Is deze recensie positief of negatief?

Het is nu duidelijk dat de echte gouden eeuw van de Amerikaanse film dateert van halverwege de jaren zestig tot vlak voor de première van _Star Wars_. Daarvoor was er te veel ingeperkt materiaal. Met _Star Wars_ was het groene licht gegeven voor de meeste films die op kinderen en debielen waren gericht, een gewoonte die tot op de dag van vandaag voortduurt. _The Seven-Ups_ bevat, om eerlijk te zijn, een paar afgezaagde dialogen <0xE2><0x80><0x93> 'We kunnen dit op de gemakkelijke manier doen, of op de moeilijke manier' is er een van <0xE2><0x80><0x93> maar ik mag hangen als ik er nog iets aan kan ontdekken wat niet klopt. De _Zeven-Ups_ demonstreren alles wat de beste films van de gouden eeuw te bieden hadden: spaarzame dialoog, realistisch acteerwerk, echte locaties (de winter in een smerig New York heeft er nog nooit zo goed uitgezien/het heeft nog nooit zo slecht uitgezien), sensationele verhalen en, jawel, de beste achtervolging die ooit is gemaakt. Bill Hickman is de chauffeur die Scheider achter de vodden zit (je zult hem herkennen van _Bullitt_ ), en de opzet van de achtervolging lijkt vrij veel op die van _McQueen_, maar ik geef de voorkeur aan de intensiteit van Scheiders gezicht, het ijsberen, de fantastische close-ups van de schoolkinderen, en de verpletterende conclusie. (Die VW-kever die zo'n 200 km per uur rijdt, zit me altijd dwars tijdens de _Bullitt_ -achtervolging.) Een slungelige, snerpende score van Don Ellis brengt de volmaakte stemming. Dit is een film die vandaag de dag niet gemaakt had kunnen worden; er is geen 'gimmick' voor de kindertjes of een bespottelijk einde. Dank u, Philip D'Antoni, Roy Scheider en Tony Lo Bianco: zolang er politiefilms worden bekeken, zullen THE SEVEN-UPS en zijn broeders uit de jaren zeventig (bijvoorbeeld THE FRENCH CONNECTION) de norm stellen.