Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Ze geloofden allebei dat een verborgen gevoel hen heeft verenigd. Deze zekerheid is prachtig, maar de onzekerheid is nog mooier. Ze geloofden dat ze nooit ontmoet waren. Er is niets tussen hen gebeurd. Maar die wegen, die trappen, die gangen, al die tijd dat ze ontmoet hadden kunnen worden.' Hoewel het niet zo bedoeld was, was het een zwanenzang. Twee jonge mensen, die buren zijn en nooit ontmoet zijn, worden op dezelfde plaatsen gevonden, op dezelfde tijden, en doen meestal dezelfde dingen. Ze ontmoeten elkaar ten slotte in het dramatische en zeer briljante einde dat hen samenbrengt. Intussen heeft de vrouw een oude man ontmoet. Hun relatie is broederschap-achtig. Hij vertelde haar zijn leven. Het was net als dat van de jonge man, maar met betere kandidaten. De jonge man kan doen wat de oude man niet heeft overleefd. Hij kan gelukkig zijn met de vrouw. Het einde is uitzonderlijk. Er is een scheepswrak. De enige overlevenden zijn de helden van de 'Drie kleuren'. De man en de vrouw ontmoeten elkaar eindelijk. De scène duurt een paar seconden. De vrouw ziet eruit als op de foto die ze voor een advertentie aan het begin van de film had genomen: bedroefd in een rode plooi. 'Maar ieder begin is slechts het voortgaan. Het boek van het leven wordt in het midden geopend.'