Wat is het sentiment van de recensie?

Het verhaal van een vreemde liefde en een ontluikend verlangen. Gedicht over schoonheid en zijn volmaaktheid, angst en aanraking. Een schijfje Visconti, Mahler en Mann. En een gekweld Venetië. Ik weet niet of het een meesterwerk is, een gedicht of de weerspiegeling van de wereld van een filmregisseur. Het is absoluut een'memento mori' en een verkenning van illusie. Een oude spiegel van grenzen, tekens en de teerheid van de dood. Een reis in een oude ruimte, nostalgisch, wreed en schitterend. 'Dood' is een reiskopie van Orfeu in de onmiddellijke werkelijkheid. En de essentie is de muziek. Een zachte, zoete muziek, als honing of het vuur van de winter. Als elke spijt en elk verdriet. Als een toevluchtsoord in diepe eenzaamheid. Hij is de onderzoeker van de laatste vorm van Gods aanwezigheid. De Schoonheid, die schoonheid die het leven zin geeft, die tegelijk zonde en deugd is, het geschenk van verwachtingen en lijden. Hij sterft omdat hij het recht heeft te hopen, te geloven in de werkelijkheid van wonderen en op zijn eigen manier. Een slachtoffer? Vergeet het maar! Alleen Tadzio kan de vrijheid geven als een onbetekenend offer. Wie heeft gezien dat de zon kan hopen in dezelfde toestand te leven?