Is deze recensie positief of negatief?

Kijk niet naar deze film terwijl je, of kort daarna, zit te eten.<br />Zoals ik al zei, Begotten zal je de rest van je leven bijblijven, of je het nu leuk vindt of niet. Gebaseerd op de nihilistische filosofie dat het leven niets meer is dan de mens die boven de grond stuiptrekt (om de titelsequentie/introductie te parafraseren), zal dit naar alle waarschijnlijkheid de meest intense en weerzinwekkende beelden bevatten die je ooit in een film zult zien.<br />Er is geen dialoog, alleen beeld na beeld dat de levenscyclus beschrijft. De combinatie van grimmige zwart-witfoto's en een paar werkelijk griezelige achtergrondgeluiden werkt om de boodschap van de maker over te brengen. De film begint met God (verfilmd als een in verband gewikkelde en duidelijk krankzinnige man) die zijn romp opensnijdt met een scheermes en vervolgens sterft in zijn eigen vuil. Na zijn dood komt Moeder Natuur uit zijn lijk tevoorschijn om zichzelf te bevruchten met zijn bloed en zaad en het leven te schenken aan de Mens, die wordt vertegenwoordigd door een worm van een mens die op de aarde ligt te stuiptrekken.<br />Het landschap is een dorre woestenij, bevolkt door logge, in lijkwaden gehulde humanoïden die Moeder Natuur en de Mens op een gegeven moment tegen het lijf lopen. Na een reeks gewelddadige scènes waarin de verkrachting van de Natuur en de vernietiging van de Mens worden uitgebeeld, stampen deze humanoïden de overblijfselen van de lijken weer in de grond en begint de cyclus van het leven opnieuw. Ik heb deze op een avond gehuurd bij Blockbuster, op basis van het omslag en de inhoud van de film, maar dit is beslist geen Blockbuster-achtige film. Verwacht geen verhaal, dialoog of gekunstelde scènes. Dit is intense beeldtaal, gebaseerd op een duister onderwerp.<br />Ik geef deze film een paar hoge cijfers voor het filmwerk en de geluidskwaliteit, maar ik denk niet dat ik hem nog eens zo vaak zal bekijken. Ik hou van donkere, unieke films, maar deze is exponentieel beter dan ik had verwacht.