Is deze recensie positief of negatief?

Het zou iets zijn om te proberen iemand te vertellen waar Fata Morgana zo eenvoudig over gaat. Of misschien ook niet: Herzog gaat naar de Sahara-woestijn en nabijgelegen dorpen om diverse landschappen en de plaatselijke bevolking te filmen. Maar dit is nog maar het topje van de ijsberg. Het is een prestatie die je óf wel moet leveren, óf niet moet doen. Hij neemt de vorm aan van de wereld om hem heen, zonder een verhaal, alleen gebonden aan bepaalde aspecten van geschreven poëzie, terwijl zijn camera (die op zogenaamd afgedankte filmrolletjes filmt) rondzwerft als in een pure reisgids. Je zou zelfs tot die gemakkelijke conclusie kunnen komen, als hij deze immense landschappen opbouwt en vervolgens overgaat op meer ruwe, geciviliseerde cultuur (hoewel niet de feitelijke 'normale'). Het verhaal van de _Popol Vuh_ (die, tussen twee haakjes, de muziek voor de meeste van zijn films doet) en de geleidelijke opeenvolging van in feite zeer gestileerde beelden voegen er al snel een heel ander niveau aan toe. Het is een hybride film, en hij is niet gemakkelijk, maar de beloningen komen het dichtst in de buurt van Herzogs idee van de 'extatische waarheid', beelden die hij zijn hele carrière heeft gebruikt. Je vraagt je af of de beelden eindigen op het moment dat het tweede deel, _Paradise_, de gesproken woorden inleidt, of dat het andersom is. Je ogen bewegen mee met de foto's en de pannen, en de bewoordingen doen denken aan religieus schrift, maar er zijn ook de muziekkeuzes, hoe het bizarre spaarzame zingen en de rustige klassieke muziek samengaan met Leonard Cohen en Blind Faith. Ik denk dat beide partijen elkaar uiteindelijk complimenteren, en het is iets wat nog steeds _lijkt_ alsof het niet zou moeten werken. Het is de aantrekkingskracht ervan, de kansen die je krijgt om door de verlaten woestenij en de kleinste stukjes van een beschaafd leven te gaan (in dit geval de krotten van de woestijn), die het zo fascinerend maken. Het is een wonder, al was het alleen maar vanwege het cinematografische gevoel, te onbeschrijflijk voor de oppervlakkige fotografiefan vanwege de techniek en een paar van de vreemdste beelden van een Herzog-film. Er zijn pans, er zijn lange opnamen, er is een hand die wordt vastgehouden terwijl je langs de steden rijdt, er is een bus tientallen kilometers verderop die via een luchtspiegeling niet meer dan een paar lijkt, er zijn close-ups van vuur en een man die een reptiel vasthoudt en over zijn radar praat (echt een klassieke gonzo-komedie), daar.' De film gaat over twee mensen die in nepposes stilzitten, en een man en een vrouw die stompzinnige muziek spelen. Maar het belangrijkste is dat de benadering, in elk geval voor mij, heel natuurlijk aanvoelt.<br />Ik weet zeker dat alleen Herzog zeker zou weten waarom hij deze film heeft gemaakt, in tegenstelling tot het simpele 'hoe'; hij was _Zelfs Dwergen begonnen klein_ al aan het filmen, en hij heeft heel wat gevaren moeten trotseren om hem af te maken. Toch is dat wat Fata Morgana zo'n verbazingwekkende prestatie maakt: de film zal iedereen aanspreken, afhankelijk van wat iemand ertoe brengt om er daadwerkelijk naar te kijken. Het is beslist verontrustend, maar het is niet anders.' Het is een van de spectaculairste 'kunstfilms' die ooit zijn gemaakt.