Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is geen film om indruk op je te maken met dure, hightech-shots, snelle camerabewegingen of glanzende kostuums, bedacht door een overijverige en hongerige regisseur. Maar het is een film van een regisseur die ook een heel goede fotograaf is, die een heel goed gevoel heeft voor hoe je naar de dingen kijkt als mens, niet als halfgod, in tegenstelling tot de meeste regisseurs. Dit is geen film waarin acteurs en actrices hun beste 'optredens' proberen te geven met onwerkelijke of, op zijn best, aangeleerde gebaren en imitaties. Het is eerder een film waarin ze zo echt doen als maar kan. Eigenlijk zijn het helemaal geen professionele acteurs. De dialogen tussen de hoofdpersonen, hun gezichtsuitdrukkingen, hun gevoelens, zijn zo echt als ze in het echte leven maar al te gemakkelijk voor jou kunnen zijn. Je vertelt dezelfde leugens aan de mensen om je heen met dezelfde spijt die je met woorden vermijdt uit te drukken. Je toont dezelfde tekenen van ergernis aan een ongewenste gast. Dit is hetzelfde gevoel van onthechting dat je in het moderne stadsleven krijgt. En dit is je kans om jezelf van buiten te zien, geïmiteerd door de hoofdpersonen. Ik heb alle films van Nuri Bilge Ceylan gezien, inclusief zijn korte film Koza (Cacoon) dankzij degenen die hem op de dvd zetten. Velen zouden hem vergelijken met Tarkovski, Ozu en misschien Bresson of Bergman, nu hij zich ontpopt als een echte auteur. En hij meent het oprecht als hij zegt dat zijn films niet bedoeld zijn om geld te verdienen, maar om betekenis te geven aan zijn leven. Dat is het soort oprechtheid dat je in Uzak zult aantreffen.