Wat is het sentiment van de recensie?

De film stond al een eeuwigheid in een stoffige stapel video's in mijn huis voordat we hem bekeken. We wisten dat hij er was, elke keer dat iemand een film wilde zien, werd het voorgesteld. Het werd bijna een grap... 'Ik weet het, laten we _Throw Mama from the Train_ kijken'... Ik weet niet waarom hij altijd werd afgewezen, hij was er gewoon. We wisten niet wat we misten. Het valt me nog steeds op waarom het zo lang duurde... Ik bedoel, Danny DeVito, Billy Crystal en Ann Ramsy (die we 'The Lady from the Goonies' noemden), een hele cast die iedereen in mijn huishouden zou moeten aanspreken. Maar daar stond hij dan, bijna tien jaar lang. Tot het op een dag werd voorgesteld en we het niet langer konden afslaan...<br />Het was alsof we het graf van Toetanchamon hadden gevonden...<br />Geen enkele film heeft me ooit zo aan het lachen gemaakt, en ik betwijfel of er ooit een film komt die dat wel zal doen. Ik moest bijna elke regel terugspoelen omdat ik nog steeds moest lachen om de regel die ervoor kwam, en het vermogen verloor om te horen of op te letten. En niet zomaar lachen... het soort lachen dat meer energie kost dan tien kilometer hardlopen in de kou. Het soort lachen dat je niet kunt beheersen, dat maakt dat je heen en weer rolt en stuiptrekt, en dat er tranen en snot over je gezicht lopen omdat het gewoon zo fucking grappig is. Als ik de film eenmaal uit mijn hoofd ken, zal ik zeggen dat het effect minder is geworden, maar ik denk niet dat ik er genoeg van zal krijgen om ernaar te kijken en er nieuwe eigenaardigheden in te ontdekken die ik kan waarderen. Meer kan ik er niet van zeggen. Ik zou deze film aan iedereen aanbevelen, maar als je er niet van geniet, laat het me dan alsjeblieft niet weten, want dan ben ik waarschijnlijk beledigd.