Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Vergeet al die sentimentele romantische films met briefjes en stelletjes met elkaar verstrengelde lippen die er op de een of andere manier in slagen om na een filmleven van overdreven vereenvoudigde, onrealistische romantiek samen naar het grote leven te gaan. Vergeet al die schaamteloze 'hond geeft zijn leven om zijn gezin te redden'-films (hoewel ik moet toegeven dat ik er zelf ook een zwak voor heb). Vergeet Ricky Schroeder die al op jonge leeftijd zijn neiging tot overacting tentoonspreidt (nou, die was schaamteloos!).<br />Deze tv-film, die helaas nooit meer schijnt te worden uitgezonden, is de absolute kampioen van tranentrekkers. En bovendien een goed geschreven en goed geacteerd verhaal. Ann-Margret heeft een groot risico genomen door deze rol op zich te nemen. Er is hier niets flamboyant of sexy aan haar, en dat is alles.' Het is op zichzelf al een monumentale prestatie. Op basis van een waargebeurd verhaal speelt ze Lucile Fray, een terminaal zieke moeder die zich tot haar laatste ademtocht inspant om een goed tehuis voor haar tien kinderen te vinden, in plaats van hen over te laten aan onvoorspelbare overheidsinstanties. Frederic Forrest doet het geweldig als haar echtgenoot, de goedhartige maar onbetrouwbare kostwinner, wiens verlammende artritis en persoonlijke demonen hem niet in staat stellen voor de kinderen te zorgen.<br />De film voert ons door Luciles hartverscheurende proces van het interviewen van toekomstige ouders en vervolgens toekijken hoe haar kinderen het huis verlaten. Het geeft ons ook het perspectief van de kinderen zelf, en van de vader <0xE2><0x80><0x93> die rouwt om de tragedie die nu plaatsvindt en die zeker zal volgen, en gefrustreerd is omdat hij niet in staat is om meer te doen. De scène waarin de jongste van de kinderen (Steven) naar zijn nieuwe huis wordt gebracht, is de hartverscheurendste die ik ooit heb gezien. Nu ben ik opgegroeid als een 'hopeloze romanticus' en heb ik in de vele jaren daarna een harder, cynischer omhulsel van mezelf gemaakt. Meestal vind ik meer om mee te spotten dan om me in te leven in de sentimentele cinematografische flauwekul die ons tegenwoordig wordt opgedrongen. Maar dit juweel uit het begin van de jaren tachtig is nog steeds hartverscheurend. Ik zou echt willen dat iemand met een greintje marketingbesef een dvd-versie van dit drama uitbracht. Een van de extra's die je bij de uitzending van de Emmy Awards van het volgende jaar moet hebben, is de tv-uitzending van A-M. A-M werd voor deze rol genomineerd, maar de prijs voor beste actrice ging naar Barbara Stanwyck voor 'Thorn Birds'. In wat een van de mooiste momenten moet zijn geweest in wat nu echt een saaie prijsshow is, barstte Stanwyck tijdens haar dankwoord in tranen uit en riep: 'Ann-Margret, ik hou van je!' Waardoor Ann-M ook in tranen uitbarstte.<br />Nog een laatste opmerking. De IMDb-beoordeling voor 'Who Will Love My Children' is op dit moment 6,4. Maar meer dan 75 procent van de kijkcijfers ligt in de buurt van de 8-10 (meestal de 10). Wat voor systeem van handicaps deze site ook gebruikt om de kijkcijfers van de door IMDb genoemde films aan te passen, in dit geval heeft het totaal geen effect. Dit is de 'huiler' aller tijden, en bovendien een verdomd goede tv-film.