Wat is het sentiment van de recensie?

Iedereen die wil betalen om Troma-films te zien, weet wat hij krijgt en waardeert dat. Dat gezegd hebbende, dacht ik niet dat het mogelijk was om zo'n slechte film te maken en toch boeiend te zijn. Ik merkte dat ik alleen maar keek om te zien hoeveel erger het nog kon worden voor het einde. Om te beginnen is het een Indonesische actiefilm met een Amerikaanse hoofdrolspeler die eruitziet en zich gedraagt als de bastaardzoon van 'Taxi's' Christopher Lloyd en Rambo. Hij hangt overal posters van zichzelf, verkleed als Sly's 'Cobra' en heeft zelfs een speciaal gebouwde schietbaan (met actieopnamen van zijn grootste vijanden) in Jakarta, hoewel hij bij de CIA zit en een paar dagen eerder is aangekomen. Er is een heleboel actie met vuurwapens (geen mondingsvlammen op die M-16's, alleen geluidseffecten), motorfietsen (die door muren heen breken), karate (waar niemand lichamelijk contact maakt) en zelfs wat seks (waar alle acteurs lelijk zijn). De hoofdplot van een epos als dit zou in elk geval redelijk geloofwaardig moeten zijn, maar niet hier. Het gaat over het gevaarlijkste drugskartel ter wereld dat alles in het werk stelt om een 'drugsdetector' te vinden. Waarom zouden ze die nodig hebben? Dat wordt nooit onthuld, waarom zouden ze geen drugshonden doden? Het slaat nergens op, maar het wordt serieus genomen. De acteurs verdienen lof omdat ze echt dachten dat deze film hen allemaal beroemd zou maken en ze echt hun best deden om te 'acteren'. Beste regel? ' Dans nu naar je graf, vuile hoer!' Wat is de beste scène? Rambo springt op de vliegende helikopter, trekt het machinegeweer uit de hand van de slechterik, laten we gaan, hij valt, schiet de helikopter neer terwijl hij valt, de helikopter ontploft, als een etalagepop in het water gegooid. Echt geniaal! Als je rotzooi niet kunt waarderen, moet je er niet naar kijken. Als je het wel kunt, is het geweldig. Nog één ding, had ik al gezegd dat het geregisseerd werd door de drie Punjabi-broers?