Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een van de grootste Franse successen van het jaar 2002, _l'auberge espagnole_, werd ook in het buitenland zeer goed ontvangen, wat heel bijzonder is voor een Franse film. Het is niet moeilijk om de redenen voor dit succes te definiëren. Deze film, gemaakt door een van de interessantste Franse filmmakers van de afgelopen jaren, Cédric Klapisch, gaat over studenten uit heel Europa die zich onder één dak in Barcelona verzamelen. Deze studenten worden beschreven als de mensen die je je in het dagelijks leven voorstelt: slordig, serieus of met gevoel voor humor. Ik denk dat als de film zo goed heeft gewerkt, dat komt doordat een heleboel studenten zichzelf in de hoofdpersonen herkennen. We zien portretten en vooral die van Xavier.<br />We volgen de film en dus zijn ervaring als Erasmusstudent in het buitenland door zijn ogen. Xavier is in feite een gewone student met zijn kwaliteiten, zijn fouten. Een intelligente film met heel veel ingenieuze ideeën geeft perfect uitdrukking aan zijn verwarde geest en zijn bezorgdheid over de wereld en het feit dat hij een Erasmusstudent is. Wat dat betreft zijn de beste voorbeelden te vinden in twee opeenvolgende scènes. De eerste is wanneer Xavier een vrouw op de universiteit om de papieren vraagt die hij moet sturen om zijn DEA voor te bereiden. Wanneer dezelfde vrouw hem inlicht over de verschillende noodzakelijke procedures, verschijnen alle papieren op het scherm wanneer zij ze een naam geeft! In de volgende scène is Xavier' De voice-over vertrouwt de toeschouwer zijn visie op de moderne wereld toe. Nou, waar kan ik het tweede voorbeeld vinden? Nou, de scène waarin Xavier een grondig medisch onderzoek ondergaat terwijl Klapisch zijn visioenen filmt, is op zichzelf al voldoende om over zichzelf te spreken.<br />Bovendien was de regisseur niet echt geïnteresseerd in de studies van zijn hoofdfiguur. Hij liet dit punt op de achtergrond. Hij besteedde natuurlijk veel aandacht aan Xaviers privé-leven, aan zijn liefdesrelatie met Anne Sophie, maar ook en vooral aan zijn relaties met zijn medehuurders. Het is een echt vriendschapsverhaal dat Klapisch ons laat zien met zijn momenten van geluk, maar ook met zijn ruzies en zijn spanningen. Het is niet moeilijk te raden welke boodschap de auteur wilde overbrengen. In je naïviteit geloof je dat je in een rommelige en gecompliceerde wereld leeft. Je moet het niet opgeven, maar je moet je uiterste best doen om te krijgen wat je wilt, zelfs als dat moeilijk is.<br />Afgezien hiervan zouden we ook kunnen vrezen dat Cédric Klapisch met dit onderwerp een valkuil zou vermijden: de clichés. Laten we er geen doekjes om winden: ze zijn in het scenario verwerkt, maar de regisseur doet zijn best om ze niet te veel in zijn film te laten voorkomen. Dan bevat het script handige en voorspelbare momenten: op het vliegveld en voor het instappen zien we Xavier een traantje wegpinken nadat hij zijn gezin heeft verlaten. Maar gelukkig houden de tekortkomingen van het script hier op. Heel grappige dialogen en coole jonge acteurs die zich in hun rol volkomen op hun gemak voelen, vormen het geheel.<br />Ondanks zijn zwakheden moet 'l'auberge espagnole' worden aangezien voor een succes in de film van jonge mensen. Bovendien geeft de hele sfeer die hij oproept ons het idee dat deze film in de eerste plaats is gericht op een jong publiek. Uiteindelijk doen het einde van de film en het grote succes ons vermoeden dat Klapisch is bezweken voor een stijl die past bij de Amerikaanse film: het uitwerken van vervolgen. En inderdaad werkt de filmmaker momenteel aan een vervolg dat _les poupées russes_ heet. Laten we hopen dat het net zo goed wordt als _l'auberge espagnole_.