Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zelfs met de lage normen van een toegewijde horrorfan, vond ik deze film meer dan afschuwelijk. Het was een enorme teleurstelling omdat het een van de acht Horrorfest-films was. Ik kan alleen maar hopen dat de andere zeven beter waren. Ik schaamde me zelfs voor de vrienden die ik heb kunnen overhalen om deze film te zien, en dat zijn dezelfde vrienden die ik naar de remake van The Wicker Man heb laten kijken. Het heeft alle clichés uit het boek. Het heeft zelfs moeite gekost om ze erin te verwerken. Laten we beginnen met de personages. In plaats van één jonkvrouw in nood krijgen we er drie: de ongetrouwde, hete moeder met twee dochters overleeft een opbloeiende, maar hersenloze tiener en een schattig maar tegelijkertijd eng klein meisje van wie je gewoon weet dat ze'speciale' vaardigheden zal hebben, waaronder bovennatuurlijke kennis en het vermogen om met de doden te communiceren. Het kleine meisje is hetzelfde als in de remake van The Amityville Horror. Ze was een beetje irritant, maar lang niet zo irritant als Dakota Fanning.<br />Al met al leken deze personages op personages uit een Lifetime-film. Ik dacht dat de horrorfilms, waarin de vrouwelijke personages in vol ornaat naar bed gaan en in het donker rondrennen om hun aanwezigheid kenbaar te maken aan iedereen die oren heeft, misschien wel waren overgestapt op dit punt, maar niet deze. Ik vind het ook onvoorstelbaar dat geen van hen de moeite nam om de voordeur dag en nacht te vergrendelen. Om je een idee te geven van hoe weinig ik met deze personages te maken had, besteedde ik het grootste deel van mijn tijd aan de vraag hoe koud het op de set moest zijn geweest, omdat iedereen zelfs in zijn eigen huis een jas aanhad en witte tanden had. Ondanks alle machinale intriges bouwt de film geen enkele spanning op, behalve dan dat je je afvraagt wanneer hij afgelopen zal zijn. Er is meer sfeer in de Giant, midden op een doodgewone doordeweekse middag. Wat de dialoog betreft, had ik citaten uit tien andere films kunnen opdiepen en een betere, geloofwaardiger verhandeling in elkaar kunnen flansen. Het bloederige niveau, het snoepje voor een horrorfan, was op zijn best minimaal. Zonder hun piepkleine wapens waren de 'zombies' helemaal niet bedreigend. Je zou er waarschijnlijk een paar door de kamer kunnen schoppen.<br />Wat hem echt kapotmaakt is de banaliteit ervan. Horrorfilms kunnen, meer dan welk ander genre ook, niet tegen ongeïnspireerde middelmatigheid. Geef mij maar een griezelfilm die komisch onbeholpen is of schandalig over de top met bloed. Ik kan zelfs de nieuwe films met hun kruiperige marteling wel aan. Af en toe zou ik een echt angstaanjagende wel kunnen waarderen, alles liever dan dit.