Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De filmversie van het toneelstuk van Ruth Gordon, waarin gedetailleerd wordt beschreven hoe ze haar best deed om het huwelijk met Garson Kanin in stand te houden nadat hij in dienst was getreden, verschaft Irene Dunne een van de betere rollen die ze later op het witte doek zou krijgen. Het is ook in overeenstemming met wat er toen in Amerika een optimistische stemming heerste over het feit dat we de vrede niet zouden verstoren zoals in de Eerste Wereldoorlog en het zaad van het zoveelste wereldconflict zouden zaaien.<br />Het toneelstuk dat Ruth Gordon zelf schreef en waarin ze zelf de hoofdrol speelde, werd in 1944 in 221 theaters op Broadway opgevoerd en beperkte zich uitsluitend tot de bungalow die Gordon en Harvey Stephens, die de mannelijke hoofdrol had, op een trainingskamp hadden. Als je op de creditslijst van Broadway kijkt, zie je dat de productie door George S. Kaufman was 'georkestreerd' in plaats van door hem geregisseerd. Ik weet niet zeker of dat zo is, maar ik kan me voorstellen dat het voor iemand met zo'n scherp verstand en zo'n sterke wil als die van Kaufman een interessante periode moet zijn geweest om de productie voor de première in elkaar te zetten.<br />Toen Columbia de filmrechten kocht, moest Sidney Buchman een aanzienlijke reconstructie van het script maken om de actie buiten de bungalow te verplaatsen. De film draagt heel weinig sporen van zijn toneel oorsprong.<br />Alexander Knox speelt de echtgenoot en Charles Coburn is de werkgever van zowel Dunne als Knox, die allebei schrijver zijn. Knox is niet alleen gepromoveerd tot redacteur, maar ook tot columnist. Zijn woorden en gedachten helpen de krant te verkopen en Coburn zit in de problemen. Maar Knox heeft het gevoel dat hij de oorlog in moet, de belangrijkste gebeurtenis van zijn tijd, om gezaghebbend te kunnen spreken over het soort wereld van na de oorlog dat hij wil. Dat was in die jaren geen ongewoon thema.<br />Irene Dunne heeft een paar goede komische momenten, van het soort dat ze had toen ze tegenover Cary Grant optrad. Garson Kanin had ze een paar jaar eerder allebei in My Favorite Wife gespeeld. Coburn is zijn gebruikelijke chagrijnige oude waterbuffel van een baas die uiteindelijk een goed hart heeft.<br />'Meer dan 21 was een optimistische film, en helaas was het dat ook.' Het is niet helemaal waar wat de geallieerden en ik bedoelen, dat ze allemaal naar de vredesconferenties zouden kunnen komen om een betere wereld te scheppen. Maar hopelijk zal een nieuwe generatie het goed doen.