Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film gaat eigenlijk over keuzes. In de onderdrukkende situatie zoals we die in _Vuur_ zien, waar goede vrouwen gehoorzaam moesten zijn en moesten doen wat in de ogen van de traditie juist was, leken Radha en Sita weinig keuzes te hebben. Maar toegegeven, het was niet hun enige keuze. Wat is het leven zonder verlangen, vraagt Radha aan Ashok. Ja, het leven biedt ons een aantal keuzemogelijkheden, maar hoeveel we er kunnen maken, hangt af van een aantal externe factoren. Als je wereld beperkt is tot een klein Indiaas gezin, als je een plichtsgetrouwe schoondochter bent van een zwijgende maar toch oplettende, machtige matriarch, als je een plichtsgetrouwe echtgenote bent van dertien jaar, van een man die een kuisheidsgelofte heeft afgelegd omdat je geen kind kunt krijgen, van een man die alleen maar wil dat je naast hem ligt om zijn kracht te bewijzen bij het elimineren van zijn verlangens. Ik had het gevoel dat de dames weinig andere keus hadden dan troost te zoeken in elkaars gezelschap. Ik denk dat zoveel vrouwen het werk van mevrouw Mehta toejuichten omdat het hun de mogelijkheid bood om zelf na te denken. Een mogelijkheid om iets te doen wat misschien onaanvaardbaar was. De lesbische scènes die ik voelde waren er alleen maar om dat punt duidelijk te maken. Elke scène in de film, van de eerste in de Taj Mahal tot de laatste in de Moskee, staat in mijn geheugen gegrift. Wat frustrerend om een gevangene te zijn van je gevoelens en verlangens. Om het gevoel te hebben dat je de menselijke aanraking moest laten varen om een plichtsgetrouwe echtgenote te zijn, alleen maar omdat dat van je verwacht werd. Om elke wens die je zou kunnen hebben te moeten onderdrukken en te hunkeren naar de menselijke aanraking. Wat is dan de betekenis van ons bestaan, vragen we ons af. In de scène waarin Sita in haar eentje in de kamer zit te huilen en Radha binnenkomt om haar te troosten, raken hun lippen per ongeluk elkaar en wordt er een gevoel in hen gewekt. Iets wat ze allebei is ontnomen.<br />Bravo voor mevrouw Mehta, dat ze haar visie zo duidelijk heeft vertaald. Ik vind vooral de flashbacks mooi, waarin de jonge Radha probeert te 'zien' voor de oceaan. Het is een metafoor voor vrijheid. Vrijheid om te kiezen, vrijheid om jezelf te verplaatsen naar plaatsen waar we normaal niet zouden kunnen komen. In die scènes wordt ons voorzichtig verteld dat haar plichtsgevoel ook is doorgegeven van haar moeder, die naar ik aanneem leeft in de rijke Indiase traditie van plicht in het huwelijk. De film is prachtig gefilmd en de muziek is van A.R. Rahman. Sinds de film ben ik een vurige fan geworden van de twee hoofdrolspeelsters en de regisseur. Ik verheug me op meer van de toekomstige producties van mevrouw Deepa.