Wat is het sentiment van de recensie?

Omdat ik al heel lang fan ben van Studio Ghibli en vooral van Hayao Miyazaki-films, ging ik op de dag van de première meteen naar de film. Toen ik de bioscoop uit liep, had ik het vreemde gevoel dat er iets ontbrak, dat'magische' gevoel dat ik in alle Miyazaki-films had, maar ik kon niet zeggen waarom het deze keer ontbrak. Nadat ik over de andere Ghibli-films had nagedacht, ken ik misschien de reden: deze film bevatte de meeste elementen van een geweldige Miyazaki-animatiefilm: leuke karakters, schitterende animatie, een geweldige soundtrack gecomponeerd door Joe Hisaishi en het warme verhaal dat je het gevoel gaf dat je naar een Japanse animatiefilm van hoge kwaliteit keek. Maar er ontbraken twee elementen: een diep verhaal en dramatiek. Het doel van deze film was duidelijk om kleine kinderen te vermaken met een eenvoudige verhaallijn, zoals in het geval van Totoro, dus een ingewikkeld verhaal zoals dat wordt verteld in 'Geestenweg' of 'Prinses Mononoke' is niet echt nodig, maar aan de andere kant was dit verhaal gewoon te oppervlakkig. Ik kon me niet inleven in de hoofdpersonen, omdat er geen karakterontwikkeling was, de dramatische scènes waren beperkt en duurden niet erg lang. Ik vind het echt vreselijk om maar zeven sterren te geven voor een Miyazaki-film, want ik zou bij alle vorige films meteen tien sterren geven, maar deze keer was het gewoon niet deze fantastische 'ghibli-ervaring'.