Wat is het sentiment van de recensie?

De films van Shirley Temple voor Twentieth Century Fox zijn niet te verwaarlozen omdat ze slecht gemaakt zijn (Darryl F. Zanuck was tenslotte verantwoordelijk voor de meeste ervan); ze hebben niet veel 'klassiek' aanzien onder filmliefhebbers omdat ze zwaar leunen op het stroperige optimisme van de jaren dertig van de twintigste eeuw in Hollywood. Het publiek uit de jaren dertig werd gesust door het genoegen een slonzige, vaak wees geworden zonnestraal te zien die de volwassenen in vergelijking met haar voor gek zette (ze maakten zich druk en wrongen hun handen terwijl ze haar problemen wegdanste). Nu, vele jaren later, halen Temples films nauwelijks het niveau van het verhaal (altijd geholpen door muzikale scènes om de inhoud kracht bij te zetten), en haar timing (altijd te perfect) en overdreven reacties zouden de meeste moderne kijkers met de ogen doen rollen. Niemand kon het kwalijk worden genomen dat ze zich ergerden aan Temples optreden hier (uit alle macht regels schreeuwend) of aan de perversiteit van haar danspassen, terwijl ze met een menigte zeelieden naar het 'At the Codfish Ball' paradeerde. Toch is de fantasiekant van dit specifieke verhaal, dat in 1924 uit het boek van Laura E. Richard is verfilmd, voldoende om mensen in de juiste suikerzoete stemming te boeien. Het schijnt dat Shirl door een door de overheid aangestelde vuurtorenwachter uit een scheepswrak werd gehaald, maar als een spijbelambtenaar van de staatscommissie erachter komt dat het kind niet op school is, dreigt ze het kind mee te nemen. Tempel is niet de enige die te veel ingestudeerd heeft. De januari-opnamen van Guy Kibbee zijn zo vaak geënsceneerd dat je je afvraagt of hij ze niet allemaal op één dag heeft gefilmd. De dialogen zijn doordrenkt van waterdichte metaforen ('Je kunt een forel niet overhaasten!'... 'Nou, geef het schip dan niet op!') en iets aan de hele onderneming lijkt op een vreemde manier bezoedeld.