedoet aan een steeplechase en zijn been breekt in een treintunnel. Algauw is hij bij hen thuis aan het herstellen. Ze besluiten een verjaardagsfeestje te geven voor de stationschef, een man met weinig vrienden en een paar kinderen die erg op zijn waardigheid gesteld is. Het duurt niet lang voordat de kinderen hem het verschil tussen vriendschap en liefdadigheid doen inzien. Met andere woorden, de drie kinderen komen in hun jeugdavonturen allerlei soorten problemen tegen, en ze slagen erin om ervoor te zorgen dat alle problemen een happy end krijgen.<br />Maar hoe zit het met hun eigen problemen? Bobbie hoort eindelijk van haar moeder dat haar vader is weggehaald omdat hij van verraad werd beschuldigd, van het doorgeven van staatsgeheimen aan de Russen. Zal Bobbie in staat zijn om een manier te vinden om te helpen? Zal de oude heer iets meer zijn dan gewoon een oude heer in een passerende trein? Zal de zaak van hun vader heropend worden? Zal er een happy end zijn?<br />Jenny Agutter was bijna 18 toen ze haar rol filmde; ze speelt de 14-jarige Bobbie met grote natuurlijkheid en charme. Hoe belangrijk de andere spelers ook zijn, vooral Dinah Sheridan als de moeder, Agutter vormt de kern van het verhaal. Voor mij zijn het Jenny Agutters talent en Lionel Jeffries' stijl en terughoudendheid die deze film zo gedenkwaardig maken. De problemen van het verhaal zijn zonder enige twijfel op te lossen. En Jeffries geeft ons niet alleen een vakkundig aangepaste en geregisseerde film, hij voegt er details aan toe die nauwelijks opvallen, maar die ons betoveren. Dit kan een stilstaand beeld zijn van twee pratende mensen, of een langzame close-up van een kleine, gele wilde bloem in het gras voor Bobbie's huis. 's thuis, en dan een langzame spoeling van een gele olielamp die van binnenuit wordt aangedraaid; of het besef dat een verrukkelijk plaatje van het interieur, of een uitzicht op het groene landschap, of een blik op het treinstation vanaf een heuvel... plotseling allemaal die charmante Edwardiaanse, met de hand ingekleurde tekeningen van een volmaakt voorbije tijd oproepen.<br />Misschien kan dit zachtaardige verhaal niet wedijveren met de tijd die kinderen tegenwoordig nodig hebben om hun met Nintendo-monsters spetterende vaardigheden te perfectioneren. Ik ben er bijna zeker van dat het nooit de aandacht van de meeste ouders zou trekken, vooral niet van die ouders die zijn grootgebracht met Batman en Leone. Toch is het een perfect in elkaar gezette film, die niet vergeten mag worden. Als terzijde: negentien jaar later werd het verhaal opnieuw uitgezonden als een tv-programma. Deze keer speelde Jenny Agutter de moeder.