Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor degenen die nieuwsgierig zijn, is deze episode gebaseerd op het thema van Pirandello's toneelstuk 'Zes personages op zoek naar een auteur' en Jean-Paul Sartres toneelstuk 'No Exit' (zoals de titel al aangeeft), maar natuurlijk met een Sterling-twist.<br />Vijf heel verschillende individuen bevinden zich in een ronde kamer en hebben geen idee wie ze zijn, behalve dan dat hun kleding erop wijst. Af en toe gaat er een bel (misschien ook een toespeling op Hemmingway?) die de kwelling van hun opsluiting verhevigt. De nieuwkomer in de groep, een majoor, is vastbesloten te ontsnappen, terwijl de anderen berusten in hun lot.<br />In tegenstelling tot Pirandello hebben deze figuren niet eens een verhaal. Ze hebben niets anders dan de ervaring van de kamer in hun bewustzijn, en niemand om hun niet-bestaande verhaal te schrijven, dus hun positie is nog hopelozer dan die van de personages in Pirandello's stuk. In tegenstelling tot zowel Pirandello als Sartre is er geen relatie tussen de personages en dus geen echt conflict tussen hen, hoewel het thema van persoonlijke verantwoordelijkheid tegenover apathie in dit verhaal prominent aanwezig is.<br />Hoewel dit aanzienlijk afwijkt van de verhaallijn van de auteurs waarop in de titel wordt gezinspeeld, komen de thema's van Sartre en Pirandello (en vele andere schrijvers uit de twintigste eeuw) met absolute duidelijkheid naar voren. Dit is zeer duidelijk een stuk dat het postmodernistische perspectief in de context van de Koude Oorlog behandelt. Er is ook een nadruk op kwesties van persoonlijke onbeduidendheid.<br />Dit is zonder meer een van de beste episodes die ik ooit heb gezien, en nog steeds uitzonderlijk relevant voor de huidige ervaring (net als Sartre en Pirandello). Precies wat een goed stuk schrijven tot een klassieker maakt.