Wat is het sentiment van de recensie?

George Burns keert terug als de schertsende Almachtige nadat hij een groot succes had behaald met 'O, God!' uit 1977, een optimistische fantasie die een succes werd door een plotselinge behoefte in de jaren zeventig om van duivelse thrillers over te gaan op komische verlossing (hoewel het geld opbracht, lag het origineel meer in de lijn van de 'Topper'-komedies uit de jaren dertig dan van een terugkeer naar een goede religieuze film). Hier verschijnt God aan een jong meisje (Louanne, die eerder de hoofdrol had gespeeld in een toneeluitvoering van 'Annie') en vraagt haar zijn Heilige Woord te verspreiden, wat haar al doende alleen maar problemen oplevert van volwassenen. Vreemde, op de familie gerichte film lijkt best aardig, en Burns mag zich er met een aardige spervuur van wrange schimpscheuten in mengen, maar de tekst is half slapstick en half serieus, waarbij de volwassenen in het stuk de kleine Louanne opsluiten in overweging nemen, waardoor God eerder een onruststoker lijkt dan een oude vriend. Louanne is een ander probleem: een parmantig kind met gerimpelde oogjes, niet getraind voor filmrollen en af en toe een beetje onbeholpen. De middelmatige productie heeft een waterig, tv-filmachtig uiterlijk, met weinig gracieuze details. De laatste scène imiteert de climax van het eerste 'O, God!' in die zin dat het een weemoedig sentiment in de mix brengt, wat welkom is. Het is het meest subtiele moment in de film.