Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Zowel bij het maken van de film als als een excuus om achterover te leunen en het 'o, dat is een goeie'-spelletje te spelen. Alle sterren uit de gouden eeuw van de Engelse film schijnen in deze film voor te komen en het was een genoegen om ze te zien. En de grootste van allemaal, Richard Wattis, was even geweldig als altijd.<br />Er is eigenlijk een plot dat heel aardig in elkaar zit, er zijn ook een paar schitterende grappen en komische momenten, maar de sleutel tot de triomf van deze film zijn de personages. Alastair Sim is schitterend en overtuigt je er op de een of andere manier van dat een Schot van een meter tachtig met zware botten de directrice van een meisjeskostschool zou kunnen zijn. George Cole, Beryl Reid en Irene Handl hebben allemaal hun momenten, maar bij Alastair en Richard is Joyce Grenfell de ster van de show. Ze is absoluut uniek en brengt altijd een glimlach op het gezicht als ze op het scherm verschijnt... haar rollende loopje en haar pruimenaccent zijn perfect.<br />En voor degenen die het whassi's name-spel spelen, kun je zelfs Arthur Mullard, Barbara Windsor en Ronald Searle herkennen als je goed kijkt.