Is deze recensie positief of negatief?

Ramin Bahrani begint in de Kinderkamer een scène die me onmiddellijk deed denken aan de rol van Ale (Alejandro Polanco) en zijn vriend. Ze stappen samen in de metro en zodra de deuren dichtgaan, vragen ze of ze even de aandacht mogen en of ze snoep of M&M's of zoiets kunnen verkopen, en dan verkopen ze een paar snoepjes. Als je (zoals ik) ooit in New York in de metro hebt gezeten, is dit zo'n situatie die zo vaak voorkomt dat je het bijna niet merkt. Vaak zien de mensen in de metro kinderen als deze of minderheden die iets verkopen of iets aankondigen of over iets praten in de metro, en dan letten ze niet op. Bahrani richt zich niet alleen op kinderen die dingen verpanden voor een ritje in de metro, maar ook op overlevingsdrang en hoe het is om er een te zijn in de lagere klasse in Amerika. Het is, als het eenmaal in zijn handen ligt, zorgzaam en hartverscheurend, meestal tegelijk.<br />Vergelijking met Pixote of de Bicycle Thief is niet zo'n grote sprong (in het laatste geval hebben vader en zoon elkaar), maar Bahrani is specifiek in zijn documentairestijl. We maken ons zorgen om Ali, die niet ouder is dan elf en in een autowerkplaats een paar auto's schoonmaakt en anderen helpt bij het uit elkaar halen van andere, en om zijn zus die van buiten de stad bij hem komt logeren. Maar dat is niet alleen omdat we ons laten leiden door clichés, afgezien van, je weet wel, een broer en zus (en nog meer de broer) die voor elkaar proberen te zorgen. Bahrani maakt het verhaal toegankelijk door de eenvoudige ambitie die Ali heeft, het soort doel dat in zijn situatie haalbaar is: genoeg sparen om een tweedehands voedselwagen te kopen die Ali en Isamar zelf kunnen bedienen.<br />'<br />' Ali werkt voor niets anders, maar wat Bahrani ons tot in de kleinste details laat zien, is wat Ali allemaal moet doen om het voor elkaar te krijgen, ook al zijn het smakeloze dingen zoals de wieldoppen van auto's in het Shea Stadium afrukken of, op een gegeven moment, in een wanhopig moment een portemonnee stelen. Dat maakt het des te ernstiger als Ale ziet wat zijn zus's nachts voor geld doet, seksuele gunsten verlenen aan mannen in een verlaten vrachtwagen langs de kant van de weg. Hij zegt er niets over en zet het van zich af, maar het is altijd iets wat de spanning verhoogt, iets waartegen Ale zijn zus wil beschermen. Het draagt bij aan de tragedie als Ale erachter komt wat de werkelijke kosten zijn om van de voedseltruck een winstmaker te maken, een kostenpost die alleen maar bijdraagt aan het verdriet dat hij zichzelf aandoet.<br />Je zou meteen kunnen zien dat Ale een wees is in een buurt als Queens waar de film is opgenomen <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk, net als in een werk van neo-neo realisme (laten we het realisme noemen), waarin praktisch alle niet-professionele acteurs spelen in de rollen van de monteurs, de arbeiders en de mensen op straat <0xE2><0x80><0x93> maar Bahrani is meer gericht op het hier en nu, en dat maakt Chop Shop zo direct en oprecht. Er is geen spoor van melodrama in de film, er is zelfs nauwelijks muziek, afgezien van de live-latinomuziek die uit de auto's en de radio's komt. Soms concentreert Bahrani zich op een heel subtiel moment dat het in verdere scènes benadrukt, zoals de manier waarop Ale wakker is, maar doet alsof hij slaapt op de eerste avond nadat hij Isamars nachtelijke rendez-vous heeft gezien, en we zien hoe ze, als ze in bed kruipt, waarschijnlijk weet dat hij wakker is, maar geen van beiden een woord kan uitbrengen. Of, in veel andere scènes, poëtische touches die naadloos lijken, zoals wanneer de man Ale laat zien hoe het voeren van de duiven werkt. De hoofdpersonen hebben weinig hoop voor de rest van de film, ondanks de paar momenten van geluk. Het is ook een voortreffelijke, met de hand gedraaide film, waarin de techniek, zoals in veel films met een stedelijk aandoende toon en aanpak, de personages op het scherm informeert en complimenteert met wat ze doen, maar hij is ook nooit roekeloos gefilmd of te opzichtig. De filmmaker heeft een voortreffelijke 'echte' cast (Ale is zonder enige ervaring van een openbare school in New York geplukt) en weet hoe hij een shot niet moet verspillen, terwijl hij tegelijkertijd een wrede artisticiteit bewerkstelligt door alleen maar te laten zien wat hij laat zien. Het is zijn eigen meesterwerkje over een karakter of karakters die we meestal geen tweede blik waardig zouden keuren (of de eerste nauwelijks) als we op weg waren naar een stad als New York. Als je niet geraakt bent door Ale en zijn dagelijkse worstelingen, weet ik niet wat ik voor je kan doen.