Is deze recensie positief of negatief?

Rabbit Fever is een nepverzameling van schetsen, stuk voor stuk gericht op een vrouwelijk persoonlijk apparaat dat populair werd gemaakt door een enkele aflevering van Sex and the City uit 1998 (de tweede helft van 1998, in plaats van de eerste afleveringen, die allemaal door vrouwen werden geregisseerd). Vanaf de openingsstatistieken die Rabbit Fever op een softpornofilm doen lijken, worden we getrakteerd op een zee van voorspelbare schetsen met echte en denkbeeldige personages in een wereld die op hol is geslagen door de verslaving van vrouwen aan solitaire pleziertjes.<br />Mannen, zoals Germaine Greer nogal arrogant uitlegt, hebben een apparaatje voor vrouwen uitgevonden waardoor mannen overbodig zijn in de slaapkamer. De Rabbit Vibrator (die volgens sommige statistieken voor ongeveer een kwart van alle verkoopcijfers van vibrators verantwoordelijk is) wordt zo genoemd vanwege de kleine, op konijnenoren lijkende lange oren die vibreren om de clitoris te stimuleren, terwijl draaiende parels in de schacht de binnenkant van de vagina stimuleren. De filmpersonages die naar _ Rabbits Anonymous_ gaan om hun'verslaving' te overwinnen, en bekende mensen zoals Tom Conti die zich voordoet als professor of Richard Branson (omstandige scènes van konijnen die in vliegtuigen worden verboden) die zeggen dat hij zijn eersteklaspassagiers en uiteindelijk alle passagiers gratis konijnen zou willen geven. <br />De voornaamste zwakte van de film is dat het idee niet voldoende is om 85 minuten film te doorstaan, dat de sketches niet de schrijfkwaliteiten hebben van bijvoorbeeld een Charlotte Church of Ricky Gervais om ze grappig genoeg te maken en dat het, hoewel het misschien een onsamenhangende late-avond-tv-uitzending kan zijn, niet in staat is om mensen in de rij te laten staan bij multiplexen om naar masturbatiegrappen te kijken.<br />Lijsten als: 'Het is bijna een week geleden dat je je konijn hebt gebruikt <0xE2><0x80><0x93> hoe gaat het met je?' worden na vijf minuten nogal dun. De film is gebaseerd op het idee dat alleen al het noemen van het woord 'konijn' aanleiding geeft tot een lach... en nog een, en nog een. In het echte leven zijn nachtelijke ritten om batterijen te kopen misschien amusant, maar hier zien ze er nogal omslachtig uit, en de speciale spoedbestellingsdienst blijft langer dan ze welkom is.<br />Vreemd genoeg gaf de BBFC het bedrijf een 18-certificaat, ondanks het feit dat er geen sprake was van geweld, er nauwelijks sprake was van expliciete seks en seksuele verwijzingen die minder 'pervers' zijn dan een komedie op de late avond. Het bedrijf protesteerde tegen de beslissing, maar de BBFC gaf geen krimp. Op het eerste gezicht lijkt dit overdreven van hun kant, en hun consumentenadvies luidt nu simpelweg: 'Houdt regelmatig sterke seksuele verwijzingen in stand.' Je zou denken dat masturbatiegrappen leuker zouden zijn dan de wanhopigste vrijgezellenfeestjes, en dat het onderwerp de moeite van een discussie waard is, maar Rabbit Fever heeft niet eens de reddende charme van een evenwichtige benadering van het onderwerp.<br />Het beste deel is waarschijnlijk The Rabbit Song van Ruocco (die in de film een band speelt die Thumper heet). Voor degenen die zijn ingedommeld en aan het eind van de film wakker worden, is er een bonusscène aan het eind om hen gerust te stellen dat ze niets hebben gemist.