Is deze recensie positief of negatief?

Ik ben dol op musicals, allemaal, van het vrolijke Oklahoma tot Poignant Porgy en Bess en het ontroerende, romantische Damn Yankees. En ik ken de meeste liedjes. Soms zing ik ze spontaan, met een publiek erbij, of neurie ik ze alleen.<br /><br />In een 'echte' musical, die zich onderscheidt van deze variétéshow, is elk liedje zorgvuldig in elkaar gezet om precies op het juiste moment te passen. Het is een uiting van droefheid, spijt, liefde, vreugde of vervoering <0xE2><0x80><0x93> een natuurlijk vervolg waar woorden tekortschieten. Dus in _Guys and Dolls_ beschrijft 'My Time of Day' het avontuurlijke leven van Sky Masterson, dat op het punt staat in gevaar te komen door de meest onwaarschijnlijke vrouw. Elke song in dit briljante voorbeeld van het genre brengt een stemming teweeg, of ontwikkelt een personage, creëert een fantasmagorie van plaats, absoluut geloofwaardig gemaakt door de zelf onthullende evocaties van de song.<br />Voor deze liefhebber van de Broadway Musical en hun aanpassingen aan het scherm in de tweede helft van de 20ste eeuw, bevindt Mama Mia zich ergens tussen satire en een wrede lachspiegelvervorming van het genre. Daar werden de songs van deze musicals vooruitgesneld door de vaak uitvoerige, vaak verrukkelijke plotlijnen. Terwijl de songs hier, simpelweg opgepikt uit een verzameling, alleen maar de wankele premisse van de film verstoorden. Misschien hebben de meeste kijkers die deze film tot een monumentaal succes maken gewoon geen toegang tot de kunstvorm van de 20ste-eeuwse musicals. Ze hebben geen idee van de magie die door schrijver en tekstschrijver wordt bewerkstelligd, waardoor een sloerie in een danszaal kan veranderen in iemand die we kennen en liefhebben, zoals in 'Sweet Charity' is bereikt.<br />Ik wil me verontschuldigen voor de arrogantie van deze recensie. Misschien had ik er op een andere dag, in een andere stemming, wel in kunnen komen en zou ik in deze recensie niet zo kritisch zijn geweest.<br />Maar ik kan er niets aan doen, maar ik stel me voor wat Richard Roger, Oscar Hammerstein, Cole Porter, Irving Berlin en zovele anderen hadden kunnen bereiken met deze dwaze premisse. Ik denk erover na, terwijl de herinneringen aan de film nog vers zijn, en ik kan niet anders dan rouwen om het grote verlies.