Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ondanks tientallen jaren van belastingvoordelen loopt de Canadese filmindustrie wat internationale zichtbaarheid betreft nog steeds achter op de meeste Centraal-Afrikaanse en islamitische landen (verrassend weinig Canadese films worden buiten hun geboortegrond uitgebracht), en Nouvelle-France, ook bekend als Battle of the Brave, is een ander voorbeeld van die reden. Meer dan enig ander land lijkt de commerciële Canadese film niet in staat een eigen identiteit te ontwikkelen en blijft steken in een bleke imitatie van de mislukkingen van andere landen. Op papier zou dit historische drama er enigszins veelbelovend uit kunnen zien. Er is zeker een rijke ader van onaangeboord materiaal in de geschiedenis van Canada toen de Fransen en de Engelsen oorlog voerden en de kolonie kochten en verkochten, hoewel niets daarvan hier iets voorstelt, tenzij je af en toe met je ogen knippert. Een scène waarin de personages zeggen: 'Wolfe is dood' of 'Nouvelle-France bestaat niet meer' voordat ze terugkeren naar de soaps. Maar hoewel dit geen geschiedenisles is, is het ook geen drama of het epische avontuur dat de nieuwe titel belooft: er is geen strijd in de film, tenzij je 10 seconden granaatvuur van een half dozijn acteurs en een ingestorte schuur meetelt. Het stadsplein dat het enige is dat we ooit van Quebec zien, is een nogal voor de hand liggend, vlak verlicht studio-interieur, waardoor veel scènes aan een oude tv-trilogie doen denken, net als de tegenzin van regisseur Jean Beaudin om veel lange opnamen of zelfs buitenopnamen te maken. Wat je wel voor je geld krijgt, is een eenvoudige maar uitputtende Harlequin-roman over tot de ondergang gedoemde geliefden die voortdurend van elkaar gescheiden worden door gebeurtenissen die ze niet in de hand hebben, en de grootste verrassing is dat Fabio niet meespeelt. Het is het soort film waarin wanneer twee personages op het punt staan het beest met de twee ruggen te worden, de camera overschakelt naar een handige vlammende open haard of waterval.<br /><br />Een Engels-Canadees-Franse coproductie die niet zozeer ooit strijdende naties verenigt, als wel elk land met een fatsoenlijke belastingverlaging in de pan giet, deze gigantische kasramp was duidelijk bedoeld voor Canada.' 's Titanic <0xE2><0x80><0x93> al heeft iemand verzuimd tegen de producenten te zeggen dat ze de film bedoelden, niet het schip <0xE2><0x80><0x93> maar het blijkt meer een goedkope versie van _De revolutie_ te zijn, zonder de strijdscènes, de menigten of de paar momenten die dreigen te kort te duren in het aangezicht van een overweldigende overmacht. _The Montreal Mirror_ beschreef de film als 'zo slecht dat je niet eens de kracht kunt vinden om er de spot mee te drijven'. Dat is niet helemaal eerlijk, want hoewel de film het grootste deel van zijn looptijd eruitziet als een miniserie uit de jaren tachtig, wordt het laatste half uur plotseling heel grappig, met personages die per ongeluk hun benen in berenvallen zetten, achterbakse echtgenoten die zeggen: 'Je zult je knappe minnaar nooit meer zien, hoorn des overvloeds! Jullie zullen hiervoor boeten, jullie allebei!' en onze heldin die wordt beschuldigd van moord en <0xE2><0x80><0x93> sst! <0xE2><0x80><0x93> hekserij in een proces dat zo grappig is dat het wel Demi Moores versie van _The Scarlet Letter_ had kunnen zijn. Voeg daar nog eens een stel slinkse Britse gouverneurs, slinkse slaven en Celine Dion die aan het eind zingt bij, en je hebt iets wat af en toe bijna voelt als het soort film waar Timbo Hines naar streefde (en dat hij toch op een haar na miste) met zijn legendarisch onbeholpen periodieke versie van _War of the Worlds_, zij het zonder de onthutsende technische incompetentie.<br /><br />Leider David La Haye' Zijn veelzijdigheid lijkt in de loop van de film beperkt te blijven tot het aantal andere acteurs op wie hij lijkt: hij begint als Andy Garcia, neemt heel even de Al Pacino-look aan, flirt met de gladgeschoren Tchéky Karyo-look en verandert dan in een jongere Ted Danson naarmate zijn personage ouder wordt. Terwijl zijn openingsscène, waarin hij op het nieuws van zijn vaders dood reageert met een gezicht alsof hij wacht tot de regisseur zegt dat hij naar huis mag, een feestmaal van slecht acteerwerk belooft, wekt hij in werkelijkheid eerder de indruk van een middelmatige ondersteunende acteur die op het laatste moment een hoofdrol krijgt, wanneer degene die oorspronkelijk was gecast eindelijk het script heeft gelezen en ervandoor is gegaan. Hij toont bereidheid en waagt een poging, maar de gratie en het charisma die voor de rol nodig zijn, zijn er niet. De tegenspeelster van Noemie Godin-Vigneau, die sprekend op Billie Piper lijkt, zet het scherm ook niet bepaald in vuur en vlam, ondanks het feit dat ze midden op het toneel staat als het boerenmeisje dat ten prooi is gevallen aan de giechelende Vincent Perez' corrupte en perverse intendant Le Bigot (zo heet het personage echt), de dubbelhartige dronken lakei met het sikje, Sebastien Huberdeau, en, het treurigst van alles, Gerard Depardieu's bedlegerige revolutionaire vieze oude priester met een smoezelige grijze pruik. Hij heeft niet alleen de wil om te acteren verloren, maar ook de wil om ermee te leven. Het was duidelijk dat hij geen zin had om te blijven voor de Engelse dubbingsessies (en zelfs niet voor een paar lange opnamen waarin hij duidelijk twee keer zo sterk is). Geen wonder dat hij zei dat hij met pensioen zou gaan rond de tijd dat de film werd uitgebracht.<br />Een korte komische noot wordt verschaft door Jason Isaacs in zijn standaard Patriot-modus, die Wolfe of Quebec overdrijft als een astmatische Alf Garnett/Archie Bunker gespeeld door Timothy Dalton op speed, terwijl Tim Roths William Pitt aan de zijlijn staat met zo nu en dan de geamuseerde glimlach van iemand die het wel grappig vindt. Ze worden ondergebracht in een heel aardig hotel met uitstekende roomservice en een heleboel vrije dagen, hoewel ze allebei minder dan drie minuten in de film spelen, net als Benjamin Franklin van Colm Meaney. (Voltaire en Madame Pompadour steken ook een paar minuten hun hoofd om de deur, maar maken geen enkele indruk, komisch of anderszins.) De bijrollen zijn over het algemeen beter: Juliette Gosselin en Bianca Gervais als de echte en geadopteerde dochters van de heldin, en een opvallend mooie Irene Jacob die eruitziet als een jonge Fanny Ardant zijn allemaal verfrissend goed en verdienen veel beter.