Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een schitterende en in veel opzichten indrukwekkende film. Ik heb hem als kleine jongen op tv gezien, met een keel die bijna werd dichtgeknepen van de tranen, en vandaag weer, op de schitterend gerestaureerde Criterion-dvd.<br />Cranes is de essentie van de War Weepie. Stel je Umbrellas van Cherbourg voor zonder muziek en kleur, of Waterloo Bridge zonder klassebewustzijn.<br />Tatiana Samoilova, een kruising tussen Vivien Leigh en Bjork, is hartverscheurend als knap meisje wier verloofde dienst neemt en niet schrijft en niet terugkomt.<br />De verloofde, Boris, sterft aan het front en zijn sterfscène is onbeschrijflijk romantisch. Heel gewaagd ook, omdat het zo dicht bij 'over de top' komt. Maar die scène zal je bijblijven. Hoewel de Sovjet-Unie in de Tweede Wereldoorlog zo werd gedefinieerd, is de film niet erg specifiek, en daarom ook veel krachtiger. De scènes van voor en na de oorlog hebben een heel erg 1957-gevoel. Er is geen poging gedaan om de historische details te accentueren. De hele film wordt steeds gestileerder, tot de Siberische scènes, die aanvoelen als een modern operadecor (dat is een compliment). De cathartische slotscène wordt tot op de laatste druppel uitgemolken <0xE2><0x80><0x93> ook daar weer, vergelijkbaar met Cherbourg. De productie voelt aan als een groot budget (die trapscènes moeten een aardige kopek hebben gekost).<br />Ga ervoor. Verwacht geen bittere socialistische pil (al is die natuurlijk wel erg treurig). De Cranes zijn Vliegen is een indrukwekkend staaltje wereldcinema, behoorlijk geavanceerd als je bedenkt waar en wanneer het is gemaakt.