Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik weet dat Chill Wills in westerns over het algemeen een sympathieke rol speelde. Maar zijn rol in dit segment is iets wat ik me al heel lang herinner. Wills kon een eersteklas schurk zijn. Ja, de Val van Burgess Meredith was juist! Die blik in Hepplewhite's ogen! Daar sprak een mengeling uit van varkensachtige hebzucht, onwetendheid en de dreiging van geweld. Een hele vertoning, vind ik.<br />Het segment zelf was ook goed. Vraag: kon de kleine zwarte zak alcoholisme niet genezen? Ik denk het wel, min of meer, met de Val. Maar de dokter zou er verstandig aan hebben gedaan om de remedie, als hij die had, zo snel mogelijk op Hepplewhite toe te passen.<br />Er is één moment dat irritant was, maar ook noodzakelijk. En het is iets wat in deze delen van de Night Gallery steeds weer opduikt. Het is de voortdurende behoefte van Serling om te preken. Want dat is wat we, voor de zoveelste keer, van dr. Fall te horen kregen. Ik weet niet wat frustrerender was, het verlies van de zwarte zak en al zijn wonderen, of het feit dat Fall niet ophield met preken over het nut van de zak voor de mensheid, terwijl hij Hepplewhites gretige gezicht in de modder wreef en Hepplewhite daarom bijna smeekte om hem een klap te geven. Maar zoals ik al zei, het was noodzakelijk. In elk geval voor mij. Anders hadden we niet kunnen zien hoe Wills' optreden hierboven werd besproken. Alles gedaan zonder een spier te vertrekken of een woord te zeggen.