Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben altijd een fan geweest van deze grotendeels ongeziene opnamen van de opera van Gershwin, die ik voor het laatst heb gezien in 1959. Zoals velen van jullie weten, is hij niet beschikbaar geweest op video of dvd; de familie Gershwin heeft zelfs geprobeerd alle bestaande afdrukken te vernietigen.<br />Maar om de een of andere reden <0xE2><0x80><0x93> hopelijk om een eind te maken aan hun verzet <0xE2><0x80><0x93> heeft de familie Gershwin onlangs toestemming gegeven om een prent van een verzamelaar te exposeren in het Museum of the Moving Image in Astoria, Queens.<br />Nou, de technicolor breedbeeld-afdruk was uitstekend! (Niet perfect, maar uitstekend.) Het geluid was uitmuntend, een stereo-opname van een wegrestaurant. De mensen die dit in de oorspronkelijke uitgave hadden gezien, zouden geen betere kopie hebben gezien. (De programmanotities bevatten ook de oorspronkelijke Variety-recensie, waarin wordt gewaarschuwd dat mensen zich zouden kunnen verzetten tegen de hoge toegangsprijs van <0xC2><0xA3> 3,50!).<br />En hoe geweldig ik het aanvankelijk ook vond, Porgy and bes was beter dan ik het me herinnerde. Het is gewoon fantastisch. Sidney Poitier als Porgy was op het punt waarop zijn carrière net op gang begon te komen, en zijn charisma straalt erdoorheen. Dorothy Dandridge als Bess is spectaculair mooi. Brock Peters als Crown is agressief mannelijk. Pearl Bailey als Maria biedt een paar komische momenten, hoewel haar rol maar klein is. Binnenkort naar New York.' (Die laatste kreeg een applaus toen ik hem zag.)<br />POGY EN BESS zijn aan elkaar vastgelijmd, maar het doet er eigenlijk niet toe of de set net zo schitterend is als deze. De kostuums zijn ook uitmuntend.<br />Sidney en Dorothy's zangstem wordt ingekort, maar ze wordt er buitengewoon goed in ingekort. De prachtige 'Summertime' wordt gezongen door Clara, gespeeld door een jonge Diahann Carroll; haar zangstem wordt ook ingekort. (Eigenlijk doen alleen Pearl en Sammy hun eigen stem.)<br />De muziek is natuurlijk subliem, maar wat me deze keer echt opviel was hoeveel emotie Preminger uit het verhaal wist te halen. Er werd zelfs een paar keer gesnoven in het publiek <0xE2><0x80><0x93> één keer als Bess dat prachtige ''''' I Loves You Porgy.' En ik kreeg een kick van het publiek dat echt hardop lachte om de regels van 'It Ain't Necessarily So'. Zou het kunnen dat ze dit nummer nooit eerder hadden gehoord <0xE2><0x80><0x93> of er nooit echt naar hadden geluisterd? Ik geloof dat een groot deel van de emotionele impact van deze film te danken is aan de optredens van Poiter en Dandridge <0xE2><0x80><0x93> je hoopt dat hun liefde het wint.<br />Een kleine aanvaring met de 136-minuten-looptijd <0xE2><0x80><0x93> een of twee langzame stukken, en een stereotiepe Amos-en-Andy-achtige scène over Bess die een advocaat in de arm neemt om van Crown te scheiden, ook al is ze niet eens met hem getrouwd. (Dat zou ik hebben geschrapt. En het begin is een beetje verwarrend <0xE2><0x80><0x93> beide hoofdpersonen worden onhandig geïntroduceerd <0xE2><0x80><0x93> voordat je beseft wie ze zijn, maken ze al deel uit van de film.<br />En ik geloof niet dat Preminger in de hele film ook maar één close-up heeft gebruikt. Het lijkt allemaal opgenomen te zijn in 3/4, wat volgens mij zijn manier was om met het grote scherm te werken.<br />_PORGY AND BESS_ is altijd een cultfilm geweest voor degenen die hem hebben gezien, voor degenen die van de soundtrack hielden en voor sommigen die er alleen maar over hebben gehoord. Laten we hopen dat ze een manier vinden om hem opnieuw uit te brengen en op dvd uit te brengen. Hij verdient een zo groot mogelijk publiek.