Is deze recensie positief of negatief?

In het Wit-Russische jaar 1942 worden twee Sovjet-soldaten door nazi-vriendelijke Wit-Russen gevangen genomen. De houding van de twee mannen ten opzichte van hun lot verschilt sterk. Een van de soldaten slaagt erin een innerlijke kracht en spiritualiteit te vinden, die de andere man niet begrijpt. Larisa Shepitko's laatste film is een van de mooiste oorlogsfilms uit de geschiedenis van de cinema. De cinematografie, van Vladimir Tsjoechnov, is ongelooflijk <0xE2><0x80><0x93> vooral in de openingsscène, waar lange, trage, meeslepende shots de eenzaamheid en de bijna wanhopige aard van het winterse landschap op het platteland van Wit-Rusland perfect weergeven. De vergelijking met de films van Tarkovski is gemakkelijk te trekken, vooral omdat Tarkovski's alter ego Anatoli Solonitsyn een kleine maar belangrijke rol in _De Verheffing_ heeft. De acteerprestaties zijn over het algemeen briljant, vooral die van Boris Plotnikov in de rol van Sotnikov. De film onthult een ouderwets geloof in de kracht van religieuze hartstocht, die naar het gevoel verwant is aan personages als Dostojevski's Prins Mysjkin of Tarkovski's Stalker. Maar dat is niet een zwakheid van de film, maar eerder een van zijn grootste sterke punten. De religieuze inhoud lijkt zo eerlijk, en menselijk, dat het onmogelijk is niet ontroerd te raken. De emotionele rijkdom van de film kan niet worden overschat; het antwoord is niet zo vereenvoudigd als een korte samenvatting van de plot je zou doen denken. De langzame ontwikkeling van de personages en de nadruk op hun gecompliceerde relatie tot elkaar doen enigszins denken aan _De commissaris_, een andere grote Sovjetfilm. De Opstijging verdient een tweede bezichtiging, evenals een derde en een tiende. Hij blijft interessante ideeën, prachtige beelden en emotionele complexiteit opleveren.