Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Crash is overspannen, over-dacht en over-gebakken. Een geweldig voorbeeld van hoe je met een boodschap een pompeuze en zelfingenomen film kunt maken. Haggis doet te veel zijn best om zijn boodschap duidelijk te maken en overdrijft zo ongeveer in elke categorie van de film. Hij is heel erg verliefd op zijn eigen gevoel van maatschappelijke relevantie en heeft alle subtiliteit van een drilboor op de schedel. Natuurlijk, rassenverhoudingen hebben invloed op iedereen en er zit een heleboel dubbelzinnigheid in de kwestie, maar het universum van Crash suggereert dat we allemaal slachtoffers zijn van onze eigen perceptie over rassen. Het is een vermoeiende draad die zichzelf tot nare gevolgen herhaalt en binnen 30 minuten zijn welkome energie heeft verbruikt. Ik vond de uitkomst van de personages niet verrassend en gedwongen, en het duurde een eeuwigheid voordat de film was uitgespuugd en doodgegaan. Het feit dat deze film in de top 50 van IMDb staat, getuigt van de bereidheid van het publiek om zich te laten beetnemen door Hollywood-onzin.<br />Als je de echte 'Crash' wilt zien, moet je eens naar die van David Cronenberg kijken: donker, verwrongen en origineel. Deze film speelt prekerig, vermoeiend en masochistisch.