Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Mijn redenatie achter het bekijken van deze film (ondanks het feit dat hij gratis was) was min of meer uit nieuwsgierigheid... een heel klein beetje nieuwsgierigheid... Ik was niet zo bekend met dit rechtstreekse 'biografische' verslag van meneer Gein en ontdekte tijdens de intro dat het horroricoon Kane Hodder de hoofdrol speelde. Mijn emoties gingen van niet alleen nieuwsgierigheid uit, maar nu ook een sprankje verwachting over hoe zijn vertolking van Gein zou uitpakken. Ook in de intro (onder enkele grimmige foto's van Eds misdaden) stonden Michael Berryman en Priscilla Barns. 'Oké,' dacht ik bij mezelf... 'Dit is misschien een beetje amusant.' Terwijl de film begon en (langzaam) vorderde, groeide mijn microscopische zelfvertrouwen (of, zoals ik het noem,'microhoop') Want deze film vervaagde helemaal en ik werd bevangen door een overweldigend gevoel van vernedering toen ik een beetje van binnen doodging van het kijken naar deze mesthoop. Hodder, die algemeen bekend en gerespecteerd is vanwege zijn werk als onstuitbare seriemoordenaar, brengt dat hier op een onnauwkeurige manier in stelling <0xE2><0x80><0x93> hij verandert Eddie Gein van een zachtaardige kluizenaar in een logge, uit de kluiten gewassen moordmachine.'s Nachts houdt hij zich schuil en vermoordt beheerders van begraafplaatsen, zijn grafroversmaatje en tienermeisjes. Hij verlaat Plainfield in paniek, omdat het plaatselijke bureau van de sheriff niets lijkt te doen om de gevaarlijke situatie in het minst te verbeteren. De hulpsheriff en zijn moeder hebben een warme relatie die me een vaag gevoel van binnen gaf (of het kan gewoon de cyanidepil zijn geweest die ik halverwege deze kalkoen heb ingenomen). Ik weet niet zeker wat de bedoeling van deze film was en de regisseur wist duidelijk niets over het onderwerp waarmee hij werkte. Er zijn al zo veel films die betrekking hebben op Geins verhaal dat ik, tenzij de 'Ed Gein Snuff Footage' wordt ontdekt, niet nog meer van deze films op de planken wil zien. Als je een meer authentieke film van deze aard wilt zien, moet je de 'Ed Gein (ook wel bekend als In the Light of the Moon)' van 2001 eens bekijken.