Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een hoop mensenvlees ligt te slapen op een rood kussen. Dit is het brok bloot vlees dat 'Little Joe' heet, een New Yorkse oplichter die samenwoont met zijn biseksuele vrouw en hun baby. De film volgt op een dag in zijn leven, als hij wakker wordt gemaakt door zijn vrouw die van hem eist dat hij de traditionele mannelijke rol op zich neemt <0xE2><0x80><0x93> die van kostwinner. Maar ze wil het geld gebruiken om de abortus van haar nieuwe vriendin te betalen. We zijn hier beslist niet in het traditionele gezinsverband...<br />Nadat hij met zijn kind heeft gespeeld, gaat Joe de straat op om klanten te werven. De klanten komen in groten getale en snel: de gewone homoseksuele man die hem weer wil ontmoeten omdat ze 'goed samenwerken', de oude Engelse classicus die 100 pond betaalt om Joe te zien poseren als een oude Griekse atleet; de topless danseres die Joe pijpt en dan opschept dat ze is verkracht; de ouder wordende sportschoolknul die niet vindt dat wat hij en Joe samen doen raar is. Na een dag hard werken komt Joe uitgeput thuis, waar hij door zijn vrouw en zijn vriendin wordt afgepoeierd. Hij gaat weer slapen terwijl zij hem ondermijnen en treiteren. Het is fascinerend als het een traditionele klassieke standaardstructuur volgt <0xE2><0x80><0x93> het heeft een ophitsend voorval (het geld voor de abortus) en een opzet, een confrontatie en een besluit (al is het een heel neerslachtige), zelfs een hoofdpersoon met een sterk gemotiveerd doel, en concentreert zich dan op de details van de dagelijkse routine van deze mensen, die voor henzelf volkomen normaal zijn, maar voor de meeste 'hoofdstroom'-mensen buitengewoon. Het lijkt allemaal erg authentiek en natuurlijk <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk om het acteerwerk te zien, omdat de acteurs zich zo volledig in hun rol inleven <0xE2><0x80><0x93> maar toch is het allemaal een stukje gekunstelde kunst <0xE2><0x80><0x93> een prachtig getekend portret of een ingewikkeld gebeeldhouwd beeld. Directeur Morrissey zorgt ervoor dat elk voorval, elke ontmoeting rond zijn thema van het menselijk lichaam, verpakt wordt, maar met zo'n geslepen handigheid dat je bijna niet merkt dat hij het doet. De vrouw'verpakt' Joe's geslachtsorgaan, de oude Engelsen klagen over een lang vervlogen orde van klassieke schoonheid die kunst en poëzie heeft geschapen uit menselijke vleselijke schoonheid, de travestietenvrienden van de stripper verpakken zichzelf als vrouwen terwijl ze een Hollywood-tijdschrift lezen waarin 'echte' vrouwen als producten worden verpakt; de sportschoolknul koopt Joe's vriendschap en genegenheid, denkt dat kunstmatige porno echt is en kan, net als wij, niet zeggen dat Joe zijn vriendschap en intimiteit voor het geld doet. De film zelf presenteert zich als het _ne plus ultra_ van het cinematografische realisme, maar waar we hier net zo goed mee te maken kunnen hebben is de kunst van het schilderen of een vroeg voorbeeld van conceptuele kunst.<br />Het genie <0xE2><0x80><0x93> een woord dat niet lichtvaardig wordt gebruikt <0xE2><0x80><0x93> van Morrissey was dat hij een manier vond om Warhols artistieke pretenties over te brengen op het maken van films, die beslist interessant waren maar zo saai als de pest, en ze om te zetten in verkoopbare producten die tot de meest intrigerende cinematografische werken behoren die ooit zijn gemaakt <0xE2><0x80><0x93> commerciële blikjes met het opschrift 'Vlees' en 'Troep' en 'Heet' met een productlabel <0xE2><0x80><0x93> 'Andy Warhol' <0xE2><0x80><0x93> wat net zo goed een idee over het product verkoopt als het product zelf. Door zijn cynisme ben je gebiologeerd door zijn vermogen om nog steeds de hoogste maatstaven aan te houden en de diepte van zijn betekenis te behouden. De constante flitsen die op cameraflitsen lijken, vestigen voortdurend de aandacht op de filmische aard van datgene waar je getuige van bent, maar toch word je meegesleept in de illusie <0xE2><0x80><0x93> Flesh is ongetwijfeld een van de meest buitengewone staaltjes van filmmagie die ooit een publiek heeft betoverd.