Wat is het sentiment van de recensie?

Donald Sutherland, een Amerikaanse paleontoloog die op bezoek is in Engeland, pakt op een avond een lifter op. Twee jaar later, nadat hij het adresboek van de man in zijn auto heeft gevonden, brengt hij het boek terug naar het luxueuze huis van de man, waar hij erachter komt dat de man is opgehangen wegens moord. Niemand in of buiten de familie lijkt het iets te kunnen schelen dat de lifter de moord (op zijn eigen stiefmoeder) niet kan hebben gepleegd, omdat hij ten tijde van de moord in Sutherlands auto zat.<br />Sutherland is het alibi van de man, maar hij komt te laat. Uit schuldgevoel spoort hij de echte moordenaar op.<br />Agatha Christie' In detectiveverhalen gaat het meestal om een aantal verschillende mensen, die allemaal een of ander motief voor de misdaad hebben, allemaal verdacht zijn en allemaal een puzzel hebben die afhankelijk is van de tijdlijn. Er is vaak, niet altijd, een handlanger met wie de speurder de dingen kan bespreken.<br />Vanwege de onsamenhangendheid van de situatie moet er zorgvuldig worden omgegaan met het uitleggen van elk element van het mysterie aan de lezer of kijker. Het is helemaal niet erg om de personages en de tijdlijn te verwisselen. De films van Christie's zijn van het zeldzame soort waarin het gebruik van beroemde gezichten in ondergeschikte personages nuttig is. Maar deze versie van 'Ordeal by Innocence' is een productie van Golan-Globus, met alles wat dat met zich meebrengt op het gebied van productiewaarden, een zorgvuldig voorbereid script en vakmanschap achter de camera.<br />De eerste paar minuten, waarin Sutherland ontdekt dat er een onschuldige man is opgehangen, zijn prima. Daarna wordt alles in onsamenhangende flarden naar de kijker gesmeten, vaak in plotselinge flashbacks of in verwarrende voice-overs die ons niets vertellen. Het script heeft iets rommeligs, alsof het in één nacht door twee broodschrijvers in elkaar is geflanst. Weinig van de gezichten zijn bekend en dat helpt ook al niet. Iedereen laat opmerkingen over alle anderen vallen en de namen worden een hopeloze warboel. De muziek bestaat uit vier instrumenten die irritante atonale jazzriffs spelen. Er wordt wat naaktheid in gegooid om de mafkezen in het publiek wakker te schudden. Als Dame Agatha nog leefde, zou ze een van de kijkers zijn die wakker geschud moesten worden.<br />Dullsville.