Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Terugkijken op Jim Hensons werk, jaren na zijn dood, is alsof je terugkijkt in een andere tijd. Want in tegenstelling tot de meeste zogenaamde creatieve types die proberen hun werk aan, of erger nog, aan kinderen te verkopen, lijkt Jim nooit echt te zijn vergeten hoe het is om een kind te zijn. En als er ooit een moment is geweest waarop hij dat, het Labyrint buiten beschouwing gelaten, demonstreerde, dan is het de Muppet Movie uit 1979. Gefilmd als een allegorisch verhaal over hoe Henson in de kinderwereld terechtkwam. De Muppet Movie is een bevestiging van alles wat progressievere, meer begrijpende types zouden zeggen tegen kinderen die in de jaren tachtig niet helemaal aan de norm voldeden. En zoals we genieten van de vruchten van een tijdperk waarin we worden gedwongen om over alles te praten, uit angst dat iemand zich beledigd zal voelen, is hier de openlijke viering van verschil en diversiteit die een groot deel van de Muppet Show heeft gevormd. Ik heb het al in andere commentaren gezegd, maar ik moet het hier zeggen. Een groot licht in de wereld ging uit op de dag dat Jim Henson stierf. De première van wat de komende tachtig minuten te zien zou zijn, begint met de cast die gaat zitten om naar de première te kijken. Met korte, nauwkeurige zinnen worden we voorgesteld aan de hoofdrolspelers en enkele mindere goden. En als het verhaal echt begint, krijgen we een geweldig lied om ons in het moment te verplaatsen. De Rainbow Connection schilderde zowel een mooi als een droevig beeld van wat de Muppets, vooral Kermit, waren. Ze waren niet zomaar een stel vilten poppen met aparte persoonlijkheden die samen een show opvoerden. Het waren levende wezens die gebaseerd waren op een deel van ons allemaal, alleen veel brutaler geschreven dan we gewend zijn. Elke Muppet die aan ons werd voorgesteld, zag een andere weerspiegeling van een deel van onszelf, en natuurlijk reageerden de kinderen in het publiek op elk personage anders. Vandaar dat iedereen een favoriet had. Toen Animal achter een drumstel verscheen en een bekken probeerde op te eten, wist ik dat ik er een van mij had gevonden. Tegenwoordig ben ik meer een fan van de Zweedse keuken, maar ach, wat maakt het uit.<br />De personages werden gecomplementeerd door een reeks muzieknummers die hun motivatie en persoonlijkheid versterkten. Can You Picture That? deelde een inzicht in dr. Teeth en zijn band en de creatieve ziel van Henson. Maar het meest relevante nummer voor mij was Gonzo's nummer, waarin hij vraagt wat hij is en waar hij vandaan komt. Velen van ons zouden hun hele leven naar de sterren blijven staren en net als Gonzo zeggen dat we wisten dat we daar op een dag weer naartoe zouden gaan. Niet dat alle nummers zo dodelijk serieus waren, natuurlijk. Fozzy en Kermit hebben een nummer dat ze delen nadat ze hebben besloten hun talent (of het gebrek daaraan) te combineren en de weg op te gaan. Als er bewijs nodig was dat hedendaagse'musici' het vermogen zijn kwijtgeraakt om de popstructuur te gebruiken om iets luisterbaars te creëren, dan zou dit nummer dat wel zijn. Nooit eerder hadden de groepsdynamiek van de cast en de muziek zo'n perfecte aanvulling op elkaar gevormd. Met de poppenspelers en de stemacteurs zo perfect op elkaar ingespeeld, had de menselijke cast veel om naar uit te zien.<br />Wat het des te verbazingwekkender maakt dat het menselijke element ook hun kant van de afspraak waarmaakte. Cameos werd letterlijk over de film heen gegooid, en iedereen, van Steve Martin tot Telly Savalas, kwam langs om hun steun te betuigen. Zelfs Richard Pryor, de laatste man die je zou verwachten in een film over de Muppets, lijkt een hilarisch moment te creëren. De camee is voor mij als volwassene nog net zo verontrustend als toen ik een kleine jongen was, maar ik vermoed dat dat komt omdat Henson wist waarom ik het nu verontrustend zou vinden. De grote acteerkracht komt echter van Charles Durning, die als dokter Hopper alles belichaamt wat zowel Henson als zijn publiek vastbesloten is te weerstaan. Bij elk kruispunt komt Hopper om Kermit de kans te bieden zijn eigen soort te verraden en te verraden. Of misschien is'stoppen' niet het juiste woord als Hoppers pogingen om Kermits gehoorzaamheid te garanderen steeds krachtiger en gewelddadiger worden. Het hele gebeuren is één grote metafoor voor hoe het hart van elke kunstenaar door de wereld wordt gebroken. Natuurlijk komt ook Dier opdagen om ons eraan te herinneren dat het feit dat onze vrienden niet lief en knuffelig zijn, nog niet wil zeggen dat ze geen vrienden meer zijn. In feite blijkt Dier op dat moment de beste vriend te zijn die Kermit heeft. En dat is sindsdien de kernboodschap geweest van elke goede show of film waar Henson bij betrokken is geweest. Dat anderen mijden of afwijzen alleen maar vanwege linguïstische of cosmetische verschillen, zou letterlijk de ergste fout kunnen zijn die je ooit maakt. Er kan nauwelijks twijfel over bestaan dat dat vandaag de dag...' In de wereld waarin een imbeciel in een paars pak tegen mijn zoons kan zeggen dat ze niet goed zijn als ze niet vijftien seizoenen lang goede gevoelens voor elkaar hebben en nog steeds geen serieus onderzoek van de kinderbescherming krijgen, had Hensons monsterworkshop nooit van de grond kunnen komen. Het verkeerd citeren van de titel van het album is één ding, maar de keuze aan anderen opleggen is iets anders. De Muppet Movie laat zien hoe Henson het waagde ons allemaal te vragen na te denken, zowel binnen als buiten de spreekwoordelijke hokjes. Er zal nooit meer iemand zijn zoals hij, maar hij zou nooit willen dat we het niet meer probeerden.<br />Daarom is The Muppet Movie de belichaming van een tien uit tien film. Als we een film de kosmos in zouden sturen om het intelligente leven te bewijzen dat we meer waard zijn dan te worden weggevaagd, dan zou dit het zijn.