Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

The Man Who Knew Too Much uit 1956 is buitengewoon vermakelijk. Voor degenen die de voorkeur geven aan het origineel uit 1934, kan ik zeggen dat die sneller en geestiger is. Maar ook al was de Amerikaanse versie (de hemel verhoede!) een grote kaskraker, ik geloof dat hij de Britse versie uit het lood slaat. Ik denk dat dit een van Hitchcocks tien beste films is <0xE2><0x80><0x93> geen geringe prestatie als je bedenkt dat hij meer dan 50 films heeft gemaakt en dat veel daarvan tot de beste aller tijden behoorden. Ik vind zoveel dingen om van te houden.<br />1)James Stewart, jarenlang Amerika's favoriete allemansvriend, speelt hier uitstekend de bezorgde vader. Hij kan elke film leuk maken, en omdat hij met zo'n sympathiek personage in zo'n aangrijpend verhaal werkt, heeft hij me heel erg aan het denken gezet. Leslie Banks in het origineel is daarbij vergeleken niets.<br />2)Doris Day. Ja, Doris Day. Ondanks alle kritiek die op haar is gericht, vind ik dat ze de liefhebbende echtgenote/moeder tot een buitengewoon sympathieke persoon maakt. Ik ben het niet eens met de negatieve opmerkingen over haar personage; dat ze zo zachtaardig en vriendelijk is, wil nog niet zeggen dat ze volgzaam en hulpeloos is. Ik wil niets bederven, maar ze doet zelf een cruciale ontdekking nadat haar man heeft gefaald. Ze geeft het verhaal een warmte die er gewoon niet was.' In de eerste zat het niet, en voor degenen die dat belangrijk vinden, is deze versie de beste. En ik was dol op Que Sera Sera; ik vind het een van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord en ik heb er een Oscar voor gekregen. Het bracht de film op een ander niveau.<br />3) De scène in de Albert Hall. Ik geloof niet dat die te lang duurde; ik denk dat de spanning de hele tijd opbouwde tot dat verschrikkelijke crescendo en dat Hitchcocks regie in deze scène absoluut briljant was. En de moordenaar was echt angstaanjagend. Het einde bracht een glimlach op mijn gezicht; zelfs nadat de voornoemde scène voorbij was, vond ik de reddingsscène opwindend en het was geweldig om het charmante gezin weer samen te zien. De laatste zin van de film is bijzonder amusant. Ik geloof niet dat de film langzaam begon; Hithcock probeerde ons te leren kennen en de McKenna's aardig te vinden en dat lukte hem uitstekend. Ik was geen grote fan van de jongen die Hank speelde, maar ik had geen problemen met hem. Omdat Hank de zoon van Ben en Jo was, gaf ik ook om hem; hij was geen snotneus of zo. In deze film vond ik geen grote tekortkomingen, maar wel heel veel grote en kleine deugden.