Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben een groot liefhebber van gevangenisdrama's, wat weerspiegeld wordt in het feit dat OZ mijn favoriete Amerikaanse tv-programma is. Ik denk dat de aantrekkingskracht ervan ligt in een soort zelfvoldaan voyeurisme, omdat je wilt zien hoe er nare dingen gebeuren met de billen van nare mensen, maar ik vond _Rit in cel 11_ van Don Siegel nogal teleurstellend. Oké, ik wist dat het, omdat het in 1954 was gemaakt, verstoken zou zijn van nare taal, rake klappen en groepsverkrachting, maar toch is het een nogal zwakke film vergeleken met de gevangenisscènes in eerdere films zoals _Every DAWN I SIE_ en _Wite HEAT_. Het probleem zit hem in de prekerige toon van de film, waarin oproerkraaier Dunn een soort gevangenishervormer is. Ja, dat klinkt belachelijk, want hij is een gewelddadige antiheld in plaats van een of andere slappe boomknuffelaar die met een salaris meer goeds doet, maar dat is hij in wezen ook, hij wil dat gevangenen gerehabiliteerd worden om weer in de maatschappij te worden opgenomen, in plaats van te moeten lijden. Er is ook een probleem bij het maken van een B-film met zulke radicale thema's (het is nogal ironisch dat Siegel later DIRTY HARRY zou maken, waarin de enige goede crimineel een dode is) en dat is dat de cast niet erg goed is, met Emile Meyer als bewaker als bijzonder irritante speler. zoals ik zei over een teleurstellende film.