Is deze recensie positief of negatief?

Rififi, geregisseerd door Jules Dassin, is te vergelijken met de Melville-misdaadfilms (met name Bob le Flameur en tot op zekere hoogte Le Cercle Rouge) omdat ze volledig gericht zijn op verhaal en personage en ervoor zorgen dat er geen woord wordt gesproken dat niet nodig is en zijn tijd vooruit was. Ionisch heeft het nog steeds een soort professionalisme in zijn personages, een soort respect (zo niet voor zichzelf dan wel voor anderen, een soort plichtsbesef) dat goed klinkt in het Frankrijk van na de Tweede Wereldoorlog. De acteurs hebben gezichten voor deze personages die zeggen: 'We weten waar deze jongens toe in staat zijn', en van daaruit gaat het verhaal verder. 'Omdat ik een zwak heb voor overvalfilms, vooral als we alleen maar de moeren en bouten (err, de fysieke kant) zien van de manier waarop een overval wordt uitgevoerd.'<br />Een van de problemen met de manier waarop tegenwoordig de overval wordt gefilmd, is dat het allemaal erg snel gaat (d.w.z. _Snatch_ ), of op een manier die we al te vaak hebben gezien. Dassin besloot, net als Melville jaren later, praktisch een stomme film van een overval te maken, inclusief de geluidseffecten. De spanning die zich in deze scène opbouwt, overtreft misschien niet wat Melville in _Rouge_ had, maar op zijn eigen niveau bereikt hij zijn eigen grootsheid en vaart, en net zo'n cruciale originaliteit als wat er eerder is gedaan. Er zijn bijvoorbeeld een paar close-ups bewaard gebleven terwijl de brandkast werd gekraakt, die een paar van de beste zijn die ik in die tijd uit Frankrijk heb gezien. Een pluspunt voor de film, afgezien van het larvale new-wave-karakter van de film, dat hem uiteindelijk een beetje moderner maakt, is dat het verhaal zo goed en anders werkt. Het gaat op bepaalde punten helemaal over het karakter, en houdt dan de spanning erin. De laatste tien tot vijftien minuten zijn ronduit wonderbaarlijk; net als bij een andere klassieke overvalfilm, de Asfalt Jungle, is het niet eens de laatste halte die belangrijk is, maar gaat het alleen maar over hoe ver je de plichtsbesefgrens overschrijdt en humanisme boven hebzucht stelt. In alle opwinding van de camera die met hoge snelheid met de auto langs de bomen vliegt, vraag je je bijna af of hij het wel zal halen. Dassin heeft hier een heel onderhoudende en intuïtieve film van zijn genre, met ook nog een leuk muziekje.