Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Excuseer me als ik het mis heb, maar 'Cronica para un desayuno' zou om een heleboel redenen een van de meest geroemde films uit de geschiedenis van de Mexicaanse cinema kunnen zijn. We kunnen een heleboel ingrediënten krijgen voor een perfect Mexicaans gezinsontbijt: een kop van de surrealistische motieven van Bu<0xC3><0xB1>uel met een drupje troosteloze scenario's van Ripstenian; een pond fallussymbolen om de film heen en een moeilijke psychologische complexiteit, meer dan Todd Solondz' Happiness en de bewegingsfilms van Dogma. Er zit een hoop verdorvenheid in, zwarte humor, onderdrukte dromen (Teodoro's droom om te vliegen), incestueus gebrek aan controle (de relatie tussen Marcos en Luzma), onzinnige parallelverhalen, een incidenteel geweld, anachronismen en <0xE2><0x80><0x93> een klein teken van hoop (in Luzma, de echtgenoot).<br />een klein teken van hoop (in Luzma, de echtgenoot). Marcos (Bruno Bichir) is een charmante figuur (volgens mij op een Bukoskiaanse manier), de koning-zonder-kroon die niets anders verwacht dan gebroken neuzen. Luzma (Maria Rojo), de beminnelijke echtgenote, zet een heleboel gezichten op, maar het enige waar ze zich zorgen over maakt is dat haar zoons hebben ontbeten; ze is in veel opzichten een loser en in een paar seconden sensueel, maar je zult verliefd op haar worden. De slepende soundtrack (te veel hout) voedt het gebrek aan technische verdiensten, met opzet natuurlijk: onscherpe opnamen, overbelichte close-ups (in zichzelf gekeerde scènes), duizelingwekkende pannetjes en plotselinge versiertrucs. Het is moeilijk te verteren, het blijft in je keel steken en alles helpt. Het smaakt bitter, als verrot sinaasappelsap, en zuur als bedorven melk, maar je wilt ervan genieten. Daarom raad ik je aan voor de voorstelling wat Melox te nemen, want dan krijg je toch geen honger.