Is deze recensie positief of negatief?

Ja, waarom? Van de filmmakers die in de jaren tachtig en negentig op het witte doek verschenen, is Gus van Sant een van mijn idolen. Er zijn er nog meer, een paar. Steven Sodebergh, pt Anderson, Tim Hunter, Danny Boyle, Martin Donovan, Harmony Korine, Wes Anderson. Idiosyncratisch, soms om razend van te worden, maar consequent, verrassend, onvoorspelbaar. Hun namen maken dat ik de tv aanzet, naar een videotheek ga, of zelfs een kaartje koop en naar een bioscoop ga. Van Sants 'Psycho' zet me echter aan het denken. Waarom? vraag ik me af. Een shot na shot slachting van een van de eeuwige klassiekers. De kleur was schokkend, de uitvoeringen gruwelijk. Waar was Vince Vaughn mee bezig? Was het een parodie? Een slechte grap? Wat was het in godsnaam? Anne Heche als Janet Leigh? Wie kleedde haar? Viggo Mortensen met een cowboyhoed. Viggo is een voortreffelijk acteur, maar in dit geval kon hij ons John Gavin niet doen vergeten, en als Julianne Moore door deze voorstelling aan de wereld was voorgesteld, zou er voor haar geen 'The Hours' zijn geweest, misschien geen 'The Minutes'. Dus hier ben ik dan, slecht spelend voor een van mijn idolen. De verbijsterende vraag blijft: waarom, meneer Van Sant? Misschien, om met president Clinton te spreken, omdat hij het kon. Ik ben bang dat dat geen excuus is.