Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Zoals met alle films van Haneke moet je zelf beslissen, laat je niet leiden door wat je leest, en als je geïnteresseerd bent in iemand die het medium film voor zijn eigen unieke doeleinden gebruikt, moet je het zelf zien. Isabelle Huppert is verbluffend in deze film, maar in combinatie met Haneke halen die twee nooit het onderste uit de kan. Haneke haalt ons naar binnen met de verlokking van de gouden jongen, Benoit Magimel, maar dit is net zo'n antiromance als Funny Games een antithriller was. Je zult jezelf moeten dwingen om er veel naar te kijken, en de catharsis ligt meer in de buurt van voortdurende angst dan van enige vorm van emotionele bevrijding, maar het is het proberen waard.' Haneke blijft een spiegel omhooghouden van hoe gedegenereerd de westerse beschaving is of is geworden. De mensen zullen er misschien hun neus voor ophalen, maar wat Solondz in _Geluk_ deed, gaat alleen maar een paar stappen verder. Hoewel het in de werkelijkheid is gebeurd, kan veel van wat Erika (Huppert) doet als een emotionele metafoor worden beschouwd. Ik raad het je niet aan, maar ik zou je er ook niet van afbrengen... het scheidt de mensen in elk geval, maar aangezien het voornamelijk over onderdrukking gaat, is dat geen verrassing.