Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In een van de minder bekende films van het eind van de jaren tachtig, in een tijd waarin Oliver Stone hoog stond aan de top met het peloton en Wall Street (en vóór zijn opus _Born on the Fourth of July_ ), regisseerde en regisseerde hij deze blik op de wereld van de radio, en dan met name op een radiopresentator in het midden van Texas. Deze man is Barry Champlain, in de hoedanigheid van iemand die ooit carrière heeft gemaakt van Eric Bogosian, die het oorspronkelijke toneelstuk heeft geschreven en ook het script heeft geschreven. Barry is niet alleen bang om ze uit te spreken, maar ook om het tegen de telefoontjes op te nemen. De telefoontjes zijn inderdaad de drijvende kracht in de film, want Barry moet strijden tegen de hersenloze, de obscene, de racistische en de puur verstrooide mensen. Terwijl dit gaande is, heeft hij ook te maken met zijn baas (Alec Baldwin) en een of andere deal om het land door te komen, buiten de grenzen van het tussenstation waar hij zit.<br />Terwijl ik na het zien van de film nieuwsgierig was naar hoe het op het toneel gedaan zou zijn (ik stel me zo voor dat het een eenmansshow was, want Bogosian heeft er een paar op de b<0xC3><0xBC>hne gehad), is de regie van de film fenomenaal. Stone staat bekend, bijna getypecast, als een regisseur die dol is op snelle shots, de grenzeloze effecten van montage, en effecten met de stijl van camerawerk en andere trucjes, die zijn films in de jaren negentig van de vorige eeuw een opvallende, bijna auteurachtige uitstraling geven. Maar in de jaren tachtig had hij die energie en dat koortsachtige in de film, en was hij niet zo bezeten als de andere films. Om de juiste intensiteit toe te voegen aan de studio en de hoofdruimte van Barry Champlain, maken hij en agent Robert Richardson de ruimte soms claustrofobisch, korrelig, onzeker en beslist gespannen. De scènes in de studio zijn vrij standaard, maar de stijl en de inhoud van de radioscènes behoren tot de beste die ik van de Stone/Richardson-combinatie heb gezien.<br />En je kunt je niet vergissen in de prestatie van Bogosian, die onaangenaam, beledigend, boos, passief en alles wat we in de radioshows liefhebben en haten kan zijn. Er is ook een grappige, bijna afleidende ondersteunende rol voor Michael Wincott als Kent/Michael/Joe, die hem de ene avond belt, en de volgende avond wordt uitgenodigd in de studio. Deze scènes zijn voor een kijker een beetje ongemakkelijk, maar er komt wel veel in de subculturele hoofdruimte van de jaren tachtig waar Barry even nieuwsgierig als kritisch naar is. Maar zoals hij tegen hem zegt: "Het is jouw show." Het is inderdaad moeilijk om alles te volgen wat er in het gesprek gebeurt, en er is veel. Maar het is nooit saai, en net als Champlain zelf is het niet gemakkelijk om het te negeren. En als Bogosian zijn climax van een tirade in de lucht afsteekt, met de achtergrond in een constante 360 graden draaiing, wordt het bedwelmend, en een reden waarom de vrijheid van meningsuiting zo krachtig is.<br />Stone is synoniem geweest met een filmmaker van hete hangijzers, die onderwerpen oppakt die al dan niet controversieel waren, en hun een levenskracht geeft die niet altijd geweldig is, maar helemaal van hemzelf is. Hier staan zijn vaardigheden en ambities niet in de weg van die van Bogosian... het is allemaal van hemzelf. Als er iets is wat de filmindustrie heeft gestimuleerd, dan is het wel het geven van een bijzonder vaardige visie op wat in wezen een eenmansvoorstelling is, die op zichzelf al goed geschreven is.