Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor de meesten van ons is het leven een zich ontvouwend proces van liefde. Voor anderen, zoals Soo-mi, wordt het echter gedomineerd door duisternis en angst. Op basis van het Koreaanse volksverhaal Jangha en Hongryun draait Kim Ji-woons briljante gotische horrorverhaal A Tale of Two Sisters om twee zusters, Soo-mi (Lim Su-jeong) en Soo-yeon (Mun Geon-yeong), die deel uitmaken van een disfunctioneel gezin dat samenwoont in een griezelig herenhuis in Victoriaanse stijl. Ze voelen zich van de wereld vervreemd en klampen zich aan elkaar vast om te overleven, terwijl de oudere Soo-mi de jongere Soo-yeon obsessief tegen gevaar beschermt. Voor Soo-mi betekent het echter dat ze niet in het reine kan komen met de omstandigheden rond haar moeders dood, dat ze geestesziek is en dat haar geest in strijd is met de werkelijkheid. <br /><0x3E> Hoewel we misschien dingen herkennen als spookhuizen met spookachtige verschijningen, deuren die vanzelf open- en dichtgaan, een wrede en aanmatigende stiefmoeder en andere vreemde gebeurtenissen, verkent _Een verhaal van twee zusters_ voortreffelijk diepere psychologische betekenissen, waaronder het onvermogen om innerlijke demonen los te laten en het misplaatste verlangen naar wraak. Soo-mi zegt: 'Weet je wat echt eng is? Je wilt iets vergeten. Je wilt het helemaal uit je gedachten bannen. Maar dat lukt nooit. Het kan niet weggaan, zie je. En... en het volgt je als een geest.' Het plot kan niet worden samengevat, het wordt alleen gesuggereerd en de film laat ons ons afvragen of wat er op het scherm gebeurt objectief of subjectief is.<br />In de openingsscène wordt Soo-mi, een duidelijk gestoorde jonge vrouw, ondervraagd door een dokter in een omgeving die eruitziet als een psychiatrische inrichting. Als de dokter haar vraagt te beschrijven wat er 'die dag' is gebeurd, gaat de film terug naar het moment dat Soo-mi en Soo-Yeon terugkeren naar het huis van hun vader Moo-hyeon (Kim Kap-su) en stiefmoeder Eun-joo (Yum Jung-ah). De stiefmoeder is vijandig en wrokkig en de vader passief en afstandelijk, maar het is duidelijk dat Soo-mi degene is die echt verdriet heeft. Terwijl de meisjes proberen zich aan te passen, worden ze voortdurend bang gemaakt door een aanwezigheid in het huis, die nachtmerries of bovennatuurlijke verschijnselen kan zijn.<br />Soo-mi ziet een gestalte aan het voeteneind van haar bed die over haar heen zweeft en zwart bloed braakt, een scène tijdens het eten waarbij de gast kennelijk een geest ziet die zich onder de gootsteen verstopt en stuiptrekkingen krijgt, een monster dat tussen de benen van een van de zusters tevoorschijn komt, mensen die op mysterieuze wijze van foto's verdwijnen en vele andere maniakale schizofrene verschijnselen om de kijker op de rand van de waanzin te houden. In zijn ogen weten we niet wie, en de film houdt ons voortdurend bezig, in elk geval tot er in de tweede helft van de film een belangrijke aanwijzing wordt gegeven.<br /><0x3E> _A Tale of Two Sisters_ is een prachtige low-light film met een unieke elegantie en andere wereldse schoonheid die alle angsten overstijgt, en die zijn er genoeg. Hij is in meer dan één betekenis van het woord spookachtig en de beelden kunnen je aanstaren op een moment dat je dat het minst verwacht of wilt. Hoewel de film de vermoeide reiziger niet veel licht biedt, laat hij ons zien waar we kunnen eindigen als we voor de duisternis kiezen. In de woorden van een wijze waarnemer...' De schuld geven is nooit het antwoord <0xE2><0x80><0x93> of het nu aan jezelf of aan anderen ligt. Het antwoord ligt eerder in het geheel buiten het oordeel treden <0xE2><0x80><0x93> zowel van jezelf als van anderen. Vergeving en begrip hebben een grote genezende kracht.'