Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Alex Frayne, de in het Verenigd Koninkrijk geboren Australische kaper, vraagt om aandacht met zijn vreemde, noodzakelijk makende, nauwgezet gelezen, visueel verbluffende Modern Love (2006). Het volgen van de stappen van een man die niet in staat is een drastische persoonlijkheidsverandering, aangespoord door de dood van een nauw verwante film, te beheersen, biedt een fascinerend onderzoek van de menselijke psychologie. Gedistribueerd door Accent Film-Australië.<br />John (Mark Constable), zijn vrouw Emily (Victoria Hill) en hun zoon Edward (William Traeger) arriveren in een klein zuidelijk stadje om het eigendom van zijn overleden oom (Don Barker) te beheren. Terwijl Emily en Edward een kamer in een plaatselijk hotel nemen, begint John de plaatselijke bevolking te ondervragen over de dood van oom Tom <0xE2><0x80><0x93> sommigen zeggen dat hij zelfmoord heeft gepleegd, anderen willen niet praten. Verwonderde John komt met een eigen theorie: oom Tom is springlevend en houdt zich schuil in de struiken.<br />Als er niet zo nu en dan dialogen werden gebruikt om de zware atmosfeer te verzachten, had Modern Love gemakkelijk kunnen worden aangezien voor een Sokurov-film. Met een 16mm-camera is het verbleekte kleurenschema vreemd genoeg een weerspiegeling van de reflectieve uitstapjes van de Russische regisseur naar de menselijke foltering. Misschien is het geen toeval dat de première van Modern Love plaatsvond op het Internationale Filmfestival van Moskou.<br />Als je onder de oppervlakte van deze unieke collage van bedwelmende beelden kijkt, zie je echter een iets ander beeld, terwijl Sokurovs film toch op een andere manier is gemaakt. De meeste films van Frayne blijven pijnlijk intiem, tot het punt waarop ze de hoofdpersonen opzettelijk loskoppelen van de omgeving door alles te verdoezelen tot een grote vlek van de regisseurs favoriete kleur geel: Modern Love. Johns geleidelijke psychologische transformatie is daarvan afhankelijk en hoe verder het verhaal vordert, hoe duidelijker het wordt dat de natuur een integraal onderdeel vormde van Fraynes visie.<br />In The Second Circle keert een jongeman terug naar het Russische platteland om zijn overleden vader te begraven. In de schuur waar de oude man ooit woonde, is alles bedekt met stof. Hij verzamelt de weinige oude kleren die overal rondslingeren en legt het lichaam van zijn vader in een kist. Dan neemt hij afscheid en begraaft de film. De rest van de film is een langdurige reflectie op de ineenstorting van het Sovjetsysteem, de eenzaamheid en ontevredenheid waar velen mee moesten leren leven.<br />In _Modern Love_ is, enigszins ironisch, de liefde nergens te bekennen. Integendeel, het zijn pijn, eenzaamheid en ontevredenheid met'moderniteit' die Johns leven plotseling binnendringen. Maar in tegenstelling tot _The Second Circle_ heeft de hoofdpersoon hier de gelegenheid om zijn moderne leven opnieuw te omarmen. Zijn vrouw en zoon wachten op hem, maar hij loopt weg. Langzaam maar zeker begint het heden te desintegreren onder het gewicht van een enigszins verwarrend verleden. Ik betwijfel of het Fraynes bedoeling was om _Modern Love_ zo treffend te laten lijken op wat Sokurov in _The Second Circle_ deed. Toch is het ijsberen, en in het bijzonder het raadselachtige kader, precies wat deze film transformeert tot een bijna meditatieve ervaring <0xE2><0x80><0x93> een moeilijke en enorm broze benadering van het deconstrueren van de menselijke psychologie die de twee regisseurs tot in de perfectie onder de knie hebben gekregen.<br />Mark Constable levert een uitmuntende prestatie terwijl John zijn hoogst uitdagende personage nog meer diepgang geeft. Zijn gezichtsuitdrukkingen zijn uitmuntend. Zowel Victoria Hill als William Traeger past perfect bij de gespannen visuele stijl van hun film.