Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Neem een paar donkere en stormachtige nachten, mist die van de kust komt, obsessie en twijfel, twee broers die een mysterieuze connectie hebben die gebaseerd is op haat, een verdachte verdwijning, een schoen in de nacht die stilletjes een gloeiende sigarettenpeuk uittrapt, en ten slotte een beverige heldin die zich evenzeer bedreigd voelt door haar eigen twijfels als door een <0xE2><0x80><0x93> maar welke? <0xE2><0x80><0x93> van de mannen om haar heen. Het lijkt erop dat we een goede _noir_ van zo'n tachtig minuten krijgen. In plaats daarvan wordt _Undercurrent_ onder leiding van Vincente Minnelli en met twee hoofdrollen, Katharine Hepburn en Robert Taylor, een bijna twee uur durend matinee melodrama, een lange opeenvolging van dreigende angst te midden van de perfect verzorgde, opgemaakte en geklede cast. Als je halverwege een film op je horloge kijkt en tot je ontsteltenis ziet dat je nog een uur te gaan hebt, zit zowel jij als de film waarschijnlijk in de problemen.<br />Minnelli, in een van zijn eerste niet-commerciële films, legt de rococo-bioscoopbenadering niet zo zwaar aan als hij later zou doen. Toch wordt wat in wezen een simpel verhaal is over hebzucht, moord en obsessie, omgetoverd tot een eindeloos verhaal van Katharine Hepburn. Hepburn laat ons in zorgvuldig belichte close-ups zien hoe je angst, liefde, angst, lichtzinnigheid, geluk, twijfel, achterdocht en doodsangst kunt uitbeelden. Robert Taylor doet min of meer mee. <br />Hepburn begint de film als de onstuimige Ann Hamilton, een energieke jonge vrouw in lange broek die haar vader helpt met zijn uitvindingen. Hun huishoudster is vastbesloten haar te laten trouwen. Als dr. Hamilton besluit een belangrijke formule aan Alan Garroway (Robert Taylor) te verkopen, is het liefde op het eerste gezicht. Garroway is de gladde, knappe, dynamische uitvinder van de Garroway-afstandscontrole, die van vitaal belang was in de oorlog en die hem heeft veranderd in een hardwerkende fabrikant van miljonairs. Hij is een industrieel, zoals een van zijn vele vrienden in Washington zegt. Ann Hamilton, nu Ann Garroway, mag dan nog steeds een beetje een wildebras zijn, maar haar man leert haar hoe ze zich moet kleden en hoe ze een succesvolle gastvrouw moet zijn voor al die Congresleden en rechters die haar man kent. Ze leert snel en gretig. Ze zijn duidelijk allebei smoorverliefd.<br />Maar wacht. De kanker staat op het punt om te gaan knagen. Ann beseft dat ze niets van de familie van haar man weet. Geen van zijn werknemers of vrienden lijkt geneigd om met haar over hen te praten. Als ze er stukje bij beetje achter komt dat Alans moeder is gestorven in het oude familiehuis in Middleburg, waar ze aan de piano zat, of dat hij een broer heeft, Michael, die is verdwenen, wordt Alan heel stil. en soms wordt hij woedend. Hij biedt altijd zijn verontschuldigingen aan. Maar wacht eens even. Speelde zijn moeder echt piano? Is ze niet echt in bed gestorven? Werd Michael niet betrapt toen hij geld van het familiebedrijf aannam en stuurde Alan hem weg? Dit alles speelt zich af tegen de prachtige hotelsuites, het gemanicuurde buitenhuis in Middleburg met de paardenstallen en het smaakvolle landhuis aan zee. Iedereen in de film, behalve de werknemers, is tot in de puntjes gekleed. Er zijn exclusieve cocktailparty's en intieme diners voor twintig personen. Zelfs in een zwart-witfilm geeft Minnelli ons onwillekeurig eettafels vol kristal en porselein, smaakvol en elegant meubilair en een heleboel avondjurken. Als alles eindelijk bekend is, als Ann te paard over een hoog, buitengewoon goed ontworpen bergpad wordt achtervolgd door de slechterik op een ander paard, als ze met de dood door een rotsblok wordt bedreigd en haar achtervolger eindelijk de dood door een paard tegenkomt, is dat een opluchting. Zelfs Robert Mitchum, die Michael speelt, is niet in staat om veel spanning in de film te brengen. Wat in mindere handen een strakke B-film had kunnen zijn, is in plaats daarvan een overspannen melodrama, te groot voor zijn eigen beenderen.