Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb ontzettend veel gehoord over 'The English Patient' en uiteindelijk besloot ik de cd te kopen om erachter te komen waar al dat gezeik over ging. Wat ik ontdekte was een cinematografische verrukking en moet, ik herhaal'moet', altijd met een open blik bekeken worden. Als je een religieuze, morele fanaticus bent, ben ik bang dat dit geen film voor je is, omdat je de schoonheid van dit cinematografische meesterwerk niet zult zien, omdat je zult blijven zeuren over de morele dilemma's die deze film oproept. Als ik me goed herinner las ik voor ik deze film ging kijken de recensie op deze site en walgde ik van de visie van de persoon die ik citeer. '... dat de hoofdpersonen volkomen verdienden wat ze kregen.' Als het op moraliteit aankomt, ben ik het met hem eens, maar dit is niet de manier om commentaar te geven op een film van deze grootsheid.<br />Ik moet toegeven dat ik zelden zo'n prachtig in elkaar gezette film heb gezien. Ik blijf in mijn onderbewustzijn de achtergrondmuziek horen. Op de eerste plaats is dit een liefdesverhaal en ja, het is een buitenechtelijke affaire (moralisten oppassen), maar laten we ons daar niet op blijven concentreren. Laten we ons in plaats daarvan concentreren op de manier waarop het verhaal werd verteld. Het is een mengeling van flashbacks en het heden. Het speelt zich af in de tweede wereldoorlog en vertelt ons het verhaal van een overlevende van een vliegtuigongeluk (Graaf Almazjy, prachtig gespeeld door Ralph Fiennes) die in de oorlog in Italië wordt verzorgd door een legerverpleegster (Juliet Binoche) vlak voor het begin van het einde (verliezen van de askrachten). De patiënt met het brandwondenlitteken, die erg veel pijn leed, bleef maar denken aan de hartstochtelijke verhouding die hij had met een Engelse vrouw, Katherine (Kristin Scott Thomas), die hij in flashbacks uit vooroorlogs Afrika te zien kreeg. Het verleden en het heden zijn zo handig met elkaar verweven in het verhaal dat je je er als het ware in verplaatst en het gevoel krijgt dat je naar een film kijkt die je uit de eerste hand ziet. De locaties in de woestijn en in Italië zijn prachtig en dat geldt ook voor de personages. Ik ben een romanticus en ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik tranen in mijn ogen had toen het afgelopen was. Kijk ernaar met iemand van wie je echt houdt. De film begint en eindigt met dezelfde opname van de woestijn waar de zandduinen kronkelen en kronkelen als het lichaam van een vrouw en het was adembenemend. Het gevoel van verlies en verdriet werd zo overweldigend overgebracht door de acteurs dat ik me afvraag waarom god! Waarom hebben we oorlogen die schoonheid vernietigen en het onvergeeflijkste van alles: de vernietiging van Onschuld. Maar goed, het heeft terecht een aantal Oscars gewonnen en ik ga op zoek naar andere werken van regisseur Anthony Minghella. Het brengt de romantiek in het genre van de films van David Lean weer een beetje terug. Het doet me bijna denken aan 'Lawrence of Arabia', die ook in de woestijn speelde.