Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dat is een bekend feit: meneer Seagal kan niet glimlachen, hij kan niet acteren, hij kan niet tegen zijn verlies, er zijn vage glimlachjes, geen echte glimlachjes, geen luid gelach, en het heeft eigenlijk geen zin om naar deze verwarrende film te kijken. We zien een te dikke meneer Seagal als dokter Wesley MacLaren, die dringend naar de kapper moet, en zijn echte dochter Ayako als zijn secretaresse. Verhaal: Oké, dus Wesley woont in een andere verrekte uithoek met zijn lieve dochter Holly. Ze gaan zitten en genieten van hun rode bloementhee en omeletten en aan de andere kant van de stad besluit een of andere zwaarlijvige militieleider de hele stad ziek te maken door een virus te verspreiden dat zich door de lucht verspreidt en binnen 2 dagen doodt, in de veronderstelling dat hij het overleeft omdat hij een tegengif heeft. Probleem is dat er geen tegengif is en het middel dat er wel is, houdt het virus maar een tijdje tegen. Er wordt contact opgenomen met de CIA en zelfs zij kunnen niet helpen en er is maar één persoon die niet ziek is, Wesley's dochter Holly. Dus wordt ze opgejaagd in de veronderstelling dat het medicijn in haar bloed zit. Wesley slaagt erin zijn dochter te grijpen en haar mee te nemen naar haar grootvader, een indiaan. Samen met zijn zus Ann gaan ze naar een basis waar een verborgen laboratorium is om een geneesmiddel te vinden, maar zelfs de soldaten daar gaan langzaam dood en dat zullen anderen ook doen als ze niet op tijd een geneesmiddel vinden. En om het kort te houden: noch Ann, noch Wesley is besmet met het virus... hmm. Eén zwakke vechtscène. Verschrikkelijke film en alle mannen in die film hebben dringend behoefte aan een trapleraar.