Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Voor sommigen van ons was regisseur Ernst Lubitsch, die geadoreerd werd om zijn onderliggende brutaliteit en ironische komische gevoel voor humor, nogal nat als het ging om het selecteren van materiaal. Niet dat Lubitsch wordt overschat - integendeel, hij was zijn tijd waarschijnlijk vooruit in termen van een visueel verhaal - maar de projecten waaraan hij meewerkte (of die hem werden toegewezen) zijn niet bepaald de hoogtepunten van de komedie die zijn fans ze graag willen noemen. Met 'Heaven Can Wait', een aanpassing van Lazlo Bus-Feketes toneelstuk 'Birthday', zit Lubitsch opgezadeld met de slaperige Don Ameche in de hoofdrol, en de combinatie van een bloedeloze plot, een kleurloze ster en een muf achtergronddecor zet de regisseur onder druk. Aan het begin van de eeuw 'valt een slechte man in slaap zonder het te beseffen'. '... de feiten van zijn leven voor de ingang van de Hel presenterend. Ameche... slecht? Dat was probleem nummer één. De veelbelovende openingsscène (gespeeld in de lobby van de Hades) maakt al snel plaats voor een naargeestige gril, en de bijrollen zijn van weinig nut.