Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hoe graag ik Catherine Zeta-Jones ook mocht, vroeg ik me voor de zoveelste keer af, waarom zou je een goede film herschrijven? Deze versie miste de spanning en passie van Mostly Martha. Het was een duidelijke rip-off. Maxime Foerste was overtuigender als een gekwetst kind dat geneest door liefde. Ik kon Abigail Breslin niet geloven. Deze rol was van Martina Gedeck. Jammer genoeg had Zeta-Jones een andere moeten vinden die van haar kon zijn (ze heeft andere rollen die ze wel heeft). Sergio Castellitto was goed als kwetsbare maar vrolijke Italiaan. In vergelijking met hem leek Aaron Eckhart passieloos. Deze versie was aangenaam maar nietszeggend.<br />De liefde tussen Mario en Martha was misschien voorspelbaar, maar wel bevredigend. De therapeut voegde er een interessant kleuraccent aan toe dat niet belangrijk leek. Ik vond het leuk toen hij aan het eind zei dat hij terug zou komen, maar de film was al afgelopen voordat hij terugkwam. Ik heb Mostly Martha thuis. Af en toe kijk ik er nog eens naar.