Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben vijftien jaar en heb drieëndertig van Sinatra's films gezien (de video's van tv-programma's en documentaires niet meegerekend) en ben maar bij twee ervan onder de indruk geweest. 'Till the Clouds Roll By' en 'The Miracle of the Bells' tellen echter niet echt mee, als je bedenkt dat hij in de eerste alleen maar een schitterend 'Ol' Man River' zingt, en in de tweede helemaal niet slecht is <0xE2><0x80><0x93> alleen de film is zielig. Mijn favoriete platen, radioprogramma's, tv-programma's en films over Sinatra veranderen vrijwel elke dag <0xE2><0x80><0x93> alles krijgt bij elk bezoek een andere connotatie en lijkt af en toe het beste wat hij ooit heeft gedaan en af en toe het slechtste, tot de cyclus zich weer herhaalt, maar er zijn een paar dingen die niet te vergelijken zijn. Als het op films aankomt, staat 'The Man with the Golden Arm' boven aan die lijst. Iedereen die iets van Sinatra weet, weet dat hij dacht dat dit zijn beste optreden ooit was; hij werd genomineerd voor een Oscar; het was de eerste serieuze blik op drugsverslaving; et cetera, et cetera. De jazzmuziek is onvergetelijk, Kim Novak is sympathiek ondanks een bespottelijk accent, Eleanor Parker is irritant en te theatraal, de schildpad Arnold Stang is de eerste keer amusant maar elke keer g<0xC3><0xAA>nanter, en Darren McGavin is een heerlijk slijmerige drugsdealer, de decors zijn niet overtuigend <0xE2><0x80><0x93> op het eerste gezicht lijkt het een merkwaardige mengeling die door de grote Otto Preminger in elkaar is geflanst, met een buitenmaatse charme.<br />Dan kom je bij Sinatra. Net als al het andere in zijn leven <0xE2><0x80><0x93> behalve muziek <0xE2><0x80><0x93> zijn de rapporten over zijn acteerwerk altijd in tweeën gedeeld. Directeuren als Fred Zinnemann, Frank Capra, Billy Wilder, Stanley Kramer, Martin Scorsese, Peter Bogdanovich en Otto Preminger waren het er allemaal over eens dat Sinatra, als hij net zo hard aan zijn films had gewerkt als aan zijn zang, een van de grootste acteurs ter wereld zou zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> zo niet de grootste. Humphrey Bogart zei zelfs: 'Deze man heeft het meest natuurlijke acteertalent dat ik ooit heb gezien.' Niet slecht voor een man die nog nooit van zijn leven acteerles had gehad en tegelijkertijd de discografie produceerde die hem 'de grootste zanger van de twintigste eeuw' zou maken. en deed bijna al zijn scènes in één take.<br /><0x3E> In direct conflict met dit alles staan de andere recensies en biografieën die hooghartig snuiven dat deze meneer Sinatra een waardeloze acteur was en hoeveel'slechte' films hij heeft gemaakt. Die vraag zal nooit tot ieders tevredenheid worden beantwoord, want controverse was een van Sinatra's grootste kwaliteiten, en beide argumenten speelden hem in zekere zin in de kaart. Hoe dan ook, op dit moment, in deze rol, is Sinatra grandioos. Een recensent zei aan het eind van de jaren vijftig: 'Sinatra is misschien niet de grootste acteur ter wereld, maar er is niemand fascinerender om naar te kijken.' Wat Sinatra ook in een film doet, je kunt je ogen niet van hem afhouden. Dit is natuurlijk een 'charisma' die ik maar bij een handjevol andere mensen heb gezien <0xE2><0x80><0x93> Orson Welles, Richard Burton, Marlon Brando, Montgomery Clift <0xE2><0x80><0x93> misschien James Cagney. Er is geen echte definitie voor en het maakt het vaak moeilijk om erachter te komen of je echt geniet van een voorstelling of dat je alleen maar geboeid bent, maar die kwaliteit die hier te zien is, maakt de film. Sinatra is ronduit opwindend, echt, intens <0xE2><0x80><0x93> hij overstijgt tientallen jaren en duizenden papieren popsterren met iets wat ze 'kwaliteit' noemen. Of je het nu leuk vindt of niet, dit is een eenmansshow met een paar karakteracteurs op de achtergrond. Hij bedekt elke emotie met opmerkelijke subtiliteit, van de lieve, eenzame tederheid met Kim Novak tot de angstaanjagende schok van Frank Sinatra (Frank Sinatra! Sinatra had gelijk <0xE2><0x80><0x93> dit is zijn beste optreden. Geen twijfel mogelijk.<br />Ik was acht toen Frank Sinatra stierf. Ik was er niet meer voor al die jaren van bobby-soxers en 'Anchors Aweigh', meneer Ava Gardner en 'From Here to Eternity', albums met lantaarnpalen en'swingin' lovers', Kennedy, Vegas, ring-a-ding ding. Basie en Mia en Reagan en concerten van Madison Square Garden tot Zuid-Afrika tot het Witte Huis tot de Sands. Ik kan niet zeggen dat ik Sinatra aardig vind omdat ik hem in het Paramount hoor of omdat ik 'September of My Years' autobiografisch hoor <0xE2><0x80><0x93> de gebruikelijke smoesjes. En mijn smoes?