Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zit in een filmclub op school en ik werd gedwongen om naar een uiterst naargeestige film te kijken. Het verhaal van de film is niet naargeestig, maar de hele film zelf is buitengewoon naargeestig. Het acteerwerk was absoluut verschrikkelijk. De kinderen waren overdreven zeurderig. Een metalen paal had het beter kunnen doen. Ik wilde wanhopig graag in slaap vallen, maar omdat de televisie zo hard stond, werd ik van mijn rust beroofd. De apen zijn niet leuk, en ook niet grappig. Het drama is lachwekkend. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een ergere film heb gezien. Het verhaal is zwak, dun, voorspelbaar en volkomen nep. De volwassenen proberen goede acteurs te zijn, maar ze lijken gewoon niet door stereotypen heen te kunnen breken. Het meisje lijkt zelfs de film te willen verlaten door tijdens de film van een heuvel af te vallen, wat ik haar niet kwalijk kan nemen. Micheal Anderson zou zich publiekelijk voor deze film moeten verontschuldigen. Niet alleen tegenover mij, maar ook tegenover alle anderen die gedwongen waren deze afschuwelijke film bij te wonen. Sterker nog, ik bied u mijn verontschuldigingen aan. Zelfs als ik niets met dit project te maken had, bied ik u mijn verontschuldigingen aan voor deze film, want dat betekent dat in elk geval iemand dat zal doen. Deze film overtreft zelfs de troosteloosheid van de films van Rob Schneider en de Cheetah Girls. Ik zou zelfs zover willen gaan om te zeggen dat de filmverzameling van Hilary Duff nog erger is, maar dat is te ver gezocht. 'Ik wil die film niet zien, anders word je gedwongen om net zo'n recensie te schrijven over hoe afschuwelijk deze film is. Het spijt me heel erg.'