Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Toen in 1968 'SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: Take One' werd uitgebracht, kwam het uit het niets en sloeg het in als een psychedelische bliksemschicht. De Afro-Amerikaanse acteur en filmproducent William Greaves wilde voorgoed een einde maken aan de 'news-reel'-stijl van het maken van documentaires, en tot op de dag van vandaag is er nooit zoiets geweest. De film is een film over 'het maken van een film', en opzettelijk geschreven en geregisseerd om zo veel mogelijk controverse en tegenstrijdigheden te creëren. De film, die zich afspeelt in het Central Park in New York, gaat over een stel dat ruziet en kibbelt over homoseksualiteit en abortus. De vrouw wil uit de relatie stappen en de man wil een verklaring. Tegen het eind van deze interactie wordt het proces onderbroken door een dronken dakloze man, die zijn commentaar en persoonlijke achtergrondverhalen geeft. Vervolgens, nadat de eerste opnamen zijn gemaakt, voegt de filmploeg er hun eigen visie op de filmmaker aan toe, en wat ze voelen is zijn onbeholpen manier van filmen. En gedurende de hele film worden er meerdere camera's ingezet om de actie binnen de scène vast te leggen, en overbodig commentaar van cast, crew en toeschouwers. Ik zou deze film zeker aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in filmmakers van Avant Garde, zoals Andy Warhol, John Cassavetes of Jim Jarmusch. William Greaves probeert aan te tonen dat iets niet echt kan worden waargenomen en begrepen, omdat het kijken zelf de werkelijkheid zou veranderen. SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: 'Take One' kan worden gezien als een filmische weergave of toepassing van het onzekerheidsprincipe. Dit is slechts één mogelijke verklaring, en over de ware bedoeling van Greave valt te speculeren. Deze film streeft er bovenal naar om verwarring te zaaien, te confronteren en te stimuleren, en slaagt daar zonder enige twijfel bewonderenswaardig in.