Wat is het sentiment van de recensie?

Ter verdediging van deze film moet ik herhalen wat ik al eerder had gezegd. De film heet Arachina, er komt geen naam in voor en ik bedoel niet geen naam zoals in acteurs die meespelen in weinig geziene arthousefilms. Ik bedoel geen naam zoals in je plaatselijke middelbare school als je besloten hebt een film geen naam te geven en hij misschien een budget van twee dollar heeft. Dus wat verwacht je dan? Hitchcock?<br />Ik had het gevoel dat de film zichzelf nooit serieus nam, waardoor hij automatisch uit de ergste filmlijst verdween. Die lijst is alleen voor films met een groot budget die zichzelf veel te serieus nemen. Ik denk aan de film _The Oscar_, de meeste films van Sylvester Stallone. De twee hoofdrollen waren niet die van Hepburn en Tracy, maar ze deden hun werk goed genoeg voor deze film. De vrouw had het zwaar te verduren en de man was geen volslagen idioot. De acteur die de oude man speelde, was eigenlijk heel goed. De man die de professor met het anale ongeduld speelde, was geen Clifton Webb, maar hij deed het fantastisch. En de rol van de bimbo, bij gebrek aan beter, werd gespeeld door twee competente acteurs. Ik moest lachen om de special effects van 50 procent. Maar dat was een deel van de charme van de film. Hij speelde als een kruising tussen Tremors en Night of the Living Dead. Het uitgangspunt van de film is net als bij alle Giant Bug-films uit de jaren vijftig. Een meteoor of straling brengt het ecosysteem in beroering en voor je het weet hebben we reuzenmieren, kreeften, stenen of hagedissen die de plaatselijke bevolking terroriseren. Deze keer was een meteoor de oorzaak van de problemen. Ik vond het erg leuk. Ik verwachtte niet veel en ik doe veel meer dan ik had verwacht.