Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

The Devil's Men vertegenwoordigt wat een van de laatste stuiptrekkingen van de occulte, geobsedeerde horrorscènes uit de jaren zeventig bleek te zijn, kort voor Halloween. De film verscheurde het handboek, stak het in brand en schopte het gillend door een etalageruit.<br /><br />Om een lang verhaal kort te maken: een stel ondernemende Griekse filmproducenten denkt een nieuwe filmfranchise te kunnen opzetten met de onwaarschijnlijke dubbele rol van de vrouwelijke, wijze, pratende Amerikaanse onderzoeker Milo en de bekrompen, maar vriendelijke priester Vader Roche. Een verbannen edelman is betrokken bij een satanisch spelletje poker <0xE2><0x80><0x93> hij offert toeristen op aan een uiterst angstaanjagende minotaurus en alleen Milo en Roche kunnen hem tegenhouden! <br />Of zoiets.<br />De werkelijkheid is hoe dan ook verschrikkelijk saai, frustrerend en boordevol gemiste kansen. Ik heb sterk het vermoeden dat de jonge filmmakers het grootste deel van het budget hebben verkwist aan Donald Plesance, Peter Cushing en Brian Eno (voor de soundtrack) en hoopten dat dat genoeg zou zijn om het publiek in de Engelstalige wereld te beïnvloeden.<br />Dat is niet zo. The Devil's Men ziet er prachtig uit met een zelfverzekerd camerawerk en fantastische locaties. Eno's score, hoewel in feite niet meer dan één akkoordenmelodie die hij waarschijnlijk op een middag heeft gejat, is gepast sfeervol en de film is overladen met krakende 70's-crumpets, waaronder dat Australische soort uit Fawlty Towers en die ongelooflijk lekkere Jane Lyle van Island of Death. Maar daar houdt de positieve kant op. Cushing slaapwandelt erdoorheen, ziet eruit alsof hij een maïskolf in zijn kont heeft en Pleasance doet zijn best, maar krijgt het nooit helemaal goed. Om het allemaal nog erger te maken is het personage van Milo ontstellend zwak en onaantrekkelijk.<br />Oké, zo goed ziet het er niet uit. Maar vanaf dat punt weigert de film gewoonweg om ergens heen te gaan. Er is een insinuatie dat de plaatselijke dorpelingen bezeten zijn, maar eerlijk is eerlijk, ze doen eigenlijk nooit iets anders dan wat rondschuifelen met glazige ogen. Misschien waren ze gewoon moe? Net als je zeker weet dat de zaak een of andere wending zal nemen, vallen Milo en Roche de baron in de rede.' Het beeld van de minotaurus valt stil en hé, presto! Satan is verslagen.<br />Ja hoor.<br />Het zinloze optimisme dat _The Devil's Men_ misschien wel de eerste van een reeks films is, wordt door Vader Roches laatste zin de grond in geboord, een paar seconden voor het belachelijk overhaaste einde.<br />'Wie kent Milo? Misschien kom ik je nog wel eens opzoeken om te helpen de antichrist te verslaan.'<br />Ik weet zeker dat je dat telefoontje nu elk moment kunt plegen, Donald.