Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is verreweg de beste filmische versie van William Faulkners roman die ik ooit heb gezien, en ik heb er een paar van de meest prominente gezien. Gefilmd in Faulkners woonplaats Oxford, Mississippi, geeft de film een goed beeld van het gevoel dat Jefferson en Yoknapatawpha County oproepen. Intruder in the Dust is niet een van Faulkners beste romans, maar zelfs als het een cliché is om dit te zeggen, zou het de kroon op het werk van ieder ander zijn. Het is beter dan Harper Lee's goede, maar simplistische _To Kill a Mockingbird_, die ik in de derde klas van de middelbare school heb gelezen, en dat is precies waar het boek thuishoort. Stevens is waarschijnlijk het meest voorkomende personage in alle romans van Faulkner. Hij is advocaat en hij werkt gemakkelijk als verteller, omdat Stevens, in tegenstelling tot veel van zijn andere personages, een man van de logica is, niet van de emotie (tenminste niet als hij ouder is). Lucas Beauchamp is misschien wel het meest opvallende van al Faulkners zwarte personages (hij speelt een belangrijke rol in een van Faulkners regelrechte meesterwerken, _Go Down, Moses_ ); in tegenstelling tot alle andere zwarte mensen in Yoknapatawpha weigert hij voor een blanke te buigen. Hij is trots, en velen onder de blanke bevolking vinden dat een verwerpelijke eigenschap van een zwarte. Op een dag wordt Lucas aangetroffen bij een dode blanke man met een pas afgevuurd pistool in zijn bezit. Het grootste deel van Jefferson en de omgeving zien geen noodzaak voor een proces en iedereen is er vrij zeker van dat Beauchamp gelyncht zal worden voordat de avond voorbij is, of in elk geval de volgende dag, aangezien de moord en de arrestatie op een zondag plaatsvonden. Beauchamp verklaart daarentegen zijn onschuld en probeert Stevens zover te krijgen dat hij hem helpt. Stevens weigert; de zaak lijkt afgedaan. Maar zijn jonge neefje, Chick Mallison, is bereid hem nu te helpen, omdat Lucas hem in het verleden heeft geholpen. Voor zover ik weet gaat geen enkele Hollywoodfilm uit die tijd zo openlijk over racisme als deze. Hollywoodfilms vervolgen de zwarte bevolking zelden, maar verplaatsen hen liever naar de bedieningsrollen. Als je een Afro-Amerikaanse acteur bent, kun je het net zo goed opgeven en die rol accepteren als de moeder, het dienstmeisje, de bediende of de portier, want dat is de enige manier waarop je kunt werken. In Intruder in the Dust komt een van de meest gedenkwaardige niet-porterrollen voor die een zwarte acteur ooit heeft gehad, Lucas Beauchamp. En Beauchamp is, zoals ik al heb beschreven, geen stereotiepe figuur, en zou voor het publiek misschien moeilijk te accepteren zijn geweest. Zelfs vandaag de dag zijn zwarte personages meestal eenvoudig, magisch en vriendelijk. De film die onlangs in de bioscoop is uitgekomen, _Far from Heaven_, is daar een goed voorbeeld van. Beauchamp is een beetje een klootzak en hij is heel koppig. Hoewel hij hier misschien iets minder koppig is dan in de roman, is hij absoluut geen stereotype. Hij is een complex menselijk wezen. Juano Hernandez speelt Beauchamp buitengewoon goed. Ik heb de film al een tijdje niet meer gezien, maar hij komt ook voor in de film van Robert Aldrich uit 1955, _Kiss Me Deadly_, en in de filmische bewerking van Faulkners laatste roman, _The Reivers_.<br />Alle acteurs zijn geweldig in de film. Ik moet ook snel Claude Jarman jr. prijzen, die de geweldige rol van Chick Mallison speelt. De roman speelt zich af vanuit zijn gezichtspunt, en hij is de conventionele held van het verhaal. Jarman is een uitstekend acteur; hij speelt de rol van Faulkner (die ook elders in Faulkners fictie voorkomt, bijvoorbeeld in de roman _The Town_ uit 1957) perfect. Het jaar daarop zou hij nog een grote rol spelen in de ondergewaardeerde film _Rio Grande_ van John Ford. De enige andere film van Clarence Brown die ik heb gezien is _National Velvet_, een heel andere film dan _Intruder in the Dust_. Zijn rol hier is uitzonderlijk; ik moet hem echt nageven dat hij Faulkner perfect speelt. Andere beroemde Faulkner-bewerkingen zijn te melodramatisch (The Long Hot Summer, in 1958, wat ik ondanks dat echt mooi vind) of te koud (Tomorrow, in 1972, wat ik niet mooi vind; die kilte is een compleet misverstand van Faulkner). De enige andere die het volgens zijn bronmateriaal echt goed doet, is Douglas Sirks grote film van Pylon in 1958 (in feite een heel ander soort Faulkner-roman), Tarnished Angels.