Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze vier uur durende miniserie is ongeveer twee uur langer dan nodig, voornamelijk omdat de filmmakers geen duidelijk idee leken te hebben hoe ze een roman aan het scherm moesten aanpassen. Ze leken niet te weten wat er wel en niet in mocht en wat er wel en niet uit mocht. De film begint met Sir Walter die voorleest uit het boek _Peerage_, dat zijn voornaamste troost is in zijn problemen. Dit introduceert de familie <0xE2><0x80><0x93> die we in de volgende vier uur toch al intiem leren kennen <0xE2><0x80><0x93> maar dient verder weinig ander doel. De scènes waarin de Musgroves zich beklagen over 'arme Richard' dienen ook geen ander doel dan het verhaal naar beneden te halen. De eigenlijke dialoog wordt aan verschillende personages toegewezen en een deel van haar verhaal wordt gereconstrueerd als een dialoog die onhandig uit de monden van de personages komt. Er is ook een aantal dialoogfragmenten, en die zijn allemaal even afschuwelijk. De scène waarin Charles Hayter Henrietta verveelt met zijn zorgen over het verkrijgen van de constitutie van dr. Shirley, is als verhaal nauwelijks interessant te noemen; als een scène in deze productie is hij om gek van te worden. De scène op de Cobb, als Louisa valt en 'levenloos wordt opgenomen', is volstrekt niet urgent, en ik vroeg me af of Wentworths zin: 'Is er niemand om me te helpen?' misschien ook voor de schrijvers en de andere acteurs bedoeld was. Deze productie ziet er vaak uit als een toneelstuk dat is gefilmd in plaats van een echte film en dat is het duidelijkst te zien aan het acteerwerk, dat het tegenovergestelde is van subtiel: een daverende opvoering van tekst, overdreven gebaren en acteurs die geen idee hebben wat ze met hun handen, voeten of gezichten moeten doen als ze hun tekst niet uitspreken. Charles Musgrove staat in zijn salon, met zijn voeten op schouderbreedte uit elkaar, en lijkt naar het balkon te kijken (als er een balkon was) als hij tegen de andere mensen in de kamer praat. Louisa Musgroves gezicht, als het niet onnozel grijnst of giechelt, lijkt in verwarring te verkeren. Louisa is een lichtzinnig, giechelig, wispelturig schepsel, en ik geloofde geen moment dat Wentworth in haar geïnteresseerd zou zijn.<br />De kostuums zijn gevarieerd, maar de meeste zijn afschuwelijk, en de groene geruite japon van Anne Elliot is waarschijnlijk het meest afzichtelijke tijdperkkostuum dat ooit is ontworpen. We krijgen de data aan het begin van de voorstelling te horen <0xE2><0x80><0x94> het is eind 1790 of misschien begin 1800 <0xE2><0x80><0x94> en toch lijken veel van de kostuums van Victoriaans ontwerp te zijn, en dus ongeveer 60 jaar te vroeg! Het haar zit zo verkeerd dat ik het hier niet eens zal noemen. Behalve om te zeggen dat ik het niet zal noemen.<br />Maar deze productie doet sommige dingen goed. Mevrouw Smith krijgt haar verdiende loon en haar geschiedenis met meneer Elliot, zijn losbandigheid en zijn intriges, wordt volledig behandeld. Ik vond het ook fijn om de'verzoeningsscènes' met Anne en Frederick aan het eind te zien, die een kostbare beloning zijn voor de lezer, maar in de productie van 1995 werden verdoezeld.<br /><br />Als je van het boek Persuasion houdt en het boek ook maar vaag doet denken aan de film van 1995, verspil dan geen moment (of een cent) aan deze productie; je zult merken dat je er niets aan hebt.