Is deze recensie positief of negatief?

Nostalgie is niet altijd de beste reden om naar een film te kijken. In de meeste gevallen stellen de films waar je als kind van hield je als volwassene teleur. Er zijn uitzonderingen op deze regel, maar het is moeilijk te rechtvaardigen dat je een dvd van Krull hebt, hoeveel inzicht het commentaar van de regisseur ook mag bevatten. Maar blijf scherp voor Gen X/Y'ers, want de tientallen teleurstellingen die je reis door het verleden beheersen, kunnen voorkomen dat je op een film stuit die de moeite van het bekijken waard is.<br />Een verrassingsfilm die de moeite van het bekijken waard is, is Joel Schumachers Flatliners, de bovennatuurlijke thriller met de zwaargewichten Keifer Sutherland, Kevin Bacon, Julia Roberts en Billy Baldwin in de hoofdrollen. Je zou denken dat een stoofpot van deze cast, de flamboyante flair van Schumacher en het gladde oog van de filmer Jan De Bont, zou resulteren in iets misselijkmakend zwaars, maar afgezien van de calorieën... Flatliners is helemaal niet slecht. Ook al is het productieontwerp onverklaarbaar over de top en is de fotografie pijnlijk gestileerd (de straten zijn doordrenkt met neon, waardoor er eindeloze stoomwolken opstijgen), toch slaagt Flatliners er nog steeds in een doeltreffende, meeslepende thriller te zijn. Als er een verklaring is waarom Flatliners werd vergeten, dan is dat misschien omdat in 1990 een andere, veel superieure, bovennatuurlijke thriller werd uitgebracht: Jacob's Ladder.<br />Als Flatliners een jaar of twee na Jacob's Ladder was uitgebracht, dan is het waarschijnlijk dat Schumacher's _Ladder_ van Schumacher was. De gewaagde thriller zou zijn afgedaan als een gecommercialiseerde, gecommercialiseerde imitatie van het nachtmerrieachtige meesterwerk van Adrian Lyne. Maar omdat deze films in hetzelfde jaar werden uitgebracht, onderging Flatliners een ander lot, waarbij JL's kijkcijfers werden verdrievoudigd, ondanks het feit dat het een verwaterde versie was van een soortgelijke premisse. Het verstrijken van de tijd is Flatliners niet gunstig gezind geweest, het is verloren gegaan boven op een gedateerde hoop wegwerpkleding uit de jaren tachtig, terwijl JL zijn reputatie als tijdloze klassieker heeft verstevigd. Afgezien van het noodlot is JL naadloos angstaanjagend en weet het publiek tot aan het laatste beeld in het ongewisse te laten, terwijl Flatliners ten prooi valt aan oversimplificatie en Hollywood-faciliteiten die de laatste akte naar een voorspelbaar keurige ontknoping slepen. Vergelijkingen tussen de twee films zijn niet eerlijk en gaan uiteindelijk voorbij aan het vermogen van Flatliners om de jaren tachtig op zijn best te vertegenwoordigen. Als de film aan het eind van een decennium van oppervlakkige overdaad wordt uitgebracht, zal Flatliners altijd worden gedateerd aan de hand van de haarstijlen en kledingstijlen, maar eerlijk is eerlijk, hij moet ook worden beschouwd als een goed uitgevoerde film op (of in elk geval dicht bij) de top van zijn specifieke berg stront. In feite is het een onderhoudende wandeling door het verleden.