Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film verklaart via zijn hoofdpersoon dat de wereld in wezen uit verdriet en pijn bestaat en dat degenen die dit negeren oogkleppen op hebben. Men kan discussiëren of dit waar is of niet. Maar zelfs als je dit als waar aanneemt, eindigt de film a) door te zeggen dat er in tragische situaties iets goeds kan gebeuren, of b) door dit te vergeten en een clichématige montage te gebruiken om het publiek zich opgewekt te laten voelen.<br />Dat de film zijn hoofdpersoon metaforisch vrijspreekt door hem af te schilderen als een sympathieke figuur, ondanks enig bewijs dat die sympathie blijk geeft van minachting voor de ondersteunende personages die het meest meeslepend waren in de film. Dus wat je in deze film hebt, is een script dat niet consequent is in zijn thema en richting, waardoor het einde niet synchroon loopt met de rest van de film. Er zijn uitstekende optredens van alle leden van de cast, vooral van Spacey, Olin, Martin Donovan en Ann Magnuson. Het is jammer dat ze niet werden gesteund door een betere schrijver/regisseur.