Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Gene Hackman is een ex-kolonel van het Korps Mariniers die een handjevol particuliere Vietnamveteranen bij elkaar weet te krijgen om naar Laos te gaan en een paar Amerikanen te redden die als vermist zijn opgegeven. Hackman vermoedt dat de ongeveer zes vermisten in werkelijkheid in een afgelegen kamp door Laotianen worden vastgehouden om gemarteld te worden en nog meer dwangarbeid te verrichten. Hackman wordt betaald door de welgestelde Robert Stack, wiens zoon, net als die van Hackman, vermoedelijk tot de vermisten behoort. Maar de omstandigheden zijn zo dat Hackman alleen oude en verouderde wapens kan kopen, hoewel hij er ook in slaagt de hulp in te roepen van een fanatieke anticommunist Loatian en zijn twee dochters. Ik denk dat de film met opzet is gemaakt om de mythe te onderstrepen dat de Vietnamezen onze MIA's nog steeds in hun bezit hadden om propaganda te maken. De mythe was echt genoeg. Als iemand het zich nog herinnert, waren er in 1982 en 1983 veel bumperstickers met de tekst TERUG NAAR DE MIA'S. Ik denk dat de film deels is gemaakt om te profiteren van de mythe. Op het eerste gezicht was het absurd. Waarom zou onze voormalige vijand weigeren MIA's terug te geven? Propaganda? Wat is de propagandawaarde van iets wat geheim wordt gehouden? Om de arbeidskrachten aan te vullen? Hadden ze honderd extra arbeidskrachten nodig in Vietnam en Laos? De motieven achter deze film, met zijn triomfantelijke muziek en het grote aantal slachtoffers, waren schunnig. Maar hoe zit het met de film zelf? Ontdaan van het thema van het redden van mythisch mishandelde MI's, is het een routinematige paramilitaire actiefilm, niet beter en niet slechter dan de tientallen andere die in de jaren tachtig zijn uitgebracht. Gene Hackmans optreden is de enige die erin slaagt zijn hoofd boven water te houden. Hij is zo goed als altijd betrouwbaar.<br />Van de anderen, dit is een scenario dat is afgeleid van 'The Dirty Dozen' onder andere, bleef ik maar raden wie van de bende zich zou opofferen voor de missie. Van de drie anticommunistische Aziaten dacht ik dat een of meer al dood waren. Daarom komen er in dit soort films Aziatische helpers voor. (Twee keer had ik gelijk. Ik ging er ook van uit dat Patrick Swayzie, de nieuwe ex-officier, de jongste van de groep, die nooit 'het respect' van de anderen had'verdiend' omdat hij nooit een gevecht had meegemaakt, ook op een of andere heldhaftige manier mee zou moeten. Fout. Hij wordt een held, dat is waar, maar hij overleeft het. Ik dacht dat er een kans van fifty-fifty was dat Hackman ook mee zou moeten, maar hij redt het. De formule is ook niet echt origineel. Charles Bronsons claustrofobische krijgsgevangene die aan 'The Great Escape' ontsnapt is, bevindt zich hier in de ex-tunnelrat van Fred Ward, een claustrofobische man die gedwongen wordt door een rioolbuis te kruipen met een slang erin, zodat hij het Laotiaanse krijgsgevangenenkamp kan verkennen.<br />De titel: '' 'Ongewone moed' komt uit een eerbetoon dat admiraal Nimitz aan de mannen op Iwo Jima bracht: 'Ongewone moed was die dag heel gewoon.' Nimitz had daar zeker gelijk in. Of de mannen die in Vietnam vochten allemaal even dapper waren, doet er niet toe. Iedereen die een gevecht heeft gezien of er zelfs maar in de buurt is geweest en zijn leven op het spel heeft gezet voor de mannen in de rij naast hem, was al heldhaftig genoeg. Deze film, en de manier waarop hij onze verbittering over de Vietnamoorlog uitbuit, doet hen niet echt recht.