Wat is het sentiment van de recensie?

Norma Shearer is verblindend als ze van een slonzige, warhoofdige huisvrouw verandert in een verleidelijke, potentiële gescheiden vrouw. De meeste films uit 1930 hebben iets knarsends - het camerawerk is soms nogal traag - maar we moeten deze praatgrage genoegens vergeven voor hun bonkende 'kwaliteiten'. Als gast van de excentrieke globetrotter Marie Dressler gaat Shearer om met een vreemd assortiment van verliefde types, onder wie haar lang verloren gewaande echtgenoot. De dialogen zijn vaak leuk, soms slim en de uitvoeringen op het juiste moment. Shearer en Dressler schitteren het meest. Shearer toont zelfs haar piano-ervaring in een muzikale bondigheid. Haar vreemde, maar aantrekkelijke poses en haar 'affaire met de camera' zijn de hele tijd duidelijk - en ze slaat elke emotionele noot aan, oprecht en raak. Voor de tijd van het jaar... een goede show.