Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er is veel leuks aan deze film, ondanks het bescheiden sausje van een prekerig pc-verhaal over verkrachting en dat de dader het er altijd beter van afbrengt dan het slachtoffer. De film zorgde wel voor behoorlijk wat spanning in het mysterie rondom de persoon die de briefjes stuurde. (Ik was er bijvoorbeeld van overtuigd dat het de leraar was. In feite zou dat logischer zijn geweest, omdat het idee van de vriend van de beste vriendin zo'n beetje uit het niets kwam. Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat'verkrachting alomtegenwoordig is. Je weet nooit wie het zal zijn'.) Mevrouw Beller is stralend als altijd (maar kijk op het discussieforum van de KB voor mijn kwalificatie van deze uitspraak). Zoals bij alle prekerige films duurt de plot 15 minuten na de climax, dus op dat moment kun je maar beter ophouden met kijken. Tenzij je heel graag wilt weten wat er met Phillip gebeurt. Blythe Danner speelt de moeder in de rol die haar met de paplepel is ingegoten: de tobberige, overbezorgde moeder. Een paar goede 70's-scènes voor 70's-fans. (De donkere bar waar de vader naartoe gaat om zijn pijn weg te drinken bestaat uit een en al donkere balken, vaten, eikenhout en kurk.) Een must voor Beller-fans en zeer aanbevolen voor fans van 70's High School-drama's of 70's kitsch in het algemeen.