Wat is het sentiment van de recensie?

Ik denk dat dit de beste Noorse film is die ik ooit heb gezien. Het gaat over de 40-jarige Andreas die door een metrotrein wordt overreden en plotseling in een vreemde stad terechtkomt, waar alles voor hem in gereedheid is gebracht. Hij heeft een baan, een huis en kleren. In het begin lijkt deze stad volmaakt, geen dood, geen pijn en geen problemen. Overal zijn mannen in grijze pakken die opruimen en alles repareren wat niet in hun definitie van volmaaktheid past. Maar Andreas lijkt er niet echt in te passen en begint terug te verlangen naar zijn oude wereld, en probeert met man en macht terug te komen. Wat de meeste indruk op me maakt in deze film, is dat ze de stad zo surrealistisch laten lijken, ook al heb ik in het echt heel veel van die plekken gezien die zo ver weg lijken. Een andere belangrijke bijdrage aan de film is de acteerprestaties van de acteurs. Trond Fausa Aurvaag is precies de juiste man om de verwarde en lastige Andreas te spelen. En alle andere personages doen ook hun uiterste best om apathisch over te komen (dat klinkt wel heel moeilijk, hè?). Het grote verschil tussen Andreas en de anderen leidt ook tot heel grappige situaties.<br />Al met al is dit een fantastische film. De plot mag dan een beetje verwarrend zijn, maar de film heeft zo'n geweldige sfeer dat ik iedereen zou aanraden om hem te gaan zien.<br />En ik zou niet aanbevelen om naar 'ccscd212' te luisteren, want het lijkt erop dat hij te veel commerciële Amerikaanse films heeft gezien en te veel gewend is geraakt aan de moraal op een zilveren schaaltje. Zoals ik het zie, is er niet veel in deze film wat ons probeert te vertellen dat zelfmoord goed of fout is. Ik beschouw het meer als een waarschuwing voor een richting die onze samenleving lijkt in te slaan. Maar ja, iedereen kan een film op zijn eigen manier zien.