Wat is het sentiment van de recensie?

Het was heel verfrissend om naar deze prachtige film te kijken. De regisseur bleef zich concentreren op het hoofdonderwerp zonder zich te wagen aan bijrollen (de familie van de dokter of verhalen van de andere ziekenhuispatiënten), die zo kenmerkend zijn voor Bollywood-assemblageproducten. Hij hield het verhaal simpel om te begrijpen en zorgde ervoor dat alle acteurs de personages die ze moesten spelen, trouw bleven. De rustieke manier van doen van de grootvader in de kliniek, het koude, emotieloze gedrag van de chirurg, de ijver van de maatschappelijk werkster gaven de film een gevoel van oprechtheid. Ik ben ook blij dat de regisseur niet bezweek voor de verleiding om er liedjes of special effects aan toe te voegen en de film te reduceren tot het niveau van Anand of Safar. Een paar scènes aan het eind van de film, zoals de jongen die andere blinde kinderen en de werkplek van een blinde arbeider bezoekt, en ook de laatste scène waarin de jongen in zijn handen klapt bij het geluid van spetterend water en tjilpende vogels, maken je ogen zeker wazig.<br /><br />Veel Bollywood-spelers beseffen niet dat leden van het Oscarcomité de eenvoud van het onderwerp en de oprechtheid en kortheid van de film belangrijker vinden dan de glitter en glamour. Shwaas is zeker een betere nominatie dan Lagaan, die ging over een onderwerp dat al doodgemarteld was. Geen enkel MPAA-lid zal vrijwillig 4 uur van jingoistisch drama en veel zang en dans ondergaan. Ik verheug me op meer films van regisseur Sandeep Sawant in de toekomst.