Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zag 'Death in Venice' (1971) voor het eerst in 1971, vond het een diep ontroerende film en heb er vaak aan gedacht. Toen ik hem een paar dagen geleden opnieuw zag, besefte ik dat hij dicht bij de top van de grote cinematografie staat. Met nauwelijks enige dialoog boeit hij de kijker met de prachtige cinematografie, de fraaie acteerprestaties en vooral met de muziek van Mahler, zonder wie de film eenvoudig niet zou kunnen bestaan.<br />'Death in Venice' is een verbluffende Luchino Visconti. Gustav von Aschenbach (gebaseerd op Gustav Mahler) die in de zomer van 1911 naar Venetië reist om te herstellen van persoonlijke verliezen en professionele mislukkingen. Zijn zoektocht naar schoonheid en perfectie lijkt voltooid te zijn als hij een jongen van ongelooflijke goddelijke schoonheid ziet. Ashenbach (Dirk Bogard) volgt de jongen overal, zonder ooit te proberen hem te benaderen. De jongen, Tadzio, behoorde toe aan zeer zeldzame wezens met een raadselachtige en onvoorstelbare macht die je in zijn ban houdt, betovert, verovert en gevangenhoudt. Ashenbach werd een van de gevangenen van Tadzio's betoverende charmes. Hij raakte aan hem verslaafd en werd verliefd op hem. Was dat een zegen of een vloek voor hem? Ik denk het allebei. Hij stierf uit een onbereikbare, onmogelijke maar toch prachtige liefde, die het voorwerp van de volmaaktheid zelf was. Het laatste beeld dat Ashenbachs ogen opvingen, was dat van het silhouet van de jongen, omringd door de zee en het gouden zonlicht. Niets kon tippen aan de schoonheid en de charme van dat tafereel, en als je dat meeneemt naar je graf, is dat de dood waar je alleen maar van kunt dromen. Ik kon getuige zijn van een van de gezichten van de perfectie, ik kon het niet verdragen, maar ik werd uitverkoren om te leren dat het hier bestaat, in deze wereld, en dat ik nu in vrede kan sterven omdat het mij is overkomen.'<br />Onvergetelijke muziek, het indringende adagietto van Gustav Mahlers Vijfde Symfonie, dat perfect van pas kwam in een volmaakte film. Het weerspiegelt elke emotie van de hoofdpersonen <0xE2><0x80><0x93> het snikt, het verlangt, het smeekt om hoop, en het vat samen het idee dat je, als je eenmaal gezegend bent met schoonheid, gedoemd bent te sterven. De muziek is de hoofdzaak <0xE2><0x80><0x93> die verandert en klinkt anders naar gelang van wat er op het scherm gebeurt. De muziek klonk triomfantelijk toen Ashenbach terugkeerde naar Venetië, naar wat hij als zijn geluk beschouwde, maar wat zijn dood zou worden. De muziek klonk somber toen hij Venetië voor het eerst vanuit zee betrad. Je kunt er heel veel verschillende gevoelens in horen <0xE2><0x80><0x93> tederheid en aanbidding, verwarring en zelfverachting, aanbidding en melancholie, maar altijd <0xE2><0x80><0x93> liefde die het zuiverste geluk schenkt en de harten (letterlijk) breekt. De film voor de kijker is vergelijkbaar met wat de jongen was voor de ouder wordende componist/schrijver/kunstenaar. We zijn net zo betoverd en geboeid door de kracht en schoonheid van de muziek als Achenbach was door de jongen. 's mysterieuze charme.