Wat is het sentiment van de recensie?

Eugene O'Neill wordt door sommigen geroemd als Amerika's beste toneelschrijver, afgezien van zaken als The Iceman Cometh, Long Day's Journey Into Night, The Emperor Jones. Strange Interlude was een experimenteel stuk dat hij in elkaar had geflanst, waarin de personages op het toneel opzij kijken naar het publiek, zeggen wat ze werkelijk denken en dan de conversatie hervatten. Het was een productie van negen uur met een pauze voor het diner op Broadway, dus je kunt veilig aannemen dat er veel is opgeofferd.<br />Voor het scherm wordt de stem die de gedachten weergeeft voor alle personages gebruikt. Het is waarschijnlijk een techniek die beter bij het scherm past. Sir Laurence Olivier deed het heel goed met zijn versie van Hamlet. Maar Bill Shakespeare gaf Olivier een veel beter verhaal dan O'Neill zijn spelers in dit geval gaf.<br />Acteurs als Clark Gable, Norma Shearer, Ralph Morgan, May Robson enz. zijn in de meeste van hun films veel levendiger dan in Strange Interlude. Het verhaal speelt zich af in een periode van twintig jaar. Norma Shearer is een jonge vrouw wier verloofde in de Eerste Wereldoorlog om het leven komt. Ze begint met allerlei mannen om te gaan, hoewel dat in deze versie niet gebeurt. Ze leert Alexander Kirkland en zijn vriend Clark Gable kennen. Ze heeft ook Ralph Morgan als eeuwige aanbidder, een vriend van haar vader, Henry B. Walthall. '<br />Ze trouwt met Kirkland, maar wordt dan gewaarschuwd door zijn moeder May Robson en ziet hoe de waanzin in dat gezin op hol slaat om weer een literair werk te citeren. Aangezien Kirkland kinderen wil en Shearer en Robson denken dat Kirklands trein zal uitvallen als hij er geen krijgt, wordt Gable gerekruteerd om te paren. Je kunt natuurlijk alle complicaties zien die dit kan veroorzaken en O'Neill gaat ze allemaal na.<br />'<br />Gable is zo'n vreselijk misbaksel in een O'Neill-productie, maar hij was een veelbelovende speler bij MGM en deed wat hem werd opgedragen. Shearer doet wat ze kan om een erg saai verhaal op te voeren, maar ze lijkt in het begin verslagen. Het beste in de film is waarschijnlijk Robson, die haar dialogen een beetje scherp houdt.<br /><br />Strange Interlude was in 1928-1929 te zien op Broadway en speelde Glenn Anders en Lynn Fontanne in de rollen van Gable en Shearer. Misschien had niemand de film echt kunnen redden, omdat Groucho Marx er twee jaar eerder de vulling uit had gepeuterd in Animal Crackers. Nu ik heb gezien wat hij heeft gedaan, denk ik niet dat de film die in de openbaarheid kwam hem al te serieus nam.<br />En aangezien het niet het beste van O'Neill is, kon ik dat ook niet.