Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was op zoek naar een documentaire van dezelfde journalistieke kwaliteit als Frontline of 'Fog of War' (door Errol Morris). In plaats daarvan was ik ontzet over dit oppervlakkige en naïeve verslag van een zeer complexe en verontrustende man en zijn regime: Alberto Fujimori. Deze film zou 'De terugkeer van Fujimori' moeten heten. De regisseur gaat ervan uit dat ze een 'perfecte' film heeft gemaakt omdat hij zowel de pro- als de anti-Fujimori-groeperingen tegen elkaar uitspeelt, terwijl het in werkelijkheid een zeer bevooroordeeld en onprofessioneel stuk werk is.<br />De film heeft weinig cruciale feiten die niet kloppen.<br />1. Ze gebruikt de zogenaamde 'landslide'-verkiezingen van 1995, waarbij Fujimori met 65 procent van de stemmen herkozen werd, als voorbeeld van de massale steun van de bevolking voor Fujimori. Maar we weten nu allemaal dat we de vrucht zijn van een zeer goed georganiseerde verkiezingsfraude.<br />2) De film vermeldt dat Sendero Luminoso (Glimmend Pad) 60.000 mensen het leven heeft gekost. In het laatste rapport van de Truth Commission staat zelfs dat er 69.280 doden zijn gevallen als gevolg van politiek geweld in Peru. 33 procent daarvan was het gevolg van SL. Dat betekent dat de andere 67 procent in handen is van de politie, het leger en andere groeperingen. Het feit dat ze gebruikmaakt van dezelfde misleidende informatie die Fujimori al tien jaar gebruikt, is het zoveelste voorbeeld van hoe verschrikkelijk deze film is.<br /><br />Voor iedereen met enige kennis van de Peruviaanse politiek en geschiedenis is Fujimori duidelijk een doorgewinterde manipulator, iemand met waandenkbeelden en een meedogenloze egomaniak. Zijn regime was verre van democratisch. Hij vormt nog steeds een bedreiging voor de Peruanen. Ondanks deze feiten laat de regisseur Fujimori het verhaal vertellen. Niet alleen hoe hij wil dat de camera wordt opgesteld, maar ook het verhaal en de richting van de film lijken deel uit te maken van zijn politieke agenda. Hij lijkt altijd het laatste woord te hebben. Er zijn geen journalistieke 'cojones', alleen maar zachte vragen en onbetwiste opmerkingen. Waar is Oriana Fallaci als we haar nodig hebben? De regisseur heeft, toen hij na de screening werd ondervraagd, niet verhuld dat ze diep onder de indruk was van Fujimori, zijn charme en intelligentie. Ja, ze is beslist door hem gecharmeerd, en dat kun je zien als je naar deze film kijkt. Het is duidelijk dat ze het heel moeilijk heeft met het verwerken van de vele feiten die wijzen op zijn verantwoordelijkheid voor de corruptie, de moord en de misleiding die hebben plaatsgevonden. Ze verzekerde het naar adem snakkende publiek dat Fujimori in werkelijkheid een 'patriot' was, terwijl enkele ogenblikken eerder een van de belangrijkste Peruviaanse journalisten ons met grote stelligheid vertelde dat Fujimori in de eerste plaats een'verrader' was. Ze ging verder met te zeggen dat ondanks alle beschuldigingen er geen enkele dollar op zijn bankrekening is aangetroffen, enzovoort, enzovoort. Het was alsof ik weer dezelfde bende meedogenloze schurken hoorde die het land 10 jaar lang regeerden en hun meester verdedigden. Het was een droevig moment voor de journalistiek.<br />Deze film maakt onrecht in de geschiedenis. Het is een belediging aan het adres van honderden doden, verdwenen of ten onrechte opgesloten door Fujimori's regime. Geen wonder dat ze later opbiechtte dat alle Peruaanse intellectuelen met wie ze bevriend was geraakt zich door de film verraden voelden. Onbevooroordeeld? In plaats daarvan schieten me de woorden 'opportunistisch', 'naïef' en 'ontkenning' te binnen.