Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nadat ik de eerste scène had gezien, besefte ik dat het acteerwerk zo slecht was dat het later onmogelijk nog kon worden bijgeschaafd. Oppervlakkig en kunstmatig, met regelmatige pogingen om er professioneel uit te zien door verwijzingen naar technologie, zoals een vijfjarige probeert het te laten klinken alsof hij weet waar hij het over heeft.<br />De verhaallijn van de tweede tot en met de seconde is volkomen onrealistisch, en zo ongeveer elke beslissing die de scenarist nam, was van het soort dat je verwacht van een ondergemiddelde middelbare scholier. De algehele verhaallijn was even onorigineel en voorspelbaar als een pakje worsten. De paar pogingen om de dialogen intelligent te laten klinken, waren beperkt tot neurotisch, verontschuldigend gedrag. Een tienjarige zou het misschien leuk vinden. Maar alleen een kind van vijf kan het gebrek aan realisme accepteren: hoe kan iemand met een geavanceerde celfunctie een codeslot omzeilen door het aan te raken alsof het een toverstokje is, een van de honderd stemmen uit een ventilatiesysteem pikken (en daarmee Superman ontmaskeren) en een computer thuis repareren door gewoon te voelen wat er mis is in plaats van naar fouten te zoeken? Die scène is een mooi voorbeeld: de fout was dat een van de koelpijpen (aluminium linten) van de cpu kapot was, zoals het eruit zou zien als een uitlaatpijp van een V8-motor door een explosie wordt losgerukt. Dat is iets wat niet kan gebeuren, en als het gebeurde, zou het wel gebeuren.' De computer werkt niet. Er loopt geen elektrische stroom door dit lint, maar toen hij (zonder het zelf te doen, omdat zijn armen op de automatische piloot werkten omdat de cellen in zijn lichaam superefficiënt waren) een drukspijker in de scheur stak, verscheen er onmiddellijk een bureaublad met pictogrammen op het scherm, zonder dat de computer was opgestart.<br />En zo gaat het maar door. Zoals toen hij uit een verhoorkamer in het hoofdkwartier van de NSA ontsnapte door een aansteker onder een brandsensor aan te steken, waardoor er in het hele gebouw deuren openstonden. Natuurlijk had de NSA deze slimme manier van ontsnappen niet voorzien, en ze hadden ook geen bewakers voor zijn kamer (of ergens anders) gezet om een levende doorbraak in militaire nanotechnologie te bewaken. Dus liep hij naar buiten en nam een taxi. Dit soort voorbeelden zijn niet alleen talrijk, er is in feite bijna geen enkele scène die ergens op slaat.<br />Bovendien waren de zogenaamde geweldige effecten verschrikkelijk. Hij gooide een basketbal terug naar een kind in het park, en het kind werd horizontaal tien meter teruggeworpen in een boom. Geen versnelling of afremming, maar constante snelheid en hoogte, als een gemotoriseerd karretje. Ik weet zeker dat als ik even pauzeerde en naar de kabels keek die de houding van dit kind vasthielden zoals alleen kabels dat kunnen, ze waarschijnlijk niet wisten hoe ze ze helemaal moesten uitwissen of de moeite niet namen. Als iemand zo ver in een boom wordt gegooid, zou hij of zij op zijn minst _au_ zeggen (of liever gezegd in het ziekenhuis belanden met gebroken botten), maar de jongen was alleen maar verward en verbaasd.<br />_Debiel_. Dat is het woord voor elk creatief besluit dat tijdens de hele productie is genomen. Ik ga de naam van de regisseur op mijn persoonlijke zwarte lijst zetten, want iemand die zo slecht is als hij kan niet beter worden. Ik heb het gevoel dat ik compensatie moet eisen voor het feit dat ik 45 minuten van mijn leven heb verspild door ernaar te kijken, en voor de tijd die het kostte om dit te schrijven. Hoewel het therapeutisch voelde, was het traumatisch om te beseffen hoe weinig er nodig is om een piloot goedgekeurd te krijgen. Het enige excuus dat een lichtelijk intelligente persoon zou kunnen hebben om dit vrijwillig te zien, zou gevangenschap of lobotomie zijn.