Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nadat de hoofdrolspeelster van de opera bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen, komt haar jonge doublure, Betty, op het toneel. Dat is een groot geluk voor haar, met één probleem: ze heeft een bewonderaar die heeft besloten al haar vrienden te vermoorden en haar te dwingen naar hem te kijken. Wat is zijn connectie met de opera en wat is zijn fascinatie voor Betty?<br />Ik hou van Dario Argento met elk deel van mijn lichaam. En ik ben geen orthodoxe fan, denk ik. Veel mensen, vooral critici, prijzen zijn eerdere werk ('Suspiria' en 'Deep Red') maar hebben een hekel aan latere films, zoals 'Sleepless', die ik mooi vond. Mijn favoriete film, 'Phenomena', wordt meestal enorm onderschat. 'Opera' ligt meestal ergens ertussenin. Sommigen beschouwen het als een van zijn laatste grote films, anderen zien het als een onderdeel van zijn zogenaamde aftakeling. Ik vond het geweldig.<br />De film is scherp, de muziek is geweldig (in tegenstelling tot andere recensenten, ik ben dol op de metal soundtrack), de vrouwelijke hoofdrol is iemand voor wie ik gevoel heb (niet zo heel anders dan Jennifer Connelly in 'Phenomena'). En de beelden... geweldig. Geweldige cinematografie, en een paar fantastische dodenscènes. Het idee om naalden in iemands ogen te steken zodat ze niet kunnen knipperen... briljant. Mijn assistente Tina vindt dat het er nep uitziet, maar zelfs als dat zo is, is het idee meer dan genoeg om de moeite waard te zijn. En een paar geweldige effecten, zoals een mes dat in iemands mond wordt gestoken? Geweldig.<br />Jim Harper noemt de film'verbluffend'. en vestigt de aandacht op de 'innovatieve cinematografie, goed geconstrueerde beelden en uitzonderlijk gewelddadige moorden'. Ik ben het daar helemaal mee eens <0xE2><0x80><0x93> de ene opname volgt de camera door kronkelende tunnels, en het hele verhaal wordt door kraaien heel interessant in beeld gebracht. Mike Mayo noemt het ook 'visueel fascinerend snoepgoed' en prijst de'scherpe montage en vloeiend camerawerk'. Het is echt een wonder dat dit niet een van Argento's meer geprezen werken is.<br />Argento keerde terug naar de opera met _Phantom of the Opera_, dat een beetje een mislukking was ondanks de casting van zijn dochter Asia en Julian Sands. Nog interessanter is dat in datzelfde jaar _Stagefright_ van Michele Soavi werd uitgebracht, dat (net als _Operazia_ ) net als _Operazia_ een groot succes werd. ) er loopt een moordenaar rond in een theater die de mensen vermoordt die bij de presentatie betrokken zijn. Het zijn allebei geweldige films, maar Soavi's film is meer een slasher. (Soavi was in feite de tweede regisseur van de 'opera'... je kunt je eigen conclusies trekken.)<br />Mijn enige klacht over deze film is de lengte en het tempo. Hoewel de opnamen prachtig zijn en de moordscènes schitterend zijn, zijn ze niet zo frequent als ze zouden moeten zijn. De eerste duurt meer dan een halfuur, en dan nemen we de tijd ertussen. De hoofdrolspeelster zou constant doodsbang moeten zijn, maar tussen de moorden door krijgt ze de tijd om te kalmeren, alsof alles weer normaal is. Niet cool, Dario. We moeten de spanning laag houden en de intensiteit hoog.