Wat is het sentiment van de recensie?

in zijn beschrijvingen van CAA, lunches met platina kaarten in Hollywood, psychoanalyse, een vakantie in Provincetown die hij nooit heeft genomen, en gratis reisjes naar Nicaragua, gefinancierd met foto's van Columbia.<br />Het klinkt narcistisch, maar Spalding Gray (misschien vanwege zijn ongewone persoonlijkheid) weet het publiek te boeien, lacht om zichzelf (misschien omdat hij dat Hollywood-gedoe niet zo serieus nam) en weet ons aan het lachen te krijgen.<br />Deze monoloog gaat niet alleen over 'The Killing Fields' of 'Zwemmen naar Cambodja'; het is meer een pastiche van gebeurtenissen, zoals hij ze ziet. Sommige regels zijn klassiek, zoals wanneer Gray een ontmoeting heeft met de gewaardeerde talentenjagers van CAA. De vergadertafel zit er vol mee, gebruind, gezond, fris van het drinken van blauwgroene algen uit een meer in Oregon... 'Er zijn geen drugs meer in Hollywood.'<br />Dat was voor de tragedie. Velen van ons zullen zijn uit balans geraakte humor missen.