Wat is het sentiment van de recensie?

Een heel vreemde, psychedelische, esoterische, (en zei ik nu 'vreemd'? ) ervaring.<br />Maar in elk geval op een bepaald niveau deed de film precies wat hij moest doen. Hij overbrugde de kloof tussen de onnozele, gekunstelde Hollywood-blik op tienerpop idolen die het tv-programma _Demones_ bood en de volwassen, muzikaal groeiend en evoluerend, en toch nog steeds een klein beetje de onnozele _Demones_ uit de jaren zeventig en nog verder.<br />De belangrijkste zin in de film is die van Mike Nesmith: 'Als ze nu denken dat we van plastic zijn, wacht dan maar tot ze zien hoe we het doen.' Dat de Monkees genoeg hadden van alle negatieve opmerkingen over hun imago en hun werk, staat vast. Ze zeiden het keer op keer in interviews. Ze moesten zichzelf opnieuw uitvinden, en hoe konden ze dat beter doen dan door zich uit te dossen en de machine die hen had geschapen hilarisch op de korrel te nemen. En tegelijkertijd hadden ze het over onze hele maatschappij (nieuws, films, kunst, alles) en zeiden: 'Hé, waarom zouden jullie het op ons gemunt hebben <0xE2><0x80><0x93> zijn al die dingen niet op de een of andere manier gefabriceerd?' Dit zijn de Orwelliaanse 'proleten' (de Monkees vertegenwoordigden de vervolgde 'iedereen', zelfs op hun stomste momenten in de tv-serie) die de broek van 'Big Brother' naar beneden trokken en hem een schop onder zijn welverdiende kont gaven.<br /><0x3E><0x3E> Vond de ideeën geweldig, vond de muziek geweldig, vond de effecten geweldig, vond de film geweldig! Maar dan, zoals Peter Tork in de film zegt: 'Maar dan...' Maar waarom zou ik iets zeggen, aangezien ik niets weet?')