Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Nu zijn de televisieschema's (in Engeland tenminste) tjokvol met programma's over huizen, huizenjacht, huizenjacht en kookprogramma's's middags, en de kans dat een van de aardse omroepen zo'n complete obscuriteit uitgraaft om op een rustige middag een paar uur aan schermtijd te besteden, is op zijn zachtst gezegd klein. Maar in de jaren tachtig deed de BBC dat ook, en raad eens, ik heb ernaar gekeken. En het is een bewijs van de overweldigende vreemdheid van deze Hongaars-Amerikaanse coproductie dat ik me er nog grote brokken van kan herinneren, meer dan twintig jaar later. Om te beginnen verschijnt de held met die naam even in de openingstitels, om dan minstens een halfuur lang weer te verdwijnen. (Stel je een Amerikaanse film voor die zo is herschreven dat Feivel nergens meer te zien is, en je zult begrijpen hoe verwarrend dat is.) Er is een uiterst bizar stukje animatie waarin een van de personages zijn zorgvuldig in de was gezette snor laat bijknippen en uitrekken, compleet met een slissend geluidseffect waardoor hij de baas wordt. Waarschijnlijk hilarisch als je stoned bent, maar voor een kind is het behoorlijk verontrustend. Nu we het daar toch over hebben, de beruchte 'nijlpaardenslachtpartij' wordt op een abstracte manier weergegeven <0xE2><0x80><0x93> wolken in vage nijlpaardvormen worden door de bliksem getroffen <0xE2><0x80><0x93> maar toch is het behoorlijk onaangenaam. Deze film is in feite vrij koud en onpersoonlijk, een trieste stand van zaken die nauwelijks wordt gecompenseerd door het vreemd ogende productieontwerp, een en al modderige kleuren, wiebelige lijnen, opgeblazen vormen en die unieke Europese somberheid die doet denken aan Jan Svankmajer, alleen niet zo meeslepend. En dan, als klap op de vuurpijl, krijgen we liedjes van de Osmonds! Dit is niet zozeer een afschuwelijke film als wel een zeer misleidende, niet zozeer fantasmagorisch als wel een nogal slechte trip.