Is deze recensie positief of negatief?

Minnie en Moskovitz is het meest meelijwekkende en onelegante liefdesverhaal dat ik ooit heb gezien. Minnie, een gedesillusioneerde museumconservator wier gewelddadige getrouwde vriend haar dumpt en haar nog nerveuzer en verwarder achterlaat dan ze al was, en Seymour Moskovitz, een parkeerwacht die zo wanhopig graag aandacht wil dat hij's avonds mensen lastigvalt in bars en restaurants, vormen vanaf het begin een chaotische en ontgoochelde combinatie. Net als zoveel koppels die we elke dag zien. In bijna elk liefdesverhaal zijn er een man en een vrouw, de man zelfverzekerd, grappig, op zijn eigen manier sexy of aantrekkelijk, met charmante tekortkomingen, en de vrouw een gekwetste ziel die elke man kan krijgen die ze wil, die deze man kiest omdat er gewoon iets aan hem is. Deze films geven iedereen een goed gevoel, omdat de personages belichamen wat elke man en vrouw wil zijn, niet wat ze zijn. Minnie en Moskovitz geven geen blijk van enige fantasie in het domein van de romantiek, maar definiëren mensen die misschien gewoon wat gewoner zijn dan de aantrekkelijke, zelfverzekerde mensen met zoveel ervaring in het veld. Is dit het verhaal achter de liefdesaffaires van de lelijke, verontrustend onhandige man zonder leven en werk die we allemaal tegenkomen, of van de vrouw die zo verlamd is door onzekerheid dat het moeilijk is om met haar te praten?<br />Deze film is niet zo fascinerend als Cassavetes' Faces of Opening Night, maar hij heeft die fascinerende eigenschap waar Cassavetes altijd zo hard voor heeft gevochten, namelijk een ongebreidelde weergave van mensen onder het ego dat zich in bijna alle andere films achter zichzelf verbergt. Gena Rowlands en Seymour Cassel, die verbijsterend meelijwekkende mensen ten tonele voeren, zijn nauwelijks sympathiek te noemen. Moskovitz maakt ons bijna gek, laat staan Minnie. Hij dringt zich zo krachtig in haar leven op dat de afspraakjes een explosie zijn van de innerlijke stemmen van ons allen die reageren op de krijsend onbeholpen onbehagen op afspraakjes waar we allemaal aan hebben meegedaan, afwijzingen die we allemaal hebben ingeslikt en ruzies waarvan we weten dat het onze eigen fouten waren. Ik bewonder een film als Minnie en Moskovitz omdat hij, zoals het kenmerk is van de films die Cassavetes zelf heeft gehelmd, zich met ons 100% eerlijk met ons identificeert. Ons ego speelt geen rol in het gezelschap van zijn personages, wat een enorme prestatie is per optreden van een acteur.