Wat is het sentiment van de recensie?

Documentaires over fans zijn altijd een mengelmoes en nooit de moeite waard om door te kijken, maar deze, gemaakt door een paar fans zelf, was meer dan normaal verhelderend. Als veteraan van de oorspronkelijke Tolkien-rage van veertig jaar geleden had ik gehoopt op meer dan het voor de hand liggende <0xE2><0x80><0x93> wat niet altijd overeenkomt met de waarheid. Als er iemand in leven is die de aard van een fandom, welke fandom dan ook, niet al kent door een fan te zijn geweest of te hebben gekend, zal hij het hier niet ontdekken. Tussen irrelevante zaken, platitudes (waar de acteurs van de films bijzonder gevoelig voor zijn) en toneelspel (door fans die het meeste <0xE2><0x80><0x93> zo niet het beste <0xE2><0x80><0x93> van hun enige kans op roem proberen te maken) kon ik weinig opmaken over de speciale aantrekkingskracht van LOTR, de speciale emotionele reacties die het opwekt en het bereik van de speciale creatieve vormen die die reacties kunnen aannemen. Bovendien is de film nogal lui: hij bevooroordeelt enkele feiten die met weinig moeite aan het licht hadden kunnen worden gebracht, bijvoorbeeld wat precies de wettelijke ontsnappingsclausule was (de formulering van een copyrightaanvraag) die de ongeautoriseerde publicatie van de boeken in de Verenigde Staten mogelijk maakte (daarover gesproken: ik maak sterk bezwaar tegen het feit dat de film de omslagen van die editie afdoet als 'irrelevant' en 'psychedelisch'. Ze waren het werk van Jack Gaughan, een zeer bekwaam illustrator uit die tijd, en sommige fans, onder wie ik, vonden ze toepasselijker en aantrekkelijker dan de omslagen van de rivaliserende series.)