Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een vreselijke film zonder sympathieke personages. Zoveel clichés en zinloze scènes. Er is een goede redacteur voor nodig, maar dan is er misschien geen film meer over. Bespaar je twee uur alsjeblieft. De enige fatsoenlijke en onvoorspelbare scène in de film was die waarin de jongere broer weigert zijn broer ervan te weerhouden zelfmoord te plegen. In de beschrijving stond'momenten van duistere komedie'. Misschien heb ik die gemist toen ik met mijn ogen knipperde. De verschrikkelijke personages beginnen meteen met de begrafenis. De begrafenisgangers lachen en klagen over het eten terwijl op de begrafenis een heel jonge man zelfmoord pleegt. Dan maakt de vader zijn opwachting bij de enige zoon die nog over is? Op de begrafenis? Hoe komt het dat de buurman, wiens man haar heeft bedrogen met het personage van Sigourney Weaver, de slechterik is omdat hij het aan de echtgenoot heeft verteld? De vader weet niet eens dat zijn zoon piano kan spelen, hoewel iedereen om hem heen schijnt te weten dat hij een geweldige pianist is. De film probeert elk mogelijk dramatisch cliché in één film te proppen: vader die zijn atletische zoon overvleugelt om te slagen, disfunctionele familie die een uitverkoren zoon verliest aan zelfmoord, de zoon die zich verloren en alleen achterlaat, drugs, echtelijke affaires, kind verwekt via een affaire maar opgevoed als de zoon van de man, incest, homoseksuele neigingen, pestkoppen, mogelijke dodelijke ziekte, enzovoort, enzovoort, enzovoort.