Wat is het sentiment van de recensie?

Latcho Drom, of Safe Journey, is de tweede film in Tony Gatlifs trilogie over het zigeunervolk. De film is een visuele weergave en historisch verslag van het leven van de zigeuners in Europa en het Midden-Oosten. Ook al zijn de scènes grotendeels gepland, gerepeteerd en geënsceneerd, er is geen conventionele verhaallijn en de dialoog verklaart de activiteiten van de ene scène tot de andere niet. In plaats daarvan biedt de film de kijker soms een glimp, soms een gedetailleerder beeld van deze mensen in verschillende tijdperken en in verschillende landen, variërend van India, Egypte, Roemenië, Hongarije, Slowakije, Frankrijk en Spanje. Het is een essentieel onderdeel van elke gebeurtenis en een belangrijk communicatiemiddel. Alles wat ze doen, wordt uitgedrukt in muziek. Dans is een andere belangrijke activiteit. Net als de zigeunermuziek is het gespecialiseerd en zeer persoonlijk, iets waarvan alleen zij weten hoe het op de juiste manier moet. We krijgen een glimp te zien van hun dagelijkse activiteiten, maar de film is geen gedetailleerde studie van hun leven. Het is eerder een getuigenis van hun cultuur, die zich richt op de muziek en de dans die ze hebben gecreëerd en die hen uniek hebben gemaakt.<br />Gatlif schetst de nomadische groepen op een positieve manier. Maar we zien ook de afwijzing, het wantrouwen en de vervreemding die ze van de niet-Roemenen krijgen. Het lijkt erop dat de cultuur die ze in de loop van talloze generaties hebben ontwikkeld en die ze uit verschillende landen hebben geput, in de vergetelheid zal raken omdat de conventionele samenleving geen plaats heeft voor nomadische manieren van leven.<br />De andere films in de trilogie zijn _Les Princes_ (1983) en _Gadjo Dilo_ (1998).