Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De zoveelste versie van de moeder aller gangsterfilms: de Klassieke 'Godfather' en weer een geval van overhype ten gevolge van het mediacircus. Sarkar, de 13e Hindi-film met Ram Gopal Varma als regisseur, is ook de zwakste in zijn Underworld-trilogie, met als uitblinkers de andere twee: Satya and Company. The Charisma, de magnetische persona van de twee Bachchans die voor het eerst vader en zoon spelen, is beslist een traktatie om naar uit te kijken. Niet alleen door hun sterke optredens, maar ook door hun perfecte chemie is Varma het grootste punt van waardering dat hier geapprecieerd zou moeten worden. Maar dezelfde vergelijking van het duo ontbreekt bij de andere personages in de film. Reden: de andere personages lijken meer op kartonnen karikaturen. De dramatiek en het conflict worden tot leven gebracht door het excessieve gebruik van close-ups, die een claustrofobisch effect teweegbrengen dat terecht nodig is om een ambiance te creëren. De spookachtige Score (Amar Mohile) en het geluidsontwerp (Kunal Mehta, Parikshit Lalwani & Anup Dev), samen met een donkere, sombere achtergrond die wordt overschaduwd door golvende, krachtige beelden (camerawerk van Amit Roy) dragen bij aan de beelden die zo kenmerkend zijn voor Ramu's stijl. Maar er wordt te veel muziek gebruikt, hoewel er gelukkig geen liedjes in de film voorkomen. Ik geloof het niet. Het publiek'mangeert' toch zeker meer en hier levert de film niet genoeg op. Bij elke aanpassing, om een nieuwe dimensie toe te voegen, is het grootste vereiste het scenario, dat hier traag is omdat het hier en daar niet scherp genoeg is, zodat het tempo vrij vaak wordt vertraagd. Waar het publiek uiteindelijk aan onderworpen wordt, is een zeer voorspelbaar, heel alledaags drama met heel weinig verrassingen. Topstuntregisseur Allan Amin Ghani is ook niet in zijn beste vorm. Sommige scènes die een andere aanpak vereisen - een Minister die kwaadspreekt over Sarkar en de zoon die hem hoort - een heel amateuristische schietpartij in de gevangenis over Sarkar, Sarkar junior. Een Zoon die gemakkelijk zijn eigen vader kan vermoorden, een Zoon die in het geheim de kamer van zijn vader binnendringt om hem te vermoorden, een hoofdcommissaris die Sarkar jr. een klap geeft - dit alles vereist een realistischer, hardere aanpak die de basis vormt voor het creëren van het vereiste conflict. De dialogen zijn zwak voor eg. Kijk maar eens naar een amateuristische regel waar een CM tegen Sarkar jr. zegt: 'Wo Jo Politiecommissaris tha na usay maine hata diya'. De vrouwenrollen die Sarkar op zich neemt worden volkomen genegeerd. De ononderbroken onderhandelingen over criminele activiteiten terwijl Sarkar bij zijn gezin is lijken ook enigszins misplaatst. In feite volgt de film een grafiek die sterk lijkt op Ramu's eigen productie: Ab Tak Chhappan. Bij het weergeven van de strijd tussen goed en kwaad wordt de andere kant van het leven <0xE2><0x80><0x93> de wet, de politie, het bestuur, de politiek <0xE2><0x80><0x93> volkomen genegeerd. Er wordt zeker meer van de inhoud verwacht. Hier schiet de film beslist tekort en zou hij niet boven het gemiddelde kunnen uitstijgen. Beste Ramu, ik ben het met je eens dat je, nu je je een weg naar de bank lacht, beslist drastische bezuinigingsmaatregelen moet nemen in je filmproductiefabriek, voordat het te laat is.