Is deze recensie positief of negatief?

De hoofdprestatie van deze film is dat de film, hoewel raciaal unpolair, er toch in slaagt om een tableau van oorlogsbeelden te creëren dat een blijvende identificatie achterlaat bij degene die hem bekijkt, en degene die op dat moment aanwezig was. Hoewel goede films het vermogen kunnen hebben om hun onderwerp te veralgemeniseren, wat vaak moeilijk is; grote films hebben het vermogen om hun unpolaire onderwerp te veralgemeniseren, en dat is wat deze film doet. In plaats van een context van eenheid te scheppen, portretteert de film de Japanners in het ziekelijke, definitieve einde van het oorlogstoneel van de Filippijnen in februari 1945, waar ze pacifisme of oorlog uitdragen, maar in plaats daarvan de gevoelens, dood, vernietiging, overwinning en ziekte van de oorlog uitdragen met de bloedige handen van de verslagenen. Heel anders, en superieur, dan films als Apocalypse Now en Full Metal Jacket, die allebei een satirische methodologie nodig hadden om de Amerikaanse gezelschappen te trivialiseren en te depersonaliseren, waarbij alle rassen als strijdende partijen werden gebruikt, wat prima is, maar niet zo groots als een film die gebruikmaakt van één ras en één gezichtspunt, die er fascistisch uit zou zien als hij in Amerika was gemaakt, om de verschrikkingen van de oorlog over te brengen en te laten zien hoe die werkelijk is. De enige manier waarop de hoofdfiguur het tot het eind van de film volhoudt, is door ziek te zijn en daardoor oneetbaar te worden; vandaar dat we door deze figuur, door zijn ziekte, door zijn reddende gezicht, het einde van de Tweede Wereldoorlog in de Phillipijnen zien, in februari 1945, en de manier waarop de Amerikanen, Japanners en Filippino's samenkwamen in bloedige oorlogshandelingen waarin je leeft om te sterven.<br />De film is duidelijk beïnvloed door een neorealistische manier van filmen, die origineel en nuttig is voor de kijker, of dat nu toen was of nu, want de neorealistische technieken die erin gebruikt worden, brengen alle verschrikkingen van de oorlog in beeld, of het nu een demonstratie van pacifisme is of van'militaristische verantwoordelijkheid'. Net als bij _Germania Anno Zero_ van Roberto Rossellini komt er een verhaal voort uit de omgeving en de omstandigheden die ermee in verband staan.<br />De openingsscène, met de discussie tussen de twee Japanse soldaten, is een voorspel en een weergave van de gebeurtenissen. Door deze opening krijgen we het gevoel dat de strijd tussen mens en mens wordt uitgevochten, en tussen mens en mens. Het laat zien dat ze in de voorgaande veldslagen op elkaar vertrouwden om de vijand het hoofd te kunnen bieden, maar nu, in deze opening, of 'uitbarsting' van de ervaringen van de Japanners in de Filippijnen, wordt nieuwe informatie doorgegeven aan de hoofdfiguur Tamura, die ons een voorgevoel geeft van een kannibalistische vertrouwensband als ze in leven willen blijven. Het oerwoud is zanderig, nat en dicht, en de lucht is niet zelden bewolkt en bewolkt. We waden met de achterblijvers door plassen en moerassen, even ziekelijk als het land eromheen. Overal liggen naamloze kadavers verspreid. Af en toe kun je niet zien of het lichamen zijn, rotsen of maïs. Blijkbaar is er hier geen verschil, alles is dood en ziek. Alles is stervende. Het enige waaraan ze zich niet te goed kunnen doen, zijn zeldzame apen en dode lichamen van gevallen kameraden en/of naamloze vijanden.<br />Vaak ontmoet Tamura een gevallen ander op het randje van de dood. Hoewel ze zijn geest vermorzelen en de zijne vermorzelen, bieden sommigen hun lichaam aan hem op te eten, maar hij weigert; net als Hiroshi Kawaguchi als Nishi in _Reuzen en Speelgoed_ wil hij niet wegkwijnen in de dood van waardigheid en Japanse moraal, want dat is het enige wat hij in feite heeft om voor zijn overleving in stand te houden, de waardigheid van zijn eigen ik. Daarom schiet Nagamatsu, als hij een soldaat ontleedt voor de tering, hem om die reden dood. Tamura is misschien gewend aan het doden, maar niet aan de ziekte van het doden en plunderen. Hij is noch een goed mens, noch een slecht mens. Hij had dood op het slagveld moeten liggen, hij is hier niet gelukkig om de zwakken te waden en schoon te vegen om te overleven.<br /><0x3E> De ziekte die hij draagt, ziet hij overal, bij iedereen; en helaas mist hij het ethische besef om ofwel helemaal aan anderen te denken, omdat hij zijn lichaam niet voor hen kan opgeven vanwege zijn besmettelijke ziekte, of helemaal aan zichzelf te denken, omdat hij de ziekte bij iedereen ziet, hoewel hij hen nog steeds doodt, ook al doen ze geen kwaad. Gezien in zijn aanval op de twee Filippino's in de hut. Hij kan niemand zien. Niemand kan iemand zien. De enige ziet een afkeer van ziekte en een afkeer van gezondheid, het hart van het overlevingsinstinct. <br /><0x3E> Vaak verschijnt er een arm die naar de linkerkant van het scherm wijst, naar wat hoop moet zijn, want daar, in dat verre Thule, ligt hun vrijheid. Toch wordt die door Amerikaanse soldaten geblokkeerd, zodat de Japanse achterblijvers langzaam sterven in deze troosteloze aarde. Er verschijnt zelfs een kerktoren die het licht van een onzichtbare zon weerkaatst. Maar bij nadere beschouwing fladderen er kraaien wild omheen; ook religie is een lucht van gif.<br /><0x3E> Nobi, de Japanse titel van de film, geeft meer bewijs voor de thema's of gevoelens van de film: de onderwerping aan het lot, de zwaarte van het bestaan onder leiders en levens die door anderen worden beheerst. De correcte Engelstalige vertaling heeft een onderwerp dat onder historici veel discussie oproept, omdat niet-Koreanen het vertalen als'slaaf' en'slavernij', terwijl veel Koreanen beweren dat nobi geen slavenstelsel was, maar een stelsel van dienstplichtigen dat niet voldoet aan de criteria voor slavernij. Een manier om te ontsnappen aan ontwrichtende armoede. Dit verbetert het oorlogsthema en de symboliek van de soldaat.<br />Is het in die tijd niet belangrijk om ons af te vragen wat het doel is van wat onze geschiedenis zal worden? Moeten we het ons gemakkelijk maken door het zich te laten ontrollen zonder ons bewust in te spannen voor verandering? Gaat het er niet om tegen wie we vechten, die eeuwenoude geschiedenisvraag, maar waarom we vechten? Fires on the Plain is geschreven door Eiji Funakoshi, Osamu Takizawa en Mickey Curtis; gebaseerd op een roman van Shohei Ooka. In het Japans met ondertitels.