Wat is het sentiment van de recensie?

De voormalige regisseur Harry Ralston geeft ons de ultieme post-apocalyptische glimp van een wereld die dood is, achtergelaten in de straten, in de winkels en in het hele landschap, zonder dat we ons midden in een vergeten woestijn bevinden. Een eenzame overlevende, die probeert zijn verstand terug te krijgen, neemt voedsel van de stad mee naar zijn bungalow in deze woestijn. Helemaal alleen hoopt hij op meer, maar nu er niemand in de buurt is, blijft hij achter met wit ondergoed en een passie voor een plaatselijke indianenstam, tot hij een camera ontdekt die nieuwe deuren opent en de barrières van het menselijke co-bestaan doorbreekt. Alan, een man van het boek, wordt na een onbekende ramp op aarde achtergelaten. In de veronderstelling dat hij alleen is, begint hij zijn leven op zijn manier te leven tot, Jeri Ryan (zoals ze in elke droom zou doen) uit het bos verschijnt, verfomfaaid en ongelukkig omdat de laatste man die nog leeft... nou ja... net als Alan is. Hoe dan ook, ze proberen samen te leven, falen, worden dronken, en voor ze het ultieme dystopia creëren, komen ze Redneck Raphael tegen (gespeeld door nieuwkomer n. Dan Montgomery jr.). De banden worden doorgesneden, verwarring ontstaat, een paar wordt een derde wiel, en de strijd tussen fysiek onbekwame nerd en hersenloze sportman. Zelfs nu er niemand meer op de planeet is, wordt het een waarheid dat zelfs de duisterste menselijke natuur zal opkomen. Met behulp van een variabele filmtechniek geeft Ralston ons een middelmatig verhaal dat losjes gebaseerd is op een andere film met de titel 'The Quiet Earth' (die ik hierna zal bekijken), een verhaal waar hij merkwaardig genoeg nooit enige aandacht aan besteedt. Met een geleend verhaal weet hij het behoorlijk goed te herinterpreteren, denk ik. In het begin lijkt zijn clou te ontbreken, terwijl Ralston zijn draai probeert te vinden door weer eens gebruik te maken van de technieken van een andere filmregisseur. Hij opent de film interessant genoeg, maar geeft geen direct antwoord op de vragen. Natuurlijk, de laatste dagen zijn aangebroken, maar zou er een beknopt antwoord zijn op de vraag 'hoe' of beter nog 'waarom' deze uitverkorenen het overleefd hebben? Een spookachtiger begin zou ons sterker hebben gemaakt in een komische film. De opeenvolging van scènes zou net zoiets zijn geweest als 'Shawn of the Dead', maar in plaats daarvan hadden we het gevoel dat we naar een programma keken dat voor de televisie was gemaakt. Als ik naar het audiocommentaar luister, heb ik respect voor Ralston omdat hij zo hard heeft gewerkt om deze film te maken, en zijn passie verkoopt de film bijna, maar je kon aan de manier waarop hij met de cast omging zien dat hij niet zo blij was met zijn eindproduct. Er waren fouten, waarvan hij er een paar aanwees en andere waarvan hij zich schaamde om ze aan te wijzen. Hoewel dit een fatsoenlijke, onafhankelijke film oplevert, voelt het soms goedkoop aan, en in Ralstons geval was dat het laatste.<br />'Ik moet toegeven, David Arnott.' Het beeld dat Dan Montgomery van Alan schetste, raakte me. Hij speelde die sullige, schooljongensachtige, volwassen rol heel goed. Hij was grappig om naar te kijken en om naar te luisteren, en daardoor kreeg hij sympathie voor de kijker. Hij was een sleutelfiguur in het samenstellen van de film, helaas kan ik van de rest niet hetzelfde zeggen. Dit was Dan Montgomery's eerste film, en het was duidelijk - ik bedoel echt heel duidelijk. Er waren scènes waarin ik dacht dat de troefkaart op het punt stond te voorschijn te komen en de regels voor hem voor te lezen, misschien zelfs een realistischer voorstelling van zaken te geven, maar helaas, dat was niet het geval. Dan was er nog Jeri Ryan. Tegen het eind van de film, wat voor mij het hoogtepunt van het hele kunstwerk was, kreeg ze haar karakter. Tegen het eind verandert ze van een onbekende in een verbitterde, chagrijnige, gestoorde vriendin. Verward? Ook nu weer kreeg ze tegen het eind haar karakter, waardoor we een glimp opvingen van wat ze waarschijnlijk had kunnen doen toen ze volwassener werd. Naarmate het commentaar vorderde, was het enige wat ze bijdroeg aan een lach, een giechel of een 'o, kijk eens wat een kleur'-moment. Hoewel haar schoonheid kaartjes kan verkopen, zou je kunnen denken dat kennis net zo mooi is. Dit was haar eerste film, dus kan ik te hard zijn?<br />Over het geheel genomen had deze film het gevoel dat er iets aan ontbrak. Ik vond het een sterk idee, omdat het uitging van de veronderstelling dat het kwaad van de menselijke natuur nog steeds bestaat, zelfs nu er nog maar een handjevol mensen op aarde over is. Jaloezie kan niet worden gedood door bacteriën of bommen (misschien omdat het wordt verteerd door zink?) en wij, mensen, zullen altijd blijven verlangen naar wat we niet kunnen krijgen. Ralston is geen verrassende regisseur, zijn technieken zijn gebrekkig en worden alom gebruikt, maar hij weet wel hoe hij een lowbudgetkomedie moet maken. Ik denk dat ons idee van 'grappig' anders is, dus daarom kon ik niet lachen om veel van de dingen die hij 'hysterisch' vond. Zijn acteurs zorgden voor het acteerniveau dat nodig was voor deze film, dat lager was dan gemiddeld. Zijn film was losjes, wat inhield dat er elementen waren die nooit helemaal waren verklaard of aangeroerd (d.w.z. iets wat vleugels had overleefd?!?), wat de intensiteit van de film over het geheel genomen aantastte. Dit was een komedie, maar het had veel duisterder en veel grappiger kunnen zijn. Voor degenen die denken dat Roger Avery een enorm element in deze film was, zoals we uit hun commentaar kunnen opmaken, was hij er alleen maar voor het geld, de bank voor 'De Laatste Man'. Verwacht geen klassieke Avery-momenten.<br />Verwacht niet meer van Ralston en zo zal ik het afronden.<br />************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************