Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik zal nooit begrijpen waarom, als een studio als Universal een musical koopt, ze die afslacht als ze hem op het witte doek brengen. Mijn eerste gedachte toen ik Ava Gardner en Robert Walker in de hoofdrol zag, was dat ik iets van MGM te zien zou krijgen dat in die tijd de musicals het best deed. Tjonge, wat was ik teleurgesteld.<br /><br />One Touch of Venus, met Mary Martin, Kenny Baker en John Boles in de hoofdrol op Broadway, deed 567 voorstellingen in het seizoen 1943-1945 en Gardner, Walker en Tom Conway speelden de rollen die Martin, Baker en Boles op het toneel deden. Perelman was een comeback voor Mary Martin, die zich na een teleurstellende poging in Hollywood weer opwerkte tot de koningin van Broadway.<br />Kijk eens naar de namen die in deze show zijn verwerkt. Gezien de verantwoordelijkheid voor het boek verwachtte ik een sprankelende geestigheid in deze productie te zien. In plaats daarvan kreeg ik een nogal oppervlakkig scenario, het was alsof alle geestigheid eruit was gezogen. Eve Arden doet haar best om het goed te maken door haar gebruikelijke vrijdagse rol van meisje te spelen met Tom Conway, maar zelfs dat is te veel voor Eve.<br />Het verhaal gaat over de etalagepoppenmaker Robert Walker die een heel waardevol standbeeld van Venus kust dat tot leven komt in de persoon van Ava Gardner. Als het beeld verdwijnt, schreeuwt Conway natuurlijk om de politie en wantrouwt hij Walker, de laatste persoon die bij het beeld was.<br />In de rest van de film heeft Walker te maken met Gardner en wat er met hen beiden zal gebeuren. Om redenen die ik niet begrijp, werd Ava natuurlijk door Eileen Wilson gespeeld en zingt Walker maar een paar regels. Het zingen wordt gedaan door Dick Haymes en Olga San Juan, die Walkers vrienden en collega's spelen. Op Broadway werden de liedjes natuurlijk gezongen door de zangeressen Mary Martin en Kenny Baker. Je zou denken dat Haymes in elk geval Walkers rol zou spelen. Het was op zijn zachtst gezegd pijnlijk. <br /><0x3E><0x3E> Er zijn maar drie nummers op de plaat gebleven, Don't Look Now, But My Heart Is Showing, That's Him, en de onvergelijkelijke Speak Low. Haymes' zijdezachte bariton is het best tot zijn recht gekomen in Speak Low, dat als duet werd gezongen door Martin and Baker op Broadway. Om de een of andere reden is de tekst van een van de grootste dichters van de vorige eeuw, Ogden Nash, overgedaan door Ann Ronnell. Ik vermoed dat hier het beruchte Wetboek van Strafrecht aan het werk was.<br /><0x3E><0x3E> In Lee Servers biografie van Ava Gardner maakt hij gewag van een korte affaire van Ava met Robert Walker toen ze ruzie had met haar huidige vriend, Howard Duff. Toen Duff en Gardner weer bij elkaar kwamen, nam Walker het niet zo goed op en sprak hij Gardner helemaal niet meer aan buiten het beeld. Ik weet zeker dat het feit dat ze geen van beiden in hun beste doen waren, de zaak er ook niet beter op maakte.<br /><0x3E> Hopelijk zal een repertoiregezelschap _One Touch of Venus_ opvoeren en dan zul je het zien zoals Weill, Nash en Perelman het geschreven hebben.