Wat is het sentiment van de recensie?

Empire of Passion begint bedrieglijk <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, als je meteen verwacht dat het een horrorfilm is. Het is in het begin net een riedel uit James M. Cains _The Postman Always Rings Twice_ : Seki (Kazuko Yoshiyuki) is moeder van twee kinderen en de plichtsgetrouwe, hardwerkende echtgenote van riksjachauffeur Gisaburo (Takahiro Tamura). Maar als hij er niet is en zij thuis is met de baby, komt de pittige en doelloze jongeman Toyoji (Tatsuya Fuji) langs om Seki wat lekkers te brengen... en nog iets extra's. Al snel gaan ze met elkaar naar bed, maar als hij haar iets aandoet (laten we het maar een'scheerbeurt' noemen), weet hij dat hij erachter zal komen en stelt hij onmiddellijk voor om Gisaburo te vermoorden. Ze drinken hem op, wurgen hem en gooien hem dan in een put. Natuurlijk zal dit hen blijven achtervolgen, maar dat het letterlijk, althans voor hen (voor de doodsbange Seki en pas later voor de sceptische Toyoji) gebeurt, verandert in 'Kaidan', een Japans spookverhaal.<br />Dit is een film waarin de verschrikking niet alleen voortkomt uit 'o, spook, ah', maar ook uit de totale angst die de personages voelen. In zekere zin is er de hele tijd sprake van de mechanica van een filmnoir, zij het dat die ruwweg vertaald kan worden als een negentiende-eeuws Japans dorp in tegenstelling tot een Amerikaanse stad of kleine stad (d.w.z. de rondsnuffelende agent, het 'bewijs'). Het is meeslepend omdat Seiko van het begin af aan tegen het plan was, gemanipuleerd door de wellustige maar slecht voorbereide Toyoji, en haar reacties op Gisaburo's wederopstanding zijn verbijsterend. Neem nu degene die het dichtst in de buurt van poëzie komt: Gisaburo's geest, met zijn lichtblauwe gezicht en zijn stille, ijzingwekkende blik, gebaart naar Seiko dat ze in de riksja moet stappen. Dat doet ze, met tegenzin, en hij duwt haar over een weg die ze niet kent, in de kleine uurtjes voor zonsopgang, omringd door rook. De meeste Japanse spookverhalen wensen dat ze ook zo aangrijpend en sfeervol konden zijn.<br />'Terwijl het tegen het einde hysterisch begint te worden, is daar...' Het gaat er hier zozeer om dat de regisseur Oshima gelijk heeft als hij dit een bijzonder werk maakt. Nadat hij het in de internationale filmwereld ver geschopt had met In the Realm of the Senses (dat ironisch genoeg in zijn eigen land verboden werd), maakte hij iets wat, naar hij beweerde, zelfs nog gewaagder was dan die 'Senses'. Misschien had hij gelijk; _Empire of Passion_ heeft een veel minder aangrijpend seksuele inhoud dan zijn voorganger (met in de hoofdrol Tatsuya Fuji, een magnifieke fysieke acteur met een immens bereik), maar het gedurfde ervan ligt in het scheppen van een wereld van angst. Je kunt in dit verhaal in geesten geloven, maar je moet ook geloven hoe ver deze twee toekomstige tortelduifjes in hun persoonlijke hel zullen gaan. De rondsnuffelende rechercheur of de roddelende stadsbewoners zijn hun minste zorg: het lot van hun ziel staat op het spel.<br />En Oshima neemt wat in andere handen alleen maar sappige pulp zou kunnen zijn (het zou me helaas niet verbazen als er al een Amerikaanse remake in de maak was) en filmt het ene schitterende shot na het andere, waarbij de herhaling zich een weg baant naar de mis-en-scène (d.w.z. de opnamen van Seiko en Toyoji die over die weg lopen, de camera in een schuine hoek, de wereld scheef en hen in een grimmige blauwe tint omringend), alsmede een paar aangrijpende bewegingen die me bij zullen blijven lang nadat ik dit heb getypt (d. Toyoji gooit de bladeren in slow motion met één hand in de put, of hoe Seiko's naakte lichaam zichtbaar wordt nadat ze blind is geworden). Het zijn gewaagde verbanden op een spiritueel niveau <0xE2><0x80><0x93> niet te verwarren met het spirituele, hoewel daar ook iets mee te maken kan hebben <0xE2><0x80><0x93> tussen leven en dood, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het is een klassiek geval dat op ontdekking wacht.