Wat is het sentiment van de recensie?

Zoals veel recensenten al hebben opgemerkt, heeft deze film een sterk duister trekje. De regisseur die me het meest is bijgebleven, is John Landis (ja, ga je gang en huil maar dat ik zo'n boerenpummel ben). Arcand heeft de gave om op een sombere, grijze manier frivole zaken te onderzoeken, om zich dan om te draaien en met een luchthartig gebaar de verschrikkingen van het leven te onderzoeken.<br />De cast is zonder uitzondering bovengemiddeld. Thomas Gibson als David is uitmuntend als het humeurige en bedrieglijke middelpunt waar de rest van de personages omheen draait. Hij spreekt als een goede nihilist, maar zijn gedrag weerspiegelt meer liefde in zijn personage dan hij bereid is toe te geven. Gibson was in 1993 al een sterke en subtiele acteur. Het was moeilijk om naar hem te kijken en Greg Montgomery te zien, laat staan agent Hotchner van de Criminele Geesten.<br />Misschien niet de beste scène, maar de scène waar ik het meest van geniet, mijn'rewind-scène', is die waarin Candy bezoek verwacht en de ene ongenode gast na de andere voor de deur staat. Terwijl Candy's intermenselijke omgeving steeds meer uit de hand loopt, wordt David alleen maar vrolijker, opgewekter en enthousiaster, als een magere Gen-X 'Tigger'.