Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Lange tijd weigerde ik, een fan van de tv-serie 'The Monkees', naar 'Head' te kijken, omdat het niet over de tv-personages ging, die warm en geweldig waren. In plaats daarvan was 'Head' een cynische, duistere film. Uiteindelijk bezweek ik voor mijn nieuwsgierigheid. Ik vond natuurlijk geen nieuwe aflevering van het tv-programma, maar een fascinerende film die mijn duistere kant aanspreekt.<br />Ik ben altijd gefascineerd geweest door dromen, en 'Head' was net zoiets als naar de droom van iemand anders kijken, met onvolledige aanwijzingen van verhalen en een klein detail aan het eind van een scène waardoor de film een nieuwe richting in ging, bijna als een droomachtige stroom van bewustzijn. De onafgemaakte verhalen maken mijn fantasie echt wild, keer op keer!<br />De film heeft ook een opvallende, prachtige cinematografie, waarvan de belichaming het zwart-op-wit, wit-op-zwart van Daddy's Song is. De muziek is meeslepend, vooral de weelderige arrangementen van 'The Porpoise Song'. ('The Porpoise Song' is het favoriete lied van mijn donkere kant, terwijl mijn lichte kant de voorkeur geeft aan 'Zip-a-Dee-Doo-Dah'.)<br />Uiteindelijk denk ik dat de tv-serie wel wat drama, intrige en intensiteit van 'Hed' had kunnen gebruiken. Maar 'Hed' had wel wat warmte, humor en vriendschap van de tv-serie kunnen gebruiken.