Is deze recensie positief of negatief?

Omdat ik een grote fan van Charlie Chaplin ben, na de goede recensies die ik had gekregen nadat ik eerst 'The Gold Rush' en daarna 'City Lights' had gezien, was ik erg benieuwd naar 'The Great Dictator', omdat me was verteld dat dit zijn beste film was. Ik was ook geïntrigeerd door het feit dat het een talkie was; mijn eerste, wat Chaplin betreft.<br />Het begin is typisch Chaplin en het onomstotelijke bewijs dat wanneer het op geluid aankomt, Chaplin het kan maken zonder alleen maar op muziek te vertrouwen om de stemming te bepalen en het woord te voeren; het is grappig, goed getimed en de elementen van slapstick, zoals van een luchtdoelgeschut af vallen, zijn goed te rijmen met de grappen. Het was goed om de kijker bij deze 'klassieke Chaplin' te betrekken. De manier waarop Chaplin in de openingsscènes het Engels met het namaak-Duits vermengt, is het zoveelste bewijs van de manier waarop hij zich heeft weten aan te passen aan het melodramatisme van die tijd. Mijn favoriete grap was de vijf minuten durende toespraak van Hynkel, die de Engelse vertaler slechts in een paar woorden kon vertalen; waardoor je terug moest denken aan de beelden van Hitler die je op een bepaald moment in je leven had gezien en die je inderdaad had uitgelachen.<br />Historisch gezien klopte er ook wel het een en ander van de film. Hynkel wordt gefotografeerd terwijl hij met kinderen op de foto staat; iets wat Hitler deed om erkenning te krijgen terwijl hij de media manipuleerde, maar hier wordt Hynkel geeuwend en verveeld op de foto gezet, terwijl hij inhakt op Hitlers onderhandse techniek om het Duitse publiek te winnen door sympathie (O, hij knuffelt en kust kinderen. Hij moet wel oké zijn!). De film krijgt ook een fantastische premisse voorgeschoteld van een joodse burger die weer in het getto wordt geplaatst te midden van alle schijnvertoningen, maar met het addertje onder het gras: hij is zich nergens van bewust. Films als 'De Pianist' en 'Come and See' zijn twee goede voorbeelden van de wreedheid van de nazi's tegenover 'inferieure' mensen, waar we tegenwoordig allemaal hoofdschuddend op terug kunnen kijken, terwijl het feit dat hij in de jaren dertig, toen deze film werd gemaakt, de schijnvertoning in stand hield en er gebruik van maakte, het tot een nog verbazingwekkender prestatie maakt. Chaplin is erin geslaagd wapens en wapenstokken te vervangen voor tomaten en steelpannen en slaagt daar nog steeds in.<br />Wat ik heb gedaan. Het mooie van de film was echter dat hij na de opening in een echt verhaal overging. Dat vertraagde de film en dat is heel opvallend omdat de voet een beetje van het gas werd genomen. De film begon te zinspelen op verhalen en subverhalen. Daaronder vielen de kapper en de buurvrouw die verliefd werd en de vermeende verwoesting van Hynkels paleis, terwijl geen van die verhalen echt was ontwikkeld. Het 'een vrouw scheren' en de 'wie het geld in zijn zak heeft, doet de daad'-grappen zinspeelden op deze plotpaden, maar uiteindelijk kwamen er alleen maar smoesjes om het verhaal uit te werken, niet-grappige smoesjes die teleurstellend waren. Tijdens de finale krijgt De grote dictator een oppepper door het feit dat de Italiaanse dictator wordt geïntroduceerd, die een broodnodig leven en een excuus voor komedie aan de film toevoegt. Het werkt fantastisch als we hen zien ruziën en er worden nog meer achterbakse tactieken uitgebuit als Hynkel probeert zijn Italiaanse tegenhanger te 'overweldigen' door een reeks gemene trucs (al worden die humoristisch verijdeld). Ondanks een paar zwakke momenten in het middengedeelte en het feit dat ik het gevoel had dat de boodschap aan het eind een beetje door mijn keel werd geperst, houdt De grote dictator het vandaag vol om bekeken te worden, maar dat is alleen omdat hij de gok nam om dingen uit te buiten waarvan niemand anders echt wist dat ze er waren.