Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een van de meer aangename, smoezelige blaxploitatie-spulletjes uit de jaren zeventig; het is een opvallend goedkoop pooier-opus dat overkomt als een sjofelere versie van 'The Mack'. John Daniels, de stoere, rokkenjagende held van de kapperszaak, meneer Jonathan, in de onsterfelijke 'Black Shampoo', geeft een uitstekende, staalharde weergave van de Baron, een meedogenloze, zakelijke gewiekste, altijd en eeuwig aan het werk zijnde vleeshandelaar die, tot ontzetting van zijn bittere, wrede Italiaanse rivalen, oppermachtig regeert over de Sunset Strip. Als hij niet in de clinch ligt met zijn mede-ongenummerde criminele vriendjes of zijn best doet om te voorkomen dat hij door de plaatselijke zedenpolitie wordt opgepakt, leidt Daniels een doodnormaal bestaan als een doodgewoon huis-tuin-en-keuken-mannetje (compleet met een zorgzame vrouw en liefhebbende kinderen!) ) in een typisch Californische, saaie kleine stad.<br /><0x3E> Het schrijnend absurde uitgangspunt alleen al belooft de eersteklas vulgaire grootsheid van een uitgesproken B-film (George Theakos verdient een pluim voor zijn hilarisch bespottelijke scenario). Matt Cimbers prijzenswaardig tactloze en smakeloze regie levert de vulgaire troep bij de slijmerige emmers vol aan, waardoor deze film een buitengewoon aangename portie celluloidsmurrie is. Onder de diverse smerige genoegens die hier te genieten zijn, bevinden zich overvloedige gratis vrouwelijke naaktheid, grove dialoog, prachtig opzichtige Me Decade-draadjes (haltertops, vilthoeden, fonkelende Day-Glo-sieraden, schreeuwerige seersuckerpakken), een intens funky R&B-song van Smoke, een paar hopeloos zielige acteurs (het oude dametje dat naast Daniels woont is ondraaglijk schel), een gedenkwaardig gemene draai van Patrick Wright als een sadistische mafkees, een paar gave actiescènes (de climax van het bloedbad in de bar in slow motion is geweldig om te zien), meer lugubere reisfilmbeelden van de Sunset Strip dan je met een veren boa van je af kunt schudden (de genoemde beelden zouden 'de echte hoeren en messen van de Sunset Strip in Hollywood' omvatten), effectief duister en' Ken Gibb, een paar ziekelijke, seksuele fetisjistische tableaus, wat rauw, expliciet geweld (een prostituee heeft een van haar borsten laten afsnijden!), en amusante, ondersteunende voorstellingen van de bekende schlemiel Richard Kennedy en George 'Buck' Flower als een stel racistische, corrupte, intimiderende politierechercheurs. Tuurlijk, deze film is geen kunst, maar hij is in elk geval ongekunsteld genoeg om te kunnen doorgaan voor een verrukkelijk groezelig brok onderhoudend, smerig filmvoer.