Is deze recensie positief of negatief?

Zelfs de technicolor-snuisterijen van Maria Montez en Jon Hall uit de jaren veertig worden overschaduwd door 'Prinses van de Nijl', Fox' inleiding bij de Hollywood-obsessie uit het midden van de jaren vijftig voor Egyptische dingen (zie 'Land van de farao's', 'Vallei van de koningen', enz.). Zuiver, onvervalst, geesteloos hocus pocus, overdadig geproduceerd (in feite goedkoop geproduceerd, maar met decors en kostuums die over zijn van 'The Robe', ziet dit Technicolor-spektakel eruit alsof het miljoenen heeft gekost). 71 minuten oogverblindend (de plot, die iets te maken heeft met snode waaghalzerij in het oude Egypte, doet niet ter zake) biedt de filmer en het publiek de verrukkelijke aanblik van Debra Paget die een verscheidenheid aan sluiers draagt, waarvan de meeste op de grond vallen als ze beeft en kronkelt in een productie van een slavin die zijn weerga in de filmgeschiedenis niet kent. De vrouwelijke bioscoopbezoekers werden niet tekortgedaan: de knapste jonge contractspeler van Fox, Jeffrey Hunter, is net zo fotogeniek als mevrouw Paget, terwijl Michael Rennie op de achtergrond rondsluipt en het kwaad in het land van de piramides aanwakkert. Voor degenen die misschien denken dat Paget & Hunter niet kunnen acteren en alleen maar zijn ingehuurd vanwege hun fysieke kwaliteiten, moet je hun subtiele, over het hoofd geziene, hartverscheurende werk eens bekijken, een paar jaar later in 'White Feather' (een andere Fox-productie die helaas is verdwenen in het rijk van de'verloren films'). 'Prinses van de Nijl' is nog steeds een klasse apart als een vrolijk, geestloos, ademloos, oogverblindend getuigenis van de glorie van 3-film Technicolor <0xE2><0x80><0x93> en de verleidelijke charmes van mevrouw Paget (al was ze toen nog maar twintig). Zet deze kitscherige klassieker boven aan je'schuldige genoegens'-lijstje en geniet ervan. Voldoening gegarandeerd!