Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Anthony Perkins en Sophia Loren zijn absoluut adembenemend in dit ca. 1840 'westerse' verhaal. Maar dat alleen is niet voldoende voor een belachelijk verhaal met talloze in historisch opzicht onjuiste elementen.<br />Byrl Ives is overtuigend als de tirannieke patriarch van ergens in de zeventig, een egomaniak die zweert zijn honderdste verjaardag te zullen vieren. Zijn wilde dans op een feest dat hij voor zijn buren geeft zal iedereen opvallen (die vent is ZEVENTIEN?). Hij mompelt altijd bijbelverzen, eist respect en drijft zijn zoons en vrienden weg met zijn zelfingenomen geraaskal en emotionele wreedheden.<br />De liefdesrelatie tussen Perkins en Loren lijkt aanvankelijk absurd, maar wordt tegen het eind geloofwaardig. Er is genoeg drama, maar niet genoeg om je goed bij te voelen. Dit verhaal, dat duidelijk voor het toneel is geschreven, stamt zelfs uit de tijd dat het werd gefilmd. Perkins fluit 'My Bonnie' in de jaren veertig van de negentiende eeuw, hoewel het nummer pas in 1882 werd gecomponeerd.<br />Critici die Sophia Lorens 'beheersing van de Engelse taal' afkraken zijn nogal kleinzielig. Ik vond haar Engels vlekkeloos en volledig hoorbaar. Als Napolitaanse spreekt Loren een duidelijk dialect dat vaak tot 'behoorlijk Italiaans' moet worden gebezigd. Haar 'accent' heeft echter nauwelijks invloed op de manier waarop ze Engels spreekt. Als eerstegeneratie-Amerikaan van Duitse afkomst kan ik waardering opbrengen voor de inspanningen van degenen die het Engels als tweede of zelfs derde of vierde taal leren.<br />'Desire Under the Elms' is een drama (of zelfs een tragedie) in de Classic Sense. Want ik vind het leuk om een logisch verhaal te missen en een algemene 'afkoop' voor de in de tijd geïnvesteerde tijd. Fans van de sterren zullen het niet willen missen, maar anderen zullen er op eigen risico naar luisteren!