Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb gisteravond _A Tale of Two Sisters_ gezien en ik heb er echt van genoten. Ik ben de laatste tijd een grote fan van Aziatische horrorfilms en ik vind dit een sterke invalshoek uit Zuid-Korea. Er zijn niet veel schrikbeelden die je bespringen zoals in de gebruikelijke Amerikaanse horrorfilm, maar de regisseur weet de wispelturigheid en de onheilspellende stemming heel goed vast te houden, vooral in de onhandige personages die met elkaar omgaan. De meeste schrikbeelden zijn meer conceptueel en spelen in op ieders 'er ligt iets onder het bed'-angsten van toen ze nog klein waren, maar in dit geval zijn het de kast en de wastafel. Ik vond het ook leuk dat de regisseur door middel van scènes als het eerste etentje dat de personages samen hebben, kon laten zien hoe disfunctioneel dit huishouden is. Hij is ook goed in het blootleggen van het innerlijke leven en de kwetsbaarheid van mensen door middel van eenvoudige scènes zoals de stiefmoeder die voor de flikkerende tv haar make-up afveegt. Ik denk dat deze film voornamelijk een verkenning is van schuld en de gevolgen van het leven met die schuld boven je hoofd.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Maar ik denk dat de flashback aan het eind alles met elkaar in verband brengt. De film lijkt erg veel op 'De machinist', in die zin dat twee van de schuld van het personage uiteindelijk leiden tot geestelijke inzinkingen en waanvoorstellingen.<br />Dit is mijn interpretatie van de film. De Su-Yeon die we zien nadat de meisjes naar het huis zouden zijn teruggekeerd, is ofwel de waanvoorstelling van Su-Yeon, ofwel de werkelijke geest van Su-Yeon die alleen Su-Yeon kan zien en met haar kan communiceren. De eerste stiefmoeder die we zien is, naar mijn mening, een waanvoorstelling van Su-Mi. Maar er is een echte stiefmoeder en die verschijnt voor het eerst in de film als ze het grijze broekpak draagt. Ik geloof dat het zo is gegaan.' Het is de echte stiefmoeder met wie de vader tijdens het eerste deel van de film aan de telefoon zit, en ze komt pas tevoorschijn als hij haar ophaalt en naar het huis brengt. De stiefmoeder van voor dat moment wordt verbeeld door Su-Mi (misschien een deel van haar gespleten persoonlijkheid?). Dat verklaart de bizarre scène waarin de broer van de stiefmoeder naar haar kijkt alsof ze gek is en zich niets herinnert van wat ze vertelt. Ik denk dat Su-Mi haar stiefmoeder speelde omdat ze een deel van haar gespleten persoonlijkheid was. De film laat dit zien in de scènes waarin de stiefmoeder voor de spiegel haar make-up afveegt, en later wordt onthuld dat het Su-Mi is die voor de spiegel haar make-up afveegt.<br />Ik denk dat Su-Mi zich de geesten in het huis niet helemaal heeft ingebeeld en dat ze ofwel van Su-Yeon ofwel van de moeder zijn, of van allebei. In de laatste flashback wordt onthuld dat Su-Yeon de groene jurk droeg en dat ze de haarspeld in haar haar had toen ze stierf. Dit is de groene jurk die ze eerder hebben laten zien aan de geest die aan de eettafel zat terwijl de stiefmoeder onder de gootsteen keek. is de haarspeld die Su-Yeon droeg in de flashback die op de vloer verschijnt als de stiefmoeder onder de gootsteen kijkt.<br />De echte stiefmoeder wordt uiteindelijk gestraft door de geest van Su-Yeon, die opduikt in een scène die een beetje aan _The Ring_ doet denken. Daarna verbindt de flashback alles met elkaar in de zin dat zowel de stiefmoeder als Su-Mi onbedoeld een ondersteunende rol heeft gespeeld.<br />Ik vraag me af of de'moeder' die Su-Yeon in de flashback ziet als ze naar haar kamer gaat om te huilen, al een geest is. Misschien had de moeder zich op dat moment al van het leven beroofd in de kast. Dat blijft onduidelijk. In de film wordt gesuggereerd, maar niet duidelijk uitgelegd, dat de stiefmoeder op een gegeven moment verpleegster was, misschien voor de moeder zorgde en op de een of andere manier ook aan haar dood heeft bijgedragen. Het is niet duidelijk wanneer haar relatie met de vader begon en of die er de oorzaak van was dat de moeder zelfmoord pleegde. Er wordt ook gesuggereerd dat de moeder ook psychische problemen had en een verpleegster nodig had. De stiefmoeder zinspeelt hierop als ze tegen Su-Mi zegt: 'Je begint op je moeder te lijken. Ik geloof niet dat ze het alleen maar fysiek bedoelde.'<br />'En als we aannemen dat de eerste stiefmoeder die we zien in werkelijkheid Su-Mi is, dan is er nog iets.' Ook de suggestie van incest is aanwezig, aangezien de vader met haar naar bed gaat. Is dat de reden waarom Su-Mi door het lint gaat en 'Raak me niet aan' roept, elke keer dat de vader in latere scènes zijn hand naar haar uitsteekt? Is dat de'smerige dingen die je hebt gedaan' waar ze het in een later gesprek met de vader over heeft? Deze film is interessant omdat hij het vermogen heeft om verschillende interpretaties te hebben. Een paar van de scènes waren echter een soort afgeleide, zoals de vrouw in het zwart die rondkruipt, wat me deed denken aan de hortende en stotende bewegingen van Kayako in de Ju-On/The Grudge-films. Ook de laatste scène waarin de stiefmoeder eindelijk haar verdiende toetjes krijgt, doet me denken aan The Ring. Bovendien is alleen al het idee dat sommige personages spoken kunnen zijn, afkomstig uit 'The Sixth Sense' of 'The Others'.<br />Maar al met al heb ik ervan genoten, en het zal interessant zijn om te zien hoe de Hollywood-remake (die al in productie is) zal uitpakken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zowel 'The Ring' als 'The Grudge' goed vond, dus ik ben niet zo'n verwaand type dat volhoudt dat remakes nooit goed kunnen zijn. Eén remake waar ik echt enthousiast over ben, is 'Dark Water' dat deze zomer uitkomt. Ik heb de originele Japanse versie nog niet gezien, maar beide films staan absoluut op mijn to-see-lijstje.