Is deze recensie positief of negatief?

Een fascinerende verkenning van de virtuele werkelijkheid, hoewel het nog niet duidelijk is in hoeverre de regisseur dat zelf van plan was. Deze film voert je opzettelijk langs verschillende lagen van de kunstmatige werkelijkheid en laat slechts subtiele aanwijzingen achter over welke laag van de virtuele werkelijkheid je je bevindt, waardoor de kijker een ontologische verwarring krijgt om over na te denken.<br />Ook kan hij worden gezien als een satire op videospelletjes, hoewel de hele film hier misschien in de misvatting van de imitatievorm zal vervallen. Hij lijkt niet te kunnen ontsnappen aan het videospelgenre dat hij imiteert, waardoor de satire problematisch wordt. Maar er zijn ook een aantal interessante ideeën die kriskras door elkaar lopen: de biologische mutant is er een van; de wisselwerking tussen technologie en biologie; de cyborgdrang om de werkelijkheid te overstijgen; en filosofische toespelingen, zoals in de titel van het boek, zoals die van Heidegger, samen met existentiële vragen: d.w.z., de personages in het spel hebben deels een script of een doel voor ogen, en toch zijn ze deels vrij om hun lot te veranderen, en ze verbazen zich erover hoe vreemd dat aanvoelt in het spel. Een van de personages merkt dan op dat deze existentiële verwarring net zo is als het echte leven, waardoor het onderscheid tussen het virtuele en het echte weer wordt uitgewist. En zo is er ook de opmerking dat het onplezierig is om rond te strompelen in een wereld waar je niet weet wat er gaat gebeuren en je...' Ik weet niet precies hoe ik het moet spelen, want je moet een beetje stuntelen om achter het doel en de onbekende regels te komen. Een virtueel spel in het spel heet 'Transcendenz'. Het is ook een kritiek op het feit dat virtueel geweld ons niet in staat stelt de effecten van echt geweld te voelen. Zelfs de helden op elk niveau van het ontologische bestaan zijn in de war over geweld. Ze vinden het niet leuk, maar het is opwindend en maakt deel uit van het'spel', waarvan ze dan vrezen dat het echt is.<br />De schepper van het spel, de god van het systeem, wordt uiteindelijk vermoord; en toch speelt dat scenario zich af in een directe parallel met een videospel dat wij spelen.' Ik heb het net gezien <0xE2><0x80><0x93> en de toeschouwers geloven dat het nog steeds gewoon een onderdeel van de virtuele werkelijkheid is. Uiteindelijk lost de film de twijfel niet op of dit wel of niet 'echt' is, maar het punt is duidelijk (voor mij in elk geval wel). Existenz betekent Da-sein: je bent er. Je wordt op elk niveau in een reeks regels en mysteries geworpen. Ontologisch gezien recapituleert de virtuele werkelijkheid de werkelijkheid. En de speleologie van de virtuele werkelijkheid drukt, als een koninklijke weg naar het onderbewustzijn, onze eigen fascinatie voor geweld uit.<br />Niettemin, terwijl Cronenberg deze filosofische toespelingen in een interview over de film bevestigt, beweert hij dat hij zeer tegen de werkelijkheid is. Het schijnt dat Cronenberg zelf niet zoveel aandacht aan de film heeft besteed, hoewel zijn indrukwekkende opleiding wel naar voren komt. Het interview in Cineaste wekt de indruk van een intellectueel met een middenscheiding die door middel van aanleg avant-garde probeert te worden. Cronenberg staat gewoon aan de kant van de vrije fantasie <0xE2><0x80><0x93> het clichématige, bourgeois-modernistische credo <0xE2><0x80><0x93> ondanks de erkende ambivalentie die daar heerst. (Mijn indruk hier zou het gevolg kunnen zijn van één beperkt interview.) Toch lijkt Cronenburg het punt te missen dat zijn film de misvatting van de imitatievorm verraadt (hier imiteert hij computergames terwijl hij er een satirische kritiek op levert, maar een kritiek die niet in staat is te 'overstijgen'). Waarschijnlijk omdat hij denkt dat de film 'intelligenter' en 'radicaal' is. Toch is de fantasiewereld van de film minder draaglijk, en meer jejune, dan onze eigen maar al te reële wereld. Hij blijft gevangen in de wereld van de computerspelletjes.