Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze tweede langspeelfilm van de Lone Ranger kan zich niet meten met de klassieker uit 1956, maar is een goede film met genoeg ruwe actie en een goed tempo. De ranger onderzoekt een reeks mysterieuze moorden die een sinister patroon vertonen met vreedzame indianen die het slachtoffer worden van een bende moordenaars met bivakmutsen. Er zijn meer moorden en geweld, die gewoonlijk worden geassocieerd met de avonturen van de Lone Ranger, en de film heeft een onderstroom van raciale ongevoeligheid, waarvan de commentaren door het hele scenario verspreid zijn. De ranger gebruikt vermommingen zoals alleen hij dat kan om aanwijzingen te verzamelen, de bende van de vogelvrijen aan de kaak te stellen en ze voor het gerecht te brengen. Clayton Moore en Jay Silverheels spelen de hoofdrol in een kleurrijke voorstelling die een goed beeld geeft van het woestijn- en cactuslandschap van het oude Tucson. De muziek is goed, maar het bekende 'William Tell ouverture'-thema wordt terzijde geschoven door stemmen die wel interessant zijn, maar niet de zwier en schoonheid van het traditionele thema van de Ranger hebben.