Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'The Cellar' is een onverdraaglijk saaie en overdreven kinderlijke kaasparade, geregisseerd door Kevin Tenney (regisseur van de veel betere films 'Witchboard' en 'Night of the Demons') en met in de hoofdrol de ongelooflijk ongetalenteerde Patrick Kilpatrick, die een man met gevoelens moet spelen. Het tempo ligt erg laag, de plot voelt veel te vertrouwd, de monstereffecten zijn angstaanjagend en de film begint en eindigt met een langdradig verhaal dat op de een of andere manier niets te maken lijkt te hebben met het eigenlijke onderwerp van de film. De voice-over blijft zeuren over wind en wezens die op de wind rijden, maar wat maakt het uit, er is toch geen wind in de plot? Mance Cashen en zijn gezin verhuisden naar een huis dat ooit het thuis was van de indianen, maar toen kwamen de blanken en veranderden het land in olievelden. De helft van het script is verspild aan een uitleg over de oorsprong van het monster, maar ik kan het makkelijk samenvatten: een oude Indiase toverdokter riep het wezen op (dat eruitziet als een veel te grote papier-maché rat) om de blanken die zijn land overstromen te vernietigen, maar hij begroef het weer omdat, en ik citeer, die klootzak ook de indianen doodt. Mance' enorm irritante zoon maakt het beest per ongeluk wakker en kan het natuurlijk niet meer tegenhouden.' De zogenaamd emotionele gezinssituatie (papa wil voortdurend dat zijn zoon van hem houdt) is heel zielig en overbodig, en de film had dringend behoefte aan meer bloedvergieten, of het nu een kinderfilm was of niet. De jeugdige held (Chris Miller) is behoorlijk irritant, maar we hebben in de jaren tachtig beslist slechtere jonge acteurs gezien. 'The Cellar' is absoluut niet aan te raden, tenzij je een fan bent van goedkope, typisch monsterachtige ontwerpen uit de jaren tachtig. Het grote, onbetrouwbare rat-ding is echt om je te bescheuren.