Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ondanks het feit dat hij voor de slechtste regering van de twintigste eeuw heeft gewerkt, wordt Erwin Rommel door historici en liefhebbers van de Tweede Wereldoorlog algemeen beschouwd als een gentleman, een soldaat van het zuiverste water en een briljant tacticus op het gebied van de gemechaniseerde oorlogvoering. Als Hitler hem de troepen en het materieel had gegeven die hij in Afrika nodig had, zou alles heel anders zijn gelopen. En dat is waarschijnlijk waar. Rommel was in feite een militair genie en volgens iedereen een eerlijke, oprechte man.<br />Maar deze film doet zijn uiterste best om hem af te schilderen als een bijna-heilige. Hij doet zijn werk, probeert de oorlog voor Hitler te winnen, maar de F<0xC3><0xBC>hrer bemoeit zich er voortdurend mee en geeft hem belachelijke bevelen, waar Rommel (James Mason) zijn verbazing over uitspreekt, maar die hij zelden echt vraagt en die hij nooit, maar dan ook nooit ongehoorzaam is. Pas als het overduidelijk is dat Hitler Duitsland naar de ondergang leidt, denkt Rommel aan verraad tegen hem; dit dilemma is het hoofdthema van de film, een goede man in slechte omstandigheden die probeert het juiste te doen. Hij is niet zo kleurrijk als Patton, maar deze film is er zo op gebrand hem op een fatsoenlijk mens te laten lijken, dat hij vergeet dat hij interessant is. Zo nu en dan toont hij enige warmte tegenover zijn vrouw Lucie (een jonge Jessica Tandy, goed gecast), maar meestal moet Mason een stijf Brits optreden geven, alsof de Britten proberen Rommel voor zichzelf op te eisen (hoewel, in alle eerlijkheid moet gezegd worden dat alle nazi's een Engels accent hebben, behalve Hitler).<br /><br />De film is goedkoop gemaakt, met alle gevechtsscènes die uit de film zijn geknipt, en de stranden van Zuid-Californië die zich verdubbelen tot aan Tunesië, en er is niets wat deze film bijzonder aanbevelenswaardig maakt. ik koos Ed Harris alleen omdat hij een beetje op hem leek en, nou ja, Harris kan acteren) was het wat gekruider geweest, maar deze film toonde me voornamelijk hoe veeleisender wij als kijkers de afgelopen vijftig jaar zijn geworden; een biografie die zo nietszeggend was zou het nooit meer redden.