Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Kennedy-Miller had zich nauwelijks beter kunnen bekwamen in het tackelen van een zeer uitdagende oefening: droge politieke gebeurtenissen tot menselijk drama maken, en een gelijkmatige weergave leveren van explosief controversiële onderwerpen.<br />De sleutel tot het succes van de eerste aflevering is briljant acteerwerk, hoewel ik minder onder de indruk was van Max Phipps' optreden als Gough Whitlam dan sommige andere commentatoren hier. De duidelijke uitblinkers voor mij waren John Stanton als Malcolm Fraser en Bill Hunter als Rex Connor. Die laatste moet een van de gemakkelijkste castingkeuzes uit de geschiedenis zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> Hunter had niet volmaakter voor die rol kunnen zijn. Bij de tweede aflevering vermijdt de serie de'mythe van objectiviteit'. Het verhaal wordt verteld door een verteller die de sympathieën van de regisseur (Phillip Noyce, die nog niet zo lang geleden zijn linkse geloofsbrieven heeft laten zien in _Konijn in de val_ ), onder woorden brengt, terwijl hij zorgvuldig neutraal en sympathiek blijft in zijn dramatische beschrijving van alle partijen. Het thema van Lady Kerr/Lady Macbeth, dat zo populair was onder de aanhangers van de arbeidersbeweging, was misschien een beetje flauw, maar niet rampzalig. Vooral de sympathie die aan Kerr werd getoond en de buitengewoon moeilijke positie waarin hij werd geplaatst, verdienen alle lof, wat je ook van zijn daden mag denken.<br />Er is echter één zure noot die de producenten misschien niet helemaal te wijten hebben <0xE2><0x80><0x93> de beschrijving van de affaire Jim Cairns/Juni Morosi. Degenen die de serie zonder achtergrondinformatie over deze gebeurtenissen bekijken, zullen de indruk krijgen dat Cairns en Morosi de onschuldige slachtoffers waren van een smerige campagne van een wellustige roddelpers. De producenten zijn in dit opzicht misschien in toom gehouden door de Australische wet op de smaad, en de onlangs bewezen bereidheid van Cairns en Morosi om hen te gebruiken tegen mensen die suggereerden dat hun relatie seksueel was (wat Cairns een jaar voor zijn dood uiteindelijk zou toegeven). Maar er kan meer zijn gezegd over de bizarre manier waarop Morosi Cairns' kantoor als schatkistbewaarder bestierde. <br /><0x3E> Over smaad gesproken, er zijn een paar desoriënterende gelegenheden waarbij de dialoog wordt vertroebeld door bevelen die door beledigde hoofdrolspelers worden uitgevaardigd <0xE2><0x80><0x93> de ene keer door een piepend geluid, de andere keer door een heel hard rinkelende telefoon. Nog een curiositeit: de dvd knipt een regel af van de komische scène waarin een douanebeambte (gespeeld door wijlen Paul Chubb) Tirath Khemlani bij zijn aankomst op Sydney Airport van dienst is. De volgende in de rij is een verfomfaaid uitziende hippie, die nu alleen een afkeurende blik van Chubb krijgt als hij zijn papieren laat zien. In de oorspronkelijke versie zei Chubb iets in de trant van: 'Drugsinval op Bali, hè?' Het is duidelijk dat deze regel niet meer opgaat in het kielzog van de zaak Schapelle Corby, die op dramatische wijze aantoonde dat mensen die op Bali voor drugsbezit zijn gearresteerd, veel ergere dingen kunnen verwachten dan deportatie.