Wat is het sentiment van de recensie?

Oké, tegen de tijd dat je dit leest, ben ik misschien wel opgehouden met huilen. Deze film was zo afschuwelijk dat hij behoorlijk irritant was. De wezens zijn best wel schattig, maar het enige echt leuke aan de film was de groeiende genegenheid tussen de gevangenen en hun bewaker nadat ze op dit maffe eiland zijn gestrand. Zelfs het zien van Barbara Bach met haar haar helemaal in de war was geen beloning voor het kopen van dit prachtige stukje poep. Ze loopt rond met een fluisterend ik-heb-nog-nooit-mijn-stem-gebruikt-dat-je-gewoon-niet-weg kunt wassen als je moord en brand schreeuwt. (Hé, de hoofdrolspeler was ook schattig, maar ik ben nog steeds niet gesust.) Dit is een huil-in-je-bier-diefstal van het goeie ouwe eiland van dr. Moreau. Arme Richard Johnson, die vast en zeker geboren is voor betere dingen, is gewoon onverminderd slecht als de slechterik. Ik bedoel, hoe slecht kan een slechterik zijn? (Vraag maar aan Richard Johnson). Joseph Cotten doet zijn best om niet gegeneerd te kijken terwijl hij door zijn camee-uiterlijk wankelt. In de naam van alles wat heilig is, huur die verrekte bom niet.