Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Boogie Nights' gebruikt zijn hoofdpersoon, Dirk Diggler, als metafoor voor de verzamelde beroemdheden uit het beschamende verleden van Amerika, dat bestond uit een onverwachte opkomst in de pornografie en daardoor een overvloed aan gecorrumpeerde jeugd. De hoofdpersoon, Dirk Diggler, leent karaktertrekken van een assortiment aan echte acteurs, die zich bezighouden met veel illegale zaken waar beroemdheden in Hollywood zich mee bezighouden en die maar al te vaak worden uitgebuit door de pers. Het lijkt het soort sterke verhaal dat zou kunnen verschijnen in een speciale editie van _E! True Hollywood Story_. Drugs, seks en geweld <0xE2><0x80><0x93> de Amerikaanse Droom. Maar wat opkomt, moet ook weer naar beneden komen, en hoe groter het is, hoe harder het naar beneden komt.<br />'Dirk Diggler' Dirks dromen zijn enorm, evenals een ander waardevol aspect van zijn lichaam. Dirks echte naam is Eddie Adams, een Californiër die ervan droomt een ster te worden. Hij gelooft dat God ieder individu op aarde een groot talent geeft, en zijn gave is nogal ongewoon. Nadat Eddie ruzie heeft gekregen met zijn moeder, verlaat hij het huis en ontmoet hij de louche Jack Horner (Burt Reynolds), een volwassen filmregisseur die hem werk aanbiedt. Eddie wordt uiteindelijk een grote pornoster, die de hoofdrol speelt in de meeste van Horners films. Met nieuw succes krijgt Eddie te horen dat hij een nieuw alias voor zichzelf moet bedenken, en zo wordt Dirk Diggler geboren. <br /><br />Eddie/Dirk zelf is voornamelijk gebaseerd op de beruchte pornoster John Holmes, wiens levensverhaal in 2003 werd verfilmd met 'Wonderland', met in de hoofdrol Val Kilmer. 'Boogie Nights' is zonder enige twijfel de beste van de twee, omdat het bewijst dat er films over pornografie gemaakt kunnen worden zonder dat het publiek ervan walgt: gewone bioscoopbezoekers.<br />De film speelt zich af in 1977, een tijdperk van artistieke pornografie <0xE2><0x80><0x93> filmmakers geloofden echt dat ze de lage punten van pornografische onderwerpen konden compenseren door er diepe verhalen en een hypnotiserende sfeer aan toe te voegen. De regisseur <0xE2><0x80><0x93> Paul Thomas Anderson <0xE2><0x80><0x93> hanteert een zeer artistieke benadering van het project, wat resulteert in een gratuite en artistieke film over een periode in de Amerikaanse geschiedenis waarin smut inderdaad zowel gratuit als artistiek was. Andersons stijl is zo diep en zo uitgesproken dat we al snel het gevoel krijgen dat we het tijdperk met eigen ogen herbeleven. Er gaat geen moment voorbij waarin we niet overtuigd zijn van het tijdsbereik waarmee in de film wordt gewerkt.<br />Alles was niet koek en ei op de set van _Boogie Nights_. Voor de opnamen benaderde Anderson Reynolds herhaaldelijk en vroeg hem vele malen om de rol van Horner te spelen. Uiteindelijk was Reynolds het met hem eens, maar hij beweerde dat de film afschuwelijk was en de slechtste rol van zijn carrière, en hij ontkende dat in het openbaar, waarna hij genomineerd werd voor een Academy Award voor de Beste Supporting Actor en plotseling zijn mond hield. Een jaar eerder had Anderson een aantal keer geprotesteerd tegen de titel Sydney/Hard Eight. Hij gaf de voorkeur aan de laatste titel voor zijn film, en New Line Cinema vond dat de eerste beter te verkopen was. In feite had hij de strijd verloren, en Anderson was zo verstandig om deze keer de woorden 'boogie-avonden' door de mond van een personage in zijn film te stoppen.<br />De casting van de film is een van de mooiste aspecten. De vaste bezoekers van Paul Thomas Anderson zijn er, evenals een hele eersteklas cast. Om een paar van de bekendere sterren te noemen: John C. Reilly, Phillip Seymour Hoffman, Luis Guzman, William H. Macy, Heather Graham en Julianne Moore. Maar de hele film grenst in wezen aan Mark Wahlberg, als Eddie, die verrassend overtuigend is in zijn rol. Wahlberg, die vroeger bekendstond om zijn zangcarrière en teleurstellende Hollywoodambities, heeft alle noodzakelijke eigenschappen om zo'n personage te spelen. Dit is zijn beste rol tot nu toe.<br />Anderson weet hoe hij zijn publiek moet boeien en de volledige controle moet houden over elke scène. Als Jack Horner Eddie voor het eerst ontmoet, gebruikt Anderson sluw sterren op de achtergrond, een teken van dingen die komen gaan, en verborgen symboliek, zo subtiel als het maar kan. De openingsscène duurt drie minuten, een lange achtervolgingsscène die Jack en Amber naar een nachtclub volgt, waar de meeste personages voor het eerst worden voorgesteld. Het doet me denken aan de discussies over achtervolgingsscènes in 'The Player' van Robert Altman <0xE2><0x80><0x93> het werkt zo briljant in Boogie Nights, en het is de eerste aanwijzing dat Anderson weet wat hij achter de camera doet. Zijn stijl is in de trant van Martin Scorsese, waar de opnamen vrij snel voorbijgaan, maar nooit gehaast lijken. Tussen haakjes, Anderson noemt twee klassieke Scorsese-scènes <0xE2><0x80><0x93> de afsluitende De Niro-spiegelspraak in 'Raging Bull' en de achtervolgingsscène in een nachtclub in 'GoodFellas'. Anderson is een jonge, groeiende regisseur die, ondanks zijn leeftijd, opmerkelijk volwassen is in verhaal en regie. Terwijl zijn eerste speelfilm, Hard Eight, opvallend wijs en ontroerend was, is Booie Nights nog veel wijsgeriger.<br />'Boogie Nights' begon als een liefdesverklaring aan het adres van Paul Thomas Anderson. Nadat hij in 1996 de buitengewone Hard Eight had gefilmd, is Andersons film zo pragmatisch dat hij bijna echt lijkt. 'Boogie Nights' verkwikt ons met zijn nodeloze inhoud, die af en toe aan pornografie grenst, alleen is hij veel geraffineerder dan dergelijke troep. Het is een schitterend, prachtig modern meesterwerk dat even geestdodend expliciet is als wild en stijlvol. De beste film en een van de beste <0xE2><0x80><0x93> en belangrijkste <0xE2><0x80><0x93> projecten van het afgelopen decennium.