Wat is het sentiment van de recensie?

Deze episode had potentie. Het basisprincipe van een vrouw die naast een leeg appartement woont (maar wel een telefoon die voortdurend overgaat) is enigszins interessant. En als ze het lawaai verkent, is er sprake van oprechte spanning en angst. Maar stompzinnige scripts verpesten elke belofte die de episode had.<br />Ten eerste geeft de vrouw meteen toe dat ze dingen heeft gezien die de meesten van ons de andere kant op zouden doen rennen (bijvoorbeeld: 'Het is grappig dat de deur dichtsloeg, ook al stond er geen wind;' 'Deze deur heeft ernstige schade opgelopen die er een minuut geleden nog niet was;' 'De deur ging vanzelf open, zonder dat ik hem aanraakte;' enz.). Gezien deze bovennatuurlijke verschijnselen, plus het feit dat een vrouw in de kamer zelfmoord heeft gepleegd, zou je denken dat...' Voor ze naar binnen gaat, neemt ze toch wel enige voorzorgsmaatregelen? Misschien kan ze het overdag onderzoeken. Of misschien kan ze het appartement samen met iemand anders onderzoeken. Of misschien kan ze de lichten aandoen! En als ze in het spookhuis is, besluit ze ook om een heleboel telefoontjes te plegen naar de telefoniste, en dan krijgt ze ruzie over wie de macht heeft om de telefoon af te sluiten, en dan beginnen ze over de details van de zelfmoord. NIET DE TELEFOON UITSCHAKELEN! Het telefoonbedrijf hoeft er niet bij betrokken te worden. Loop naar de telefoon en trek de stekker eruit. Zaak gesloten.<br />Ten slotte, toen ze de telefoon over de vloer liet rennen alsof hij leefde, was dat gewoon komisch. Als de regisseur wilde dat de vrouw gewurgd werd met de telefoonkaart, had hij dat kunnen doen op een manier die er niet karikaturaal uitzag.