Is deze recensie positief of negatief?

Fysieke bewijzen is een van die films die je graag zou willen zien, maar die eigenlijk veel beter zouden moeten zijn dan ze in werkelijkheid zijn. De film, die is ontwikkeld als een vervolg op Diggin Edge voor Glenn Close en Robert Loggia, geeft de indruk dat alle betrokkenen het alleen maar hebben gemaakt terwijl ze wachtten tot er iets beters langs zou komen. Het uitgangspunt is uitstekend bruikbaar, het is technisch gezien grotendeels efficiënt, maar afschuwelijk ongeïnspireerd en zelfs Henry Mancini's mummelende score is verrassend aangenaam, maar je kunt het gevoel niet van je afzetten dat alles beter zou zijn gelopen als een van de aanwijzingen de moordenaar had opgeleverd (zoals volgens de geruchten oorspronkelijk het geval was). Zoals de openingsscène van zijn weinig geziene, persoonlijk rampzalige _Heat_ (1986) liet zien, heeft Reynolds alle eigenschappen van een grote schurk op het witte doek. Maar er zijn weinig verrassingen en er heerst het gevoel van halfslachtige filmopnamen door nummers, terwijl de film zich opbouwt en ongeïnteresseerd naar een minder dan grootse finale slentert.<br />Reynolds is prima, met zijn charisma in wat duidelijk een stervoertuig is. Helaas kan hetzelfde niet van Theresa Russell worden gezegd. Ze is een indrukwekkende en onbevreesde actrice in de films van echtgenoot Nic Roeg, die haar in staat stellen in de duistere kant van de menselijke natuur te graven, maar ze zit gevangen in een rol die meer sterrenkwaliteit vereist dan diepte, en die heeft ze niet in overvloed. Ze weet haar tekst niet op te vijzelen of tegen de andere acteurs op te botsen, maar dat is zo'n beetje het enige wat gezegd kan worden ten gunste van haar verbluffend stijve en vaak amateuristische optreden, waardoor de film slecht uit de verf komt. Afgezien van Ned Beatty's aanklager voegt de rest van de cast slechts een licht surrealistische aanwezigheid toe in een Boston waar iedereen een slecht verhuld Canadees accent lijkt te hebben en de straten een verbijsterende gelijkenis vertonen met Toronto en Montreal.<br />Op dezelfde manier lijkt regisseur Michael Crichton, die in Westworld, Coma en The First Great Train Robbery liet zien hoe hij een publiek naar de rand van zijn stoel kon laten leunen, de actie puur plichtmatig te benaderen <0xE2><0x80><0x93> sterker nog, in één korte achtervolging komen de schoten niet eens aan. De climax zelf heeft geen flair en is volkomen gespeend van dreiging of gevaar, en veel scènes worden gespeeld voor veel minder dan ze waard zijn. Het is geen verrassing dat Crichton, afgezien van de ongecensureerde herhalingen van _The 13th Warrior_, sindsdien niet meer heeft geregisseerd.<br />Het is best aardig om naar te kijken op de manier van een tv-film uit de jaren tachtig, ook al voldoet het niet aan de belofte van de opening. Of dat voldoende reden is om het te zien, is een kwestie van smaak.