Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Beroemde zangers hebben er altijd moeite mee om de filmwereld binnen te dringen (de bioscoop is bezaaid met mislukte pogingen), en je kunt eindeloos blijven speculeren waarom John Mellencamp nooit een grote acteur is geworden. In plaats van kleine rolletjes te spelen in hartveroverende projecten, duikt Mellencamp meteen in de bres voor de hoofdrol in _Falling From Grace_, dat hij ook regisseerde, en het resultaat is net zo onbeholpen en ongepast als die titel. Het verhaal gaat over een beroemde zanger die in de rimboe terugkeert naar zijn geboortestad, waar hij oude familiewonden openrijt, en kan bogen op een scenario van Larry McMurtry, maar de meanderende film gaat nergens heen. De bijrollen zijn redelijk, inclusief Kay Lenz (die het speelt). 's altijd leuk om te zien), Mariel Hemingway en Claude Akins (die de enige echt sterke scène van de film delen). Wat Johns acteerprestaties betreft, hij ziet er niet bepaald op zijn gemak uit, ondanks zijn ogenschijnlijke pogingen om te doen alsof hij thuis is; hij lijkt het grootste deel van de tijd voor de camera weg te duiken, en hij maakt nooit direct contact met het publiek.