Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het woord eer zou uit de vocabulaire van alle naties moeten worden geschrapt. Het verergert mannelijke domheid en is verantwoordelijk voor de dood van miljoenen onschuldige mensen. Iedereen die het er niet mee eens is, zou deze opmerking beter niet kunnen lezen.<br />Zoals van deze scenaristen mag worden verwacht, is yakuza een onderhoudende misdaadthriller met veel respect voor de etnische achtergrond waartegen hij wordt uitgebeeld. Vrienden van bloed en geweld zullen ook niet teleurgesteld worden, maar vooral tegen het eind wordt geweld enigszins zinloos, overbodig en ronduit dwaas. In tegenstelling tot andere recensenten vond ik de prestatie van Robert Mitchum niet erg goed. Dit is een acteur die zeker niet beter werd naarmate hij ouder werd. Hij ziet eruit als een vermoeide conciërge (het past niet bij de rol) en zijn afstandelijkheid, die hem in vroeger jaren tot zo'n indrukwekkende verschijning maakte, komt over als verwarring of gebrek aan belangstelling. Ken Takakura en Richard Jordan zijn heel goed als man van eer en respectievelijk jong, intelligent en gevoelloos.<br />De beste manier om met deze film om te gaan is hem te zien als een tragische komedie. De Mitchum-figuur zet de zaak in beweging door de Takakura-figuur een gunst te vragen op basis van verkeerde veronderstellingen. De vergissing wordt al snel duidelijk, maar het eergevoel eist dat ze niet terugkrabbelen. Dus beginnen ze rond te sluipen, in alle richtingen te schieten, met zwaarden te zwaaien en hun vriend te vernielen.' Het verhaal eindigt met Mitchums personage dat zijn punt duidelijk maakt: als je hem je pink geeft, geef ik je de mijne. Nou, dat is toch wel het minste wat hij kan doen? Dus haalt hij een mes tevoorschijn, haalt gelaten adem en begint genoemde extremiteit af te zagen (buiten het beeld, gelukkig). Het was een moment dat waarschijnlijk plechtig had moeten zijn. Ik moest er alleen maar om lachen.<br />Het gebruik van locaties is heel goed in deze film. Ik hield vooral van de scènes die in en rond de International Conference Hall aan het Takaragaike-meer werden gefilmd, een interessant futuristisch gebouw van architect Sachio Otani (het Kyoto-protocol werd daar ondertekend). De presentatie van architectuur lijkt me hier beter dan in de meer recente documentaire Sketches of Frank O. Gehry van Sydney Pollack, die alleen maar over architectuur gaat.