Is deze recensie positief of negatief?

Ik kan me voorstellen wat er gebeurde toen die film werd gemaakt: een stel studiojongens zit daar gin-tonic te drinken, of misschien een joint, en een van hen komt op het idee dat het geweldig zou zijn als ze een film konden vinden die de generatiekloof zou overbruggen, die op dat moment ongeveer even groot was als die tussen Archie Bunker en Mick Jagger. Iets wat zowel de studentenrebellen als hun ouders even interessant zouden vinden <0xE2><0x80><0x93> om verschillende redenen misschien, maar toch, een kaartje is een kaartje. Wat interesseerde hippies? Azië, filosofie, pacifisme en wilde decors en kostuums. Wat interesseerde hun ouders? Musicals, oogverblindende decors en nostalgie. Goed dan, 'Lost Horizon'. Het was een bom. _Verloren Horizon_ van James Hilton is misschien minder dan een klassieker, maar geen slecht boek. In grote lijnen schetst hij een utopische samenleving in Sjangri-la, 'het dal van de blauwe maan', in de buurt van Tibet, bewoond door vredige, tevreden dorpelingen die een abdij van langlevende monniken dienen. Het paradijs wordt binnengebracht in een soort Gilligan's Island-achtig vliegtuigje vol buitenstaanders (een veteraan uit de Tweede Wereldoorlog, een missionaris, enz.) elk met hun eigen draai aan de situatie <0xE2><0x80><0x93> wat daar gebeurt heeft te maken met de reactie van elk van hen op de keuze om in het paradijs te leven, of te proberen terug te keren naar het tumult van de twintigste eeuw. Op zichzelf is het een zacht, door lampen beschenen pluisje, dat Hiltons eigen conservatieve Britse opvattingen weergeeft in 'oriëntaalse' kledij, even exotisch en vertrouwd als een gelukskoekje. Als gegijzelde, geëerde gasten van de monniken is het de schipbreukelingen verboden het dal te verlaten, maar ze worden nooit gedwongen om te werken of te bidden (niet dat de monniken dat zelf al te veel doen), worden vorstelijk behandeld en krijgen eenvoudige, maar luxueuze accommodaties <0xE2><0x80><0x93> wie wil er nu ontsnappen? In deze Midden-Amerikaanse Hemel-op-Aarde zijn de monniken zowel beschaafd als wijs, het klimaat is warm, het eten is overvloedig en smakelijk, de dorpelingen zijn pittoreske, onbeduidende figuren en er verandert nooit iets. De nonnen zijn kuis, maar ze worden aangemoedigd om er mooi uit te zien en zelfs een beetje te flirten (de reden daarvoor is een van de meest hilarische onnauwkeurige verklaringen van tantristische seks die ik ooit heb gelezen). Zelfs hun religie is niet bedreigend: als je ziet dat de beste van beide werelden samengaat met het christendom en het boeddhisme, valt er weinig aan te merken op wie dan ook, behalve op de trouwste fundamentalist of de rare snuiters die echt iets van Tibet wisten (wat in het begin van de jaren dertig maar een heel klein aantal was).<br />Als Capra-film die zich richtte op de wisselwerking tussen avontuur en karakter was het betoverend; en misschien had Steven Spielburg het kunnen laten slagen, als hij in de buurt was geweest. Als een Hollywoodproduct uit het begin van de jaren zeventig was het avontuur te snel voorbij en waren de personages te nietszeggend om veel indruk te maken. Zonder de vluchtige, suggestieve eigenschappen van de klassieke B&W's lijkt het klooster op een luxe schoonheidssalon in wit en lichtblauw, en hoewel de gewaden van een aantal monniken voor historische accuratesse werden getest, zag de rest van de gedetineerden eruit alsof ze op weg waren naar een ochtendmassage en een bubbelbad, met's middags een paar holes golf. Misschien had Stephan Sondheim wat pit in het verhaal kunnen aanbrengen en het echte conflict in de personages kunnen uitspelen. Brian Eno zou vijf jaar later de vredige sfeer hebben weten te vangen in een t; in plaats daarvan kregen Bert Bacherach en Hal David de opdracht om de songs te schrijven, die Muzak-achtige melodieën laten samengaan met een paar van de lompste New Age-teksten die ooit zijn geschreven. Heel natuurlijk vraagt elk nummer om een dansnummer, dat varieert van het louter verwaarloosbare tot het volslagen saaie, en dat geldt ook voor het script, dat niet één zin heeft die de moeite van het citeren waard is.<br />De banden met deze film waren talrijk <0xE2><0x80><0x93> er was van alles, van kookboeken tot posters, gepland om deze film te promoten, en de hype was zo groot dat ik zelfs de sountrack-elpee ging kopen. Het enige goede dat ik ervan kan zeggen, is dat het zo'n indruk op me heeft gemaakt dat ik deze recensie bijna dertig jaar later helemaal uit mijn hoofd heb geschreven <0xE2><0x80><0x93> de maand daarop las ik Aldous Huxley, kocht ik een exemplaar van de Bardo Thadol en leerde ik over de echte Tibetaanse cultuur.<br />Kreun.