Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Honderdvijfenzeventig miljoen dollar is verdomd veel geld om zelfs aan de grootste zomerhit uit te geven. Zelfs Michael Bay had niet zo'n groot budget voor Transformers, dus het is een raadsel hoe Universal Pictures zoveel geld heeft uitgegeven om Evan Almighty te maken. Ze hebben het in elk geval niet aan het script uitgegeven, want de film is niet zozeer een klassieke komedie als wel een christelijke komedie met wuivende vlag en een of twee stille grinnikjes, en je zult je waarschijnlijk de hele duur van de film afvragen waar het budget gebleven is of waarom Steve Carrell het nodig vond om het in een uitgesproken doorsneefilm te steken op het moment dat zijn sterprofiel begon op te duiken. Deze film is een vervolg op de Jim Carrey-komedie Bruce Almighty en laat de voormalige steun en toeverlaat Evan Baxter (Carrell) opklimmen op de ladder naar de hoofdrollen. Het verhaal begint met het moment waarop hij de nieuwsredactie verlaat om overheidsambtenaar te worden en naar Washington verhuist met zijn vrouw en drie gewone zoons (een lichtelijk maffe kleuter, een levendige middelbare scholier en een nukkige tiener). Evans poging om de wereld te veranderen door middel van de politiek krijgt echter een zetje in de rug wanneer God (Morgan Freeman) verschijnt en hem vraagt een ark te bouwen.<br />Met andere woorden, het is een herziening van het oude Genesis-verhaal, waarbij Evan het cynisme en de nee-zeggers van zich af moet slaan om de immense boot te bouwen. Hoewel het uitgangspunt redelijk veelbelovend is, valt er helaas weinig om te lachen. In het begin is er nog wel wat te lachen als Evan met zijn kaarsrechte rug probeert te jongleren met de onwelkome hordes dieren die hem volgen en zijn baard die alle pogingen om hem te scheren weerstaat, maar zodra hij zijn goddelijke missie aanvaardt, duikt de film de diepte in.<br />Vanaf dat moment wordt het een boodschapfilm. Evan begint met schrikbarende regelmaat te preken en Morgan Freeman komt steeds weer langs om vriendelijke wijsheid te bieden, terwijl hij zijn uitverkorene zachtjes in de goede richting duwt. Maar het enige spoortje komedie dat overblijft, komt in de vorm van een paar flauwe grappen over uitwerpselen en John Michael Higgins rol als de geërgerde rechterhand van Evan. Higgins mag dan hetzelfde komische potentieel hebben als eerder in _Arrested Development_, zijn enthousiasme kan het zinkende schip niet redden, vooral omdat Carrell zijn formidabele improvisatietalent op een laag pitje heeft gezet.<br />In sommige opzichten lijkt het enigszins op de Passie van de Christus, maar in tegenstelling tot Mel Gibsons film, die iedereen aanmoedigde in God te geloven door bloed te laten vloeien en schuldgevoelens op te wekken, probeert Evan Almachtig het met een zachtere aanpak. De film vertelt ons eenvoudigweg dat we in God moeten geloven, omdat Hij in ons gelooft. Helaas maakt deze film je net zo vaak aan het lachen als de Passion. Carrell staat op de automatische piloot, de grappen bestaan niet en Wanda Sykes probeert de meest irritante persoon op aarde te worden. Het is misschien lief, maar iemand heeft zojuist 175 000 000 overboord gegooid.