Wat is het sentiment van de recensie?

John Maddens filmische interpretatie van Edith Whartons Ethan Frome doet geen recht aan een groots literair stuk. Terwijl het verhaal in stand wordt gehouden, worden de elementen die de novelle haar ziel geven, doorgeprikt en gaan ze allemaal verloren in de film. Madden slaagt er niet in de onschuld over te brengen, en de totale tragedie van de relatie tussen Ethan en Mattie maakt er in plaats daarvan een moraliteit van. Het doel wordt gemist en het doel gaat verloren in toegevoegde details en slechte dialogen. Zeena (Zenobia) in het boek is bijna helemaal de antagonist, de minst sympathieke figuur in de boeken, terwijl je in de film bijna medelijden met haar kunt hebben, hoewel het lang duurt voordat je medelijden krijgt met deze zieke vrouw die bedrogen wordt. Het boek beschrijft nauwkeuriger Zeena's tirannieke controle over het huis en over Ethan. De film heeft me alleen maar kwaad gemaakt. Het toevoegen van de vos was zinloos, net als de scène met Mattie die zelfmoord probeerde te plegen. Het was gewoon slecht geïnterpreteerd en gedaan. Filmfouten: Ethans ongrijpbaarheid in de dansscène van de kerk, de interactie met Denis Eady, de toevoeging van de liefdesscène, de vosscène, de winkelscène, het zeggen dat zijn plannen waren toegestaan, het ontbreken van vertoon van Ethans innerlijke emoties en gedachten, de introductie van de priester in plaats van de naamloze ingenieur, de vele dingen die Zeena weet over de groeiende relatie waarbij de lezer nooit weet wat Zeena denkt of waar hij zich van bewust is. Gewoon te veel fouten en slechte beslissingen.