Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dat deze film zo'n lage IMDb-waarde heeft, is niet verwonderlijk. Moeten we in ons post-Enron-tijdperk echt nog meer herinnerd worden aan Amerika's obsessie met het hebzuchtige credo? Het onderwerp is zo politiek geladen geworden dat veel kijkers niet alleen niet meer door dit soort films zullen worden vermaakt, maar er zelfs met nauwelijks verholen woede op zullen reageren. Het kostte me de grootste moeite om rustig naar deze filmische memo over bedrijfscorruptie te luisteren zonder de dvd eruit te halen en in duizend stukjes te breken.<br />Wat echt irritant is aan dit soort films, met inbegrip van 'Purpose', is dat ze doen alsof er achter de glitter een of andere betekenisvolle boodschap schuilgaat die de film de moeite waard maakt. Ik vond zo'n betekenisvolle boodschap niet. Wat ik wel vond, was een verhaal dat het materialistische vertoon van kapitalistische macht en rijkdom verafgoodde. De twee hoofdpersonen, misselijkmakend in hun gladheid, doen heel weinig feitelijk werk. In plaats daarvan feesten ze, spelen ze golf, paraderen ze met hun koelheid, klinken ze 'hip' met dialogen die regelrecht uit de MTV-cultuurtaal komen: 'rock my world' en 'go now back to partying; that's a command'. John is zelfvoldaan, gewichtig, oppervlakkig en grijnst veel. Robert, die een funky brilletje draagt, is nog erger.<br />De film bevat twee jeugdige garagenerds die eruitzien en klinken alsof ze zo uit de film 'Antitrust' (2001) komen. Stereotypen worden gespeeld alsof ze echt zijn. En in deze film zitten ook chic ogende computerapparatuur en barbiepopjes voor de gelegenheden dat onze gehaaide toekomstige miljardairs wat ontspanning nodig hebben na al dat zware feestgedruis. En met de tijdgebonden beelden en dialogen die zo'n verhaal vereist, kun je je voorstellen hoe gedateerd deze film over vijftien jaar zal zijn?<br />Zo ongeveer het beste wat ik voor deze verspilling van filmisch celluloid kan doen, is zeggen dat er een paar mooie luchtfoto's van San Francisco in zitten. De film zou een stuk aangenamer zijn geweest, een stuk onderhoudender, als ze die weerzinwekkende personages en dat afstotelijke verhaal hadden weggelaten en ons kijkers voor de duur van de film gewoon in dat kleine vliegtuigje hadden rondgevlogen.