Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Terwijl ik naar _Imaginary Heroes_ zat te kijken, bedacht ik dat elke scenarioschrijver die een drama probeert te maken over familierelaties, serieus zou moeten overwegen om een paar kinderen in de openingsscène te vermoorden als een manier om zijn personages open te krijgen en zichzelf te laten zien. Er moet iets in deze verhaallijn zitten, want het lijkt wel of elk ander familiedrama dat langs de renbaan komt, deze methode in de een of andere vorm gebruikt ('Paradise' en 'Moonlight Mile' zijn slechts twee van de recentere voorbeelden die me onmiddellijk te binnen schieten, hoewel je ook zou kunnen teruggrijpen op een golden oldie als 'Who's Afraid of Virginia Woolf?' om dat duidelijk te maken). Het is niet zo dat de dood van een kind een onwettig onderwerp is voor serieuze films om te onderzoeken. Verre van dat. Het is alleen zo dat het, net als elk onderwerp, zo vaak wordt gebruikt dat het gewoon een filmcliché wordt, een handig verhaaltje om de bal aan het rollen te brengen en de personages iets te geven om zich mee bezig te houden voor de rest van de tijd die we met hen kunnen doorbrengen.<br />Het laatste van dit soort werk is 'Imaginary Heroes', een film die zich sterk leent voor wat een van de vroegste en misschien wel bekendste voorbeelden is van het genre van 'gezinnen die omgaan met de dood van een kind', het genre dat de Academy Award won met 'gewone mensen'. Net als de personages in die eerdere film lijken de Travises op het eerste gezicht het ideale gezinnetje, tot op een noodlottige dag hun oudste zoon Matt, die de 'gouden jongen' is en dus de oogappel van zijn vader, zichzelf zonder enige verklaring van kant maakt (een klein verschil is dat de zoon in 'Gewone mensen' sterft als gevolg van een ongeluk, niet van zelfmoord). Het is Matts jongere broer Tim die uiteindelijk het lichaam vindt en de rol van hoofdpersoon in de film op zich neemt. Elk van de overgebleven familieleden verwerkt de tragedie op zijn of haar eigen manier. Matt, die altijd in de schaduw van zijn oudere broer heeft geleefd, raakt steeds meer vervreemd van zijn vader, die hem zijn hele leven praktisch heeft genegeerd en begint aan de drugs te gaan om te kunnen stoppen. Ben, de vader, wordt verzwolgen door gevoelens van wroeging en schuld en keert zich af van zijn werk en zijn gezin. Zijn vrouw Sandy is het meest complexe personage in de film, een vrijgevochten kind uit de jaren zestig dat zich vreemd op drift voelt in de rol van moeder en vrouw terwijl ze een in wezen liefdeloos huwelijk doorstaat in een steriele buitenwijk. Na de tragedie brengt ze het grootste deel van haar tijd door met pogingen om weer in contact te komen met haar hasj rokende verleden.<br /><br />Zoals geschreven en geregisseerd door Dan Harris, 'Imaginary Heroes' Het resultaat is een uiterst ongelijke film. Voor elke scène die echt en authentiek aanvoelt, is er een die willekeurig en onecht overkomt. Soms heb je het gevoel dat Harris elke mogelijke levenssituatie die hij kan bedenken in zijn scenario zou willen proppen, een bewonderenswaardig doel misschien, maar een dat de film al doende onnodig melodramatisch maakt. In plaats van ons te identificeren met de personages en ons in hun benarde situatie te verplaatsen, denken we vaak: 'O, kom nou, wat nu weer?' Want zelfmoord onder tieners is slechts het topje van de ijsberg als het aankomt op de hot-button-onderwerpen die in deze film aan de orde komen; het script gaat ook over drugs- en alcoholmisbruik, lichamelijk misbruik, seksuele identiteitsconflicten, levensbedreigende ziektes en zelfs onbedoelde homoseksuele incest. Het is deze 'alles behalve de gootsteen'-mentaliteit in het schrijven die de film berooft van veel van de geloofwaardigheid die nodig is om ons echt te interesseren.<br />Dat wil niet zeggen dat 'Imaginary Heroes' een slechte of ondankbare film is. Veel van wat hij te zeggen heeft over de familierelaties en waarden in de 21e eeuw is inzichtelijk, origineel, scherp en diepzinnig. De acteurs Emile Hirsch, Sigourney Weaver en Jeff Daniels, die in hun respectievelijke rollen scherpzinnige, gevoelige vertolkingen leveren, zijn van doorslaggevend belang voor het succes van de film. Zij zegevieren over de uitspattingen die onze hersenen stimuleren en onze harten raken. Bovendien bereikt Harris in zijn rol een effectief melancholische toon, die echter regelmatig wordt versterkt door een paar broodnodige flitsen van gewaagde, duistere komedies.<br />'Imaginary Heroes' mag dan soms ongericht en ongerijmd overkomen, maar de fraaie vertolkingen en subtiele stemmingswisselingen maken het tot een film die het bekijken waard is.