Wat is het sentiment van de recensie?

Nou, ik ben niet de grootste Sondheim-fan ter wereld, dus hoewel ik de cd van de cast heb en er een paar keer naar heb geluisterd, heb ik de voorstelling zelf nog nooit gezien en de filmversie van Tim Burton ook niet. Ik had het gevoel dat ik iets getrouwers wilde zien voordat ik de versie van Burton te zien kreeg en het gewoon als film een kans wilde geven. Deze versie is helemaal geen film, het is een toneelstuk met een paar van de oorspronkelijke leden van de cast, onder wie, het belangrijkste, Angela Lansbury als Nellie Lovett. Dit is zo'n voorstelling die als een soort doorgeefluik fungeert naar de magie van Broadway en het theater zelf. Ze moet ontzettend veel plezier hebben gehad in die rol. Sweeney Todd zelf wordt niet gespeeld door Len Cariou, die het oorspronkelijk heeft gedaan, maar door George Hearn. Hearn doet het fantastisch; zijn stem is niet zo goed als die van Cariou, maar hij lijkt hem wat breder te kunnen laten klinken.<br />Het enige probleem dat ik echt had, was het personage Johanna dat door Betsy Joslyn werd gespeeld, en tot op zekere hoogte haar minnaar Anthony die door Cris Groenendaal werd gespeeld. Joslyns stem kan geen hoge noten aanslaan, maar ik wist niet zeker of dat nu juist de bedoeling was, omdat ik dit stuk niet zo goed ken. En wat nog belangrijker is: ik weet niet zeker of het verhaal van 'Sweeney Todd' wel klopt. De muziek houdt echt genoeg gewicht in de schaal om een deel van het gewicht te dragen, maar het geheel lijkt gelukkig niet al te serieus te zijn genomen door de makers. Als een geintje, en een beetje komedie in de trant van 'Grand Guignol', is het best leuk. Ik heb niet het gevoel dat het zo'n belangrijk stuk werk is als 'Company' en 'Into the Woods' of een paar van zijn andere shows. Sommige van de muziek is behoorlijk spectaculair, maar op andere punten lijkt het te bestaan in een wereld buiten de show.<br />Ik zal er hier niet veel over zeggen, want dit is een filmwebsite en dit is eigenlijk geen film, maar gewoon een toneelstuk dat op film is opgenomen. Er waren misschien 3 of 4 scènes waarin ze de camera ronddraaiden maar dat was alles. Mensen zullen dit willen zien, want het bewaart Lansbury's legendarische voorstelling die zijn legendarische status verdient omdat het een hilarische en inzichtelijke voorstelling is. George Hearn kan ook trots zijn op zijn versie van Sweeney. Dit zou een goede film zijn om aan kinderen boven de vijf te laten zien om ze geïnteresseerd te maken in musicals omdat het bloed en het kannibalisme ze echt zullen verrassen. Nu ik een voorstelling zie die zo vakkundig en zo trouw is gefilmd, zou ik willen dat er in de loop der jaren meer van dit soort pogingen waren gedaan met musicals, want ik geef de voorkeur aan shows uit de jaren twintig tot en met de jaren vijftig boven deze latere aangelegenheden. 'Sweeney Todd' is echter een uitzonderlijke show uit die tijd, kilometers boven de gekte van AL Webber.