Wat is het sentiment van de recensie?

Laten we het van het begin af aan duidelijk stellen: ik ben een klootzak met de emotionele gevoeligheid van kubieke steen. Daarom beschouw ik drama's over mensen met handicaps, sociale stigma's of wat voor kwalen ze ook hebben, en dat ik er maar over door blijf huilen, als stomme films met een slechte smaak. Ik bedoel, als je een boodschap hebt, kun je die vertellen zonder de hulp van zieke of zielige mensen.<br />Maar deze film vond ik goed. Hij gaat over mensen die ongelooflijk veel pech hebben met hun persoonlijke gezondheid, maar ze huilen er niet over, integendeel, ze proberen te leven en mensen proberen hen te 'beschermen' of 'zorgen' door hen actief uit het echte leven te verwijderen. De boodschap is dat je zo veel mogelijk van het leven moet genieten, ook al is het einde zo triest als maar kan.<br />Mijn conclusie: voor een drama over zieke mensen is dit een goede. Het is triest, maar hoopvol. Ik mag James McAvoy wel, ook al lijkt hij altijd de arrogante rebel te spelen. Ik zeg ook dat Steven Robertson heel goed speelde. Dat, of hij is echt gedeeltelijk verlamd.)