Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had nooit verwacht dat zo'n oude film zo indrukwekkend zou zijn als deze western uit 1930 bleek te zijn. De scènes van de pioniers die in hun overdekte wagens naar het westen trekken en te maken krijgen met stormen en modder, rivieroversteken, aanvallen van Indianen en allerlei soorten beproevingen en gevaren, zijn verbazingwekkend geloofwaardig. Een groot deel van de film is buiten opgenomen en de film heeft echt iets episch. De acteurs moeten ongeveer dezelfde omstandigheden hebben meegemaakt als de oorspronkelijke pioniers, en het resultaat is verbazingwekkend. De wagens, de kleding, elk detail ziet er goed uit en voelt goed aan. De personages zijn eenvoudig maar geloofwaardig, met een rechtlijnig verhaal dat net als de wagentrein naar zijn bestemming reist. <br />John Wayne is slank en jeugdig in een van zijn eerste rollen, als de verkenner die de wagens aanvoert, en hij doet het uitstekend als de idealistische jonge pionier. Hij moet het opnemen tegen een fantastisch schurftig trio schurken, onder wie Ian Keith als een gladde gokker, Charles Stevens als een Mexicaanse handlanger en Tyrone Power senior als de grommende, beerachtige pelsjager. Power heeft een baard en gromt, hij is groter dan levensgroot en dat is zowel komisch als dreigend. Ik zie hem steeds voor me met een halsdoek, een gouden oorring en een zwart ooglapje, met een papegaai op zijn schouder, terwijl hij gromt en dreigementen en beledigingen uit. Zijn personage zou zonder enige moeite naar een piratenschip kunnen worden overgebracht. Hij steelt bijna het hele plaatje.<br />Tully Marshall is een verrukkelijke rol van een sluwe oude pionier die Waynes beste vriend is. De lieftallige Marguerite Churchill is een levendige heldin, wier eerste ontmoeting met Wayne een hilarische vergissing is, met als gevolg een lange hofmakerij die van haar kant bestaat uit beledigingen en geveinsde onverschilligheid, en van haar kant uit blunders en volharding. Het resultaat is heel komisch en je bent blij als ze elkaar aan het eind eindelijk ontmoeten.<br />Het landschap is verbazingwekkend, de wagens steken echte prairies over en moeten met touwen langs de kliffen worden neergelaten. Indianen die duidelijk het echte werk zijn en geen blanke acteurs in make-up, verschijnen als zowel vrienden als vijanden en worden waardig behandeld. Zijn personage vertelt een groepje bewonderende jongens dat de indianen zijn vrienden zijn, die hem alles hebben geleerd wat hij weet over overleven in de wildernis.<br />De Grote Weg is een ongecompliceerd verhaal dat goed wordt verteld door een getalenteerde cast en crew. Veel moderne kijkers zullen het waarschijnlijk naïef vinden, maar het heeft een rustige waardigheid die het nooit banaal laat worden. Er is veel opzettelijke humor, waaronder een luidruchtige pionier, die vanuit zijn schuilplaats luide dierlijke geluiden maakt, elke keer dat de gladde gokker Ian Keith de mooie heldin probeert over te halen met hem te trouwen. Zijn bloemrijke toespraken over de plantage die hij naar verluidt bezit, worden onderbroken door zeer realistische imitaties van miauwende katten en kwakende eenden, waardoor de verleider geërgerd om zich heen kijkt op zoek naar de onzichtbare wezens.<br />Zeer aanbevolen, zowel voor westernfans als voor liefhebbers van oude films in het algemeen. Dit is werkelijk een klassieke film van alle tijden.