Wat is het sentiment van de recensie?

Wat ik niet zou doen om deze film te herschrijven. Extra teleurstellend vanwege het geweldige begin, ontaardt Solo Dios Sabe halverwege in een bijgelovige janboel en eindigt op zo'n bespottelijke, sentimentele en melodramatische toon dat ik niet kon geloven dat ik naar dezelfde film zat te kijken als waarmee ik was begonnen. De film had tal van gunstige elementen, zoals de chemie tussen Diego Luna en Alice Braga die zo tastbaar was dat ik dacht dat het scherm zou gaan vonken, een geweldige soundtrack en prachtige locaties. In plaats van te eindigen met de grove religieuze abracadabra, had de film zich moeten concentreren op een luchtige reisfilm met misschien een paar ondertoontjes over lot en bijgeloof versus logica. De hele opzet van de film was om er een film over religie van te maken, maar het is een feit dat het gewoon niet werkte, en hij heeft vanaf het begin al zoveel geweldige dingen weggegooid door dat te doen.