Wat is het sentiment van de recensie?

Als ik de poster van Betty had gezien, had ik hem waarschijnlijk niet met een drie meter lange stok aangeraakt. Maar nadat ik een positieve buzz had gehoord en wist dat hij in Cannes nogal wat stof had doen opwaaien, besloot ik het te proberen. Ik kreeg een echt leuke film, gebaseerd op een heel onderhoudende plot. Rene Zelleweger is indrukwekkend in haar rol van Betty, een vrouw die na een traumatische ervaring in een psychotische episode terechtkomt. Ik vond Morgan Freeman ook leuk (geen verrassing) en werd aangenaam verrast door de grofgebekte komiek Chris Rock.<br />De film schommelt voortdurend tussen komedie, drama, romantiek en thriller. Maar ondanks deze kennelijke identiteitscrisis houdt hij zich vrij goed. Ik merkte dat mijn ogen van begin tot eind aan het scherm gekluisterd waren, wachtend op de volgende wending in het verhaal. De hele cast is sterk, zij het niet spectaculair.<br />Mijn enige echte klacht is dat regisseur Neil Labute (die een paar jaar geleden indruk maakte met de zeer indrukwekkende en duistere film _The Company of Men_ ) veel te veel op clichés uit Hollywood vertrouwde. De stemmingsbepalende muzikale effecten die hij ons bij elke sentimentele scène door de strot duwde, waren onverdraaglijk! En hij deed het gebruikelijke 'laten we een paar van de mindere personages nemen en ze aan het eind in een onlogische en onnodige romance samenvoegen'. Om er absoluut zeker van te zijn dat iedereen met een glimlach op zijn gezicht naar huis gaat. Waarom moeten regisseurs en schrijvers hun publiek als idioten behandelen?<br />Maar de film is nog steeds veel te leuk om je door die irritante irritaties tot het uiterste te laten opzwepen. In 2000 was 'Zuster Betty' een van de aangename verrassingen van het jaar. 8 van de 10.