Is deze recensie positief of negatief?

De vergelijking tussen de versie uit 1995 en deze is onvermijdelijk. Helaas is deze versie veel te kort.<br />De casting is ongeïnspireerd en het acteerwerk houterig. Je krijgt de indruk dat de regisseur het boek niet heeft gelezen en dus de personages niet heeft begrepen.<br />Sir Walter Elliot wordt als pompeus afgeschilderd, maar zijn onbedoelde dwaasheid, die Redgrave op briljante wijze vastlegde (in de versie uit 1995) is nergens te vinden.<br />De gezusters Musgrove zijn zo onsympathiek dat je niet begrijpt waarom Wentworth of wie dan ook hun een tweede blik waardig keurt.<br />De relatie tussen Wentworth en Anne is gevoelloos. In de versie uit 1995 slaagden Hinds en Root erin met hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen duidelijk te maken hoe diep de gevoelens waren die ze voor elkaar koesterden. In deze versie is het moeilijk te begrijpen dat Anne, tenzij je het boek hebt gelezen, jarenlang vol spijt heeft geleefd.<br />Deze productie beschrijft niet de emotionele complexiteit van de relatie tussen de hoofdpersonen.<br />In de scène waarin Wentworth Anne en Mary aan het ontbijt ziet zitten, lijkt het de kijker, zoals Mary denkt, alsof ze slechts oppervlakkige kennissen zijn.<br />In de versie uit 1995, wanneer Wentworth binnenkomt (de eerste keer in jaren dat hij haar ziet), is de spanning om te snijden. Wrok komt in golven van Wentworth af, terwijl Anne er bijna onder bezwijkt.<br />In deze versie, terwijl Wentworth Lousia het hof maakt, is het alsof hij er echt in zit. De onderstroom ontbreekt. In de versie uit 1995 ziet de kijker hoe Wentworth kwaad is op Anne. Hij pronkt met zijn verkering in het bijzijn van Anne, alsof hij wil zeggen: 'Kijk eens wat je hebt opgegeven, ik heb je niet meer nodig.'<br />Toch geeft hij nog om haar als ze lijdt, zoals de scène waarin hij zijn zus en de admiraal vraagt om Anne mee naar huis te nemen, laat zien. In de versie uit 1995 voelt de kijker hoe geschokt Anne is dat hij om haar geeft als ze moe is, maar ook hoe ongemakkelijk Wentworth zich voelt omdat hij nog om haar geeft. In deze versie loopt hij gewoon verder met Lousia alsof er niets is gebeurd.<br />De cruciale scène waarin Anne met Harville praat over wie er het langst van iemand houdt, man of vrouw, is totaal verknald. De acteurs zeggen alleen maar regels op zonder enige emotionele investering.<br />Als Anne de brief van Wentworth leest, is het alsof ze een boodschappenlijstje voorleest.<br />Vergelijk dit met de versie uit 1995, waarin de kijker Annes vreugde om haar tweede kans voelt. We zijn bij haar als ze de brief leest. De regisseur laat beide acteurs de brief voorlezen en je hoort hun stemmen. Wentworth is vol frustratie, passie en hoop, terwijl Annes stem eerst ongelovig is en dan overgaat in vreugde. Deze productie bevat meer scènes na de onthulling, waarschijnlijk omdat het nodig was om de kijker uit te leggen wat er zojuist was gebeurd. De versie uit 1995 hoefde dat niet te doen, we wisten het en waren blij met de personages. Het enige voordeel van deze productie is dat het Mrs. Smith-onderwerp intact is gebleven, terwijl dat in de versie uit 1995 niet het geval was.<br />Maar de versie uit 1995 bevatte wel een deel van Austens oorspronkelijke einde. De scène waarin Wentworth opdracht krijgt van de admiraal om uit te zoeken of Anne en meneer Elliot na hun huwelijk terug willen verhuizen naar haar huis (dat hij & Mrs. Croft verhuren).<br />Dit is een productie die tot elke prijs vermeden moet worden.