Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb het boek gelezen nadat ik de film had gezien en ik vond het niet leuk, ik vond het een beetje goedkoop; maar goedkope boeken zijn vaak goede films, en deze zou dat zeker zijn geweest. Het verhaal van een tienermeisje dat haar aantrekkelijke macht over jongens verkent, die ze even onweerstaanbaar als twijfelachtig controleerbaar vindt, en die een nog strakkere greep op haar heeft dan bij een normaal meisje, omdat hij haar beïnvloedt door haar weerwolfgedrag <0xE2><0x80><0x93> dit verhaal zou een duidelijke aantrekkingskracht hebben op het jonge publiek waarvoor films worden gemaakt; een aantrekkingskracht van de ene soort op meisjes, en van een andere soort op jongens; en ik vind het niet leuk.' Ik begrijp niet hoe de filmmakers daar blind voor konden zijn en het verhaal in een verhaal konden veranderen dat voor niemand aantrekkelijk was.<br />Om te beginnen de titel (dat is het mooiste aan het boek): die is ontleend aan een citaat van Hesse, dat ook als ondertitel wordt gebruikt, over iemand die in angst rent en zowel bloed als chocola in zijn mond proeft, de ene net zo vies als de andere. Dat is een prachtige metafoor voor de toestand van de heldin: verscheurd tussen haar menselijke en wolvenkant, van beide genietend maar even bang voor beide. De film laat de ondertitel weg en introduceert in plaats daarvan het personage dat in de chocoladewinkel van haar tante werkt! De titel van de film zou de filmmakers misschien hebben doen denken aan de erotisch geladen chocolaatjes van 'Like Water for Chocolate', en hen ertoe hebben gebracht hetzelfde symbool met weerwolven in verband te brengen. Maar dat hebben ze niet gedaan; dus waarom is het dan in de film? In het boek zitten de personages op de middelbare school <0xE2><0x80><0x93> of ze zitten er in en uit, zoals bij de Five, een tienerbende die de voorkeur geeft aan zwarte spijkerbroeken en T-shirts, en die ergens tussen de nemesis van de heldin en haar favoriete pesterijen in zit. In de film zijn ze decadente clubbezoekers van in de twintig geworden. In het boek is de heldin 16, net oud genoeg om te ontdekken hoe haar seksualiteit van invloed is op de jongen die ze wil, en op haarzelf; ze is 16.' is degene die de eerste stap zet, dan een stap terug doet, opnieuw begint enzovoort. In de film is ze geen meisje meer, maar een vrouw, en de man is niet langer een middelbareschooldichter aan de rand van het studentenleven, maar een voortvluchtige crimineel (en bovendien een striptekenaar), en hij is degene die haar probeert te versieren, op een manier die even onaantrekkelijk is als die van haar wormstekige nicht. In eerste instantie wijst ze hem af, maar dan geeft ze toe, zoals hij erop vertrouwt dat ze dat zal doen: hé, je weet dat je het wilt. Ik had gedacht dat een vrouwelijke regisseur het risico zou nemen dat het boek biedt om een vrouwelijke hoofdrolspeler een onwillige, proactieve rol te laten spelen, maar nee. In het boek wordt de clan van de heldin van huis en haard verdreven vanwege het delinquente gedrag van de Vijf; in de film komt dat doordat ze een eindje is gaan hardlopen (!). Ze is een geweldige hardloopster, die de neiging heeft om tegen muren op te rennen, en zij en haar clangenoten klimmen in een mum van tijd tegen gebouwen op; ze lijken sprekend op de helden uit martial-artsfilms en ze lijken helemaal niet op wolven, of iets wat daarop lijkt. In het boek veranderen ze niet in echte wolven, maar in dingen die groter zijn dan wolven; in de film zijn het doodgewone wolven. In het boek veranderen ze in 'Huilende wolven', met krakende ruggengraten; dat is een van de dingen waardoor de heldin zich bewust wordt van de pijn die haar lichaam haar bezorgt, en ook van het genot. In de film zijn de weerwolven magische acrobaten geworden, ze nemen grote zwanenduiken en veranderen in de lucht, glinsterend geel als Tinker-Bell; het ziet er cool uit, het betekent niets.<br />In het boek is de clan een lichtelijk witharige familie die van West-Virginia naar Maryland is verhuisd. In de film wonen ze in Boekarest, maar ze praten allemaal met een ander accent, geen van allen Roemeens. In het boek wil bijna de hele meute een normaal leven leiden en ze zijn het erover eens dat het noodzakelijk is om hun ware aard <0xE2><0x80><0x93> en zelfs hun overlevingskansen <0xE2><0x80><0x93> geheim te houden voor de mensen. En dat zeggen de personages steeds weer in de film; toch is het hoofd van de clan een soort ondergrondse baas <0xE2><0x80><0x93> maar kennelijk geen misdaadbaas, want hij veracht misdadigers <0xE2><0x80><0x93> en heeft hij een afspraak met de politie, die hem 'vlees' levert voor de roedel. Dit lijkt een grote uitzondering op de regel dat mensen het niet mogen weten; maar misschien wordt de politie als veilig beschouwd vanwege hun bekende tolerantie voor excentriciteit en cultmoorden.<br />Aan het eind van het boek komt de heldin erachter dat ze niet iets kan zijn wat ze niet is, als ze in haar poging om een verdeeld leven te leiden vast komt te zitten tussen de menselijke en de dierlijke staat, niet in staat om het een of het ander te zijn. De roedel is niet zeker of sterk genoeg om haar te accepteren zoals ze is, de roedel kan het risico niet nemen hem in de buurt te hebben, en de twee worden gedwongen uit elkaar te gaan. In de film redt ze hem als Lassie, en ze rijden naar Parijs (waarom Parijs?), met een einde dat wel een smiley heeft, maar niet echt gelukkig is, omdat de conflicten tussen hun karakters <0xE2><0x80><0x93> tussen haar karakters <0xE2><0x80><0x93> onopgelost blijven.<br />Maar het verschil in de film waar de meeste mensen het meest van genieten, is dat de personages in de boeken zich conventioneel gedragen, terwijl die in de film om de een of andere reden zo irritant mogelijk zijn gemaakt. Elke andere zin is een bedreiging of een andere vorm van een-op-een-manier: je zult er spijt van krijgen, je hoort hier niet, je zult er spijt van krijgen. Ik geef er de voorkeur aan uit de buurt te blijven van mensen die op die manier handelen.<br />Er zijn veel goede vampierfilms geweest, maar nooit een goede weerwolffilm. Als deze aan het boek was blijven hangen, zou het misschien de eerste zijn geweest.<br />Maar nee.