Is deze recensie positief of negatief?

Deze rampenfilm is een remake van een film uit 1973 met dezelfde titel, gebaseerd op een roman van Sakyo Komatsu. Japan ligt vlak naast de Pacific Ring of Fire (actieve vulkanen) en ook langs de randen van tektonische platen, waarvan de verschuiving aardbevingen en tsunami's (op zich een Japanse term voor vloedgolf) tot gevolg kan hebben. Natuurlijk is dit een logisch uitgangspunt voor een rampenfilm, gezien het feit dat Hollywood dol is op films als Armageddon, Deep Impact en meer recent The Day After Tomorrow, die laten zien hoe de opwarming van de aarde de katalysator wordt voor natuurrampen die over de hele wereld uit de hand lopen.<br />Maar ik moet wel zeggen dat The Sinking of Japan alle eerder genoemde films doet verbleken tot klassieken. Deze rampenfilm is een ramp, en een enorme ook. Elke 10-15 minuten op mijn horloge kijken is een signaal dat de film niet in werking treedt, en het voelt aan alsof hij te veel tijd heeft verbruikt.<br />De special effects zijn prachtig om te zien. Van door satellieten gemaakte beelden van de ruimte, tot de levendige weergave van elke denkbare natuurramp die het land van de rijzende zon kan treffen, de special effects zijn de ster van de show. Maar het feit dat er een spectaculaire computeranimatie is gemaakt, maakt een film op zich niet eetbaar, want dat is te veel van het goede, gewoon saai.<br />Als je de trailer had gezien waarin je...' Als je je laat verleiden door de effecten en de specifieke scènes van chaos en chaos, ja, dan zijn die scènes inderdaad niet meer dan dat. Er zijn geen details, en alles wordt vanuit de verte gezien, in een soort God-achtige modus. Op het scherm gebeuren de dingen precies zo, zonder enige poging om dieper te graven en de dingen van dichtbij te bekijken. Het is net zoiets als Godzilla die gebouwen omvergooit, en het is alsof er door die ene daad geen mensen of verliezen zijn. Hoe morbide het ook mag klinken, laat ons de slachtoffers zien! Een dichtbevolkt land als Japan krijgt niet zomaar de ene ramp na de andere met een extreem laag sterftecijfer, niet als de filmmakers chaos op zo'n epische schaal loslaten. Als je probeerde een romance in de film te verweven, viel dat meteen op. Er komen veel personages in de film voor, maar die hebben allemaal geen echte kenmerken, of menselijkheid, en ze zien eruit als ronddolende zombies, zonder uitdrukking, zonder emotie, en zeker heel stijf en niet overtuigend. Helden zitten vast in regelkamers waar ze verklaringen, instructies en vormregels uitvaardigen, en reageren op incidenten alsof het een computerspelletje is, en dat alles wordt geregeld met een druk op de knop. Dat zijn personages waar je geen moer om geeft. Als ik The Day After Tomorrow mag gebruiken als vergelijking, dan is er weliswaar sprake van geweldige effecten, maar is er in elk geval een poging om vanuit het gezichtspunt van een ander een microscopisch beeld van de hele ramp te geven. En er zitten een heleboel actiescènes in, grote zoals de rampen zelf, en kleine met de nadruk op de triomf van de menselijke geest, die het relatief boeiend maken.<br />Helaas voor The Sinking of Japan zou deze film bij voorkeur moeten zinken en tanken en hopelijk een korte en snelle dood ondergaan in de plaatselijke kassa om plaats te maken voor beter materiaal.