Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een lichtelijk amusante coming-of-agekomedie die stamt uit de latere, meer volwassen periode van Neil Simons schrijven. Hoewel er heel wat kwinkslagen zijn, is dit niet een van die Neil Simon-stukken waarin alle personages 2 uur lang moppen in de trant van een grap uit hun mouw schudden, alsof ze gaststerren zijn in een Bob Hope-special. Er zijn ook dramatische elementen (sommige zijn goed, andere zijn overkill) die het verhaal wat gewicht geven.<br />De uitvoeringen zijn over het hele bord goed, vooral die van Blythe Danner als de moeder (hoewel zij en Judith Ivey merkwaardig genoeg WASP-achtige keuzes maakten om joodse vrouwen te spelen). Ik ben nooit een fan van Jonathan Silverman geweest, maar ik moet zeggen dat hij de juiste toon aanslaat als de irritante, slungelige en totaal gehoorzame tienerverteller/protagonist van het verhaal.<br />De film lijkt qua toon veel op Radio Days van Woody Allen, maar de laatste is veel fantasievoller en grappiger dan deze.