Wat is het sentiment van de recensie?

De eerste keer dat ik van Guest House Paridiso hoorde, was in de, uh... 'wasruimte' nadat ik de Fight Club had gezien. In elk urinoir werd een kleine, ronde, zwarte cirkel neergezet. Als de cirkel in contact kwam met vocht (om het voorzichtig uit te drukken), vormde zich een kleurenfoto, met foto's van de twee sterren en de tekst: 'Je zult jezelf uitlachen'. Als je klaar was met je handen wassen, was de cirkel opgedroogd en weer vervaagd tot zwart, wachtend op de verrassing van het volgende'slachtoffer'.<br />Oké, misschien was de clou niet erg geraffineerd, maar je moet toegeven dat hij vernieuwend was. Ik denk zelfs dat ik in alle eerlijkheid kan zeggen dat ik het leuk vond.' Ik heb nog nooit van mijn leven zoiets gezien, en in deze tijd van meer dan een eeuw van film en marketing is dat een hele prestatie. Wat jammer dat de film die erbij hoorde niet aan de verwachtingen heeft voldaan.<br /><br />Ik vind het vreselijk om Guest House Paridiso te verknallen en ik ben Rik Mayall (Richard Twat) en Adrian Edmondson (Eddie Elizabeth Ndingombaba) veel dank verschuldigd voor de vele jaren dat we hebben gelachen om hun aantrekkelijke tv-series, of het nu de uitvinding was van The Young Ones (1982-1984), de zitkamervoorstellingen van Bottom (1991-1995) of zelfs solowerk, zoals Rik in the New Statesman (1988-1993). Eigenlijk zou dit een hilarische tv-special van 45 minuten zijn geweest. Helaas is het een film van 89 minuten.<br />' Er valt beslist wel iets van te zeggen, en ik lachte de hele langdradige finale uit, waarin de Exorcist en de Raiders of the Lost Ark voorkwamen, en waarin... nou ja, dat zult u zelf moeten zien. Maar vaak is het tempo loodzwaar, en is er de hele tijd een steriele sfeer. De twee sterren (Edmondson op zijn gebruikelijke achterste rij, ditmaal dankzij het feit dat hij afdoende regisseert) komen nooit echt in de eerste versnelling, en Mayall toont slechts sporadisch de grofgebekte manie waardoor we op het kleine scherm van hem gaan houden. Sterker nog, de aanname van de schrijvers dat we de personages al kennen, leidt ertoe dat ze aan het publiek worden overgelaten. s verwijfde, mislukte sociale klimmers, bijvoorbeeld) zijn hier niet aanwezig, en in plaats daarvan blijven we zitten met parodieën op parodieën.<br />De beschuldiging van Fawlty Towers komt inderdaad uit, compleet met een dronken kok en een onzichtbare ober die 'Pasquele' wordt genoemd, wat griezelig rijmt op Manuel. Sommige van de ideeën, zo'n hotel naast een kernreactor met een kinderschommel die boven een rotswand hangt, zijn heel, heel grappig, maar uiteindelijk wordt het jachtige tempo gestolen, omdat de twee voortdurend op zoek zijn naar een studiopubliek dat er niet is, en alle 'dodelijke lach'-gebieden worden aangevuld met incidentele 'komische' muziek die twintig jaar geleden in een Carry On-film zou zijn opgenomen.<br /><br />Paridiso' 's soort kinderlijke, sadistische, perverse humor is grappig, en ik weet zeker dat je erom zult lachen... alleen niet zo vaak als zou moeten.