Is deze recensie positief of negatief?

Het lijkt erop dat we de Scandinavische cinema meer moeten erkennen dan alleen de Dogma 1995-beweging, zoals die al die jaren geleden door de Den werd bedacht. Den Brysomme Mannen, of De lastige man in het Engels, is een surrealistische en diepzinnige gedachte in de film, maar tegelijkertijd heel onderhoudend en rijk aan inhoud, zowel aan de oppervlakte als onder de oppervlakte. Als film alleen al is het een vernietigende komedie over de maatschappij en opvattingen in de postmoderne wereld waarin we leven; een wereld die, afgaand op De lastige man, de regio's van Noorwegen en dergelijke heeft bereikt. Maar samen met die zwarte komedie-achtige sfeer lijkt het alsof de film een beetje dieper graaft en kwesties, in elk geval voor mij, aanroert over metaforische religieuze ruimtes en ons menselijke instinct om de waarheid te willen ontdekken te midden van zoveel materiaal in onze wereld dat ons misschien vreemd voorkomt.<br />Dit was eerlijk gezegd een fantastische inleiding tot de hedendaagse Noorse film voor mij. De film valt in die categorie van het Europese kunstkanon met zijn diepe thema's en in nevelen gehulde sfeer van dubbelzinnigheid, terwijl hij toch een open finale behoudt en niet zozeer een verhaal als wel een opeenvolging van gebeurtenissen die het een of het ander kunnen betekenen. Ik heb films gezien die gebruikmaakten van de set van _De Lastige Man_, en die zijn zo vaak veranderd in een bijna voorspelbare routine die draait om een detectiveverhaal of een achtervolgingsverhaal of iets dergelijks, maar in deze film dienen de setting en de situatie alleen maar als achtergrond voor de hoofdpersoon, Andreas (Fausa Aurvaag), om te ontdekken wie hij is, waar hij is en wat de mogelijke mysteries achter deze locatie in werkelijkheid zijn.<br />De set waar ik het over heb, houdt in dat de held op een locatie arriveert waar hij zich niets herinnert van wat er hiervoor is gebeurd. Andreas is dood en is naar een of ander vagevuur gestuurd, net als alle andere inwoners van de stad. Iedereen in de stad met wie Andreas omgaat, is van dezelfde leeftijd; dezelfde mentaliteit en dezelfde houding die mij doen vermoeden dat de meesten van hen het slachtoffer zijn geworden van hun eigen zelfmoord en naar een vagevuur zijn gestuurd zonder enige emotie, gevoel, kleur of, het allerbelangrijkste, pijn.<br />Als we Andreas voor het eerst zien, stapt hij uit een bus, waarvan hij later ontdekt dat die griezelige eigenschappen heeft, en loopt naar een benzinestation midden op het platteland. Hij ziet er sjofel uit en heeft een enorme baard, maar weldra zal hij het tegenovergestelde zijn, met een pak en een das; een gladgeschoren gezicht en een eigen huis, compleet met een nieuwe baan, waarin de film een van de beste overgangen maakt tussen het platteland en de stad die ik ooit heb gezien. Maar zowel de nieuwe baan als de nieuwe stad geven je een onbehaaglijk gevoel; je kunt pauzes nemen wanneer je maar wilt; bazen zijn ongewoon vriendelijk en er lijkt gewoon geen enkele emotie of reactie te zijn. Dit soort ideeën kun je het best in een bioscoop verkondigen als Andreas, nog een betrekkelijke nieuweling in de stad, zit te huilen en duidelijk onder de indruk is van een film die draait, maar de rest kijkt met een stalen gezicht toe. Er is ook het eerste voorbeeld van een man die uit een raam is gesprongen en op een paar spijkers is gespietst, maar iedereen loopt zonder ophef door.<br /><br />Om mijn idee dat iedereen al dood is en de stad als een soort vagevuur fungeert te bevestigen, is dood en verderf in het algemeen onmogelijk. Er is een bijzonder akelige scène met een guillotine van elektronisch papier en iemands duim, maar iedereen reageert er met een stalen gezicht op en binnen een uur groeit het weer aan. Op dezelfde manier leidt een zelfmoordpoging waarbij treinen betrokken zijn tot niets en krijgen we in plaats daarvan het standpunt te horen over hoe het is om door de metro te worden gesleurd met onkwetsbaarheid aan jouw kant. De stad treedt op als een barrière, een pijnloze samenleving waarin de masochistische behoefte om jezelf pijn te doen onmogelijk is; een plaats waar seksuele relaties kunnen plaatsvinden en ook weer uiteen kunnen vallen, maar dan allebei onder emotieloze en passieloze omstandigheden; een plaats waar mensen zelfmoord kunnen plegen, maar het onmogelijk is om daadwerkelijk te sterven. De stad neemt deze krachten over omdat de schade in het 'echte leven' al is aangericht. en dus zegt de film dat je jezelf niet twee keer kunt doden, je kunt zelfs geen pijn of emotie voelen in een hiernamaals van het vagevuur.<br />Maar het beste deel van de film is het deel dat je besluipt. Te oordelen naar de laatste vijf minuten van de film en het zijverhaal dat begint met wat muziek die uit het huis van een andere man komt, lijkt het erop dat er een dunne scheidslijn is tussen de ruimtes die de film voorschrijft als 'hemel' en 'hel'. We krijgen deze ruimtes maar heel, heel kort te zien, zo kort dat ze uit één shot bestaan. Het is een kleurrijke keuken met muziek en spelende kinderen: het biedt leven, hoop, emotie en geluk, terwijl de hel een besneeuwd niets is dat je achtervolgt dankzij zijn hopeloze opbouw en griezelig afgekapte punt. De introductie van deze twee ruimtes helemaal aan het eind van de film brengt je plotseling op de realiteit waarmee Andreas en co. werden geconfronteerd: het vagevuur en alles wat daarbij hoorde, het hiernamaals was gewoon nog niet klaar voor Andreas en zijn vrijdenkende, avontuurlijke geest en kijk eens waar de denkers terechtkomen.