Wat is het sentiment van de recensie?

Ik moet toegeven dat ik _Waiting for Guffman_, de in 1997 lovend besproken komische film over een stadje dat een carnavalsoptocht organiseert, nog nooit heb gezien. Toen de reclamespot voor _Best in Show_ de slogan 'From the Team That Brought You Waiting for Guffman' had, impliceerde een behoorlijk aantal critici in hun recensies dat alleen mensen die bekend zijn met de film of de filmmakers en de cast, het leuk zouden vinden om deze film te zien. Schaam je, zeggen critici, schaam je, twee keer zo erg! Elke criticus die zoiets in een film laat doorschemeren, wil de rijkdom van de film waarschijnlijk niet delen met de rest van de wereld, maar ik hoop dat de mensen deze film zullen ervaren, nu er een video/dvd van is.' 'Best in Show' is zonder enige twijfel de beste komedie van 2000.<br />De film begint met een quasi-nonchalante stijl, waarin de belangrijkste deelnemers (om nog maar te zwijgen van idioten) aan de jaarlijkse 'Best in Show'-wedstrijd van Mayflower worden voorgesteld, waar honden van alle rassen tegen elkaar strijden om te zien wie de beste hond is. We zien de aanbiddelijke en goedgelovige Harry Pepper (Guest) met zijn bloedhond, de eenvoudige Gerry & Cookie Fleck (Levy & O'Hara) met hun terriërs, de geschifte yuppies Hamilton & Meg Swan (Hitchcock & Posey), de homoseksuele hondenverzorgers Scott Dolan & Stefan Vanderhoof (Higgins & McKean) en de luchthartige miljoenen Sheri Ann Ward Cabot (Coolidge) met haar trainer Christy Cummings (Lynch). Ze hebben allemaal maar één ding voor ogen: The Blue Ribbon, die uitgereikt zal worden aan de beste hond. En... moet ik je de rest nog vertellen?<br />Het gevoel voor humor van de regisseur/schrijver/ster Guest is er een dat me ervan verzekert dat er komedies bestaan die de moeite waard zijn om te lachen, en dat de idiotie van films als 'American Pie' of andere zinloze tienerfilms uiteindelijk toch niet de wereld zal veroveren. Zijn idee is eenvoudig: maak je komedie niet alleen grappig, maar SMART grappig. Maar in plaats van in de briljante voetsporen te treden van films als 'Zero Effect' en 'High Fidelity', koos hij voor een nogal ongebruikelijke benadering (en ik heb begrepen dat hij deze benadering ook heeft gebruikt voor 'Guffman'). Of je het nu in de gaten hebt of niet, een groot deel van de film bestaat uit improvisatie. Met andere woorden, wat de acteurs zeggen en doen staat waarschijnlijk niet in het script, misschien is het zelfs niet eens in overweging genomen door Guest en co-schrijver/ster Levy. Maar met een milde hand van Guest hebben hij en de acteurs een hilarische toneelprestatie geleverd die waarschijnlijk zou zijn mislukt als andere, minder ervaren acteurs het hadden gedaan. Dat is pas slim!<br />De bezetting is natuurlijk wat improviseren zo leuk maakt. Ze zijn allemaal een (komisch) wonder om te zien, vooral Guest als Pepper. Maar de echte uitblinker moet Fred Williard zijn als Buck Laughlin, de onnozele omroeper bij de wedstrijd die de grappigste verhalen en commentaren kan vertellen waar geen omroeper zelfs maar van kan dromen... als hij tenminste probeert grappig te zijn. Williard kan van het hebben van een hond opeens gaan praten over hoeveel hij kan bankdrukken. Het zou zelfs kunnen dat hij een idee geeft voor een nieuwe marketingstrategie: laat sexy vrouwen met de honden poseren in strakke shirtjes en korte broek en impliceer zoiets als 'een hondentijd van je leven'. Het is onbetaalbaar, net als zijn optreden.<br />Ik hoop dat de mensen meedoen aan deze 'documentaire' van 90 minuten. De film verdient zoveel erkenning. Hij is genomineerd voor de prijs voor de beste komedie bij de Golden Globes, maar hij heeft hem niet gewonnen. Ik zie niet in waarom. Ik bedoel, op het gebied van de komedie is hij de beste van de show.<br />GRADE: