Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Wanneer een Stranger Calls deel uitmaakt van de groep remakes van dit jaar, met films als Poseidon vlak achter de horizon. De regisseur Simon West (Con Air) regisseert deze gemoderniseerde versie, met veel relatief onbekende casts, wat ofwel aangeeft dat het sterftecijfer hoog is (dat is niet zo), ofwel dat gevestigde sterren de weg vrijmaken voor een potentiële kalkoen.<br />Als de klok een relatief korte 87 minuten aanwijst, bestaat hij voornamelijk uit twee aktes. De eerste, die een vol uur duurt, is de opbouw. Onze heldin, Jill Johnson (Camilla Belle), heeft 800 minuten aan telefoontijd op haar mobiele telefoon (reken maar uit) en als les in verantwoordelijkheid hadden haar ouders haar mobiele telefoon in beslag genomen en haar huisarrest gegeven. Om haar schuld af te betalen werkt ze parttime als babysitter, en het zorgen voor de rijke Mandrakis-kinderen is haar eerste klus.<br />Het enorme Mandrakis-landhuis krijgt een volledige rondleiding, want daar zal alle actie plaatsvinden. Genoeg kamers (waar je je goed kunt verstoppen), een binnenzwembad ter grootte van een aquarium (om nat te worden, voor de natte T-shirtbehandeling) en controleer dit: bewegingsdetectorlichten, waarvan je gewoon weet dat ze zullen bijdragen aan de angst bij het manipuleren van lichten en schaduwen. Natuurlijk zijn er genoeg grappenmakers en afleidingsmanoeuvres, wat de looptijd van deze handeling verhoogt, maar de meeste vallen af op de spanning.<br />'Daar.' Er is een kleine trend aan het ontstaan waarbij de acteurs onzichtbaar zijn en via hun stem acteren. De laatste keer dat dat gebeurde, was Edward Norton in het Koninkrijk der Hemelen en Hugo Weaving met de V van Vendetta. Hier neemt Lance Henriksen de honneurs waar voor de anonieme, naamloze psychotische moordenaar, maar het loopt niet goed af. Waarom niet? Het script geeft hem niet veel dialoog. De meeste telefoontjes waren van de zwijgende (geest-masturberende) aard, en dat vond ik zonde. Ze hadden ook iets onbekends kunnen kiezen, en dan was de klus nog steeds geklaard.<br />De tweede akte, waarin de hoofdactie plaatsvindt, is te weinig en te laat. En de boeman, tja, dat is gewoon een boeman. Degenen die bloed en geronnen bloed verwachten, zullen teleurgesteld zijn, aangezien het in wezen een een-vrouwsshow is om je aandacht het eerste uur vast te houden (ogensnoepjes slagen altijd) en door deze act zal ze alles in twee minuten oplossen, net als Rachel McAdams in Red Eye. Verwacht geen karakterontwikkeling, en ook geen subplots die aan de orde komen.<br />De afloop probeerde te slim te zijn voor zijn eigen bestwil en kwam over als een goedkope manier om de film af te sluiten. Er valt niet veel goeds te bespeuren in deze film <0xE2><0x80><0x93> geen angsten, geen opwinding, geen raadselachtige schurk en een heleboel gebreken aan de beveiliging, vooral met dat deuralarm <0xE2><0x80><0x93> het enige waar het goed voor is, is om een nummer voor 4D te geven.