Wat is het sentiment van de recensie?

Wat is het toch met drugsverslaving dat eersteklas filmmakers zo aantrekt om hun eigen kijk op het onderwerp te geven? Dit onderwerp is tot de dood erop volgde. Drugsmisbruik is slecht. We snappen het. Drugsverslaving is pijnlijk om aan te zien. Dat snappen we ook. Maar het sombere onderwerp geeft de filmmaker niet het recht om een slordige film te maken. Elke film hoeft geen Hitchcockiaans meesterwerk van cinematografische voortreffelijkheid te zijn, of Orson Wellesiaanse diepgang te hebben, maar het blijft een verhalende film. Verhalend betekent niet pseudo-documentair. Zelfs mini-DV-camera's voor de consument zijn in staat om wit-wit- en zwart-zwartbeelden te produceren en deze filmmaker is gewoon lui door geen contrasterende scènes te schieten met de bestaande belichting. Het onderwerp is al somber genoeg zonder het kunstmatig te dwingen met slordige filmopnamen. En zelfs documentaires hebben een geluidsmix. Vera Farmiga is zeer getalenteerd als je het juiste materiaal hebt, maar de regisseur heeft haar duidelijk te veel gestuurd en al het leven uit haar optreden gezogen. Verslaafden leven misschien in een mist, maar ze hebben nog steeds gevoelens, maar geen van deze personages schijnt buiten het scherm te bestaan. De spelers die hen bijstaan hebben alleen maar hun tekst gegeven zonder echte mensen te creëren. Ik weet zeker dat je volgende film beter zal zijn <0xE2><0x80><0x93> maar alsjeblieft, niet weer een drugsfilm.