Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was alleen maar voorzichtig enthousiast toen ik 'All the boys love Mandy Lane' huurde, want ik herinnerde me meteen een grote verscheidenheid aan meningen, zowel positieve als negatieve, in de korte periode tussen de korte bioscoopuitgave en de verspreiding naar de videotheek. Dit zou de meest ingenieuze en verfrissende nieuwe horrorfilm in jaren zijn, met niet-stereotypische tienerpersonages en voor de verandering eens onvoorspelbare plotwendingen. Oké, het basisidee klinkt misschien redelijk innovatief, maar het scenario vervalt onvermijdelijk al snel tot dezelfde oude en irritante slasher-clichés, en als dat punt eenmaal gepasseerd is, kunnen zelfs de gevatte stilistische handelsmerken de film niet meer redden van de vreselijke middelmatigheid. De openingsscènes zijn inderdaad geweldig en baden letterlijk in een melancholieke ambiance, wat het des te pijnlijker maakt om te zien hoe de film afzakt naar het 'normale' niveau van een rudimentaire slasherfilm. Na de sublieme intro, waarin een dronken machojongen zijn sprong van een dak misrekent om indruk te maken op de voorgeschreven schoonheid, blijkt 'All the Boys Love Mandy Lane' gewoon het zoveelste studieboek en een ongeïnspireerde horrorfilm over een stel idiote kinderen die stoned en geil worden op een afgelegen boerderij voordat ze worden vermoord door een niet zo onbekende maniak. De hele pretentieuze organisatie van Mandy stort sneller in dan een bouwvallig kaartenhuis: we krijgen nooit een goede verklaring waarom Mandy zich zo frigide en hooghartig gedraagt tegenover al haar bewonderaars (omdat ze als wees is opgegroeid, misschien? O, boehoe), de jongens laten al snel zien dat ze al tevreden zouden zijn met seks met een willekeurige bimbo en niet uitsluitend met de 'goddelijke' Mandy, en de laatste wending, hoe ontegenzeglijk buitenissig ook, slaat gewoon nergens op. Het middelste deel van de film is nogal saai en biedt zelfs geen echt afgrijselijke opwinding (schotwonden? Alsjeblieft!) of authentiek ranzig gezever. Mijn royale score van 4 van de 10 gaat helemaal naar de korrelige en verontrustende 70's' De film heeft de stijl van het filmen (met vervaagde kleuren, bizarre maar prachtige fotografische beelden) en de verrassend mooie soundtrack. Regisseur Jonathan Levine koos voor het klassieke nummer van Bobby Vinton, 'Sealed with a Kiss', om tijdens de trailer en de aftiteling te laten horen, terwijl ik er aanvankelijk van overtuigd was dat Barry Manilows sentimentele liefdesliedje 'Mandy' in de film zou voorkomen.