Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik geloof dat de filmcriticus van de New York Times, Elvis Mitchell, de beste recensie van In the Mood for Love heeft geschreven, waarin hij zegt dat de film 'droomt van een romantische geest die al eeuwen uit de filmwereld is verdwenen'. Hoe waar zijn die woorden! Echte romantische films zijn tegenwoordig zo zeldzaam, terwijl er een overvloed is aan films waarin veel seks en naaktheid voorkomt (die vaak op een obscene en gratuite manier worden geportretteerd). Dus gezien het cinematografische klimaat voelt de nieuwste film van Wong Karwai als een broodnodige frisse lucht. In the Mood for Love gaat over de tot mislukken gedoemde romance tussen twee buren ('Mr. Chow' gespeeld door Tony Leung en 'Mrs. Chan' door Tony Leung). Maggie Cheung), die een buitenechtelijke verhouding hebben omdat ze 'niet zoals zij' willen zijn. Maar nadat ze een paar eenzame nachten met elkaar hebben doorgebracht (terwijl hun echtgenoten 'voor zaken weg waren' of 'voor een zieke moeder zorgden'), worden ze smoorverliefd en moeten ze de verleiding weerstaan om te ver te gaan.<br />Verschillende factoren zijn er verantwoordelijk voor dat In the Mood for Love een nieuwe klassieker is onder de 'romantische melodrama's', in de beste zin van het woord. Ten eerste is de specifieke periode van de film (dat wil zeggen Hongkong in 1960) trouw tot in de kleinste details nagebouwd. De kleding (inclusief de prachtige jurken van Maggie Cheung), de muziek (bijvoorbeeld. Nat King Cole), en de algehele sfeer van deze film roept een nostalgische herinnering op aan die specifieke periode. Ten tweede creëert Christopher Doyles prijswinnende, adembenemend mooie cinematografie een omgeving die niet alleen de twee hoofdpersonen omhult, maar in elk van zijn weelderige, perfect geconstrueerde kaders lijkt te druipen van het romantische verlangen. Vergis je niet: In the Mood for Love was de mooiste film van 2001. (Ook moet gezegd worden dat Wong Karwais gebruikelijke hyperkinetische visuele stijl (hoewel begrijpelijk) ingetogen is voor deze film, hoewel zijn pallet net zo kleurrijk blijft.) Ten derde is er de meeslepende score van Michael Galasso, die vergezeld gaat van slow motion-scènes waarin, bijvoorbeeld, Chan in haar elegante jurk loopt en Chan en Chow 'kijken'. De hoofdrollen worden gespeeld door elkaar, op de trap, als ze elkaar passeren, en door andere prachtige scènes die zich in je geheugen etsen. De hoofdmelodie <0xE2><0x80><0x93> waarbij de instrumenten letterlijk lijken te huilen <0xE2><0x80><0x93> wordt op verschillende momenten in de film acht keer gespeeld en benadrukt zo de droefheid en het verlangen van de twee hoofdpersonen. Ten vierde leveren Tony Leung en Maggie Cheung allebei schitterende prestaties (Leung won de prijs voor de beste acteur in Cannes) en ze slagen erin op het witte doek echte chemie op te roepen.<br />De bovengenoemde elementen versmelten en werken zo mooi samen om een film te creëren die tijdloos, 'duizelingwekkend romantisch' en, in één woord, magisch aanvoelt. In The Mood for Love werd ik er, misschien meer dan in welke andere film van 2001 dan ook, aan herinnerd waarom ik het zo leuk vind om 'naar de film te gaan'. En ik denk dat dat zo'n beetje het grootste compliment is dat ik een film kan geven.<br /><br />