Is deze recensie positief of negatief?

Als een van de meest sublieme Amerikaanse meesterwerken opent Morrissey de film met een seksueel getinte vertoning van Dallesandro, die met zijn mond open op een kussen ligt te snurken. We vragen ons af of hij een heroïneroes uitslaapt. We zien alleen zijn gezicht, dan flits, zijn lichaam, flits, zijn naakte achterste. Ik kan me geen andere film herinneren die deze flits-bliep-vorm van montage zo goed heeft gebruikt om een hypnotische, bedwelmende stemming te creëren, een montagemethode die zowel fantastisch werkt als stijlvol. Na die introductie, als Dallesandro zijn mond opendoet, is zijn accent onthutsend <0xE2><0x80><0x93> we verwachten dat hij een soort androgyne met een zachte stem is, maar in plaats daarvan heeft hij de stem van een straatboef <0xE2><0x80><0x93> Morrissey voelt zich niet op zijn gemak als hij onze veronderstellingen niet kan controleren. De lange inleiding is heel sexy en speels - het is een combinatie van krijgsproblemen, Dallesandro's fascinerende kussen op de lippen en seksuele escapades in de vroege ochtend; het vloeit allemaal min of meer samen, al is het niet altijd even soepel, maar emotioneel gezien is het realistisch.<br />Wat ik hier uit oppikte was hetzelfde als wat ik uit 'De 400 Slagpennen' oppikte toen ik het voor het eerst zag - dit is een soort 20-en-nog-wat vervolg op dat verhaal. Er is een gevoel van kameraadschap tussen de vleesverkopers en de kopers; als Dallesandro over straat loopt op zoek naar mannen (om de abortus van zijn vrouw te bekostigen) is er het gevoel van een geheime handdruk als jongens een deal met elkaar sluiten. Ik heb het nooit saai gevonden, hoewel er niets gebeurt - er gebeurt niets briljants, de jongens hangen maar wat rond, wachtend op trucjes. De voornaamste truc die Dallesandro uithaalt is fascinerend om te zien, hij gebruikt Griekse beschrijvingen en raakt alleen zijn rug aan, een vorm van esthetische aanbidding van het lichaam van de man. Het is ook vreselijk grappig ('Ik praat toch niet tegen een leeg bed, hè?'). Het is een van de meest onthullende scènes in de film - in elke film, denk ik; zeker in elke film die over seks en seks te koop gaat. Als Dallesandro's ogen rood en gezwollen lijken, kunnen we niet zeggen of dat komt omdat hij dronken is, zich schaamt, zich geneert, of allemaal.<br />De gesprekken in de film zijn afgebroken - ze doen er niet toe. De film is in een paar scènes stil, sommige van de aangrijpendste en mooiste die je ooit zult meemaken. Maar als Morrissey er een invoegt, zoals hij dat doet (we leggen het zo'n beetje aan elkaar), is het verbijsterend, zoals een gesprek tussen Dallesandro en een jonge hoerenloper - die geen van beiden ooit het woord 'gay' of 'hoerenloper' in de mond nemen. Wat er dan volgt is een scène waarin we naar een stel travestieten luisteren terwijl Dallesandro wordt bediend - dat is vlak nadat hij de nieuweling heeft uitgelegd dat hij 'aan het baantje gewend' is geraakt.<br />Dallesandro is een onderwerp dat de aandacht waard is, zowel door zijn cliënten als door Morrissey. Als acteur is hij niet zo effectief in de zin van acteren als wel van optreden, maar als het erom gaat iets te onthullen is hij ongelooflijk - hij is iemand die we onmiddellijk boven ons willen voelen, en toch gaan we door zijn ervaringen heen, met al hun complicaties, en zijn we gedwongen te proberen hem te leren kennen. Hij is het soort onbeschreven blad tot wie we ons aangetrokken voelen, maar waar we geen vat op krijgen. En natuurlijk is hij ongelooflijk aantrekkelijk - al het andere vergetend, dit is gedeeltelijk een getuigenis van de schoonheid van het mannenlichaam, Dallesandro's prachtige torso en permanent opgerichte tepels.<br />De film heeft één vernietigende scène, maar net als al het andere kun je die niet echt meester worden - een meisje zegt dat ze...' De film heeft gevoel voor iedereen, maar wat nog beter is, is dat hij niet alleen sympathiek is, maar ons ook probeert te helpen menselijke wezens te begrijpen <0xE2><0x80><0x93> en zonder ons te dicteren wat we moeten begrijpen. De mensen in de film kijken er niet op neer, en het amuseert hen ook niet. Het geeft ons het gevoel dat we erbij horen als we Joe's arm om een travestiet zien. Als hij een brief leest (hij heeft het erover dat hij op een gegeven moment niet verder is gekomen dan de achtste klas), is hij buitengewoon charmant. Hij stopt bij een woord... zegt dan 'woteva' en gaat verder. Je kunt meer te weten komen over de relatie tussen Dallesandro en een van zijn cliënten in termen van homo-seksuele relaties dan uit welke casestudy dan ook. Hier hebben we een jonge jongen die glimlacht (zijn bovenlip verdwijnt terwijl hij dat doet) als een Koreaanse oorlogsveteraan van in de dertig zijn vingers door zijn haar haalt; het is een tafereel dat heel diep gaat, deze volwassen man die iets deelt met een jongere versie van zichzelf <0xE2><0x80><0x93> het zijn niet twee homo's die samen zijn, of een homo die een hetero betaalt, het is iets anders waar je je vinger niet op kunt leggen; het gaat niet om seksualiteit. Nadat ze emotioneel iets met elkaar hebben gedeeld (hoewel bij Dallesandro, omdat hij daar voor het geld is, nooit duidelijk is waarom hij daar is; hoewel hij nooit minder dan oprecht is, wat misschien zijn meest ontwapenende eigenschap is). 'Dus... kun je me helpen?' De man zegt: 'Ik bedoel niet mijn broek!'