Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Michael (gespeeld door Steven Robertson) heeft cerebrale verlamming en leidt een rustig en saai leven in het verzorgingstehuis Carrigmore. Als een nieuweling in het tehuis, Rory (McAvoy), vriendschap met hem sluit, laat hij Michael zien hoe hij met zijn handicap moet leven. Ondanks, of misschien wel dankzij, Rory's verlammende handicap (hij kan alleen zijn hoofd bewegen en een paar vingers aan zijn hand bewegen), is Rory ontzettend onafhankelijk en extreem opstandig. Zijn invloed op de rustige en gereserveerde Michael is spectaculair, en het tweetal verlaat het tehuis om een leven in de buitenwereld op te bouwen, waar ze de hulp van Siobhan (Romola Garai) als verpleeghulp inroepen.<br />'Deze film is een van de juweeltjes van het jaar! Net als vorig jaar.' In Amerika verandert de film van buitengewoon grappig in verontrustend, ontroerend, onthutsend en echt ontroerend zonder ooit zoetsappig te worden. O'Donnell weet precies waar hij de harten moet veroveren en waar hij het verhaal en de personages hun gang moet laten gaan. Hij heeft een prachtige film gemaakt die ons allemaal aanspoort om verder te kijken dan de oppervlakte en te zien wat er in de hoofden omgaat.<br />De ware kracht van de film zit hem in de hoofdrolspelers. Hun personages zijn zo overtuigend dat je echt gelooft dat ze gehandicapt zijn. Het is verbazingwekkend hoe goed het je lukt om humor en verdriet over te brengen boven op de al geweldige prestaties. Het tweetal lijkt echt goede vrienden en naarmate hun verhaal zich ontvouwt, geef je echt om hen. Dit is zonder meer een van de beste films van dit jaar, die op een eenvoudige manier een zeer relevant verhaal vertelt. Als deze film je hart niet raakt, dan moet je van binnen zuiver ijs hebben.