Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wakayama Tomisaburo's vertolking van de voortvluchtige ex-Kaishakunin Ogami Itto voelde volkomen natuurlijk aan. Zijn houding, zijn stem, zijn uiterlijk <0xE2><0x80><0x93> alles wees op een losbandig leven. Als hij een ruimte binnenging, voelde ik, net als de personages op het scherm, dat hij daar niet thuishoorde en dat zijn vastbeslotenheid om daar te zijn moeilijkheden betekende.<br />Ik heb ergens gelezen dat meneer Wakayama in werkelijkheid de Kendo (Japanse zwaardkunst)-training had gevolgd en dat dat zijn gemak met de katana zou verklaren, die in elk sabelgevecht schitterend te zien was. Als je naar een film kijkt, heb je vanaf het moment dat hij trekt tot het moment dat hij het zwaard in de schede steekt het gevoel dat je getuige bent van iets wat onvermijdelijk lelijk is. Zelfs als ik de katana snel ronddraai om het bloed eraf te vegen voordat ik hem in de schede steek, gebeurt het in een moeiteloos moment.<br />De vertolking van Nakamura Kinnosuke komt over als een vertolking. Het voelt alsof hij te hard zijn best doet om iemand anders te zijn of het verhaal van iemand anders te vertellen. Het gevolg is dat ik elke keer dat ik me erin probeerde te verdiepen mijn greep verloor, omdat hij zijn rol zelf niet goed in de hand leek te hebben. Alsof het ongemakkelijk voor hem was.<br />Het zwaardvechten in de tv-serie was ook van de oude stempel. Camerabewegingen om Nakamura's onhandigheid met de katana te verdoezelen, trage actie, de doelwitten die stilzitten, et cetera. Heel slecht, vanuit het perspectief van de kijker. In de aflevering _De aanval op de kasteelmuur_ was er een moment waarop meneer Nakamura als een kind zijn zwaard trok. Het was g<0xC3><0xAA>nant. Hij hanteerde het alsof het zwaar was! Ik viel bijna van mijn stoel.<br />En laten we eerlijk zijn: het verhaal gaat over een uitstekende zwaardvechter. Punt. Zwaardvechten is een punt van discussie.<br />Realisme is het echter niet: het zwaardvechten in de film was uitstekend en manga-achtig, zoals de bedoeling was, dat weet ik zeker. (De babywagen was uitgerust met een verzameling automatische, snelvuur musketten die bediend werden door een 3-jarige? Ja... mangastijl.) Het is de manier waarop het verhaal naadloos historische culturele accuratesse verweeft met, in wezen, een superheldenfantasie die de film boeiend maakt. 'Ik kijk niet echt naar de afleveringen van de tv-series. Ze waren gewoon goedkoop. Kijk eerst naar de films, dan weet je waar ik het over heb.'