Is deze recensie positief of negatief?

Vuur op de vlakte, geregisseerd door Kon Ichikawa en geschreven door Shohei Ooka en Natto Wada, is een tweederangsfilm uit de Tweede Wereldoorlog die niet laat zien hoe de bondgenoten tegen de asteroïden vechten, maar hoe de Japanners op de Filippijnen vechten en vechten voor hun leven. De hoofdpersoon heet Tamura, gespeeld door Eiji Funakoshi, en hij is een soldaat die zijn regiment verlaat omdat hij ziek is. Het enige wat hij bij zich heeft zijn een handgranaat, zijn geweer en wat aardappelen. Op deze manier probeert hij naar het ziekenhuis te komen om een dokter en een geneesmiddel voor zijn ziekte te krijgen. Maar omdat het ziekenhuis hem afwijst en hij wordt vernietigd, begint hij aan een lange wandeling. De hele film lang blijft Tamura een beetje laf, maar heel beleefd, terwijl de andere soldaten steeds meer op dieren gaan lijken door hun instincten te gebruiken om te overleven. Tamura blijft menselijk en laat zich niet vernederen. Een scène die me erg heeft beïnvloed om positief en anders over deze oorlogsfilm te denken, is wanneer Tamura in een volkomen verlaten dorp in Phillipino komt. Daar vecht hij tegen een hond en vindt hij een heleboel lijken van Japanse soldaten voor een kerk. Dat zet Tamura aan het denken en maakt hem nog banger dan hij al is. Dat toont aan dat de soldaat geen dappere moordmachine is, maar een dienaar van hogere wezens en vooral van mensen. Nadat hij de lijken de rug heeft toegekeerd, keren twee Phillipino's (een echtpaar of een broer en zus: een zeer hechte relatie) terug naar het dorp om hun voorraad zout terug te halen. De hoofdfiguur van de film wil aanvankelijk vriendelijk zijn, hoewel hij met zijn geweer naar hen toe is gelopen, maar schiet de vrouw neer zodra ze begint te gillen. Haar broer/vriend/echtgenoot rent dan angstig weg en even later volgt Tamura hem en schiet in het wilde weg op de vluchtende Filippino. Hij raakt hem niet. Nadat Tamura de zak met zout heeft opgeraapt, iets heel kostbaars, laat hij zijn geweer in een rivier vallen. Dit gebaar is heel belangrijk om Kon Ichikawa's/Shohei Ooka's' Het is een typisch voorbeeld van de Japanse profielschetsen van Tamura en de oorlog. Als je deze film vergelijkt met andere films uit de Tweede Wereldoorlog, is hij helemaal niet typerend. Natuurlijk hebben alle films lijdende helden, maar hun helden zijn heldhaftiger dan Tamura. Hij drukt alles uit wat menselijk is: hij wordt gemanipuleerd, hij is zwak, hij wordt bang, hij heeft hoop. Dit is typerend voor de twee Japanse films uit de Tweede Wereldoorlog en voor de Japanse samenleving. Aangezien de Tweede Wereldoorlog in de Japanse samenleving geen onderwerp van gesprek is, zullen de Japanners de Japanners in de Tweede Wereldoorlog waarschijnlijk in de rol van het slachtoffer plaatsen. Deze slachtofferrol is in deze film ook heel visueel. Een van de voorbeelden is Tamura, een ander de opgestapelde lijken van Japanse soldaten voor de kerk en weer een ander belangrijk voorbeeld is wanneer de Japanse soldaten proberen een straat over te steken en de Amerikanen daar al op hen staan te wachten en alle Japanse soldaten die slechtere uitrusting hebben en slechter te eten krijgen en geen medische uitrusting of wat dan ook hebben, doodschieten. Persoonlijk moet ik zeggen dat het de moeite waard is om deze film te zien om eindelijk een film van de andere kant te zien dan gewoonlijk. Er zit ook geen nationalistische propaganda in die gemakkelijk ingebouwd had kunnen worden. Als je de film eenmaal helemaal hebt gezien, kun je de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog in zijn geheel zien.