Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben dol op documentaires. De documentaire over Andy Goldsworthy was geweldig. Ik had me op deze verheugd, maar was erg teleurgesteld. Ik wist van Kahns eenzame dood in een herentoilet van Penn Station en was geïntrigeerd door het idee. Er moet hier een verhaal achter zitten, dacht ik ten onrechte. Het enige verhaal hier is dat van trieste, misleide vrouwen die affaires hadden met een lelijk, beroemd getrouwd mannetje. Omdat er geen enkele verklaring is voor het afschuwelijke gedrag van deze man, krijgen we eindeloos herhaalde opnamen van Kahn die rondloopt en pijnlijk lange <0xE2><0x80><0x93> zogenaamd peinzende <0xE2><0x80><0x93> opnamen van zijn zielloze gebouwen. Sommige gebouwen zijn eigenlijk wel interessant, maar de strekking van de film vraagt ons om over de man zelf na te denken. De overspannen soundtrack refereert aan een emotionele aantrekkingskracht die in de film geheel ontbreekt. Kahns ogenschijnlijke gaven zijn geen excuus voor zijn gedrag of martelaarschap van zijn ma<0xC3><0xAE>tresses. Deze film lijkt Kahn de vrije teugel te willen geven en de regisseur en zijn moeder tot sympathieke figuren te willen maken <0xE2><0x80><0x93> ik geloof er niets van.