Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Uiteindelijk wist ik een aflevering van Kannathil Muthamittal te bemachtigen op Netflix en keek ik in New Yera's Eve naar een verbijsterend drama. Het begon ermee dat Shyama (een innemende Nandita Das) in de binnenlanden van Sri Lanka trouwde met Dhileepan en dat hun romance werd verstoord door een oorlog. Shyama moest vluchten naar India en verbleef in een vluchtelingenkamp toen ze beviel van een kind. Een paar jaar later zien we Amudha, een speels, geliefd kind (P.S. Keerthana), die zowel de lieveling (of last) is van leraren, ouders en schoolgenoten, als van een probleemkind. Op haar verjaardag krijgen haar ouders, Thiru (Madhavan) en Indra (Simran), te horen dat ze niet hun biologische kind is, dat ze geadopteerd is. Dat brengt haar wereld vol liefde en vertrouwen op zijn kop en ze vraagt zich voortdurend af waarom haar biologische moeder haar heeft verlaten. Na een paar pogingen om te spijbelen nemen de adoptieouders haar mee naar Sri Lanka om haar biologische moeder te zoeken. Het land wordt verscheurd door een burgeroorlog en het drietal raakt onvermijdelijk betrokken bij de ellende. Maar dat leidt ook tot hun ontmoeting met de nieuwe Shyama, die uiteindelijk door Amudha wordt aangesproken en haar vraagt waarom ze haar dochter in de steek heeft gelaten. Mani Ratnam maakte een meesterlijke film die veel ingrediënten combineerde tot een aangrijpende saga. De muziek van AR Rahman past prachtig bij de magische en aangrijpende momenten in de film. De film bevat uitstekende optredens van Madhavan, Nandita Das, Simran en een fantastische rol van Amudha, de verlaten vrouw, gespeeld door de jonge artieste P.S. Keerthana. Deze voorstelling heeft haar een nationale prijs opgeleverd.<br />De cinematografie is visuele poëzie <0xE2><0x80><0x93> elk beeld is prachtig vormgegeven en adembenemend gefotografeerd. Ik ben geïntrigeerd door de band die Mani Ratnam heeft met terrorisme, liefde en obsessies. Ik denk dat zijn onderzoek naar deze onderwerpen absoluut uitmuntend is. Mahadevans personage was heel uniek <0xE2><0x80><0x93> zijn passie en idealisme maakten hem niet egoïstisch, maar eerder goed vertegenwoordigd in de mate waarin hij om het kleine meisje gaf. Zijn _one liners_ waren hilarisch. De moeder die door Simran werd gespeeld was ook heel multidimensionaal <0xE2><0x80><0x93> ze was idealistisch, hield van de geadopteerde dochter, maar maakte zich ook zorgen over haar biologische kinderen. De schok, angst en obsessie van het kind Amudha werd uitmuntend geportretteerd door P.S. Haar grote, beschuldigende ogen waren het meest aan het woord. In feite waren de raadselachtige personages die van Nandita Das en haar man. Misschien had Mani ze opzettelijk raadselachtig gemaakt om ons geen duidelijk idee te geven waarom ze waren zoals ze waren <0xE2><0x80><0x93> het raadsel waarom een terrorist wordt wat hij of zij wordt. Het voorkwam ook dat hij zijn oordeel klaar had <0xE2><0x80><0x93> dit was weer een conflict waarin hij geen partij koos, maar alleen verslag deed terwijl hij de menselijke tragedie toonde.<br />Kannathil Muthamittal is visuele poëzie en een ontroerend drama <0xE2><0x80><0x93> ik huil zelden in films, maar deze keer kreeg ik tranen in mijn ogen en was ik een beetje verdrietig. Dit is een prachtige film <0xE2><0x80><0x93> een schat en een bewaarder als je een kopie kunt vinden; vraag vandaag of je er een mag lenen of stelen en kijk naar de film!