Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In de laatste paar jaar van de heerschappij van Ron Miller (schoonzoon van Walt Disney cum Producer) strooide hij met live-action rotzooi op een stokje, vaak met in de hoofdrol de oersaaie Dean Jones, wiens hele carrière was gebaseerd op dat soort lichte, leeghoofdige troep. Andere afschuwelijke films uit diezelfde periode omvatten _Pete's Dragon_, _The Last Flight of Noah's Ark_, _Unidentified Flying Oddball_ en de gevreesde _Condorman_. Ik zal het niet over Tron hebben, want ik vond het ambitieus en Miller was slechts de uitvoerend producent, dus had hij weinig te maken met de feitelijke productie. Maar hij was in volle sterkte aanwezig toen dit godvergeten stuk menselijke troep uit de krochten van de creativiteit werd verwijderd. In het tweede deel van het geliefde Love Bug-verhaal wordt Herbie verliefd op een andere auto die ook hersens en een hart heeft. Er is een race, een paar lamlendige slechteriken, een diamant en Barney Fife. De film is in Frankrijk opgenomen, de film is mooi gefotografeerd en het landschap is prachtig. Maar je krijgt het idee dat de film zo is gemaakt dat alle betrokkenen drie maanden vakantie kunnen houden in Frankrijk. De rest van de film is een puinhoop. Prat-vals, stuntelende dieven, gemene Duitse coureurs en een knappe, op en neer wippende feministe vallen allemaal onder de categorie voorraad. De grootste belediging van de film: een poging om Herbie's film verder te ontwikkelen. Disneys schrijvers doen een onrecht aan onze schattige kleine VW door middel van beven, piepen, flikkerende lichten en bewegingen die wijzen op een geile zeventienjarige. Maar aan de andere kant zou het voor iedereen moeilijk zijn om Helen Hayes te overtreffen als ze in het tweede uitje met Herbie over de rand van een wolkenkrabber rijdt.