Wat is het sentiment van de recensie?

Irwin Allen, voormalig meester van de cinematografische trukendoos, trok alle registers open in _Vlucht naar de fles_. Een stokoude Walter Pidgeon, die misschien wel dood was toen hij deze rol speelde, is de commandant van een atoomonderzeeër die zo groot moet zijn als het Empire State Building. Elke ruimte is gigantisch en sommige lijken zelfs geen plafond te hebben. In sommige van die ruimtes zou je een bal tegelijk kunnen bowlen en vasthouden. De onderzeeër, de _Seaview_, is op haar eerste tocht als de hel losbreekt: de Van Allen-stralingsgordel vliegt in brand en de _Seaview_ moet op een bepaald moment een raket in de gordel lanceren, anders zal de wereld ten onder gaan in de opwarmende vlammen van de wereldbrand! Voor de rol is een stel werkelijk verschrikkelijke karakteracteurs ingehuurd, van wie er veel van de televisie zijn geleend. Dat maakt hen tot tv-acteurs. Het ergste is waarschijnlijk dat de arme man Stella Stevens is, Barbara Eden als marinesecretaresse, in te strakke kleren geperst, op hoge hakken en doende alsof ze in een strandfilm speelt. Misschien komt dat doordat Frankie Avalon ook voor de rol is ingehuurd. Een bejaarde Joan Fontaine, die hier bijna onherkenbaar is, speelt een bezoekende arts met een groot geheim, maar wat maakt het uit? _Voyage_ is een echt slechte film, duidelijk gemaakt voor kleine kinderen, maar welk kind zal stilzitten voor eindeloze opnamen van een miniatuur Seaview-model dat van rechts naar links over het scherm beweegt in wat duidelijk een studiotank is? Er is niet één scène waarin we geloven dat deze mensen echt aan boord van een onderzeeër zijn. Als de _Seaview_ schudt, vliegen de acteurs in het rond, soms in tegenovergestelde richtingen. Net als in die goeie ouwe _STARTREK_ -serie, als de brug schudt. Als ik het me goed herinner, is er niet één vis of zeedier te zien <0xE2><0x80><0x93> behalve een octopus die zich even aan de onderzeeër vastklampt, een knikje naar 20.000 LEAGUES ONDER DE SEA. De octopus, als hij echt was, was waarschijnlijk ongeveer dertig centimeter lang en dat is te zien. Erger nog, als de mensen bij de glazen neus van de _Seaview_ staan, is de oceaan waar ze zogenaamd naar staan te kijken duidelijk een close-up met een onzichtbare luchtslang die belletjes spuit, waarschijnlijk gefilmd in een aquarium. Je hebt nog nooit van je leven grotere belletjes gezien. Je zou denken dat die belletjes alleen al de verdomde onderzeeër aan stukken zouden slaan. Helaas is er ook een erg oude Peter Lorre bij. Tegen het eind, als het projectiel de brandende gordel binnengaat, wordt Lorre enthousiast gefeliciteerd door Pidgeon, terwijl alle anderen nog wachten op het moment dat ze elkaar een hand kunnen geven en elkaar triomfantelijk kunnen omhelzen. Een scène die ik nog nooit eerder heb gezien. Wat een rotscène. Het is niet eens goed om te lachen. Houd het maar op STILTE RENNEN.