Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een meerderheid van de lowbudget-horrorfilms uit de jaren tachtig, uitsluitend gemaakt voor video, stinkt onveranderlijk erger dan ranzige oude sokken. Dit bijzonder troosteloze en amateuristische lowbudget-bloedbad in de kelder van de Chicago set dient als een deprimerende bevestiging van dit borderline-onontkoombare feit. Een bebaarde, verfomfaaide, langharige, kralen- en bloemenhemd-dragende psycho-hippie-fruitcake begint aan een standaard willekeurige, gruwelijke moordpartij, waarbij hij lyrisch jonge stelletjes afslacht die zich in een inspannende coïtus storten wanneer de gestoorde Mansoeske waanzinnigen aanvallen. (Hmm, bespeur ik hier een vrij voor de hand liggende en zelfingenomen puriteinse boodschap 'heb seks en ga dood'? Goh, zou kunnen, man. Tjonge, is die geestelijk onevenwichtige griezel echt zo'n doorgedraaide pup? Nadat hij zijn vrouwelijke slachtoffers met een mes heeft bewerkt, geniet onze gecertificeerde crackroker van het vrijen met hun pas afgeslachte lichamen. (waarschuwing: mogelijk _spoiler_. Tegen het eind van de film wordt de copulerende gek ruw gestoord door de politie, terwijl hij bezig is het ondenkbare te doen met een huwbaar kadaver, waarmee hij de smerige perverseling uitdaagt om los te barsten met een begrijpelijk gekwelde en oorverdovende kreet: 'Neeee!') Nou, is die excentrieke kerel niet een absoluut schatje?<br /><0x3E><0x3E> Jammer dat deze film zo slecht is gemaakt; als hij maar met een greintje flair en vakkundigheid was gemaakt, had het een smoezelig juweeltje van een gruwelexemplaar kunnen zijn. Helaas, Wally Koz' hanenpoten, Lamar 'Larry' Bloodworths koppig statische en onbeweeglijke cinematografie, Frankie 'Hollywood' Rodriguez' smakeloze, monotone 'harde rock'-score, de meelijwekkend goedkope en niet overtuigende make-up, het platte, opvallend ongemakkelijke triplex dat een afschuwelijk alledaags en onaantrekkelijk niet-professioneel acteerwerk levert, het lethargische heen en weer lopen (te veel filmtijd wordt vermoeiend verspild aan de saaie pogingen van de politie om de gek te pakken te krijgen), een bijzonder slappe, zogenaamd schokkende'verrassingsscène' (de mysterieuze moordenaar). Je zult gegarandeerd kreunen van walging bij het zien van de eentonige, onophoudelijk kibbelende en absoluut hersendode personages, en een gestage opeenvolging van saaie, zachte seksscènes die ongeveer net zo erotisch zijn als het zien paren van twee slakken in 90 minuten, en dat alles bij elkaar opgeteld tot een diep verrotte en onbevredigende slappe, kleffe knoeiboel van een sjofele klojo. Maar om eerlijk te zijn heeft deze film één stellaire deugd: de dolle-hondenmoordenaar heeft ongetwijfeld een uitstekende smaak in opzichtige, tropische, meer-dan-donder-dan-donder-gloednieuwe hawaïhemden.