Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Bloemen! Als er één ding is dat je van deze film zult missen, dan zijn het de bloemen. Ze komen zo prominent in beeld en worden zo goed gebruikt in de plot, dat je een expert zult zijn in het identificeren van margrieten en zwarte tulpen tegen de tijd dat de film eindigt.<br /><br />In Amsterdam vertelt Daisy het frustrerende driehoeksverhaal tussen 1 meisje en de 2 mannen in haar leven. De ene is een professionele huurmoordenaar die de kost verdient, de andere is een agent van Interpol. Met een Pan-Aziatische cast (Koreaans, Hongkongs) en crew (regisseur Andrew Lau uit Hongkong, schrijver uit Korea en een Thais postproductieteam) kan ik me de problemen met de co<0xC3><0xB6>rdinatie voorstellen. Park Yi (Jung Woo-sung) is een huurmoordenaar die een zwakke plek heeft gevonden voor de schilderes Hye-jonge (gespeeld door de knappe Jeon Ji-hyun). Het is liefde op het eerste gezicht in de velden met madeliefjes, waar haar onhandigheid zijn aandacht trok. Maar omdat hij verlegen is en zich altijd bewust van de gevaren van zijn carrière, kan hij haar alleen van een afstand bewonderen, kleine (of misschien grote) dingen voor haar doen op een anonieme manier, maar degene die de taart in ontvangst neemt, stuurt haar om kwart over vier's middags zonder mankeren madeliefjes in potten. Hij wordt haar beschermengel van een afstand, die haar beschermt en behoedt voor kwaad.<br />Hye-jonge is verliefd op deze mysterieuze vreemdeling. Ze wacht voortdurend tot hij komt opdagen, maar ik vraag me echt af hoe moeilijk dat kan zijn, gezien de bijna punctuele levering van het madeliefje. Niettemin is ze erg geroerd en geroerd door deze ene daad. Maar zoals de sterren het zouden willen, komt rechercheur Jeong Woo (Lee Sung-jae) tijdens een van zijn undercoveroperaties op een stadsplein in aanraking met Hye-jongetje, en ook hij is gefascineerd door haar. Op een soortgelijke manier betwijfelt hij, vanwege zijn beroep, of hij de eerste stap zou moeten zetten.<br />En daar zou het publiek het frustrerend vinden. De dame zou duidelijk voor de verkeerde man vallen (maar ja, het is de 'goede' man), en Park Yi zou woedend worden op Jeong Woo. Het is bijna alsof je iedereen een klap wilt geven om ze wakker te schudden.<br />Afgezien daarvan is het juist deze spanning die je intrigeert. En het is ontzettend leuk om te zien hoe de twee mannelijke hoofdrolspelers het moeilijk vinden om verliefd te worden zonder hun carrière of die van hun geliefde in gevaar te brengen. Maar maak je geen zorgen, actiefans, er zijn genoeg kat-en-muis-onthullingen en onuitgesproken kameraadschap in de vorm van _Infernal Affairs_, en er zijn genoeg schietpartijen, hoewel ik het gevoel had dat het einde beter geënsceneerd had kunnen worden.<br />Wat echt geweldig is, is de slimme montage. Het verhaal vertellend in een niet-lineaire tijdlijn (geen zorgen, zo erg is het niet, je kunt het verhaal nog steeds volgen) vanuit de gezichtspunten van alle hoofdrolspelers, zodat je in spanning zit, en culminerend in een split-screen-film waarin al hun emoties worden getoond in één enkele gebeurtenis, die naar mijn mening buitengewoon goed is uitgevoerd.<br />Het is een prachtige film in termen van landschappen met weelderige weiden en drukke stadspleinen, met veel klassieke muziek om de ziel te kalmeren. Net als in romantische films zijn alle hoofdrolspelers oogverblindend <0xE2><0x80><0x93> de meisjes zullen zich vermaken met de twee knappe mannelijke hoofdrolspelers, terwijl de jongens zich moeten behelpen met een wat pafferig gezicht (argh! Oké, lah, vanuit een bepaalde invalshoek) Jeon Ji-hyun.<br />Als je van een romantische film houdt met een evenredige actie- en spanningsopbouw, dan is Daisy je keus. Als je de voorkeur geeft aan een meer conventionele huilfilm, dan is de andere Koreaanse film die hier op hetzelfde moment in première gaat, _You are My Sunshine_, je alternatief. En ja, ik ben helemaal weg van de slotscène, waarvan ik dacht dat alleen de Koreanen die het best doen? Die deed me een beetje denken aan die van _JSA_.