Wat is het sentiment van de recensie?

Michael Haneke staat bekend om zijn verontrustende films als 'Funny Games'. Deze keer nam hij Elfriede Jelineks 'Die Klavierspielerin' op, die tot nu toe waarschijnlijk haar beste werk is. Jelinek schrijft altijd over misdragingen in gezinnen, en vooral over de onderdrukking van vrouwen in een patriarchale samenleving.<br />Erika Kohut (Isabelle Huppert) werkt als pianolerares in het Weense Consevatory. Ze woont nog steeds bij haar moeder (Annie Giradot), ze slapen zelfs in hetzelfde bed (er is al iets vreemds aan de hand). Erika koeioneert haar leerlingen op dezelfde manier als ze door haar moeder is gekoeioneerd, ze kijkt stiekem naar pornofilms en speelt sadomasochistische spelletjes met zichzelf. Een leerling, Walter (Benoit Magimel), wordt verliefd op haar, maar ze weigert simpelweg met hem naar bed te gaan. Ze wil haar spelletjes met hem spelen, maar hij walgt ervan. Hij houdt zich schoorvoetend aan haar regels, wat voor hen allebei een ramp betekent.<br />Haneke heeft een heel duidelijke beeldtaal, alles is op een bijna Spartaanse manier gefilmd, waardoor de complexe personages en het verhaal worden versterkt.<br />Mensen die Oostenrijk niet zo goed kennen, beseffen misschien niet hoe essentieel de setting voor het verhaal is. Jelinek (en andere grote Oostenrijkse schrijvers als Thomas Bernhard) lijdt onder de kilheid en nonchalance in de Oostenrijkse families en de samenleving. Oostenrijkers (of in elk geval Weners) zijn vaak niet in staat om hun pijn en wensen onder woorden te brengen, ze onderdrukken hun emoties, waardoor er vaak geen echte liefde, genegenheid en nabijheid in hun families is. In een samenleving waar het belangrijker is om een perfecte fa<0xC3><0xA7>ade aan de samenleving te tonen (zelfs als dat betekent dat je misdaden binnen de familie moet beschermen, zoals Erika en haar moeder de verkrachting van Erika door Walters beschermen om een schandaal te voorkomen) dan om met je emotionele problemen om te gaan, is het waarschijnlijk geen wonder dat Sigmund Freud de psychoanalyse in Wenen heeft uitgevonden. Erika heeft een kille, afstandelijke relatie met haar moeder, en de enige keren dat ze emoties met elkaar delen, zijn ze heel gewelddadig en helemaal niet liefdevol. Erika vervangt haar verborgen emoties door verlangens naar geweld, zodat ze eindelijk wat gevoelens kan loslaten. Maar ze heeft niemand die echt over haar emoties wil praten, dus uiteindelijk moet ze zichzelf steken om haar innerlijke pijn te verlichten.<br />Isabelle Huppert geeft haar beste voorstelling van haar carrière (net als de meeste andere actrices). Met een strak gezicht zie je vaak alleen een zweem van emotie op haar gezicht, een snelle glimlach, een blik in haar ogen. En uiteindelijk wordt haar pijn meesterlijk uitgebeeld zonder één traan.<br />Benoit Magimel en Annie Giradot geven ook indrukwekkende voorstellingen, maar de film is van Huppert.