Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb deze film gisteravond voor het eerst gezien. Ik heb er de hele nacht en vanochtend over nagedacht. Ik kan niet zeggen dat het mijn favoriete film was, althans nog niet. Ik moet hem nog een keer zien.<br />De film is verbluffend. Elke opname heeft de lyriek die je zou verwachten in een film waar de naam van Wim Wenders aan verbonden is.<br />Het is altijd verleidelijk om De Chirico op een film te zien met rijen bevelen die in de duisternis verdwijnen, maar in dit geval klopt de analogie. In veel opzichten is de figuur van Malkovich die door de mist en de wind van Ferarra loopt, een echo van de schaduw van het uit canvas gesneden standbeeld dat in de belangrijkste werken van de Italiaans-Griekse schilder in Milaan rondwaart. Hij is een beetje dreigend, een aanwezigheid die toekijkt en in zijn hoedanigheid van filmregisseur invloed uitoefent op het hele verhaal.<br /><br />De toegewijde Wenders-fan moet wel een beetje denken aan Damiel en Cassiel die door de straten van Berlijn dwalen en alles, maar niet de rechtstreekse interactie met de bewoners, in de gaten houden. En de metafoor van Himmel <0xC3><0xBC>ber Berlin volgend, krijgt de engel (of in dit geval de regisseur) contact met een van de verhalen. <br />Op dit punt moet ik me terugtrekken om deze kritiek niet te ver te laten gaan. Ik moet de film nog eens zien. Ik ben er vrij zeker van dat dit de draad is die de monoloog van Malkovich bijeen zal brengen.<br />Misschien zijn zijn overpeinzingen en betogen pretentieus, lege dialogen die goed klinken maar onmogelijk tot echte communicatie kunnen worden herleid. Misschien is dat het hele punt. Niemand kan dat oordeel met enige mate van zekerheid of autoriteit vellen voordat hij zijn huiswerk heeft gedaan.<br />We moeten voorzichtig zijn met het gebruik van het woord 'pretentieus'. Het is gemakkelijk om alles wat naar intellect riekt af te doen als pretenties, maar dat leidt tot een angstaanjagende geestelijke toestand, waarin het enige gesprek dat als oprecht, aards of authentiek wordt beschouwd, het banaalste is. Wanneer we alle discussies over filosofie, God, bestaan, betekenis en al dat hersensnoepjesgedoe mijden, bereiden we onze cultuur voor op een langzame, domme en akelige dood. Misschien is dit de waarschuwing die Wenders en Antonioni ons geven. Het is zeker niet het enige thema van de film, maar ik denk dat we het niet kunnen negeren.<br />Het andere (en meest voor de hand liggende) leitmotif is dat van bevrediging. Daarover staat hier veel, en een grondige bestudering van alle subtiliteiten en gevolgen van de ontwikkeling van dit leitmotif zou de limiet van duizend woorden voor deze recensie ruimschoots overschrijden.<br />Mijn advies is om de film te zien. Maar ik geef een waarschuwing: het is geen autonome film (althans, dat denk ik nog niet). Sommige films hebben zo veel te maken met het intellectuele en artistieke denken van hun tijd dat de kijker een achtergrond moet hebben in de zeitgeist voordat hij naar de film kijkt. _Pardela les nuages_ is zo'n film.