Is deze recensie positief of negatief?

In zijn eerste speelfilm, _Yellow_, probeert Chris Chan Lee Hollywoods beeld van de Aziatisch-Amerikaanse bevolking te verhelderen door af te wijken van de stereotypen die in de grote filmindustrie zo kenmerkend zijn. Maar daarbij pleegt Lee een veel gruwelijker misdaad: hij overdrijft de stereotypen van de Aziatisch-Amerikaanse bevolking over zichzelf, tot op het ongelooflijke af. Het resultaat? De cast raakt door de afgrijselijk eendimensionale karakters en een belachelijk oppervlakkig scenario in een staat van overacting, wat uiteindelijk resulteert in een film die fysiek pijn doet om naar te kijken.<br />Laat je niet misleiden door de positieve recensies die _Yellow_ krijgt; ze vallen elk in een van twee kampen uiteen. In de ene hoek (bijv. Je vindt Aziatisch-Amerikanen die zo opgetogen zijn dat een Aziatisch personage zonder dikke brillenglazen en een wiskundeboek op het scherm kan verschijnen, dat ze op de een of andere manier de idiotie van Lee's eindproduct negeren. Aan de andere kant vind je filmcritici die domweg hebben aangenomen dat het niet cool zou zijn om _Yellow_ zo'n grondige afstraffing te geven als het verdient; het is per slot van rekening een gevoelige Aziatisch-Amerikaanse film, gemaakt door een onafhankelijke Aziatisch-Amerikaanse filmmaker... voorlopig beschermd gebied.<br />Voorbeeld: hoofdfiguur Sin Lee (Michael Chung). Schrijver/regisseur Lee levert een monumentale prestatie met _Yellow_, door _Yellow_ zo te regisseren dat Sin nooit op het scherm verschijnt, tenzij hij boos kijkt of schreeuwt. Zie hoe Sin de steun van zijn vrienden afkeurt. Zie Sin over het strand lopen en broeden. Zie hem boos kijken. (Geschreeuw volgt.) Zie Sin de winkel van zijn vader sluiten. Zie hem boos kijken. Zie Sin urineren. Zie hem boos kijken. Zie Sin ademen. Zie hem boos kijken.<br />Tjee, ik vraag me af of Sin vol zit met Aziatisch-Amerikaanse angst. Denk je? Ik weet het niet zeker. Zie hem boos kijken.<br />Voor de volledigheid stelt Lee ons voor aan Sins vader, Woon Lee (Soon-tek Oh). Gedurende de film, terwijl Sin alleen maar boos kijkt of schreeuwt, kijkt meneer Lee boos _en_ schreeuwt hij. In feite is dit Woons voornaamste rol in _therYellow_ : gelijktijdig boos kijken en schreeuwen.<br />Tjee, ik vraag me af Mina (Mary Chen) en Joey (John Cho), twee personages die in deze film alleen bestaan om een oppervlakkig en totaal irrelevant liefdesverhaal in de film te verweven. Want zie je, Lee heeft op de filmacademie geleerd dat elke goede film een of andere liefde-gerelateerde subtekst moet bevatten, en deze twee personages stellen hem in staat die verplichting na te komen. De ondraaglijk stompzinnige, flirterige dialoog van Mina en Joey bestaat uit eenlijnige beledigingen die culmineren in een kus: renNerd!'; pats-boem!'; pats-stomkop!'; (ogen ontmoeten elkaar); (glimlach begripvol); (er volgt een kus).<br />Maar wees gerust, ergens daarbuiten staat Sin te fronsen terwijl dit allemaal gebeurt.<br /><br />Dat Mina noch Joey op welke manier dan ook bijdraagt aan de plot van de film, verbaast me niet zozeer als Lee's verhaal.' De meeste afgezaagde filmclichés ten spijt, blijft Woon Lee vasthouden aan de meest afgezaagde filmclichés om zijn non-sequiturs te verwezenlijken. En geloof me, de flirtscène is nog maar het topje van de ijsberg.<br />Tegen het eind van de film zien we Woon Lee een poging doen om zijn voortdurende gemopper en geschreeuw tegen Sins vriendin Teri (Mia Suh) te verklaren, in wat volgens mij een aangrijpend moment was. Wat een verrassing: terwijl Woon een metaforisch verhaal over zijn geboorteland aanhaalt om zijn punt te illustreren, rechtstreeks uit _Reader's Digest_ gescheurd, trilt zijn stem op die extra speciale vaderlijke manier. De camera zoomt in op een obligate opname van Teri's trillende handen. We voelen ons gedwongen met onze ogen te rollen, behalve dat we beseffen dat Woons verklaring volstrekt onzinnig is. Maar het gebrek aan inhoud weerhield Lee er niet van om de film te maken, dus waarom zou hij deze bijzonder ineffectieve scène hebben opgenomen? De wereld kan tenslotte altijd wel een ander cliché gebruiken.<br />Nou, je zegt dat de film misschien pijnlijk is, maar dat hij in elk geval een technisch meesterwerk moet zijn <0xE2><0x80><0x93> zeg maar: _After What Dreams May Come_.' Sorry, op technisch gebied stelt _droge gele_ ook teleur. Lees montage is onhandig en verstoort het weinige ritme dat er in de film zit, maar ik weet zeker dat Lee dacht dat het hip zou overkomen. Om het nog erger te maken, is elk beeld te weinig of te veel belicht. Hoewel de lichtmeter in 1932 werd uitgevonden, heeft de nieuwe technologie het op de een of andere manier niet gehaald op de _droge gele_ set.<br />In het licht van de film.' Het acteerwerk van acteur Burt Bolos, die de rol van Sins beste vriend Alex speelt, is relatief goed. Hoewel Bolos een beetje overdrijft, kun je het hem niet echt kwalijk nemen als Lees script alleen maar bestaat uit vloeken en tieren. Bolos' tegenspelers tonen echter geen enkele terughoudendheid in hun overdrijven.<br />Ik heb al heel lang niet meer zo'n slechte film als _Yellow_ gezien. En ik hoop oprecht dat ik ook nog een hele tijd niet meer zo'n slechte film als _Yellow_ zal zien. Verspil er alsjeblieft geen tijd aan; het leven is al veel te kort.