Wat is het sentiment van de recensie?

Deze door George Fitzmaurice, die zo veel uitstekende films heeft gemaakt, geregisseerde film beantwoordt ruimschoots aan zijn uitstekende maatstaven. Hij is fris, geestig, met een paar schitterende dialogen, en heeft de onnavolgbare Ronald Colman in de romantische hoofdrol. Colman speelt de onweerstaanbaar charmante jongste zoon van een rijke Engelse edelman. Hij is financieel onverantwoordelijk (hij geeft bijvoorbeeld 15 van zijn laatste 120 dollar in de wereld uit aan een schattige kleine terriër die hij George noemt), maar hij is open, ongeremd edelmoedig, minachtend over geld, oneerbiedig op de beleefdste manier en hopeloos sentimenteel. Hij is zo zwierig dat alle vrouwen verliefd op hem worden. Zijn vriendin is een ster in de concertzalen, en dus in 1930 een bewoonster van de demi-monde, die met haar typische slanke, zijdeachtige zijdezachtheid wordt bespeeld door de jeugdige Myrna Loy. Fitzmaurice was niet zo'n liefhebber van close-ups, en de meisjes van die tijd hadden hun gezichten trouwens half verborgen achter die afschuwelijke, plakkerige hoeden, dus we krijgen niet zo'n goed beeld van de gezichten van de twee heldinnen als we zouden willen. De regisseur lijkt trouwens toch meer geïnteresseerd in de charmante Colman. De romantische vrouwelijke hoofdrol is de jeugdige Loretta Young met haar frisse gezicht, die nog niet de proto-Julie Andrews was geworden die we meestal van haar kennen, maar die nog steeds een blozend meisje was dat alle lieflijkheid van een rozentuin uitstraalde en die de hele tijd vrolijk en hartelijk lachte. Het is duidelijk dat een personage met haar geweldige gevoel voor humor nodig was om het snobistische maatschappelijke anarchisme te kunnen waarderen van de verfrissende aristocratische rol die Colman speelde. De plot doet er nauwelijks toe, zoals zo vaak het geval is met deze lichte en amusante films. Dit is juist zo leuk.