Wat voor toon heeft de volgende recensie?

(Let op: diverse spoilers)<br /><br />Op een dag zal er ergens een post-apocalyptische film gemaakt worden die niet stinkt. Helaas is THE POSTMAN die film niet, al moet ik toegeven dat ik mijn best heb gedaan.<br />Kevin Costner speelt iemand die alleen als 'de postbode' wordt opgevoerd. Hij is niet echt een postbode, maar gewoon een zwerver met een muilezel in de woestenij van een westelijk Amerika dat door een niet nader omschreven catastrofe is getroffen. Hij drijft handel met afgelegen dorpen door Shakespeare te spelen. Plotseling komt een bende bandieten, de Holnisten genaamd, de zelfverklaarde krijgsheren van het Westen, een dorp binnenvallen waar Costner op bezoek is, en hun boosaardige leider Gen. Bethlehem (Will Patton) stelt Costner aan. In de geest van Bethlehem ontsnapt hij en maakt zo een lang deel van de film af dat beter verteld had kunnen worden in een flashback van drie minuten.<br /><0x3E> Nu komen we eindelijk bij de hoofdlijn: de ontsnapte Costner vindt een achtergelaten postwagen en bezorgt de brieven in de dichtstbijzijnde stad, in de hoop wat eten te krijgen onder het voorwendsel dat hij postbode is. Een aantal dorpsbewoners onder leiding van de jonge Ford (Larenz Tate) wil meedoen aan deze postbodeact, die Bethlehem en zijn bandieten niet aanstaat, en Costner wordt de onwetende en onwillige leider van een groep postbodes die in oorlog zijn met de Holnisten. Het idee van The Postmen versus The Bad Guys is niet zo belachelijk als het klinkt. De Holnisten zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van het feit dat de dorpen waar ze op azen van elkaar gescheiden zijn; de Holnisten kunnen elk dorp vernietigen, maar zouden niet tegen al hun verenigde slachtoffers op kunnen. Om zich te verenigen moeten de dorpen met elkaar communiceren, en een functionerend postsysteem zou dus een grote stap zijn om de Holnisten buitenspel te zetten. Dus is het eigenlijk heel logisch dat Bethlehem middeleeuws zou worden op onze heldhaftige postbodes. De uiteindelijke nederlaag van Costner is niet het gevolg van het feit dat de dorpen zich tegen hem verenigen, maar van het een-op-eengevecht tussen hem en Costner. Ook wordt er door de dorpen niet echt naar gestreefd om de post te gebruiken om hun problemen op te lossen; alle post lijkt te bestaan uit het gebruikelijke 'Hallo, tante Debbie'-gedoe, gespeeld om de sentimentele waarde zo groot mogelijk te maken.<br />De postbode is een van de meest voorspelbare films, shot voor shot, die ik ooit heb gezien. Nu probeer ik niet met opzet films voor mezelf te verpesten door me in te spannen om erachter te komen wat er gaat gebeuren. We hebben het over het soort voorspelbaarheid waar geen enkele inspanning voor nodig is; ik wist gewoon wat er ging gebeuren, of ik het nu wilde weten of niet. Nadat er een leeuw prominent tentoongespreid is terwijl hij mensen aan het verslinden is, waagt een Holnist-bandiet die op zoek is naar de ontsnapte Costner zich na een geluid in de bosjes, en dan zijn we 'geschokt' als de leeuw hem opeet. Een stel onschuldige dorpelingen wordt bijeengedreven en door een vuurpeloton doodgeschoten, en een van de dorpelingen zingt vlak voor hij wordt doodgeschoten een paar beroemde laatste woorden, tot mijn immense gebrek aan verbazing. Er wordt een afgedekt standbeeld onthuld dat precies laat zien wat iedereen al wist: Costner die zich bukt om een brief op te rapen van een schattige jongen die we eerder in de film hebben gezien. Een man zegt tegen Bethlehem: 'Nee, meneer, u kunt mijn vrouw niet zomaar meenemen.' Bethlehem jaagt de nietsvermoedende sukkel de deur uit, hoewel hij de enige in het theater is die nietsvermoedend is.<br />Maar het is ranzige, weeïge sentimentaliteit die DE POSTMAN in feite de das omdoet. Olivia Williams, die Costners minnares Abby speelt, krijgt het zwaarst te verduren. Ze stort haar hart uit over het materiaal en doet haar uiterste best om het natuurlijk en oprecht te laten klinken. Ze doet zo haar best dat het hartverscheurend is. Maar niemand had ooit de tekst kunnen schrijven...' Ik heb een cadeautje voor u, postbode... U geeft hoop alsof het snoep in uw zak is' klinkt als alles behalve de stroperige pap die ze zijn. Een ander voorbeeld is de scène waarin een bereden Costner langs een kleine jongen dendert, de aangeboden brief negerend, om zich vervolgens om te draaien, hem vijf minuten lang aan te staren en dan terug te denderen om de brief op te rapen. Waarom heeft Costner hem niet gewoon de eerste keer opgeraapt? Geen echte reden; het is gewoon een truc die ons, tevergeefs, een gevoel van opgetogenheid probeert te geven door de hoop van de jongen de grond in te boren en weer op te bouwen.<br />Schmaltz en voorspelbaarheid vermengen zich aan het eind als het standbeeld van de postbode wordt onthuld. Ik zat te denken: vertel me alsjeblieft niet dat ze het beeld gaan laten zien en dan weer overschakelen op de scène met dat schattige kind. Dat is toch veel te zoetsappig, zelfs voor deze film. Toen zwol helaas de muziek aan en gingen we inderdaad weer over op het gevreesde jongetje dat glimlachend zijn brief aan zijn ongetrouwde tante wordt afgenomen, en ik hield mijn hoofd in mijn handen en dacht: 'Laat iemand me doodschieten.' Ik had het gevoel dat er dertig pond appeltaart in mijn keel werd geramd.<br />Gen. Bethlehem is een menselijker schurk dan normaal. Je gebruikelijke post-apocalyptische schurk is de gemeenste, hardste S.O.B. in het dal. Bethlehem is een onopvallende man, die zichzelf belangrijk probeert te maken door anderen in elkaar te slaan. Hoewel hij daarmee een of andere dreiging opoffert, is Bethlehem geloofwaardig op een manier waarop de meeste schurken dat niet zijn. Helaas overdrijft Will Patton. En hoewel we al vroeg te horen krijgen dat Bethlehem zijn laatste uitdager in vijf seconden man-tegen-mangevecht volledig heeft vernietigd, zijn Bethlehems werkelijke vechttechnieken, die aan het eind van de film worden getoond, absoluut belachelijk.<br />De acteerprestaties zijn verder vrij goed. Costner heeft het beter gedaan, maar zijn Razzie was een overdreven reactie. Zoals gezegd, is Olivia Williams erg indrukwekkend. Larenz Tate als Ford is oprecht en geloofwaardig. James Newton Howard' De score is goed, hoewel de film niet aan de epische maatstaven voldoet waar de film naar streefde. Maar dat is niet genoeg om de film te redden.<br />Rating: *1/2 uit 10.