Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In 1995 regisseerde Barry Sonnenfeld een film die bij veel recensenten in de smaak viel tegen de tijd dat de recapities van dat jaar werden afgedrukt in entertainmenttijdschriften. De film was Get Shorty en gaf de hoofdrolspeler John Travolta zijn tweede grote hit in evenzovele jaren nadat Pulp Fiction hem weer voor de lens van de paparazzi had gebracht. De film was gebaseerd op een roman van Elmore Leonard en ging over de slimme Chili Palmer (Travolta) en zijn pogingen om in de filmwereld door te breken. Ik werd volledig in beslag genomen door de verschillende personages en de scherpe dialoog van het origineel. Zozeer zelfs dat ik, toen ik hoorde dat er een vervolg zou komen, mijn gebruikelijke huivering leek te laten varen die optreedt wanneer een studio tien jaar later een goed idee probeert te herkauwen. Het vervolg, eveneens gebaseerd op een roman van Leonard, wordt deze keer geregisseerd door F. Gary Gray, die in 2003 met _Italiaans Werk_ een van de meest succesvolle films uit de geschiedenis maakte. Als je daarbij optelt dat de cast inmiddels is uitgebreid met Uma Thurman, Harvey Keitel, Cedric the Entertainer, The Rock, Vince Vaughn en James Woods, heb je alle ingrediënten voor een groots vervolg op de heldendaden van een van de interessantste personages uit de jaren negentig. Deze keer krijgen we te horen dat Chili (Travolta) de filmwereld verlaat nadat hij zowel in zichzelf als in de filmindustrie teleurgesteld is omdat hij heeft meegewerkt aan het maken van een vervolg op zijn succesvolle eerste film. Voor een klein deel dankzij zijn vriend Tommy Athens (Woods) en het ongeluk van zijn dood besluit Chili de lucratieve en gevaarlijke muziekindustrie te onderzoeken. Dit leidt tot de beroemde Viperclub waar Chili kennismaakt met de zingende sensatie Linda Moon (Christina Milian) die als leadzangeres van een beginnend trio deuntjes kan brullen als Whitney Houston (dat wil zeggen: de Whitney voordat Bobby Brown de kleine pakjes suiker mee naar huis nam). Linda staat onder contract bij Raji (Vaughn) die met zijn overdreven homoseksuele lijfwacht Elliot Wilhelm (The Rock) van plan is ervoor te zorgen dat Linda de laatste vijf jaar van haar contract nakomt, zelfs als dat betekent dat ze Chili op het ijs moet zetten. Dus met Linda's toekomst op het spel weeft Chili een interessant web waarin een platenproducent (Thurman), een gangsta soundmixer (Cedric) en de Russische maffia, de politie, de leadzanger van Aerosmith, Steven Tyler, en een heleboel boze, wijzende geweren een rol spelen. Woo-Whieee! Dat klinkt opwindend. Dus waarom was het dat niet? Be Cool doet te veel zijn best om, nou ja, om cool te zijn. Maar het resultaat is een film die in tegenstelling tot het origineel geen hart en geen ziel heeft. In plaats daarvan voelt _Be Cool_ aan alsof hij geregisseerd is door een producer van _Saturday Night Live_, omdat er afzonderlijke scènes of fragmenten zijn die niet over een hele film heen worden geplakt. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Travolta en Thurman voor het eerst sinds Pulp Fiction samen dansen, terwijl Black Eyed Peas live op de achtergrond optreedt. De scène is geforceerd en had op de vloer van de montagekamer moeten eindigen. In plaats daarvan wordt hij gekoppeld aan twee andere nodeloze hoofdstukken die het verhaal niet echt vooruithelpen. Het concert van Aerosmith en het uitstapje van The Rock naar een schoenenwinkel zijn ook prima voorbeelden van individuele momenten die weinig met een film te maken hebben als ze samen worden gezien. Het enige probleem met het vervolg, dat waarschijnlijk omgedoopt zou kunnen worden tot 'product placement', is de hoeveelheid cola light en Pepsi light die je intenser lijken aan te staren dan Chili's ernstige blik. Het verhaal bevat zo'n beetje elk stereotype dat je je maar kunt voorstellen, en elk stereotype heeft net genoeg tijd op het scherm om enigszins aanstootgevend of g<0xC3><0xAA>nant te worden. Of het nu de gangsta-entourage is of de homospierbundel die een filmposter van Sylvester Stallone's Rhinestone aan de muur heeft hangen, geen van de personages voelt zich te goed om ons iets te bieden wat we niet al vele malen eerder hebben gezien, en in veel betere films. Nu de magie van de eerste film zo goed als verdwenen is, komen we uit bij een inferieur product dat de tweede film in het afgelopen halfjaar is (Ocean's 13 is de andere) en dat een stel sterren op een tent propt, om vervolgens te eindigen als een film die geen enkele acteur naar een open auditie zou brengen. _Be Cool_ was een enorme teleurstelling. Ik wilde zo graag dat het de _Get Shorty_ van het nieuwe millennium zou worden en ik kwam uit bij een film waarvan de eindscènes een fluitje van een cent moeten zijn geweest, maar de ervaring liet me met een stinker zitten.