Wat is het sentiment van de recensie?

Het kwam voor 'de tien geboden' 'land van de farao's' 'Ben Hur' en het wordt vandaag de dag over het hoofd gezien. Hoe oneerlijk! Gebaseerd op de mammoetroman van Mika Waltari, is het niet goedkoop! Waltari's roman was zo omvangrijk dat alleen een tweedelige uitgave er recht aan had kunnen doen (ik hoop dat het ooit zal gebeuren). Waltari, wiens boodschap in wezen christelijk is, blijft intact (een van zijn andere boeken 'het geheim van het koninkrijk' (eerste deel) vindt plaats na de dood van Christus in het Heilige Land).<br />'De Egyptenaar' is de opkomst van een monotheïsme dat dicht bij het christendom staat, lang voor Christus: de farao (wilde) is een soort Messias die zijn leven opoffert omdat hij weet dat het ware koninkrijk niet in de materiële wereld is: hij vraagt goed te keren voor kwaad. En hij heeft discipelen, die uiteindelijk in martelaren zullen veranderen (de scène waarin Simmons en de andere aanbidders van de Zonnegod worden gedood is visueel verbluffend en doet denken aan een heidens ballet). Voor de priesters zou deze nieuwe religie daarentegen het einde betekenen van hun invloed op de bevolking, en daarom zoeken ze een sterke man (Volwassen) die het leger kan aanvoeren tegen de Hettieten en tegen hun gevaarlijke landgenoten. Een andere religie, of liever gezegd een niet-religie, is die van Sinouhé (Purdom), die twee uur lang in niets gelooft (de opeenvolging van de zandkorrel is absoluut sensationeel en verheft de hele film ver boven het gemiddelde peplum!)<br />Er is nog een fascinerende kant: de film ziet eruit als een flamboyant melodrama. Niet alleen vanwege het scenario (met name vanwege de (Tierney) laatste openbaring van de zuster vanpharoah, die twee jaar voor 'de tien geboden' plaatsvindt), maar ook vanwege de pracht en praal van de cinematografie:Viviani praat in zijn boek over Curtiz over een Baudelairse sfeer, blauw en goud, met name in de scènes waarin de prostituee (Darvi) haar spiegelbeeld bestudeert in het water van haar bad, het toppunt van narcisme. Rondom de held verschijnen en verdwijnen alle personages, maar als ze weer verschijnen, hebben ze hun eigen weg gevolgd en komen alle subplots met grote vaardigheid samen. Bovendien, zoals vaak het geval is in'moderne' melodrama's, is het verhaal een lange flashback, omlijst door twee korte scènes waarin Sinouhé een oude man ziet die zich iets herinnert. Dit is een prachtig zwaard met sandalen, dat een sterke invloed had, niet alleen in Amerika, maar ook in Europa, met name in Polen, waar Jerzy Kawalerowicz een fascinerende 'faraon' (1966) dirigeerde die veel te danken had aan Curtiz.