Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De arme Shirley MacLaine doet haar uiterste best om iets plechtstatigs te geven aan deze sentimentele, slijmerige 'leuk-zijn'-film, maar ze wordt vertrapt door de wegkwijnende sentimentaliteit van een film die helemaal niet gestoeld is op de werkelijkheid.<br />Was deze film geregisseerd door Curtis Hanson? Heeft hij een lobotomie ondergaan sinds we voor het laatst iets van hem hebben gehoord? Hanson kan effectief drama maken met hier en daar een vleugje komedie, zoals blijkt uit _Wonder Boys._ Dus ik weet niet wat er hier met hem is gebeurd. Ik wil wel accepteren dat het leven rommelig en pietluttig is, en dat een keurig, keurig einde (hoe onwaarschijnlijk dat ook mag zijn) een mooie slotscène kan opleveren, maar ik wil niet de indruk wekken dat de mensen die de film hebben gezien ook maar iets hebben meegemaakt wat ook maar in de verste verte lijkt op wat de personages in de film doormaken.<br />Mijn vrouw en ik maakten er een spelletje van om de plotpunten te noemen voordat ze zich voordeden <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld 'de oude man gaat haar leren lezen en dan valt ze dood neer'. Bingo! Dit is zo'n film waarin de personages korte toespraakjes houden waarin ze hun emotionele problemen samenvatten, waardoor je je afvraagt waarom ze nog steeds emotionele problemen hebben als ze zich zo bewust zijn van wat hen drijft. Toni Collette (tussen haakjes een prima actrice, en een van mijn favorieten, al heb ik haar hier niet veel te doen) houdt al in het begin een toespraak over de reden waarom ze zoveel schoenen koopt en ze nooit draagt, en spelt in flitsende neonletters het onhandige verbindingsmotief van de film. Op dat moment wist ik wat me te wachten stond, en vanaf dat moment was de film een neerwaartse spiraal.<br /><0x3E> 1.