Wat is het sentiment van de recensie?

Meestal zien we de Britten als de experts in het weergeven van grote avonturen uit het Imperiale tijdperk, met namen als The Four Feathers (1939) en Zulu, gewoon omdat het Imperiale tijdperk grotendeels Brits was. Hier, in The Wind and the Lion, zien we een prachtige weergave van Amerika's eigen Imperiale tijdperk.<br />De machtsprojectie van Amerika onder Teddy Roosevelt vormt de achtergrond voor dit conventionele verhaal over de ontvoerde jonkvrouw, die ondanks haar voornaamheid smoorverliefd wordt op de ruwe, mannelijke edelmoedigheid van haar ontvoerder, die op zijn beurt ontwapend wordt door haar schoonheid en minachting. (Politiek correcte verwaande kwasten die graag een kleinigheid van 'inheems' willen zien. De manier waarop Arabieren en moslims hier worden afgebeeld, is veel vleiender dan de manier waarop hun moderne tegenhangers zich op het huidige wereldtoneel afbeelden.) Wat dit verhaal anders maakt, zijn de geweldige productiewaarden <0xE2><0x80><0x93> onberispelijke fotografie, compositie en montage <0xE2><0x80><0x93> de geweldige cast <0xE2><0x80><0x93> de ondergewaardeerde Brian Keith die een bullebak als Teddy speelt <0xE2><0x80><0x93> en de levendige geschiedenis.<br />Hoewel _The Wind and the Lion_ grotendeels wordt verteld door de ogen van de zoon, kan elk lid van de familie zich met een van de personages identificeren, of het nu Sean Connery's nobele schurk is, Candace Bergens pittige heldin, John Hustons sluwe John Hay of Steve Kanaly's knappe, stralende, meedogenloze luitenant, Roosevelts 'Big Stick'. Aan het eind is er een transcendente scène, waarin de kleine jongen symbolisch wordt meegesleurd door de onstuimige Moor op zijn witte ros. Dit is op zijn best een spannend avontuur.