Wat is het sentiment van de recensie?

Ik liep Heart Of Gold binnen met het idee dat ik naar een documentaire over Neil Young zou gaan kijken. In plaats daarvan was ik getuige van een zelfgenoegzaam eerbetoon aan de arrogantie van ouder wordende babyboomers die hun scherpte zijn kwijtgeraakt en hun wortels zijn vergeten. Heart Of Gold is van begin tot eind een saaie bedoening, dat wil zeggen, als je de hele bijna twee uur durende film kunt uitzitten. Neil Young en zijn crew zijn hun scherpte al lang kwijt en willen dat de rest van ons zich bij hen voegt op een gecapitonneerde schommelstoel van middelmatige middelmatigheid. Wat is er gebeurd met de ruige gitaar van zijn eerdere solopogingen? Ik denk dat al zijn plunjezakken zijn doorgeroest en dat zijn overbelaste vacu<0xC3><0xBC>mbuizen zijn geëxplodeerd in de hete lucht van zijn generatie. Wat Demme betreft, is dit de gedurfde regisseur van Something Wild & Melvin And Howard? Een student-filmer had een gedurfdere film kunnen maken dan deze slecht gevisualiseerde oppervlakkige performancefilm. Verspil je geld niet aan Heart Of Gold en ga meteen door naar The Last Waltz and Gimmie Shelter. Ik heb geen zin om te jammeren dat deze recensie is afgestompt door iemand die jonger is dan ik. Ik ben ook zo'n babyboomer die naar Cinnamon Girl luisterde op acid en op straat danste met de Stones' Street Fighting Man. Ga terug en kijk naar _Don't Look Back_ of _Gimmie Shelter_ en dan kom je terug en vertel je me dat _Hart of Gold_ ook iets waard is als document.