Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb onlangs Twister gehuurd, een film die ik een paar jaar geleden op tv heb gezien, en hij is goed in de tijd gegaan; ik merkte dat ik er een paar keer hardop om moest lachen, en hoe raar al die mensen ook zijn, op het laatst gaf ik heel veel om ze. Dit is het soort kleine film dat gemaakt wordt voor een cultpubliek, want net als Howdy's gazpacho (nou ja, ik denk dat het dat is) is het een smaak die je moet leren kennen: je moet afgestemd zijn op de eigenaardige golflengte ervan. De productiewaarden mogen dan vriendelijk goedkoop genoemd worden en het tempo en de sfeer moeten even wennen, maar de film heeft een 'look'. Het leven met Eugene Cleveland (Harry Dean Stanton) en zijn gezin (twee volwassen kinderen, een kleinkind en een huishoudster) lijkt zo los te staan van het leven buiten Gormenghast dat we er in Gormenghast in zouden kunnen wonen. Iedereen in deze film is geweldig (vooral Suzy Amis en Crispin Glover als de richtingloze geniale tweelingbroer en -zus Maureen en Howdy), en na een tijdje voel je je zo op je gemak dat je het vreemde vooroordeel gelooft dat deze mensen, die de tornado hebben overleefd en kennelijk niet in staat zijn gelukkig te zijn, op de een of andere manier geluk hebben en toch niet precies weten wat ze met hun geluk aan moeten. Er zijn een paar echt geweldige scènes: Eugenes plotselinge confrontaties met zijn op geld beluste tv-presentatrice Virginia (een zuurzoete Lois Chiles), daarna met zijn kinderen; William S. Burroughs die schietoefeningen doet in de schuur en een verhaal vertelt over een mysterieuze Jim; Maureens vriend Chris die zich bewijst door te vechten tegen een schuur vol wespen, gehuld in een tafellaken en kleedje en een oude gleufhoed; Howdy, Violet, Maureen en Chris zitten alle drie op de bank (de laatste drie in passend lichtgewicht zomerkleding, de eerste in een rode blazer en een zwartleren rock-'n-roll-jasje). Crispin Glover is voorspelbaar schitterend als Howdy: zoals altijd blijft hij volmaakt in zijn rol. Howdy heeft een cultus gemaakt van zijn ellende en genialiteit; hij is als de Oscar Wilde van Kansas, die zijn best doet om aan zijn roodfluwelen pak te voldoen. Of hij nu toonloos maar luid tekeergaat op een elektrische gitaar, een grote zweep laat knallen terwijl hij een volledig zwart cowboypak draagt, een kamer vernielt of zelfs eenvoudige dingen doet zoals rijden of de voornoemde soep uit een kan schenken, hij is fascinerend. Dit zal ik leuk vinden.