Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Bevat Spoilers<br /><br />Luchino Visconti's verfilming van de novelle van Thomas Mann is visueel, zo niet filosofisch, trouw aan de bron (Brittens opera is een getrouwer weergave van de apollinische en dionysische strijd die de op leeftijd geraakte schrijver teistert). Het is zonder meer een van de mooiste films die ooit zijn gemaakt.<br />In de Visconti-versie ligt de nadruk meer op de fysieke aspecten van het verhaal. Nooit heeft Venetië er mooier en verleidelijker, decadenter en slapelozer uitgezien. Als je de novelle hebt gelezen, is het alsof de beschrijvingen op de bladzijden tot leven komen. Hoewel hij erg weinig dialoog heeft, brengt hij de bitterheid, de opgelaaide passie en uiteindelijk het meelijwekkende verlangen van Aschenbach alleen al door middel van gezichtsuitdrukkingen over. Bj<0xC3><0xB6>rn Andresen, de jonge acteur die Tadzio speelt, het beeldschone voorwerp van Aschenbachs verlangen, was perfect gecast. Ook hij speelt de rol met gezichtsuitdrukkingen en gebaren. De rol van Tadzio is van cruciaal belang voor het verhaal, dus elke acteur in deze rol moet het waard zijn om hartstocht en verlangen op te wekken. Visconti, met zijn ongelooflijke oog voor schoonheid, wist precies wat hij deed. En om Ashenbach van een schrijver te veranderen in een componist die gebaseerd was op Gustav Mahler, en vervolgens Mahlers muziek te gebruiken, vooral de Adagietto uit de Vijfde Symfonie, was nog een briljante zet. De muziek en _Dood in Venetië_ zullen altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden blijven in mijn gedachten. Net als de spookachtige beelden die door de film heen opduiken, vooral dat laatste van Ashenbach die op het strand sterft terwijl Tadzio langzaam de zee in loopt.<br />Op een dag zal deze film op dvd worden uitgebracht en zullen de visuele pracht en praal ervan volledig aan ons worden teruggegeven.