Is deze recensie positief of negatief?

Ergens in de donkere uithoeken van mijn hersencellen speelt een liedje door mijn hoofd. Ik kan het niet vergeten, hoe hard ik het ook probeer. Het is Middernachtsdwaasheid en het zal je te pakken krijgen! Ik wou dat ik hier een kopie van kon vinden op een 45-toerenplaat. Vijf verschillende teams gaan op een avond in L.A. op zoek naar aanwijzingen in plaats van naar fysieke voorwerpen. Een onverzorgde spelmeester met twee beeldschone assistenten is het meesterbrein achter al deze waanzin die op het punt staat in L.A. los te barsten. Alle teams zijn stereotypen (de film is uit 1980, voordat de politieke correctheid alles verknalde): de 'goeien', de 'nerds' onder leiding van Eddie Deezen, de 'domme bierliefhebbers', de 'wij-hebben-geen-man- nodig-dames', vooral de roodharige. De giechelende tweeling is ook een lachertje. En ten slotte de'slechteriken' met Stephen Furst als leider. Furst is hilarisch als de dikke sloddervos Harold, wiens poging een computer te gebruiken om de verschillende aanwijzingen te ontcijferen tot een kleverige bende leidt. Dit soort films worden niet meer gemaakt. Tegenwoordig moeten films een zekere'scherpte' hebben met een paar duistere personages en andere onzin. Ga terug naar de tijd dat de 'goede jongens' onder leiding van David Naughton nog goed waren en niet hopeloos met elkaar in conflict waren. Dus laat alle serieuze pretenties varen en ga terug naar 1980.