Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het scenario is het ergste van deze film, omdat het van de ene premisse naar de andere slingert en alle belangrijke stukjes mist die een aantal verschillende verhalen mogelijk zouden hebben gemaakt. (Deze film is verwarrend, omdat het publiek niet weet wat het verhaal is.) Ik had geen problemen met de lage productiewaarden en het acteerwerk was niet geweldig, maar dit is tv, dus het was prima. Ik vind het niet erg als sommige scènes eruitzien alsof ze in één keer zijn opgenomen. Maar zo'n niet-menselijk scenario is volkomen overbodig. Heeft een van de regisseurs het echt gelezen voordat hij het geld uittelde? Vermijd dit ten koste van alles. Vooral de proloog was zo slecht geschreven dat er een voice-over aan te pas moest komen om alle details in te vullen die waren weggelaten. De proloog was gehaast, het was niet duidelijk wat er aan de hand was. De Russische Revolutie werd teruggebracht tot: 'Er zijn wat rellen in Petersburg', en in de volgende scène worden ze gearresteerd door soldaten. Ik ken de basisgeschiedenis van de Revolutie, dus ik zou de details kunnen invullen, 'die irritante communisten'. De proloog kan maar beter worden genegeerd.<br />Dit had een zorgvuldige studie kunnen zijn van iemand die in de war is over wie ze is. Het zet deze premisse in het gekkenhuis in werking. Het had haar kunnen dwingen zich voor de rest van de film te identificeren. De film gaat ervan uit dat ze is wie ze zegt dat ze is (ook al is er nog steeds geen empirisch bewijs). Het levert een melodramatische romance op, een liefde die zo sterk is dat hij alles gelooft wat ze zegt. Oké, een sentimentele romance. Nee, want het slaat nergens op. De verliefdheid lijkt op een krankzinnige (en toevallig ook een vieze) gek die in wilde gebaren uitbarst. Ook dit werkt niet, want de film besluit in de monoloog aan het eind stom genoeg om de waarheid te vertellen. Ze zijn nooit getrouwd en zij keerde terug naar Amerika. Het liefdesverhaal stort in. Hoewel er genoeg liefdesscènes zijn, ben ik er nooit van overtuigd geraakt dat ze verliefd waren. Ik vind internetromances overtuigender, ook al zijn er maar een of twee scènes waarin wordt aangetoond dat ze zelfs maar enige tijd met elkaar hebben doorgebracht.<br />Het had een soort thriller kunnen zijn waarin de film ervan uitgaat dat ze is wie ze zegt dat ze is, en waarin ze haar identiteit probeert te bewijzen. Nee, de rechtszaak wordt eerder samengevat dan afgehandeld. De bizarre stem komt terug, opnieuw om de details van een betere film in te vullen.<br />Het grappigste wat je je kunt voorstellen, is wat er echt is gebeurd. Anna Anderson was een gek die naar Amerika ging en met een andere gek trouwde, en ze deden samen gekke dingen. Haar hele leven lang had ze aanvallen van krankzinnig gedrag. In de film ook niet. Er is een echt irritante figuur in de inrichting die uit het niets opduikt en zichzelf aankondigt als 'Eén Koekoek over de Twaalf Apen'-verklikker. Gelukkig verdwijnt ze weer, want ze heeft niets met het verhaal te maken.