Is deze recensie positief of negatief?

Bij een blije film hoort een achterkamertje. Het staat ook niet in verband met enig soort sociaal realisme. Dat is misschien de kracht ervan. De afstand tot de specifieke tijd en naties versterkt de boodschap, maakt die krachtiger en verdrijft de last van nationalisme en propaganda die je vaak voelt in films die zijn gemaakt om naties te bekritiseren in plaats van hun eigen land (ik heb het natuurlijk vooral over de Amerikaanse propaganda in een commerciële film).<br />Een achterkamertje is zoveel meer dan een boodschap. Het is een film van pure, surrealistische schoonheid, gevuld met dezelfde zuivere, klinische vorm die je aantreft in films als _1984_ en die gelijk is. Ik ben van oudsher een grote fan van Alan Rickman, de man met het gouden sarcasme (en, mag ik er wel aan toevoegen, de ongeëvenaarde sexappeal). Het spel tussen hem en Madeleine Stowe is briljant. Elke keer dat ik hem zie, lijkt hij een personage te spelen dat nog gemener is dan de vorige...<br />Maar genoeg zoetsappigheid. De film heeft geen actie. Ik wil geen auto-ongelukken, maar ik wil wel dat er iets gebeurt, al is het alleen maar een praatje. Na een uur kreeg ik echt genoeg van de verhoorkamer, de voorspelbare handelingen en meer dan wat ook wilde ik een complexer beeld van alles, van de wereld, de vroegere levens van de personages en de rest van het raamwerk dat ontbrak. Voor sommige mensen een leuk detail. Voor mij iets minder positiefs.<br />Hoe dan ook, Closet Land is een film die de moeite waard is als je klaar bent om een reis te maken naar de afgrond van de menselijke natuur.<br />En natuurlijk voor ons, die echt dol zijn op de Always Evil Alan Rickman.