Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is weer zo'n western over een hebzuchtige veebaron die kleine ranchers en boeren wil uitroeien. Het is allemaal al eerder en daarna gedaan. Maar _The Violent Men_ is iets heel bijzonders.<br />Wat het zo bijzonder maakt, is dat Barbara Stanwyck de rol van de feeks speelt, zoals ze vaak deed in haar latere films. Ze is getrouwd met de kreupele Edward G. Robinson, die hier de veebaron is, maar Robinson is invalide en er is enige aanwijzing dat zijn verwondingen hem impotent hebben gemaakt. Dat doet er niet toe voor Barbara, wier behoeften worden bevredigd door haar zwager Brian Keith. Dat zit Dianne Foster, de dochter van Robinson en Stanwyck, noch Lita Milan, Keiths Mexicaanse vriendin, lekker. Het ontrouwe subplot neemt bijna de hele film in beslag, maar Glenn Ford als de stoere kleine rancher die vanwege zijn gezondheid naar het westen is gekomen als veteraan uit de Burgeroorlog, weet zich hier staande te houden. Hij is op en top de rustige held uit het westen, die door mensen die één keer te vaak te ver gaan, op het verkeerde been wordt gezet. Ik verwacht bijna dat de beroemde woorden van Wilde Bill Elliott uit Fords mond zullen komen: 'Ik ben een vreedzaam mens.' Zou heel goed van toepassing zijn geweest in _The Vioilent Men_.<br />De jaren vijftig waren het tijdperk van de volwassen western, thema's namen een aanvang in paardenopera's die nog niet eerder waren onderzocht. Het jaar daarop zou Glenn Ford weer een western doen, Jubal, een van zijn beste, waarin ook ontrouw een rol speelt.<br />Er is genoeg traditioneel westernspul in _De gewelddadige mannen_ en meer dan genoeg voor degenen die verslaafd zijn aan soapseries.