Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Kijken naar Stranger Than Fiction-regisseur Marc Forsters The Kite Runner is het cinematografische equivalent van je groenten opeten, omdat dit arthouse-epos met een PG-13-score goed is voor je filmdieet. Nee, dit is niet het soort film dat ik graag aan het eind van een zware dag onderuitgezakt op de bank zit te kijken. The Kite Runner is niet de doorsnee doorsneefilm die bedoeld is om je te vermaken en je je problemen te doen vergeten. Ten eerste komen er geen beroemdheden in voor. Ten tweede is er niets zwart-wit of zo bizar dat je een beeld dat je ziet niet gelooft. Het is een romantische klucht over een jongen die een meisje wil, een jongen die een meisje verliest en dan weer een jongen die een meisje wint. Ten vijfde: deze film in vreemde taal kan je een ongemakkelijk gevoel geven en je veronderstellingen over het leven, vriendschap en overleven in twijfel trekken. De hoofdthema's hier zijn lafheid en verlossing. De hoofdpersoon begaat een laffe daad in de eerste helft van de film die hij moet goedmaken ten koste van zijn eigen veiligheid en integriteit. Goed, _The Kite Runner_ gaat over het goedmaken van de zonden uit het verleden. We hebben het over persoonlijke verantwoordelijkheid, dus huur of koop deze geweldige film niet om een avondje uit te vieren of om de nare smaak van de dag weg te spoelen. Dit cultureel verlichte melodrama over goed en kwaad lijkt in eerste instantie op een van die luchthartige vriendschapsfilms over pubers in de trant van _The Adventures of Tom Sawyer and The Sandlot_. Ongeveer een half uur na de eerste 127 minuten wordt deze escapade van twee jongelui die in Afghanistan gaan vliegeren donker en onsmakelijk. Maar als je het resterende uur van de plot aankunt, kom je er dankbaar, opgelucht en misschien zelfs geamuseerd uit te voorschijn.<br />De Kite Runner gaat in het jaar 2000 in San Francisco in première, als onze hoofdpersoon, de Afghaanse emigrant Amir Jan (Khalid Abdalla van United 93) en zijn vrouw Soraya (Atossa Leoni van The Florist) twee dozen gekuiste exemplaren van Amirs eerste roman in ontvangst nemen. Nauwelijks heeft Amir de kans gehad om zich te koesteren in zijn triomf van een leven lang als verhalenverteller, of de telefoon haalt hem uit zijn dagdroom en hij wordt met tegenzin teruggevoerd naar een verleden dat maar beter vergeten kan blijven. Rahim Khan (Shaun Toub van The Geboorteverhaal) belt Amir uit Pakistan om een verzoek te doen. Rahim was in de jaren zeventig een bediende in Amirs huishouden, toen Amir voor de Sovjet-invasie in Afghanistan woonde met zijn rijke Pashtun-koopman Baba (Homayoun Ershadi van A Taste of Cherry). 'Je hebt nog één kans om je te gedragen,' laat Rahim Amir weten zonder suiker aan zijn verzoek toe te voegen. Het komt erop neer dat Rahim wil dat Amir naar Pakistan vliegt en dan het door oorlog verscheurde Afghanistan binnenvalt om Rahims jonge kleinzoon Sohrab (Ali Danish Bakhty Ari) te redden, die tegen zijn wil gevangen wordt gehouden als seksslaaf voor Assef (nieuwkomer Abdul Salam Yusoufzai) een wrede talibanleider en Amirs ooit gevreesde tegenstander.<br />De Kite Runner verschuift in 2000 van San Francisco naar een uitgebreide flashback die zich afspeelt in Kabul in 1978, toen het leven nog idyllisch was. De twaalfjarige Amir (Zekiria Ebrahimi) en de zoon van zijn vaders bediende, Hassan (Ahmad Khan Mahmoodzada) kijken graag naar films, zoals _The Magnificent Seven_ van John Sturges, als ze niet aan het vliegeren zijn. Dit is trouwens vliegeren zoals je het nog nooit hebt gezien. Niet alleen laten de kinderen ze vliegen, maar ze concurreren ook met andere kinderen om te zien wie de touwtjes van de vlieger van een ander kind kan doorsnijden. De vliegergevechten roepen dezelfde opwinding op als de hondengevechten in Tony Scotts Top Gun. Hassan is Amirs beste vriend, maar in tegenstelling tot Amir behoort Hassan tot de verachte Hazara-minderheid. Eerder hadden Amir en Hassan een confrontatie met de jonge Assef (Elham Ehsas) en zijn twee lakeien. Assef stond op het punt hen in elkaar te slaan, maar Hassan trok zijn katapult en dreigde die op Assef te richten. Assef had geen andere keus dan zich terug te trekken. Intussen was Amir bereid de prijs te betalen die het lot hem had toebedeeld. Baba's vader klaagt over het gebrek aan ruggengraat van zijn zoon en is bang dat hij als een halve man zal opgroeien omdat hij een lafaard is, in tegenstelling tot de dappere kleine Hassan die Amir uit hachelijke situaties redt. Hoe dan ook, Amir en Hassan overleven de krachtmeting met Assef zonder een schrammetje. Later, als Amir een nieuw record heeft gevestigd met vliegeren en vechten, gaat Hassan achter een vlieger aan om hem op te eisen. Hassan is de persoon naar wie in de titel verwezen wordt. Hassan eist de gevallen vlieger op, maar hij is overgeleverd aan de genade van Assef en zijn twee handlangers. Assef laat Hassan de vlieger houden, maar zijn handlangers houden Hassan met gespreide armen en benen vast, op zijn buik in een steeg, terwijl Assef de jongen sodomie laat bedrijven. Het ergste is dat een getraumatiseerde Amir de aanval van dichtbij gadeslaat, maar niet de moed heeft om tussenbeide te komen ten behoeve van zijn vriend die voor hem zou hebben ingegrepen.<br />Afgezien van de buitengewone luchtbeelden met de vliegers is De vliegeraar nuchter en rechttoe rechtaan. Als Amir naar Afghanistan terugkeert om Sohrab te redden, doet hij zich voor als een talibanstrijder, maar hij heeft geen vuurwapen bij zich. De reddingsscène in De vliegeraar lijkt een beetje op de ontsnappingsscène uit The Midnight Express. Terwijl Forster de plaatselijke politiek niet verkent en ons niet onderdompelt in de etnische en culturele kwesties die hier op het spel staan. Sterker nog, Troyse scenarist David Benioff moest sommige delen van het boek elimineren en de raciale en etnische vooroordelen zijn...' De film is duidelijk afgebakend, zodat je sommige dingen op goed geluk moet aannemen. Forster heeft de film in bijna China gegoten om hem authentiek te laten lijken. Forster verdient het dat hij dit twee uur plus een episch verhaal fascinerend heeft gemaakt. De uitvoeringen, vooral die van de kinderen, vallen op door hun geloofwaardigheid. De Kite Runner is een film die je niet gemakkelijk zult vergeten.