Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was bereid om van 'Where's Poppa' te houden, want het gaat over de hoofdrolspelers uit de soapserie Normal Lear, die in mijn jeugd het gevoel hadden dat ze deel uitmaakten van een groot gezin. Wat zou het leuk zijn om de censuurvrije Barnard Hughes, Vincent Gardenia, Ron Liebman, Rob Reiner en een Garret Morris uit de SNL-serie te zien.<br />Maar helaas, 'Where's Poppa' duurt te lang. Het is claustrofobisch en vermoeiend, en het breekt met de hoofdregels van een klucht: lichtvoetigheid en een snel tempo.<br />De plot draait om de pogingen van een advocaat (George Segal) om zich te ontdoen van zijn bazige joodse moeder, die in zijn gigantische appartement in New York woont. Onderweg maken we kennis met belachelijke personages en situaties: een komische groep overvallers die de broer van de hoofdpersoon herhaaldelijk beroven, de verkrachting van een politieman waarbij een gorillapak betrokken is en de daaruit voortvloeiende homoliefde, Ruth Gorden die Segals broek naar beneden trekt en hem in zijn kont bijt terwijl hij haar eten opdient. Waarom werkt dit niet? Een deel van de verklaring is het gevoel van onheil dat wordt opgeroepen door de benauwde, donkere interieurs en de antieke inrichting. Ik ben een groot liefhebber van de cinematografie van New York in die tijd, maar toen ik deze film zag, had ik het gevoel dat ik in een donker busstation door de Police Gazette zat te bladeren.<br />De voornaamste reden is echter het trage tempo. Moderne MTV-achtige snelle shots hebben een filmbezoeker het gevoel gegeven dat hij een prettig filmtempo heeft, maar zelfs als je daar rekening mee houdt, blijven camerashots uitzonderlijk lang hangen. Plotontwikkelingen zijn ook erg traag. Er is één situatie waarin dat wel werkt: een vreemd liefdesliedje dat George Segal voor Trish Van Devere zingt, zacht, heel dicht bij haar gezicht, en een ondraaglijk lange tijd. Het deed me denken aan die huiveringwekkende verlengde shots in de Britse versie van 'The Office', waarbij je merkt dat je de camera in gedachten smeekt om te stoppen, terwijl je tegelijkertijd niet kunt ophouden met kijken.<br />Jammer genoeg is het grootste deel van de film meer 'opschieten' dan 'niet wegkijken'. Waardoor ik me afvraag of het niet...' Het is mogelijk om een zwarte komedie te hebben die ook een klucht is. Het dilemma is dat de zwaarte van het onderwerp in een zwarte komedie de lichtheid van de klucht kan aantasten. Films als 'M*A*S*H' van Robert Altman en 'Dr. Strangelove' van Kubrick bewijzen dat het mogelijk is. Ze doen dat niet alleen door snelheid, maar ook door onderhoudende subplots, iets wat 'Where's Poppa' verwaarloost.<br />Hoewel de film meerdere, stereotiepe, grappige personages heeft, zijn ze bijna allemaal direct betrokken bij het centrale drama over hoe om te gaan met de recalcitrante moeder. De scènes met Garret Morris en de straatrovers in Central Park komen zo dicht bij een mentale doorbraak als de kijker maar kan komen. De overvallers leken bijna Shakespeare-achtig, de traditie van de komische ne'er-d0-wells volgend. Als de rest van 'Waar is Poppa' zich wat meer aan de traditie had vastgeklampt, zou het een betere film zijn geweest. Edgier is niet altijd beter. Het is alsof al deze getalenteerde acteurs en de regisseur Carl Reiner een korte adempauze nemen voor de creatieve maalstroom van de jaren zeventig.<br />**Random notes:_ Nadat ze Ron Liebmans kleren hebben doorzocht, noemen de overvallers Cornel Wilde's 'The Naked Prey' (1966), een geweldige actiefilm die een stilistische voorloper was van de 'Planet of the Apes' van 1968.<br />Hoe politiek incorrect hij ook was, het is verontrustend om te horen over de dood van een actieheld die zo formidabel was als Charleton Heston. 'Mijn stomme vriend,' zei hij, 'James Fransicus in het vervolg leek schattig en klein vergeleken met Heston.'