Is deze recensie positief of negatief?

Ik denk dat het ongelooflijk moeilijk is om Giorgino volledig te beoordelen, alleen maar omdat het zo'n complexe, poëtische en filosofische film is die het brein aantast als je, terwijl je ernaar kijkt, probeert te genieten van het omhulsel en tegelijkertijd tot de kern ervan probeert door te dringen, en toch zijn er een paar dingen die voor een man van de kunst (wat ik, hoop ik, ben) zeker en onomstotelijk vaststaan. Ten eerste: het is een zeker meesterwerk, zelfs van dat soort kunst dat heel lang blijft bestaan; ten tweede: het is een van die zeldzame 'donkere' films waarin duisternis poëtisch is, zelfs romantisch, aantrekkelijk en eerder triest dan deprimerend, zoals de kunst van Pieter Brueghel of Caspar David Friedrich. Wat de kern van de film betreft, iemand noemde die Kafkian, hoewel ik het daar niet mee eens ben, want in feite gaat die film veel verder dan Kafka's misantropische logica en lijkt hij veel meer op de parabels van Edgar Poe: duister en angstaanjagend, maar door dat alles raakt hij de tederste snaren van onze ziel. Aan de poëtische kant (die veel belangrijker is dan het verhaal) is Giorgino een verhaal over eeuwige vrede en liefde, dat alleen bereikt kan worden door een eeuwige kindertijd van de ziel. Degenen die zo'n ziel hebben, worden door onze samenleving meestal als krankzinnig bestempeld, maar vanuit een ander gezichtspunt hebben ze allemaal de deugd die alle anderen verloren toen ze 'volgroeid' werden: de deugd van Gods liefde. Giorgino is inderdaad een zeer christelijke film.' Wees als kinderen' (Mt. 18:3) is echt een verborgen citaat, al gaat de film nooit over enige vorm van moraal en concentreert hij zich alleen op de christelijke filosofie, want, durf ik te veronderstellen, de ware God gaat elke menselijke moraal te boven. Toch vind ik dat Boutonnat te hard is als hij 'volwassen' mensen afschildert als een soort demonen die hun jeugd proberen te stelen van zeldzame, in leven gebleven zielen, maar het is zijn standpunt en hij heeft het recht om dat te denken. Hoewel je bij het kijken naar Giorgino niet moet zoeken naar verborgen symbolen (hoewel die er wel zijn), kun je beter zoeken naar gedachten die worden uitgedrukt door personages en hun gedrag, en er iets van leren. Ik kan ook niet zeggen dat de film verbazingwekkend goed gefotografeerd is, vooral door het rationele gebruik van kleurenfilters, de ongelooflijk toepasselijke montage, het fantastische acteerwerk van de hele cast en natuurlijk door de sfeervolle winterse bergen die me deden denken aan 'Hunters in the Snow' van Brueghel. Ook deed de scène met de dood in de vorm van een oude vrouw met diepliggende, zwartomrande ogen die op een kar rijdt me meteen denken aan Pesta (Plaag) uit de reeks tekeningen van de Noorse schilder Theodor Kittelsen, waarop te zien is hoe een plaag de bevolking van een klein stadje in de bergvallei wegvaagt. Is dat toeval?