Wat is het sentiment van de recensie?

Als het gaat om die griezelige en griezelige kleine misdaadfilms, het soort dat draait om personages die aan uitschot grenzen en in een even uitschotachtige omgeving wonen, en die bovendien dat weifelachtige en naargeestige gevoel met zich meedragen dankzij een of andere groezelige filmografie en een bijzonder zwarte komedie; Dode Lichamen is het soort film dat Paul McGuigan graag zou willen maken. Helaas, de gekmakende en sporadisch voorkomende Gangster nr. 1 en de al even nergens op slaande, maar interessante oefening in surrealisme vermengd met realisme, zijn tot nu toe de enige die we hebben. 's stuk is gebaseerd op het script van Derek Landy, een film die het midden houdt tussen psychologische horror en neo-noir en elementen van misdaad en terreur vermengt met thema's die te maken hebben met moraliteit en onnatuurlijke, obsessieve stoornissen.<br /><br />McGuigans op Engeland gebaseerde misdaadfilms dragen dat golvende en vervormde gevoel met zich mee, alsof je getuige bent van iemands nachtmerrie en daarbij op de eerste rij zit. Zijn films kunnen op sommige gebieden walging oproepen en op andere terreinen amusant zijn, door hun uitheemse en allesomvattende benadering. Ze dragen een zeer droomachtige gevoeligheid met zich mee, ondanks het feit dat ze zijn opgenomen in een zeer realistische, vervallen, smoezelige wereld die sterk lijkt op de echte wereld, met evenveel nadruk op de gruwelen en de verschrikkingen van de situaties die zijn personages creëren als op iets anders. Dode lichamen is een film die zowel een nogal aangrijpend personage dat in een situatie verzeild is geraakt, als een korte invulling van een verfijnde psychologische denkwijze belicht, alleen brengt de film hier de excentriciteit van zijn personages in evenwicht, de doodsangst van de scenario's waarin ze zich bevinden en de morele vragen die veel beter naar voren komen.<br />Dode lichamen is effectief en tamelijk simplistisch zonder ooit manipulatief te zijn. De suggestieve en wetende neiging om precies aan te geven wat mensen denken en voelen, doet geen afbreuk aan de ervaring. In het begin ontmoeten we Tommy McGann (Scott), een jonge knaap wiens vriendin Jean (Davis) hem, zijn leven en het scherm domineert wanneer ze maar kan. In de korte tijd die ze heeft, gaat de film gewoon door. Het feit dat hij in een niet bepaald begerenswaardig huis woont, met een baan als verkoper en een partner met wie hij helemaal niet goed overweg kan, wordt op een duidelijke manier onder de aandacht gebracht. Net als de manier waarop het publiek duidelijk toestemming krijgt om een hekel aan Jean te hebben, met de verwende en verwachtingsvolle houding die ze zo duidelijk bezit. Later zal de film, nogal duidelijk, op het gezicht van een politieagent blijven hangen, terwijl verdenkingen en spanningen oprijzen op wat duidelijk een goedkope en gemakkelijke manier is om het toekijkende publiek te vertellen dat onze held nog niet helemaal uit de problemen is. <br />Maar vergelijk dit eens met Gangster nr. 1, waarin McGuigan een dergelijke, episodische en misplaatste benadering van het materiaal hanteert; dat er een vitaal, vitaal plotpunt ontstaat wanneer een personage door iemand anders wordt gezien terwijl hij een gebouw verlaat, in een scène die enkele maanden na de vorige is opgenomen. Het gevoel is niet zo fundamenteel en ook niet zo bevredigend. Het scenario van _Dode lichamen_ wordt gedomineerd door _Jean_ van Kay Davis; een would-be femme fatale die staat te popelen om een of ander gevecht uit te kiezen, maar er niet echt in slaagt er een te vinden. Ze heeft Tommy door ringen geleid, hij gaat daarheen, doet van alles zonder dat Tommy ooit echt reageert zoals hij zou kunnen, voornamelijk omdat hij wordt beheerst door haar beloftes van seks. Het begin bouwt een zekere spanning op vanwege Tommy's onderkoelde reactie op wat er gebeurt, en het culmineert in een duidelijke ontlading als het eerste voorval plaatsvindt en Jean sterft.<br />Als het opzetje eenvoudig genoeg is, dan is dat één ding, maar de moeilijkheid van het project is de manier waarop Tommy besluit Jean van zijn handen te bevrijden door haar te begraven zonder iemand iets te vertellen over haar doodvonnis voor een beste vriend. De sfeer wordt gespannen als blijkt dat er een tweede lijk is gevonden op precies dezelfde plek waar Tommy Jean heeft begraven, met verdenkingen, ontkenningen en algemene problemen - de algemene ingrediënten van de dag. Op dat moment vervaagt de film de grenzen tussen noir en horror; Tommy bewoont inderdaad een nogal groot, onheilspellend, spookachtig en zelfs gotisch huis dat hij deelt met een ouder familielid dat de bovenste delen van voornoemd huis bewoont. Dit roept herinneringen op aan Hitchcocks film _Psycho and Bates_ uit 1960, die hij met zijn moeder deelt, en waar zij zich bevindt. Het is bovendien geen toeval dat deze zogenaamde plaats van verschrikking de setting is voor Jeans onfortuinlijke verscheiden. De plaatsing van een lijk in de handen van de onfortuinlijke, mannelijke hoofdpersoon is een klassiek voorbeeld van een noir; van Ulmers film Detour uit 1945 tot een meer recente, en meer eigentijdse film dan Dead Bodies, Big Nothing, uit 2006. Wat zich in deze film ontvouwt, is een verwrongen, nogal onvoorspelbaar en behoorlijk angstaanjagend verhaal over genrehybriden en mentale spelletjes, verteld met een palet van duidelijk uitvergrote beelden. De voice-overs en de subtiele manier waarop de hoofdrolspeler het grootste deel van de film tussen goed en kwaad heen en weer laveert om de film een plaats in de neo-noir te geven; als we het feit in ogenschouw nemen dat de hoofdrolspeler in wezen onschuldig is en dat de aanklacht wegens moord onrechtmatig is, dan is dat één ding, maar zijn houding ten opzichte van Jean heeft hem in eerste instantie zonder nadenken laten handelen en het feit dat hij haar dood verdoezelt is een tegenargument om de aanklacht wegens moord te laten vallen. Dode lichamen wordt onderwezen; amusant om naar te kijken zonder ooit het gevoel te hebben dat je er misbruik van maakt en het geeft een consistente toon aan voor de nogal akelige fysieke en psychologische inhoud van het onderzoek.