Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Zelfs de Beatles konden geen liedjes schrijven die iedereen mooi vond, en hoewel Walter Hill geen uitblinker is als het op actiefilms aankomt, kan hij niet tippen aan de Beatles. De jaren negentig kwamen en de sociale platforms veranderden in muziek en film, de opkomst van de filmster die Rapper werd was in volle gang, het acteerwerk zakte weg tegen het overweldigende regionale accent en het doorzichtige acteerwerk van beide mannen. Dit was een van de vele ijsfilms die ik als kind heb gezien en waar ik dol op was, om ze later te zien en ineen te krimpen. Bill Paxton en William Sadler zijn brandweermannen in hart en nieren, tot een brandende huurder die op het punt staat in vlammen op te gaan een kaart met gouden implicaties in handen krijgt. Ik geef hem aan Walter, die er snel en netjes de hoofdpersonen en de locatie bij heeft verzonnen. Maar ik neem het iedereen die erbij betrokken was kwalijk dat ze Lamme-O-optredens hebben verzonnen. IJs-en-kubus moet in die tijd bloedheet zijn geweest, en hoewel ik genoten heb van hun carrières als rappers, zijn ze volgens mij in deze film uit de band gesprongen. Het is ongeveer anderhalf uur waarin de ene man de andere belachelijk genoeg de rug toekeert tot het punt waarop je vastzit in verschillende stadia van ongeloof. Dit is een film, geen documentaire, dus ik ga mijn tijd niet verdoen met het vertellen van alle stomme plotwendingen in deze film, maar het waren er veel, en ze leidden nergens toe. Ik kreeg het gevoel dat iedereen op de set een beetje in de war was en dat ze maar wat aan het dollen waren. Er zijn twee dingen die ik nog steeds leuk vind, het ene is een scène met een naald en het andere is Sadler's enorme 45-kaliber pistool. Het komt erop neer dat deze film net zoiets is als domino's pizza. Ja, ik eet het niet als ik honger heb en ik heb geen zin om te koken. Maar ik weet heel goed dat het naar stront smaakt. 3 sterren, meh.