Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nuri Bilge Ceylans film Distant (Uzak) uit 2002 <0xE2><0x80><0x93> zijn derde speelfilm (de eerste was de zwart-witfilm The Small Town Kasaba uit 1997) <0xE2><0x80><0x93> is een belangrijke stap voorwaarts vergeleken met zijn goede maar gebrekkige film Clouds of May uit 1999 (Mayis Sikintisi). De eerdere film had potentie, maar riekte op de slechtst denkbare manier naar een klein budget en geïmproviseerde kwaliteit <0xE2><0x80><0x93> gaten in de plot en houterig acteerwerk van amateurs. Dat Clouds of May op elk niveau succes had, was een bewijs van Ceylans talent als aankomend filmmaker. Het grootste deel van de film speelt zich af in het winterse, besneeuwde Istanboel (het feit dat het in Turkije sneeuwt zal sommigen verbazen), wat de film een onmiskenbaar Bergman-karakter geeft en hem doet denken aan sommige van de sombere, besneeuwde stadsbeelden uit Krzysztof Kieslowski's _The Decalogue_. De natuurlijke beelden roepen het beste van Werner Herzog op <0xE2><0x80><0x93> omdat ze meestal een paar tellen langer duren dan de standaardfilmtheorie zou voorschrijven <0xE2><0x80><0x93> en dat maakt ze nog gedenkwaardiger, terwijl de stedelijke landschappen variëren van de bijna precisionistische composities van Michelangelo Antonioni tot de culturele hagiografie van Woody Allen <0xE2><0x80><0x93> één opname van een bank met uitzicht op het water is een rechtstreeks citaat (lees: gestolen) uit Manhattan, afgezien van het ontbreken van de Brooklyn Bridge op de achtergrond. In een andere scène citeert Ceylan op dezelfde manier een beroemde opname van een schip in de haven uit Ozu's _Tokyo Story_. Toch maakt Ceylan, zoals alle grote kunstenaars, zijn toewijzingen tot kunst door ze een beetje te veranderen en ze aan te passen aan zijn eigen film.' In de verte is een film te zien waarvan de titel de karakterisering van de film en het gevoel dat sommige kijkers bij de film zullen hebben, overstijgt, maar de film zelf wordt er niet in beschreven, want de scènes blijven lang na het einde van de film bij elkaar. De meest gedenkwaardige scène en het meest gedenkwaardige beeld van de film komt wanneer Mahmut zijn ex-vrouw op het vliegveld van Istanboel besluipt en haar met haar nieuwe echtgenoot ziet instappen in het vliegtuig dat haar voor altijd uit zijn leven zal verwijderen. Terwijl hij haar van een afstand gadeslaat, zien we haar slechts een vluchtige blik op hem werpen. Zal ze haar man verlaten en terugkeren naar Mahmut? Niet in deze film. Hij trekt zich terug achter een pilaar en Nazan draait haar hoofd weer om naar haar toekomst. Mahmut is haar verleden en ze weet hoe ze het beste verder kan gaan <0xE2><0x80><0x93> gewoon doorgaan. Mahmut zal het nooit begrijpen. Zulke momenten van inzicht in zichzelf van het leven komen maar zelden voor. Dat sommige kijkers de film zullen begrijpen en dat Ceylan zijn eigen scheppende vermogens krijgt, toont aan dat onwetendheid kan leren, zolang je er maar mee omgaat. Afstand doet het ook, zij het van precies de juiste lengte.