Wat is het sentiment van de recensie?

Ik woonde een vertoning bij van _Fierce People_ op het Woodstock Film Festival in 2006. Ik aarzel om het een'vertoning' te noemen, want de film was in het voorjaar van 2004 opgenomen en beleefde zijn wereldpremière in Tribeca in 2005. Er werden dat jaar verscheidene festivals aan gewijd. De vertoning leek nabij, maar toen verdween hij. Poef. Verdwenen. Althans, zo leek het voor het filmpubliek. Zo nu en dan doken er geruchten op over een theater- of dvd-vertoning, maar die bleken allemaal ongegrond. Toen werd deze vertoning aangekondigd. Misschien kan ik het een'vertoning' noemen? Ik had in elk geval het gevoel dat ik getuige was van een begraven schat. En wat voor een schat was het.<br />Ik neem aan dat je _Fierce People_ zou kunnen omschrijven als een coming-of-agedrama. Maar het heeft ook elementen van komedie en tragedie, en mysterie. En een beetje klucht. Kortom, het echte leven. Dat maakt het moeilijk om het in een hokje te stoppen, wat het meer in de categorie van een indiefilm dan van een Hollywoodfilm plaatst. Maar de hoge productiewaarden, het grote budget en de cast van sterren lijken in tegenspraak met het indielabel. Dus laten we het een hybride noemen. En misschien is het daarom wel'verloren gegaan'. Het strekt zich niet uit tot de categorisatie.<br />Ik stel je voor aan Finn Earl (Anton Yelchin), 15, wiens vader afwezig is. Finn heeft hem zelfs nooit gekend. Maar hij ziet en hoort hem via de verzameling homevideo's uit Zuid-Amerika. Pap is een vermaard antropoloog, en hij heeft naam gemaakt door zich in te laten met de Yanomani, de stam van de 'Fierce People', die leven om te doden en, nou ja, zich voort te planten. Al hun activiteiten zijn gebaseerd op die twee 'taakjes', en Finn is er helemaal door gefascineerd. Mam Liz (Diane Lane) is ook een beetje afwezig. Hoewel ze fysiek aanwezig is, gaat ze helemaal op in een wereld van cocaïne en alcohol. Dus wordt Finn volwassen in zijn kleine, eenzame wereldje met zijn filmrolletjes.<br />Op een zomer besluit mam Finn mee te slepen naar de wildernis van New Jersey. Als massagetherapeute heeft ze een rijke cliënt, Ogden C. Osborne (Donald Sutherland, in een _tour de force_ -voorstelling) en hij hebben haar uitgenodigd voor een langdurig huisbezoek op zijn vorstelijke landgoed. Tot Osbornes'stam' behoort een verzameling excentrieke, rijke kinderen, bedienden en dorpsidioten, onder wie Finn zelf deel zal uitmaken van zijn eigen antropologische studie. Zal zijn ervaring met de films van zijn vader hem helpen het leven als bezoeker van deze stam te overleven? Zal hij worden geaccepteerd? Of zal hij worden gezien als een buitenstaander, die tegelijkertijd worstelt met zijn eigen identiteit als adolescent? Zo gaat het nu eenmaal in sprookjes, en ik neem aan dat dit het geval zou zijn geweest zonder de duistere onderbuik die regisseur Griffin Dunne en schrijver Dirk Wittenborn in dit magnifieke verhaal hebben verweven.<br />Met Anton Yelchin' Finn moet weer de tiener worden die hij nooit echt de kans heeft gekregen, ophouden de ouder van zijn moeder te zijn, zijn nuchtere moeder weer de ouder van hem laten zijn, en leren verantwoordelijkheid te nemen op weg naar de volwassenheid zoals het al die tijd al had moeten gebeuren. Toch moet hij deze transformatie doormaken in een gevaarlijke, donkere wereld waar spelen met vuur een dwaasheid is voor dit verscheurde gezin.<br />Dit is in de eerste plaats een film met een verhaal, en dat benadrukte Griffin Dunne in de inleiding van de film. Hij kocht de rechten van Wittenborns roman toen die nog geschreven moest worden, en Wittenborns roman was al geschreven. Zijn eigen script komt tot leven in de handen van de meesterlijke Dunne, op een manier die je versteld doet staan.<br />Dit is ook grotendeels een film met karakters, en Sutherland is nog nooit zo goed geweest. De mensen om me heen waren verbijsterd door zijn draai als Osborne, en jij zult waarschijnlijk ook versteld staan. Het personage van Diane Lane vertoont uiteindelijk zoveel persoonlijkheden dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat een andere acteur het zo goed heeft gedaan. Ze is adembenemend. Maar boven alles is 'Fierce People' de film van Anton Yelchin. Hij heeft een lange staat van dienst als kindacteur, maar heel weinig als tiener. Afgezien van het weinig bekende 'House of D' (ook een juweeltje) is hij het best bekend als Byrd in 'Huff' op de tv. In januari zal hij te zien zijn in 'Alpha Dog' (die sinds 2004 ook op de plank staat, een film die ik dit jaar in Sundance heb gezien en waarin hij het 'hart en de ziel' is). Zijn vertolking gaat veel verder dan je zou verwachten van iemand die zo jong is, en is zonder meer spectaculair.<br />Deze complexe, eigenzinnige film is lang genoeg uit het zicht gebleven. 'Fierce People' is een schat vol licht en schaduw, komedie en tragedie, vreugde en pathos, maar vooral verwondering.