Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kan begrijpen waarom anderen nogal onplezierig reageerden op de climax, die een wending opleverde die eigenlijk moeilijk serieus te nemen is. Maar ik denk dat de opbouw ernaartoe heel goed werkt. De muziek, heel dreigend en zenuwslopend, zorgt echt voor een griezelig aura dat past bij het meedogenloze geluid van een voortdurend rinkelende telefoon die de Engelse actrice Joan Matlin (Jean Marsh) tot wanhoop drijft. Ze leent het mooie appartement van een vriendin terwijl ze haar carrière in New York probeert te beginnen (de gebouwen buiten het raam zien er ongeveer net zo realistisch uit als die van David Letterman) en wordt zonder plichtplegingen welkom geheten door een luidruchtige telefoon die heel wat keren overgaat, gevolgd door luid gebonk tegen de muur. Op zoek naar antwoorden over degene die verantwoordelijk is voor die minachting voor haar geestelijke gezondheid, ontdekt Joan dat niemand die kamer huurt en dat een vroegere huurster zichzelf heeft gewurgd. Zonder hulp van de manager zal Joan zelf proberen uit te zoeken wie haar zo'n angst aanjaagt. Joan ontdekt dat de kamer leeg is en dat de telefoon een bepaalde vrouwenstem heeft die haar zal blijven achtervolgen.<br />De episode is, denk ik, een tour de force voor Jean Marsh, die een eenmansshow is. Ze is de enige zichtbare actrice en we volgen haar door de crisis die haar langzaam uitwist, waarbij de telefoon en het gebonk uit die andere kamer haar veel angst bezorgen die overgaat in angst. In plaats van weg te gaan, blijft Joan achter, zo van streek door het lawaai en tot op het punt van instorten waarop ze alleen nog maar wil dat de telefoon (of wie er ook belt) ophoudt. De episode geeft een mogelijk antwoord op de vraag wie Joan lastigvalt en waarom. Een personage dat Beth heet komt pas laat in het verhaal voor, als Joan al moeite heeft erachter te komen wiens vrouwenstem het was aan de andere kant van de lijn die haar naam kende op die gevreesde telefoon die ze ontdekt in de kamer tegenover de hare. Het lot van Beth zou de kijker kunnen vertellen waarom Joan getraumatiseerd is. Ik denk dat deze episode een oefening in geloofwaardigheid is in plaats van geloofwaardigheid; sommigen vonden het niet echt leuk, maar ik wel. Ik geef toe dat de telefoon, als fysieke dreiging die 'kruipend' op Joan afkomt, moeilijk serieus te nemen is, om nog maar te zwijgen van de aanval op haar, maar ik vond de intense opening van twintig minuten geleden passend kil genoeg om dat goed te maken.