Wat is het sentiment van de recensie?

'Een nieuwe generatie' is het derde hoofdstuk van Amityville waarin de plot is gebaseerd op het uitgangspunt van de schrijver John G. Jones over een voorwerp dat uit het huis op Long Island is gestolen en dat de nieuwe eigenaars een spookachtige ellende en dood bezorgt. Eerst een lamp, toen een klok en nu een spiegel. Maar dit is ook de eerste Amityville sinds 'De bezetenheid' die rechtstreeks verband houdt met de gebeurtenissen in het echte leven waarmee de hele serie is begonnen. Deze keer krijgt Keyes Terry (Robert Partridge), een kunstenaar, op een dag van een dakloze een macabere spiegel. Algauw beginnen er mensen om hem heen te sterven, wat uiteindelijk leidt tot zijn ontdekking dat de spiegel ooit in het huis in Amityville heeft gehangen <0xE2><0x80><0x93> in feite op dezelfde avond dat een zekere Franklin Bronner (Sonny Montelli in 'Amityville II') zijn hele familie vermoordde. Helaas voor Terry is zijn ontdekking van de spiegel niet helemaal toevallig, en hij komt al snel achter de waarheid over zijn verleden <0xE2><0x80><0x93> een waarheid die hij sinds zijn kindertijd heeft begraven.<br />Deze zevende aflevering van de vaak versleten franchise is een beetje een teleurstelling voor me. Het begon beter te gaan met het dwaze en ongelijkmatige, maar onderhoudende 'It's About Time'. en gezien de manier waarop deze film uit zijn wortels probeert te putten <0xE2><0x80><0x93> niet de eerste episode, maar het bronmateriaal zelf <0xE2><0x80><0x93> had het beter moeten zijn dan het was.<br />Maar drie uitstapjes naar dezelfde put met weer een ander kwaadaardig artefact uit het huis in Amityville en weer een andere verklaring voor de kwaadaardige paranormale verschijningen, beginnen op zijn zachtst gezegd een aanslag op mijn krachten te plegen. Een van de grootste zwakheden van de Amityville-franchise is de onwrikbare vastbeslotenheid van elke groep producenten om elke andere aflevering van de serie volledig te negeren. Aan de ene kant is het volkomen logisch dat ze niet verbonden willen worden aan iemand anders' verhaal. Het is misschien niet zo'n goed idee om te denken dat het verhaal blijft bestaan, maar ze zouden op z'n minst verhaallijnen kunnen erkennen die al eerder zijn opgetekend en ze misschien niet steeds opnieuw hoeven te herhalen.<br />De manier waarop het verhaal zich ontvouwt heeft ook iets moeizaams, ongetwijfeld vanwege de onvermijdelijkheid van dit herhalingsfestijn. Aangezien je al weet wat er gaat gebeuren, is de zorgvuldig opgebouwde spanning gewoon traag en saai. Of misschien is het sowieso gewoon saai. Directeur John Murlowski had waarschijnlijk meer kunnen doen om de gespannen sfeer rond de spiegel te versterken in plaats van hem alleen maar rood te laten flitsen en 'kwaadaardige' stemmen te laten kwetteren, wat elke subtiliteit mist. Er zijn momenten geweest dat personages niet onder de indruk leken van de bovennatuurlijke eigenschappen ervan. Ik neem het niet al te serieus, dus waarom zouden we?<br />Wat jammer is, want 'A New Generation' heeft een meer dan capabele cast. Ik was van plan dit te laten voor wat het was tot ik de naam 'Julia Nickson' in de aftiteling zag staan. Zoals altijd wist ze mijn aandacht te vangen, en het ergerde me dat haar rol niet uitgebreider was. Terry O'Quinn was al net zo charismatisch, en ook hij werd te weinig gebruikt. Partridge zelf in de hoofdrol past duidelijk bij het type van de vroeg-negentiende-eeuwse held met te veel gekapt haar en een te groot houthakkershemd, en hoewel ik niet zeker weet of hij er echt de vereiste ernst aan heeft gegeven, is het niet zo dat iemand hier Ibsen uitvoert.<br />De decors zijn ook de moeite waard, van het dramatische kunstwerk dat Suki's rol vult tot het decor zelf. Murlowski's kamer, naar de claustrofobische gangen die in flashbacks/bovennatuurlijke sequenties voorkomen. Het is vooral van belang om te kijken hoe die eruitzien, gezien het feit dat bepaalde sequenties door de hele film heen worden herhaald tegen gesimuleerde fragmentarische herinneringen. Het is duidelijk dat Murlowski meer een visueel regisseur is dan de regisseur van een acteur of van een horrorfilm. Helaas is het uiteindelijk toch de bedoeling dat het een horrorfilm wordt.<br />'A New Generation' ziet hoe dezelfde race voor de derde keer in 4 jaar wordt gelopen. Voeg daar het gebrek aan richting aan toe waar dat nodig was en de hele onderneming komt niet zo ver als zou moeten. Maar het zou erkend moeten worden vanwege de sterke band met het bronmateriaal en een paar goede acteurs, niet noodzakelijkerwijs in hun beste uren. Echt, de ideale persoon hiervoor is iemand die geen van de vervolgen na 'The Possession' heeft gezien, voor wie het verhaal niet zo'n enorme déj<0xC3><0xA0> vu is.