Is deze recensie positief of negatief?

Axel Nordman (Cassavetes) duikt op in de havens van New York, op zoek naar een baan, maar met een verborgen verleden. Hij krijgt er een, op voorwaarde dat hij de norse ploegbaas Jack Warden een kick geeft. Terwijl hij daar is, sluit hij vriendschap met de zwarte Sydney Poitier, wat helaas leidt tot een hartverscheurend moreel dilemma voor een man die, zo horen we, meestal voor zijn problemen op de loop gaat.<br />De film ziet eruit als _On the Waterfront_, voelt aan als _On the Waterfront_, en het belangrijkste is dat hij sterk lijkt op de Kazan-productie uit 1954. Maar het raciale thema is voor die tijd baanbrekend. De zwarte Poitier en de witte Cassavetes worden in alle opzichten als gelijken behandeld. Het zou zelfs de eerste zwart-witfilm kunnen worden genoemd die later zoveel actiefilms zou domineren.<br />Het helpt dat de twee hoofdrollen elkaar zo goed aanvullen. Niettemin is de voornaamste tekortkoming van de film dat hij niet aangeeft waarom baas Poitier <0xC3><0xBC>berhaupt vriendschap sluit met de stugge Cassavetes. Hij doet echt zijn best om vriendschap te sluiten met de nieuweling. Maar waarom hij daarvoor de rassenbarrières overschrijdt, wordt nooit echt duidelijk gemaakt. Een mogelijke verklaring is dat Poitier Cassavetes als pion wil gebruiken in zijn rivaliteit met de andere baas, de Provoost, maar dat hij hem dan echt aardig begint te vinden. Daar komt iets van door in een paar van Cassavetes' rollen. Het is natuurlijk wel zo dat de relatie in het begin verdacht is, maar verder lijkt er geen reden voor te zijn.<br />Als er in de hele film ook maar één scène op het toneel staat, zou ik die niet herkennen. Alles gebeurt op een sjofele locatie in New York, zonder de gebruikelijke filmdecors. In die zin is het een anti-Hollywood-productie, zorgvuldig gedecoreerd, zelfs tot en met de nachtclubscène, die er zelf uitziet als een echt publiek na sluitingstijd. Ik neem aan dat sociologen dit nogal rauwe stukje leven zouden bestempelen als 'een glimp van de werkende armen'.<br />Toch, ondanks alle deugden, die vele zijn, blijft de film een tikkeltje te veel op de film van Brando-Kazan lijken. Hier krijgt de mooie, onbekende actrice Kathleen Maguire de rol van de reddende vriendin, de Provoost de rol van de corrupte arbeidersbaas, terwijl Cassavetes, net als Brando, een bloedig pak slaag krijgt voordat hij zijn morele status terugkrijgt en het juiste doet. Maar ondanks de tegengestelde aard van het stadsdrama, houdt het toch genoeg van de oorspronkelijke kracht over om een kijkje te verdienen.