Wat is het sentiment van de recensie?

'Oude-jongens-krentenbroodregisseur Park Chun-wook keert terug met wat een van de smerigste en tegelijkertijd de meest serieuze vampierfilm uit de geschiedenis van de filmgeschiedenis moet zijn.<br /><br />Als we de laatste Hollywoodtrend mogen geloven, zijn vampiers tegenwoordig nogal niet-gewelddadige, aseksuele, verliefde _chevaliers_, in plaats van de kwaadaardige, bloedzuigende, geest-manipulerende mensbeesten van weleer. Dit is de film die je wilt zien als je je de plakkerige sensaties van het verleden wilt herinneren... nou ja, in de tweede helft tenminste.<br />'Dorst' begint met een uitgebreide karakterbeschrijving die culmineert in een iets ander liefdesverhaal. De vampiertransformatie van een priester wordt, in de loop van de tijd, op de achtergrond gehouden door de romantische en seksuele aspecten van het verhaal, wat een beetje ongemakkelijk kijken oplevert. Maar de laatste 40 minuten of zo zijn verrassend bloederig. Nou ja, misschien niet zo verrassend als je 'Ouwe jongen' en 'Ik ben een Cyborg maar dat geeft niet' kent, maar ik neem aan dat het redelijk is om te zeggen dat 'Dorst' de eerdere films van Park overtreft in termen van in-je-gezicht-geweld.<br />Al met al moet je gewaarschuwd zijn dat dit noch kunstfilm noch een horrorfilm is. Voor velen is het misschien te walgelijk en voor sommigen te tam. 'Dorst' is origineel, vermakelijk en gelukkig iets minder maf dan Park Chun-wooks eerdere ondernemingen.