Wat is het sentiment van de recensie?

De Russische actrice TATIANA SAMOILOVA doet me zo sterk denken aan de jonge Audrey Hepburn dat de camera in THE CRANES ARE FLYING net zoveel van haar lijkt te houden. Ze is het middelpunt van een bitterzoete oorlogsromance tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog in Moskou.<br />De film is bijna poëtisch in zijn prachtige B&W-cinematica, wat de voornaamste reden was om de film te gaan zien, omdat ik er nog nooit van had gehoord en had besloten het eens te proberen toen hij op TCM werd uitgezonden. Ze is niet in staat de herinnering aan haar romantische band met hem te vergeten, maar trouwt om onverklaarbare redenen met iemand anders die zich aan haar heeft opgedrongen, een pianiste die al snel beseft dat ze nog steeds van de soldaat houdt van wie ze hoopt te horen. Hun huwelijk is problematisch omdat ze de herinnering aan een gelukkiger tijd met haar geliefde soldaat niet kan loslaten.<br />Aan het eind van het verhaal accepteert ze het idee dat hij nooit meer terug zal komen en is ze in staat de realiteit onder ogen te zien en de situatie het hoofd te bieden. Het is een heel aangrijpende laatste scène op een treinstation waar aankomende soldaten hun dierbaren begroeten en het huilende meisje de vreugde van de terugkerende soldaten deelt door bloemen uit haar boeket aan de blije gezinnen te geven.<br />Het stijlvolle en opvallende camerawerk is wat de film zo bijzonder maakt, evenals het eerlijk gespeelde verhaal.<br />Smaakvol gedaan, maar misschien vertelden de Engelse ondertitels niet het hele verhaal, omdat sommige van de plotelementen me een beetje vaag leken, alsof ze waren verdoezeld.<br />Opname: makkelijk te begrijpen waarom hij prijzen won op het filmfestival van Cannes. Deed me, in stijl, denken aan een andere geweldige Russische film, BALLAD OF A SOLDIER.