Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze baanbrekende film is werkelijk een kunstwerk. Ik ging op de conventie in Indiana met heel lage verwachtingen naar de screening, want ik had al 2 andere films gezien met 'gamer' in de titel (die allebei zo slecht waren dat ik aan het eind van de tweede een van mijn eigen ogen eruit had geplukt met mijn rietje en een verdraaide paperclip die ik tussen de kussens van de bank had gevonden). Maar vanaf de openingstitels had 'krankzinnigheid' me te pakken. De gematigde setting in het Noordwesten vormde een prachtige achtergrond voor het drama rond de gefrustreerde spelleider Lodge (krachtig geportretteerd door Nathan Rice) en zijn onaangepaste vriendengroep die de echte drama's waar ze dagelijks mee te maken krijgen opzijzetten voor fantastische drama's in de setting die Lodge hun biedt. Na de eerste scène (die zich afspeelt in de fantasiewereld waarin ze leven) worden ze met geweld teruggeworpen in de wereld waaraan ze zo wanhopig proberen te ontsnappen. Dit riep zoveel vergelijkingen op met mijn eigen leven dat ik tot tranen toe geroerd was. Het acteerwerk is van zo'n verbazingwekkend kaliber dat ik binnen de eerste twintig minuten van de film echt geloofde dat hij echt een man van in de twintig was die leed aan frustratie, kaalheid en een irritante groep 'vrienden' die geen benul hebben van begrippen als goed en kwaad. De vrienden van Lodge zijn hier van enig belang: Leo, de oudste en zwaarste van het trio, lijkt de enige andere figuur met een baan, afgezien van de loge. Toch lijkt hij sociaal aangetrokken te worden door Gary, de jongste van de groep. Dit lijkt in het begin een beetje vreemd, tot je beseft dat Gary in feite een seksueel verwarde sociopaat is met heel weinig vooruitzichten buiten zijn 'fantasiewereld'. Deze tweedeling dient niet om verwarring te zaaien, maar om het publiek te informeren en te verheffen over het belang van diversiteit in onze samenleving. Mijn enige klacht hierover is dat de acteurs die Leo (Scott C. Brown) en Gary (Christian Doyle) spelen, de personages soms voor de lol lijken te spelen, alsof ze te horen hebben gekregen dat ze in een komedie spelen in plaats van een keiharde actie/dramafilm. Over actie gesproken, Brian Lewis maakt zijn filmdebuut als Cass, het derde en invloedrijkste lid van Lodges bonte gezelschap. De spanning is altijd om te snijden als hij op het witte doek verschijnt, zowel als hij hartstochtelijk tegen Lodge staat te oreren over zijn overtuigingen als als hij zijn fantastische krijgskunsten als 'Silence' tentoonspreidt, zijn fantasiefiguur. Of zelfs als hij zich plotseling omdraait naar het publiek en jij in een reflex in het publiek duikt om niet door zijn fantastische kin te worden geraakt. Lewis Lights verlicht het scherm, wat hij ook doet, en ik hoop in de toekomst meer van hem te zien. Als de actie in deze film eenmaal begint, houdt hij gewoon niet op. Het drama en de actie gaan zo naadloos in elkaar over dat je niet kunt zeggen of je midden in een koortsachtige actiescène zit of in een ontroerend dramatisch moment. Echt een spannende rit van epische proporties, zou ik 'The Gamers: Dorkness Rising' aanbevelen voor wie van film houdt. Het was bijna de moeite waard er een oog voor te verliezen.<br /><0x3E><0x3E> Chip Deedlenick.