Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Tart' is een goede illustratie van de oude yogi Berra die zei: 'Als je niet weet waar je heen gaat, kom je waarschijnlijk ergens anders terecht.' Schrijver/regisseur Christina Waye is (in haar eerste film) erin geslaagd een film van 3,0 miljoen te maken die ergens anders terechtkomt. 'Tart' is ofwel een verhaal dat de ouderdom nadert zonder personages die een rationeel mens kan begrijpen, een zwarte komedie zonder humor, of een seksfilm zonder iets bijzonder sexy's.<br />In tegenstelling tot de standaardfilm van Swain, had 'Tart' een competente en ervaren productieontwerper in dienst. Goed genoeg om twee bijzonder fraaie opnamen te leveren: de scène waarin Swain en Barton samen in een bubbelbad zitten en de scène waarin Swain in het park is <0xE2><0x80><0x93> wat een mooie montage van het beeld van 'Alice in Wonderland' oplevert. Het symbolisme dat in deze elementen is verwerkt, ondersteunt de mogelijkheid dat Waye (ondanks het ontbreken van een lineaire logica of een eenheid van toon) toch enig visionair talent en ambities heeft om een kwaliteitsfilm te maken.<br />Het is zelfs mogelijk dat Waye een samensmelting van de enigszins expressionistische 'Metropolitan' en de kampklassieker 'Cruel Intentions' probeerde te maken, die ook over de hogere klasse in Manhattan gaat. Er zijn veel camerashots van ramen en deuren, maar weinig close-ups van gezichten en ogen. De eerste techniek duidt op symboliek en de laatste op opzettelijke afstandelijkheid ten opzichte van de personages en hun motieven. 'Tart' leek minstens twee keer op het punt te staan het kampterrein op te gaan en het zou verstandig zijn geweest om in die richting door te gaan. Eerst was er de scène waarin ze proberen de schijnbaar overleden Swain in de stortkoker te dumpen. Dan is er het hele verhaal dat haar vader joods is (gespeeld tot in het extreme als Joel Grey die in 'Cabaret' met de joodse guerrilla danst).<br />In haar andere films is Swains acteertechniek erop gericht om elke scène waarin ze verschijnt te overweldigen (maak hier gebruik van het decor) maar in 'Tart' toont ze echt haar vermogen om zich in te houden. Dit is de beste voorstelling uit haar carrière. Het geeft ook enige aanwijzingen over haar lichamelijke aftakeling, van de slanke superschat in 'Girl' tot de logge bochel in 'Pumpkin'. Deze metamorfose was ongeveer half voltooid tegen de tijd dat ze 'Tart' maakte; zo gaat de tand des tijds te werk.<br />Mischa Barton ('Ik voel me een stuk beter met Sixth Sense' ik voel me een stuk beter) en Lacey Chabet zijn uitstekend in bijrollen. De rest van de cast is gewoon afschuwelijk, hoewel dit deels aan Waye's script en regie te wijten is.