Is deze recensie positief of negatief?

Dolemite is voor mij het voorwerp van mijn diepste genegenheid. Het heeft alles: een bende karate-vechtende prostituees, Dolemite die met zijn vuist door Willie Greens (regisseur Martin) maag stompt, hoge pumps en hoedjes met dalmationprint van 200 liter. Moores unieke komedies, eigenlijk toasts, liggen dicht bij de wortels van de hiphop. Geen wonder dat Dr. Dre 3 keer 'Dolemite' noemde op zijn klassieke album 'The Chronic'. Voeg daar de beste personages aan toe die ooit een film hebben gesierd, zoals de geile dominee, de hamburgerpooier en natuurlijk 'die ene die niemand kent tot het zover is'. De eer voor stijl moet worden toegekend aan regisseur D'Urville Martin, een kerel die waarschijnlijk niet zoveel aandacht krijgt als hij zou moeten krijgen in de kring van filmfans (ik). Ik ben al jaren op zoek naar een exemplaar van de films van hem en Fred Williamson uit het begin van de jaren zeventig, maar ik kan ze niet vinden).<br /><0x3E><0x3E> Veel mensen zijn helemaal weg van deze film en zeggen dat hij echt heel slecht is, en het is waar dat je overal microfoons kunt zien verschijnen (kijk maar naar Brigadier Nicholas Josef von Sternberg, voor wie dit volgens mij een heel vroege poging was), maar er zijn een heleboel dingen die goed zijn aan deze film. Ten eerste is er geen enkele andere film die erop lijkt. De actiescènes zijn niet al te best, maar de dialogen van de personages als ze aan het woord zijn, maken dat meer dan goed. Het zit vol met vreemde details (zoals het feit dat de Hamburger Pimp een binnenstebuiten gekeerd Dolemite-T-shirt draagt <0xE2><0x80><0x93> was dat met opzet of pakte die vent gewoon het shirt dat op de set lag en trok het aan?) waardoor je er steeds weer naar terug blijft kijken.<br />Tenminste, dat heb ik gedaan.<br /><br /><br />