Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is alweer een juweeltje uit de pen van Daniele Thompson <0xE2><0x80><0x93> in datzelfde jaar (1999) schreef en regisseerde ze _La Buche_, de eerste van drie schrijvers/regisseursfilms tot dan toe. Belle Maman is op de eerste plaats 'Frans', wat dat ook mag betekenen, wat natuurlijk iets anders is voor verschillende mensen. Het uitgangspunt is eenvoudig: op het altaar waar hij met Mathilde Seigner trouwt, ziet de bruidegom, Vincent Lindon, zijn eerste glimp van haar moeder, Catherine Deneuve, en ondergaat wat de Fransen een _coup de foudre_ noemen, wat wij kennen als liefde op het eerste gezicht. In theorie is het verhaal 1) op dat moment en op dat moment, aangenomen dat hij de bruiloft heeft afgeblazen, of 2) alleen maar het begin als hij de bruiloft doorzet en zo een leugen leeft tot het op de een of andere manier is opgelost. Thompson zwenkt af naar rik 2, maar niet zonder ons onderweg te raken met het een of andere subplot zoals bijvoorbeeld Deneuves sigaren rokende lesbische moeder Linc Renaud (in het echte leven heeft Renaud, als het iemand iets kan schelen, een langdurige relatie met Stephane Audran, die hier co-star is) en een schitterend decorstuk in een luxueus ingerichte herentoilet op de huwelijksreceptie, dat de vorm aanneemt van een hilarisch dansnummer. De volmaakte schrijfster die zij is, Thompson, verlaat de komedie ook met een drama, zoals de briljante climaxscène waarin Vincent eindelijk zijn gevoelens voor Deneuve uitspuugt tijdens een familiebijeenkomst, terwijl hij tegelijkertijd de boel vernielt. Dit is er een om van te genieten. Steeds opnieuw.