Wat is het sentiment van de recensie?

Terwijl Boris (Aleksej Batalov) weg is om voor zijn moeder Rusland in de oorlog tegen de Duitsers te vechten, trouwt zijn geliefde Veronika (Tatjana Samojlova) in een moment van zwakte met zijn achterbakse neef Mark (Aleksandr Shvorin), kort nadat haar ouders bij een luchtaanval boven Moskou zijn gedood. Door verschillende processen en verraad zal Veronika op bericht of brief van Boris wachten, hoe lang het ook duurt, in de hoop dat hij naar haar zal terugkeren.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Krachtig stuk filmwerk gaat prat op eenvoudig ongelooflijk fotografisch werk van de filmer Sergei Urusevsky. Een aantal van de vele schitterend ingelijste, bewegende opnamen omvat de scène waarin de camera Veronika volgt door een menigte geliefden die afscheid van elkaar nemen terwijl zij zich door de menigte lichamen heen haast om afscheid te nemen van Boris... en doet. De scène na de luchtaanval, waarin Veronika de trap op loopt die naar het verwoeste gebouw leidt waar ze vroeger woonde, en de scène waarin Mark zijn wellustige gang naar Veronika maakt terwijl er net buiten het gebouw weer een luchtaanval wordt uitgevoerd en de wind de gordijnen doet ruisen en binnen lichtflitsen doet oplichten, zijn slechts twee van vele voorbeelden waarin Sergei Ursevsky zijn geniale vermogen toont om beelden in te lijsten die op film voor altijd blijven bestaan. Maar zonder de kracht en de tragedie van het verhaal over hoe de oorlog voor altijd het lot kan bepalen van een stel dat heel, heel veel van elkaar houdt, zou deze film dat niet kunnen.' Alleen al de schoonheid van het beeld is overweldigend. Maar samen blijven we achter met een verbazingwekkende film... gewoon een meeslepend meesterwerk uit de Sovjet-Unie nadat Stalin zijn laatste adem had uitgeblazen. Ik voel me vereerd dat ik zo'n geweldige film heb mogen aanschouwen.