Wat is het sentiment van de recensie?

Mijn eerste enorm teleurstellende BBC/Jane Austen-film. De toon is anders, de kostuums zijn anders, het haar is anders, de muziek komt uit de ruimte, en Robert Hardy, de schat, ziet eruit alsof hij zich echt ergert dat hij in zo'n stinkfilm zit. Zelfs een deel van de casting is anders. Nee, dat neem ik terug, een goede regisseur kan van een varkensoor een zijden buideltje maken, zogezegd. De optredens in deze film zijn zo overdreven en melodramatisch dat het bijna een farce van een Jane Austen-verhaal is, wat ironisch is aangezien Northanger Abbey een soort eerbetoon is/het begin van de gotische roman. Na een tijdje had ik zin om de vrouwelijke hoofdrol te slaan; wie had besloten dat ze zo'n uilskuiken moest zijn? Ik moest Trots en vooroordeel (1995) onmiddellijk zien om de nare smaak uit mijn mond te krijgen. Poeh!