Is deze recensie positief of negatief?

Kan een film te trouw zijn aan het boek waarop hij is gebaseerd? Te oordelen naar de tijdsduur van de verfilming uit 2007 van Khaled Hosseini's enorme verkoper uit 2003, is het antwoord nogal ironisch 'ja'. Zoals zoveel mensen was ik geboeid door het boek, een indrukwekkende eerste poging van de Afghaanse schrijver/arts. Dat gold ook voor de regisseur Marc Forster ('Stranger Than Fiction') en scenarioschrijver David Benioff ('Troy'), die de belangrijkste details van het verhaal in de 127 minuten durende speeltijd van de film nauwgezet volgen. Maar de naadloze opeenvolging van hartverscheurende gebeurtenissen in Hosseini's roman komt vaak over als episodisch en afgeraffeld, omdat Forster en Benioff oprecht hun best doen om binnen de beperkingen van de tijd trouw te blijven aan de omvang van het verhaal. Een deel van de uitdaging is dat Hosseini zorgvuldig symbolische handelingen gebruikte om de literaire symmetrie te creëren van wat in feite een verhaal in drie bedrijven is, een techniek die op het scherm enigszins gekunsteld kan overkomen.<br />Maar de filmmakers doen de belangrijkste dingen goed. Ze geven de kijker een kijkje in een verborgen cultuur die tot dan toe alleen in de nieuwsuitzendingen van cnn te zien was. Ze zorgen voor authenticiteit door personages te laten spreken in het Dari-Perzische dialect van de Afghaanse taal en de emotionele verwikkelingen van het complexe verhaal vast te leggen. Het eerste deel van de film speelt zich af in Afghanistan in 1978, voor de Sovjet-invasie en de uiteindelijke overname van de Taliban. De aandacht gaat uit naar de relatie tussen Amir, de zoon van een rijke zakenman die Baba heet, en de toegewijde Hassan, de zoon van de bediende van zijn vader. Door hun gedeelde liefde voor vliegeren zijn de twee dikke maatjes, tot een tragische gebeurtenis hen onherstelbaar van elkaar scheidt. Amir, die niet in staat is de moed te vinden die voor zijn vader zo vanzelfsprekend is, wordt verlamd door schuldgevoelens omdat hij Hassan niet van een onuitsprekelijke daad van drie plaatselijke bullebakken heeft gered. Forster maakt vooral de etnische spanningen tussen de Hazara's en de Pathanen in Afghanistan voelbaar.<br />Bij de invasie door Sovjettroepen in 1979 vluchten Amir en Baba naar de Verenigde Staten. waar het verhaal hun verhaal negen jaar later oppikt in Fremont, Californië, een buitenwijk van een enclave van Afghaanse emigrés. Baba wordt gedwongen om in een benzinestation te werken en een vlooienmarktkraam te runnen. Amir ontmoet een Afghaans meisje uit de buurt en trouwt. Dit is de minst interessante passage in de film sinds Benioffs behandeling van bijfiguren als Amirs vrouw Soraya, en het meest kritiek, Amir wordt noodzakelijkerwijs geportretteerd als een gereserveerde jongeman met een neerwaartse blik op zijn eigendunk. Het laatste gedeelte flitst twaalf jaar vooruit, waarin Amir na publicatie van zijn eerste boek wordt teruggeroepen naar het door de taliban gedicteerde Afghanistan om Hassans zoon van de taliban te redden, als middel om zijn lafheid van jaren daarvoor goed te maken. In dit deel van het verhaal worden echte spanning en angst opgeroepen als schokkende onthullingen en oude bekenden terugkomen om Amir tijdens zijn reis te kwellen.<br />Een Britse acteur van Egyptische afkomst, Khalid Abdalla (de leider van de kapers in 'United 93') heeft de centrale rol van Amir als volwassene, een uitdagende rol, omdat hij tot het einde toe een constant gevoel van schaamte en verminderde eigenwaarde moet uitstralen. De andere professionele acteurs verging het beter: Shaun Toub (Tony Starks redder Yinsen in de huidige 'Iron Man') als Baba's zakenpartner Rahim Khan, die de sleutel tot de waarheid in handen heeft; Atossa Leoni, die in stilte de rol van Soraya speelt; en het beste van alles, de Iraanse acteur Homayoun Ershadi, die Baba trots en waardigheid geeft. Drie jonge, niet-professionele acteurs zijn uit het schoolsysteem van Kabul gerekruteerd om de belangrijkste kinderrollen te spelen, en ze zijn allemaal heel goed. Zekeria Ebrahimi is opgewassen tegen de uitdaging van de moeilijkste rol als jonge emir, en Ali Danish Bakhtyari is schrijnend als Hassans bijna catatonische zoon Sohrab. Maar het is de trieste ogende Ahmad Khan Mahmoodzada met zijn vollemaansgezicht die je hart zal breken als de jonge Hassan, vooral in de verwoestende scène waarin hij een granaat gooit. Je kunt wel stellen dat zijn optreden op één lijn ligt met dat van de jonge Enzo Staiola in Vittorio de Sica's klassieke 'Fietsendieven'.<br />De technische aspecten zijn goed uitgevoerd, met name Roberto Schaefers zuivere cinematografie (westelijk China vormt een overtuigende vervanging voor Afghanistan), Alberto Iglesias' film over de fietsdief. De dvd van 2008 bevat een aantal extra's, te beginnen met een diepgaand commentaar van Forster, Hosseini en Benioff, hoewel sommige dialogen wat geforceerd overkomen. Er zijn twee extra's: de 14-minutenfilm 'Words from the Kite Runner', waarin Hosseini vertelt over het verhaal en de ontwikkeling van de roman, en de 25-minutenfilm 'Images from the Kite Runner', een meer standaard kijkje achter de schermen bij de productie. De extra's bestaan uit de originele theatertrailer, een paar voorvertoningen en een instructiefilm van Hosseini over hoe de Afghanen in hun huidige situatie kunnen worden geholpen.