Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als er over deze film wordt gesproken, begint en eindigt de discussie meestal met de prachtige verzameling auto's en achtervolgingsscènes, en vaak worden de eclectische personages die de film bevolken rond de drie hoofdrolspelers over het hoofd gezien.<br />Eén personage springt eruit: Rebel, gespeeld door de grote, ervaren Australische acteur Max Cullen. Rebel is een blinde dragracer, die de held en zijn groep midden in de nacht bijna omverrijdt omdat hij geen koplampen gebruikt.<br />In het achtergrondverhaal ontdekken we dat Rebel meesterbouwer is van straatracers, en dat hij en zijn vrouw gevangen lijken in een vervorming van de jaren vijftig. Rebel speelt vervolgens een kleine maar cruciale rol in het onderwijzen van Mike, gespeeld door Terry Serio, in de bijna spirituele waarheid over straatraces. Het zijn niet de snelheid en reactietijden die een groot coureur maken. Het is degene die de auto het beste aanvoelt, die de grootste coureur zal worden.<br />Dit kan het best worden geïllustreerd door Rebel aan Mike uit te leggen na een testrit: 'Je kreeg alle ellende, je miste alleen de stijl.'<br />Graham Bond is een andere bekende acteur die zijn talenten als corrupte politieagent uitleent om deel te nemen aan de financiële activiteiten die voortkomen uit de straatraces. De confrontatie tussen Bond en Fox, gespeeld door Richard Moir, voegt spanning toe aan het verhaal. Bond verwacht niet alleen resultaten, hij verwacht ook van Fox dat hij de paardenrennen nieuw leven inblaast<br /><br />Voor het grootste deel van de film vertoont Fox een werkelijk manipulatieve en kwaadaardige kant, maar toch geeft hij in de climax blijk van een eergevoel dat de laatste paar minuten in een uiterst gespannen en gedenkwaardig einde verandert. Het is bijna alsof de film zich opnieuw richt op zijn ware bedoeling, om ons de cultuur van de paardenrennen te laten zien in plaats van de dagelijkse activiteiten van mensen van dag tot dag.<br />Een van de belangrijkste klachten over de film is het script. Hoewel het niets opwindends is, geloof ik dat het totale gebrek aan chemie tussen Mikes vriendin gespeeld door Deborah Conway en zijn monteur gespeeld door Vangelis Mourikis meer met het probleem te maken heeft. Elke scène waarin deze twee gewoon met elkaar in contact komen, had geschrapt moeten worden.<br />Ten slotte, wat de acteurs betreft, wordt er één werkelijk uitmuntende voorstelling gegeven door Kristoffer Greaves, die een doof en kreupel lid van Fox' intieme kring speelt. Zijn achtergrond wordt nooit verkend, als hij tijdens een race gewond raakte, als hij zo geboren werd, waar hecht Fox dan waarde aan om hem in de buurt te houden?<br />De realiteit van de film is eenvoudig, hij gaat over straatraces en de cultuur erachter. Als de auto's vliegen en de actiescènes in beweging zijn, is dat het enige moment waarop regisseur John Clark en zijn schrijver Barry Tomblin zich echt op hun gemak lijken te voelen bij wat ze doen.<br />Dus als je op zoek bent naar een diepgaande verkenning van menselijke relaties, momenten van het leven die bepalend zijn voor het drama, dan is deze film niets voor jou. Als je hart sneller gaat kloppen bij de gedachte aan een opgeblazen 57 Chev of de iconische GTO Fase 3 die in de straten van Sydney oplaait, dan zul je niet veel beter vinden dan deze film.