Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Opnieuw lijkt Woody Allen volkomen gespeend van enige andere inspiratie dan het herscheppen van zichzelf. Hier hebben we een namaakdocumentaire (zoals _Zelig_ ), de structuur van de film bestaat uit een serie anekdotes (Radio Days, Broadway Danny Rose) die zich afspelen in de jaren 30 ( _Zelig_, _Plain Rose_, _Bullets over Broadway_ ), over een laag-bij-de-grondse ( _Deconstructing Harry_ ) die gelooft dat het feit dat hij een genie is hem vrijstelt van het feit dat hij een eikel is (idem). Gezien deze film en _Deconstructing Harry_, vraag je je af of dit Allens rechtvaardiging is voor zijn eigen daden met de geadopteerde dochter van Mia Farrow; ja, ik was een eikel, maar ik ben een genie, dus je moet wel van me houden. In de afgelopen tien jaar heeft Allen slechts twee goede films geproduceerd: de uitstekende maar overschatte _Bullets over Broadway_ en de voortreffelijke maar grotendeels genegeerde _Manhattan Murder Mystery_. Zijn andere inspanningen strekken zich uit van onbeduidende films ( _New York Stories, Mighty Aphrodite_ ), tot scherpzinnige maar experimentele films ( _Husbands and Wives_ ), tot pure flauwekul ( _Alice, Scenes from a Mall, Shadows and Fog, Celebrity, Deconstructing Harry_ ). Zijn films proberen niet eens meer een verhaallijn te hebben, en zijn humor lijkt te zijn gericht op wrang amusant, niet op grappig. Na _Deconstructing Harry_ heb ik zijn films niet meer in de bioscoop gezien; na _Sweet and Lowdown_ huur ik ze misschien ook niet meer.