Is deze recensie positief of negatief?

Het enige goede aan beide Problem Child-films was dat ze Amy Yasbeck en wijlen John Ritter samenbrachten. Afgezien daarvan zijn de films net zo demonisch als hun held. In dit in wezen onnodige vervolg verhuizen de pas gescheiden Ben (Ritter) en zijn kleine relschopper Junior (Michael Oliver, die nooit meer naar de film hoeft) naar een nieuwe stad waar het wemelt van de gewillige vrijgezellen. Ben kiest uiteindelijk voor Lawanda (gespeeld door de meest ondergewaardeerde oorspronkelijke SNL-actrice Laraine Newman), die de voorkeur geeft aan Blanche DuBois. Om Juniors martelgang nog wat te verergeren schijnt deze stad al een kleine brandstichter te hebben in de jongere meisjesvorm met Trixie, die toevallig ook een lieve, alleenstaande moeder heeft, gespeeld door Yasbeck, dezelfde actrice die Junior speelde. 's eerste afschuwelijke moeder-tot-adoptiefilm. Je kunt zien waar het verhaal van hieruit naartoe gaat. Op zoek gaan naar mijn favoriete scène is net zoiets als tanden trekken, dus ik denk dat ik voor de 'kersenbom in de wc'-grap ga die _Back to the Future_ van James Tolkan tot een van de vele volwassen slachtoffers maakt (die vent speelt altijd gezagsdragers op school). Jack Warden en Gilbert Gottfried komen terug als hun rollen in de eerste film, maar helaas is er geen verschijning van de Bow-tie Klan-sma-ke, ik bedoel Killer (Michael Richards) die _Problem Child_ nog leuker maakte. Maar serieus, ik weet zeker dat deze films, of ze nu door gewelddadige ouders zijn gezien of niet, wonderen hebben verricht voor de roodharige kinderen van Amerika. Laten we ook deze trotse Amerikaanse films bedanken voor hun geweldige promotie van adoptie. O, en hondenpoep moppen <0xE2><0x80><0x93> hondenpoep moppen moeten er zijn... Smerige moppen.