Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

SPOILER ALERT!!!<br /><0x3E><0x3E> Je kunt naar Wong Kar-wai's films luisteren als naar een radioprogramma: onzichtbare vibraties tussen de personages, de kamers waarin ze verblijven, het ritme dat hen vooruit drijft, aantrekkingskracht en afkeer <0xE2><0x80><0x93> het hele spectrum van de atmosfeer wordt door de geluidsband teruggespoeld. De dialoog is vrijwel volkomen onbelangrijk.<br /><0x3E><0x3E> Het verhaal is te vergelijken met een kinderlijke, amoureuze blik op een mooie vrouw en een droevige man wiens verdriet zichtbaar is, maar hulpeloos. 'In The Mood For Love' wordt verteld vanuit het perspectief van een kind, maar het kind verschijnt nooit als verteller. De esthetische waarde van de film wordt ontwikkeld door een extreme licht- en kleurentrilling, scherpe sneden, een ongebonden, bijna documentaire camera en een complex, onopvallend geluid. Het geniale gebruik van Nat King Coles 'Maybe, Maybe, Maybe', waarvan de mysterieuze kracht toeneemt naarmate het vaker wordt herhaald, en de melancholieke wals helpen bij de gracieuze choreografie van de twee hoofdrolspelers. Maggie Cheung in haar prachtige jurken is briljant, de perfecte vis-<0xC3><0xA0>-vis met de knappe, stijlvolle Tony Leung. Het publiek neemt aan dat er een romance tussen hen is, maar Wong ziet alleen trieste berusting. De twee potentiële geliefden draaien om elkaar heen als satellieten, wetend dat ze elkaar nooit zullen vinden. Je zou willen dat ze elkaar zouden vinden. Dat zullen ze niet, en de emotionele kracht van hun niet-liefde-seks-relatie maakt de film immens fascinerend.<br />Het gaat over pech en onuitgesproken liefde. De liefde, of die nu te vroeg komt of te laat om de een te nemen en niet de ander. Het verlangen van de personages dat nooit bevredigd wordt, hun eenzaamheid, het rouwen en het geluk dat ze ervaren als het te laat is.