Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb de film een paar jaar geleden voor het eerst gezien en ik was diep onder de indruk van de sensualiteit ervan. Het is een van de ontroerendste films die ik ooit heb gezien, hoewel hij misschien een beetje pretentieus en kunstmatig overkomt <0xE2><0x80><0x93> te veel schoonheid, zo je wilt. Hoe dan ook, één ding is zeker <0xE2><0x80><0x93> de cameraman heeft geweldig werk geleverd <0xE2><0x80><0x93> elke foto verdient het om van de film te worden geknipt en als een afzonderlijke vredelievende kunstvorm tentoongesteld te worden, vergelijkbaar met de schilderijen van Chirico of Bernard Buffet.<br />De muziek vormt een perfecte achtergrond voor het verhaal, vooral die van U2 die werd gespeeld tussen de eerste en tweede roman in de strandscène. Wat de casting betreft <0xE2><0x80><0x93> ik kan niet objectief zijn, want ik vind Sophie Marceau en Jean Renaue erg goed en kan niet meer toevoegen aan de loftuitingen van anderen.<br />Maar alleen al het feit dat veel mensen (critici en mensen die verstand hebben van film) kritiek hadden op de film, zorgde ervoor dat ik hem voor de tweede keer met een kritischer blik bekeek. Ongetwijfeld is de setting schitterend en de cast fantastisch. Maar dat is op de een of andere manier niet genoeg om er een uitgebreide en samenhangende film van te maken. De tweede roman (als Sophie Marceau haar verhaal aan Malcovic vertelt, is het op de een of andere manier oppervlakkig en vertelt het niet veel over de beweegredenen van de betrokkenen <0xE2><0x80><0x93> ging het alleen maar om het filmen van een mooie en sensuele liefdesscène met de naakte Marceau, of wat?) voegt kennelijk niets toe aan het idee van de film en zelfs de hese stem van Malcovic kan het niet in verband brengen met de hoofdfilm.<br />Andere verhalen zijn meer gerechtvaardigd en zijn werkelijk prachtig gefotografeerd, waardoor veel van de logische drogredenen erin tot hun recht komen. De scène waarin Jean Reneau door het enorme raam van zijn appartement boven in het hoge gebouw over de stad uitkijkt, is absoluut ongelooflijk. Het gevoel van vochtige lucht en een fijne nevel die door de eerste 'Ferrera'-scène wordt verspreid, kun je letterlijk door het scherm heen voelen. Ongetwijfeld is Antonioni een groot meester op het gebied van schaduw- en halfschaduweffecten. Mijn favoriete roman is de laatste <0xE2><0x80><0x93> de meest romantische, diepzinnige en betekenisvolle <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat het de meest Antonioni-achtige van de hele film is <0xE2><0x80><0x93> bijna een parabel. Waarschijnlijk is de algehele positieve indruk van de film voornamelijk te danken aan de laatste scène ergens in een klein Ghotic-Italiaans stadje met zijn bochtige smalle straatjes en scheve trottoirs, fonteinen met de l'eau potable en monumentale kathedralen... Het was laconiek, maar echt ontroerend. Ik hoop dat mijn indrukken en opmerkingen over de film, hoe chaotisch ze ook zijn, iemand ertoe kunnen bewegen er een avond naar te kijken (het werkt beter in de thuisbioscoop, als er iemand bij je is die om je geeft, dan in de bioscoop). Geniet ervan.<br /><br />Mijn excuses voor het gebrekkige Engels en eventuele spelfouten.