Is deze recensie positief of negatief?

Ik was erg teleurgesteld over deze film. Juffrouw English, die zegt dat ze een fan is van de oorspronkelijke film, leek een groot artistiek werk te hebben gemaakt en het te hebben getransformeerd tot een platvloerse 'ho-hum' babyproductie. Ik probeerde Meg Ryans Mary Haines leuk te vinden, maar ze was gewoon saai. Ze leek niets te voelen over de affaire van haar man. Er was geen emotionele strijd, geen diepe gekwetstheid. In de oorspronkelijke film uit 1939 voelde Norma Shearer in Mary Haines zich verraden, geschokt, kwetsbaar, verward en boos. De productie uit 2008 ging meer over een of ander nepthema van de zusterschap (de woorden van mijn vrouw, om precies te zijn) en maakte niet dat je een traan liet of zelfs maar grinnikte. De enige optredens die de moeite waard waren, waren die van ons. Er was eigenlijk geen hoofdpersoon in deze film. De Sylvia Fowler-figuur had te veel subthema's. En Crystal Allen had geen vuur. De remake van de ontmoeting in het warenhuis met Annette Benning en juffrouw Mendez was Luke-warm. En het tempo was ook traag. Natuurlijk moest de versie uit 1939 worden bijgewerkt, maar dat was deze niet. De reden dat de oorspronkelijke versie zo goed werkte, was dat de personages te maken hadden met'mannen'-problemen. Een onderwerp dat niet uit de tijd was. De magie van de oorspronkelijke film was dat hij over beide seksen ging, terwijl je de mannen nooit te zien kreeg.