Is deze recensie positief of negatief?

Blijkbaar is een zware hoofdwond de remedie tegen moorddadige neigingen, waardoor een moordlustige sociopaat verandert in een beminnelijke, lompe hondenvanger. Bovendien (deze zijn voor de dames) lijkt de ingang van een psychiatrisch ziekenhuis een over het hoofd geziene hotspot voor het ontmoeten van potentiële partners. Dat zijn slechts twee van de ongeveer 23 absurditeiten die we geacht worden te accepteren om deze film enige betekenis te geven. Ik ben dol op films en ik geloofde, zoals ik aanneem dat veel Amerikanen doen (vergeef me als ik het mis heb), dat Hollywood het beste product heeft opgeleverd. Ik ben erachter gekomen hoe triest naïef en gehersenspoeld ik was en 2) hoeveel geraffineerder Europese/Aziatische cinema is in vergelijking met zijn Amerikaanse tegenhanger. Op de avond na een bezoek aan een Japanse film die _Suicide Club_ heette, keek ik naar deze zogenaamd verontrustende psychologische 'thriller'. Terwijl de camera zich richtte op het gelukkige gezinnetje van Walter Sparrow dat zich vermaakte rond een bezoektafel in de gevangenis (om nog maar te zwijgen van de neerbuigende voice-over die de deugd van 'het juiste doen' prees), kreeg ik plotseling een openbaring. Ik had net een film gezien die me het gevoel gaf alsof ik net een glas water had gedronken terwijl ik eigenlijk een biertje wilde. Mijn dorst was gelest, maar het was puur utilitair. De premisse was enigszins interessant, maar het verhaal zelf, met zijn ontelbare 'toevalligheden' ('Hoe verklaren we dat ze het boek heeft gevonden? We zeggen gewoon iets als'...) Of heeft het boek haar gevonden?' (Dat zullen ze geloven), gapende gaten in de plot (waarom heeft vrouwlief het skelet meegenomen?), voorspelbaarheid en de verplichte happy end bleken gewoon Hollywood-klusjes te zijn. Bovendien was de casting van Jim Carrey gewoon fout. Ik had het gevoel dat hij elk moment kon inbreken in een van zijn stomme komedies of In Living Color. Jim Carrey als een getatoeëerde hardgekookte politierechercheur die van bondage en ruige seks houdt? Dat geloofde ik geen seconde.<br />Wil je iets verontrustends zien? Dan moet je naar _Suicide Club_ kijken. Het verhaal gaat over de mysterieuze massale zelfmoord van 54 schoolmeisjes. De film begint met een groep giechelende middelbare scholieren die op een perron van de metro zitten te peinzen. Vervolgens kijken we vol afgrijzen toe hoe ze in de rij gaan staan, elkaars hand vasthouden en zich vrolijk voor een snel rijdende forensentrein werpen. Het behoeft geen betoog dat er een grote chaos ontstaat. Verder ga ik niet met de verhaallijn, want ik moedig de lezer aan om de film te zien. Ik weet eigenlijk niet eens of ik de plot wel zou kunnen schetsen, zelfs als ik dat zou willen. Wat begint als een eenvoudig mysterie, daalt al snel af naar een gekkenhuis van groteske beelden. Heb ik de film begrepen? Geen <0xE2><0x80><0x93> aanvankelijk <0xE2><0x80><0x93> slechte versie, zoals veel buitenlandse films waar mijn vriendin me mee naartoe heeft genomen. Dus natuurlijk dacht ik dat hij'slecht' was. Maar deze bleef in mijn hoofd hangen. Ik ging naar bed met mijn gedachten bij de film en toen ik de volgende ochtend wakker werd, zocht ik hem op op IMDb. Ik las een paar commentaren van kijkers en was stomverbaasd over 1) de inzichten die anderen uit de film hadden geput en 2) het feit dat ik de hele bedoeling van de film zo volkomen had gemist. Ik besefte dat ik zo gewend was om met de paplepel te worden ingegoten dat ik, toen ik werd geconfronteerd met een film waarin de kijkers daadwerkelijk moesten deelnemen om zelf te kunnen denken, daar totaal niet op was voorbereid. Het was alsof ik was geconditioneerd om 'bij de deur van het theater mijn hersenen te controleren'.<br />Zeg ik daarmee dat de Zelfmoordclub de grootste film is die ooit is gemaakt? Natuurlijk niet. Het heeft zijn tekortkomingen, waarvan er veel handig zijn gerapporteerd door de recensenten van IMDb. Wil ik daarmee zeggen dat alle Amerikaanse films slecht zijn en alle buitenlandse films goed? Nogmaals: natuurlijk niet. Wat ik wil zeggen, is dat er buiten Hollywood een hele wereld van filmmaken is die de kijker in beslag neemt; die hem dwingt na te denken en vraagtekens te zetten bij films die geen plotwendingen telegraferen, een strikte lineaire volgorde volgen en vooral de intelligentie van de toeschouwer niet beledigen. Ik verheug me erop mijn geest uit te breiden terwijl ik deze nieuwe filmwereld verken die niet 'het denken voor me doet'.