Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een paar ochtenden geleden heb ik met een kater met veel plezier naar Femina Ridens gekeken. Voor het grootste deel is de film een tweedelig verhaal, met de spelletjes en de bizarre relatie van de gekke dokter Philipe Leroy en de oogverblindende Dagmar Lassander. Ik had haar al eerder gezien in een paar Fulci-films, waar ze een gruwelijke dood stierf, maar hier is ze jong, hip en mooi. De film is vrij voorspelbaar en zeker mild op het gebied van exploitatie, maar de prachtige, kleurrijke, kitsch-achtige sfeer die hij uitstraalt, is de moeite waard. Het decorontwerp, de muziek, de belichting en de filmopnamen zijn allemaal klassieke Italiaanse stijlen uit het eind van de jaren zestig, een surrealistisch feest voor de ogen en oren, en hoewel de algemene draad van de plot niet al te moeilijk te overzien is, zijn er meer dan genoeg ongewone gebeurtenissen en gedenkwaardig bizarre beelden en geluiden om het allemaal interessant te houden. Beide hoofdrollen zijn vrij goed, en het is de moeite waard om te herhalen dat Dagmar Lassander echt heel goed is. De muziek, van Stelvo Cipriani, is ook knoestig, perfect passend bij de beelden. Regisseur Pierro Schivazappa heeft hier een heel goede film van gemaakt, maar hij is niet perfect. Hoewel heel aantrekkelijk, zit er weinig inhoud in en de exploitatieelementen zijn zo mild mogelijk. Ik denk dat het daardoor iets charmants en onschuldigs krijgt, maar ik kan de gedachte niet van me afzetten dat het onderwerp wel wat meer smerigheid, meer dreiging, dat soort dingen had kunnen gebruiken, vooral omdat het vrij eenvoudig is uit te vogelen wat er gaat gebeuren. Ik vermoed dat het een beetje zinloos is voor sterkere uitbuiters en zeker niet voor mensen die seks of veel naakt willen. Het is meer een luchtige, grappige popart-toestand, aanbiddelijk maar niet substantieel, zoals bubbelbaden. Vooral aanbevolen voor degenen die van de jaren zestig houden, Dagmar Lassander, of van mooie decors.