Is deze recensie positief of negatief?

Buitengewoon Rendition is een angstaanjagende praktijk die, verrassend genoeg onder Clinton, door de Amerikaanse regering is toegestaan en die het mogelijk maakt om iedereen aan te houden die, schijnbaar om welke reden dan ook, verdacht wordt van terrorisme tegen de Verenigde Staten. Dit is een gevoelige kwestie, vooral na 9/11, omdat aanhangers van deze praktijk altijd kritiek zullen leveren op de oppositie omdat ze de Verenigde Staten de vitale macht ontzeggen die het land nodig heeft om effectief tegen terreur te vechten. Fanatieke aanhangers noemen de oppositie op hun beurt terroristen.<br />Maar net als een recente film die een vergelijkbaar menselijk niveau aan de doodstraf gaf, The Life of David Gale, toont Rendition ons een verhaal over het misbruik van buitengewone rendition, of in elk geval het gemak waarmee het kan worden gebruikt en valselijk kan worden toegepast. Het verhaal gaat over Anwar El-Abrahimi, een Amerikaanse scheikundig ingenieur, geboren in Egypte, die op de terugweg naar Amerika wordt opgepakt nadat hij een lezing in Egypte heeft gegeven. De reden die wordt opgegeven is dat hij een bekende terrorist heeft gebeld. Er wordt geen bewijs gegeven (en dat is ook niet nodig) dat het Anwar was die de telefoontjes heeft gepleegd en dat zijn telefoon nooit gestolen is.<br />Ondertussen is Anwars hoogzwangere vrouw Isabella in de Verenigde Staten en probeert ze wanhopig haar man te vinden, die op een vliegtuig naar Chicago is gestapt, maar er blijkbaar nooit is uitgestapt. De flinterdunne verklaring dat hij daar nooit is geweest verdampt als ze ontdekt dat hij met zijn creditcard een ticket heeft gekocht. <br /><br />De laatste tijd heb ik onderzoek gedaan naar de moderne Chinese geschiedenis, met name die van de verbazingwekkend egoïstische en brute dictatuur die door Mao Tse-toeng is opgezet, en het is meer dan een beetje beangstigend om de overeenkomsten te zien tussen uitzonderlijke verminkingen en enkele van Mao's wrede schrikaanjagende tactieken, waaronder zijn openbare terechtstellingen (die de mensen gedwongen waren te zien) en een uitgebreid gebruik van martelingen die speciaal werden gebruikt om 'bekentenissen' los te krijgen.<br />Het is nogal verontrustend om te zien dat Mao deze dingen specifiek deed om een omgeving van angst te creëren om gehoorzaamheid van het Chinese volk te verkrijgen. Om te zeggen dat de regering-Bush geen omgeving van angst heeft gecreëerd en die blijft uitmelken voor alles wat het doet.' De waarde van de film zou extreem naïef zijn, en hoewel er onder Bush geen uitzonderlijke vertolkingen zijn gemaakt, is het duidelijk dat hij meer kwaad dan goed doet.<br />De film wordt nog versterkt door Douglas Freeman (Jake Gyllenhaal), die achter een bureau voor de CIA werkt en weinig veldervaring heeft, tot zijn baas wordt vermoord en hij plotseling de leiding krijgt over het martelen van een man aan wie hij al snel twijfelt of hij wel iets te onthullen heeft. Fatima's (Freemans) dochter speelt ook een cruciale rol, net als een assistent van de senator, gespeeld door Peter Sarsgaard, die misschien wel de meest bevredigende rol in de film heeft. Meryl Streep is ook gepast kil en klinisch als een kille senator met een dogmatische steun voor de noodzaak en de praktijk van uitlevering.<br />Als politieke thriller is de film opmerkelijk goed gemaakt en geritmeerd. Maar het engste aan de film is dat dit allemaal echt is. Het doel van de film is om mensen echt te laten nadenken over de dingen die in naam van Amerika worden gedaan, vooral als ze beweren dat die dingen worden gedaan om diezelfde dingen te voorkomen. Angst zaaien in naam van het voorkomen van angst zal geen sympathie voor ons opwekken, en ook geen bekentenissen loskrijgen door wrede marteling, wat de laagste vorm van crimineel onderzoek is. <br />Helaas gaan we geleidelijk aan die kant op, dat we deze dingen meer doen dan minder. De angstaanjagende vraag is wat er op een bepaald moment in de toekomst gaat gebeuren om ons ervan te overtuigen dat we moeten stoppen en de andere kant op moeten gaan, naar beschaving en vrede, of blijven we gewoon op weg naar een militaire dictatuur tot we daar eindelijk aankomen?