Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit was eigenlijk een 'nachtmerrie' van een film; ik heb hem een jaar of negen geleden op de kabel gezien en ben hem sindsdien niet meer vergeten. Pixote is een jongen van 10 die in de straten van S<0xC3><0xA3>o Paulo (Brazilië) woont en een crimineel leven leidt in het gezelschap van zijn tienervriendjes Lilica, Dito en Chico; ze stelen, pooieren, verkopen drugs en moorden om elke dag te overleven... In de eerste helft van de film wordt Pixote door de politie opgepakt en naar een sadistisch pleeggezin gestuurd waar hij getuige is van alle vormen van mishandeling door de oudere gedetineerden en bewakers tot en met de rest van de kinderen; op een avond, Lilica's moeder. Het vriendje wordt vermoord na een pak slaag, dus Pixote en zijn vrienden besluiten tijdens een rel te ontsnappen. De rest van de film toont Pixotes afdaling in een crimineel leven; hij toont geen gevoelens of wroeging nadat hij iemand heeft vermoord, misschien omdat hij weet dat goede gevoelens van geen nut zijn in de wereld waarin hij leeft... Maar er is, midden in de film, een lieflijke scène; Pixote en zijn vrienden zijn op het strand, missen (en wensen) dat een van zijn vrienden van de heropvoedingsgesticht daar was. Ik dacht dat het een poëtische en melancholieke scène was te midden van al die verschrikkelijke gebeurtenissen... de jongens verlangen duidelijk niet alleen naar hun vriend, maar naar een beter leven. De 'Pixote' van regisseur Hector Babenco is een dappere en deprimerende film die er niet voor terugdeinst om de hardste realiteit te tonen die veel mensen <0xE2><0x80><0x93> onder wie ikzelf <0xE2><0x80><0x93> geneigd zijn te negeren of verkeerd te begrijpen. Deze film zal je waarschijnlijk de ogen openen en een beter en meelevender mens van je maken.