Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is de eerste film die ik heb gezien van de Italiaanse Ed Wood, Demofilo Fidani alias Miles Deem. De bovengenoemde titel is later overbodig geworden omdat er in 1961 nog een film met dezelfde titel in de bioscoop draaide met Richard Basehart in de hoofdrol, de eerste en enige poging van Michael Carreras tot een western; de echte Italiaanse titel werd oorspronkelijk vertaald als zijn naam was SAM WALBASH, maar ze noemden hem AMEN - hoewel het in de Italiaanse versie eigenlijk WALLACH was, wat natuurlijk een soort eerbetoon is aan de Hollywood-acteur Eli! <br />Hoewel zeker niet onaanzienlijk erg, waren er tal van gevallen van onhandigheid en onbeholpenheid, zodat ik vaak uitbarstte in bulderend gelach: een afschuwelijk nummer van een zogenaamde onweerstaanbare Franse zangeres; een totaal irrelevante knokpartij in een bar; acteurs die salto's maken als ze worden neergeschoten; een bejaarde dorpeling die een geïmproviseerde dans uitvoert; ineffectief gebruik (waarschijnlijk misbruik) van slow-motion; en, verreweg het meest bespottelijk, Gordon Mitchell en Lincoln Tate die twee revolverhelden spelen (die de namen van de acteurs aannemen!) die door de schurk zijn ingehuurd om het hoofdpersonage uit te schakelen en daarna nooit meer in de rest van de film te zien zijn!!<br />De hoofdrolspeler Robert Woods is zelfs zo ineffectief dat hij de Amens over de lichamen van zijn slachtoffers fluistert. Als tegenspeelster van Simonella Vitelli (de dochter van de regisseur!) is ze een plaatje, maar helaas krijgt ze niet veel te doen in de film, ook al verandert ze tegen het eind van mening. Het hoofdthema is eigenlijk best goed, maar ook de titelsong is op zich al beroerd.