Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Eerst een waarschuwing. 'Hoe je met een miljonair trouwt' wordt voorafgegaan door een schijnbaar willekeurige orkestvoorstelling van vijf minuten van 'Straatscène', een stuk van Gershwin met alle pracht en praal en ceremonie van, nou ja, van Gershwin. Het vergt wat geduld om het uit te zitten. Als je de dvd hebt, kun je het gerust overslaan. Je zult niets missen.<br />De film zelf is een van de eeuwige teleurstellingen van 50's Hollywood, een film die zo wordt gesierd door grote sterren, weelderige decors en een perfect concept dat mislukking ondenkbaar lijkt. De titel alleen al is perfect. Maar generatie na generatie vraagt zich af: hoe kan dit zo slap zijn? Het script is een albatros over de productie.' Er zijn geen komische scènes, alleen geïsoleerde momenten die om een lachbui vragen. Telkens wanneer een echte komische scène zich dreigt te ontwikkelen, gaat de film snel over op andere, minder interessante dingen. Een voorbeeld: de scène waarin de drie hoofdrolspeelsters ieder een date meenemen naar hetzelfde chique restaurant. Een van hen, bijziend, weigert uit ijdelheid haar bril te dragen. Een van de dates is getrouwd. Een klassieke Hollywood-klucht, zeker, compleet met persoonsverwisseling, boze echtgenote en waarschijnlijk een taart in het gezicht van iemand? Nou, nee. In plaats daarvan snijden we tussen de drie dates door, terwijl de dames 'komisch' reageren. De drie sterren zijn bijna een perfect diagram van de levenscyclus van de klassieke Hollywood-godin. Dit was een van Marilyn Monroe's doorbraakfilms, en de camera verslindt haar gewoon, ook al geeft het script haar niets te doen. Ze is zo lichtgevend dat ze bijna nieuw lijkt. Lauren Bacall, daarentegen, is bijna tien jaar lang een grote ster geweest, en ze weet hoe ze het scherm moet domineren, zelfs wanneer Monroe in beeld is. Ze krijgt het enige wat kan doorgaan voor een echte rol, en ze brengt de paar goede zinnen met een cynische humor <0xE2><0x80><0x93> als ze het juiste materiaal had gehad, had ze dit tot leven kunnen brengen. Ze is een merkwaardig leeftijdloze actrice <0xE2><0x80><0x93> als ze in de film over haar leeftijd liegt en beweert dat ze veertig is, is dat niet meteen belachelijk <0xE2><0x80><0x93> en veel minder meisjesachtig dan haar tegenspeelsters, wat haar een overtuigende autoriteit geeft. Betty Grable was verre van leeftijdloos, en ze was ruim acht jaar ouder dan haar tegenspeelsters, wat haar bijna aan het eind van haar Hollywood-carrière bracht. Ze heeft soms iets wanhopigs over zich, gestrand op het witte doek met niets anders dan een tandpastaglimlach en een paar komische momenten van timing, niet in staat haar ware leeftijd te verbergen, maar niemand voor de gek houdend als een tijdgenoot van deze nieuwe, scherpzinnige generatie actrices, vertrouwend op hetzelfde oude stuk dat haar gedurende haar hele carrière had gediend (voor Marilyn-twijfelaars: als je die twee in deze film naast elkaar ziet, zie je Monroes subtiliteit en <0xE2><0x80><0x93> ja <0xE2><0x80><0x93> intelligentie in een scherp reliëf). Ze heeft ook met het dode hout gesjouwd in termen van mannelijke co-sterren (hoewel alle mannen <0xE2><0x80><0x93> zelfs de grote William Powell <0xE2><0x80><0x93> zich schuldig maken aan luie optredens); ze is niet in staat om er komische vonken van af te slaan. Het was beter geweest als ze haar rol aan de onderbezette Monroe had gegeven, die in haar eentje grappig kon zijn, en Grable had achtergelaten met de repeterende Mr. Magoo-act.<br />Dat de film zo aangenaam is als hij is, kan worden toegeschreven aan de weelderige Hollywood-productie van het soort dat zelfs de twee versies van 'By the Light of the Silvery Moon' kijkbaar maakt. Maar ergens, begraven onder de slappe grappen en het professionalisme, ligt de ruwe contouren van een scherpe, cynische komedie over het huwelijk, die Bacall had kunnen laten zingen <0xE2><0x80><0x93> en nieuwe generaties filmkijkers gaan zitten met 'Hoe trouw ik een miljonair' in afwachting van die film, klaar om opnieuw teleurgesteld te worden.