Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film is zo saai dat ik de helft heb besteed aan iMDb terwijl hij nog aan de gang was, en de andere helft aan een andere tab op Netflix om erachter te komen of iemand dacht dat het een van de saaiste, zwaarwichtigste, gimmicky films was die ze ooit hebben gezien. Een waarschuwing: ik kon hem niet afmaken, dus dit zijn mijn indrukken tot en met minuut 54.<br />Keira Knightly krijgt massa's schermtijd. Zoals anderen al hebben gezegd, heeft haar moeder het script geschreven (misschien tijdens een soort door drugs veroorzaakte verdoving, waarin volslagen onnozelheden en emotieloze uitspraken over emoties als interessante dialogen klonken) en het lijkt erop dat de film een voorbeeld is voor Knightly. Ik vond haar reacties geforceerd en slecht getimed. Zoals in: William of Dylan doet iets leuks... pauze... HAHAHA uit K met kuiltjes en een speelse armstoot. Een minuut te laat. Wat? En ze kan niet tippen aan Cillian Murphy's intensiteit. Hij slaagt er op de een of andere manier in echt naar haar te kijken en te kijken alsof hij door haar wordt gefascineerd en verliefd op haar wordt, terwijl zij totaal los van hem lijkt te staan, bijna alsof ze met een spiegel communiceert. Dat moet een marteling zijn, tegenover iemand te staan die niet dezelfde hoeveelheid energie uitstraalt als jij. Weet je wat nog meer een marteling is? Deze film.<br />Knightly ziet er verbluffend uit tijdens haar cyclische 'Ik heb krulspelden uit de jaren veertig en een sexy jurk. 'Oooo, Mehster Deelan. Whur eer you going?' Dat brengt me in de war, want het accent is zo verward en on-authentiek, maar soms ook zo zwaar dat ik geen idee heb wat ze zegt (of misschien ben ik wel in slaap gevallen). Als niemand weet wie Vera was of het iets kan schelen, of maar weinigen, was het dan zo belangrijk om haar dat zogenaamde Welshe accent te geven? Het leidt af van de rest van de actie (grapje).<br />Deze film lijkt alsof iemand een film heeft gedroomd, misschien nadat hij voor het slapengaan een stukje van Dylan Thomas heeft gelezen. Maar in plaats van zich aan te passen aan de wakkere wereld was het zoiets als: '' Man, die droom was zo interessant', en hij probeerde hem na te doen. Toen waarschuwde iemand anders: 'Aan je script moet gewerkt worden. Niets wat gebeurt verrijkt een verhaal of creëert noodzaak', en de schrijver is een en al: 'Maar zo heb ik het gedroomd!' Het is net de onsamenhangende fantasie van een kind, zo'n wild en meanderend verhaal dat ze verzinnen om je aandacht te trekken. En toen ging William naar een oorlog en toen kreeg Vera een baby en toen dronk een of ander blond grietje te veel en er waren zoveel vliegtuigen en krulspelden en iedereen had robijnrode lippen en...<br /><br />En wat betreft de Dylan Thomas-figuur (zo nietszeggend dat ik hem alleen maar zo kan noemen), waarom had hij geen tekst in deze maffe biopic? Het enige wat hij doet is bier drinken en sigaretten roken en rollebollen met Sienna Miller, die zo wild en artistiek is dat ze in het openbaar een radslag zal maken! Maak dat je wegkomt, stelletje gekke dichters! (Ik besef dat ze geen dichter is, maar zij en Thomas zijn net zo'n misselijkmakende eenheid van gekke kerels die gekke tijden doormaken, als een lauwe Sailor en Lula uit Wild at Heart.) Op het mededelingenbord vraagt iemand of ze deze film moeten kopen. Ik zeg: doe het. Laat hem op je plank staan en gebruik hem alleen als wapen om kinderen, bejaarden of langdurende huisgasten te verdoven.<br />P.S. voor Murphy's personage... als iemand vraagt of je 'in de sj' je kunt ja zeggen, want je oorlogsscènes lijken op een vuilstortplaats te zijn opgenomen.