Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een 'herziene' Riverdance-voorstelling, opgevoerd in de Radio City Music Hall in New York City. Van de drie Ierse 'dans'-musicals die ik in het midden en eind van de jaren negentig heb gezien (waaronder de eerste Riverdance en Lord of the Dance) vond ik deze het beste.<br />Ik vond hem beter dan het origineel, dat in Dublin in Ierland werd opgevoerd, omdat er gedeelten in zitten die voor het merendeel goed zijn, hij heeft een gevarieerder en kleurrijker decor en hij elimineerde ieder voor twee stukken van het origineel dat om te beginnen al niet goed was. Dit is gewoon een heel goede voorstelling met weinig zwakke plekken. Voor alle zekerheid zijn er een paar nummers/dansen die gewoon 'goed' zijn. maar geen slechte, wat verbazingwekkend is als je bedenkt dat er in totaal 20 nummers zijn.<br />De bezetting lijkt op die van de eerste Riverdance, met als voornaamste uitzondering Colin Dunne, die de plaats van Michael Flatley als de sterdanseres inneemt. Ze zijn allebei buitengewoon getalenteerd. Het grootste verschil zit hem misschien in hun uiterlijk. Dunne is een kleine, zwartharige man met een sikje, terwijl Flatley de gladgeschoren blondine is. Ik geef de voorkeur aan Dunne omdat Flatley zo'n groot ego heeft dat hij soms irritant is. De vrouwelijke hoofdrol, Jean Butler, is er gelukkig nog en het is geweldig om naar haar te kijken: wat een gracieuze schoonheid en wat een talent! Butler en de rest van deze vrouwen hebben de mooiste benen die ik ooit bij danseressen heb gezien. Ik genoot ook van het dansen van Maria Pages, een Spaanse flamencodanseres, en van twee mannen: Daniel B. Wooten en Ivan Thomas. Eén nummer <0xE2><0x80><0x93> met die twee paren tegen Dunne en twee andere dansers <0xE2><0x80><0x93> heet 'Trading Taps' en is heel leuk om te zien, misschien wel het hoogtepunt van de hele show. Ik heb ook geen klachten over de violiste Eileen Ivers.<br />De'snelle' Ierse liedjes hier spraken me het meest aan. Ik waardeerde het dat het publiek de voorstelling niet in de weg liep met gegil en geschreeuw zoals de vrouwen in de 'Lord of the Dance'-video.