Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In een vroege scène lopen Luca (David Pasquesi) en James (Jeff Garlin) door een straat in Chicago en bewonderen de landelijke architectuur, wanneer een vrouw, die boos in het Frans aan het ruziën is in een mobiele telefoon, langs hen heen loopt, waarop James zegt: 'Er is niets zo sexy als een boze Franse vrouw.' Een paar straten verder komen ze langs een oude Filippijnse vrouw, ook boos, die ook aan het ruziën is in een mobiele telefoon, en Luca zegt, voor het effect: 'Er is niets zo sexy als een boze, oudere Filippijnse vrouw.'<br />De humor in Jeff Garlins I Want Someone to Eat Cheese With wordt het best getypeerd door het woord alledaagse. De film is een gesprek. We hadden net zo goed kunnen meeluisteren. In plaats van voor fratsen te gaan, vertrouwt de film op karakterfouten en menselijke nieuwsgierigheid om te lachen. Hoewel hij niet vernieuwend is, is hij verre van banaal, en zelfs al beschouwt James zichzelf als nogal jejune, we weten dat hij vrij doorsnee is, en dat irriteert hem.<br />Zelfverbetering is het hoofdthema van de film. Sarah Silverman, die Beth speelt, is uitstekend als de katalysator van verandering; ze geeft James nieuwe energie en herinnert hem er zo aan een beter leven te leiden. Desondanks betekent het bereiken van een idyllische droom niet het einde van deze personages, maar iets eenvoudigers: dat ze de stukjes leven die ze liefhebben kunnen oppikken, gewoon om genoeg voor zichzelf te hebben om mee verder te gaan. Een film over levenslessen kan overspannen zijn, of vergeten contact te maken met zijn publiek. _I Want Someone to Eat Cheese With_ is subtiel en innemend, en hoewel de moraal misschien niet inspirerend is, is hij nog steeds welluidend. Dit is een ingetogen komedie, maar hij zal je bijblijven.