Is deze recensie positief of negatief?

Franco Zeffirelli's derde poging om Shakespeare op het witte doek te brengen ('De getemde feeks', 'Romeo en Julia', 'Jezus van Nazareth', 'Othello') werkt heel goed, met de rolbezetting van Mel Gibson ('Mad Max', 'Lethal Weapon' en 'The Passion Of The Christ'-beroemdheid) in de rol die vroeger eigendom was van Sir Laurence Olivier (en terecht; zie mijn recensie van zijn 'Hamlet', aantoonbaar de beste interpretatie van een van de Bard's' s tijdloze (en meest geciteerde) tragedies) en 5 jaar later opnieuw opgevoerd door Kenneth Branagh als een volledig vernieuwde versie, wat de 3 uur en 22 minuten looptijd verklaart, in combinatie met een droomcast (en een heleboel kleine toevoegingen, die goed gekozen en vakkundig gedaan zijn door de hedendaagse meester van William Shakespeare, Kenneth Branagh, de regisseur van 'Henry V' en 'Dead Again'). Onder de 'Lethal Weapon'-sterren bevinden zich Glenn Close ('The Big Chill'), Paul Scofield ('A Man For All Seasons'), Alan Bates, Ian Holm, Michael Maloney (die de rol van Roderigo zou krijgen tegenover Kenneth Branagh en Laurence Fishburne in Oliver Parkers 'Othello' (zie mijn recensie van Oliviers 'podium'). 5 jaar later), Nathaniel Parker (die 4 jaar later de rol van Cassio zou spelen in de versie van 'Othello' van zijn broer) en Helena Bonham-Carter, die 4 jaar later de rol van 'Frankenstein' zou spelen in 'Mary Shelleys Frankenstein'.<br />Zeffirelli had deze film bedoeld als eerbetoon aan sir Laurence Olivier (die 2 jaar voor deze film was overleden) en hij doet het redelijk goed, voor het grootste deel. Waar ik me een beetje ongemakkelijk bij voelde was Zeffirelli's houding. Helena Bonham-Carter heeft me niet overtuigd als Ophelia. Ze was te saai en onwerkelijk, terwijl Jean Simmons (die de rol in Oliviers versie onsterfelijk had gemaakt) en Kate Winslet (die een aanvaardbare rol speelde in Kenneth Branaghs onversneden, epische reconstructie van 'Hamlet') goed waren in de rol, omdat Jean Simmons de beste Ophelia aller tijden was, en daarom werd ze in 1948 genomineerd voor de prijs voor beste actrice (ze won niet <0xE2><0x80><0x93> jammer). Ian Holm sprak zijn tekst te snel, niet langzaam zoals ik had verwacht, in een scène met hem, Laertes en Ophelia. Ik ben meer gewend aan de interpretaties van Felix Aylmer en Richard Briers van de rol en ik denk dat ze beter werk hebben geleverd dan Holm in hun respectievelijke versies van 'Hamlet' (beide gedaan door grote regisseurs, acteurs, tekstschrijvers, producenten EN sterren van al hun versies van het werk van de Bard) als Polonius.<br />De rest van de cast was echter uitstekend. De scène waarin Hamlet de confrontatie aangaat met zijn moeder was heel goed, maar Olivier en Branagh rekten de scène tot nog grotere hoogten om nog meer emotionele intensiteit en spanning te creëren die de scène nodig had.<br />Ik beveel deze versie aan om de tijd te doden, maar hij is ideaal als lesmateriaal voor basisschoolleerlingen (ik beveel eerst Oliviers versie aan en daarna Branaghs versie). Ondanks de PG-rating van de film, was er eigenlijk niets aan te merken op de film. Alleen op wat het stuk vereiste.<br />De beste versies van 'Hamlet' zijn:<br />1 Sir Laurence Olivier en Kenneth Branagh. Beiden waren zo goed dat ik niet kan beslissen welke de beste was. Zie mijn recensies op deze versies voor meer informatie.<br />2 Franco Zeffirelli. Deze was goed. Het begon goed met een scène die niet in het stuk voorkwam, maar die eigenlijk aan het begin van het stuk had moeten beginnen, waar een bewaker uitroept: 'Wie is daar?' 'Nee, geef antwoord. Ga staan en ontvouw u!' Die scène jaagt je de stuipen op het lijf omdat je rustig blijft zitten en dan <0xE2><0x80><0x93> bam! Je springt bijna uit je vel van schrik. Kortom, die scène zet de toon voor de rest van het stuk. Een enorme blunder van Zeffirelli om die scène weg te laten. Er zijn ook een heleboel regels misplaatst (en er zijn er ook een paar die volgens mij weggelaten hadden moeten worden), zoals de regel waarin Hamlet tegen Ophelia zegt: 'Breng je naar een nonnenklooster, waarom zou je een zondaar opvoeden?'; die regel had in die scène moeten staan, NIET waar hij in de film werd geplaatst (na de monoloog 'To Be or Not To Be'). Deze versie worstelt tussen te veel of te weinig weglaten uit een uitstekend stuk literatuur. Kenneth Branagh zou dat 5 jaar later goedmaken met zijn ongekuiste versie van de tragedie, waarbij zijn versie een passender huldeblijk aan Sir Laurence Olivier zou zijn, aangezien verschillende acteurs (afgezien van hem) 'Hamlet' vele malen bij verschillende gelegenheden op toneel/of film hadden opgevoerd. Maar Zeffirelli's versie van 'Hamlet' is trouw aan het stuk en daar was ik naar op zoek. De opzet voor het duel in de laatste akte was hetzelfde als in de versies van Olivier en Branagh, alleen was de ontknoping in Branaghs versie gewelddadiger dan de ontknoping van de vorige twee gekuiste versies (meer in overeenstemming met het stuk; Olivier had het wat gematigd...). en het werkte al even goed) en het sloot nauwer aan bij het spel, waarbij Branagh zelf ook een paar onschuldige steekjes uitdeelde... met zeer goed resultaat.<br />Deze versie is niet beoordeeld.