Wat is het sentiment van de recensie?

Het is altijd een genoegen om in een film personages te zien die volkomen goedhartig en goedbedoelend zijn, zelfs als ze omringd zijn door mensen die geen van beide zijn. De tamelijk dwaze strekking van de film is dat de conservatieve, religieuze familie Franklin (moeder, vader, tienerjongen en -meisje) betrokken is bij een ongeluk waarbij de ouders en broer een bijna-doodervaring beleven waarin ze Jezus ontmoeten, een vriendelijke maar ietwat geïrriteerde ziel die de last van 'de oorspronkelijke zonde' van hen afneemt. Wanneer ze terugkeren naar hun leven, zijn veel van hun opvattingen en houdingen veranderd, tot grote consternatie van de dochter, die de ervaring niet heeft meegemaakt. De religieuze kant wordt volgens mij met een goed evenwicht gepresenteerd, van het goede (Jezus) tot het vreselijke (die van zijn 'volgelingen' die geobsedeerd zijn door de zonden van anderen en zich totaal niet bewust zijn van hun eigen zonden). Het is een film die je aan het denken zet, die je onderweg een paar keer flink aan het lachen maakt en die je het prettige gevoel geeft dat de wereld misschien wel mooier is dan je denkt.