Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Nazarin is een zwartgallig, komisch verhaal over een afgetakelde priester, en toont de economie die Luis Bunuel heeft weten te bereiken door een diep humanistische fabel met een minimum aan poespas te vertellen. Als een product van zijn Mexicaanse periode van filmmaken was het een onschatbaar talent om te bezitten, met weinig geld en een extreem strak tijdschema. Nazarin overtreft echter veel van Bunuels vorige Mexicaanse films in het acteerwerk (Francisco Rabal is uitstekend), de verhaallijn en het thema.<br />Het thema is, interessant genoeg, iets wat drie jaar later opnieuw werd verkend in Viridiana, gemaakt in Spanje. Het gaat over de strijd van het individu voor menselijkheid en altruïsme in een samenleving die elk idee van deugd afwijst. Vader Nazarin wordt echter sympathieker neergezet dan zuster Viridiana. Terwijl de laatste liefdadigheid lijkt te kiezen omdat ze wil boeten voor haar (vermeende) zonden, lijkt Nazarins hele bestaan en bestaansreden te zijn om anderen te helpen, of zij (of wij) dat nu leuk vinden of niet. De laatste scènes van de film, waarin hij twijfelt aan zijn gedrag en in een fractie van een seconde moet kiezen tussen het leven dat hij leidt of het conventionele leven dat van een priester wordt verwacht, zijn zo emotioneel omdat ze betrekking hebben op zijn morele integriteit en we er nooit helemaal zeker van zijn of die intact blijft of niet. Het is een opmerkelijke film en ik zou iedereen die geïnteresseerd is in klassieke cinema aanraden hem te gaan zien. Het is een van Bunuels ontroerendste films en vat veel van zijn obsessies samen: gefrustreerde begeerte, waanzinnige liefde, religieuze hypocrisie, enzovoort. Naar mijn mening is 'Nazarin' in termen van zijn Mexicaanse films de tweede na 'De Engel des Doods', en staat het zeker boven aan de lijst van Bunuels totale filmproductie.