Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als we de filmindustrie vergelijken met een oceaan, hebben we de neiging alleen het oppervlak te zien. Gedreven door de sterke marketing van Hollywood, zagen we allemaal oorlogsfilms als Saving Private Ryan, The Thin Red Line, Apocalypse Now of Full Metal Jacket. Maar onder de spetterende golven groeien van tijd tot tijd in stilte minder bekende parels. Als je er een uitkiest en goed kijkt, vraag je je af waarom deze parel bijna onbekend is en waarom hij nog niet op de kroon zit.<br />'Stalingrad' is zo'n juweeltje. Waarom heeft het een stel acteurs van meer dan een miljoen dollar? Nee. Heeft het duizend figuranten? Nee. Heeft het adembenemende, spectaculaire, glanzende, gecomputeriseerde visuele effecten? Helemaal niet. Dus wat is er zo bijzonder aan? Nou, in één woord, het is de zuivere werkelijkheid uit het verleden die vijftig jaar later is herschapen in celluloid. De tragedie van de bloedigste veldslag uit de geschiedenis is hier te zien. Smerige, gewonde soldaten, Russische burgers die alles verloren tijdens de invasie, brandende dorpen, instortende gebouwen, vervallen voorsteden, geweervuur, explosies, vlammende tanks, soldaten neergeschoten, levend verbrand, vermalen door tanks in hun kuilen of aan stukken gereten <0xE2><0x80><0x93> je hebt alles. Maar de echte verschrikkingen vinden elders plaats. Mensen worden gereduceerd tot simpele pionnen, zonder de macht om iets te veranderen. De soldaten die we in de film volgen proberen de gevechtszone te verlaten en dat lukt ze niet. De burgers blijven in doodsnood in het niets liggen, huilen alleen om hun vermoorde kinderen. Genadeloos smelt de enorme maalmachine van de oorlog mensen, uitrusting, dorpen, steden samen <0xE2><0x80><0x93> en vraagt om meer slachtoffers en vernietiging, telkens weer.<br />In al deze collectieve waanzin worstelt een groep Duitse soldaten om te overleven en in elk geval een minimumniveau van normaliteit te handhaven. Ze doen hun plicht en vechten dapper. Maar zoals iedereen weet, is een veldslag bijna verloren als mensen hun zelfvertrouwen en vertrouwen verliezen. We zien hoe al die mensen in de steek worden gelaten, hoe ze van plan zijn te deserteren, hoe ze hun uiterste best doen om het allerlaatste vliegtuig naar Berlijn te halen (vol gewonden), hoe een paar heel erg gewonde soldaten als simulanten werden behandeld en werden doodgeschoten, hoe ze gedwongen werden een kleine groep Russische burgers te executeren, onder wie een jonge jongen, hoe ze later een ruimte ontdekten die letterlijk tot aan het plafond gevuld was met eten en drinken <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk alleen bestemd voor enkele'superieure' officieren. Een voor een vallen ze dood neer. Het einde van de film is een van de bitterste, deprimerendste en ontroerendste die ik ooit heb gezien, allemaal op de schitterende plaat van het M<0xC3><0xBC>nchen Philarmonic-orkest. De oorlog vernietigde alles op zijn pad. Deze film moet iedereen zien. Een echte filmliefhebber moet hem in zijn of haar collectie hebben. De krachtige anti-oorlogsboodschap moet een waarschuwing zijn voor ons allemaal. Helaas leert de mensheid het nooit, en de politici ook niet. Zelfvernietiging zit in ons DNA en de menselijke pijn lijkt eeuwig te duren. Kunnen we redelijk genoeg zijn om de oorlog tegen te houden?