Wat is het sentiment van de recensie?

Ik denk dat William Shatner, nadat het Leonard Nimoy was gelukt 'The Search for Spock' en 'The Voyage Home' te regisseren, dacht dat hij dat ook kon. Hoewel hij een bekwame acteur is, toont hij hier dat hij gewoon geen goede regisseur is.<br />In feite is deze film een hard bewijs voor de argumenten van de Trekkers die zeggen dat William Shatner een arrogante egomaniak is. Want hoewel zijn personage, Captain James Kirk, altijd aantoonbaar de belangrijkste rol in de oorspronkelijke 'Star Trek' was, was hij toch altijd de belangrijkste rol in de oorspronkelijke 'Star Trek'. Het lijkt in deze film alsof hij het hart van de film is, de twee andere belangrijkste personages, kapitein Spock en dokter Leonard McCoy, zijn er alleen maar om hem te steunen, en de andere personages zijn er alleen maar om een komisch tintje aan de film te geven.<br />De plot is dat een emotionele uitgestotene van Vulcanus, Sybok genaamd, met mensen samensmelt en de pijn die zich in hen heeft opgehoopt door die traumatische gebeurtenis in het begin van hun leven, die hen voorgoed heeft veranderd, loslaat. Dankbaar sluiten ze zich bij hem aan in zijn queeste om de hele wereld vrij te maken van pijn en aldus van vrede. Sybok en zijn volgelingen bezetten het gebouw waarin een vredesconferentie plaatsvindt tussen een Mens, een Klingon en een Romulanen diplomaat. Dit lokt de nog steeds in aanbouw zijnde Enterprise daarheen, aangezien geen van de andere schepen van Starfleet 'commandanten met ervaring' heeft (echt waar, gezien de manier waarop Starfleet wordt geleid, hadden de Klingons en de Romulanen ze jaren geleden al moeten hebben veroverd). Sybok voegt er de bemanning van de Enterprise aan toe, behalve Spock (die, zo blijkt, in het geheim een broeder van Sybok is), McCoy en Kirk. Sybok beveelt dat de Enterprise op weg gaat naar 'het middelpunt van het heelal' om 'God' te ontmoeten, voor wie blijkbaar ieder ras een woord heeft. Maar het blijkt dat dit slechts een onbeduidende entiteit is als hij het gebruik van de Enterprise opeist en Kirk vraagt: 'Wat heeft God nodig met een sterrenschip?' Jarenlang is er tegen hem gelogen, hij offert zijn leven op en verwerft Spocks respect door dood te gaan nadat de fotontorpedo's van Enterprises het wezen en onverklaarbaar genoeg ook Sybok hebben vernietigd.<br />Oké, sciencefictionfilms staan niet bekend om hun realisme, maar op een gegeven moment moet de rationaliteit worden afgedwongen. Waarom volgen mensen Sybok alleen omdat hij hun pijn kan verlichten? Waarom worden alle humanoïden gedefinieerd door één traumatische gebeurtenis? Ik heb in elk geval een traumavrij leven geleid. Waarom beschuldigt Kirk zijn bemanning niet van muiterij en verraad nadat ze zich bij Sybok hebben aangesloten? Wat had het voor zin om Sybok op te offeren als de torpedo's het wezen toch zouden doden?<br />Dus het plot is zwak. Een ander probleem is dat Sybok, hoewel hij goed gespeeld wordt door Lawrence Luckinbill, slecht geportretteerd is. Het feit dat hij een emotionele Vulcan is, wil nog niet zeggen dat hij zich net zo moet gedragen als een godsdienstfanaat van de Mens. Shatner (die zowel co-schrijver als regisseur was) had op zijn minst een dialoog kunnen ontwikkelen die geschikt was voor een emotionele Vulcan. Ik denk dat hij vindt dat elk emotioneel wezen net zo praat als wij. Tjee, ik denk dat dat betekent dat Klingons vaker 'is niet' en 'doe niet' moeten zeggen dan 'is niet' en 'doe niet'. En de Cardassiërs moeten hun zinnen niet verlengen omdat ze graag praten (ja, ik weet dat het triest is dat ik dat weet). Alsjeblieft... elk ST-ras maakt gebruik van een unieke dialoog. Waarom is Sybok de uitzondering?<br />Het enige waar je niet over mag klagen is het acteren. Het is moeilijk om grote acteurs te hebben, en deze film vormt daarop geen uitzondering. Cudos gaan ook naar Leonard Nimoy, want het moet moeilijk zijn geweest om de afstandelijke Spock op zijn oude dag te spelen.<br />Een paar andere dingen bevielen me niet.<br />Shatner en wijlen DeForrest Kelly laten twee keer zien wat een slechte zangers ze zijn door 'Row, Row, Row your Boat' in deze film te zingen. Ik denk dat Shatner zijn criticasters van zijn zangtalent het zwijgen wilde opleggen. Wat hij deed, was hun gelijk bewijzen.<br />Uhura doet een waaierdans terwijl hij niets anders aanheeft dan boomschors om een paar mannen in een valstrik te lokken. Per slot van rekening zijn de dromen van alle mannen van middelbare leeftijd gevuld met beelden van mollige vrouwen van middelbare leeftijd die naakt dansen.<br />Comedy' Het is allemaal goed en wel, zolang het maar niet te veel invloed heeft op de aard van 'Star Trek', maar als Scotty op de Enterprise tegen een object aan botst en zichzelf bevriest, gaat het een beetje te ver.<br />Kirk is het enige bemanningslid dat Syboks aanbod om hun innerlijke pijn los te laten en de bedrieger van God te doorzien kan afslaan. Kan zelfs Spock dat niet? Misschien waren deze scènes wel valantines van Shatner voor zijn personage, zoals velen vermoeden.<br /><br />Het concept van een entiteit die zich voordeed als God was voor deze film al meer dan eens gebruikt. Wees creatief, Shatner.<br />Over creativiteit gesproken, ik vond het niet echt leuk om de muziek van 'Star Trek' af te rukken. Star Trek: The Next Generation.'<br />Al met al een vrij slechte 'Trek'-film. Als je een Trekkie bent, moet je hem één keer kijken, want het is 'Star Trek'. Anders moet je 'Star Trek II: The Wrath of Khan' kijken. Dat is veel beter.