Wat voor toon heeft de volgende recensie?

You Are Alone is een prachtige, bijna delicate film, goed geregisseerd, helder geschreven, met twee complexe en fascinerende scènes en een wending die niemand ziet aankomen, maar die ervoor zorgt dat je de film een tweede keer wilt zien om alle aanwijzingen die je verkeerd hebt begrepen in te halen.<br />Het verhaal, over een middelbareschoolmeisje dat haar depressie en g<0xC3><0xAA>ne verdrinkt door een paar uur per week als'schoolmeisjes'-escorte te werken, en de depressieve buurvrouw die haar geheim ontdekt en haar inhuurt voor een middagbezoek in een hotel in het centrum van New Haven, bevat adembenemende scènes van zowel Jessica Bohl als het meisje, en Richard Brundage als haar buurman. <br />Bohl als Daphne geeft een doorbraakoptreden dat niet onderdoet voor dat van Maggie Gyllenhaal als Secretaresse. Ze beschrijft de angst van een tiener om op te groeien in haar eigen huid, en als ze zegt dat ze altijd de touwtjes in handen wil houden, besef je dat ze helemaal geen touwtjes in handen heeft, maar dat ze het gevaar loopt om in het diepe te springen, wat ze in zekere zin waarschijnlijk ook doet.<br />Brundage als Buddy is depressief, boos, diepbedroefd, een lege huls van een man. Maar pas als de film tot een schokkende conclusie komt, begrijp je zijn pijn helemaal. Na een heel kort intro, dat de meeste onafhankelijke filmliefhebbers aanspreekt en het religieuze rechts naar de uitgangen doet rennen, worden we de hotelkamer binnengebracht. In het begin ben je niet zeker over deze mensen, of over de stijl van filmen. Trillerig, irritant... net als de personages. Totdat je je hun achtergrondverhaal realiseert, verteld in korte flashbacks. In het begin zijn ze niet voor niets confronterend, net als de camera. Maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, doet de camera dat ook. En, ik weet het niet, na zo'n 20 minuten kun je je ogen niet meer van het scherm afhouden. Ik heb net de wereldpremière gezien op het filmfestival van Brooklyn <0xE2><0x80><0x93> waar de regisseur het publiek vroeg of iemand het einde verwachtte en niemand ja zei <0xE2><0x80><0x93> en ik zou bijna willen dat de film al op video stond zodat ik hem nog een keer kon zien. Want nu ik terugdenk aan sommige gesprekken in de film, vooral een heel openhartige dialoog over fantasie en climax, dacht ik echt dat het een heel andere kant op ging. Maar ik besef nu dat een groot deel van hun gesprek iets heel anders betekende dan wat ik me had voorgesteld. Ik moet hem Maar hoe duister en seksueel het gepraat ook is, op zijn zachtst gezegd bot, ik merkte dat ik meer moest lachen dan ik had verwacht om sommige van de openhartigheid ervan, die absoluut in de categorie 'dingen die we denken, maar niet durven hardop te zeggen' valt. Het is heel bot, vooral als je beseft dat veel ervan een totaal andere betekenis heeft. Sommige dingen zullen je een ongemakkelijk gevoel geven, vooral als je kijkt naar Je bent alleen met een partner. Je hebt beslist iets om over te praten <0xE2><0x80><0x93> misschien zelfs om na afloop over te ruziën. Misschien moet er een waarschuwing bij komen: je moet alleen zijn als je kijkt! De muziek is geweldig. Als het had gekund, zou ik naar huis zijn gegaan en de soundtrack bij mijn favoriete online muziekwinkel hebben gekocht. De film ziet er net zo goed uit als alles wat op film is opgenomen. Nadat de screeningregisseur Gorman Bechard was gevraagd wat voor soort proces hij had gebruikt om de digitale beelden er zo goed uit te laten zien. Zijn antwoord: geen. Dat konden ze zich niet veroorloven.<br />Ik moet Bechard nageven dat ik een grote fan ben van zijn twee korte films, The Pretty Girl en Objects in the Mirror, maar zelfs zij hadden me niet kunnen voorbereiden op de complexiteiten en verrassingen van deze film.<br />Voor alle betrokkenen: bravo.