Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ging naar de bioscoop om de film te zien en ik betaalde met geld, omdat ik dacht dat het wel een beetje vermakelijk zou zijn. Het enige waar ik van genoot, was van het moment waarop Robin Williams onder aan de heuvel tegen de auto botst en van het einde, wanneer hij vermoord schijnt te worden. Glenn Close was een onuitstaanbare trut en ze leek me niet oud genoeg om Garps moeder te kunnen zijn. Een moeder als die van Garp zou haar kinderen laten weghalen door de kinderbescherming.<br />Robin Williams met zijn glazige donutblik van goedaardige goedheid is me gewoon te zoet en te zoetsappig. Hij kan twee rollen spelen: die van grappig persoon of die van droevig, tragisch, goedhartig slachtoffer. Zie _The Fisher King_, _Good Morning Vietnam_, en al zijn zogenaamde 'dramatische' rollen. Het is altijd hetzelfde optreden. Zet ze allemaal bij elkaar in één lange miniserie. Glenn Close is altijd een koude kikker. Herinner je je _Fatal Attraction_ nog? Zou je zelfs op je slechtste dag en als je single was een verhouding met haar hebben? Heb je ooit vonken voelen overspringen tussen haar en Michael Douglas? Heb je ooit gezien hoe Glenn Close een scherm opwarmt? John Lithgow had de enige interessante rol. Dat was in de tijd dat hij nog seriemoordenaars en slechteriken speelde, dus het was in elk geval grappig om hem als transseksueel te zien. Garp is gemaakt voor al die mensen die graag films zien over zieke, abnormale, gestoorde mensen en dan beweren dat ze het mooi en diepzinnig vinden.