Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik begrijp niet waarom deze Hollywood-productie uit 1971 alleen maar verkrijgbaar is via een Australisch videobedrijf, maar zo is de onfortuinlijke onbekendheid van deze Peter Sellers-klassieker (Leonard Maltins Movie Guide blijft hem dezelfde BOMB-recensie geven die ze hem in de jaren zeventig gaven). Nu er zoveel van dit soort kruimeldieven rondlopen, krijgt Sellers zijn misschien wel grappigste rol. Het begint allemaal met de ontdekking van een patiënt die om kwart over elf's avonds overleed, maar Sellers beweert dat het lijk nog leeft omdat de nieuwe dag pas om twaalf uur's middags begint! Dokter: 'We kunnen ze niet allemaal redden! Die man was minstens 85!' Dokter: 'Hoe oud was hij toen hij stierf, 63?' Harold Gould speelt een onbekwame chirurg die zijn ogen dichtdoet als het mes in zijn borst wordt gestoken, Richard Lenz (wiens 'rotzooijournalist' in 'The Shootist' door John Wayne in zijn achterste werd geschopt) speelt de patiënt die de fraude aan het licht brengt (hij kwam alleen voor een r<0xC3><0xB6>ntgenfoto, tot ze ontdekten dat hij een huis had). Op het scherm is ook Keith Allison te zien, voormalig gitarist van Paul Revere en de Raiders, die ook met Michael Nesmith heeft gewerkt aan een paar Monkees-opnamen (en samen met Nesmith 'Tantes gemeenterecht' heeft geschreven op 'The Birds, the Bees, and the Monkees' uit 1968). Helaas ontbreken er een paar beelden van deze opname, waaronder een topless-scène met Uschi Digard aan het eind, en ook een scène met actrice Kathleen Freeman (die groene postzegels wil gebruiken om haar operatie te financieren), die door Sellers in zijn kantoor wordt opgesloten en nooit meer wordt teruggezien (in de ongekuiste versie keert hij terug naar zijn kantoor en ziet dat ze in grote letters op de muur heeft geschreven: 'Onfatsoenlijke klootzak'; zijn reactie? 'Je hebt de prijs verkeerd gespeld!').