Wat is het sentiment van de recensie?

Het Hospitaal is een film die zijn tijd vooruit was. Deze film, geproduceerd door de scenarioschrijver Paddy Chayefsky, die ons de Oscar-winnende film 'Network' gaf, gaat over overwerkt personeel, grove incompetentie en bureaucratische corruptie in een groot ziekenhuis in Manhattan. George C. Scott speelt de rol van hoofdarts en wordt tot alcoholisme en een doodsverlangen gedreven als hij probeert te herstellen van een scheiding, zijn zoon het huis uit gooit en, het ergste van alles, een medische instelling waar corruptie en incompetentie voorrang hebben boven het verzorgen en genezen van de zieken en gewonden.<br />Meneer Scott maakt de film tot de zijne en de kijkers zullen geschokt zijn door wat ze in deze medische instelling zien. De levendige beelden van de incompetentie van het ziekenhuis zijn zo levendig en zo dramatisch dat je van het ene tafereel naar het andere kunt lachen en diep in de war raken.<br />Als de film in het begin op die premisse was gebleven, zou het een briljante film zijn geweest. Helaas is er een subplot waarin Scott verliefd wordt op de dochter van een seniele patiënt. De patiënt heeft mensen in het ziekenhuis vermoord. Op dat punt wordt de geloofwaardigheid van de film ondermijnd. De romantische dialoogscènes voegen niets toe aan het beeld, en de seniele patiënt, die zich voordoet als arts, vond ik volkomen ongeloofwaardig. Een eenvoudig telefoontje naar de beveiliging en een controle van de dossiers hadden moeten voorkomen dat de seniele patiënt de moorden pleegde. Er is bijna de hele film voor nodig, voordat er beveiligingsmensen bij de film worden gehaald om de patiënt het ziekenhuis uit te krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat EEN PERSOON zoveel schade kan aanrichten, zelfs al is het ziekenhuis nog zo corrupt.<br />Bovendien is het personage van George C. Scott 'overwerkt' (nog zo'n woordspeling) omdat er in het script te veel dingen tegelijk gebeuren. Binnen een periode van 20 minuten kunnen er bijvoorbeeld wel 20 verschillende artsen worden beschuldigd en ontkend wat ze hadden moeten doen of niet hadden moeten doen. Met de verpleegsters en de hulpmiddelen is het hetzelfde verhaal. Dan doet een andere arts hetzelfde en geeft de schuld aan een derde verpleegster die geen dienst had omdat de tweede verpleegster, die de patiënt had moeten opnemen, koffiepauze had. Er is ook veel subtiele, donkere humor met dezelfde boodschappen van incompetentie en corruptie die de kijker wordt voorgeschoteld.<br />Deze herhaling van medische onbekwaamheid is onvergetelijk. Maar het subplot van de moord is eerder een afleiding dan een hulp voor deze film. Als de aandacht van deze film gericht is op de incompetentie van het personeel en Scotts reacties daarop, zit je aan het scherm gekluisterd. Maar de gesprekken tussen Scott en de dochter van de krankzinnige patiënt dwingen de film tot een mysterieus 'Wie heeft het gedaan?'-scenario dat de kwaliteit van de film ernstig aantast. Als de krankzinnige patiënt vertelt hoe hij de moorden heeft gepleegd, vroeg ik me het volgende af: waarom hadden de producenten het 'Vind de moordenaar'-substituut van de krankzinnige patiënt nodig? Ik denk dat het enige doel van Scotts personage om een relatie met de dochter van de seniele patiënt te hebben, was om hem iemand te geven met wie hij kon communiceren. Het Ziekenhuis had zijn vernietigende aanklacht tegen de medische beroepsgroep moeten voortzetten door de liefdesrelaties en de krankzinnige patiëntenscènes te verwijderen. Het had zich vaker moeten richten op de incompetente B.S. binnen zijn muren. In een tijd waarin deze film fenomenaal had kunnen zijn, maken de subplot-verhalen de film heel goed in plaats van het grote meesterwerk dat hij had kunnen zijn.