Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De titel van de film lijkt heel toepasselijk gezien het personage van de hoofdrolspeler, Fanda. Hij is een oudere man die in de late herfst van zijn leven leeft, en toch zo uitgelaten als een jubelende schooljongen die net een lenteweide heeft betreden. De zwakheden van de ouderdom en de waarschuwingssignalen van de dood zijn voor hem allemaal illusies. Zijn vrouw steunt dit idee als ze opmerkt: 'Fanda lacht om begrafenissen en de dood.' Met andere woorden, de dood is niet iets wat Fanda al te serieus neemt; hij heeft belangrijker dingen te doen dan zich zorgen te maken over wat al onvermijdelijk is. Maar het leven, en het voluit leven, is de filosofie die het bestaan van Fanda beheerst. Hij is niet iemand die alleen maar bestaat, maar die moet leven voor elke dag en elk voorbijgaand moment, want morgen is niet gegarandeerd.<br />De film lijkt een sterk commentaar te geven op leven alsof er geen morgen is, laat staan de dood. Te veel mensen nemen het leven veel te serieus en missen daardoor het eigenlijke leven van het leven. Fanda's vrouw bijvoorbeeld; ze maakt zich zo druk over de voorbereiding op de dood, niet op een of andere godsdienstige, associatieve manier, maar op een veel te praktische, zelfs levenloze manier dat ze vergeet hoe ze moet glimlachen, lachen en gewoon plezier maken. Haar menselijkheid lijkt getransformeerd te zijn tot zombie-autopilootmodus. Fanda daarentegen is misschien te opgewekt en verstrooid voor zijn eigen bestwil. Hij heeft iemand als zijn vrouw Emilie nodig om hem in evenwicht te houden.<br />Het is alsof Fanda de onoverwinnelijke geest van een kind bezit, als een kind dat gevangen zit in het lichaam van een oudere man. Hij wordt voorgesteld als het avontuurlijke type; hij doet zich voor als mensen die hij niet nodig heeft om winst te maken, verkwist geld, liegt en is altijd in voor een lolletje. Maar diep in zijn hart is hij een goedhartige en zachtaardige oude man die onderdanig wil zijn aan zijn al te pragmatische vrouw. De twee staan heel aardig tegenover elkaar, hoewel ze geen van beiden de binaire kwaliteit van hun relatie echt op prijs stellen tot ze metaforisch op de dood stuiten: wat hun scheiding betekent. Het is tijdens deze scène in de rechtszaal dat Fanda zich de realiteit van de dood realiseert en wat het betekent als hij gescheiden wordt van zijn enige liefde. Zijn vrouw herinnert zich emotioneel al zijn tekortkomingen, maar voelt zich toch teder aangetrokken om van hem te blijven houden, ondanks zijn krankzinnige gedrag. Op het moment dat ze hem vergeeft, realiseert Fanda zich zijn egoïstische gedrag door zijn vrouw gek te maken en neemt hij zich voor haar gelukkig te maken.<br />Ironisch genoeg wordt hij echter, nadat hij zich dat heeft voorgenomen, wat zijn vrouw later 'een levend lijk' noemt. Het levensbloed in hem sijpelt weg naarmate hij meer op haar zombie van de dag gaat lijken. Hij lijkt niet meer te leven, maar te bestaan. Hij geeft bijvoorbeeld zijn malle streken op, verkwist geen geld, houdt op met roken vanwege zijn vrouw (niet vanwege zijn gezondheid) en berust in alles wat ze van hem wil. Kortom, hij verandert omdat hij haar gelukkig wil maken. Zo begint de binaire aard van hun relatie langzaam te verdwijnen. Als ze beseft dat haar man niet meer is wie hij was, mist Emilie een deel van de oude Fanda. Ze mist haar man.' De film gaat over de liefde, de afstandelijkheid en de ruzies die ze vroeger hadden, omdat ze op die momenten echt leefden, niet alleen maar bestonden.<br />Ik geloof dat de filmmakers probeerden een bepaalde boodschap over te brengen: dat ware en liefdevolle relaties niet altijd gemakkelijk of gemakkelijk zullen zijn, maar dat er vaak offers en uithoudingsvermogen nodig zijn om door de schijnbaar slechte tijden heen te komen. De mogelijkheid dat je op elk moment kunt sterven, herinnert mensen eraan dat ze voor elk moment moeten leven. Het leven wordt vaak als vanzelfsprekend beschouwd, maar wanneer er met de dood wordt gedreigd, worden letterlijke of figuurlijke filmmakers wakker uit hun ondankbare slaap en komen ze in actie om het leven ten volle te leven. Ze zullen nooit meer leven, dus kunnen ze er maar beter het beste van maken zolang ze het hebben. Fanda en Emilie waren 44 jaar getrouwd en hadden onderweg heel wat ruzies gehad, maar pas toen ze allebei werden bedreigd met de mogelijkheid van een scheiding als de dood, begonnen ze hun ware aard te tonen. Zoals het oude gezegde luidt: 'De liefde kent haar eigen diepte pas in het uur van scheiding.' Ze beginnen allebei te zien wat het belangrijkste is in het leven en dat zijn de mensen die ze onderweg tegenkomen. En wat nog belangrijker is, de intieme relaties die ze aangaan met hun naasten.