Is deze recensie positief of negatief?

De Dekalog 5 kan worden beschouwd als een gewelddadige beschuldiging tegen de doodstraf, volgens het vijfde gebod 'Gij zult niet doden': het is niet toevallig dat het concept van een staat die volledig heeft voldaan aan de bepalingen van een onrechtvaardige wet, op hetzelfde niveau wordt geplaatst als de figuur van een moordenaar. 'Maar de wet zou de aard van de wet niet kunnen imiteren, hij zou hem kunnen corrigeren,' stelt Piotr, de raadsman van de verdediging, een echte katalysator, 'de straf is een vorm van wraak die erop gericht is het kwaad voor het kwaad terug te brengen zonder de misdaad te voorkomen. Maar in naam van wie neemt de wet wraak? Echt in naam van de onschuldigen?' De afgrijselijke en gedetailleerde opeenvolging van het laatste halfuur van een ter dood veroordeelde geven waarde aan de afschrikwekkende functie die op de doodstraf wordt toegepast om alle potentiële misdadigers te intimideren. 'Wanhopige stumpers vragen niet om wanhopige oplossingen,' zegt Kieslowski in zijn boodschap, waarmee hij ons leert hoe onrechtvaardig het kan zijn om ongehoorzaam te zijn aan een gebod van God dat de straf op dezelfde manier beoordeelt als de misdaad. Er zijn hier drie verschillende morele standpunten: het aangeboren gevoel van rebellie van de moordenaar die de vijandige apathie van de omgeving wil opwekken; het sterke gevoel van chronische onverschilligheid van het slachtoffer dat geneigd is om anderen uit te lachen.' 'Dekalog 5' geeft blijk van een afschuwelijk gevoel van vervreemding en isolement: beschrijvingen van een wildernis van geweld en dwaasheid, taferelen van precaire werkomstandigheden, sinistere verschijningen van gebouwen die in een anoniem aura van verlatenheid zijn gehuld, doelloze omzwervingen door een ontmoedigende omgeving. Jazek, de hoofdfiguur, ziet zich gedwongen te worstelen met een tegenstander die sterker is dan hij: een stad die volledig is gehuld in diepe onverschilligheid, ogenschijnlijk vijandig, doof voor al zijn stomme kreten om hulp, terwijl een verbleekte foto van een klein meisje in een eerste communiejurk aan zijn ziel blijft knagen. Hij is onherstelbaar bezig zijn schreden te richten naar een onlosmakelijk verbonden weg naar de verdoemenis, gezien door de misvormingen van de 18-mm breedhoekcamera, die erop gericht is alle details te vervormen, de werkelijkheid te veranderen, haar te doen vervagen in verre en vreemde echo's. Om Jazeks schuld af te zwakken en de wreedheid van de misdaad te verzachten, heeft Kieslowsky de bananeschil van nutteloze scènes gebruikt om de schuld van Jazek af te zwakken en de wreedheid van de misdaad te verzachten, zonder zich te bekommeren om directe psychologische motieven om elk vertoon van extreem of gewelddadig gedrag te rechtvaardigen en om elke nutteloze gerechtelijke procedure te vermijden. Met andere woorden, volgens Kieslowsky is 'een misdaad altijd een misdaad': volgens het principe van 'par condicio' plaatst hij de aanklager op hetzelfde niveau als de veroordeelde, waarbij hij vele tekens of symbolen gebruikt om een samenleving te vertegenwoordigen die in het meest sinistere licht wordt gezien. Zijn smekende ogen doen dat ook.