Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Waarom zou Burt Lancaster zichzelf toestaan de rol te spelen van een arme sloeber die uiteindelijk wordt ondermijnd door femme fatale Anna Dundee, gespeeld door Yvonne DeCarlo in 'Criss Cross'? Dezelfde reden waarom Robert Mitchum zich laat casten als de zoveelste loser die valt voor femme fatale Faith Domergue in de film uit 1950, 'Where Danger Lives'. Misschien vonden ze het allebei een goede manier om te laten zien dat ze 'bereik' hadden als acteurs <0xE2><0x80><0x93> dat spelen tegen het type, de gebruikelijke 'harde jongen'-rol waar ze om bekendstonden, hun imago als acteurs, die elke rol konden spelen, zou versterken. Maar het probleem was dat rollen als Steve Thompson, de zielige, verliefde zuiplap in 'Criss Cross', Lancasters carrière geen goed deden. Niet alleen is Lancaster volkomen misplaatst in de bijrol van Thompson, maar de hoofdpersoon van de film heeft ook iets intrinsiek onaantrekkelijks (en, mag ik wel zeggen, pathetischs) over zich.<br />'Criss Cross' is een film die zich eindeloos traag voortbeweegt. Een van de vele onnodige scènes in de film is aan het begin: de flashback die Thompsons confrontatie met Dan Duryea's Dundee in de nachtclub weergeeft. Alles wat in die eerste flashback gebeurt, wordt later in de film verklaard: de onwettige verhouding tussen Steve en Anna, Steves gespannen relatie met Martinez de agent en zijn slechte bloedband met Dundee. Als regisseur Siodmark zich gedwongen voelde de film met een flashback te beginnen, waarom zou hij hem dan niet onder de drie minuten houden? Ik denk dat dat effectiever zou zijn geweest. In 'Criss Cross' duurt het een hele tijd voordat de hoofdpersoon zich vastlegt en uit de 'gewone' wereld van de eerste akte stapt. Dat is de scène waarin hij 'toevallig' Anna tegen het lijf loopt in de nachtclub. En zie je dat Siodmak zoveel tijd besteedt aan het knippen en plakken van Anna die danst en Steve die naar haar staart? Naast het knippen en plakken besteedt hij ook veel tijd aan het kijken naar Esy Morales en zijn Rhumba Band in plaats van aan het verhaal.<br /><br />Tot aan de crisis in de tweede akte ploetert het verhaal voort met Thompson die diverse ongemakkelijke ontmoetingen heeft met Anna en vervolgens zijn verdriet verdrinkt in zijn gebruikelijke kroeg. Halverwege het tweede bedrijf hoort hij dat Anna ervandoor is gegaan en met Dundee is getrouwd. Op dat moment wordt duidelijk dat een van de zwakke punten van de film is dat Dundee het grootste deel van het tweede bedrijf niet op het scherm te zien is. Er zijn in die tijd geen confrontaties tussen Thompson en Dundee en we blijven zitten met de tamelijk oninteressante machinaties tussen de twee tortelduifjes. Het blijkt (en Anna'verklaart' dit later aan Steve) dat ze niet alleen is weggegaan omdat hij acht maanden weg was, maar ook omdat ze Steve onder druk voelde staan.' Anna gaat terug naar Steve omdat ze beseft dat ze een grote fout heeft gemaakt met Dundee. Het blijkt dat hij haar heeft geslagen en ze is nu bang voor hem.<br />Een van de dwaze refreinen die door meer dan één personage in _Criss Cross_ worden geuit, is dat je nooit een pantserwagen kunt kapen. Maar iedereen doet zo verbaasd als Steve erop wijst dat het wel kan als het een 'inside job' is! Je zou denken dat Dundee op de hoogte was van Steves 'beroep' als pantserwagenchauffeur en hem van tevoren een voorstel heeft gedaan. Maar natuurlijk moet Steve het voorstel doen zodat Dundee hem niet vermoordt nadat hij zijn verhouding met Anna heeft ontdekt (als ze zo bang zijn om gepakt te worden, waarom komen Steve en Anna dan bij hem thuis bijeen, waar Dundee hen zo gemakkelijk kan vinden?). Ik kreeg echt een kick van Finchley (gespeeld door Alan Napier), de 'hersenen' van de operatie. Dundee is zo stom dat hij dat alcoholische ex-professortype moet inhuren dat de overval op een kaart beraamt. O, en dan is er nog de kwestie van de ingrediënten voor de gasbommen die tijdens de overval zijn gebruikt, en natuurlijk is Finchley daar ook goed in! De enige scène in de hele film die echt goed is uitgevoerd, is die van de overval op de pantserwagen. De montage was heel goed, want het beeld van de stijgende actie van een uit de hand gelopen overval was goed. Terwijl de gasbommen ontploffen, wordt de wreedheid van de bende in al haar gruwelijkheid getoond wanneer Dundee de onschuldige pantserwacht vermoordt.<br />De climax van de film wordt net zo lang uitgerekt als de rest van de film. Waarom duurt het zo lang voordat een van Dundees gorilla's Thompson ontvoert? Eerst die verpleegster, dan staat die gorilla buiten te wachten, dan komt hij binnen en doet alsof hij een vriend is, Steve valt in slaap en als hij eindelijk wakker wordt, ontvoert die gorilla hem. Als Steve Anna eindelijk thuis treft, vragen we ons af hoe ze aan het geld is gekomen. Heeft ze het op de een of andere manier van Dundee gestolen toen hij uit eten ging? Dat is nooit verklaard. Erger nog, Anna wordt plotseling de kwaadaardige femme fatale. Voorheen kon haar egoïsme en de aantrekkingskracht die Dundee op haar uitoefende worden verklaard door haar vermeende afwijzing door de dreigementen van Steve en Martinez. Maar nadat ze naar Steve is teruggegaan omdat ze bang is voor Dundee, keert ze zich op onverklaarbare wijze tegen hem als hij op zijn kwetsbaarst is. Net zoals er 'koffie' is, heb je ook 'femme fatale'.<br />In 'Film Noir - Een encyclopedische verwijzing naar de Amerikaanse stijl' 'Criss by Cross', door Silver en Ward, wordt door de auteurs 'een van de meest tragische en meeslepende films noirs' genoemd. Ik ben het daar niet mee eens. Om een tragedie te creëren heb je personages nodig die diepgang hebben, en om meeslepend te zijn heb je een verhaal nodig dat geloofwaardig is. Criss Cross heeft geen van beide. Het is een overschatte 'B-film' die zich op de een of andere manier in het pantheon van arthouse noirs heeft genesteld. Opnieuw heeft de kuddegeest getriomfeerd bij het beoordelen van de films van vroeger.