Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De storm is op verschillende manieren geïnterpreteerd, variërend van min of meer traditionele opvattingen over het omgaan met kunst tot meer postmoderne benaderingen die het stuk willen ontleden langs postkoloniale, feministische, sekse- of deconstructionistische lijnen. De reden dat Jarmans versie me vrij koud liet, is dat ik geen idee had waar hij het over had. Wat is de onderliggende visie/idee/concept achter deze weergave van Shakespeare? De vorige recensenten kwamen niet veel verder dan wraaktragedie, punkshow, maar er moet toch meer achter zitten? Dat wil niet zeggen dat er geen visie in zit, alleen dat het moeilijk was om die te ontdekken. Hoe dan ook, er zijn nog steeds dingen om van te genieten. De punksmaak is verfrissend en grappig. Toyah Wilcox als Miranda en Jack Birkett als Caliban zijn geweldig. Williams als Prospero kon me niet zo veel schelen... niet genoeg magie, denk ik. De overgangen tussen het oude klooster/kasteel en de (heel Engelse) buitenwereld kunnen af en toe een beetje verwarrend zijn, maar dat zal wel opzettelijk zijn. Al met al interessant, maar niet zo'n succes als ik had gehoopt (vooral niet na het zien van Jarmans Caravaggio).