Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een geweldige film... hij is grappig, duister, aangrijpend, prikkelend, onschuldig ondeugend en in het algemeen onderhoudend. Ik weet niet of ik ooit zoiets heb gezien als... 'The Rapture' of misschien een van Todd Solondz' 'nachtmerries' of zelfs de recente film 'Teeth'... maar dat zijn allemaal bittere, akelige juweeltjes. 'Franklins' slaagt er, ondanks de donkere randjes, in een door en door oprecht en zuiver hart te hebben.<br />Het verhaal lijkt op 'Low Down Dirty Shame' van John Waters, alleen heeft deze film in feite een verhaal, en ook iets om te zeggen, iets anders dan Waters' jeugdige 'Seks is niet vies (snik, kuch)'-boodschap. Ze zijn niet meer zo conservatief... ze zijn zelfs eindelijk gelukkig, waarschijnlijk de enige mensen in hun stad (of misschien wel de hele wereld) die dat zijn. Als we zouden praten over de reden waarom dat zo is, zouden we de film bederven; eenvoudig gezegd: iedereen zou hem moeten zien, hoewel natuurlijk alleen mensen die al verkocht zijn door de optimistische, hoopvolle filosofie van de film hem zouden zien.<br />Het acteren is geweldig <0xE2><0x80><0x93> net realistisch genoeg om te voorkomen dat het allemaal te zwaar wordt... Teresa Willis levert een bijzonder gedenkwaardige en dappere prestatie als een gespannen moeder die als een vlinder tevoorschijn komt als ze vrij is. Zowel zij als Robertson Dean verdienen een pluim voor hun onverschrokken, oprechte optredens (om nog maar te zwijgen van hun veelvuldige en uitgebreide naaktscènes); ze maken van wat een wellustige grap over een 'afwijkende sekspraktijk' had kunnen zijn, een ontroerend, geloofwaardig en vertederend moment. Aviva als dochter is een uitblinker en iemand om in de gaten te houden, ze heeft de houding, de angst en het spraakpatroon van een meisje van haar leeftijd perfect weten te vangen. Vince Pavia als de 'domme' broer met een geheim is knap en functioneel, hoewel zijn verhaal en de manier waarop iedereen erop reageert, meer voldoening geven dan zijn acteerprestaties. Mari Blackwell als de in tweestrijd verkerende beste vriendin van moeder Franklin is prachtig kil, verward en zelfs meelevend in een rol die over de top had kunnen gaan. Technisch gezien ziet de film er fantastisch uit, een en al felle kleuren en wijd open locaties... het ziet eruit alsof hij met Hi-def is opgenomen... als dat zo is, is de lijn heel dun geworden, het lijkt erg veel op film. Er wordt veel gepraat en een groot deel is filosofisch, wat een beetje prekerig wordt (eveneens, stel ik me voor, voor een kijker die het niet eens is met de politiek van de film), maar deze film zegt een heleboel dingen die gezegd moeten worden... als de mensen maar niet bang zouden zijn om te luisteren en na te denken. De argumenten die worden aangevoerd zijn slim en goed doordacht, in de eerste plaats weigeren ze de religieuze of niet-religieuze partijen te demoniseren. Het einde is aan de dubbelzinnige kant, wat ik op de een of andere manier een beetje teleurstellend vond... Ik denk dat het beter zou hebben gewerkt als de auteur (zoals Jay Floyd is, aangezien hij produceerde, schreef en regisseerde) een meer werkbare ontknoping had gegeven, een soort oplossing, maar ja, die is er waarschijnlijk niet als het erom gaat mensen met verschillende overtuigingen tegen elkaar uit te spelen. Hoe dan ook, het was een ontroerend, gedenkwaardig laatste beeld dat me een brok in mijn keel bezorgde <0xE2><0x80><0x93> een succes. Intussen ben ik ontzettend blij dat meneer Floyd deze film heeft laten maken en verheug ik me erop hem met zo veel mogelijk mensen te delen.