Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hoewel het niet erg veelbelovend lijkt, blijkt Renoirs _French Cancan_ uiteindelijk een moeiteloos charmante film. Het verhaal is cliché: een wasmeisje, Nini (Fran<0xC3><0xA7>oise Arnoul), wordt ontdekt door de eigenaar van een nachtclub, Danglard (Jean Gabin). Danglard steelt haar van haar vriendje de bakker en laat zijn huidige vriendin vallen, die allebei terugkomen voor hun vroegere geliefden. Nini moet kiezen of ze teruggaat naar haar nederige leventje met de bakker, doorgaat met de show met haar werkgever, o, of een prinses wordt, want op een gegeven moment wordt ook een prins verliefd op haar. De film eindigt met de opening van Danglards nieuwe nachtclub, de Moulin Rouge, en een paar prachtige nummers en dansnummers. Het eerste daarvan, 'Complainte de la Butte', dat ook de basis vormt voor het grootste deel van de muziekscore van de film, is gewoon een van de mooiste nummers die ooit zijn geschreven, en Renoir heeft het zelf geschreven. Als je een fan bent van de film Moulin Rouge! uit 2001 van Baz Luhrmann, zul je het nummer herkennen, omdat het aan het begin van die film wordt gezongen door Rufus Wainwright. Hoewel het niet erg prominent in die film voorkomt, vindt iedereen die ik ken die de soundtrack bezit het prachtig. Afgezien van het feit dat French Cancan een van de mooiste nummers is die ooit zijn geschreven, gaat French Cancan ook nog eens prat op een van de schattigste hoofdrolspeelsters die ooit op het witte doek te zien zijn geweest. Het is moeilijk om niet halsoverkop verliefd te worden op dat meisje.