Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Opnieuw lijk ik de enige persoon op aarde te zijn die in staat is kritiek te leveren op Japanse films die voor 1970 zijn gemaakt. 'Fires on the Plain' (1959) is een van de vele 'klassieke' films die zonder aanwijsbare reden allerlei lof krijgen toegezwaaid. Hoe graag ik al die bioscoopbezoekers die zo'n afschuwelijke smaak in film hebben ook overdrijf en psychoanalyseer, het is nog steeds bijna onmogelijk te beredeneren waarom iemand ooit zou denken dat slecht gemaakte rotzooi als dit als een soort'meesterwerk' zou moeten worden bestempeld. Wat ik echt ironisch vind, is dat fans van afgeleide 'klassieke' films als 'Fires on the Plain' zich zo focussen op 'in the box'. Maar toch lijkt het altijd alsof de meest gerespecteerde 'klassieken' het in dit opzicht het slechtst doen. Een van de luiste cop-outs voor een filmer bestaat bijvoorbeeld uit gedwongen mondelinge uitleg, waarbij personages in wezen alles voor de kijker uitleggen, zelfs als het geconstrueerde scenario volkomen kunstmatig is. Verrassend genoeg gebruikt de allereerste scène in 'Fires on the Plain' deze indolente tactiek tot in het extreme.<br />Na een grappige kopstoot valt de volgende nutteloze dialoog de kijker aan: 'Waarom kunt u de situatie niet begrijpen? We landden in het westen onder zwaar vuur om eenheden in Tacloban te versterken. We verloren twee derde van onze manschappen. Onze artillerie werd tijdens de overtocht gezonken. We probeerden het vliegveld van Burauen te bereiken door de centrale bergen over te steken, maar zonder artillerie was dat onmogelijk. De tegenaanval van de vijand dwong ons een waaiervormige uitval door het dal te doen. Dat weet u.' Dus waarom vertelt de ene figuur een andere figuur iets dat hij al weet? O ja, dat is waar ook, de makers van deze film zijn te lui om een natuurlijker manier te bedenken om deze informatie over te brengen. Ziet u, in een kwaliteitsfilm zouden deze gebeurtenissen werkelijk plaatsvinden, of in het ergste geval zou er een dialoog in zitten met een figuur die geen kennis heeft van die gebeurtenissen. Verdorie, zelfs een inleidende samenvatting in alineavorm, gericht aan de kijker, zou beter zijn geweest dan wat hier gebeurde.<br />Zulke voorbeelden van slechte kwaliteitsfilms zijn overal te vinden.' Fires on the Plain' tot het punt waarop het voelt alsof deze film door imbecielen voor imbecielen is geschreven. De hoofdrolspeelster struikelt bijvoorbeeld over een paar skeletten die in Japanse kledij zijn gehuld. In plaats van de normale dingen te doen, zoals <0xE2><0x80><0x93> o, ik weet het niet <0xE2><0x80><0x93> een deprimerende manier van doen te vertonen, flapt de hoofdpersoon er 'Japanse soldaten' uit. Bedankt, makker, maar dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken.<br />Erger nog, deze film is doordrenkt van overdreven dramatische stunts. De belachelijkste scène gaat over een paar laarzen. Stel je dit eens voor. Er loopt een soldaat rond die een paar versleten laarzen vindt. Je zou denken dat zo'n vondst volkomen nutteloos is, maar het blijkt dat de laarzen van de soldaat zijn versleten. Zijn laarzen zijn er nog slechter aan toe, dus hij pakt de versleten laarzen op en laat zijn super-de-luxe laarzen achter. Mooi, ik snap het. De soldaten zijn er slecht aan toe door een feit dat om te beginnen al duidelijk wordt benadrukt door hun versleten laarzen. Het is een belachelijk tafereel, maar ik was bereid het er bij te laten, tot de tweede soldaat arriveert! Zie je, hij vindt de super-de-luxe laarzen van de vorige soldaat en maakt zich klaar, want nu komt het dat zijn laarzen super-de-luxe laarzen zijn! De geluksvogel pakt de super-de-luxe laarzen op en laat zijn super-de-luxe laarzen achter. Maar zie je, dat is nog niet alles, want dan arriveert de derde soldaat! Hij vindt de laarzen die de vorige soldaten hebben gedragen en inspecteert ze, samen met zijn eigen laarzen. Omdat beide paren waardeloos zijn, gooit hij ze allebei opzij en glimlacht terwijl hij op blote voeten verder loopt. Op dat moment stond ik op het punt om mijn televisie door het raam van mijn woonkamer te gooien. De zware handigheid, de overdrijving en de opperste absurditeit van deze scène gaan het maken van een slechte film te boven. Het is het maken van een slechte film.<br />Er zijn een aantal soortgelijke, volkomen stompzinnige momenten. Zoals het moment waarop de hoofdrolspeler aan iemand vraagt: 'Hé, ben je dood?' Alsof de man 'Ja' zal antwoorden als hij daadwerkelijk de pijp uitgaat. Ik zal ook de eerste zijn om de minderwaardige prestatie van de hoofdrolspeler te veroordelen, die het toonbeeld is van een posterkind voor kunstmatige reacties. Ik lachte hard tijdens die openingsklappende beweging van zijn hoofd, dat met zo'n stomme, maffe uitdrukking op zijn gezicht weer op zijn plaats werd gezwiept.<br />Het feit dat dit triviale niemendalletje een IMDb-gemiddelde van 8,4 krijgt, terwijl een gecertificeerd meesterwerk als 'A Tale of Two Sisters' (2003) maar een 7,5 krijgt, is het toppunt van massale stompzinnigheid. En dan te bedenken dat sommige mensen zichzelf echt wijsmaken dat 'atots' nergens op slaat. Nou ja, niet elke film kan volkomen belachelijke super super super laarzen aan zijn zijkant hebben.