Is deze recensie positief of negatief?

'The Best Movie of the 90's', 'The Welsh Trainspotting'... Ja, hoor! Ik ging die film in met behoorlijk hoge verwachtingen, en vanaf dat moment ging het alleen maar bergafwaarts.<br />Deze film zou een archetypische film moeten worden over de drugscultuur van het begin van de 90's, en zou ons allemaal de kans geven om in die scène te kijken en de vooroordelen van de media te vernietigen na de morele paniek die volgde op de dood van Leah Betts in 1995. Helaas is hij daar lang niet aan toegekomen. Waar Trainspotting je op dat punt als een volwassene behandelde, en met mogelijke problemen die drugs omringen, bracht dit ons alleen maar een of ander sentimenteel verhaal over het wonder van drugs, en dat het je, je weet wel, je geest helemaal open kan zetten. Een of ander gelul over Bill Hicks, en Howard Marks, tot misselijkheid toe. Het is af en toe pijnlijk erg. Ik bedoel, de scène aan het eind tussen Lulu en haar Tante deed me zowaar hardop lachen.<br />Nu ben ik misschien gewoon een cynicus, maar de manier waarop Jip ons door dit verhaal heen loodst is net zoiets als luisteren naar die acid-verslaafde vent die je ooit op een feestje hebt ontmoet, en die tegen je zegt dat 'de man' zo'vermoeiend' is. We worden tegengehouden, en Acid heeft hem bevrijd van de lasten van de moderne samenleving. Je moet hem gewoon wat gezond verstand bijbrengen en hem vragen het pand te verlaten.<br />Het script was een echt probleem voor me, want waar Trainspotting het uitstekende boek van Irvine Welsh had om uit te citeren, is dit geschreven en geregisseerd door Justin Kerrigan. De woorden 'Jack van alle beroepen, meester van geen enkele' schieten me te binnen. Je kunt zien waar zijn inspiratie vandaan komt, vooral in de stijl van het verhaal van de hoofdfiguur Jip (die de hoofdfiguur in een sociale situatie plaatst waar hij rechtstreeks tegen de camera praat en beschrijft wat er in zijn hoofd omgaat terwijl het scenario zich afspeelt). Het probleem hiervan is dat sommige toespraken voor de camera gewoon pijnlijk zijn om te zien. Dit komt voornamelijk door een gebrek aan empathie voor Jip, maar ze willen zo wanhopig filosofisch klinken dat ze uiteindelijk gewoon klinken als een doorsnee dramaproject. De richting is prima, en de bedoelingen zijn goed, maar het ontbreekt zo aan enige integriteit dat je je begint af te vragen waar de hype over gaat. Maar dat gezegd hebbende, is het niet allemaal slecht. Er zijn momenten die echt heel amusant en onderhoudend zijn. Moff is voor mij het hoogtepunt van de film. Voor een onafhankelijke film wist hij ook een groot aantal Britse acteurs/actrices van hoge kwaliteit aan te trekken, wat misschien verklaart waarom er zo'n buzz rond de film was.<br />De beste film uit de jaren negentig? Bij lange na niet, maar als je op zoek bent naar een degelijke zondagavondfilm, dan is dit misschien wel je ding. Het is echter onvermijdelijk dat de film wordt ontsierd door de hype eromheen.