Wat is het sentiment van de recensie?

Het wordt hoog tijd dat zowel Amerikaanse critici als fans hun onbetwiste, slordige verering voor films als 'Once Upon a Time in America' van Sergio Leone aan de kaak gaan stellen. De geruite geschiedenis van deze weelderige film (en de grootse, fantasierijke mythe die met de productie en vele versies ervan in verband wordt gebracht) is op verhalenniveau middelmatig. De film slingert zich met horten en stoten heen en weer, de centrale figuren zijn stuurloos en lijken niet op hun plaats te zijn, omringd door de namaak- decadentie van hoog oprijzende decors, de details van de productie en de, in 1984, clichématige maar verrukkelijke cinematografische traktatie voor het publiek. Het tijdsverloop van de plot is verwarrend, gimmick en moeizaam, wat sommige critici ertoe brengt zich een voorstelling te maken van de figuur van de Macaroni's.' De opiumkit en de sepiakleurige herinneringen zijn zowel de antecedenten van een toekomstige 'droomrealiteit' als van de sepiakleurige herinneringen. Deze overmatig vleiende interpretatie van de door de fanboy aangereikte smoesjes verdoezelt de opvallende onregelmatigheden in het verhaal. Zelfs in deze volledige (?) looptijd verschijnen en verdwijnen de figuren schrikbarend plotseling: de Deborah-figuur is vluchtig in de kindervorm gegoten, een kille en onbereikbare 'trofee'-vrouw, die zelfs niet zinspeelt op de ernst waarmee ze haar relatie met een post-gevangene Macaroni zal hernieuwen, de genoemde hernieuwing klinkt van nu af aan volkomen vals. Het verlammende tempo is enigszins te wijten aan het feit dat bepaalde scènes veel te lang stagneren en weinig te betekenen hebben. Ze wijzen op een regisseur met zo weinig terughoudendheid en een zo weinig verhalende efficiëntie dat hij zich vaak verplicht voelt elke greintje schermtijd op te offeren om met zijn productie te kunnen pronken, wat fataal is voor een film waarin zulke norse en afstandelijke figuren voorkomen. Het traject van het leven van de figuren wordt ons gepresenteerd als een microkosmos die het historische traject van de Amerikaanse tieners door het verbod en zijn buit weerspiegelt, eindigend met de (beweerlijke) ondergang van de zieltogende centrale figuren (behalve Deborah <0xE2><0x80><0x93> een verzinsel van de afdeling, of opzettelijk, vraagt men zich af). Dit idee is alledaags, banaal zelfs. De rolbezetting van de personages zoals verbeeld in het script (dat door maar liefst zeven Italianen is geschreven) is vlak en onbeholpen gespeeld door iedereen behalve de jongere acteurs, die op zijn minst een paar verschillende gezichtsuitdrukkingen durven te vertonen. Gezien het bijna onwerkbare materiaal is dat begrijpelijk. Sommige critici beweren dat de personages zo ondoorgrondelijk egocentrisch lijken, maar actief op zoek zijn naar hun eigen doelen, waarbij ze de medewerking van anderen aannemen (bijvoorbeeld wanneer Macaroni uit de gevangenis komt, pikt Max hem op en biedt hem een hoer aan zonder hem te vragen of hij dat wel of niet wil en sluit vervolgens deals in de veronderstelling dat Macaroni daaraan zal voldoen). Deze verklaring van hun abrupte, agressieve houding is onbevredigend irrelevant en dient alleen om de gecompliceerde afloop te benadrukken die de onwankelbare aanhangers van de film zich op de hals halen om hun standpunten te verdedigen over een film die helaas weinig gezond verstand bevat. Hoewel de partituur van Ennio Morricone zeer wordt bewonderd, is hij ontegenzeglijk sentimenteel en sentimenteel, en druipt hij van een emotionele sfeer die de scènes zelf, waarvan er vele gewelddadig zijn, niet rechtvaardigt. Op sommige punten is het twijfelachtig of Morricone wel of niet naar dezelfde film heeft gekeken die ik zo ongerijmd vond, zijn werk. Als lofzang op het Amerikaanse filmmaken slaagt hij in termen van stemming (geholpen door een paar meesterlijke montages tussen tijdsperioden) en beelden (niet geholpen door voornoemde partituur) maar mist hij samenhang en vloeiendheid in het verhaal.