Wat is het sentiment van de recensie?

Hoewel de plot is ontleend aan de geschiedenis van het oude Rome, is 'Caligula' niet gemaakt in de stijl van zwaard-en-zand epische werken als 'Spartacus' of 'Gladiator'. (Die stijl van filmen was aan het eind van de jaren zeventig uit de gratie.) Het lijkt eerder op een kruising tussen een softpornofilm en een videoseksueel. Tenminste, in de verkorte versie van 150 minuten. Ik heb de volledige versie van 210 minuten nooit gezien, maar te oordelen naar de beschrijvingen op deze pagina lijkt het meer op een kruising tussen een softpornofilm en een videoseksueel.<br />Zoals je zou verwachten van een film die is geproduceerd door de publisher van 'Penthouse' Er is veel naakt te zien, en de film beschrijft met liefde Caligula's seksuele perversies, waaronder zijn incestueuze affaire met zijn zus Drusilla. Wat de recensent van een tijdschrift dat zo nauw te maken heeft met de heteroseksuele levensstijl van mannen misschien niet had verwacht, is dat er net zoveel mannelijk als vrouwelijk vlees te zien is en dat veel scènes duidelijk homo-erotische ondertonen hebben. De obsessie met seks wordt in evenwicht gehouden door een even grote obsessie met geweld, alsof Bob Guccione, Gore Vidal en Tinto Brass twee taboes met één steen probeerden te doorbreken. (Het is een opmerkelijk toeval dat de regisseur van zo'n brutale film 'Brass' wordt genoemd en de scenarioschrijver van zo'n bloederige film 'Gore'.) Karakters worden op verschillende sadistische manieren ter dood gebracht of verminkt, en er is een charmante scène van homoseksuele verkrachting.<br /><0x3E> Keizer Caligula en zijn voorganger Tiberius stonden zeker bekend om hun verdorven levensstijl, dus de concentratie op seks en geweld is niet noodzakelijkerwijs historisch onjuist. Ik vraag me echter af of zo'n concentratie nodig is om ons te helpen deze periode in de Romeinse geschiedenis te begrijpen. Zowel 'De val van het Romeinse Rijk' als 'Gladiator' speelt zich af tijdens de heerschappij van Commodus, een keizer die net zo wreed en losbandig was als Caligula. In geen van beide gevallen vonden de filmmakers het nodig hun film te veranderen in een mengeling van 'Up Pompeii!', 'Emmanuelle' en 'The Texas Chainsaw Massacre'. en beide films zijn artistiek veel beter dan 'Caligula'.<br />Het acteerwerk in de film is niet bijzonder slecht, op een paar uitzonderingen na, zoals de afschuwelijk houten Teresa Ann Savoy als Drusilla. Malcolm McDowell speelt een passend krankzinnige Caligula. (Passend, in de context van deze film. De echte Caligula was ongetwijfeld zowel wreed als excentriek, maar historici hebben gedebatteerd over de vraag of hij eigenlijk geestesziek was). Het grote mysterie is waarom zoveel vooraanstaande Britse acteurs erin hebben toegestemd om deel te nemen aan zo'n smakeloze productie. In het geval van Helen Mirren (de enige Dame in het Britse Rijk met een pornoster-verleden) had het waarschijnlijk te maken met haar nogal betreurenswaardige neiging om zich af te wisselen tussen het intellectuele en het ordinaire, maar de hemel mag weten wat Peter O'Toole en John Gielgud dachten te doen. In tegenstelling tot sommige andere beroemde toneelspelers, zoals Laurence Olivier en Richard Burton, leek Gielgud niet altijd helemaal op zijn gemak in de bioscoop, maar hier geeft hij een waardige interpretatie van de rol van Nerva, een fatsoenlijke en achtenswaardige senator van de oude stempel. Helaas is in de context van deze film elke poging tot waardigheid even misplaatst als een parel op een mesthoop. Het is duidelijk dat Guccione erin is geslaagd van deze film een soort cultklassieker van decadentie te maken. (Het is de vraag of Brass en Vidal dezelfde ambitie hadden.) De film slaagt echter niet op enig ander niveau, noch als kunstfilm, noch als studie van de politiek van de dictatuur. Zelfs als erotica is hij tweederangs.