Is deze recensie positief of negatief?

Barry Champlain is een radiopresentator van talkshows in Dallas, wiens ideeën over een overvloed aan maatschappelijke kwesties veel van zijn bellers en luisteraars verontrusten en beledigen. Is Barry een media- Messias die op zoek is naar de waarheid, of een maatschappelijke mislukkeling die eropuit is zijn publiek aan te vallen?<br />Dit is een intens, provocerend karakterstuk over een man met bijna geen overtuigende eigenschappen, die tegelijkertijd een diepzinnige filosofie lijkt te aanhangen. Hoewel het mede geschreven en geregisseerd is door Stone, is dit in feite het hele stuk van Bogosian, en hij geeft een verbazingwekkend harde en indringende voorstelling, waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Barry is soms een van de walgelijkste personages die je je kunt voorstellen, die galante misantropie uitspuugt naar iedereen om hem heen, vooral naar degenen die om hem geven. Maar tegelijkertijd is hij ook merkwaardig empathisch, hypnotiserend, wijs, zelfs beminnelijk. Bogosian's havikachtige gelaatstrekken branden in het beeld, terwijl zijn groene ogen voortdurend heen en weer schieten alsof ze permanent op zoek zijn naar een antwoord op een raadsel. De film is in wezen een boze, zelfingenomen tirade tegen alle onverdraagzaamheid, onrechtvaardigheid en banaliteit in de wereld, die culmineert in een wilde, drieënhalve minuut durende opname van Barry die de ultieme ik-haat-alles-toespraak houdt, maar tjongejonge, wat een klap in je gezicht. De bijrollen zijn geweldig, vooral Greene als de ex-vrouw en Baldwin als de baas. Het lukt Stone met zijn scherpe fotografie om het ene radiostudio-podium interessant te houden, en er is een spannende score van Stewart Copeland, met een ontroerend slot met dat vertederende stukje telefoonmuziek, Telephone And Rubber Band van The Penguin Cafe Orchestra. Als je niet bekend bent met Bogosian, moet je eens kijken naar zijn verbazingwekkende talent in deze film <0xE2><0x80><0x93> net als zijn tijdgenoten Bill Hicks en Denis Leary is hij iemand die zelden in de mainstream media opduikt, alleen maar omdat zijn werk zo bekend is. Ik vind Stones films variabel; ik ben niet zo dol op zijn grote successen, maar als hij ordelijker en objectiever is, zoals in deze film (of die van Salvador en Nixon), is hij veel scherpzinniger en boeiender. Een geweldige oerkreet van een film, gebaseerd op een toneelstuk van Bogosian, geïnspireerd door het ware verhaal van Alan Berg, een radiopresentator uit Denver die in 1984 door neonazi's werd vermoord.