Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hoewel het niet bepaald een komedie in de gebruikelijke zin van het woord is, is het des te meer de moeite waard dan een film vol grappen, maar zonder inhoud. Ik denk niet dat Bergman's films gemakkelijk onder te verdelen zijn onder een beperkt genre, zelfs de lichtste zijn vrij ingewikkeld. Deze film geeft ondanks zijn luchtige toon een reeks problemen weer die te maken hebben met het huwelijk en zijn tekortkomingen en wat er gebeurt als de vlammen beginnen te doven enzovoort. Ik communiceer persoonlijk niet echt met al deze kwesties zoals anderen ongetwijfeld doen. Maar de sfeer van de film is buitengewoon, je zou bijna wensen dat er geen eind aan kwam. Ik moet toegeven dat ik diep onder de indruk was van de Bergman-film uit de jaren vijftig, omdat ik het grootste deel van zijn latere, baanbrekende werk heb leren kennen. Vóór Nykvist, von Sydow, Ulman enz. produceerde de meester een aantal van de rijkste, warmste en ontroerendste films die ik ooit heb gezien. Hoewel het een gok is, heb ik dit soort liefde voor de menselijke soort, in zijn complexiteit, alleen in Fellini's films uit dezelfde periode gezien. Een les in liefde naast _Glimlachen op een zomeravond_ is de moeite waard voor Bergman-fans, om het volledige beeld te krijgen van de capaciteiten van de man, en voor degenen die van film houden met een hart.