Is deze recensie positief of negatief?

Kijken naar 'Doodsbed: het bed dat vreet' is als wakker worden in het ziekenhuis, twee dagen na het plegen van zelfmoord.<br />Kijken naar 'Doodsbed: het bed dat vreet' is als wakker worden in het ziekenhuis, twee dagen na het plegen van zelfmoord.<br />Kijken naar 'Doodsbed: het bed dat vreet' is desoriënterend, maar op een vreemde manier ook stimulerend. Er zijn maar weinig cinematografische equivalenten voor deze verontrustende, maar vaak humoristische les in mythologie, moraliteit en surrealistische ideologie.<br />Cocteau's 'Bloed van een Dichter' en Maya Deren's 'Bloed van een Dichter'<br />experimentele werken roepen een indruk op van de vreemde sfeer die in 'Doodsbed' heerst. Een goede vergelijking zijn de donkere, volwassen sprookjes van de literaire geniale schrijfster Angela Carter, de korte, verontrustende verhalen van Unica<br />Zurn of E.T.A. Hoffman.<br />'Doodsbed' heeft veel herkenbare elementen van het 'doodsbed'-verleden, maar toont een geheel unieke en oorspronkelijke <br /><0x3E> Als verhaal is _Death Bed_ een verbazingwekkend eenvoudige maar originele film.<br /><0x3E> Een film die alleen door een op de duizend onafhankelijke bioscopen geproduceerd kan worden. Deze pretentieloze film heeft zijn technische tekortkomingen, maar overtreft die allemaal met een cast van prachtige niet-acteurs.<br /><0x3E> Een echte onafhankelijke klassieker uit de jaren zeventig.<br /><0x3E> _Death Bed_ toont ook een unieke, subversieve, 3-dimensionale persoonlijkheid - een diepe, voortdurende laag van droombeelden en ideeën die het tot een soort huis-, tuin- en keukenconstructie maakt. Het verstrijken van de tijd, verteld in flashbacks en historische reisverslagen, het bed met zijn sinistere zwarte humor, de rijke maar ingehouden symboliek die in zijn beelden is verwerkt. Het mooist is het beeld van Aubrey Beardsly, de lijdende kunstenaar, voor altijd gevangen in de lijst van zijn eigen schilderij terwijl hij commentaar levert op en speelt met de 'offeringen' van het vermoorde slachtoffer die hem zijn geschonken als liefdesoffers van de geest van het demente bed... Een ziekelijk refrein en een prachtig element/metafoor voor de 'gevangen kunstenaar'... Alleen het vreemdste in POE of MALLARME kan dat evenaren.<br /><br />Iedereen die de geest van onafhankelijke cinema waardeert en snakt naar de meerlaagse symbolische ervaring, of naar het surrealistische concept van'stuiptrekkend' of'schoonheid' en de gotische gruwelen van lowbudget-uitbuiting van filmmaken, zal deze totaal unieke visie appreciëren. Een eenvoudige, leuke film met een verrukkelijk diepe psychische onderstroom.