Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De Man met het Bogart-gezicht zet hem zelf in elkaar om de kijkers nostalgie te bezorgen naar het eind van de jaren dertig, het eind van de jaren veertig van de twintigste eeuw. Om verschillende redenen mislukt dat jammerlijk. In de eerste plaats mist Sacchi, hoewel hij er redelijk als Bogart uitziet en zelfs op zijn manier praat en zijn manier van doen gebruikt, alle charisma en acteertalent van Bogart. Dat wordt pas echt duidelijk als Sacchi niet duidelijk een scène uit een van Bogarts films imiteert. In de tweede plaats heeft de film niet de eersteklas acteurs waarmee Bogart kon werken. Er zitten geen Peter Lorre of Sydney Greenstreet in, mensen. Natuurlijk worden we getrakteerd op optredens van Victor Buaeno, Olivia Hussey en George Raft onder anderen, maar die zijn er gewoon niet.' Ten derde: alle pogingen tot'moderne' humor mislukken. Al die grapjes over ondergoed, waarbij Marlowe bijna nóóit die verdomde hoed en regenjas uittrekt (ook al zou Bogart dat wel hebben gedaan), enzovoort, zijn gewoon niet grappig en verpesten de hele film. Ten vierde: ik heb nog nooit zo'n maffe herkenningsmelodie gehoord aan deze kant van Mitchell. Ten slotte: de valse eerbied die de film voor Bogart (en andere klassieke acteurs) aan de dag legt, is echt irritant. Bogart speelde bijna nóóit een echte held, bij die gelegenheden was hij een held. Hij speelde gecompliceerde personages. In deze film doet Bogart zich voor als een schietgrage, moralistische weldoener. Dit geldt misschien voor sommige filmpersonages, maar niet voor Bogarts personage. Het zijn dit soort films waardoor mensen die niet zijn geconfronteerd met de bioscoop van het verleden denken dat het allemaal flauwekul is, 'de goede man verslaat de slechteriken en krijgt het meisje'-onzin met een lage productiewaarde.