Wat is het sentiment van de recensie?

Een bioscoop met een slechte voorgeschiedenis van gruwelijke moorden uit het verleden gaat weer open. Natuurlijk beginnen de bloederige moorden opnieuw. Geschreven, geregisseerd, opgenomen, gescoord en met een ontstellend gebrek aan flair en finesse geregisseerd door de buitengewoon talentloze Rick Sloane (die later celluloid nog eens te schande maakte met de absoluut afgrijselijke 'Hobgoblins'), slaat deze gruwelijk stuntelige poging tot een bloederige spoof op iets wat op elke denkbare manier verrot is: het folterend lethargische ijsberen, de pijnlijk statische, korrelige cinematografie (er is een stinkend overschot aan saaie meesterfilms in verwerkt), een irritant dreunende en overbodige zoemende synthesizer-plaat, de vlakke (geen) regie, een langdradig spraakzaam en saai scenario, het kreunende gevoel voor laag-bij-de-grondse humor van de middelbare-school-student, de bloedeloze moordscènes, een Het is gewoon een gerimpelde oude man met pastelkleurige make-up), de allemaal even onaantrekkelijke en onaantrekkelijke personages, een onbevredigend abrupt einde en levenloze optredens van een opvallend ongeïnspireerde cast zorgen er allemaal voor dat het kijken naar deze kleffe troep net zo leuk en bevredigend is als het eten van ranzige, rauwe paling die is doordrenkt met zure azijn. Deze troep mist de noodzakelijke ruwe charme en slonzige kracht die nodig zijn om leuke troep te zijn. In plaats daarvan is het gewoon een saai, ploeterend en meanderend zootje dat nooit vlam vat of ook maar in de verste verte amusant wordt op een zo-slonzig-is-het-rookachtige manier. Slechts een klein beetje naaktheid en de verrukkelijke aanwezigheid van de altijd betrouwbare Mary Woronov als sarcastische secretaresse bieden enige verlichting van de algehele prullerigheid van deze waardeloze loser.