Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Neem een slecht script, slecht acteerwerk en een politiek incorrect moraliteitsverhaal en wat krijg je? Iets wat moet doorgaan voor kwaliteitsgezinsfilms.<br />_Zeven alleenstaanden_ is het verhaal van een gezin in de negentiende eeuw dat in een karavaan door Amerika reist, hopend op een nieuw leven in Oregon. Er zijn zeven kinderen (drie jongens, drie meisjes en een baby van wie ik niet precies weet of het een jongetje of een meisje is), vandaar de titel van de film.<br />Het verhaal begint met het gezin dat een ogenschijnlijk normaal leven leidt in de negentiende eeuw op een boerderij in de middle of nowhere. De oudste zoon John is een vroegrijpe tiener, 'lui en goed voor niets', zoals zijn vader hem voortdurend in herinnering brengt. We zien meteen dat hij een voorliefde heeft voor practical jokes als hij touw aan het haar van zijn slapende zusjes bindt en het aan een muilezel vastmaakt. Als de muilezel wordt verplaatst, worden de arme meisjes natuurlijk uit bed gesleurd. John wordt door zijn vader gepakt en krijgt onmiddellijk een riem om.<br />Diezelfde dag komt er een karavaan voorbij. Pa komt in de verleiding om zich bij de karavaan aan te sluiten omdat die een nieuw leven belooft in het wilde, wilde westen. Dus pakt het gezin zijn spullen en vertrekt.<br />Vanaf het allereerste begin lijkt de film zwak en amateuristisch. Het acteerwerk is onder de maat, als in een van die films over de pioniers die op school worden vertoond. Maar ik kan het de acteurs niet kwalijk nemen, want de zinnen in deze film zijn dwaas en gewoon te misselijkmakend lief en optimistisch.<br />Ik moet u vertellen dat ik deze film heb gezien toen ik op een saaie zaterdagmiddag naar een christelijk televisiestation zat te zappen. Ik ben zelf niet religieus, maar ik keek vol afschuw toe hoe Seven Alone morele uitspraken deed die niet alleen ouderwets waren, maar ronduit beledigend! Als ik een goed christen was, zou ik hopen dat ik zo verstandig zou zijn om bij het televisiestation te klagen over het uitzenden van dergelijke onzin. Maar omdat ik een cynische ongelovige ben met een slecht gevoel voor humor, besloot ik achterover te leunen en mezelf suf te lachen.<br />In een van de eerste scènes wordt de rol van de vader als de strenge heerser over het huis bepaald als hij voorstelt om naar zijn vrouw in Oregon te gaan. Haar antwoord is een verhit 'Over mijn lijk'. Ik neem aan dat er van ons wordt verwacht dat we lachen als de film overgaat naar de volgende scène, waarin pa en ma glimlachend toekijken hoe hij de wagen door de prairies stuurt. O, ik neem aan dat zelfs de meest verstokte feministe zou moeten toegeven dat deze 'vader-weet-het-beste' een lachertje is. In die tijd was de houding van de mens de norm, en je zou kunnen zeggen dat een dergelijke dictatoriale heerschappij nodig was in een tijd waarin de levensomstandigheden moeilijk waren, maar op de een of andere manier kreeg ik het gevoel dat deze film dat idee ondersteunde, zelfs tot op de dag van vandaag. Mooie boodschap uit de mond van een christelijk televisiestation.<br />Hoe dan ook, het gaat slechter met het gezin, en de morele integriteit van de films wordt nog verder aangetast. Een indiaan (of indiaan) berooft John terwijl hij in een veld ligt te slapen. Als een gewone wilde neemt de indiaan Johns kleren en bezittingen mee. Gelukkig is pa, met de hulp van een voorbijganger, Kit Carson, in staat de indiaan te doden, evenals een paar van zijn ondeugende vrienden. Kit Carson vertelt John dat zijn vader een ware held is. De familie wordt vergezeld door de inwonend arts van de karavaan, dr. Dutch (gespeeld door Aldo Ray). Hij deelt pa's mening over John en zegt dat hij een nutteloze snotaap is. Misschien is dat zo, maar hij is ook het beste aan deze film. De arts van Aldo Ray is een hansworst, die niet eens in staat lijkt zijn eigen veters te strikken, laat staan een van de meisjes te behandelen voor een gebroken been. Gelukkig huilde het kind niet toen de kar over de kop sloeg en haar been in tweeën brak, want dr. Dutch leek niet de juiste manier van doen te hebben. We kennen de nadelen van het voortdurend kleineren van een kind. Dit is een film die dat gedrag bevordert.<br />Later ontwikkelt pa voedselvergiftiging, of zoiets, ik was...' Ik heb er niet veel aandacht aan besteed, en hij gaat dood. Zijn doodsbedscène is het materiaal waar het acteerwerk van gemaakt is. Eerlijk gezegd zag de man er niet eens ziek uit.<br />Kort daarna gaat Mam ook dood. De kinderen moeten het zelf maar zien te rooien. En dan begint het echte avontuur. Ze ploeteren door de stroomversnellingen, komen nog meer indianen tegen (deze zijn wel aardig) en wagen zich op besneeuwd terrein, die kinderen doen het allemaal. En ik bleef achter met de gedachte: wat een troep!<br />Sorry, maar er was niets goeds aan deze film. Dat goedkope huisje op de prairie is een schandelijke verspilling van tijd en een belediging voor 'families' overal. Het verbaasde me dat in 1975, aan het eind van de feministische beweging en in een tijd dat de behandeling van de indianen in beeld kwam, zoiets als dit echt gemaakt kon worden.<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E>