Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik wilde deze film echt graag leuk vinden. Geweldige cast: Walter Pidgeon in een rol die ons doet denken aan zijn iconische _Forbidden Planet_, Barbara Eden en Robert Sterling als jonge geliefden, Frankie Avalon als een muzikale zeeman (is een man op een onderzeeër een zeeman?), zelfs Peter Lorre als een wetenschapper met een voorliefde voor haaien. Misschien is het een goede kinderfilm, maar het kostte me moeite om wakker te blijven. Lorre werd ernstig onderschat. Ik denk dat hij een vals spoor was, net als Pidgeon, maar dan verwacht je dat hij misschien gek wordt en probeert de held of zijn meisje in de haaientank te gooien. Maar nee. Trouwens, waarom is er een haaientank op een onderzeeër? Dat is typisch voor de film.' Ze leggen uit waarom Lorre de haai heen en weer laat lopen (omdat wij hem zien) maar verwachten gewoon dat wij het feit accepteren dat er om de een of andere reden een haai op deze onderzeeër zit. 'Onderzoek?' Ja, wetenschappers doen altijd van die researchdingen, wie kan die nou begrijpen? Maar als er geen haai was, wie zou dan de boosaardige psychologe (Joan Fontaine) vermoorden? Het spijt me, maar zelfs kinderfilms uit de jaren vijftig zijn in staat om minder voorspelbaar en eerlijk gezegd idioot te zijn (om nog maar te zwijgen van exploitatief).<br />De eerste 10 of 15 minuten gaven me echt hoop. Geweldige herkenningsmelodie gezongen door Frankie Avalon. Pidgeon die Floyd de Barber speelt (Howard McNear eigenlijk, sorry Howie was gek op je in 'Blue Hawaii'). ) en Joan Fontaine voor een rondleiding, waarbij we zorgvuldig de kamer met het enorme 'WAARSCHUWING'-bord op de deur overslaan, langs Peter Lorre met voornoemde haaien, en dan zien we een volledige filmopname van Eden die haar geldmaker op Avalons hartstochtelijke hoorn bespeelt! De film gaat van daaraf snel stroomafwaarts. Er is geen echte verklaring voor de vuurstorm die de Aarde bedreigt, dus is er een duidelijk gebrek aan dramatische spanning en geen schurk op de koop toe. In plaats daarvan wordt Pidgeons personage tot een weinig overtuigend dwaalspoor van de Ahab-soort gemaakt (ik denk dat 'De Caine-muiterij' nog vers in het geheugen van de mensen lag), en Fontaines personage wordt aan het eind plotseling zonder reden slecht. O, ik neem aan dat de reden is dat het...' Het is een verrassing voor het publiek. En het is nogal een verrassing, want het enige negatieve dat ze heeft gedaan is slecht praten over de geestelijke gezondheid van de kapitein, en er is nog steeds geen reden waarom ze heeft gesaboteerd nadat ze heeft onthuld dat zij de schurk is. Heel slecht gedaan en niet overtuigend. De man die de pessimistische bijbelgek was, was beter, want zijn karakter was tenminste logisch.<br />Dus wat kan er nog meer misgaan? Eindeloze, oneindige scubaduikbeelden. Ik heb nooit begrepen wat daar zo aantrekkelijk aan is. Een reusachtige inktvis valt het schip een minuut lang aan, alleen maar om een monster voor de trailer te hebben. Misschien heeft dat sommige mensen het idee gegeven dat het een fantasy-avonturenfilm zou worden, in plaats van een halfbakken thriller over militaire wetenschappers die het nooit mis hebben. Ja, misschien nog wel het ergst van alles, het is nauwelijks een fantasy-film, laat staan een science-fictionfilm. Het heeft nooit aan mijn verbeeldingskracht ontbroken, want de hele premisse was niets anders dan een zoveelste ramp/apocalyps en deze personages ervaren nooit een gevoel van verwondering of ontdekking. Ik heb genoeg van Irwin Allen. Ik heb zijn latere films trouwens nooit mooi gevonden, maar deze greep me door te doen alsof ik Jules Verne was, terwijl het in werkelijkheid gewoon weer een oefening in ramp-escapisme is. De hele film wacht alleen maar om te zien welke figuur op een onwaarschijnlijke manier het kwaad zal worden en zal sterven. Hij nam altijd een acteur/actrice met een charmante en innemende persoonlijkheid in dienst om die rollen te spelen, en dat is het enige element van'verrassing' dat je kunt vinden, want die personages hebben sowieso geen enkele logica. Wat een zielige tijdverspilling van die acteurs. De films van George Pal zijn honderd keer beter (de enige die slap was, was 'Atlantis', wat, niet toevallig, de meest Allen-achtige film was), vol verwondering en opwinding en ach, wat een ideeën! Afgezien van een paar effectenscènes en Barbara Eden is er naar mijn mening niets wat de moeite waard is om te zien. Ik denk dat het best leuk is voor mensen die van rampfilms houden, maar ik vind het een hol en saai genre.