Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'AfterLife' gaat over een ietwat arrogante, redelijk welgestelde man die ontdekt dat zijn moeder stervende is en voor zijn zus moet zorgen, die het syndroom van Down heeft. Hij kan zich niet om haar bekommeren en wil eigenlijk alleen maar van haar af zijn; hij heeft wel wat beters te doen. Op een gegeven moment moet hij haar met de auto (ze houdt er niet van om te vliegen) naar de andere kant van het land brengen.<br />Als dat je allemaal bekend in de oren klinkt, komt dat waarschijnlijk doordat je 'AfterRainman' hebt gezien, een film die veruit superieur is aan zijn imitator, 'AfterLife'. Dat de film de basisprincipes van de film kopieert (nou ja, een paar personages en zelfs scènes) is niet het fundamentele probleem. Het fundamentele probleem is dat ik niets om die personages gaf.<br />De broer, Kenny (Kevin McKidd), is een beetje een rokkenjager. Hij heeft een vriendin die in het verhaal komt en gaat, en die de zus met het syndroom van Down leert waarderen (alweer, dit is uit Rainman). Hij is journalist en probeert een interview te krijgen met een arts die met een schandaal te maken heeft. Als hij uiteindelijk voor Roberta, de zus, moet zorgen, heeft hij niet veel tijd voor haar en laat haar soms een beetje te lang alleen. Als ze wegloopt, wordt hij nog bozer op haar. Bederf ik iets door te zeggen dat hij aan het eind van de film een aardiger, liefhebbender persoon wordt? '<br />Roberta is niet vastbesloten om 'normaal' te zijn; ze is 'normaal' en zou willen dat mensen ophielden haar anders te behandelen. Ze wordt gespeeld door Paula Sage, een actrice die het syndroom van Down heeft, en haar acteerprestaties zijn verreweg het beste aan de film; waarom heeft de scenarist haar personage niet verder uitgediept? Nou, waarschijnlijk omdat dat zou betekenen dat de personages het verhaal in de weg zouden zitten. Terwijl we het verhaal toch zeker al kennen, zagen de filmmakers dan niet het probleem dat ze creëerden?<br /><br />Voor een film over een stervende moeder en haar gehandicapte dochter (de vader is afwezig; ik denk dat hij dood is, maar ik denk het niet). Ik weet het niet precies), het is verbazingwekkend hoe weinig invloed de film heeft op de emoties van de kijker. De scènes worden op zo'n standaard, saaie manier gespeeld, met zo'n standaard, voorspelbare dialoog, dat ik merkte dat ik met mijn ogen rolde.<br />Ik heb niets tegen sentimentaliteit in films, maar het werkt alleen echt als je om de personages geeft. Hier zijn de personages zo oninteressant en tweedimensionaal dat ik niet echt dacht dat er veel was om om te geven. Rain Man heeft een emotionele climax, maar dat ontroerde me, omdat ik om de personages gaf.<br />Over climaxen gesproken, deze film heeft een stinker. Aan het eind van de film is er een scène die begint als een ongelooflijke situatie en eindigt in nog erger vaarwater; er wordt een onvergeeflijk wrede truc uitgehaald met het publiek. De scène is bedoeld om het publiek te bewegen, maar eindigt afschuwelijk manipulatief en schaadt de intelligentie van de kijker. Het publiek is niet dom en weet wanneer de film vals speelt. Wat een goedkope truc.<br />Er is geen enkele scène in deze film die de impact heeft die hij zou moeten hebben. Ja, er zijn een paar scènes die grappig zijn, maar als de personages met elkaar praten, kan ik het scenario praktisch voor me zien, voorspelbaar en oninteressant, zonder ooit iets te raken wat de geest of het hart raakt. Er zijn van die onechte ruzies die speciaal voor films worden bewaard, waarin de ander precies weet wat het antwoord is. Waarom beseffen zogenaamd'realistische' films niet dat in het echte leven woede irrationeel kan zijn, en dat mensen soms hun emoties niet kunnen uiten en dingen zeggen die nergens op slaan, of helemaal niets kunnen zeggen? Alle acteurs in deze film verdienen beter materiaal. Deze film is niet gebaseerd op feiten, maar ik denk dat een documentaire over een gezin met een familielid met het syndroom van Down veel interessanter zou zijn. Op die manier hadden we waarheid en emotie kunnen hebben. Om de een of andere reden denken de personages in deze film dat emotie alleen maar betekent dat je iets hards zegt en een passende gezichtsuitdrukking aanneemt.<br />**(uit 5)**