Wat is het sentiment van de recensie?

Als je de film zou beschouwen als niets meer dan een documentaire over skateboarden, zou je verschillende belangrijke aspecten van Dogtown over het hoofd zien. Peralta (die zelf een bekende skateboarder is) heeft een film gemaakt die niet alleen gaat over de geboorte van wat we tegenwoordig skateboarden noemen, maar ook over de sociaal-culturele en economische omstandigheden waarin deze sport ontstond en een grote aantrekkingskracht kreeg. Bovendien is zijn film nogal persoonlijk: Peralta's persoonlijke band met dit culturele fenomeen dient zowel als de geïnformeerde filmonderzoeker als de betrokken deelnemer. In deze rol is hij een typisch 'deelnemer-observator'. De film hanteert een unieke stilistische vorm van film en geluidsmontage, en het verhaal (door Sean Penn) en de interviews nemen een nogal oprechte, ongeoefende vorm aan die verwant is aan de anarchistische, nihilistische geest van het trottoirsurfen. De film toont de kinetische aantrekkingskracht van een langdurige sport-, muziekvideo, getemperd door de gevoeligheid van een archeoloog voor het belang van tijd, plaats en omstandigheden.