Is deze recensie positief of negatief?

Mijn nieuwsgierigheid en geduld om eindelijk deze controversiële film te zien, die nu voor het eerst in het Verenigd Koninkrijk op dvd is uitgebracht, zijn meer dan beloond. Peter Watkins heeft zichzelf overtroffen in zijn vermetelheid en technische vaardigheden. Deze pseudo-documentaire is zijn tijd beslist vooruit en nog steeds angstaanjagend relevant en actueel.<br />De film is geïnspireerd door de onrust aan het eind van de jaren zestig in de Verenigde Staten, toen de regering het legitieme gebruik van geweld en onderdrukking heeft opgevoerd, terwijl de anti-oorlogsbeweging steeds gewelddadiger en radicaler reageert. Om beide te bestrijden, de overbevolking in de gevangenissen en de speciale training voor oproerpolitie, heeft de regering de zogenaamde strafkampen in het leven geroepen. De meeste activisten krijgen de 'keuze' om ofwel jaren en jaren in de gevangenis te worden opgesloten, of drie dagen in een van deze parken door te brengen, waar ze ofwel hun vrijheid verkrijgen door hun dood ofwel een nog langere gevangenisstraf krijgen. De situatie in de parken overtreft echter hun ergste verwachtingen. Het deed me denken aan een soort realistische versie van Battle Royale (2000).<br />De structuur van de film is buitengewoon effectief en roept associaties op met de Holocaust van de Kannibalen, die bijna 10 jaar later werd gemaakt. Beide films zijn zo geconstrueerd en gefilmd dat de kijker wordt uitgedaagd om te denken en te voelen dat hij naar een echte documentaire kijkt en daarom geschokt is, ook al is hij zich bewust van het feit dat dit een film is. Beide films confronteren ons met het inherent gewelddadige karakter van de mensheid, maar terwijl de kannibalistische holocaust verstoken is van enige diepere betekenis (bovenal is het een exploitatiefilm in elke betekenis van het woord) en geen kritische vragen oproept over de toestand in de wereld, is dat precies wat Punishment Park doet.<br />Ik ben diep onder de indruk van Punishment Park en vind het moeilijk te geloven dat zo'n machtige en belangrijke film zo lang is afgewezen en gemarginaliseerd. Misschien zegt dat genoeg over de inhoud, over de manier waarop machtsstructuren in deze wereld functioneren. Ik ben het niet eens met de kritiek dat Watkins stereotypen polariseert, want in de film worden activisten geportretteerd en de beheerders van de legitieme machtsstructuren die in werkelijkheid net zo gepolariseerd zijn als hier. Als dat niet zo was, zouden er geen conflicten zijn en dus geen veranderingen in onze samenleving. In werkelijkheid nemen confrontaties tussen deze twee groepen vaak stereotiepe vormen aan, of je ze nu tussen activisten en het establishment in Latijns-Amerika, Rusland of New York City plaatst. Als deze groepen niet gepolariseerd zouden worden tot deze extremen, zouden de activisten deel uitmaken van de zwijgende meerderheid die stilzwijgend klaagt, maar tegelijkertijd de onrechtvaardigheid van de wereld vertegenwoordigt.<br />Zoals Peter Watkins ons in de inleiding van de dvd vertelt, zijn de acteurs in Punishment Park voor het grootste deel amateurs. De meeste kinderen zijn echte activisten uit L.A., de meeste politieagenten hebben deel uitgemaakt van de nationale strijdkrachten en zelfs sommige leden van de tribunalen maken deel uit van het sociale en politieke establishment van die tijd. Het niet introduceren van beide groepen voorafgaand aan het filmen van de scènes die zich afspelen in de geïmproviseerde rechtszaal, draagt bij aan het spontane en geïmproviseerde gevoel. Parallellen worden getrokken met kwesties uit die tijd, zoals de onderdrukking van leden van de Black Panther-beweging (van een van de zwarte gevangenen wordt gezegd dat hij op de veroordeelde charismatische BP-leider Bobby Seale lijkt) en het proces van de zeven van Chicago.<br /><br />Ik bewonder Watkins' duidelijke en oprechte betrokkenheid bij onrecht en zijn betrokkenheid bij de mensenrechten en de steeds repressiever wordende maatregelen die regeringen nemen (nu in naam van de Oorlog in de Terreur) om degenen die het er niet mee eens zijn en weigeren zich te laten hersenspoelen het zwijgen op te leggen. Strafkamp blijft een uiterst belangrijke film die op scholen vertoond moet worden en gezien moet worden door iedereen die zich daar zorgen over maakt. Misschien kan de marginalisatie ervan eindelijk goedgemaakt worden.