Is deze recensie positief of negatief?

Don't Change Your Husband is aan de ene kant het begin van een serie lichtgewicht huwelijkskomedies van Cecil B. DeMille. Aan de andere kant is het zijn eerste film met ster Gloria Swanson, waarschijnlijk de grootste actrice van het stille tijdperk, en de film die haar tot een ster maakte.<br />Hoewel de oude formule van DeMille begon te veranderen en zijn films woordrijker en minder puur visueel werden, krijgen we met zo'n expressieve artieste als Swanson veel van die stille verhalenvertellersstijl terug. Haar personage doet heel weinig, maar overbrengt veel door subtiele gebaren en gezichtsuitdrukkingen met een bijzonder talent voor minachtende blikken. In het echte leven naderde Swanson zelf het einde van haar rampzalige huwelijk met Wallace Beery, en het is mogelijk dat dit feit haar overtuigende optreden voedde.<br />Als om de talenten van zijn tegenspeelster zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen, heeft DeMille vooral veel gebruik gemaakt van kaders en close-ups. Hij gebruikt filmtechnische technieken om de acteur te laten zien die Swanson op cruciale momenten in lange close-ups vasthoudt, en ook om het verhaal visueel te verduidelijken. Als we bijvoorbeeld worden voorgesteld aan het personage Toodles, zien we haar drie keer weerspiegeld in de spiegel van een kaptafel. Haar personage verdwijnt uit het verhaal, maar wordt tegen het einde wel belangrijk. Die aandacht trekkende eerste opname van haar helpt ons herinneren wie ze was. Later, tijdens het jubileumdiner, worden Swanson en toekomstige echtgenoot nummer twee, Lew Cody, in één beeld samengevat, terwijl Elliot Dexter in zijn eigen beeld is opgenomen. Ook is er <0xE2><0x80><0x93> en dat is een teken van de toenemende verfijning van de film in het algemeen <0xE2><0x80><0x93> veel gebruik gemaakt van reactieshots, zoals de afkeurende blik van de bisschop wanneer Cody zijn bedoelingen met de bruidspop uitbeeldt.<br />In tegenstelling tot DeMilles visuele vertelmethode was het steeds uitvoeriger wordende scenario van zijn medespeelster Jeanie MacPherson een groot succes. Zoals ik in een aantal andere commentaren al heb opgemerkt, kon MacPherson een sterk en dramatisch verhaal vertellen, maar net als DeMille had ze de neiging haar thema's in een ietwat pretentieuze en flamboyante stijl te brengen. En dus krijgen we van die heel lange quasi-filosofische titelkaartjes over de valkuilen van het huwelijksleven die, als ze het verhaal al verbeteren, alleen maar zijn omdat ze onbedoeld grappig zijn. Zo kon alleen Jeanie Macpherson een zinnetje verzinnen als: 'Het lot loert soms in kerstcadeautjes'. Gelukkig brengen deze titels in dit verhaal de scènes eerder in beeld dan dat ze ze in de kiem smoren.<br />Hoewel de foto's die hij rond die tijd maakte meestal kleinschalig waren, leek DeMille op dat moment zijn voorkeur voor het spectaculaire te hebben ontwikkeld. Je kunt zien dat hij smoesjes begint te verzinnen voor een beetje gerammel, zoals de fantasiescènes van Swanson die worden bedolven onder 'plezier, rijkdom en liefde'. Pas in het begin van de jaren twintig, nadat het onofficiële embargo op historische schilderijen was opgeheven, zou hij de kans krijgen om het grote spektakel van begin tot eind mee te maken.<br />Al met al is Don't Change Your Husband een redelijk goede DeMille-stille film, hoewel het eerlijk gezegd alleen door de aanwezigheid van Gloria Swanson boven het gemiddelde uitstijgt. Het is wel vreemd dat dit zogenaamd een komedie is, en Swanson had in elk geval een rol vanwege haar achtergrond in de slapstickfabriek van Mack Sennett. Ze had een hekel aan komedies en geeft hier eerder een theatrale dan een komische voorstelling. Het ligt voor de hand dat het enige eerlijke drama dat ze met DeMille heeft gemaakt, tussen man en vrouw, veruit het sterkste was van hun samenwerking.