Is deze recensie positief of negatief?

Mensen moeten leren kijken naar wat er op het scherm gebeurt. Dit is een geweldige film die gebaseerd is op een langzame, zorgvuldige verzameling van details die de persoonlijkheid van deze twee mannen weergeeft. De passiviteit van Yoessoef (Emin Toprak), de neef van het platteland, wordt goed beschreven door zijn angst om met vrouwen te praten. Hij krijgt minstens drie keer de kans om een gesprek te beginnen met een jonge vrouw en verliest ze allemaal. Hij heeft nog tientallen jaren vrijgezellenbestaan voor de boeg, en misschien ook wel werkloosheid.<br />Mahmut is een ander geval. Hij is het stadje uit gekomen door heel hard te werken (stellen we ons voor) en zijn wrok jegens luilakken als Yoessoef is tastbaar (hij laat kruimels op het dure tapijt achter <0xE2><0x80><0x93> de sloddervos!). We krijgen een groep vrienden te zien die onder andere over Tarkovski praten, en we merken dat Mahmut spijt heeft <0xE2><0x80><0x93> zij het slechts een lichte spijt <0xE2><0x80><0x93> dat zijn werk in de loop der jaren commercieel is geworden. De kloof tussen de neven wordt steeds breder. Het thema van de muizenval is prachtig levendig, het roept het medeleven en de verwarring van Yoessoef op, en de koelbloedige oplossing van Mahmuts problemen. Ik moest denken aan twee klassieke films over mannen die elkaar gek maken: _Les neven_ van Chabrol (de rijke jongen met Hitleriaanse pretenties die door Brialy wordt gespeeld) en _Kus van de spinvrouw_ (William Hurt kan maar niet begrijpen waarom iedereen zo gemeen is). Nuri Bilge Ceylan neemt zijn plaats in tussen de twaalf belangrijke regisseurs die nu actief zijn. Ik hoop maar dat hij zich in de toekomst op collaborateurs zal gaan verlaten in plaats van zelf zijn films te regisseren, te schrijven en op te nemen.