Is deze recensie positief of negatief?

Ik zag deze film kort nadat ik Moonlight & Valentino met Elizabeth Perkins, Gwyneth Platrow, Whoopi Goldberg en Kathleen Turner had gezien. Er zijn veel overeenkomsten tussen de twee films. Ze hebben allebei een geweldige cast en goede acteerprestaties. Ze hebben allebei vaste personages die heel verschillend zijn: een irritante stiefmoeder, een vriendin/vertrouwenspersoon, een vader die emotioneel niet beschikbaar is, een dode moeder en een verrassende minnaar. Beide films laten de personages levensveranderende inzichten ervaren en beide films lijden aan een soort 'de liefde overwint alles'-sentimentaliteit. Ze voegen allebei een beetje prikkeling toe aan Cameron Diaz in zwart ondergoed en een gedeeltelijke opname van Gwyneth Paltrow naakt. Beide films lijken bedacht, alsof de schrijvers van de werken waarop ze zijn gebaseerd marktonderzoek hebben gedaan en hebben gezegd: 'Oké, er is een markt voor verhalen over relaties tussen vrouwen, dus ik ga schrijven over twee zussen met een beledigende stiefmoeder.' Met andere woorden, in plaats van het drama dat voortkomt uit de waarheid van de relatie, wordt de relatie verzonnen om in de dramatische situatie te passen. Het lijkt geforceerd, de personages lijken niet echt, de relaties zijn ongelooflijk.<br />De oplossing van de spanningen tussen de personages is simplistisch, met eenvoudige verontschuldigingen die jaren van bitterheid wegvagen en iedereen voor altijd een warm en wollig gevoel geven. Het is gewoon niet echt. Romantische fantasie. De personages in _In Her Shoes_ zijn iets meer opgeblazen dan Moonlight & Valentino, vooral de stiefmoeder. Sydelle Feller is zo boosaardig dat het moeilijk te geloven is dat de vader bij haar zou blijven, of zelfs maar met haar zou trouwen.<br />Als je van Moonlight & Valentino hield, zul je _In Her Shoes_ waarschijnlijk ook mooi vinden. In beide stukken brengen de acteurs diepte in hun rol, die veel verder gaat dan de gekunstelde sentimentaliteit van de scripts.