Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Met al zijn technische hoogstandjes is de 'Stalingrad'-film uit 1993 een grote teleurstelling. Voordat ik hem zag, had ik non-fictieverslagen gelezen over de campagne in Stalingrad en veel documentaires en foto's gezien van de feitelijke veldslag en de deelnemers. Ik denk niet dat er een film is die de titanenstrijd en het lijden dat zich in werkelijkheid afspeelde echt goed kan weergeven, maar ik wilde toch zien hoe een relatief recente Duitse filmproductie zou zijn. Hoewel er een paar goede elementen in deze film zitten, is hij over het algemeen een mislukking. Voor mij is het ergste dat er grote anachronismen in voorkomen, en ook een paar zeer gekunstelde en clichématige elementen, vooral in sommige ontmoetingen tussen een Duitse officier en een Russische vrouw.<br />Ook zitten er een paar ideologische elementen in de film die resulteren in zeer verwrongen percepties, waaronder een karikatuur van een Duitse legerpredikant, een paar opgeblazen berichten over klassenstrijd en problematische afbeeldingen van 'goede' versus'slechte' Duitsers. Zeker, de Duitse strijdkrachten van de Tweede Wereldoorlog omvatten mannen die in staat waren gedurende de oorlog enig fatsoen te bewaren, en anderen die heel slechte dingen deden, maar de pogingen in de film om dit contrast te tonen zijn erg simplistisch en kinderlijk. De film portretteert de Duitse troepen in de eenvoudige demonische hoedanigheid die het stereotype is dat veel mensen tegenwoordig hebben, maar de film bevat ook eigen stereotypen, zoals een bijna te goed om waar te zijn infanterist met een houding die meer lijkt op die van de jaren negentig dan op die van de jaren veertig, en twee volkomen slechte infanteristen en een achterhoedeofficier.<br />Sommige recente films, zoals 'Stalingrad' en 'Saving Private Ryan', worden vaak geprezen om hun 'authenticiteit' in het weergeven van beelden van de strijd, maar deze zelfde films vertonen ernstige gebreken en zijn verwrongen in hun weergave van de houdingen, waarden en gedragingen van de soldaten en burgers van de jaren veertig. In beide films komen de egocentrische, praatzieke en lichtgeraakte personages veel vaker voor dan in de jaren veertig. Veel mensen denigreren oorlogsfilms uit de jaren veertig en vijftig, die meer vaderlandslievende boodschappen bevatten en niet zo beeldend zijn over de oorlog, maar veel van die vroegere films, zoals 'Battleground', zijn veel accurater in hun weergave van typische soldatenlevens.' Het is een van de beste films uit de geschiedenis van de cinema, en het is een van de beste die ooit is gemaakt.<br />Een goed deel van 'Stalingrad' is een gevecht tussen Duitse infanterie- en Sovjet-tanks, die er redelijk in slagen iets van de verschrikkingen en verwarring van zo'n gevecht vast te leggen.<br />'Stalingrad' slaagt er echter niet in het gewone uiterlijk van de frontsoldaat te laten zien. Dat komt deels doordat het moeilijk is magere, afgetobde figuranten te vinden in ons verwende en weldoorvoede Amerika en West-Europa van tegenwoordig. Bovendien dragen te veel van de Duitse troepen in de film hun uniformen en uitrusting niet op de juiste manier, en die zijn ook niet goed.' Als je een goed beeld wilt krijgen van hoe de Duitse troepen er in werkelijkheid uitzagen, kan ik je de volgende documentaires aanbevelen die beelden bevatten van de campagne in Stalingrad: 'The World at War', 'War of the Century' en 'Russia's War'. Ook de boeken 'Operation Barbarossa in Photographs' van Paul Carell, 'Stalingrad' van Geoffrey Jukes en 'Stalingrad' van Paul Carell bevatten veel nuttige foto's. Ook de boeken van Antony Beevor en William Craig over de slag worden aanbevolen, en de laatste is vooral goed over de gewone soldaten en burgers aan beide kanten. Ik vind dat de films van betrekkelijk recente datum veel beter zijn dan 'Stalingrad' en 'Saving Private Ryan', die de houdingen en karakters van mensen tijdens de Tweede Wereldoorlog uitbeelden, en het algemene gevoel, de blik, het afgrijzen en de kneuzingen van die oorlog, zijn 'Der Untergang' ('De ondergang') en 'Talvisota' ('De Winteroorlog'). Hoewel 'Een brug te ver' en 'De langste dag' de gebeurtenissen aan het westelijke front belichten in plaats van aan het oosten, zijn het ook uitstekende oorlogsfilms die heel dicht bij de feitelijke gebeurtenissen blijven. De laatste twee films missen iets van het lef dat meer voorkomt in recentere films, maar compenseren dat gebrek met hun andere sterke punten, waaronder waarheidsgetrouwheid.