Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben verbaasd over de vragen en kwesties die deze documentaire in de recensies hier naar voren heeft gebracht, vooral omdat het inderdaad interessante vragen zijn. Degenen die er het beste op in kunnen gaan, zijn ongetwijfeld de makers van de film zelf. Toch denk ik dat ik enig licht kan werpen op iets wat volgens mij over het hoofd is gezien, namelijk het doel van de film, waar hij over gaat en wat hij probeert over te brengen. Wat is uiteindelijk de boodschap? Op het gevaar af op het meest voor de hand liggende te wijzen, zal ik beginnen met te zeggen dat de filmmakers een bedoeling hebben. Ze proberen een verhaal te vertellen, er een betekenis aan te geven en iets duidelijk te maken. Met dit in gedachten kunnen we veel van de bekritiseerde punten wegstrepen, vooral die waar mensen iets verwachtten in contrast met wat de filmmakers in werkelijkheid probeerden te laten zien. Oorzaken en gevolgen van geweld? Daar gaat de film niet over. Het gaat niet over het'verlichten van het niet-Braziliaanse publiek' over de kwestie van de Braziliaanse favela's? Nou, wie wilde dat dan? Is Afro-Reggae dit of dat en wordt het gesteund door wie? In deze context doet het er niet toe. Niet genoeg vrouwen in de film naar jouw smaak? Het gaat niet over gelijkheid of de feministische zaak. Elk klein detail over Andersons leven, moeder, zoon, familie en alle aspecten en de werking van de Afro-Reggae-beweging? Nou, wees niet zo kieskeurig, want het doet er niet toe. '''Een verhaal kan net zo lang zijn als het duurt voordat het geen film meer kan worden. Als de auteurs alles zouden laten zien wat iedereen verwacht, zouden ze in plaats daarvan een tv-serie van 6 maanden moeten maken. Als je dat allemaal verwacht, bekijk je de film verkeerd.<br />''De film gaat in feite over twee mensen die een beweging zijn begonnen. Twee mensen vol idealen. Twee mensen die dorsten naar verandering. Twee mensen die iets proberen te doen aan alle misstappen die om hen heen gebeuren. Twee mensen die helemaal aan de grond zijn geraakt en weer omhoog willen. Het draait allemaal om het vinden van een doel in het leven, inspiratie putten uit ellende, het lot veranderen en iets anders worden dan wat ze waren voorbestemd <0xE2><0x80><0x93> misdadigers en drugsdealers, wat dat betreft. Het gaat om prestaties en hoop, en niet om de wrede realiteit van geweld in Rio de Janeiro, al is dat wel een integraal onderdeel van de film, aangezien de personages daar voortdurend mee geconfronteerd worden. Onverwacht en niet zonder reden, komt de film uiteindelijk veel meer op Andersons levensloop door tegenslag en tegenslag in het leven neer. Dat komt omdat ze tijdens de opnamen van de film geconfronteerd werden met Andersons ongeluk. Ik weet het niet zeker, maar misschien hebben ze zelfs serieus overwogen om er meteen een eind aan te maken, zodat alle energie die eraan was besteed achterbleef. Maar Anderson wilde doorgaan. En dat deden ze, met het risico dat ze een film kregen met een beetje een identiteitscrisis, gezien de plotselinge verandering van koers, maar ze wonnen door iemand te laten zien die zo'n verwoestende gebeurtenis te boven kwam. Het is heel duidelijk voor wie ernaar kijkt dat de film begint over Afro-Reggae en eindigt over Anderson. Hij is heel uniek in die zin (de verschuiving van de verhaallijn). Misschien is hun enige zonde dat ze het niet van tevoren duidelijk maken, waardoor er in het begin verwachtingen kunnen ontstaan die niet vervuld zullen worden.<br />Wat het belang of gewoonheid van Anderson betreft, ik...' Ik zou zeggen dat niet iedereen de hele wereld wil veranderen, een eind wil maken aan al het geweld, de hongerigen wil voeden, net als Mahatma Ghandi wil zijn, net zo bekend wil zijn als Moeder Teresa of wie er verder nog maar een persoonlijkheid is. Het is veel gemakkelijker om je te verplaatsen in iemand die, net als ieder ander, probeert zijn of haar harde leven te transformeren, problematische kinderen wil opvoeden, blijvende verwondingen of ziekten wil verwerken en er zelfs in slaagt om aan het eind van de maand de rekeningen te betalen. Om de film te begrijpen, moet je de film zien die gaat over het achter laten van een verleden van betrokkenheid bij drugs en misdaad, het goedmaken en proberen anderen ervan te overtuigen dat ze niet hetzelfde lastige pad moeten bewandelen. Hoewel je kritiek kunt leveren als de manier waarop ze het hebben gedaan effectief is en je kunt twijfelen aan de ideologie van de methode, kun je hun bedoelingen niet ontkennen.<br />Ook kan de opvatting dat Anderson bijzonder is of een uitverkorene, gedeeltelijk iets te maken hebben met het feit dat de filmmakers erg betrokken raakten bij het leven van de personages die ze filmden. Net zoals ze met hen bevriend raakten. Het is ondenkbaar dat de hele film niet een gunstiger licht zou werpen op Anderson. Als een dierbare vriend bij een ongeluk verlamd raakt, is dat niet zomaar een feit, je maakt er een hele toestand van. En dat is niet per se slecht. Het is niet veel dat ze hem behandelen als...' '... een uitverkorene', zoals ze ook alle mogelijke moeite doen om hem te laten zien als een zaadje voor transformatie en als bron van inspiratie.<br /><br />Tot slot: kijk niet naar deze documentaire voor de scènes van de realiteit van armoede en misdaad die erin zitten, kijk naar wat het is, veel meer: een inspirerend verhaal.<br />'Nike-advertentie-achtig? Het lijkt me gewoon verdomd goed en professioneel gemaakt en het doet niets af aan de bedoelingen van de film. Geromantiseerd? Je zou kunnen speculeren over de geloofwaardigheid als documentaire, maar waarom niet, als het verondersteld wordt reacties op te roepen en te inspireren? Het is toch een poging om mensen te verbeteren?' 's kijkt naar muziek en dans <0xE2><0x80><0x93> de essentie van wat de personages proberen te doen <0xE2><0x80><0x93> het romantiseren van de eigen werkelijkheid? Neem me niet kwalijk, maar verslaggevers doen dat nu eenmaal en je kunt het elke avond op tv zien.<br />Als ik filmmaker wilde worden, zou ik willen dat mijn eerste film ook zo geweldig was.