Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In de jaren vijftig, de jaren zestig, de jaren zeventig en zelfs de jaren tachtig werden er in het voormalige Joegoslavië een heleboel oorlogsfilms geproduceerd die de heldendaden van de 'partizanen' verheerlijkten. Het waren burgers die een guerrilla-oorlog tegen de binnenvallende Duitse troepen bleken te voeren. Hajrudin Krvavac, die over het algemeen alleen in Oost-Europa bekend is, regisseerde vrij veel van deze 'partizanen'-verhalen; helaas werd er maar een handjevol naar de rest van Europa en de Verenigde Staten geëxporteerd. 'Battle of the Eagles' is een zeldzame, lowbudget-blik op de formatie en wapenfeiten van de Partisan Air Force.<br />Kolonel Tito verordonneert dat er een Partisan Air Force moet worden gevormd om de Duitse Luftwaffe in de lucht boven Joegoslavië te bestrijden. Een groep voormalige piloten voegt zich bij twee kleine tweedekkers en begint vijandelijke bases en konvooien te overvallen. In de loop van een aantal maanden sluiten zich meer piloten en vliegtuigen bij de groep aan, die uiteindelijk een formidabele luchtmacht vormt. Misschien is het geschiedenis, of misschien is het fabelachtig, wat het ook is, het is in elk geval niet overtuigend, maar een cast van grote acteurs probeert er beslist iets van te maken.<br />De film begint sterk met een goed beschoten Duitse luchtaanval op weerloze partizanen. De puzzelstukjes van de plot vallen bijna onmiddellijk op hun plaats, en korte tijd wordt het publiek getrakteerd op een tamelijk patriottische reeks scènes. Dan begint de actie, en deze titel wordt al snel weer een van de vele lowbudget-avonturen. Alle personages zijn bekende clichés: majoor Dragan (gespeeld door een goedbedoelende Bekim Fehmiu) is onze typische patriottische, heldhaftige hoofdrolspeler. Hij vuurt met een mitrailleur op vliegtuigen en voert zelfs een luchtduel met de schurkachtige Klauberg (Radko Polic), een volkomen voorspelbare en afgezaagde climax met een even voorspelbare afloop. De rest van de partizanen is bekend: Ljubisa Samardzic ('De slag bij Neretva') is een Zare, een hotshot playboy; Bata Zivojinovic ('Hell River') is Voss, een ervaren vlieger die uit het niets opduikt nu zijn land hem nodig heeft; en Rados Bajic ('De dag die de wereld schudde') is Dalibor, een jonge boodschappenjongen die opklimt in de gelederen en uiteindelijk een doorgewinterde gevechtspiloot wordt. De personages en hun verhalen zijn voor elke oorlogsfanaat bekend, en Krvavac probeert niet op deze stereotypen in te spelen. De spelers doen hun werk goed, en ondanks het tweedimensionale script is elke speler innemend en leuk om naar te kijken. Vooral Bajic heeft een paar geweldige momenten als hij zijn eerste vlucht als boordschutter gaat maken, en later als hij, nadat de piloot is gedood, gedwongen is een vliegtuig aan de grond te zetten. De plot bestaat slechts uit een reeks luchtaanvallen op de Duitsers en de daarop volgende vergeldingsacties.<br />Krvavac behandelt de actiesequenties bekwaam met een mengeling van echte beelden en miniatuureffecten. Jammer genoeg zien de miniatuurtjes er zo goedkoop en onecht uit dat de overgangen tussen echte luchtfoto's en speelgoedvliegtuigjes schokkend en lachwekkend zijn. Sommige van de bombardements- en bombardementsscènes zien er schokkend echt uit, terwijl luchtgevechten met schaalmodellen, compleet met piloten, gewoonweg zielig zijn. Soms zijn de rookpluimen van de'machinegeweren' zo groot dat de rook het hele modelvliegtuigje verdringt. Erger nog, de redacteuren projecteren vaak opnamen van jagers over echte beelden heen. Hoewel de vliegtuigen meestal in het juiste perspectief staan, worden ze omringd door een afleidende gloed die elke poging tot realisme belemmert. Al deze actie is gebaseerd op een ongelooflijk bekende en irritante tekst van Bojan Adamic.<br />'Battle of the Eagles' Ook de film zelf lijdt aan een zeer slecht gecorrigeerde versie in het Engels. Om te beginnen ontbreekt er 28 minuten beeldmateriaal om de film van 130 minuten in 102 minuten te knippen. De ontbrekende segmenten zijn er achteloos uitgeknipt en het knippen ziet er erg slordig uit. De muziek wordt abrupt afgebroken en scènes worden weggelaten voordat ze zijn opgelost. Op het laatste derde deel van de film valt het verhaal uit elkaar en alleen een paar broodnodige actiescènes kunnen proberen het voor totale onbegrijpelijkheid te behoeden. Dan is er de dubbing - alle scènes die rond de partizanen draaien worden in het Engels nagesynchroniseerd (hoewel tamelijk slecht), maar verscheidene lange scènes blijven in het Duits, zonder het voordeel van ondertiteling. De film zou misschien veel logischer zijn geweest als de scènes in de Duitse taal waren weggelaten in plaats van de cruciale scènes die zich rond de partizanen afspeelden.<br />Het voordeel is dat Krvac de buitenopnamen heel goed doet. Er is nooit een moment waarop het publiek het gevoel heeft dat ze op een geluidspodium staan. Vooral de Duitse Luftwaffe-bases zijn groots opgezet, compleet met tientallen Messerschmitt-gevechtsvliegtuigen en extra's die gekleed zijn in leren vliegjacks. Het landschap is fris en groen, en Krvac is niet bang om scènes met extreem brede hoeken te filmen of van heel ver weg, gewoon om de omvang van een veldslag of een lange trektocht over te brengen. Een Duitse hinderlaag van een partizaneneenheid in het begin van de film springt eruit, net als een scène waarin Zare en Dalibor ontsnappen van een vijandelijke basis.<br />Zoals hij bestaat op de homevideo, is 'Battle of the Eagles' gewoon een van de vele verhalen over de Joegoslavische partizanenbeweging. Er is niets wat hem onderscheidt van de rest van de oogst, en de verschrikkelijke special effects en drastische montage maken hem net iets minder acceptabel. Probeer deze te vermijden, tenzij je een lange versie kunt vinden.