Wat is het sentiment van de recensie?

Veel recensenten lijken de voorkeur te geven aan de oorspronkelijke versie van The Man Who Knew Too Much, die ik nog niet heb kunnen bekijken. Op zichzelf is de versie uit 1956 een uitstekend gemaakte film. De reeks Hitchcock-films van halverwege tot eind jaren vijftig (waaronder 'Rear Window', 'Dial M For Murder', 'Vertigo' en 'To Catch A Thief', en deze film) is een van mijn favoriete periodes in zijn carrière. In The Man Who Knew Too Much werpt Jimmy Stewart zich als altijd energiek in zijn rol. Doris Day is heel geloofwaardig in de rol van een atypische Hitchcock-blonde vrouw. Ik dacht dat er niets onechts aan haar optreden was. Haar personage is misschien niet zo overtuigend geschreven als het origineel, maar ze is het wel. De rol van een passief 'Ja, schat' op de arm van Jimmy Stewart is beslist niet teruggebracht tot een rol.<br />In de openingsscène van de bus zijn een paar heel slimme zinnen geschreven voor Hank (de zoon van het echtpaar die later ontvoerd wordt) <0xE2><0x80><0x93> het is jammer dat Christopher Olsen ze zo houterig voorlas. Maar het komt zelden voor dat een kindacteur in de jaren vijftig een goede rol speelt. De meeste andere acteurs die in deze film meespeelden waren echter heel bekwaam <0xE2><0x80><0x93> vooral de moordenaar (gespeeld door Reggie Nalder).<br />Een paar kleine details die deze film ontegenzeggelijk Hitchcock-achtig maken <0xE2><0x80><0x93> het gebruik van niet-Engelse dialogen, vooral in het Frans (iets wat Hitch op veel grotere schaal deed in 'To Catch A Thief'). ); het gebruik van onheilspellende Arabische muziek in het hotel wanneer de moordenaar verschijnt; Stewart en Day die in de kerk met elkaar praten en hun woorden zingen op de melodie van de hymne; de scène in de Albert Hall, waarin de musici en de handlanger van de moordenaar de partituur volgen, de spanning opbouwen, evenals de slagwerker die de cimbalen in gereedheid brengt; en ten slotte het pistool van de moordenaar dat vanachter het gordijn tevoorschijn komt. Het gaat zo langzaam en precies dat het mechanisch moet zijn gedaan (een effect dat Hitch ook gebruikte aan het eind van 'Spellbound').<br />Al met al is The Man Who Knew Too Much een leuke film om naar te kijken. Het is niet zo rijk aan symboliek als sommige van zijn films ('Vertigo', 'Strangers on a Train'), maar toch is het een van mijn top vijf van Hitchcock-meesterwerken.