Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er wordt gezegd dat er mensen zijn die de films van Monogram eigenlijk GEBRUIKEN. Nou, en waarom niet? Monogram Studio's leefden op een soort basis van Kost Plus; Kost, plus genoeg om de huur te betalen en af en toe een pizza en een fles stevige muscatel te kopen. Natuurlijk, ze zijn goedkoop. Maar laten we eerlijk zijn: ze zijn grof, snel, vulgair, vulgair, maar opwindend. Ze hebben helemaal geen pretenties. Ze zijn ontworpen om het publiek een uur of zo af te leiden onder een dubbele rekening. Wat maakt het uit als John Wayne door het Wilde Westen galoppeert over een weg met aan weerszijden telefoonpalen? Dit is geen kunst, het is amusement.<br />Neem deze film, 'Flight to Mars'. In het begin, als we de personages voor het eerst ontmoeten, stelt een man zijn vrouwelijke metgezel abrupt voor, waarbij hij elke vervelende subtiliteit vermijdt: 'Professor, dit is mijn verloofde en assistente, die een raketwetenschapper is en een mooie vrouw. Ze houdt van me, maar wordt ongeduldig van me omdat ik altijd bezig ben met mijn wetenschappelijke werk. Misschien kunt u haar van me afpakken, met haar trouwen, haar de baby's geven en het huis met de omheining waar ze zo naar verlangt. Zo nodig zal ik op deze reis sterven om haar dromen te zien uitkomen. Bovendien houdt ze van een beetje ruw.' Het bespaart een hoop schrijf- en schiettijd, nietwaar? Dat bedoelen mensen als ze zeggen dat een verhaal'snel' is. (Deze is in vijf dagen opgenomen.) Waarom zouden we op die dingen moeten zinspelen? Ik bedoel, wat is dit in godsnaam, een goedkope sf-film of Henry James? In feite is dit een bijzonder goed gefinancierd voorbeeld van een Monogram-film. Hij is in kleur, om maar iets te noemen. 'Cinecolor' om precies te zijn. (Je kunt zien dat het niet een andere 'kleur' is die je zou herkennen.) En kijk eens naar de cast. De vrouwelijke hoofdrol is te verwaarlozen, zoals gebruikelijk bij Monogram, maar de mannelijke hoofdrolspelers staan beslist boven aan de lijst. Cameron Mitchell als de verslaggever, maar toch op zijn best als mannelijke hoofdrol, wat hij, nu ik erover nadenk, eigenlijk nooit is geweest. En Arthur Franz als de pijprokende hoofdwetenschapper, de trots van Perth Amboy, New Jersey. En - voor science fiction-fans - wat dacht je van dit duo azen: zowel Morris Ankrum als John Litel! Het heeft eigenlijk niet veel zin om de plot in detail te beschrijven. De vijf bemanningsleden landen op Mars, waar ze een ondergrondse beschaving aantreffen, bevolkt door organismen wier evolutie gelijk was aan die van ons, tot en met het hebben van vijf vingers en slanke meisjes in korte rokjes. En ze hebben het Engels opgepikt door naar onze uitzendingen te luisteren. Amerikaanse uitzendingen, te oordelen naar hun spraak. Ze worden aangevoerd door een sinister kliek die het ruimteschip probeert te kapen, er vele imitaties van probeert te bouwen en de aarde probeert te koloniseren. Ze slagen er niet in.<br />De special effects zijn niet erg bijzonder. De mannen lopen rond in zwarte kostuums met gestileerde bliksemschichten op hun borst en rode capes die achter hen opbollen. Hun namen bestaan uitsluitend uit Engelse fonemen: Alzar, Terris, Ikron. De lenige Martiaan die valt voor Arthur Franz heet Alita, met een Indo-Europees aanhangsel, en zij weet al wat kussen is.<br />Over het geheel genomen vond ik het even geestig als het bedoeld was, maar ook saai. Het verhaal is zo'n beetje een Buck Rogers uit de jaren dertig. Als de aardlingen en de Martianen elkaar eenmaal ontmoeten en vastgesteld wordt dat ze een gemeenschappelijke taal spreken en dat de Martianen een sinistere agenda hebben, dan is het afgelopen. Zelfs een onverschillige scenarist zou er binnen twee uur een verhaal over nazispionnen in de Tweede Wereldoorlog van kunnen maken. De plot is gebaseerd op getallen, de dialoog sprankelt niet, het acteerwerk is oppervlakkig.<br />Maar toegewijde liefhebbers van Monogram-producties zouden ervan moeten genieten. Per slot van rekening heeft Jean-Luc Goddard, de tegendraadse Franse intellectueel, _A Bout de Soufflé_ aan Monogram opgedragen, dus zo slecht kunnen ze niet zijn geweest.