Is deze recensie positief of negatief?

Ik zag die film op de plank bij Blockbuster en vond hem er cool uitzien. De dvd-doos bevatte zo veel geweldige acteurs dat ik me afvroeg: 'Waarom heb ik nooit van deze film gehoord?' Toen draaide ik de doos om en zag de regisseur, Lee Tamahori, en zo begon het antwoord zich te verklaren.<br />Ten eerste wil ik het idee dat een geweldige cast gelijkstaat aan een geweldige film van me afzetten, maar wat belangrijker is, ik vind dat ik moet uitleggen waarom deze film zo verschrikkelijk is. Oké, het script is afschuwelijk en zit vol ééndimensionale personages. Dit is de ergste rol die ik Chazz Palminteri ooit heb zien spelen en het verbaast me dat hij zoiets belachelijks doet. Maar ondergewaardeerde maar getalenteerde acteurs moeten hun geld verdienen. Palminteri speelt een ééndimensionaal politierechercheur die er ongeveer net zo dom uitziet als een handlanger van een maffiabaas in een C-film. Hij vormt samen met de hoofdrechercheur (de slecht geregisseerde Nolte), de grote maar simpele Michael Madsen en wijlen Chris Penn (wiens rol samen met die van Madsen volledig werd weggegooid) een eliteteam van LA-rechercheurs dat tot taak heeft de stad te ontdoen van maffiosi ergens eind jaren dertig of begin jaren veertig. De film introduceert dit team als agenten die elke wet zullen overtreden om ervoor te zorgen dat degenen die denken dat ze boven de wet staan niet in hun stad opereren. Aan het begin van de film slaat de politie een plaatselijk restaurant kort en klein, grijpt een vermeende gangster (William Peterson) en neemt hem mee naar een plek die ze de Mulholland Falls noemen. Ze gooien hem van een van de kliffen op Mulholland Drive en dat moet laten zien hoe serieus die kerels de misdaad uit de stad willen verdrijven. Wat dan ook. Dit was gewoon een goedkoop excuus om een waardeloze titel te gebruiken die bedoeld is om je aan LA en zijn beroemde locaties te doen denken. Ergens later vinden ze het lijk van Jennifer Connelly en begint het verhaal.<br />In de richting die niets minder dan amateuristisch en WEAK was! Afgezien van het feit dat de personages uit een B-film leken te komen, zijn de overacting van personages als Treat Williams, de man die de commissaris van politie speelt, en de afschuwelijke Daniel Baldwin slechts een paar hoogtepunten, waardoor het leek alsof dit Lee Tamhori's eerste film was. Afgezien van Melanie Griffith, die volgens sommigen de slechtste van het stel was (ze won een Razzie-nominatie voor deze film), is er niet één goede rol in de film. Uiteindelijk was het haar personage dat niet zo geweldig was en ze had ook niet veel om mee te werken.<br />Zoals bij elke slechte film begint het allemaal met het schrijven, en dit script was geen juweeltje. Het plot wordt eenvoudigweg opgesteld op basis van de volgende scène en gaat nooit in op de motivaties van de personages. De manier waarop de personages zich gedroegen was ongelooflijk. Politieagenten die het recht in eigen hand nemen is geloofwaardig onder de juiste omstandigheden (zie LA CONFIDENTIAL), maar in dit geval zag het ernaar uit dat deze kerels overal mee weg konden komen, inclusief moord, en dat ze geen moment zouden aarzelen om alles schoon te vegen. Ik denk dat wij als publiek gewoon moeten aannemen dat niemand iets heeft gezien en dat mensen geen vragen zullen stellen. Alles aan het verhaal is voorspelbaar en zo goed ingestudeerd dat we alles begrijpen wat er gaat gebeuren, lang voordat de personages het begrijpen. Het geeft ons niet het gevoel dat we slim zijn, maar het maakt ons eerder kwaad omdat de held zo stom is, ondanks het feit dat er in deze film geen helden zijn.<br />Uiteindelijk was het beste onderdeel van de film de geweldige score van David Grusin. Vanaf het begin riep de film een gevoel van _CHINATOWN_ op, dat snel vervaagde toen ik me realiseerde hoe ongelooflijk zo ongeveer alles in de film was. Het verbaasde me niet toen ik hoorde dat de film een geweldige elf miljoen dollar in het laatje bracht. Wat ik wel wil zeggen is dat deze film de moeite waard is om voor de lol te bekijken. Nick Nolte acteert als een onvolwassen zwerfhond en ik moest telkens lachen als hij serieus probeerde te zijn. Ik viel ook bijna op de grond bij elk van de slow motion-opnamen die in de film werden gebruikt (ik geloof dat er drie zijn met één gevecht op de achtergrond). Als je in het heetst van een dramatisch moment slow motion moet gebruiken, heb je duidelijk problemen. Dus zelfs met mijn negatieve kritiek zal ik deze film uitsluitend aanbevelen om je aan het lachen te maken, dat wil zeggen, als je de goede films zoals LA CONFIDENTIAL waardeert.