Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat ik wat op het internet had gesurft, vond ik de serie 'Homefront' op dvd bij ioffer.com. Voordat iemand zich opwindt: de dvd die ik kreeg, was gemaakt door een amateur van videobanden die 15 jaar geleden met hun tv waren opgenomen. De resolutie en de kwaliteit zijn slecht. De beelden zien eruit zoals je zou verwachten dat oude, opnieuw opgenomen video's eruitzien. Hoewel de reclamespots zijn weggelaten, staan er in de slotafleveringen van elke aflevering nog voice-overs voor de overgang naar het ABC-nieuwsprogramma 'Nightline', compleet met de belangrijkste nieuwskoppen uit het begin van de jaren negentig. Ondanks de slechte beeldkwaliteit waren de programma's goed te volgen en de geluidskwaliteit was prima.<br />Het moet gezegd dat de casting van dit programma bijna perfect was. Iedereen was geloofwaardig en zag er echt uit zoals het hoorde. Hun acteerprestaties waren ook bovengemiddeld. De rol van Jeff Metcalf werd bijzonder goed gespeeld door Kyle Chandler (de laatste keer dat ik hem zag, was in de remake van King Kong uit 2005). De kostuums uit die tijd waren heel authentiek, net als de decors, vooral de keukens uit de jaren veertig met antieke apparaten en de inrichting. De regie was ook creatief en anders dan in die tijd voor een tv-serie. Bijvoorbeeld, gesprekken tussen personages werden soms doorsneden met gesprekken over hetzelfde onderwerp tussen andere personages in verschillende scènes. De dialoog van de verschillende gesprekken werd vloeiend gehouden, hoewel er tussen de verschillende personages en locaties werd gesnoeid. Dat vereist een goede regie en montage, en in dit geval lukte dat. Toen ik de serie weer begon te bekijken, herinnerde ik me opeens waarom ik er 15 jaar geleden mijn belangstelling voor had verloren. Ondanks alle ingrediënten voor een mooie serie zijn de plot en de verhaallijnen vanaf het begin teleurstellend en verwarrend. Om te beginnen is de naam van de serie zelf volkomen misleidend. Toen de Tweede Wereldoorlog in 1945 eindigde, was er zo duidelijk geen strijd meer dat er ook geen 'thuisfront' meer was. Merkwaardig genoeg begint de eerste aflevering van de serie 'thuisfront' in 1945 nadat de oorlog was afgelopen. Dat is net zoiets als de eerste aflevering van 'Gilligan's Island' waarin de schipbreukelingen worden gered. De hele premisse van de naamgever van de serie is volledig verloren gegaan. Ik bleef hopen dat de rest van de serie een flashback zou zijn, maar nee, de hele serie speelt zich af van 1946 tot 1948. Bovendien slaagt deze serie er niet in om de historische gebeurtenissen aan het eind van de jaren veertig accuraat te beschrijven. Bij de derde aflevering wordt duidelijk dat deze serie niets meer was dan een nauwelijks verhuld voertuig voor een extreem linkse politieke agenda. De serie speelt in River Run Ohio, bij Toledo. Maar door het voortdurende racismethema lijkt het meer op Jackson Mississippi dan op Ohio. Een deel van het ensemble bestaat uit Dick Williams, Hattie Winston en Sterling Macer jr. die de familie Davis spelen. Een groot deel van de serie laat zien hoe de familie Davis wordt gediscrimineerd door de kwaadaardige 'blanken', tot op het belachelijke af, zo niet lachwekkend. De kaart van het racisme is nu al meer dan veertig jaar door Hollywood steeds weer opnieuw uitgespeeld. We snappen het. We zijn het ook zat om er dagelijks met onze neus op te worden gedrukt. Het onderwerp racisme is ook niet populair bij de kijkers en het is de kus des doods voor elk programma, net als voor 'Homefront'. De acteertalenten van Williams, Winston en Macer waren verspild aan hun rol als de stereotiepe 'bange / boze zwarte familie'. Door het enorm overdreven racisme in deze serie lijkt het alsof iedereen in Ohio lid is van de KKK of zoiets. De racismekwestie had in deze serie in één enkele aflevering aan de orde kunnen komen met een simpele stomp op de neus of een vuistgevecht, waarbij een kwezel een welverdiende aframmeling krijgt, en laten we het daar maar bij laten. Een groot deel van de serie wijden aan het racisme wordt echt heel snel oud en het is gewoon stom.<br />In weer zo'n belachelijke plotlijn wordt de grote baas van een plaatselijke fabriek (Ken Jenkins) geportretteerd als een Ebenezer Scrooge-achtige figuur die tegen pensioenen en scholing is en zich geen zorgen maakt over zuur dat op zijn werknemers druipt. De arbeiders komen in opstand en nemen de fabriek over in een schaamteloos pro-communistische propagandaboodschap aan de kijker.<br />Persoonlijk denk ik dat deze serie grote mogelijkheden had. De schrijvers hadden de tijdlijn gemakkelijk in 1941-1945 kunnen plaatsen, zoals de titel suggereert, en de ontberingen kunnen laten zien van rantsoenering en 14 uur per dag werken in oorlogsfabrieken. Natuurlijk zou het verlies van broers, zoons en echtgenoten die overzee vochten ook drama hebben toegevoegd. De situatie was ook perfect voor het schrijven van speciale gaststerren als militair of USO-personeel dat tijdens trainingen of onderweg naar Europa of de Stille Oceaan door hun stad kwam. De mogelijkheden voor goede verhaallijnen en intriges zijn eindeloos. Maar nee, de schrijvers van Homefront (David Assael en James Grissom) negeerden alle relevante of interessante intriges. In plaats daarvan misten ze de essentie en vervielen ze in een bizarre en irrelevante obsessie voor racisme en linkse politiek. Het zou niet eerlijk zijn tegenover de acteurs om de hele serie te veroordelen, maar de intriges en situaties waarin ze zich afspelen, zijn pure onzin.