Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Nou, ik ben bang dat mijn recensie van deze special niet veel anders zal zijn dan die van de anderen voor mij, maar ik heb er letterlijk alleen maar naar gekeken <0xE2><0x80><0x93> tijdens een drive voor PBS-leden <0xE2><0x80><0x93> en eerlijk gezegd ben ik te opgewonden om n<0xC3><0xAD>ét iets te zeggen. Om het raadsel van Barbra Streisand echt te kunnen waarderen, moet je terugkijken naar vóór de film. Vóór het Broadway-fenomeen halverwege de jaren zestig. Toen de televisie nog een jong medium was, was er een vorm van amusement die heel prominent in de ether te zien was en die tegenwoordig nog slechts een herinnering is: de muzikale variatie. Sommige musicals waren wekelijkse series, maar andere waren eenmalige, eenmalige specials, die meestal het speciale talent van de individuele artiest toonden. Dit is het moment waarop we voor het eerst ongeremd naar Streisand kijken. Ze was al gastartieste geweest in andere variétéprogramma's, zoals Garry Moore, Ed Sullivan, en had een grote slag geslagen in een eenmalige dubbelvoorstelling met de vrouw die haar de dirigeerstok van de trompet van het buitengewone zou overhandigen: Judy Garland. In 1966 introduceerde choreografe me buckra Barbra Streisand in kleur (vandaar de titel), maar ze kopieerde het format van haar eerste voorstelling van het jaar daarvoor bijna tot op de letter. In drie verschillende scènes zien we een abstracte Streisand (in een na-de-werk-museum, waar ze naar kunstwerken kijkt en soms zelf een kunstwerk wordt), een komische Streisand die een al bewonderend publiek bespeelt in een studiocircus (met veel pluizige en bonte dieren) en als klap op de vuurpijl een zingende Streisand in miniconcertvorm die <0xE2><0x80><0x93> nou ja, eerlijk gezegd, die het gewoon doet.<br />Het verbaast me dat ze het filmdebuut van FUNNY GIRL nog heeft meegemaakt, en dat ze ook nog songwriter, regisseur en politiek activist is geworden. Hier is ze amper 24 en doet ze buitengewone dingen omdat, zoals ze in haar eigen inleiding voor de camera zegt, 'we niet wisten dat we het niet konden, dus hebben we het gedaan'. De opname van het museum wordt in Philadelphia in een weekend gemaakt, vlak nadat het museum op zaterdagavond voor het publiek is gesloten, en kennelijk is er alleen maar een kleurencamera gebruikt. Toch zijn er veel geknipt en ingezoomd, wat resulteert in een nogal spectaculair hoogtepunt: het moderne, naar een beatnik neigende 'Gotta Move'. Nadat ze tussen de moderne abstracten zijn verdwaald, beginnen de bongo's van de jazzclub. Streisand komt tevoorschijn in een psychedelische jurk en met glinsterende oogmake-up, en speelt de pakkende staccatomuziek met een bijna androgyne sexappeal. Pas in het derde bedrijf, of je het gelooft of niet, wordt het hoogtepunt geëvenaard of verbeterd door een ander staaltje van Streisands kunnen: in de muziek van het concert, in een witte jurk en met parels in haar oren, reciteert Streisand het vurige 'Gotta Move'. 'Every Place I Hang My Hat is Home', en dan de laatste noten, met zo'n climax die je doet gillen als een klein meisje, ook al ben je 44 jaar oud... en een jongen.