Is deze recensie positief of negatief?

Mas Oyama was aan het eind van de twintigste eeuw de succesvolste karatemeester. Hij verwierp de 'training' van de karateclubs van die tijd, die zich op een intensieve, niet-vaste vorm van training concentreerden. Uiteindelijk bouwde hij zijn systeem uit tot een enorm zakenimperium met honderden scholen over de hele wereld, zonder zijn lessen te compromitteren. De tests op de Kyokushin-scholen zijn nog steeds een van de fysiek meest uitdagende tests die een karateschool nodig heeft. Een van de niet- lichamelijke problemen waar Oyama mee te maken kreeg, was een vooroordeel vanwege zijn Koreaanse afkomst en hij besteedde er veel tijd aan om te bewijzen dat hij trouw was aan Japan en Japanse karate. Deze filmserie maakte deel uit van die inspanning, hoewel iemand die de kans had om Oyama te ontmoeten (ik had die kans wel) nooit vraagtekens zou zetten bij zijn trouw aan Japan. In deze serie wordt Oyama's beroemdste leerling, Sonny Chiba, gevraagd om zijn meester te spelen.<br />Oyama komt van het platteland waar hij in zijn eentje heeft getraind. Hij daagt de gevestigde karatescholen die hij tegenkomt uit en maakt korte metten met hen. Walgend van de staat waarin het karate verkeert, keert Oyama terug naar zijn eenzame training. Uiteindelijk pikt hij een leerling op, wordt verliefd en loopt gangsters in de weg die verbonden zijn aan de gevestigde karatescholen. Te midden van dit alles vindt het legendarische stierengevecht met een dolle stier plaats. Hoeveel van de film waar is, is de vraag.<br />Dat Oyama een stier met zijn blote handen kon doden, is waar. Hij moest dit kunststukje talloze malen herhalen. Er zijn gefilmde voorbeelden van Oyama die dit daadwerkelijk deed, hoewel de stieren soms aan de ketting leken te liggen omdat Oyama op leeftijd begon te raken. Sonny Chiba speelt zijn meester met overtuiging en het karate is vrij goed. Chiba was misschien niet de beste karateleraar, maar in deze tijd stond hij zeker boven het gemiddelde.<br />De film is over het geheel genomen goed, veel beter dan de meeste vechtkunstfilms op de toneelafdeling. Ik heb me altijd afgevraagd waarom hij niet bekender is. Waarschijnlijk zijn het zeer realistische afbeeldingen van vechtsporten. Je ziet mensen die moe worden en pijn lijden, in tegenstelling tot 99 procent van de actiefilms waarin de held een grenzeloze fontein van energie is en elke klap een tegenstander onmiddellijk de dood injaagt. Chiba lijkt op een bepaald moment zo uitgeput dat het pijn doet om naar haar te kijken. Misschien willen de kijkers liever niet dat hun vermaak zo'n scherp beeld van de werkelijkheid weergeeft.<br />Geadviseerd speciaal voor vechtsporters.