Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Om te beginnen moet ik zeggen dat ik niet voor de muziek naar deze film ben gekomen; ik vind hem zelfs weerzinwekkend. Ik was echt geïnteresseerd in de psychologie van de subcultuur van de punk. Op dit punt deed de documentaire het vrij goed. Een onaangenaam aspect was de talrijke scènes waarin liedjes worden gespeeld en de opgefokte band en de strijdlustige menigte amok maken. Als je de eerste zo'n scène hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Dit supergaaf-gedoe wordt gecompenseerd door de teksten van sommige liedjes af te drukken. Daarmee is het publiek in staat mentaal contact te maken met de band. De teksten zijn van veel meer belang dan de wirwar van geluiden die uit de luidsprekers komen. Ik weet niet waarom alle teksten niet zijn afgedrukt. Scènes zonder tekst gaan langzaam (irritant hè?, gezien de vele verwijzingen naar de snelheid van de muziek) en de film stroomt. Ook waren de interviews met fans en bands leerzaam, hoewel er een afknapper is wanneer de interviews van de laatste band lang niet zo boeiend of humoristisch blijken te zijn als de eerste twee. Al met al een goede film die ik graag heb gezien. Als ik ooit de kans krijg, zal ik de vervolgfilms bekijken.<br />Favoriete citaat: hij probeerde te verbergen dat hij niet kon spelen door pindakaas over zichzelf heen te wrijven en glas te breken. Hoewel hun schandelijkheid, gebrek aan vocabulaire en hygiëne en hun door drugs veroorzaakte onoplettendheid vaak hilarisch zijn, wordt uiteindelijk begrepen dat punkers gewoon zielige pubers zijn die rebelleren omwille van de rebellie, gezien in hun puberale teksten en hun naïeve pogingen om te filosoferen en te politiekren (zonder acht te slaan op Black Flag, die iets minder misleid zijn dan hun leeftijdgenoten).