Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het moet worden toegegeven dat het beste werk van Harold Lloyd eindigde met zijn laatste stille komedie 'Speedy' in 1928. Daarna begint hij geluidsfilms te maken (zoals Chaplin en Keaton en Laurel & Hardy en W.C. Fields) en hij doet het beter dan Keaton, maar niet zo goed als de andere drie. Chaplin was rijk genoeg om zijn eigen films te maken als producent (maar hij reguleerde zijn films zo dat er vijf jaar tussen de producties zaten). Laurel & Hardy stonden onder de bescherming van Hal Roach, dus de productienormen voor hun korte films en geluidsfilms waren vrij goed. Fields werkte eerst met Mack Sennett, toen met Paramount, en daarna met vrije productie. Lloyd probeerde de route die Chaplin volgde, maar met minder succes. Hij produceerde zijn eigen films, maar in tegenstelling tot Chaplin had hij geen eigen studio. Ook waren zijn eerste twee keuzes niet goed (vooral 'Feet First'). Maar hij begon verstandiger te kiezen en 'Movie Crazy', 'The Cat's Paw' en 'The Milky Way' waren allemaal goede keuzes. Deze drie (en mogelijk 'The Sin of Harold Diddlebock') waren zijn beste geluidsavonturen. Ze zijn allemaal onderhoudend, maar ze zijn geen van alle opgewassen tegen 'Safety Last', 'The Freshman', 'The Kid Brother' of 'Speedy'.<br />Van de vier beste geluidsfilms is 'The Cat's Paw' de meest controversiële. Ezekiel Cobbs oplossing om de stad die hem tot burgemeester heeft gekozen van de ondergang te redden Als er een film wordt gemaakt, moet hij politiek zijn: 'The Cat's Paw' is uit 1934. In dat tweede jaar van de Roosevelt New Deal (op zichzelf al controversieel vanwege de grotere betrokkenheid van de overheid) zagen de bioscoopbezoekers films als 'Gabriel over het Witte Huis' en 'The Phantom President', waarin onze leiders buiten de wet om acties ondernamen om het land van interne vijanden te bevrijden (en om overal ter wereld ontwapening af te dwingen). Zelfs Cecil B. De Mille ging op die manier te werk met 'This Day and Age', waarin een stel tieners ratten gebruiken om een gangster te dwingen zijn misdaden op te biechten.<br />Voor ons is het gebruik van geweld om wie dan ook te dwingen (zelfs een stelletje bullebakken en vechtersbazen als Alan Dineharts bende) afstotelijk. Het Hooggerechtshof heeft ons tenslotte beschermd tegen bekentenissen onder dwang. Wat we vergeten, is dat de hervormingen waaraan we denken pas zijn doorgevoerd toen de Warren Court en de Burger Court ze doorvoerden. Hoewel de mening van rechter Sutherland in de Powell-zaak ('Scottsboro-jongens') uit 1932 garandeerde dat iedere verdachte recht had op een advocaat, breidde Gideon v. Wainwright deze pas in 1962 uit tot het inhuren van een advocaat door de rechtbank. De Miranda-zaak, met zijn inmiddels bekende anti-zelfincriminatie-waarschuwing, stamt uit 1963. In 1934 werd niets van dit alles als noodzakelijk beschouwd. <br />Als je andere films uit die periode bekijkt, zie je dat er tot 1954 (en zelfs tot 1960) trucs worden gebruikt om bekentenissen los te krijgen <0xE2><0x80><0x93> Kirk Douglas bekent zijn misdaden in het bijzijn van getuigen van 'I Walk Alone', terwijl Burt Lancaster een pistool op hem gericht houdt. Als Lancaster weggaat, zegt Douglas spottend dat hij onder dwang heeft bekend, om vervolgens te zien dat het pistool wordt uitgeladen. Plotseling beseft hij dat hij (legaal <0xE2><0x80><0x93> in 1948) heeft bekend zonder dwang. Ik zeg het niet graag tegen burgers die deze brief lezen, maar wat Cobb/Lloyd in de slotscène van 'The Cat's Paw' met Dinehart en zijn vrienden doet, was niet alleen legaal, maar zou in 1934 tot hun gevangenisstraf hebben geleid. We kunnen het hardhandig, fascistisch of afschuwelijk noemen, maar het zou legaal zijn geweest toen het werd bedacht.