Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hoewel ik geen grote Coen-fan ben, ben ik wel een bewonderaar van hun donkere humorfilms als 'Fargo' en 'Miller's Crossing'. Ik ben veel minder onder de indruk van hun andere komische film, _goofy-camp_ (of is dat _Camp Goofy_?) Helaas valt 'O Brother, Where Art Thou' in de laatste categorie en is het niet eens zo goed als 'The Big Lebowski' of 'The Hudsucker Proxy'. Homer is net als zijn Homerische naamgenoot en heeft als zijn 'echte' doel de terugkeer naar huis om te voorkomen dat zijn vrouw Penny met een huwelijkskandidaat trouwt. Natuurlijk ontdekken we pas lang nadat het ons niets meer kan schelen dat de Clooney/Ulysses-personage dat echt wil. En wat heeft Homer te maken met 'Cool Hand Luke'-bendes, Ku Klux Klan-bijeenkomsten <0xC3><0xA0> la 'Indiana Jones'-cultusbijeenkomsten, het vocabulaire van een geroyeerde advocaat, een talent voor country-and-grass-zang, een relatie met Baby Face Nelson, een haarstukje van Clark Gable en andere willekeurige karaktertrekken en ontmoetingen? Dat laat ik aan anderen over.<br />De Ja, kijkers die bekend zijn met de kleine, komische klassieker van Sturges, zouden het misschien wel amusant vinden om de titel te herkennen van de sociaal bewuste depressiefilm die Sullivan in de steek laat in de hoop er een te maken. En misschien zouden ze zelfs wel een beetje geamuseerd zijn door een paar scènes met springende goederenwagons en een kettinggang die een film in beeld brengt. Maar wat dan nog? De gebroeders Coen lijken niets toe te voegen te hebben aan de kritische discussie over de functie van kunst in een tijd van kunstvoor-het-kunstgedoe. Ze behoren duidelijk tot de vroegere school, maar dat lijkt de verwijzing niet in het minst te motiveren. Is het een eerbetoon? En zo ja, waarom maken ze het dan? Ik vind postmoderne popcultuur-verwijzingen en tekstuele toneelstukken net zo leuk als ieder ander, maar het is een stuk leuker als het iets oplevert wat op zijn minst tonisch, zo niet thematisch consistent is en niet zomaar een willekeurig mengsel is.<br />Dit scenario is gewoon een stomme puinhoop. Het enige consequente, en voortdurend aangename, element is de folk/countrymuziek soundtrack. Die heeft niet veel te maken met Homer of Preston Sturges, maar gezien de rest van de film is dat waarschijnlijk maar goed ook. Aan de andere kant raad ik aan om de toegangsprijs van de soundtrack-cd te gebruiken.