Is deze recensie positief of negatief?

Elke film die Bonnie Hunt, Sarah Silverman en Amy Sedaris in de bijrollen biedt, moet de moeite waard zijn, en de komische acteur Jeff Garlin maakt gebruik van het geweldige talent dat hij voor zijn regisseursdebuut in 2007 heeft geworven, een treurige komedie over een te dikke man die het gevoel heeft dat hij uit de pas loopt met de wereld om hem heen. Garlin, die bekend is als de manager van Larry David in 'Curb Your Enthusiasm', speelt James, een nog steeds worstelende, 39-jarige acteur uit Chicago die nog steeds bij zijn moeder woont, die weduwe is. Zijn zelfrespect is zo laag dat hij geen vrouwen kan ontmoeten, maar de komische manier waarop hij zijn alleenstaande status ziet, maakt dat zijn dilemma wel degelijk relevant is. 'Marty' is deels een hommage aan de klassieker van Ernest Borgnine uit 1955, 'Marty', over een eenzame slager in de Bronx die samenwoont met zijn bemoeizuchtige moeder. Garlin gebruikt 'Marty' als het stuk dat James wanhopig graag wil spelen, omdat hij zo'n begrip heeft voor de situatie van het personage.<br />Natuurlijk is er in deze versie van het nieuwe millennium sprake van een soort liefdesverhaal, en Silverman speelt Beth, een licht ontvlambare, seksueel vraatzuchtige serveerster in een ijssalon die hem meeneemt op een strooptocht in ondergoed. Hun beste scène samen speelt zich af in zijn favoriete supermarkt, waar ze verschillende personages in verschillende gangpaden improviseren. Hunt speelt een eenzame onderwijzer op een basisschool die samen met James een passie koestert voor jazzmuzikant Ben Webster. Ze ontmoeten elkaar bij toeval in een platenwinkel en daarna nog een keer op een carrièredag op haar school, waar hij hilarisch zijn seksuele neuroses blootlegt voor een klas vol eersteklassers, onder wie Luca's parmantige dochter Penelope (gespeeld door Dakota Fannings tweelingzusje Elle). Sedaris speelt de schoolpsycholoog die James na zijn ongepaste monoloog toespreekt. David Pasquesi speelt Luca, een huismeester die met pensioen is, en zijn scènes met Garlin hebben zo'n goede verstandhouding dat je hun vriendschap gemakkelijk gelooft. Bijna de film stelend is de karakterspeelster Mina Kolb, die dapper en met hart en ziel James' gepestde moeder speelt. Er zijn ook onverwachte cameo's van tieneridolen Aaron Carter en Gina Gershon (vraag niet hoe, maar de setting is grappig), en scherp gespeelde stukjes van regisseur Paul Mazursky (als de sluwe regisseur van een openhartige camerashow, 'Smear Job'), Tim Kazurinsky (als het nietsvermoedende slachtoffer van die show) en Dan Castellaneta (als de vechtersbaas van de buurtwinkel). Met zijn treurige aanvallen van onzekerheid en zelfverachting lijkt Garlins komische gevoel voor humor op dat van Albert Brooks, en de terloopse dialoog doet me op zijn best denken aan 'Modern Romance' en 'Verdedigend voor je leven'. Het enige hardnekkige probleem dat ik met de film had, was dat sommige scènes langer dan nodig werden uitgerekt. Het probleem wordt duidelijker in de eerste helft, wanneer Garlin probeert het juiste tempo aan te houden, en het ontbreken van een echt conflict draagt bij aan de traagheid. Hoe dan ook, wat hij goed doet, is dat knagende gevoel van wanhoop vastleggen dat je krijgt bij de onthulling dat het leven niet is wat het zou moeten zijn, dat een ander belangrijk is en buiten je bereik, en dat een vast dieet van junkfood op een motorkap het enige zekere is als het op bevrediging aankomt.