Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film probeert het studiotijdperk in Hollywood en de moraal van de jaren vijftig aan de kaak te stellen. Guy Stone is bedoeld als een Rock Hudson-type, maar zowel het script als de acteur Matt Letscher speelt een slijmerige, wrede versie van George Hamilton, met een baritonstem, wat hem tot een onaangenaam personage maakt.<br />Guy Stone is zo'n verachtelijk menselijk wezen dat het publiek moeite heeft met deze verspilling van mensenhuid. In tegenstelling tot Hudson, die lief promiscue was, is Stone een haatdragend persoon die bewust de lieve, knappe jongemannen die om de paar uur zijn bed delen gebruikt en dan weggooit.<br />Veronica Cartwright is Jerry, Stones celibataire lesbische manager. Cartwright is heel goed, maar de regisseur niet. De fout ligt bij de dialoog, die een beetje onhandig is, en daar heeft de film last van.<br />De Sally van Carrie Preston is meer te danken aan Ellen Greene in 'The Little Shop of Horrors'. Zoals geschreven is de Sally van Preston goed voor een lach, maar niet voor veel meer. Nieuwkomer Adam Greer gaat helemaal op in deze film. Hij kan niet acteren en lijkt gecast te zijn voor zijn sexy lichaam en knappe uiterlijk.<br />Zoals veel recente films is 'Straight-Jacket' een 'dramedy' <0xE2><0x80><0x93> een komedie die op ongeveer twee derde van de film overgaat in een drama. En net als bijna alle dramedy's loopt 'Straight-Jacket' hopeloos mis. <br />Ondanks de dure faciliteiten van Skywalker Sound laat de geluidskwaliteit van de film veel te wensen over. Het overmatige gebruik van de musicalsoundtrack zorgt ook voor een afleidende hoeveelheid cues.<br />De film slaagt er echt niet in om iets satirisch te hebben over de jaren vijftig. In tegenstelling tot 'Singin' in the Rain', dat perfect de ambivalentie van Hollywood weergeeft over de opkomst van het geluid en de studiomentaliteit ten aanzien van formulefilms, weet 'StraightJacket' Hollywood in de jaren vijftig helemaal niet goed af te schilderen. De dialoog, sets en het gedrag van de sleutelfiguren zijn eerder onopvallend dan regelrechte stereotypen van het Hollywood van de jaren vijftig. Datzelfde kan gezegd worden van het aan de kaak stellen van de algemene mores, sociale trends en modegrillen van de jaren vijftig als geheel. Vergelijk de transformatie van Guys huis in de keiharde satire op het huis uit de jaren vijftig in 'Little Shop of Horrors'. Er is geen vergelijking; 'Little Shop' slaat de spijker op zijn kop, terwijl 'StraightJacket' niet eens weet dat er een spijker is.<br />Ook de motieven lijken willekeurig. Rick Foster wordt verondersteld een principiële liberaal te zijn, maar hij valt bijna onmiddellijk voor een materialistische sukkel als Guy Stone. Rick heeft het nog vele maanden prima met Guys gesloten status. Maar als het tijd wordt om naar Italië te gaan, raakt hij in de war om redenen die volkomen onduidelijk zijn. En hoewel Sally tijdens het feest verliefd lijkt te worden op Freddie, verdwijnt dit punt een paar minuten later gewoon zonder commentaar. Rick komt over als een homoseksuele man uit de jaren negentig, niet als een homoseksuele schrijver uit de jaren vijftig. Sterker nog, deze film is doordrenkt van moderne moraliteit <0xE2><0x80><0x93> wat niet zou moeten, als het echt een satirische blik op homofobie was in het Hollywood van de jaren vijftig.<br />Er zitten ook gaten in deze onbenullige film. Saul zegt herhaaldelijk dat hij Freddie Stevens gaat overdragen aan de FBI, maar dat doet hij nooit <0xE2><0x80><0x93> hij laat het toe dat Freddie Guy uit de weg ruimt. Het plan van Jerry en Saul om Guy uit de weg te ruimen slaat nergens op, net zomin als Sally's plotselinge besluit om de schuld op zich te nemen. En hoewel Guy heeft toegegeven dat hij homoseksueel is, doet dat er blijkbaar niet toe, en uiteindelijk wordt hij toch een beroemde ster en toneelschrijver.<br />Helaas is geen van de productiewaarden in staat deze film te redden. De filmopnamen van Michael Pinkey zijn van het alledaagse soort. Soms lijkt de film meer op een toneelstuk dan op een film (vooral de scènes in Sauls kantoor). Alles is beperkt tot middelmatige opnamen, en de film heeft een ongelooflijke statische elektriciteit. Het bewerken door Chris Conlee helpt ook niet echt. Lange scènes die zouden kunnen profiteren van close-ups of veranderingen in het perspectief, blijven ongeschonden. Of dit te wijten is aan gebrek aan verslaggeving of slechte montage is niet duidelijk, maar het algehele effect is een gevoel van lethargie.<br />De film is grotendeels gebaseerd op de CGI-effecten van Guys huis, ontworpen door Thomas Dickens. Maar de CGI ziet er onhandig en amateuristisch uit.<br />Mijn algemene indruk van deze film is dat de grappen goedkoop en gemakkelijk zijn, de plot warrig, de karakteriseringen wild inconsistent en ver van het doel af, de satire niet bestaand, de optredens te breed en ver van het doel af, en de komische timing niet. Het is bijna een amateuristische film. Het is alsof iemand een schoolproductie heeft gemaakt en er tien miljoen aan heeft besteed.