Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Preston Sturgis' THE POWER AND THE GLORY werd bijna twintig of dertig jaar lang door het publiek over het hoofd gezien, tot het eind van de jaren negentig, toen het weer opdook en zelfs op tv kwam. In de tussentijd was het berucht geworden omdat Pauline Kaels THE CITIZEN KANE BOOK had gesuggereerd dat het scenario van Herman Mankiewicz en Orson Welles voor KANE was gebaseerd op het scenario van Sturgis. Zoals in het begin van deze draad voor de film op de IMDb-website wordt vermeld, overdreef Kael haar zaak.<br /><br />Er zijn ongeveer zes vertellers die om beurten het leven van Charles Foster Kane belichten: het filmjournaal (refererend aan Ralston <0xE2><0x80><0x93> de Henry Luce-kloon), de memoires van Thatcher, Bernstein, Jed Leland, Susan Alexander Kane en Raymond de butler. Ieder van hen heeft zijn of haar eigen kijk op Kane, die hun vertrouwen, teleurstelling of haat tegen de man weerspiegelt. En natuurlijk laten ze allemaal ook hun eigen tekortkomingen zien wanneer ze hun versie van Kanes verhaal vertellen. Deze methode leidt er ook toe dat de verhalen over hetzelfde incident elkaar vaak overlappen.<br />Dit is niet de situatie in THE POWER AND THE GLORY. Ja, net als KANE gaat het over een legendarische zakenman <0xE2><0x80><0x93> hier gaat het over Tom Garner (Spencer Tracy), een man die van de grond af aan is opgeklommen tot hoofd van het meest succesvolle spoorwegsysteem van het land. Maar er zijn maar twee vertellers <0xE2><0x80><0x93> dat zijn Garners rechterhand Henry (Ralph Morgan) en zijn vrouw Sarah Padden. Dit beperkt het bijna driedimensionale beeld dat we in Garner bij tijd en wijle van Kane krijgen. Als Henry zijn verhaal doet, heeft hij het over zijn baas en vriend, die hij respecteerde en van wie hij hield. Zijn vrouw is als de stem van het sceptische publiek <0xE2><0x80><0x93> zij ziet alleen de tekortkomingen in Henry.<br />Een typisch voorbeeld: hoewel hij zich opwerkte, werd Tom in zijn latere jaren steeds anti-arbeider. Bonden zijn onruststokers en hij heeft er geen behoefte aan om door hun streken te worden opgehouden. Henry beschrijft Toms confrontatie met de Unie als een groots gevecht, en hoe het hem zo in beslag nam dat het ten nadele van zijn gezinsleven was. Toms vrouw herinnert hem eraan dat Tom schurft en geweld heeft gebruikt om een eind te maken aan de staking (waarmee hij kennelijk het hoofdkwartier van de vakbond heeft opgeblazen <0xE2><0x80><0x93> waarbij veel mensen zijn omgekomen). We hebben dus twee beelden van de man, maar het ene is zuiver wit en het andere is zuiver zwart.<br /><br />Ik geef niet echt de schuld aan de kracht en de glorie van het feit dat we het succes van Adam niet hebben nagebootst (dat doen maar weinig films <0xE2><0x80><0x93> inclusief alle andere films van Orson Welles), maar ik weet dat het verhaal goed genoeg wordt verteld om tot het einde toe je belangstelling vast te houden. En dankzij de optredens van Tracy en Colleen Moore als zijn vrouw Sally wordt de tragedie van het wereldse succes van het stel volledig tot zijn recht gebracht. Als ze trouwen, wil Tom het goed doen (voor een deel) om zijn vrouw en hun gezin de voordelen te geven die hij nooit heeft gehad. Maar in Amerika komt groot zakelijk succes ten koste van jezelf. Tom raakt nauw betrokken bij het runnen van het spoorwegimperium (hij vergroot het en verbetert het voortdurend). Maar het brengt hem te veel van huis, en hij verliest het contact met Sally. En hij krijgt ook oog voor Eve (Helen Vinson), de jongere vrouw die zijn ma<0xC3><0xAE>tresse wordt. Als Sally hoort van zijn ontrouw, gaat ze eraan onderdoor.<br />Evenzo krijgt Tom een enorme schok (wat hem in de ogen van Henry tot een martelaar maakt). Eve trouwt met Tom en schenkt hem een zoon <0xE2><0x80><0x93> maar het blijkt de zoon van Eve te zijn, van Toms zoon Tom jr. (Philip Trent). De ontdekking van deze incestueuze bedrogen echtgenoot brengt Tom ertoe zichzelf dood te schieten.<br />De film is geen volledig succes <0xE2><0x80><0x93> de actie is soms niet overtuigend. Toch lijkt de zaak echt (zie de scène waarin Tom zijn Raad van Bestuur vertelt over zijn plannen om een kleine rivaliserende treinlijn te kopen, en hij het gebruik van obligaties bespreekt om de plannen te financieren). Sturgis had een rijke achtergrond, dus hij kon dit soort details aandragen. Dus over het geheel genomen is het een eersteklas film. Misschien geen _Citizen Kane_, maar voor filmliefhebbers interessant als een poging tot zakelijk realisme met sociaal commentaar over de depressie in Amerika.