Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een typisch snel bewegende onderhoudende film uit het begin van de jaren dertig. Als je James Cagney in de hoofdrol hebt, zijn deze 'pre-Code'-films nog beter: gewoon leuk om naar te kijken. Als films 'gedateerd' zijn, zijn ze meestal negatief, maar dat is niet zo bij films van 1930-1934. Ja, met het slang en de houdingen, kleding, kapsels enzovoort zijn ze gedateerd, maar dat is een groot deel van de lol. Deze films hebben een scherp randje dat bijna altijd leuk is om naar te kijken.<br />Ze hebben ook een luchthartigheid die aantrekkelijk en fascinerend is. Je ziet mensen <0xE2><0x80><0x93> zoals de jeugdige delinquenten op de foto's in deze film en hun maffe ouders <0xE2><0x80><0x93> die je in geen enkele andere periode dan deze (van begin jaren dertig) ziet. In het begin van de film moeten de kinderen voor de rechter verschijnen en dan zit je gewoon te lachen om die gekke figuren die voor hun kinderen verschijnen, de een na de ander. Ja, we krijgen de stereotiepe emotionele Italiaanse vader; de joodse vader; de Angelsaksische moeder en een paar andere moeders die allemaal, in dramatische vorm, zeggen dat hun kind 'een goeie jongen' is. Ook al zijn de dingen in sommige gevallen voorspelbaar, je vindt het niet erg, want het is zo leuk om naar iedereen te kijken.<br />Dit leert je ook dat kinderen vijfenzeventig jaar geleden ook tuig waren, dat ze stalen, roofden, beroofden, logen <0xE2><0x80><0x93> hé, zo is de mens nu eenmaal. Deze film ontkracht de theorie dat 'de mensen vroeger aardiger waren'. Nee, mensen zijn altijd slecht of goed geweest. De graad was te danken aan hun omgeving, ouders, financiële situatie en andere dingen. Hier hebben we te maken met een stel 'doodlopende' kinderen die uiteindelijk op de Reform School terechtkomen.<br />De belachelijke en stompzinnig-liberale verhaallijn zorgt ervoor dat kinderen zich onmiddellijk als engelen gedragen als ze eenmaal de baas zijn op de Reform School; niet in het minst gestraft omdat ze ervoor gezorgd hebben dat een man zijn dood tegemoet viel en het instituut in brand stak (de verklaring: hij was een rotzak en verdiende het. Daar gaat de echte gerechtigheid en de hervorming). En 'Patsy' die een man doodschoot zonder dat hij zelfs maar ondervraagd hoefde te worden door de politie omdat hij de goeie jongen was! Let eens op de subtiele antireligieuze steek onder water waarin de enige die je ziet bidden de boosaardige 'bewaker' is. Dat is geen toeval, geen toeval. Dat soort negatieve associaties is al aan de gang sinds de Hays-code aan het eind van de jaren zestig werd ingevoerd en, zoals je hebt gehoord, in het begin van de jaren dertig in de Pre-Code werd ingevoerd.<br />Tussen twee haakjes, Duncan Digges is uitmuntend in zijn rol van de'slechte man' van'meneer Thomson'. Vooral zijn stem was heel effectief en ik kon me hem voorstellen in een van die soortgelijke, kwaadaardige rollen als instituutsbaas in een filmverfilming van Charles Dickens. Cagney speelde zijn normale rol, de stoere bink die het mooie meisje, 'Dorothy Griffith', krijgt gespeeld door Madge Blake. Frankie Darro was ook effectief als de leider van de jongens, 'Jimmy Smith'. Alleen al de blik op Darro's gezicht maakte zijn personage geloofwaardig. Hij was op de een of andere manier de echte ster van de film, maar ik blijf bij Cagney. De rest van de kinderen van de verbeteringsgestichten was niet al te geloofwaardig en het waren echt etnische stereotypen, maar het was allemaal leuk om naar te kijken.<br />Ik vond het interessantste deel van de film de eerste twintig minuten toen we zagen hoe slecht die kinderen waren en we de goede en slechte en stereotiepe ouders in de rechtszaal zagen nadat de kinderen waren gearresteerd. Die scènes zijn pure Dead End Kids uit de jaren dertig. Aan het begin van de film lieten ze altijd zien dat de kinderen slecht nieuws waren, maar tegen de tijd dat het verhaal was afgelopen, leken ze allemaal meer op Wally en Beaver Cleaver <0xE2><0x80><0x93> niet bepaald ruige 'delinquenten'. Het is erg vergezocht, maar qua amusement werkt het wel.<br />Al met al een rommelige maar zeer onderhoudende film, typisch voor Cagney-films en die uit het begin van de jaren dertig. Bijna allemaal krijgen ze minstens acht sterren voor hun amusementswaarde.