Wat is het sentiment van de recensie?

Stel je een wereld voor waarin iedereen iedereen aardig behandelt, er nooit een kwaad woord wordt gesproken, er op kantoor niet wordt gekibbeld en je baas de kantoorklanten regelmatig uitnodigt voor zelfbereide diners waar je kunt kletsen over de laatste interieurtrends. Alles is netjes, aangenaam <0xE2><0x80><0x93> nou ja, gewoon aardig. Met andere woorden: je bent in de hel. Nadat hij ergens in de rimboe is afgezet, begint Andreas (Trond Fausa Aurvaag) halverwege de dertig aan een nieuwe baan als boekhouder in een kleine, schone stad. Vanaf het begin voelt hij zich vreemd in deze nette, onpersoonlijke wereld van oppervlakkige vriendelijkheid, omringd door aangename maar levenloze interieurarchitectuur en eveneens collega's. Je wordt er niet dronken van, er zijn nergens kinderen. Na de eerste stappen op weg naar integreren zoekt Andreas naar manieren om aan de saaie nieuwe wereld te ontsnappen. Hij weet niet meer waar hij vandaan komt, maar herinnert zich nog wel rijke smaken, ware gevoelens <0xE2><0x80><0x93> alles behalve het nietszeggende platte leven dat hij nu leidt. DE BOEDER-MAN resoneert ideeën van Huxley en Kafka, maar hier is de wreedheid de alomtegenwoordige nietszeggende netheid. In tegenstelling tot PLEASANTVILLE gaat dit niet over bekrompen onverdraagzaamheid, maar meer over de fabel van onze stedelijke vrije wereld van integreren. Het doet vooral denken aan de ingenieuze FIGHT CLUB-scène, waarin Edward Norton door een namaak-IKEA-catalogus loopt. Gekruid met macabere humor overtuigt dit Scandinavische laconieke verhaal op elk niveau: verhaal, personages en relevantie. Een waar filmjuweel.