Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is mijn lievelingsfilm en ik vind hem perfect. In tegenstelling tot vrijwel elke andere film die ik kan noemen, kijk ik nooit naar deze film en ik vind dat ze dit of dat of wat dan ook beter hadden kunnen veranderen. Is dit de definitie van een kunstwerk? Ik denk het wel. Elke penseelstreek in Mishima is perfect en het komt allemaal uit het script van Schrader. Ik heb het werk van Paul Schrader altijd wel aardig gevonden (je kunt niets tegenspreken van Taxi Driver en Light Sleeper is een fantastische film), maar hoewel zijn schrijfstijl vaak aan het bombastische grenst, is zijn regiestijl meestal niet aanwezig. Dat is, denk ik, opzettelijk, omdat zijn films meestal over een zoektocht naar verlossing gaan en zich in de echte wereld afspelen: lelijk en hard. Zijn stijl past bij de thema's die hij zijn personages op een eenvoudige en realistische manier voorschotelt, zodat ze het publiek de waarheid van de situatie laten zien. Stel je voor dat Schrader Taxi Driver had geregisseerd of Bringing Out the Dead, in plaats van Scorsese. Maar terwijl Mishima de man de ideale Schrader-figuur was, rechts, ijdel en niet op zijn plaats in de maatschappij, waren zijn films subtiel en mooi. In feite had hij een tweede carrière als schrijver van vrouwenromans, waarin hij het ene na het andere romantische verhaal schreef. Ik hoef niet te veronderstellen dat Schrader de ideale man was om die subtiliteit en schoonheid op film vast te leggen. Ik denk dat de film bewijst dat hij dat wel was. Het script dat hij hielp schrijven, deelt Mishima de man in drie delen in: zijn leven, zijn dood en zijn geest. Zijn leven wordt weergegeven in zwart-wit, met een stilstaande camera, formele composities. Zijn dood, waarvoor hij altijd het best herinnerd zal worden, wordt weergegeven in documentaire stijl. En zijn geest wordt weergegeven in de gedramatiseerde fragmenten uit zijn romans, die stuk voor stuk de denkprocessen van deze complexe man laten zien, die bijna nooit een personage schreef dat geen afspiegeling van hemzelf was. Deze dramatiseringen zijn prachtig om te zien, dankzij Eiko Ishioka's opmerkelijke productieplanning en Schraders fantasierijke decors. Het acteerwerk is in alle opzichten uitmuntend, vooral van Ken Ogata als Mishima, die de charme, arrogantie en narcisme van de man weet te vangen. De fotografie is de hele tijd uitstekend en bevat beelden die de kijker voor altijd zal onthouden. Tot slot is de muziek gewoonweg uitmuntend, die perfect aansluit bij de beelden, hoewel hij voor de opnamen is geschreven en opgenomen, tijdens het redactieproces is aangepast en daarna opnieuw is opgenomen. Hoeveel de muziek de opnamen heeft beïnvloed, weet ik niet, maar hij sluit perfect aan bij het beeld. Ik heb veel ideeën gezien over wat verschillende mensen denken dat het thema van de film is, wat Schrader probeert te zeggen. Je weet wel, de grote dingen over het leven, de dood en zo. Maar ik denk niet dat de film iets zegt. Mishima heeft het al gezegd, de film herhaalt het alleen maar.