Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Pixote wordt met nauwelijks een greintje sentiment geregisseerd. En toch kan ik me maar al te goed voorstellen dat Hector Babenco een deel van zijn films met deze film te danken heeft aan Vittorio de Sica's neorealistische stijl, met name Shoeshine (die film, net als Pixote, speelt zich voornamelijk af in een kindergevangenis). En toch zou ik de film van De Sica nog steeds prefereren als het erom ging tussen die twee te kiezen, want het is, niet voor de grap, net of je tussen twee kinderen moet kiezen. Het zijn allebei prachtige, rauwe drama's, en met Pixote heeft Babenco een extra scherp en aangrijpend aspect, namelijk dat dit niet is gefilmd in omstandigheden die zijn veroorzaakt door een wereldoorlog. Zo ging het in Brazilië <0xE2><0x80><0x93> je zou het met iets meer flair en ontzag zien in de Stad van God, misschien op een paar van dezelfde locaties <0xE2><0x80><0x93> en deze kinderen waren op straat voor en na de film werd gemaakt. Sommigen zijn misschien wel twintig jaar later niet meer in leven.<br />De'ster', de straatjongen Fernando Ramos da Silva, speelt de hoofdrol, een jongen zonder vader of eigenlijk zonder familie die voor hem zal zorgen, en geplaatst tussen tientallen andere straatkinderen en delinquenten in een jongensgevangenis. Veel erger kan het niet worden, en ze worden nog ondraaglijker als twee kinderen om de een of andere reden die met de bewaking te maken heeft, de een na de ander om het leven komen. Er volgt een rel en een ontsnapping, en halverwege de film vinden we Pixote met een paar andere jongens, onder wie Lilica, een praktische travestiet van nog geen 18, en ze worden zakkenrollers, drugsdealers, wat dan ook, om zich te kunnen redden. Niets van dit alles, moet ik nog eens herhalen, wordt getoond met een soort haute couture ernst <0xE2><0x80><0x93> in geen miljoen jaar zou je Ron Howard of Paul Haggis dit soort film zien regisseren <0xE2><0x80><0x93> en toch zit er een emotionele eerlijkheid in alles, juist omdat niets triviaal is. Bijna elke scène laat zien hoe broos het leven voor Pixote is, en hoe hij op elke willekeurige manier kan worden gedood of sterven, en dus moet hij, zelfs zonder de puberteit te bereiken, op het niveau zijn van degenen om hem heen die iets ouder zijn (hoewel niet veel) en dingen worden die deze persoon voor altijd zullen blijven achtervolgen. Ondanks Babenco's gebruik van een tedere en treurige muzieknoten en een of twee scènes met veel huilende mensen, voelt niets geforceerd aan. Net als De Sica, misschien nog wel meer, gezien de voortdurende omstandigheden van de straatkinderen van San Paolo en Rio, is hij een geboren regisseur van kinderen. Ramos da Silva en Jorge Juli kino en anderen hebben echt prachtig werk gemaakt, met precies de juiste accenten van 'cinematisch' drama (dat niet zo echt is dat het een documentaire wordt, wat helemaal niet erg is) en zelfs subtiliteit in sommige scènes.<br />Pixote is misschien niet zo bekend als de latere Braziliaanse films uit de 21e eeuw die terugkijken op de gruwelen van Rio, of zelfs neorealistische films, maar dat zou wel moeten. Iedereen die een goede, harde blik wil werpen op hoe het was, zou dat in een bibliotheek of zo moeten doen en zich onderdompelen in wat de beste buitenlandse film van 1981 is.