Wat is het sentiment van de recensie?

Wat vaak over het hoofd wordt gezien bij Harold Lloyd, is dat hij acteur was. In tegenstelling tot Chaplin en Keaton had Lloyd niet de Vaudeville-/Music Hall-achtergrond en was hij geen geboren komiek. Hij kwam naar Hollywood om te acteren en ontdekte dat hij er aanleg voor had om grappig te doen <0xE2><0x80><0x93> eerst in korte broek, daarna in een hoofdrol. Hij maakte naam als 'Lonesome Luke', een Chaplin-imitatie; met de rol van de 'briljante jongen', die hem eerder tot een typisch Amerikaanse jongen maakte dan tot een groteske, vond Lloyd zijn draai en werden zijn films een van de beste producties in het stille tijdperk.<br />Hij kreeg een reputatie als 'dwaas' in een paar korte broeken, en behield die in een paar van zijn beste films ('Safety Last', 'For Heaven's Sake', 'Girl Shy'). Hij was in de jaren twintig populairder dan Chaplin of Keaton, en hij werd heel rijk voordat de geluidsfilm opkwam.<br />De eerste geluidsfilms waren vaak een ramp. Om het meeste uit hun 'geluid' te halen, werd in veel films te veel dialoog gebruikt.<br />Lloyds acteertalent was, na twintig jaar, afgestemd op de zwijgende film. Hij had geen slechte stem; de hoge toon paste bij zijn 'bril'-personage. En zijn geluidsfilms waren niet de onvoorspelbare rampen uit de legende. Toch waren de geluidsfilms tot een hoge kunst verheven (vooral die van Lloyd's, die niet bezuinigden op het budget en buitengewoon goed gemaakt waren); met de komst van de praatfilms moest je weer leren lopen en maakten ze een paar misstappen. <br />Hoewel hij probeerde mee te gaan met de tijd en geluid omarmde, waren Lloyds beste stukken uit zijn eerste (al te praatzieke) films nog steeds visueel <0xE2><0x80><0x93> zoals de scène in 'Movie Crazy', waarin hij lijkt te rijden in een chique auto, maar in werkelijkheid 'een lift krijgt' op zijn fiets.<br />Proberen de waaghalzerij die hem beroemd maakte, zoals in 'Feet First', weer op te pakken was een misstap. (In 'Safety Last', zijn beste film en de film die, al dan niet terecht, Lloyd in de loge zette als 'daredevil komiek', speelde hij een vastberaden jongeman die naar de top klimt. 'Safety Last' had een natuurlijke structuur die opklom naar het moment dat zijn personage de zijkant van het gebouw beklom. Het was duidelijk dat hij bang was, maar zijn angst maakte de humor des te groter. In 'Voeten eerst' kwam hij per ongeluk in een hachelijke positie om in een gebouw te klimmen; zijn uitzinnige kreten om hulp deden afbreuk aan de humor. Zijn personage was meelijwekkend en ineengekrompen, zijn ambitie om zijn nek te redden <0xE2><0x80><0x93> mogelijk een accurate weergave van de jaren dertig, maar niet amusant).<br />Harold Lloyd zat niet in het verleden vastgeroest, als een of andere maffe Norma Desmond. Hij omarmde geluid en probeerde zijn films in verschillende richtingen te sturen, groeiend en veranderend met de filmindustrie. Toen 'Voeten eerst' faalde, gaf hij de waaghalzerij op en maakte een satire op de pratende filmindustrie, 'Movie Crazy'. Net zoals hij door veel films moest ploeteren als 'Eenzame Luke'. Voordat hij zijn plaats in de filmgeschiedenis had veroverd met de man met de bril, had hij verschillende richtingen in geluidsfilms geprobeerd voordat hij zijn draai in geluid had gevonden, wat hij deed met 'The Catspaw'.<br />In 'The Catspaw' speelt hij de zoon van een missionaris in China, die zonder het te weten tot burgemeester wordt gekozen als dekmantel voor corrupte politieke belangen. Als hij achter de waarheid komt, geeft hij zichzelf de taak om de stad schoon te maken. Lloyd was pas begin veertig, maar hij kon nog steeds de vrijpostige jongeman spelen.<br />Maar 'The Catspaw' was weer een kassucces, en Lloyd maakte nog maar drie films, waaronder 'The Milky Way'. Van zijn belangrijkste concurrenten had Chaplin nog steeds stomme films in zich, en Keaton was hopeloos slecht geregisseerd. 'The Milky Way' suggereert dat Lloyd misschien wel een talent voor komedie zou hebben gehad als hij wat jonger was geweest, of als het publiek hem het voordeel van de twijfel had gegeven na zijn eerste geluidsfiasco's.<br />Hoewel de film ten onrechte belastend is geweest over de manier waarop Lloyds personage de stad opruimt, past het wel bij hem. Vanaf zijn dagen in'shorts' wilde Lloyd zijn publiek bang maken, en de climax van 'The Catspaw' slaagde daar opnieuw in, op een verrassende manier; totdat de truc wordt onthuld, lijkt die gruwelijk, en dan komt het lachen.<br />Als een voortbrengsel van zijn tijd is 'The Catspaw' charmant en grappig. Een zeer goed geschreven geluidskomedie, goed geacteerd door Lloyd. De door Sam Taylor geregisseerde film, met zijn merkwaardige mengeling van drama en sluwe humor, doet bijna denken aan een Frank Capra- of Preston Sturges-komedie.