Wat is het sentiment van de recensie?

Je weet dat je naar softcore zit te kijken met de verkeerde instelling als het arme geknutsel je dwarszit. Ik heb geen problemen met die waardeloze lipsynchronisatie, maar de geluidsmix is ook niet van deze tijd. Elke keer dat iemand iets zegt, klinkt het alsof er een verteller bij is. Hoe dan ook, dit is zo'n beetje het vagevuur tussen het saaie Franse professionalisme en de hemelse campy Joe d'Amato-films over kannibalisme en wat al niet meer. Begrijp me niet verkeerd, er zit een behoorlijke dosis uitbuiting in deze film, maar er is altijd ruimte voor meer. Laura Gemser speelt een ster, en dat is maar goed ook, want ze is hot. Het is een beetje bizar dat je soms haar botstructuur kunt zien, maar ze regeert nog steeds over haar blanke tegenspeler. Je kunt er ook een cool drinkspelletje van maken hoe vaak ze haar spullen meeneemt. Vaak. Elke reden is goed. Elke persoon is goed. Elke locatie is goed. Eén scène gaat zelfs over een heel hockeyteam, wat ze ook in Afrika aan het doen zijn. Soms zit de plot in de weg en bestaat de ondersteunende cast uit een paar echt gemene mensen, maar er is genoeg Laura Gemser voor iedereen.