Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Of vice versa.<br />Dit is een Franse film noir onder regie van een Amerikaanse filmproducent (Jules Dassin) die het land moest verlaten omdat hij dankzij het HUAC op de zwarte lijst van Hollywood stond. De premisse van het verhaal is vrij bekend <0xE2><0x80><0x93> een laatste juwelendiefstal voor Tony le Stephanois en zijn vrienden <0xE2><0x80><0x93> en dat geldt ook voor het einde, waarin iedereen... Nou ja, geen spoilers hier, dat is zeker, want dit is het soort film waarin spanning naar het einde belangrijk is.<br />Dassin filmde in realistische belichting in zwart-wit op de straten van Parijs, met acteurs en actrices die geen glamour hebben. De innemende <0xE2><0x80><0x93> soms opdringerige <0xE2><0x80><0x93> commentaarstem van Georges Auric versterkt de film mooi en doet de kijkers denken aan veel soortgelijke Amerikaanse film noirs uit de jaren veertig en begin jaren vijftig. Jean Servais speelt de harde, teringachtige hoofdrol in een gleufhoed, ongeveer zoals Humphrey Bogart hem had kunnen spelen. Tony is pas uit de gevangenis, heeft zijn beste tijd gehad, maar is nog steeds taai en doortastend als het moet, zijn geest is nog scherp als hij geconcentreerd is, het soort antiheld wiens ogen tranen, ook al zullen de tranen nooit vallen.<br /><br />Dassin speelt de Italiaanse brandkastkraker en would-be-dame die de regels kent maar onvoorzichtig wordt.<br /><br />In de film noir worden we door de logica en de focus van de film gedwongen ons met de slechteriken te identificeren. Vaak zijn er verschillende soorten slechteriken, de 'goede' slechteriken met wie we ons identificeren en de'slechte' slechteriken die eropuit zijn onze goede slechteriken te grazen te nemen, en dan zijn er misschien nog een paar heel slechte slechteriken. (We hebben Remi Grutter, gespeeld door Robert Hossein, een licht sadistische junkie.) Dan zijn er nog de smerissen die er niet toe doen, of bijna niet. In de modernere film noir zijn de slechteriken niet eens 'goede' slechteriken en komen ze ermee weg, of iets wat daar dicht bij in de buurt komt. In de oude film noir, die voortkwam uit de gangsterfilms van de jaren dertig, was het gebruikelijke motto, de oude Hollywood-code volgend, 'Misdaad betaalt niet'. met elke crimineel die voor het einde van de film moet boeten voor zijn of haar misdaad.<br />Waarschijnlijk het meest indrukwekkende aan Rififi is hoe de film zich voortbeweegt. De plot ontvouwt zich snel en naadloos zoals de grote filmregisseurs het altijd hebben gedaan, regisseurs als Stanley Kubrick, Louis Malle en het beste van Hitchcock. Sommige mensen hebben dit vergeleken met Kubricks _The Killing_ (1956) en suggereren dat Kubrick een beetje heeft gestolen. Nou ja, regisseurs stelen altijd als het moet, en er zijn misschien wel veelzeggende overeenkomsten, zoals het feit dat het 'een laatste overval' is voor de hoofdpersoon en dat het meisje de hele boel verziekt. De overeenkomsten gaan misschien dieper, want toen deze film bijna afgelopen was, dacht ik opeens: o nee! De koffer op de achterbank zal uit de cabriolet vliegen, de grond raken, openbarsten en al het geld zal de lucht in vliegen! Degenen onder u die _The Killing_ hebben gezien, zullen zich misschien herinneren wat er aan het eind van de film met het geld gebeurde! Wat me doet denken aan een andere film waarin iets ergs met het geld gebeurt: _U Turn_ van Oliver Stone (1997), met Sean Penn in de hoofdrol. Daar wordt het geld in zijn rugzak door een geweerschot aan flarden geschoten. Ha, ha, ha! Het verkrijgen van de nagesynchroniseerde versie van deze film zou een daad van heiligschennis zijn, aangezien de dialoog (als die er al is: de overval zelf wordt geheel zonder dialoog gedaan, ongeveer 30 minuten lang) kort en gemakkelijk te volgen is en slechts zo nu en dan een blik op de ondertitels vereist, die overigens heel doelmatig en leidend zijn, in tegenstelling tot het woordelijk uitspreken van elk woord.<br />Nog iets anders: al die wreedheid wordt gedaan zoals seks vroeger in films werd gedaan, maar dan buiten beeld. Een man wordt de keel doorgesneden. Wij zien het niet. Die benadering bevalt me wel. We hoeven het bloed niet te zien. Je zou je kinderen bijna Rififi kunnen laten zien <0xE2><0x80><0x93> bijna. <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E>