Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ondanks een geweldige soundtrack en de aanwezigheid van de immer fantastische Rappaport en Woods, is dit weer zo'n debielenkomedie waarin New York zich op de held stort in een poging van de schrijver en/of regisseur om te laten zien wat een maf oord het is. Ja, er zitten ook een paar slechte dingen in de film, maar dat is het belangrijkste. De trend voor onafhankelijke filmmakers in New York lijkt te zijn: 'Ik hoef geen talent te hebben, ik heb NEW YORK!' Oké, om eerlijk te zijn heeft de film zijn momenten. De flashback over waarom die ene vent Wacky Jack wordt genoemd, was behoorlijk amusant. Het script is geen verhaal of plot, het is...' Het is een stel niet-goede scènes die met elkaar verbonden zijn door dezelfde hoofdpersoon.<br />Een van de ergste dingen is dat er geen motief is voor wat de personages doen. Uncle Sam laat de jongen de drugs afleveren, waarom? Als het zo belangrijk is, waarom heeft Sam het dan niet zelf gedaan? Dan liegt de hoofdpersoon zich de longen uit zijn lijf in de ene na de andere scène, zonder dat er iets te winnen valt bij liegen. De man wordt verliefd op een stewardess zonder dat er voor geen van beiden een reden is om verliefd te worden. De personages zijn een stel pionnen die de schrijver kan gebruiken om te zien of hij iets mafs kan laten gebeuren. 'Brother' van Takeshi Kitano. 'Kicked in the Head' is het perfecte voorbeeld van waarom zoveel mensen een hekel hebben aan buitenissige indiefilms: A lot of them SUCK. En een aantekening voor de regisseur: wees niet bang om het publiek af en toe op te winden, te amuseren, te informeren of te vermaken. Dat je saai bent, maakt je nog geen betere filmmaker dan degenen die mij kunnen boeien.