Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Geen echte spoilers, maar wel een paar heel kleine.<br />'Acacia', een Koreaanse bijdrage aan de immer populaire Aziatische horrorgolf, gaat over een man en vrouw die besluiten dat ze het wat rustiger aan gaan doen en besluiten een kind te adopteren. Het kind, dat zoals gewoonlijk geobsedeerd is door de dode boom in de tuin van het gezin, verdwijnt uiteindelijk wanneer het stel uiteindelijk zelf een kind krijgt en de voornoemde boom een wrok lijkt te koesteren tegen het gezin zelf.<br />En dat is het wel zo'n beetje. De film gaat met een slakkengangetje, klokt meer dan 100 minuten met materiaal van 80 minuten. Het is in wezen een dun familiedrama met een enge boom, en er is maar heel weinig om bang voor te zijn, alleen maar opnamen van de boom met vreemde, mompelende geluiden die over de bovenkant heen spelen. Maar het idee dat de boom de moeder van het kind is, is vrij origineel, maar het wordt niet echt ten volle uitgebuit. Dit scheidt 'Acacia' min of meer van een groot deel van de nieuwe golf waar het toe behoort: films als Ju-On en Ring hebben de neiging het tegenovergestelde te doen, en melkachtige ideeën tot ze rood in het gezicht zijn.<br />De film begint inderdaad naar het einde toe te gaan, maar het besef van het lot van het kind en dat van de ouders is dan al tot stand gekomen. De manier waarop de film is gemaakt, tempert niet alleen de eerdere nieuwsgierigheid van het verhaal, maar wordt ook nog eens met zo'n machinegeweerachtige montage onthuld dat het moeilijk is om alles in één keer in je op te nemen. De laatste scène is ongetwijfeld eng, hoe weinig het ook voelt als te weinig als te laat.<br />Over het geheel genomen voelt de film niet echt aan als een kaskraker, maar door de 'filmrenaissance' die op dit moment in Korea plaatsvindt, had ik het gevoel dat deze film zoveel meer had kunnen zijn.