Wat is het sentiment van de recensie?

ALERT: Deze recensie bevat belangrijke SPOILERS. Lees niet verder als u van plan bent deze film te gaan zien.<br />Gezien de hoeveelheid stemmen die dit opleverde (mijn stem was de vijfde) zijn er maar weinig mensen die weten wie Mimi Lesseos is of die zich daar iets van aantrekken. Nou, aan het eind van de jaren tachtig was professioneel worstelen behoorlijk populair. Er werd een federatie voor alle vrouwen opgericht, de Ladies Professional Wrestling Association. Het was een geweldige sport en Mimi Lesseos was een van de namen op de lijst. Ik heb haar altijd beschouwd als een van de beste mensen die de lpwa had op het gebied van ringvaardigheden en acteertalent. Jammer genoeg werd de LPWA aan het begin van de jaren negentig gesloten, dus leek het alleen maar logisch dat iemand met zoveel talent als Mimi een acteercarrière begon, nietwaar? Maar er was toch zeker wel een alternatief voor dit soort dingen? Deze film is echt heel slecht. Naarmate hij vorderde, bleef ik hem vergelijken met een onderschatte film die _droSurvivor Quest_ heette, alleen mist deze film alles wat _droSurvivor Quest_ zo leuk maakte.<br />Toen ik de band aanzette, spoelde ik snel door naar het begin om bij de kern van de band te komen. Eerst lette ik er niet zo op, maar toen besefte ik dat de preview voor een film was met Mimi Lesseos in de hoofdrol. 'O,' dacht ik, 'hier is weer een film met Mimi in de hoofdrol.' Maar terwijl de voorvertoning zich voortsleepte, werd ik me ervan bewust dat dit een voorvertoning was voor " _Beyond Fear_ ". Je weet dat je in de problemen zit als de enige voorvertoning aan het begin de film bevat die je gaat zien! De plot van dit geval is tamelijk standaard. Lesseos speelt een ex-kickbokser die met het schuldgevoel leeft dat ze een tegenstander/vriend heeft verwond, dus concentreert ze zich op haar tweede carrière die ze deelt met haar vriend Sammy: gids in de wildernis zijn. Bij deze speciale gelegenheid krijgt ze een groep van drie stellen. Twee van de stellen zijn daar alleen maar om ruimte in te nemen. Je denkt dat één stel, een blanke man en een Koreaanse vrouw, zal worden verkend, als er halverwege de film iets tussen hen gebeurt, maar dat wordt genegeerd ten gunste van herhaalde grappen over beren in het bos, die de Koreaanse vrouw voortdurend angst aanjagen. De grap is de eerste keer dat je hem hoort grappig, maar tegen de negende keer is hij dat zeker niet meer. Het derde stel is alleen maar pijnlijk om naar te kijken: het bestaat uit meneer en mevrouw Page. Ze wisselen beledigingen uit en meneer Page gebruikt zijn videocamera voor de kunst van het voyeurisme als hij niet bezig is wrede grappen uit te halen met zijn gezette vrouw - net als het typische Amerikaanse stel! Page bespioneert twee domme kerels en hun prostituee. Een van hen vermoordt de prostituee per ongeluk en komt erachter dat meneer Page dat op de band heeft opgenomen. Dus begint het gevaar als de twee kerels de groep op hun tocht volgen en wij zitten te wachten... en te wachten... en te wachten tot ze eindelijk iets doen. Als ze dat doen, is het een fiasco.<br />Je kunt het de cast niet kwalijk nemen. Ze doen hun uiterste best met het materiaal waarmee ze moeten werken. De hoofdschuldige is regisseur Robert F. Lyons, die weer bijrolletjes moet gaan spelen en uit de stoel van de regisseur moet blijven. Lyons begint en stopt scènes op zo'n slordige, plotselinge manier dat je begint te denken dat hij gedurende de hele opname last had van een slechte spijsvertering. Er is zelfs een onbeholpen moment wanneer een scène bij daglicht met de schurken tussen een paar nachtelijke scènes wordt geschoven. Dan is er nog de geluidsafdeling. De muziek en het achtergrondgeluid overstemmen de dialoog zo volledig dat je je oor vlak naast de luidspreker van je televisie moet houden. Draai je hoofd niet tegen het scherm! Het is niet de moeite waard om de slecht geschreven zinnen te horen. Over slecht schrijven gesproken, Lesseos krijgt een deel van de eer als co-schrijver. De paar interessante ontwikkelingen tussen de personages worden vaak overgeslagen voor opnamen van de schurken of slechte practical jokes. In het begin slaat Lesseos een schurk neer met een stiletto, dus je denkt niet één keer dat ze gevaar lopen van die twee stomme schurken. Als de schurken eindelijk een trap tegen hun achterste krijgen van Lesseos in een goed uitgevoerd en lang gevecht, lachen onze acteurs zich allemaal rot, ondanks het feit dat een van hen neergeschoten is en overal bloedt. Ja, iedereen is uiteindelijk blij. Iedereen, behalve de arme zielen die de film zien en terugverlangen naar de goeie ouwe tijd toen Mimi in de worstelring optrad.