Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Any Gun Can Play' (1967), geregisseerd door Enzo G. Castellari, is een zeer goede pastiche van Spaghetti Westerns, vooral die van Leone. De eerste helft is geweldig, die, afgezien van de opening, die een rechtstreekse verwijzing is naar 'For a Few Dollars More', met Monco, kolonel Douglas Mortimer en El Indio die een spookstad binnenlopen en dan prompt gedood worden door een Bounty Hunter die 'The Stranger' heet, volkomen serieus is, met geweldige vuurgevechten (vooral in de treinovervalscène), snelle, razende actie en aardige vertolkingen van Gilbert Roland, George Hilton en (die zich goed weet te redden, gezien het feit dat hij erg slecht in zijn rol is) Edd Byrnes. Het is niet erg grappig en het is het zwakste deel van de film, maar het plaatst alles wat je eerder hebt gezien in een nieuw licht. Je beseft dat het hele gebeuren eigenlijk een parodie is op de Spaghetti Western-conventies, en achteraf gezien is de eerste helft zo goed gedaan dat je die parodie-onderstroom volkomen mist. Wat nu volgt is een meer voor de hand liggende parodie, met zelfs wat acrobatische sprongen van Brynes die ouder zijn dan al die Circus Westerns uit de jaren zeventig. Het einde, een volledige uitvoering van de climax van 'The Good, the Bad and the Ugly', is heel goed gedaan, omdat het in andere handen heel dwaas had kunnen zijn. Dus een heel leuke Spaghetti Western, die zichzelf niet al te serieus neemt. Ik kan het iedereen aanbevelen die van spaghetti westerns houdt.