Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Welterusten, moeder,' is het verhaal van Jesse (Sissy Spacek), een gescheiden epileptische vrouw die haar vrijpostige moeder (Anne Bancroft) kalm meedeelt dat ze zelfmoord gaat plegen. Dit is een fascinerend uitgangspunt dat alle vitaliteit en opwinding ontbeert. De briljante haak blijkt vals te zijn; het verhaal dat volgt mist substantie, zwaarte en onthullende waarde. Waar zijn de schokken en verrassingen als moeder en dochter misschien wel het laatste gesprek van hun leven hebben? Waar zijn de geheimen die onthuld worden, de bekentenissen, de fantasieën en de spijtbetuigingen? Die zijn er wel, maar ze zijn allemaal in dezelfde saaie kleur geschilderd, die de emoties op de achtergrond houdt en het 'genie' in ere houdt. van toneelschrijfster Marsha Norman, ten koste van al het andere. Het resultaat is geen film, maar een uitputtende conditietest.<br /><br />Laat me mijn commentaar voorafgaan door te zeggen dat ik Sissy Spacek een van de grootste actrices uit de geschiedenis van de film vind, een vrouw die zo magnetisch is, zo natuurlijk, dat ze me na twintig jaar beroemdheid nog steeds blijft verbazen en verbazen. Alles wat ze doet heeft iets klasse en magie, en ik heb haar meer dan één film uit de recyclebak zien redden, met haar engelachtige gezicht en kwetsbare ogen, haar zachte stem en lieve glimlach. Vanwege de grote Spacek heb ik deze film in de eerste plaats gezien, en als een van haar films verschrikkelijk is, moet hij op een belangrijke manier falen. Deze film faalt in twee opzichten.<br />Ten eerste is de film zo trouw aan het Pulitzer-winnende toneelstuk aangepast dat hij claustrofobisch en repetitief is. De hele film is een dialoog tussen twee vrouwen tussen Jesse en haar moeder. Wat op het toneel werkte - een moeder en dochter van middelbare leeftijd die twee uur lang in een klein huis ruziemaken - sterft op de film weg. Een toneelstuk, hoe geweldig ook, moet _aangepast_ worden aan het scherm voordat het toegeeflijk en arrogant is om te geloven dat de dialoog zo volmaakt is dat er geen woord van kan worden veranderd. Het scenario voor deze film had dertig tot veertig pagina's korter kunnen zijn, en een bekwame scenarist zou de briljante Spacek en de bekwame Bancroft een paar _fysieke_ scènes hebben gegeven, een paar gezichtsreacties, iets om het huis-aan-huis jakfestijn en de gevangenisachtige één-op-een-scène te doorbreken. Het is geen wonder dat het scenario werd aangepast door de oorspronkelijke toneelschrijfster Marsha Norman, die misschien wel verstand heeft van theater, maar hier laat zien dat ze geen flauw idee heeft van film.<br />Ik kan het effect dat het script van het toneelspel op de film heeft niet te veel benadrukken. Het is vermoeiend en saai om Jesse en haar moeder te zien kibbelen over Jesse's op handen zijnde zelfmoord. De vrouwen lopen van de woonkamer naar de keuken, de studeerkamer en weer terug naar de woonkamer, waar ze weer van voren af aan beginnen. Een klein huis in het Midden-Westen is niet de ideale locatie voor een speelfilm, en de regisseur probeert nooit iets slims of origineels, probeert nooit de monotonie te doorbreken met een shot van buitenaf, of een shot dat is weggeknipt, of een flashback, of wat dan ook. Er is geen muziek, geen andere personages, geen andere verhalen... alleen twee vrouwen die de kussens van de bank bedekken en over hun mening discussiëren. De eerbied die aan het toneelstuk wordt betoond is misselijkmakend; zelfs de meest plechtige klassiekers van Shakespeare worden voor het scherm heen en weer geschud. De toewijding aan het oorspronkelijke toneelstuk lijkt bijna rancuneus; het is alsof de film alleen gemaakt is om de dramatische schat die het toneelspel was, vast te leggen, met het publiek als nakomertje.<br />De andere reden waarom de film mislukt is, is Anne Bancroft. Ze mag dan een goede actrice zijn, maar op de film <0xE2><0x80><0x93> waar aanwezigheid 80 procent van de voorstelling is <0xE2><0x80><0x93> lijkt ze zelden te passen. Ze past hier zeker niet, als een grootmoeder uit het Midden-Westen, maar ze lijkt meer op Mrs. Robinson voor haar ochtendkoffie. Ze zit Jesse achterna door het huis en ziet er eerder geërgerd dan verbaasd uit, en ze lijkt buitengewoon onsympathiek, zelfs als haar tekst een liefhebbende, zij het gebrekkige vrouw weergeeft. Sissy Spacek is geweldig zoals ze altijd is, eerlijk en open en zo goed dat je de keuze van haar personage werkelijk begrijpt en ermee instemt. Sissy laat ons zien dat Jesse een lekke band heeft, een foute vrouw die altijd in de fout is gegaan en te veel verkeerde keuzes heeft gemaakt. Ze heeft nooit de controle over haar leven gehad en haar zelfmoord zal haar manier zijn om ten slotte te zeggen: 'Het is afgelopen met me. Dit is het einde.' Zo formuleert ze het in elk geval en als Spacek iets zegt, luister je. Ze bewijst in al haar films dat een goede actrice zich niet als een man hoeft te gedragen, niet alleen maar hoeft te bluffen en stoer te doen en testosteron te gebruiken. In deze film, en in films als 'Coal Miner's Daughter', demonstreert ze rustig een zachte kracht en een kalme diepte die even indrukwekkend zijn als hypnotiserend - je kunt er niets aan doen, je wordt er verliefd op.<br />Daarom was het voor mij zo moeilijk om 'Night, Mother' te zien. Spacek verknoeit zijn tijd met een gekunstelde stunt van een film die nooit iets voorstelt of zelfs maar afleidt. Ik zou deze film aan niemand aanbevelen, behalve aan fervente fans van Sissy zoals ikzelf, en zelfs dan zul je teleurgesteld zijn. Ik geef de film wel een hele cijferbonus voor het einde, dat moedig genoeg is om de hoofdrolspeelster te laten doen wat goed is voor _haar_ en niet mee te werken aan een afgezaagd happy end.