Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een zeer visueel ogende film. Daarmee bedoel ik dat de dialoog spaarzaam is, bijna zo spaarzaam dat het een stomme film is voor een paar heel lange scènes, te beginnen met de openingsscène.<br />De stiltes worden echter doorbroken door een verbluffende geluidsband die varieert van dissonante, staccato beats tot een meeslepende mix van violen, en die wordt onderbroken door stemmen die klinken als dromen. Het is evenzeer een feest voor de oren als voor de ogen, en een van de eerste beelden is dat van een man die door een straat loopt, zo in beslag genomen door zijn belangstelling voor een welgevormde vrouw dat hij tegen een lantaarnpaal op loopt: een van de gevolgen van liefde en een metafoor voor wat er in het verschiet ligt... <br />Lang geleden zei een andere film, _Love Story_ (1970), dat liefde betekent dat je nooit hoeft te zeggen dat het je spijt. Dit verhaal verandert dat idee op een aantal manieren. Het begint met de hoofdpersoon, Titta (Toni Sevillo), een ogenschijnlijk onschuldige, lange tijd bewoner van een luxueus hotel ergens in Zwitserland. Elke dag, week in, week uit, zit hij aan dezelfde salontafel te genieten van de wereld om hem heen, zijn sigaretten, zijn koffie, zijn eenzaamheid <0xE2><0x80><0x93> en dat doet hij al tien jaar lang. Hij zit, hij observeert, en één keer per week doet hij drie verrassende activiteiten die je te zien krijgt als je dit meesterwerk bekijkt. <br />Liefde wordt op een andere manier onderzocht, in een direct contrast met Titta's eenzaamheid en gereserveerde aard: twee oudere hotelgasten zijn nog steeds verliefd, maar de man wil op spectaculaire wijze sterven als zijn tijd gekomen is, terwijl zijn lange, lijdende vrouw hem de huid vol scheldt omdat hij vals speelt met de andere gasten, onder wie Titta. Nu weet Titta van hun ruzies, hun liefde, van het vals spelen van de man, van zijn verontschuldigingen aan zijn vrouw en van zijn gejammer. Hoe? Op een verrassende en zwarte komische manier... een van die verrassende activiteiten waar ik het over had. Maar dit is geen komedie, in werkelijkheid niet, hoewel het wel aansluit bij het idee van de menselijke komedie in de Balzac-achtige zin van het woord: de ironie van het leven en wat ermee te doen. Die beslissing was tien jaar geleden voor Titta genomen, toen hij bij zijn vrouw wegging en in het hotel ging wonen. Hij houdt af en toe contact en het is duidelijk dat hij nog steeds van zijn kinderen houdt (die inmiddels volwassen zijn) en het verdriet in zijn stem spreekt boekdelen. Maar er is meer dan alleen verdriet...<br />Een leven als dat van Titta zou duidelijk ontzettend saai zijn, en dat is het eigenlijk ook. Maar pas als we zien wat er achter zijn bijna doodse gelaat schuilgaat, dringt de gruwelijkheid van zijn situatie tot de kijker door. Maar niet voordat we weten dat de vrouwelijke barkeeper, Sofia (Olivia Magnani), zeer geïnteresseerd is in Titta en haar uiterste best doet om Titta's belangstelling voor haar te prikkelen.<br />En dat is het moment waarop voor Titta de puzzelstukjes in elkaar beginnen te passen: hij bezwijkt uiteindelijk voor haar vrouwelijkheid en ontdekt daarmee opnieuw de gevolgen van de liefde. Ironisch genoeg beseft hij door dat te doen eindelijk wat hij met zijn leven moet doen, en wel op een uiterst spectaculaire manier. Ik weet dat het bovenstaande nogal cryptisch klinkt, maar als ik meer zou zeggen, zou ik de film en het verhaal voor u bederven. Als u van Italiaanse cinema houdt, dan vind ik het geweldig! Ik raad u aan deze film te zien. Het acteerwerk is voortreffelijk, de geluidsband verkilt je tot op het bot, het camerawerk is werkelijk vernieuwend, de regie toont de rijpheid van een ware kunstenaar.<br />Ik weet dat ik deze film nog eens zal zien, en nog eens...