Wat is het sentiment van de recensie?

De titel zegt me niet veel. Ik weet niet zeker welke deur in de film niet geopend had mogen worden.<br />De film begint rustig, met een gesprek tussen een man en een vrouw in een kamer die eruitziet als een rijk gemeubileerde treinwagon, compleet met het geluid van de rijdende trein. In werkelijkheid is het huis van de man een treinwagon en heeft hij een cassette met treingeluiden. De vrouw gaat weg en belt een jonge vrouw. De jonge vrouw zegt tegen haar vriend, een dokter, dat haar is verteld dat haar grootmoeder ziek is en dat ze terug moet naar haar geboortestad. Ze is daar al dertien jaar niet meer geweest.<br />Flitsend terug naar dertien jaar geleden. Een schimmige gestalte komt een huis binnen. Hij streelt een slapend jong meisje, gaat dan een andere kamer in en steekt de moeder van het meisje met een mes. Het meisje wordt wakker, gaat de kamer van haar moeder binnen en vindt haar dood met een mes in haar lichaam. Ze gilt en er komt een arm uit het niets die een hand voor haar mond slaat. Ze kijkt angstig op. Die eerste scène in de film van de moordenaar dempt haar gil, en de blik van het meisje is een van de weinige effectieve opnamen in de film.<br />Op de visuele afdeling valt er niet veel te beleven. Af en toe is er een vreemd gebruik van geluid, en er is een vreemde belichting op een zolderscène waar veel van de glaspanelen rood en blauw zijn. Terug naar het heden. De jonge vrouw arriveert in het huis van haar grootmoeder. Er is daar een oude dokter, die ze niet vertrouwt, samen met de man uit de openingsscène 'Edelachtbare' en Kearn, de museumbeheerder van de stad. Ze vertrouwt geen van hen, en het is waar dat ze geen enkel vertrouwen wekken. Ze is gedurende de hele film nogal kribbig. Ze wil haar grootmoeder in een ziekenhuis laten opnemen. De mannen in de stad willen haar huis, en de museumbeheerder wil de dingen die erin staan (zijn museum zit al vol met veel van de spullen van de grootmoeder). Onverklaarbaar genoeg wil de vrouw het huis houden.<br />De jonge vrouw begint telefoontjes te krijgen van een man die op een sinistere fluistertoon spreekt. Hij uit verschillende dreigementen en wil dat ze dingen doet om hem op te winden. Zulke scènes komen vaak terug. Jammer genoeg zijn er zo weinig personages in de film dat de mogelijkheden van wie het zou kunnen zijn, beperkt zijn. Erger nog, we zien meteen vanaf het begin wie de telefoontjes pleegt. Dus hoewel de jonge vrouw het niet weet (hoewel de beller af en toe zijn normale stem laat horen), weet het publiek altijd: geen spanning. Elk telefoontje brengt haar meer van haar stuk.<br />Het einde was onverwacht voor mij, dus misschien krijg ik punten omdat ik niet het voor de hand liggende heb gekozen, maar ik weet niet zeker of dat me iets kon schelen.