Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ponyo on the Cliff by the Sea is geïnspireerd op The Little Mermaid van Disney, Hayao Miyazaki's volgende grote werk na _The Spirited Away_, dat in 2001 goed werd ontvangen, en _Howl's Moving Castle_ in 2004. In Ponyo wordt zijn kenmerkende stijl van het bezielen van fantasiewerelden en kinderfiguren weer eens tentoongespreid.<br />Sosuke (Hiroki Doi) ontdekt een 'goudvis' die in een glazen pot gevangenzit terwijl hij aan zee speelt onder aan de klif. Hij blijft bij zijn moeder Lisa (Tomoko Yamaguchi) boven en erbovenop. Sosuke schudt de pot heen en weer in een poging de 'goudvis' eruit te krijgen, maar de kleine 'goudvis' zit vast. Vervolgens probeert hij hem eruit te trekken, maar hij kan hem niet loskrijgen. Sosuke legt de pot op de grond en smijt er een steentje op, dat hij onmiddellijk in stukken breekt, waarbij hij een sneetje in zijn vinger oploopt. Vervolgens controleert hij nieuwsgierig of de 'goudvis' nog leeft. Als hij dat ziet, reageert de 'goudvis' door plotseling het bloed van zijn vinger te likken. Opgewonden haast Sosuke zich terug naar het huis en stopt de 'goudvis' in een emmertje water, in de hoop dat hij het zal overleven. Dat doet hij, en hij noemt hem 'Ponyo' (Yuria Nara).<br />De bovengenoemde scène zou betekenen wat er voor de rest van de film komt. Het gaat over de interacties tussen Sosuke en Ponyo. En Hayao Miyazaki heeft dat heel goed geportretteerd. Hij moet een scherp waarnemingsvermogen hebben gehad en een goed begrip van hoe kinderen zich gedragen, voordat hij deze chemie van communicatie tussen de twee hoofdpersonen uitbeeldt. Het gedrag van de kinderen zou zich tijdens hun verdere ontmoetingen ook uitstrekken tot de rest van de film.<br />De genegenheid tussen Sosuke en Ponyo neemt toe naarmate de film vordert, vanaf het moment dat Sosuke Ponyo in Lisa's auto naar school brengt. Het beste moment was toen de twee na een korte scheiding weer bij elkaar kwamen, toen Ponyo's vader haar naar school bracht. Ponyo's vader, Fujimoto (George Tokoro), een magische zeeman, redt de dolende Ponyo voordat hij haar met vriendelijke bedoelingen in een magische bel wikkelt.<br />Fujimoto, die ooit een mens was, is mensen gaan behandelen die walgen van het vervuilen van de zee en het stelen van haar leven. Maar Ponyo wil alleen maar een mens zijn en bij Sosuke zijn, dus ontsnapt ze voor de tweede keer, waarbij ze per ongeluk zijn vaders kostbare voorraad magische elixer in zee leeggiet, een storm van vloedgolven veroorzaakt en de kleine stad onder water zet.<br />Wat volgt zijn de avonturen van Sosuke en Ponyo in de ondergelopen stad.<br />Is er een lang en gelukkig leven in dit verhaal? Zou ware liefde zegevieren? Zoek het maar uit. Als je naar de kunst in Ponyo on the Cliff by the Sea kijkt, lijkt er een afwijking van Miyazaki's vroegere werken te zijn in de manier waarop hij ze heeft weergegeven. Het ziet er vreemd uit, omdat de omgeving, afgezien van de personages die in elke scène meespelen, niet op de gebruikelijke manier is gekleurd, zoals in Spirited Away (2001) en Howls Moving Castle (2004). De esthetische aantrekkingskracht wordt afgezwakt door wat lijkt op met kleurpotlood getekende tekeningen. De voorwerpen en personages zijn ook niet zo gedetailleerd als voorheen.<br />Dit is merkwaardig als je het op de keper beschouwt, maar gezien de manier waarop het verhaal is geschreven en verteld, is de mogelijke verklaring dat Miyazaki het publiek de film laat zien met een kind.' De film had ook Ponyo niet kunnen promoten. Maar de zaak naar Japan halen zou een ander verhaal zijn, aangezien Miyazaki's geloofwaardigheid elke marketingtechniek verre overtrof.<br />Maar kort samengevat kwam het geheel niet overeen met de delen. Afgezien van Miyazaki's vermogen om levendige en levendige personages te spelen, mist de film elementen van opwinding en verwondering als je ze vergelijkt met eerdere films, wat resulteert in een gebrek aan grote aanwezigheid op het witte doek. De vonken van Ponyo en Sosuke hebben de film niet echt opgevrolijkt, maar momenten van warmte, vriendelijkheid en liefde zijn nog altijd te herkennen in de film, die niet is gemaakt voor de kinderen, maar voor de kinderen die iedereen is of ooit is geweest.