Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Misschien is de wildste uitspatting in de carrière van Alfred Hitchcock wel deze regelrechte komedie van de regisseur, waarin hij Carole Lombard met Robert Montgomery vergelijkt als een stel dat ontdekt dat hun huwelijk door een vergissing ongeldig is verklaard. Waar staan ze eigenlijk tegenover elkaar?<br />In tegenstelling tot wat anderen zeggen, is hier sprake van een element van spanning: het idee dat deze twee ongelukkige mensen misschien aan elkaar kunnen ontsnappen, vrij zijn om hun ellende op een andere, onwaardige partner af te reageren.<br />Het is grappig om hier te lezen hoe ongelukkig Lombards Ann Smith in deze film is, want Montgomery's rol is net zo'n hufter. Hij treitert Ann, snauwt tegen getuigen, gooit met cliënten <0xE2><0x80><0x93> precies het soort advocaat dat zijn beroep een slechte naam bezorgt. Ann is natuurlijk ook bazig, het soort vrouw dat haar man zes dagen lang van zijn werk gegijzeld houdt vanwege een kleinzielig meningsverschil, en dat dingen naar voren brengt als wat hij in Parijs heeft gedaan toen hij twintig was en haar nog niet eens had ontmoet. 'Dat heb ik je vergeven!' zegt ze, alsof het iets groots van haar was.<br />Voor David is een ontbonden huwelijk een gelegenheid om een beetje clandestien genot te beleven met zijn'ma<0xC3><0xAE>tresse' voordat hij de knoop voorgoed doorhakt. Voor Ann is het een poging tot voorhuwelijkse seks die moet worden afgekeurd met een fles champagne op het hoofd, gevolgd door verwijdering uit hun appartement en uit haar leven.<br />De eikel lijkt niet ver van de boom te vallen, zoals Anns woorden. 'O, mijn arme kind! De hemel zij dank dat je vader dood is!'<br />Dat is een zeldzame goede zin in deze lachloze, onsympathieke komedie.<br />Je kunt dit een voorbeeld noemen van de 'hertrouwenskomedie', waarin de huwelijksbanden worden aangevochten om opnieuw bevestigd te worden. Je kunt dit ook een voorbeeld noemen van wat Roger Ebert de 'idiotenklucht' noemt, waarin de verhaallijn afhangt van het feit dat de hoofdpersonen zich als idioten gedragen. Hitchcock lijkt te lachen om de gespannen Amerikaanse moraal, maar kan er eigenlijk niet veel meer mee doen dan een humorloze scène waarin een ouder echtpaar zich ergert aan het geluid van luid sanitair. <br />Lombard stierf binnen een jaar na de première van deze film; het was de laatste film van haar die ze zag. Wat jammer dat het niet iets beters had kunnen zijn! Ze was ook dominant in 'My Man Godfrey', maar op zo'n sympathieke manier dat je niet met haar mee hoefde te doen, maar dat je dat wel wilde. Hier speelt ze voor de lol die er niet is, terwijl ze David keer op keer sadistisch in elkaar slaat. Montgomery rolt met zijn ogen, net als Groucho, een toonbeeld van zelfvoldaanheid.<br />Het enige fatsoenlijke in deze film dat langer dan een paar seconden duurt, is Gene Raymond als Davids compagnon Jeff Custer, die Ann probeert te versieren en zich eervol en fatsoenlijk gedraagt. Raymond overdrijft zijn vele reacties en zelfs een dronkenmansscène, en dat allemaal met goed gevolg.<br /><0xE2><0x80><0x94> Spuwer** <0xE2><0x80><0x94> Zo'n fatsoenlijke vent is Jeff, dat Ann hem uiteindelijk afwijst omdat hij niet met David heeft gevochten, nadat ze hem tot een confrontatie heeft verleid door Custer 'een stuk gelei' te noemen. Jeff verlaat het toneel en laat Ann en David achter voor hun toekomstige moord-zelfmoord. Dit is een Custer die aan een bloedbad is ontsnapt!