Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De openingsscène van 'The Jungle' belooft ons een safari-avontuur met een science-fiction-element, maar wat we voornamelijk te zien krijgen is een reisverhaal met veel stockbeelden en vulling (en af en toe een aanval van een luipaard). De film is ontspannen als je wilt dat hij pakkend is, en probeert belangstelling te wekken voor de gebeurtenissen door slecht geënsceneerde gevechten tussen verschillende wilde dieren (ik had geen idee dat leeuwen en wilde zwijnen in het wild natuurlijke vijanden waren, jij wel? Ik dacht dat de grote katten zich beperkten tot het jagen op herbivoren, maar blijkbaar wisten de producenten wel beter).<br />Wat de acteurs betreft: Cesar doet zijn gebruikelijke geweldige werk door de snor te laten wiebelen, en Marie Windsor is redelijk geloofwaardig als de progressief denkende radja. Rod Cameron is echter nauwelijks te zien als de jager die terugkeert als de enige overlevende van zijn expeditie. Ik ben ervan overtuigd dat hij in zijn tijd erg gewild was, maar hier komt hij over als een huur-een-Center Bogart: hij ziet er ruig uit, maar heeft niets van Bogeys bereik en timing. Hij brengt de film heen en weer tussen stoïcijnse woede en woedend stoïcisme, en elke keer dat het script probeert wat romantische vonken tussen hem en Windsor te laten overspringen, moet je lachen. Dat knoestige gezicht met die rimpels is geen goed voertuig voor tederheid.<br />Het script is niet helemaal zonder verdienste, hoewel het een paar vreemde keuzes maakt. In het begin van de eerste akte besteedt het script veel tijd aan het moment waarop de helden besluiten de verplichte slimme jongen en mascotte mee te nemen, maar negeert ze vervolgens tot **sprayer** de aap tijdens de mammoetscène op de een of andere manier een handgranaat te pakken krijgt en per ongeluk in de buurt van Windsor gooit. Dat is zodat Cameron zijn moed kan bewijzen door erop te duiken en haar leven te redden ten koste van het zijne. **einde sprayer.** Het is mogelijk dat de Indiase versie van deze film (die naar ik heb begrepen meer dan twee uur duurde) de jongen en de aap meer te doen heeft gegeven. Wat de film ook zo oud maakt, is de kwestie van de wolharige mammoeten (de plotwending die de safari in gang zette). Als ze eindelijk verschijnen, is het door de manier waarop de scène is gefilmd duidelijk dat de'mammoeten' (de olifanten met hun hoogpolige tapijten) niet echt iemand 'aanvallen', of zich zelfs maar zo snel voortbewegen, en toch probeert Cameron onmiddellijk ze met handgranaten uit te roeien. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn om de laatste bekende exemplaren van een diersoort te vernietigen waarvan men denkt dat ze uitgestorven zijn, vooral omdat ze alleen maar in een lekker wandeltempo door de jungle lijken te rollen. *****************************************************************************************************************************************************************************************************IMO********************************************************************************************************************************************************************************************************IMO**************************************************************IMO************************************************************************************************************************************IMO**********************************************************************************************************************************