Wat is het sentiment van de recensie?

Quentin Tarantino heeft ooit gezegd dat je, om in de filmindustrie te slagen, je eigen Pulp Fiction of Reservoir Dogs moest maken. Schrijver/acteur/regisseur Larry Bishop lijkt dat advies iets te letterlijk te hebben genomen met Hell Ride en heeft een rommelig eerbetoon in elkaar geflanst dat veel te veel leunt op zijn beelden, muziek, camerawerk en tijdvervormende verhalen. Maar om een Tarantino-film goed te imiteren moet je een talent hebben voor het construeren van creatieve gesprekken; helaas is het voornaamste ontregelende element van Hell Ride het abominabele gebazel en de vulgaire monologen die het publiek alleen maar doen walgen en in verwarring brengen terwijl ze tegelijkertijd medelijden opwekken voor de acteurs omdat ze erbij betrokken zijn. De antiheld van de film, The Victors, bestaat uit een aantal doorgewinterde burgerwachten die hun eigen soort bloeddorstige gerechtigheid naar de wetteloze wegen brengen. De leider, Pistolero (Larry Bishop), is uit op wraak en het blussen van branden. De Gent (Michael Madsen) probeert zijn chaotische, psychotische levenssymfonie in evenwicht te brengen door iedereen die zijn baas dwarsboomt met lood te doorboren, en Comanche (Eric Balfour) volgt met een felle loyaliteit en een mysterieus verleden.<br /><br />Op het schurkenfront is Deuce (David Carradine) het meesterbrein dat van veraf, zij het net niet ver genoeg, de touwtjes in handen heeft, en Billy Wings (Vinnie Jones) spuugt venijn en obscene verklaringen voor zijn tatoeages terwijl hij een harpoengeweer bij zich heeft en een algemene minachting voor het leven. Hoewel deze personages op papier misschien interessant klinken, verdwijnen alle sporen van coolheid sneller dan de financiering van Bishops volgende film ze kan doen verdwijnen als ze eenmaal over een afgrijselijk slecht bedachte dialoog beginnen.<br />Hoewel Hell Ride vergeven is van onvolmaaktheden en gemiste kansen, ligt het grootste gevaar in de slecht uitgedachte gesprekken. En omdat Bishops belangrijkste invloeden de praatfilms van Tarantino zijn, zijn het er heel wat. De eerste twintig minuten van de film zijn bijna niet te volgen en zouden waarschijnlijk net zo weinig zeggen. Tegen de tijd dat Pistolero's grootste troef wordt uitgespeeld en bepaalde zinswendingen zo vaak worden gebruikt dat je er misselijk van wordt, bid je zowel om de dood als om de mogelijkheid om het geluid uit te zetten. Zelfs Dennis Hopper heeft moeite om kalm te blijven terwijl hij zulke idiote dialogen spui.<br />Heb je ooit een woord of zin zo vaak in jezelf herhaald dat het niet meer klopt of zelfs maar zin heeft? Bishop begint daar en houdt de waanzin gaande tot je jaloers bent op de personages op het scherm die hun hoofd wordt afgehakt. En als de dialoog eindelijk een pauze inlast, worden we getrakteerd op doorlopende beelden van naakt vrouwelijk olieworstelen en afgehakte kelen. Ik weet niet precies wat voor effect Bishop hoopte te bereiken, maar ik betwijfel of hij het heeft gevonden.<br />Hell Ride wil hulde brengen aan Quentin Tarantino-films, Robert Rodriguez-films en elke film die de gewelddadige en onverschillige houding van bikers verafgoodt. Maar hoewel de bedoelingen van de film nobel zijn, wordt het publiek niet betrokken bij de typische stoere mannenfiguren. Tegen de tijd dat we het mysterie achter de motieven van de personages hebben ontraadseld (en het kan een tijdje duren voordat je zelfs maar beseft dat er een mysterie moet worden opgelost), kan het je gewoon niet meer schelen. En hoewel iedereen op het scherm duidelijk plezier heeft, hebben ze helemaal verzuimd iets van dat plezier voor het publiek te vertalen.<br />- Joel Massie