Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het heeft de toon van een boek dat over de jungle van Vietnam gaat, over de verwilderde blik in de ogen van Martin Sheen en Dennis Hopper, en over de mystieke morbiditeit die kolonel Kurtz omringt. (Ik zeg niet Marlon Brando, want na het zien van de documentaire _Hearts of Darkness_ vraag ik me af hoeveel lof Brando voor die eigenschap verdient.) De toon waarop ik het heb, is broeierig en dramatisch, maar niet bazig: 'Iedereen krijgt wat hij wil. Ik wilde een missie, en voor mijn zonden hebben ze me er een gegeven. Ze stuurden hem op met roomservice.' Het is toegeeflijk, maar niet bekrompen en vervreemdend. Een goed voorbeeld is Hoppers toegeeflijkheid voor aforistische waanzin, door royaal regels te schrijven die door T.S. Eliot en Rudyard Kipling in zijn ijzige monologen: 'Ik bedoel, die man is een genie <0xE2><0x80><0x93> soms loopt hij vlak langs je heen zonder een woord te zeggen, en soms grijpt hij je bij je kraag en zegt: "Wist je dat "als" het middelste woord in het woord "leven" is <0xE2><0x80><0x93> als je je hoofd kunt vasthouden terwijl ze overal om je heen hun hoofd verliezen <0xE2><0x80><0x93>' en dan: 'Ik bedoel, hij is een wijs man, hij is een groot man; ik had een paar rafelige klauwen moeten zijn die over de vloeren van stille zeeën scharrelen' (De eerste is Kipling, de tweede Eliot.