Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Directeur en toneelschrijver Richard Day paste zijn eigen toneelmateriaal aan voor de film, duidelijk geïnspireerd door Rock Hudsons levensvraagstuk uit de jaren vijftig: wat te doen met een filmidool dat in het geheim homoseksueel is? Hem uithuwelijken aan een nietsvermoedende vrouw om de roddels de kop in te drukken (en hem aan het werk te houden). Een flinterdun idee dat enige energie krijgt door de goede cast en het retro-productieontwerp dat amusant veel weg heeft van een ansichtkaart van Shag. De dialogen zijn niet erg slim, en in het begin is er wat slapstickgedoe dat niet werkt (eten eruit spugen, enz.). Maar als de laatste akte een serieuze ondertoon krijgt, wordt het stuk met grote smaak behandeld - en wordt het veel meer gewaardeerd door de kijker dan al die klunzige dwaasheid. Matt Letscher doet goed werk als filmheld/hoer Guy Stone, maar zijn zijn ervaringen hier voldoende om zijn karakter te versterken, of zou hij de volgende avond weer in de bar zitten? De film lijkt het niet te weten <0xE2><0x80><0x93> of het kan hem niet schelen. Day wil nog een paar oneliners en een zorgvuldig geschreven pro-homotoespraak afsteken <0xE2><0x80><0x93> een pleidooi voor tolerantie <0xE2><0x80><0x93> maar hij heeft geen andere plannen. Voor publiek dat zijn tijd en belangstelling in deze mensen steekt, kan de sentimentele buiging naar deze zaak alleen maar op een grap lijken.