Wat voor toon heeft de volgende recensie?

O, lieve hemel. Ik had nooit gedacht dat ik zo snel een thriller zou zien die erger was dan _Huiselijk Geweld_, maar hier is hij dan. Gewapend met een beroerde plot, een vreselijk scenario, gekunsteld acteerwerk en een hoofdpijnverwekkende'stijl' (sorry, ik heb er geen andere woorden voor), is _Sanctimony_ het soort film dat je bijna dwingt een heel genre opnieuw te evalueren; dat wil zeggen, deze film is zo slecht dat zelfs de thrillers die ik als complete mislukkingen veroordeelde nu iets beter lijken.<br />Nu is _Sanctimony_ niet alleen op zich een verschrikkelijke film, hij slaagt er ook in betere films te vernielen en er een zielige vertoning van te maken. Vanaf de hoofdtitels <0xE2><0x80><0x93> niets anders dan een schaamteloze poging om die van Se7en na te maken <0xE2><0x80><0x93> had ik de indruk dat er iets niet helemaal klopte. Zodra de film begon met een reeks afgezaagde, hippe snelle shots vol bloederige beelden en bombastische kleuren, wist ik waar die geur vandaan kwam.<br />Het blijkt dat twee politiemannen, of liever gezegd politiemannen Jim Renart (Michael Paré) en politievrouw Dorothy Smith (Jennifer Rubin) een onderzoek instellen naar een reeks moorden in Vancouver. Een seriemoordenaar, die bekendstaat als 'Apenmoordenaar' (wat een dreigende, huiveringwekkende bijnaam, hè?) vanwege zijn werkmethoden, heeft heel wat mensen vermoord. Want zie je, deze gek werkt blijkbaar volgens het spreekwoord ''een mens kan niet alles''. 'Zie geen kwaad, hoor geen kwaad, spreek geen kwaad', en snijdt ogen, oren en tongen uit zijn slachtoffers. Tot nu toe zes ogen, zes oren en drie tongen. Op zeer ingenieuze wijze komen Renart en Smith tot de conclusie dat de Apendoder waarschijnlijk nog drie mensen gaat vermoorden... nou ja, omdat hij waarschijnlijk het getal 666 wil voltooien. En dus gaat de film plotseling over Tom Gerrick (Casper van Dien), een jonge, succesvolle, knappe zakenman met een vreselijk opvliegend karakter. En dat is het begin van de verfilming van American Psycho.<br />We volgen dus het leven van de twee politiemannen en de jonge psychopaat, die geen van allen ook maar in het minst interessant zijn, tot ze elkaar eindelijk ontmoeten. Onderweg daarheen biedt een disco waar Renart Gerrick bijna per ongeluk over het hoofd ziet ons een van de grappigste scènes uit de recente herinnering: Renart gaat naar de achterkant van de disco, omdat... nou ja, alleen maar omdat het script ons vertelt dat het een verdachte plek is; en dan, met één enkele stomp in zijn maag, ontdoet Renard zich van een grote bewaker die het pad verspert, en van die bewaker wordt nooit meer iets vernomen? Vindt iemand anders deze scène volkomen onrealistisch?<br />Hoe dan ook, na nog een moord treedt Gerrick op als getuige, maar Smith en vooral Renart vermoeden onmiddellijk dat hij de moordenaar zou kunnen zijn. Op de typische Basic Instinct-manier maakt Smith een paar afspraakjes met de jonge zakenman, in de veronderstelling dat ze achter zijn ware identiteit zal komen.<br />Ik zal het einde niet bederven, maar het is eenvoudigweg g<0xC3><0xAA>nant; er zijn tegenstrijdigheden, een paar gaten in de plot, kwesties die nooit worden opgelost, en vooral is er een laatste scène waarin een brute massamoord, die shockerend en triest zou moeten zijn, zo belachelijk overdreven en onzinnig overkomt dat ik me eerlijk gezegd niet kan voorstellen dat iemand er niet om zou kunnen lachen.<br />Om 87 minuten is Sanctimony echt aan het doordrammen. Je geeft nooit iets om één enkele figuur, omdat ze allemaal zo vlak zijn (om niet te zeggen saai) dat je meteen al precies weet wie wie is als je ze voor het eerst ontmoet. Je wordt nooit in het verhaal betrokken, omdat de scènes met elkaar verbonden zijn door zwakke plotelementen, als ze niet ronduit overbodig en misplaatst zijn. De acteerprestaties varieren van gemiddeld (Van Dien) tot ronduit gruwelijk (Rubin, en het grootste deel van de bijrollen); de muziek is abominabele algemene techno, en de foto's zijn een van de ergste die ik ooit heb gezien. Natuurlijk krijgen we, zoals bij elk fiasco van het genre, een beetje gratis naakt.<br /><br />3/10/10.