Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Orson Welles' documentaire 'F for Fake' uit 1974 onderzoekt bedrog en fraude, en concentreert zich vooral op twee mannen die zelf als oplichters zijn ontmaskerd. Clifford Irving is een biograaf die de zogenaamd frauduleuze autobiografie van Howard Hughes heeft geschreven, maar die naar het zich laat aanzien toch onschuldig is. Het andere hoofdonderwerp van de film is de kunstenaar Elmyr de Hory, een man die zijn leven lang vervalsingen van beroemde meesterwerken heeft geschilderd, die hij soms aan musea verkoopt als echte werken van de oorspronkelijke kunstenaars. Tussen deze verhalen in zitten stukken waarin Welles goocheltrucs doet om punten te illustreren, enz., en hij gaat ook in op het feit dat zijn carrière als oplichter begon toen hij voor het eerst loog over zijn cv en vervolgens een radiosensatie creëerde met: ' War of the Worlds'.<br />Ik wilde echt van deze film houden en hem diepzinnig vinden, omdat ik zo'n fan van Welles ben, maar ik kon mezelf er niet toe brengen. Een deel van het probleem logenstrafte het feit dat hij niet alleen niet-lineair was, maar ook nog eens volledig verspreid. Hoewel ik stijlvolle montage en snelle sprongen en zoomlenzen waardeer, vooral wanneer ze worden gebruikt in een ongebruikelijke vorm zoals een documentaire, was er gewoon te veel van dat alles in 'F for Fake'. Ze zorgden voor afleiding, in tegenstelling tot stijlvolle montage. Als het verhaal duidelijker en uitgebreider was geweest, denk ik dat de montage waarschijnlijk niet zo irritant zou zijn geweest. De verbrokkelde verhalen werden des te ergerlijker door het feit dat het werkelijk interessante onderwerpen waren, met name Elmyr de Hory. Zijn artistieke vervalsing brengt het onderwerp fraude in de kunstwereld ter sprake, en wie werkelijk in staat is om de authenticiteit van bepaalde werken vast te stellen. En als de werken niet authentiek zijn, wat zegt dat dan over degenen die de stukken in musea bewonderen? Dit is een documentaire die ik op zijn minst een kans zou willen geven, maar wees niet bang om hem uit te zetten als je er niet van geniet. Het is zeker de meest verwarrende documentaire die ik ooit heb gezien; het is een kruising tussen een documentaire, een kunstfilm en een experimentele film, die geen van alle behoorlijk vertegenwoordigd of geïsoleerd zijn. Ik heb geen mindere mening over Welles nadat ik hem heb gezien, maar naar mijn mening is het beslist geen lichtend voorbeeld in zijn oeuvre.