Wat is het sentiment van de recensie?

Hoe worden zulke slechte verhalen gemaakt? Dat is geen vraag. Het is een constatering.<br />Dit zijn mijn problemen met de film.<br />1. De verhaalontwikkeling was grotendeels voorspelbaar en saai. Mijn emoties liepen vrijwel allemaal in een rechte lijn. Er was niet echt veel wat de kijker in de film trok.<br />2. De personages waren bepaald oncharismatisch. Een was een idioot, een ander was verwarrend en de derde was verdomd saai. Er was absoluut geen enkele reden om je tot deze mensen aangetrokken te voelen. Hoewel ik wist dat het niet zou gebeuren, bleef ik hopen dat ze iemand anders zouden tegenkomen, iemand die interessanter was.<br />3. De fysieke omgeving was onaangenaam voor me. Een caravan?? In de woestijn??? De woestijn is een plek die de meeste mensen liever niet bezoeken. Hoe is het mogelijk dat deze drie mensen in de woestijn terecht zijn gekomen?<br />4. En in dezelfde woestijn. Verwachtte de schrijver nu echt dat ik zou geloven dat de laatste drie mensen op aarde elkaar binnen een paar weken in die woestijn zouden vinden?<br />5. Was het echt nodig dat mevrouw Ryan in twee scènes zat waarvoor ze een badpak nodig had? Hé, ze ziet er geweldig uit, maar het was nogal overbodig.<br />Oké, als ik het zo erg vond, waarom heb ik er dan een 3 aan gegeven? Ik probeer zo objectief mogelijk te zijn. Hoewel ik Alan irritant vond, moet ik zeggen dat David Arnott een heel geloofwaardige neurotische nerd neerzette (het personage deed me denken aan een paar van de ergerlijker rollen van Albert Brooks). Jeri Ryan probeerde iets met Sarah te doen, maar het was gewoon niet goed geschreven. Oké, ze werd verondersteld een verwarde, disfunctionele vrouw te zijn. Maar waarom? Wat maakte het uit? Door haar stemmingswisselingen had ik het gevoel dat ik van de ene kant naar de andere werd gerukt (hard!).<br />Ik loop niet vaak weg bij films, maar bij deze moest ik er een paar keer over nadenken. Stijf, voorspelbaar, saai. Ga op eigen risico verder.<br />Mijn twee centen.