Wat is het sentiment van de recensie?

Dertig procent van deze film lijkt het prototype voor het Kaartenkanaal te zijn. Je ziet ongeveer tien minuten lang een reusachtige kaart, en dan komen ze met de hoofdfilm, terwijl ze maar doorzeuren (zeuren over radar, snap je?) over radar. Er schijnen een heleboel radarstations in het verre noorden te zijn, die de grenzen van Noord-Amerika beschermen tegen aanvallen van dodelijke ijsberen. De beren komen nooit voor, maar een reusachtige Wesp wel. Hij heeft meer dan een miljoen jaar in het ijs vastgezeten, tot hij ergens anders op de wereld door een aardbeving werd losgelaten (ja, dat is waar. Ik durf te wedden dat hij door de opwarming van de aarde is losgelaten). Het is een enorm prehistorisch insect, en het heeft een heleboel voedsel nodig. De Wesp besluit zich te goed te doen aan de meest rundachtige dieren die hij in het bevroren noorden kan vinden. I.E., menselijke wezens. Hij begint radarstations aan te vallen, waarschijnlijk omdat het gezoem van de radarschotels hem op de zenuwen begon te werken.<br />Er verschijnt Kolonel Joe Parkman, de inwonende slijmerd van de film. Hij onderzoekt een vliegtuig dat is neergestort en vraagt zich af waarom er geen lijken in het wrak liggen. Het enige wat hij vindt, is een van de klauwen van de Wesp. Blijkbaar heeft hij besloten zijn nagels te knippen terwijl hij zich te goed deed aan de bemanning van het vliegtuig. Parkman neemt de punt van de klauw mee om te worden geanalyseerd door een duizend jaar oude wetenschapper.<br />Grootvader-wetenschapper kan? Luke maakt geen kop of staart aan de klauw, vooral omdat hij zijn dutjes heeft gemist en zijn geest niet al te best functioneert. Dus haalt hij er een zelfvoldane paleontoloog bij, gespeeld door de vent die de privédetective was in Perry Mason. Hij en zijn vriend, een travestiet-fotograaf, vliegen naar het noorden omdat hij tot de conclusie is gekomen dat de klauw van een bidsprinkhaan moet zijn geweest. Al was het er maar een zo groot als een forensentrein.<br />Het is Lukes liefde op het eerste gezicht als kolonel Parkman de vrouwelijke fotograaf voor het eerst ziet. De mannen op de basis, die het duidelijk al jaren zonder vrouw moeten stellen, vinden haar het lekkerste ding dat ze ooit hebben gezien sinds oma Clampett. De zelfvoldane wetenschapsman en de slijmerige soldaat beginnen samen te werken om het spoor van de Wesp te volgen, die een aantal opnamen van een Eskimodorp heeft vernietigd. Hij komt naar de basis, op zoek naar een hapje na het eten, en verplettert een paar goedkope opnamen heel effectief. Dan vliegt hij naar het zuiden en verdwijnt.<br />Nu komen de spannende uren waarin de mannen van de burgergrondwaarnemers worden opgeroepen om de lucht af te speuren naar iets groots dat overvliegt. Ik betwijfel of ze in werkelijkheid te horen zouden hebben gekregen dat ze op zoek waren naar een reusachtige vliegende bidsprinkhaan die mensen opeet, want dat zou paniek hebben veroorzaakt. Ze kregen waarschijnlijk te horen dat ze moesten uitkijken naar een reusachtige 727 die groen geverfd was en zoemde omdat de motor defect was.<br />Col. Parkman gaat met een vliegtuig naar boven om te proberen de Wesp neer te schieten, en verknoeit de missie. De Wesp landt in New York City, waarschijnlijk omdat hij een show op Broadway wilde zien of een bezoek wilde brengen aan Sex World op Times Square. Het leger drijft hem in een hoek in de Tunnel, en Parkman en zijn mannen lenen stomme pakken van de Orkin Man om naar binnen te gaan en te proberen de Wesp op te blazen. Succes! Nou ja, bijna, want de Wesp stuiptrekt nog zo erg dat hij de mannelijke fotografe Eve Arden bijna vermoordt. Aan het eind is er een lauwe liefdesscène, en de paleontoloog maakt een foto van de dode bidsprinkhaan, want Kolonel Haarvet en Juffrouw Geslacht Onbepaald zijn druk aan het zoenen. Zo'n misselijkmakend einde.