Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Halverwege de jaren negentig leek de carrière van animator-regisseur Don Bluth tot een absoluut dieptepunt te zijn gedaald. Voor die tijd had Bluth een reeks populaire animatiefilms gemaakt, waarvan er tegenwoordig nog veel geliefd zijn, zoals 'The Land Before Time' (1988), 'The Secret of NIMH' (1982) en 'An American Tail' (1986). Maar vanaf 'Thumbelina' in 1994 leken zijn films steeds minder goed van kwaliteit en populariteit te worden, en een van de vele ongelukkige inzendingen is de kaskraker 'The Pebble and the Penguin' uit 1995, een film die niet meer publiek trok dan ouders en kinderen onder de zeven. Eerlijk gezegd zijn die laatste de enige publieken die naar mijn idee plezier beleven aan deze nogal saaie animatiefilm. Het verhaal is absurd. De film gaat over een magere, stotterende en mollige pinguïn die Hubie heet (met de stem van Martin Short) en verliefd wordt op een vrouwelijke pinguïn met een verrassend gezonde bloem op haar hoofd (stem van Annie Golden). Net als in het echte leven stellen pinguïns hun aanstaande bruid voor met een kiezelsteen als substituut voor een ring. Maar als Hubie door de stroom wordt meegesleurd, gaat hij samen met een eenzame rotshopper (James Belushi) dromen van vliegen en racen ze tegen de tijd in om naar Antarctica terug te keren voordat het te laat is. De redenen waarom ze te laat zouden kunnen zijn, zijn een van de vele onderontwikkelde elementen van dit zwakke verhaal, die nog steeds zwak zouden zijn als ze er wel waren.<br />Het wordt al heel vroeg heel duidelijk waarom deze kindermusical niet werkt voor iemand die niet ouder is dan een jaar of zes, zeven. Hij heeft gewoon geen van de eigenschappen die nodig zijn voor een goede animatiefilm. Ten eerste ziet de film er slecht uit vanwege een heel slechte tekenstijl. De animatie in deze film is erg karikaturaal (zelfs voor zover het animatiefilms betreft); hij is niet goed.' De film is donker, somber, de kleuren zijn niet levendig, en bovendien zijn het ontwerp van de film en de elementen erin universeel komisch en lachwekkend. Neem bijvoorbeeld de pinguïns die in de film de hoofdrol spelen. Op een paar uitzonderingen na lijkt elke pinguïn in het geheel niet op een vogel. Hubie ziet er bijvoorbeeld belachelijk uit met zijn brede wangen, zijn stompe snavel, zijn grote ogen en die belachelijke hoed die hij altijd op heeft. In combinatie met zijn handachtige 'flippers' ziet hij eruit als Chris Farley in een pinguïnpak. Resultaat: hij is een lelijk, slecht getekend stripfiguur. Maar het meest absurd ogende en absurd ontworpen personage is de boosaardige pinguïn Drake, die er eerlijk gezegd helemaal niet uitziet als een pinguïn. Hij is een spierbundel met een pinguïnmasker op. Hij heeft een borstkas die breder is dan die van Arnold Schwarzenegger, en tanden die groter zijn dan die van de zeeluipaarden en haaien die in de film de roofdieren zijn. In wezen is hij een tweedimensionale, gerecyclede schurk. Hij woont in een grot in de vorm van een schedel, hij draagt een cape, hij lacht veel en hij wordt kwaad als mensen met hem meelachen. Resultaat: wat maakt het uit? En wat ook slecht is, en misschien nog wel erger, is dat dit een geanimeerde musical is en dat er geen enkel opvallend of gedenkwaardig nummer in de loop van de film te vinden is. De openingshymne was ongevaarlijk - niet gedenkwaardig, maar ongevaarlijk. Maar daarna werden de liedjes steeds saaier en er was er één in het bijzonder die me de hele tijd deed grijnzen. Dat is het moment waarop de kijkers op de snel-door-naar-knop drukken voor wanneer het ook maar ter sprake komt.<br />Ik had het gevoel dat 'The Pebble and the Penguin' overal slap was, behalve die paar momenten waarop Hubie en de rotshapper-pinguïn Rocko in gevaar worden gebracht door de kaken van zeehonden en walvissen, die gelukkig geen dialoog krijgen en als dieren worden behandeld in plaats van als tekenfilmfiguren. Maar om een of andere reden kan ik deze film niet van ganser harte aan kinderen aanbevelen. Dat is de reden. De film laat zien dat walvissen de natuurlijke roofdieren van de pinguïns zijn. Mijn zorg is dat kinderen die bekend zijn met 'Free Willy' (1993) zich beledigd of terneergeslagen kunnen voelen als ze hun favoriete zeebewoner afgebeeld zien als een bloeddorstige carnivoor. De luipaardzeehond was een betere tegenstander en was grappiger omdat zijn kaken breder waren dan die van een ratelslang en hij leek te glimlachen terwijl hij gromde. Maar waar het echt om gaat, is dat deze momenten met de roofdieren <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn er maar een paar <0xE2><0x80><0x93> de enige interessante momenten zijn. En ze zijn niet eens zo heel erg interessant.<br />Het komt erop neer dat ik dit aan niemand onder de zeven kan aanbevelen. Mijn advies: als je kinderen om die pagina heen hebt, huur hem dan voor ze. Misschien vinden ze het wel leuk.