Wat is het sentiment van de recensie?

Schaduwen ademt de geur van de straten van New York in als geen enkele film daarvoor. Dit begin van Cassavetes' regisseurswerk is even sfeervol als politiek en de eerste vonk voor een vernieuwing in de Amerikaanse cinema.<br />Misschien is het aanlokkelijk om naar Cassavetes' eerste werk in een dubbele film te kijken, samen met een ander debuut, Godards une bout de soufflé. Beide films hebben de cinematografische productie van hun land meer dan tientallen jaren vormgegeven en beiden ademen een merkwaardige lichtheid en zwierigheid die later in hun carrière zelden door deze filmmakers werd verwezenlijkt.<br />Schaduwen vertelt het verhaal van drie Afro-Amerikaanse broers, Ben (Ben Carruthers), Lelia (Lelia Goldoni) en Hugh (Hugh Hurd). Het verhaal speelt zich af in het New Yorkse jazzmilieu en het meeslepende ritme van de soundtrack zorgt voor een hoofdrol in de koortsachtige, soms bijna droomachtige sfeer die door de hele film heen hangt. Er gebeurt niet veel in de plot. Het dagelijks leven van de drie broers en zussen wordt bepaald door problemen in hun liefdesrelaties of in hun werk, maar op beide niveaus bedriegt de normaliteit. Zonder moraliserend te worden, beschrijft Cassavetes eenvoudigweg het mechanisme van rassenuitsluiting, zowel in het openbaar als in het privé-leven. Het was, wat de cinematografische weergave van racisme betreft, een doorbraakfilm in de Verenigde Staten.<br />Deze film dankt ook veel aan de optredens van de drie hoofdrolspelers, die tot dan toe allemaal vrijwel onbekend waren. Vooral Ben Carruthers vestigde met zijn energieke vertolking het beeld van een nieuwe zelfbevestiging van jonge, stadse zwarten in Amerika, een beeld dat kenmerkend is voor de films van Spike Lee uit de jaren tachtig en negentig. Het is wel duidelijk dat geen van die drie ongetwijfeld buitengewoon getalenteerde acteurs daarna een grote carrière kon beginnen. Hollywood was niet klaar om zijn etnische stersysteem uit te breiden, en is dat ook niet, en dat is de reden waarom Goldoni, Hurd en Carruthers later alleen kleine artistieke niches vonden in de tv en onafhankelijke films.<br />Misschien is Shadows een van de minder'mooie' films. Een film van schaduwen en ruimtes, met een camera die alleen maar kijkt naar de stroom van het leven op de drukke straathoeken, in bars, in hotellobby's en in appartementen, wat leidt tot een intrigerende wandeling door de levendige straten van New York.