Is deze recensie positief of negatief?

Deze film speelt als een demente aflevering van VH1's 'Where Are They Now' of 'Behind The Music'. In de eerste helft van de film (die zijn 'gloriedagen' afbeeldt) wordt Abbie Hoffman onbedoeld geportretteerd als een soort wanstaltige rockster. Je kent dat wel: de poseur van de leadzanger, de knappe jongen, die niets van de muziek heeft geschreven, heeft geen idee, maar krijgt alle glorie voor niets en grietjes voor niets. Als gevolg daarvan neemt hij zijn succes voor lief, misbruikt het en vernietigt het uiteindelijk samen met zichzelf. Hoffmans gloriedagen eindigden zelfs abrupt toen hij werd opgepakt voor het dealen in cocaïne, de borgtocht ontliep en onderdook.<br />Het tweede deel van de film gaat over die tijd onderduiken. In de film zien we Hoffman als een zielige huilebalk die iedereen, maar dan ook iedereen behalve zichzelf, de schuld geeft van zijn ondergang. Uiteindelijk gaan de tijden helemaal aan hem voorbij en kan hij daar nooit mee in het reine komen. Wat triest. Het einde. De aftiteling en O NEE! We horen dat Abbie Hoffman uiteindelijk in 1989 zelfmoord pleegt.<br />Ik weet zeker dat dit niet het beeld is dat de filmmakers voor Hoffman in gedachten hadden toen ze deze film maakten. Gezien het feit dat Tom Hayden en Gerald Lefcourt erbij betrokken waren, weet ik zeker dat ze deze film bedoelden als een soort eerbetoon aan het leven van een man die per slot van rekening een icoon was van de jaren zestig en van de anti-oorlogsbeweging van links. Daarin hebben ze jammerlijk gefaald. De film presenteert Abbie Hoffman als een geestloze karikatuur. We krijgen nooit te horen wat hem drijft. Hoe is hij tot zijn standpunten gekomen? Hoe is het hem gelukt om de verbeelding van een hele generatie te prikkelen? Hoe heeft hij zo'n enorme beweging georganiseerd? Waarom is hij op het hoogtepunt van zijn roem betrokken geraakt bij de handel in cocaïne? Waarom? Wie zal het zeggen, en aangezien de filmmakers het niet lijken te weten, wat maakt het uiteindelijk uit?