Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik weet niet hoe ik me zou voelen als ik in de Verenigde Staten woonde. Ik zou een paar voorvertoningen zien, advertenties, ik zou het weten, Sidney Pollack regisseerde hem, Harrison Ford en Kristin Scott Thomas spelen erin. Ik zou deze film zo snel mogelijk bekijken zonder een slechte recensie te lezen. Zou ik teleurgesteld zijn?<br />Ik lees een heleboel recensies waarin wordt gezegd hoe slecht deze film was: dit is een saaie, lange film zonder hartstochtsgevoelens en hij is niet interessant. Harrison is houterig, koud. De subplots zouden moeten worden weggelaten. Te serieus, vooral voor Harrison Ford. Ik ben geïnteresseerd in het onderwerp en ik vind Harrison Ford in de films leuker dan in actie. Ik vind Sidney Pollack en Kristin Scott Thomas ook leuk. Dus toen ik de recensies las op de website van de IMDB, toen op andere sites en toen in februari in de Hongaarse filmtijdschriften, vroeg ik me steeds maar weer af wat voor film het was. Hoe dan ook, er zijn films, regisseurs, sterren die ik ondanks alle recensies graag zou willen zien.<br />Ik kan mensen begrijpen die deze film saai en kil vinden en er geen enkele passie in zien, maar ik voel me anders. Het is waar dat ik van Sliding Doors, The Forbidden Woman (dit is een Franse film, ik weet niet hoe hij in het Engels of in het Frans heet) hield. De basis van deze films is de ontwikkeling van een liefde.<br />Ik vind Random Heart op zijn eigen manier een leuke en interessante film. Misschien is het waar dat de subplots <0xE2><0x80><0x93> de verkiezingen en het onderzoek van de agent naar een corrupte politieman <0xE2><0x80><0x93> niet goed geschreven zijn, dat ze niet tot in de details uitgewerkt zijn, maar wel iets toevoegen aan het personage van de hoofdrolspeelster. Na de dood van zijn vrouw en het gevoel van verraad komt tijdens zijn werk de woede over Dutch naar boven. Hij wordt achterdochtig en verliest bijna zijn beste vriend (en dan ook nog de vrouw). De film laat twee manieren zien om de tragedie te overleven: de dood van onze vrouw en het bedrog van onze man. Een daarvan is die van de vrouw: dit is een tragedie, maar het leven gaat door. Ze wil niet voor altijd rouwen. Wat ze wil weten <0xE2><0x80><0x93> wat de minnaar van haar man <0xE2><0x80><0x93> de vrouw van de agent <0xE2><0x80><0x93> van haar vond <0xE2><0x80><0x93> zal ze nooit te weten komen. Ze is gedwongen zich zo te gedragen. De verkiezingen komen eraan en alles wat met zijn man te maken heeft kan een schandaal worden. Ze wil niet dat haar dochter teleurgesteld is in haar vader. De man is een politieman. Hij lijdt onder het feit dat hij in leugens leeft. Hij wil weten <0xE2><0x80><0x93> misschien wil iedere man dat in deze situatie weten <0xE2><0x80><0x93> wanneer zijn vrouw hem begon te bedriegen. Hoe lang had ze een minnaar? Hij heeft de hulp van de vrouw nodig, maar zij wil het niet, maar de man is koppig en volhardend. De vrouw kan hem niet uitstaan omdat hij altijd in haar leven komt en ze niet kan vergeten. Hun relatie is in het begin gespannen en ontwikkelt zich dan langzaam tot een soort zwijgende sympathie die de voorkeur geeft aan een bondgenootschap tegen de buitenwereld, de tragedie. (Ondanks dat heb ik gezegd dat ze in bed de liefde bedreven.) Maar de agent, die niet kan stoppen met het onderzoek, kan niet dichtbij komen en kan de vrouw niet dicht bij hem laten komen, maar hij begint de 'liefde' en de vrouw wil dat hun relatie voortduurt. Maar dat kan niet. De vrouw beseft het. Het einde is een beetje triest, maar logisch, en tegelijkertijd prettig.<br />Het was prettig om Peter Coyote weer te zien <0xE2><0x80><0x93> ik hou van het gezicht van deze man <0xE2><0x80><0x93> Sidney Pollack. Ik kende Bonnie Hunt nauwelijks, maar ze was goed. '<br />Ik denk dat Harrison Ford het goed heeft gedaan. Zijn oordopje is ongewoon maar in het begin en uiteindelijk geloofde ik dat de vrouw ondanks zijn temperament graag in zijn gezelschap was. Het was jammer dat hij geen grapjes kon maken. Maar Ford heeft een goed gevoel voor humor. Een recensent merkte op (in Hongarije): 'Ford is charismatisch tegen zijn kapsel en zijn oordopje en we wachten op zijn aanwezigheid en we zouden graag willen dat hij naar ons glimlacht en een ironische opmerking maakt. Maar dr. Jones glimlacht niet naar ons.' Maar aan het eind glimlacht hij en dat is zooo goed. Met de rest ben ik het eens. Ik mag hem heel graag in deze rol. Hij is goed in het spelen van deze rol, een beetje ruw, koel, maar ergens in zijn ziel is hij een slimme smeris. Het personage van Kristin Scott Thomas is een vrouw die vastberaden is, vol zelfvertrouwen, maar ze zit opgesloten in een ivoren toren en ze houdt zich afzijdig van haar emoties. Maar ze is een echte vrouw die besluiteloos wordt en steun vindt bij de smeris. De twee koele, gereserveerde mensen vinden elkaar.<br />Misschien is het script niet goed. Het staat vol met alledaagse, banale zinnen, maar er zijn een paar grappige zinnen van de vrouw en een paar bewegingen van de man. Het is een goede film, maar niet voor iedereen, niet voor het grote publiek. Ik heb de vrouwen onder de 18 en de mannen boven de 45 naar deze film zien kijken. Over de laatste gesproken, misschien heeft Sidney Pollack deze film gemaakt voor zijn leeftijdsgroep die niet naar multiplex gaat. Hoe dan ook, ik adviseer de mensen die van energieke plotlijnen met actiescènes houden, die van Fords actiefilms houden, deze film te missen.