Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik kijk zelden naar korte films, omdat ze alleen's avonds laat op de televisie te zien zijn en niet genoeg publiciteit krijgen om te weten welke korte films de moeite waard zijn. Omdat De kamer een extra aflevering van The Hitcher-dvd is, kreeg ik de kans om getuige te zijn van een uitstekende korte film met Rutger Hauer in uitstekende vorm.<br />De kamer, kunstzinnig in zwart-wit, verkent de obsessie van een man met een kamer die hij in het beginstadium van de volwassenheid passeert en wordt verwoord in een documentaire/interviewstijl. De dialoog is heel poëtisch, typerend voor een man die zijn gevoelens voor een vrouw uit, maar staat ook in contrast met onsamenhangendheid en af en toe een gebrek aan vloeiendheid. Dit voegt veel realisme en diepgang toe aan Hauers vertolking van een excentrieke man die het grootste deel van zijn leven achter de rug heeft.<br /><br />De pianomuziek die Harry (Hauer) uit de kamer hoort, is voortdurend op de achtergrond te horen en versterkt de ontroerende sfeer van de film en verhevigt de gevoelens van droefheid die Hauer uit.<br />Hauer bewijst met deze rol dat hij meer is dan een psychotische slechterik uit Hollywood en toont perfect zijn gevoelige kant. Mattijn Hartemink is ook effectief in de flashbacks van de jonge Harry in een zwijgende rol. Hij laat zien hoe aangedaan hij is door de muziek en hoe teleurgesteld hij is als die wegvalt. Het einde is profetisch en brengt je langer in een bespiegelende stemming dan veel films met een lange hoofdfilm.