Wat is het sentiment van de recensie?

Ik moet bekennen dat ik, toen ik eenmaal naar deze film was gaan kijken, er zo door in de ban raakte dat ik hem tot het einde toe moest blijven zien. Het is heel goed mogelijk dat dit een latente voyeuristische neiging was die wilde zien hoe onze held het met zijn slachtoffer deed, of misschien fascinatie dat ze geld kregen om deze film te maken, te distribueren en te vertonen, waardoor ik bleef zoeken naar de verdienste ervan, of misschien een of andere bizarre wensdroom dat er aan het eind van alle pijn een punt zou zijn. Maar dat geluk had ik niet.<br />Dus je wordt gewaarschuwd om er niet meteen naar te gaan kijken, omdat anders hetzelfde met jou kan gebeuren. Er is hier niets wat het waard is om je anderhalf uur aan te verspillen.<br />Het eerste-persoons namaakverhaaltje en de kletskoek over Fabians 'queeste' om vrouwen van de Falklandeilanden zwanger te maken lijken nog meer op een (misschien eerstejaars <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen: eerstejaars van de middelbare school <0xE2><0x80><0x93> filmstudentenproject dan je je zou kunnen voorstellen. Het effect is uiteindelijk zowel een sneer naar de plaatselijke bewoners (die, afgezien van de twee professionele hoofdpersonen, in feite echte mensen zijn) als een nogal weerzinwekkende seksuele intrige (of je het nu letterlijk of symbolisch opvat, het is zinloos en seksistisch).<br />De reden waarom ik er uiteindelijk helemaal in meeging is dezelfde reden waarom je, als je eenmaal aan een korstje begint te pulken, ook aan dat korstje begint te peuteren.' Het is een onweerstaanbare fascinatie om dat te blijven doen tot het helemaal uit is, zelfs als je weet dat het slecht voor je is. Je wilt alleen maar zien wat er gebeurt.<br />Uiteindelijk is dit nogal oneerlijke filmmaken, omdat het uiteindelijk geen morele basis lijkt te hebben, geen verheldering van de plaatselijke politieke situatie, geen enkele plaats in het soort politiek-seksuele-persoonlijke-filmuniversum <0xC3><0xA0> la Goddard. Kortom, het heeft niets te zeggen en doet heel lang alsof dat wel zo is. Zelfvoldaan zou de slogan zijn.<br />Ik stel voor dat de filmmakers 'Waiting for Guffman' een paar keer verhuren, of zelfs 'Blair Witch Project', als ze de film met iets meer stijl en iets meer oprechte emotie willen volgen. Of in elk geval de amusementswaarde.