Is deze recensie positief of negatief?

Als je aan slapeloosheid lijdt, zou Radiant de beste manier zijn om je in een coma van 7 jaar te brengen. De film is zo belachelijk overspannen en alledaags dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat regisseur Steve Mahone zo'n overduidelijke saaiheid over het hoofd zou zien.<br />In het verhaal trekt een verbannen dokter (die we nooit te zien krijgen) de woestijn in om een vaccin te maken dat alle ziekten zal genezen door de gastheren vol te stoppen met antilichamen die elke infectie kunnen bestrijden (ja, net als die aflevering van Futurama). De vaccins werken niet en de menselijke proefkonijnen raken geïnfecteerd met een virus dat binnen 48 uur doodt. Omdat ze niet door de gemaskerde mannen van de overheid gepakt willen worden, trekt de groep de woestijn in om dekking te zoeken, in de hoop dat de zon het virus zal doden. Dit wordt allemaal verteld door Michael, de enige van het kwartet die immuun is voor de infectie. En het is het saaiste verhaal dat ik ooit heb gehoord. Ze hadden iemand met een interessante stem kunnen casten, maar in plaats daarvan krijgen we iemand met een minder uitgesproken persoonlijkheid dan Clive Owen.<br />Daar komt nog bij dat de regisseur erop staat om meer dan de helft van de film te laten vervagen, zodat hij een vreemd droomachtig gevoel krijgt en het publiek meer zin krijgt om te gaan slapen. Het is geen verrassing dat de helft van het publiek de zaal uit liep, om de een of andere reden was ik daar niet bij. Maar dat had ik verdomme wel moeten doen.<br />Het einde zou schokkend, slim en onheilspellend moeten zijn. Maar het is gewoon niet zo. Een opluchting, ja, maar niet in het minst dramatisch.<br />De volslagen goedkoopheid van deze productie en het gedempte geluid dat een groot deel van de dialogen onverstaanbaar maakt, verpesten wat een interessant sf-verhaal had kunnen zijn als het betere acteurs, betere locaties en een gevoel van urgentie had gehad. Maar zoals het nu is, is Radiant een slaapfeestje.