Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik gebruik deze film al meer dan 10 jaar bij mijn colleges Ethiek op de universiteit (evenals Woody Allens 'Crimes and Misdemeanors' <0xE2><0x80><0x93> nog zo'n geweldige, veelomvattende ethische studie).<br />Het is fictie. Ik concentreer me niet te veel op de onrealistische eigenschappen van 'Strangers' omdat alle fictieve films op veel niveaus duidelijk vals zijn. Ik hou van de film als galgenkomedie, strak verteld, met veel ironische wendingen en visuele genoegens <0xE2><0x80><0x93> zelfs als hij 'ongelooflijk' is. Het verhaal wordt zo goed verteld dat ik er niet eens aan denk om de geloofwaardigheid ervan te bekritiseren (hoewel ik moet toegeven dat de tenniswedstrijd me het zwakste deel lijkt <0xE2><0x80><0x93> te veel Hollywood-onzin en te weinig echte tenniswedstrijden). <br />Enkele problemen die in de film aan de orde komen en die een belofte inhouden voor realistische morele opvoeding en ethische discussie:<br /><br />1. Ethische Passiviteit: sommige zwakheden van de Guy-figuur zijn door Hitchcock bedoeld. Een primair ethisch inzicht in de film is het gevaar van het onvermogen om je morele standpunten onder woorden te brengen. Guy is niet in staat om Bruno's krankzinnige voorstellen aan het begin effectief tegen te houden. Een interessante vraag is waarom en hoe Guy zich zo passief, ineffectief gedraagt. Een mogelijk antwoord is zijn depressie vanwege zijn intense en ingewikkelde scheidingsproces.<br />2. Miscommunicatie: Guy pleegt in het begin nog een mislukking: in de trein, om snel weg te komen, is hij het ermee eens dat Bruno's ideeën allemaal goed zijn. De letterlijke betekenis van het woord is in tegenspraak met de vervormde, sarcastische betekenis. Bruno ziet de letterlijke betekenis als een overeenkomst voor de kriskras door elkaar lopende moorden. Guy ziet de sarcastische betekenis als een ontsnapping aan elke moordovereenkomst. Tot op zekere hoogte kan Bruno in het begin gedeeltelijk doen alsof er een overeenkomst is gesloten, om Guy verder in een web van medeplichtigheid te lokken. Bruno manipuleert Guy; Guys linguïstische ambiguïteit in de trein geeft Bruno een kans om Guy in een ethische'wurggreep' te nemen. Bruno die Guy manipuleert, kan ook andere betekenissen krijgen.<br />3. Geheimhouding: Sommigen speculeren over een seksuele relatie tussen Guy en Bruno. Eerst lijkt het belachelijk, vooral omdat Guy duidelijk heteroseksueel lijkt in zijn relaties met Miriam en Anne. Maar vergeet niet dat Guy bij beide vrouwen ook ineffectief is. Guy lijkt (stereotypisch <0xE2><0x80><0x93> het is 1951, weet je nog) verwijfd, vooral in relatie tot Bruno. Guy, de sterke atleet, is vanbinnen zwak. Bruno is ook in conflict met zichzelf (door 'tegen zichzelf' te spelen) en lijkt eerst gezichts- en lichamelijk sterk, maar vertoont dan enkele'verwijfde' trekken (Bruno's mode- en voetenwerk; zijn emotionele uitbarstingen tegen Guy in andere situaties; het feit dat hij een manicure krijgt van zijn liefhebbende moeder; Bruno die wanhopig de hand van zijn moeder kust en betast; andere meer subtiele stereotypen van homo's die vanuit Hitchcocks standpunt een cryptische betekenis hebben). Ik wou dat ik Hitchcock hier zijn bedoeling kon horen verduidelijken.<br />4. Oprechtheid en Wantrouwen: Guy maakt een paar kolossale blunders door waarheden over Bruno voor zijn familie en de politie verborgen te houden. Guy begrijpt niet volledig dat het sneller toegeven van een fout misschien beter is dan het in de doofpot stoppen of het uitstellen van een bekentenis. Weer wordt Guy gedreven door passiviteit, onzekerheid, angst <0xE2><0x80><0x93> en misschien een zelfhaat die dichter bij Bruno's zelfhaat ligt dan wij willen zien of willen toegeven. Zowel Guy als Bruno speelt hun eigen parabel van impotentie.<br />5. Gebrek aan bewijs: Guy voelt een probleem bij het verzamelen van bewijs om zichzelf vrij te pleiten. Hoewel snel naar de politie gaan een enorm probleem zou oplossen, houdt Guy zichzelf gevangen met zijn eigen twijfels en onzekerheden: het ontbreken van gewenste alibi's; het onvermogen van de alcoholistische professor om voor Guy te getuigen; de obsessieve behoefte om politiek ongerept te lijken; en andere persoonlijkheidsfactoren die Guy het gevoel geven dat hij weerloos is. Hij is net zo disfunctioneel als Bruno, alleen niet zo gevaarlijk (al zou je Guy deels de schuld kunnen geven van de moord op Miriam). 's falen is als een man die de politie niet belt wanneer een zieke vriend dreigt zelfmoord te plegen en de dood volgt. Je zou kunnen stellen dat er meer dan één misdaad is gepleegd en dat Guy een emotioneel gehandicapte medeplichtige is.<br />Deze en vele andere kenmerken van de film maken 'Strangers on a Train' tot een juweel van een moraliteitsspel, een diamant voor filosofische en filmische bespiegelingen.