Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Jefferson in Parijs' is een werkelijk verbijsterende film. Hij plaatst Thomas Jefferson (Nick Nolte) in het meest onflatteuze licht dat maar denkbaar is en schildert hem af als een leugenaar, racist en pedofiel, zonder ook maar een greintje veroordeling voor die zonden. Zo was hij, lijkt de film te zeggen. Einde van de zin, einde van de film, de deur is achter je dichtgevallen.<br />Nadat hij met zijn dochter Patsy (Gwenyth Paltrow) in Parijs is aangekomen, wint Jefferson het hart van Maria Cosway (Greta Scacchi), de vrouw van een homoseksuele Engelse schilder (de misdadig weinig gebruikte Simon Callow). Maar door een wending in de gebeurtenissen wordt Maria naar Engeland gestuurd, en Jefferson weet haar met verbazingwekkende snelheid te vergeten voor een man die haar, nog maar een paar minuten geleden op het scherm, vroeg om bij hem in Amerika te komen wonen.<br />Hij is namelijk behekst door Sally Hemmings (Thandie Newton), een van zijn slaven die net uit Amerika is aangekomen. Waarom hij behekst is, is moeilijk te zeggen <0xE2><0x80><0x93> hoewel Sally onmiskenbaar mooi is, gedraagt ze zich in Jeffersons bijzijn als een onnozel kind. Als ze geen spookverhalen zit te vertellen in overdreven 'krankzinnige' spreekpatronen, sluipt ze door zijn slaapkamer en straalt ze praktisch lust uit voor haar voorname meester.<br />Als haar gedrag een poging is om Jeffersons gedrag goed te praten, werkt het niet. Jefferson vervloekt zichzelf nog meer als Maria, moe van het wachten op zijn brieven, uit Engeland komt om hem te zien. 'Ik ben niet veranderd tegenover jou,' houdt hij vol, en biedt zwak excuus aan voor het niet schrijven. Het strekt Maria tot eer dat ze onmiddellijk door zijn brutale leugens heen kijkt. Als Sally verschijnt, en zij en Jefferson openlijk (en wreed, naar mijn mening) flirten in Maria's aanwezigheid, valt de illusie volledig in duigen.<br />Niemand gelooft tegenwoordig nog dat Jefferson, Washington en de anderen absolute toonbeelden van deugd en moraliteit waren. Maar moeten we dan geloven dat de geleerde, gedistingeerde Jefferson zich aangetrokken zou voelen tot Sally, een vrouw wier intelligentste gespreksonderwerp is dat van hoe'massa's Fransozenvrienden niet van maïs houden'. en wie wrijft zich in het voorbijgaan tegen zijn borst, vlak voor Maria's ogen?<br />Zelfs als we dat door de vingers zien, wordt het gevolgd door de afschuwelijke onthulling dat Sally nog maar 15 was toen deze affaire plaatsvond (Jefferson was 41). Vreemd genoeg komt dit feit pas helemaal aan het eind aan het licht, wanneer Sally's broer James begrijpelijkerwijs woedend is over haar blasé mededeling dat ze Jeffersons kind draagt.<br />Jefferson is al even blasé wanneer hij hoort dat Sally zijn kind draagt, en hij zegt neerbuigend tegen haar dat ze veel beter af is onder zijn bescherming dan vrij te zijn en in Frankrijk bij haar broer te wonen. Ik zal haar vrijlaten als ik doodga en onze kinderen (inclusief alle anderen die komen, zegt Jefferson, in een huiveringwekkende verklaring van Sally als zijn*) als ze eenentwintig worden. O, dank je wel, massa, je hebt zin om het op het scherm te vertellen. Nou en?<br />Maar de ergste scène moet nog komen, als het om Jeffersons dochter Patsy gaat. Ze is nu al boos op hem, om te beginnen omdat hij zijn gelofte heeft verbroken, die hij op haar sterfbed aan haar moeder heeft gedaan, dat hij niet meer zou trouwen. (De vrouw had het duidelijk niet alleen over het huwelijk.) Jefferson heeft ook geweigerd om Patsy een non te laten worden zoals zij dat wil, ondanks zijn eerdere moraliserende opmerkingen over de vrijheid van godsdienst (dat schijnt te betekenen dat je vrij bent om het met hem eens te zijn). Jefferson, die Sally en haar broer hun vrijheid heeft beloofd, roept Patsy erbij om getuige te zijn van de overeenkomst en te beloven die na te komen als hem iets mocht overkomen. Sally's broer flapt er de aanstaande geboorte van het kind uit en Jefferson vraagt: 'Zweer je dat?' Paltrows vertolking in deze scène is briljant, hoewel ze bijna niets te zeggen heeft. Haar gezicht vertrekt bijna van ondraaglijke pijn bij deze onthulling, maar ze bedwingt haar verdriet en fluistert 'ja'.<br /><br />Als er iets was, en de filmmakers hadden iets kunnen hebben als ze dit punt wat meer hadden benadrukt, 'Jefferson in Parijs'. Het is een indicatie van de status van de vrouw aan het eind van de achttiende eeuw, die zelfs door mannen als Jefferson wordt beschouwd als een aantrekkelijk bezit, aangenaam, maar zonder echt intellect of ziel. We zien Jefferson een paar tranen vergieten om een brief van Maria, waarin ze hem duidelijk vertelt waar hij heen moet, maar al snel zit hij te lachen om een wilde dans van Sally, compleet met wapperende haren en zwoegende boezem.<br />Ik weet niet of dit een accuraat portret van Jefferson is of niet. Maar ik wil er niet naar kijken, alleen maar om ernaar te kijken. Die Jefferson is geen held of zelfs maar een antiheld. Hij is een egoïstische, leugenachtige kind-molestor <0xE2><0x80><0x93> en een die ermee wegkomt <0xE2><0x80><0x93> en niet het soort man over wie ik een film wil zien.