Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Mijn slechte filmgoeroe (en de voorzitter van de Exposed Film Society) heeft ons vorige week met deze film opgezadeld. De krankzinnige glans in zijn ogen viel niet te ontkennen toen hij hem uit de bruine papieren zak haalde en aankondigde wat hij voor ons in petto had: 'The Most Dangerous Game', gefilmd met een budget van ongeveer 2,95 dollar.<br />Natuurlijk ging 2,95 dollar in 1962 een stuk verder, maar toch...<br />Hoe dan ook, deze film heeft zeker veel om een hekel aan te hebben. Hij zit vol ernstige technische blunders (mijn favoriet was het 'herhalende musket' dat twee keer in twee minuten vuurde zonder te herladen). De held is een watje dat toekijkt terwijl zijn gewonde vriend met de beul vecht en gedood wordt.<br />Meer? Oké <0xE2><0x80><0x93> De plot is een puinhoop zonder noemenswaardige continuïteit. De film verspilt vijf minuten met een'speciale gastster' die de fysieke belichaming is van de waanzin en paranoia van de schurk, maar laat hem nooit meer zien. De held wordt door de beul gewurgd, maar zegt er niets over als hij wakker wordt en zijn gastheer voor het eerst ontmoet. Het stomme dienstmeisje wordt gevangen, op de pijnbank gelegd... en dan'vergeet' de film (en de held, die haar in deze hachelijke situatie heeft gebracht) haar min of meer.<br />Meer? Nou, de sets zijn goedkoop, en de special effects zijn goedkoper (de make-up is daar een uitzondering op). Een groot deel van de plot wordt bepaald door de eentonige, monotone commentaarstem van de verteller, die minder dramatische gevolgen heeft dan de recital bij Denny's. Het grootste deel van de dialoog is gewoon belachelijk en stijf, alsof het uit het Japans is vertaald. ('Ik eis dat ons gesprek aangenaam is!') En de kleurwaarden neigden er sterk toe van shot naar shot te verschuiven, alsof goedkope filmvoorraad en problematische belichtingsapparatuur aan de orde van de dag waren. (Let wel, dat laatste was misschien de schuld van een slechte afdruk, niet van de cameraploeg).<br />Maar hier en daar waren er een paar mooie momenten. De make-up was in tegenstelling tot de rest van de film verbluffend goed, de acteurs zagen er interessant uit, vooral het zwijgende dienstmeisje en de gravin. En ondanks alles hing er beslist een griezelige sfeer, heel akelig en verontrustend.<br />Hoe zat dat eigenlijk met deze film? Ik dacht er even over na en besefte dat regisseur/schrijver Pat Boyette in feite had geprobeerd een verhaal uit de oude 'EC'-horrorstrips op film te zetten. Dat zou de gekunstelde dialogen verklaren, de schetsmatige ontwikkeling van de personages (in een strip was de fysionomie van de personages zelfs nog beter dan in een film), de maffe interne logica van het verhaal ('EC-horrorverhalen deden hun uiterste best om een akelige'shock' in te bouwen). Ik vond de rolbezetting van de oude EC-artiesten (die niet van het psychologische realisme hielden en niet dol waren op het einde en niet veel van het psychologische realisme moesten hebben), de overdreven vertrouwen in de verhaalstem (die in de onderschriften boven de panelen thuishoorde), en de interessante make-upeffecten die de gruwelijke tekeningen imiteerden die de oude EC-artiesten zo goed maakten.<br />Ik durf zelfs te wedden dat toen Boyette zijn hoofdrolspeler tijdens de casting zag, hij meteen zag dat de man het equivalent was van de slungelige, schuifelende figuren en de ingevallen gezichten die kunstenaars als Johnny Craig en Jack Davis tekenden, en die in de echte wereld nog steeds konden bestaan. Hij gebruikte kostuums en belichting om het cartoonachtige aspect van de beelden te benadrukken en maakte van iedereen een levende EC-stripfiguur. (Kijk: de nietszeggende schoonheid van de hoofdrolspeelster, de sterke, benige trekken van de graaf, de vreemd gebronsde huid en scherpe kin, het platinablonde kapsel van de lange, magere, zwarte handlanger, enzovoort.)<br />Dit zou de tekortkomingen van de film verklaren. Boyette wist hoe hij dingen moest 'framen', maar hij wist niet hoe hij moest omgaan met drie dimensies en bewegende lichamen. Boyette wist hoe hij binnen de grenzen van een stripverhaal een eng verhaal moest vertellen, maar de nuances van film en levende acteurs ontgingen hem. Hij zou natuurlijk niet de eerste zijn met dit probleem <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar wat Joel Schumacher met 'Batman' had gedaan. Maar hij had geen groot budget om zich achter te verschuilen.<br />'Hoe dan ook, ik...'<br />'Hoe dan ook, ik...' Ik stel me voor dat Boyette bij dit treinwrak is weggelopen en waarschijnlijk minder tijd aan 'de kerker van Harrow' heeft besteed dan de mensen die op de forums van deze film reageren. Hij heeft gedaan wat hij van plan was, binnen zekere grenzen, en daarvoor moet je hem respecteren... zelfs als 'Harrow' je niet aanstaat.