Is deze recensie positief of negatief?

Park Avenue 15, nou, de naam is in eerste instantie een adres uit New York en een film die zich afspeelt in Calcutta. Maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, besef je de dunne lijn die de regisseur probeert te trekken tussen Relaties, Sociale Zaak en natuurlijk de wereld van de schizofrenie. Ik zou zeggen dat Aparna Sen een regisseur is die zoveel meer te zeggen heeft en zo weinig tijd tot haar beschikking heeft. Ongetwijfeld is ze erin geslaagd een goede film te maken. In zekere zin doet ze ons beseffen dat we waarschijnlijk allemaal op zoek zijn naar ons eigen 'Park Avenue 15'. Het is een eindeloze zoektocht in ieder van ons...<br />De geweldige voorstelling van Shabana Azmi is een lust voor het oog. Haar verschijning op het witte doek brengt heel wat leven in de scène. Het was zelfs verrassend om haar na lange tijd nog in zo'n machtige rol te zien, want ik had verwacht dat het helemaal Konkona Sen's terrein zou zijn. Shabana geeft je het gevoel tot op de huid van een oudere zus die de hele show leidt voor een nogal onfortuinlijk gezin, en in die tijd vergeet ze bijna haar eigen leven te leiden. Ze belast al haar ambities en verlangens met een ziekelijke jongere zus van achttien jaar (die meer een dochter voor haar is) en een oude moeder die gespeeld wordt door veteraan Waheeda Rehman. De altijd betrouwbare Rahul Bose speelt weer een cruciale rol in de film, hij toont de emoties van een man van middelbare leeftijd met berouw op zijn gezicht tot in de perfectie. Deze man verbaast me echt met de verscheidenheid aan werk die hij heeft gedaan. Van een muzikant in _Jhankar Beats_ tot een liberale moslim in _Mr. & Mrs. Iyer_ en zo veel andere. Hij is zo veelzijdig dat ik zou willen dat hij ook wat meer shots had in het eerste deel van de film. De camee in de film is van Shefali Shah (denk aan Satya en Monsoon Wedding). Ze ziet er heel mooi uit en speelt de rol van moeder van 2 kinderen met het grootste gemak. Ze geeft je een glimp te zien van de Indiase vrouw van tegenwoordig, die modern van benadering is, maar nog steeds conventioneel als het gaat om de eerdere relaties van haar man.<br />De camera is gericht geweest op Meethi, geportretteerd door Konkona. Zij en haar schizofrene wereld vormen de kern van Park Avenue 15. Ze heeft echt hard voor de rol gewerkt, maar er zijn momenten waarop ze niet met het publiek kan communiceren. Het noodlottige ongeluk dat haar is overkomen, probeert haar sympathie te wekken, en dat is slechts ten dele gelukt. <br /><0x3E> De film probeert in één keer een heleboel dingen aan te pakken, te beginnen met de unieke wereld van een gehandicapte vrouw, de ongelijke status van een vrouw, zelfs in het hedendaagse India, en de verknipte relaties in een gehavend gezin. En ik geloof dat Aparna daar tot op zekere hoogte in is geslaagd. De hulpeloosheid van Meethi, die als journaliste op een plattelandsstaat in het oosten van de Verenigde Staten werkt, geeft ons allemaal een naakt beeld van het land waar we zo trots op zijn.<br /><0x3E> Lang nadat ik Park Avenue 15 had afgemaakt, had ik een gevoel van niet-gestilde dorst. Ik wilde meer uit deze film halen om me emotioneel te overspoelen. Het is een prijzenswaardige inspanning geweest van de kant van de regisseur, op een paar haperingen na. Moet uitkijken naar iedereen die graag een andere bioscoop wil zien, iets met een sterk doel.