Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In 1984 had The Karate Kid iets charmants, ook al was het weinig meer dan de Rocky van een arme man. Helaas besefte producent Jerry Weintraub niet dat het beter was om het verhaal te laten eindigen op het punt waar het was geëindigd, en hij haalde Ralph Macchio en Pat Morita over om extra moeite te doen om van de film een trilogie te maken. Deel III was het definitieve dieptepunt in de franchise, maar toch moet iemand hebben gedacht dat de serie nog enige potentie had. Welke andere verklaring kon er in vredesnaam zijn voor het bestaan van The Next Karate Kid?<br />Wacht eens even. De volgende? Ja, Macchio is weg (hij was in elk geval slim genoeg om er uiteindelijk mee op te houden) en zijn vervanger is Hilary Swank (! ), een tiener met problemen (wat anders?), die Julie Pierce heet. Goed, het meisje heeft problemen in de familie. Ze raakt ook in de problemen op school. Op die school zit een sadistische gymleraar (Michael Ironside). Maar het blijkt dat een van zijn leerlingen eigenlijk een aardige jongen is, en Julie valt voor hem. Dat brengt haar natuurlijk nog meer in de problemen. Gelukkig woont ze momenteel samen met meneer Miyagi (Morita), een oude vriend van haar grootvader die toevallig weet hoe hij de slechteriken kan terugpakken.<br />Al die factoren leiden tot zeven clichés, en dat is nog maar een algemene samenvatting van de plot <0xE2><0x80><0x93> stel je voor hoe gedetailleerd de scènes moeten zijn! Van het begin tot het eind is The Next Karate Kid een vermoeide, vlakke en saaie marathon van idiote dialogen en decors. Swank heeft, godzijdank, wel de typen Boys Don't Cry en Million Dollar Baby om deze ramp te verhelpen, maar waarom heeft Morita de terugkeer geaccepteerd? Hij mag dan een Oscarnominatie hebben gekregen voor de eerste film, en het in de vervolgfilms naar zijn zin hebben, maar hier heeft hij niets om voor te leven <0xE2><0x80><0x93> zelfs de heropleving van de 'wash on, was off'-grap is een doodgeboren kind. Wat Ironside betreft, hij is iets beter dan Martin Kove en Thomas Ian Griffith in Part III, maar dat is niet echt vergezocht.<br />Dus, is deze film echt zo vreselijk? Niet echt. Er is één scène die een vreemde schoonheid weet te bereiken, maar als het beste deel van de hele film een groep Aziatische monniken betreft die dansen terwijl ze voor het eerst van hun leven popmuziek horen, is dat geen aanbeveling om de rest te zien.