Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In de jaren zeventig was er sprake van een opkomst en neergang van wat we inmiddels kennen als 'Blacksploitation'-films. De term is een verwijzing naar een soort brede vangst-alles, in plaats van een echte Genre van Film. Kortom, elke komedie, drama, avonturenfilm, western of stedelijke politiefilm die zo geconstrueerd en geacteerd is dat hij de grote Urban Black-bevolking van het midden van de twintigste eeuw aanspreekt. Dat zou inderdaad het breedste soort films kunnen omvatten, zolang de zwarte bevolking van de binnenstad maar een voorkeursbehandeling kreeg.<br />Het lijkt erop dat het idee om deze films van bijzonder groot belang voor de zwarte Amerikanen te produceren zijn oorsprong vond in de Paastijd-uitgave van 100 RIFLES (Marvin Schwartz Prod./20th Century-Fox, 1969). Jim Brown, voormalig All-American Footballer van de universiteit van Syracuse en Diverse Times All-Pro Fullback van de Cleveland Browns, had een Co-Starring Billing. Omdat hij al in een aantal films had gespeeld, zoals RIO CONCHOS (1964), THE DIRTY DOZEN (1967), (ICE STTION ZEBRA (1968) en andere, begon het voor de 'pakken' van de studio's duidelijker te worden dat Jim een hot item was.<br />Nu brengt deze 100 RIFLES grammofoonplaten van zwarte klanten naar de centrale zakendistricten van de grote steden op paaszondag om meneer Brown te bekijken. Waarom zou je niet beginnen met het filmen van meer van die avonturenfilms en andere soorten films met meer Black Players en Stars? Waarom ook niet? Zo zagen we een opeenvolging van Cops & Robbers, Bad-ass Private Detective Films, Comedies, die allemaal dezelfde kant op gingen. Onderweg kwamen we uiteindelijk bij wat meer familiegerichte, meer aansprekende films. De bioscoopbezoekers werden getrakteerd op SOUNDER (1972), THE TAKE (1974), CONRACK (1974) en, uiteindelijk, CLAUDINE (1974).<br />In CLAUDINE vinden we geen stigma of gemakkelijke classificatie als 'Blackploitation', aangezien het verhaal universeel is en gemakkelijk kon worden gedaan als een verhaal over mensen van welke afkomst dan ook, waar dan ook, en niet alleen in de Verenigde Staten van de jaren zeventig.<br />Dat het verhaal werd gedaan over een alleenstaande moeder, Claudine (Dianne Carroll), die worstelde om een gezin bij elkaar te houden na '... twee huwelijken en twee bijna-huwelijken'. De problemen die de gewone burgers van ons land teisteren, worden onder de oude sociologische microscoop gelegd en onderzocht.<br />Maar we beschouwen Claudines psychologische en fysieke behoeften ook als vrouwelijk. Want 'Vrouw heeft man nodig en man moet man hebben', en we geven dit punt toe. (Dat is S-E-X waar we het over hebben, Schultz!) Claudine ontmoet een zeer mannelijk, breedgeschouderd, atletisch type in Soldaat Snaaier Garbage Man, Ruppert B. Marshall (James Earl Jones) en ze maken een afspraakje.<br />De Grote Welzijnsstaat grijpt in bij het Stel als Claudine. De maatschappelijk werkster van de Sociale Dienst, mevrouw Tayback (Elisa Loti), komt rondsnuffelen om te zien wie die ongebonden Man is, die plotseling zoveel aandacht besteedt aan Claudines familie.<br /><0x3E><0x3E> Na een vernederende ervaring met de controles en 'afleidingsmanoeuvres' van de Sociale Dienst, die de norm zouden moeten zijn voor het gezin, besluiten de twee te trouwen, met of zonder de zegen van Big Brother.<br /><0x3E><0x3E> Intussen heeft Claudines oudste zoon zich aangesloten bij een of andere grote, pratende, maar weinig doende groep Zwarte Activisten. Maar met Ruppert's hulp komen hij en zij er allemaal goed doorheen.<br /><0x3E><0x3E> Het eindigt met een blije, optimistische en hoopvolle noot. We weten dat het misschien niet precies '...gelukkige hierna!' is, maar dat het allemaal goed komt! Als er één kritiek is die we moeten noemen, dan is het wel dat in een film als deze een misvatting soms wordt verspreid onder een groot deel van de Stadszwarten. En dat is de schijnbare verhulde mythe dat alle Witten rijk zijn, omdat niemand van hun soort ooit een helpende hand nodig heeft, zonder werk zit of een handicap heeft.<br />**Nou, mensen, het is gewoon niet waar!** N.B.: Op een gegeven moment was Jim Browns carrière als ruige vechtersbaas een doorslaand succes. Hij werd zelfs getypeerd als '... De Zwarte John Wayne'. We hebben producties gezien van mensen als Noble Johnson, Spencer Williams Jr. en Rex Ingram.<br />***** Dat is 'As Time Goes By', Schultz, dat is van CAABLANCA (Warner Brothers, 1942).