Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is de meest traumatische en pijnlijke horrorfilm die ik ooit in mijn leven heb gezien. De wetenschap dat deze film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en het zien van Jeffrey Dahmer (Carl Crew) die zijn slachtoffers op brute wijze vermoordt, is genoeg om een traan in mijn oog te laten springen. Ik geef toe dat dit een lowbudgetfilm was met niet de beste dialoog, hoe het ook verklaart waarom Jeffrey Dahmer een psychotische maniak was. Omdat hij zo zelfzuchtig/innerlijk emotioneel was, gingen zijn emoties en zelfzuchtigheid zo diep in zijn hersenen dat hij een moordenaar werd. Iedereen die hij naar zijn appartement lokte, trok hem aan en had gevoelens voor hem, en de redenen waarom hij hen vermoordde waren...' Niet alleen omdat het zo opwindend was om ze te doden, maar ook omdat hij het niet aankon dat ze hem in de steek lieten. In de scène waarin hij zijn eerste slachtoffer doodde door een voorwerp tegen het achterhoofd van de man te slaan, merkte ik dat hij dat niet deed omdat hij hem wilde doden, maar omdat hij kapot was van het idee dat de man hem in de steek zou laten. Vanaf dat moment raakte hij gewend aan het moordlustige gedrag en werd moorden zijn hobby <0xE2><0x80><0x93> om zowel kwaadaardige als emotionele redenen.<br />De scène waarin hij huilend aan de telefoon zat met zijn moeder en haar vertelde hoeveel hij van haar hield en hoeveel liefde hij aan zijn grootmoeder gaf en hoe hij haar in de steek had gelaten.' Het feit dat hij uit haar huis wilde verhuizen, bewees dat hij liefde in zijn hart had. Een scène die ik nogal griezelig en vreemd vond, was toen een priester in een pub hoorde dat Jeffrey een man uitnodigde om naar zijn appartement te komen en hem vervolgens in een telefooncel in de pub belde, zodat de man zijn geduld zou verliezen en van gedachten zou veranderen en toch met Jeffrey mee naar huis zou gaan. Toen de man de pub verliet, hing de priester op en lachte hij Jeffrey uit. Ik ontdekte ook dat Carl Crew een opmerkelijke acteerprestatie leverde als Jeffrey Dahmer. Zijn kwaadaardige en kille gezichtsuitdrukkingen voordat hij zijn slachtoffers afslachtte, waren zo echt dat ik huiverde in mijn stoel. Zijn gezichtsuitdrukkingen deden me denken aan de manier waarop Vincent D'onofrio (soldaat Pyle/Leonard) er in de film 'Full Metal Jacket' uitzag vlak voordat hij de generaal in de toiletten neerschoot.<br />Als je emotioneel bent, zou ik je deze film niet aanraden, maar als je dat niet bent, ga er dan naar kijken.