Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een van de mooiste herinneringen uit mijn jeugd. Die zou op dvd moeten staan. Het was een beeld van alles waarmee we in de jaren zeventig waren opgegroeid: vrede, zachtmoedigheid, bloemenkracht en geweldige akoestische muziek. De twee gastvrouwen, Carol en Paula, waren de absolute vredelievende hippies, met lang haar, boerenblouses en wijde broeken (ze zagen eruit als een Katherine Ross (alias 'The Graduate') en Ali McGraw (alias 'Love Story'), in alle opzichten.<br />Ze maakten ons blij met moppen over de madeliefjes, leerden ons om aardig te zijn door middel van gesprekken met de gehavende tuineekhoorn en vermaakten ons met muziek van hun gitaar. Ze waren de beste, en Carol was ook de oorspronkelijke Sandy uit de oorspronkelijke productie van 'Grease' (cool). '<br />Deze show zou in een tijdcapsule moeten zitten uit het tijdperk waarin ook 'The Yellow Submarine', 'Arrow to the Sun' en 'Free to Be... You & Me' zouden moeten zitten, en ook 'Sunshine' en 'The Point'.<br />En als laatste, maar niet minst, die herkenningsmelodie: 'See you, See you, Hope you had a good, good time, ah ha, Blij dat we je gedag kunnen zeggen, Hope we get to see you again, Seeya, Seeya, Blij dat je een tijdje kon blijven, ah ha, Hope we get to see you again, seeya, seeya.'