Wat is het sentiment van de recensie?

Een van de grootste pitchers uit de jaren dertig was pitcher Dizzy Dean. Hij was zo'n kleurrijke persoonlijkheid dat hij waarschijnlijk op grond van die persoonlijkheid tot de Baseball Hall of Fame werd gekozen in plaats van op grond van zijn pitchingstatistieken. Dat vroege einde van zijn carrière is tenslotte een onderdeel van het Dean-verhaal.<br />In The Pride of St. Louis speelt Dan Dailey met succes de rol van Dizzy Dean, althans de Dean die ik me herinner. Ik ben niet oud genoeg om me te herinneren dat hij pitchte, maar ik herinner me wel dat hij in de jaren zestig de honkbalwedstrijd van de week uitzond. 's ook een deel van het Dean-verhaal, omdat hij een pionier was op het gebied van radio en later televisie. Nu er omroepers in de Hall of Fame zijn, staat het buiten kijf dat Dizzy daar thuishoort.<br />Jerome Herman Dean behoorde tot een stam van deelpachterkinderen die heel weinig scholing hadden gehad, maar een verbazingwekkend talent voor het werpen van honkballen op oogverblindende snelheid. Hij had zelfs een jongere broer, Paul Dean, die zelf een behoorlijk goede werper was.<br />Richard Crenna speelt Paul in deze film en het is een van zijn vroegste filmrollen. Paul Dean was in het echte leven een rustig type dat zich terugtrok en wiens carrière ook werd onderbroken door blessures. Daarom heeft Crenna niet veel om mee te werken. Tijdens de hoogtijdagen van Dean probeerden sportverslaggevers Paul de bijnaam Daffy in de schoenen te schuiven, maar dat lukte niet.<br />Joanne Dru, die even niet meespeelde, is de wijze, geduldige en begripvolle Patricia Nash die Dizzy leerde kennen en met hem trouwde toen hij voor Houston in de Texas League speelde.<br />In de All Star Game van 1937 deed Dizzy mee aan de National League. Dean stond tegenover Earl Averill van Cleveland en werd op zijn voet geraakt door een bal die recht op hem afkwam. Dean weigerde naar medisch advies te luisteren en kwam te vroeg weer in het veld. Hij had een grote teen gebroken en zijn arm te veel belast. Hij is nooit dezelfde werper geweest en zijn weigering dat te accepteren maakt deel uit van het verhaal.<br />Als hij een carrière van zo'n tien tot vijftien jaar had gehad, wie weet wat voor statistieken hij dan zou hebben opgebouwd. Dean was de op een na laatste werper die in 1934 30 wedstrijden won en na Denny McLain (die zelf ook een beetje een type was) is het sinds 1968 niet meer voorgekomen.<br />Dean ging bij de radio werken en hoewel hij niet de eerste voormalige speler was die bij de radio ging werken, werd hij door zijn kleurrijke spelbeschrijvingen meteen een hit. Het Louis-team, de Browns en de Browns waren een behoorlijk beroerd team met niet veel om te juichen. Dean werd daar een ster.<br />Natuurlijk is een deel van Deans verhaal het probleem waar hij in verzeild raakte door zijn gebrek aan opleiding en zijn kleurrijke manier om zich in de ether uit te drukken. Dat is een deel van het verhaal waar ik niet op inga, maar in de film wordt het met tact en nederigheid behandeld en misschien worden je ogen vochtig als je sentimenteel wordt.<br />Een mooie honkbalfilm, een echt eerbetoon aan een Amerikaans succesverhaal.