Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Achter de nostalgische muziek zien we een jonge jongen uit een trein stappen. Hij komt uit Joegoslavië om zijn vader te ontmoeten, een man die hij al tien jaar niet meer heeft gezien. Op het station ontmoeten we de man. Hij glimlacht nooit.<br />Zo beginnen we aan onze reis naar 'Four Friends', Arthur Penns machtige en verbazingwekkende film. U vraagt misschien waarom ik mijn recensie op die manier begon. Nou, zo beschrijft de videodoos de film. U bent er misschien achter gekomen dat de film het verhaal zal zijn van de jongen die probeert met deze emotieloze man op te schieten en dat hij uiteindelijk zijn omslag zal afstropen en zijn vriendelijkheid zal tonen.<br />Nou, als u dat gelooft, dan geloof ik het.'<br />Nou, als u dat gelooft, dan geloof ik het ook.' Ik heb een brug die ik je wil verkopen. Want zie je, het moderne Hollywood zou die film maken. Penn is altijd een buitenstaander geweest en heeft nooit zijn toevlucht genomen tot typisch clichématige verhalen. Hij vertelt altijd interessante verhalen over mensen (waaronder 'Bonnie and Clyde', 'The Chase', 'Alice's Restaurant' en het ondergewaardeerde 'Mickey One') en 'Four Friends' is geen uitzondering.<br />Een typische Hollywoodfilm zou zich concentreren op de jongen die Danilo heet. Maar het script van Steve Tesich richt zich daar maar 4 minuten op en laat hem dan in de steek. We ontmoeten de volwassen Danilo, gespeeld door Craig Wasson (die je misschien herkent van 'Body Double' en 'Nightmare on Elm Street 3') en zijn vrienden Tom, David en de hartstochtelijke Georgia. De film voert ons door de jaren zestig. In een mindere film zouden de gebeurtenissen de aandacht krijgen. Maar in 'Four Friends' gebeuren die gebeurtenissen, maar Penn en Tesich houden zich meer bezig met karakterstudie dan met de plot, en ik denk dat de film op die manier beter is. We kennen de gebeurtenissen; we hoeven er niet meer bij stil te staan.<br />Ik weet dat ik niet veel van de plot heb beschreven, maar ik weet niet of je 'Four Friends' kunt beschrijven. Het is niet zo'n 'high-concept'-film die je in één zin kunt beschrijven. Het is een film met veel stemmingen en weefsels. Het is ook een oprecht emotionele ervaring. De laatste twintig minuten van deze film brachten me tot tranen. Ik schaam me er niet voor om het toe te geven. Zelden heeft een film zo'n kracht dat hij me tot tranen toe kan roeren. Het acteerwerk is eersteklas, vooral van Craig Wasson, die tegenwoordig een van de meest ondergewaardeerde acteurs lijkt te zijn. Dit is zo'n moeilijke, emotionele vertolking en Wasson haalt het. Hij had er een Oscar voor moeten krijgen. Een andere geweldige vertolking is van Jodi Thelen, die een nog moeilijker rol heeft dan Wasson. Maar ze doet het buitengewoon goed en geeft Georgia een zekere waardigheid die de meeste Hollywood-actrices niet zouden hebben (ze zouden te bang zijn om het zelfs maar te proberen; ze zouden zich meer bekommeren om het imago dan om een geweldige vertolking; daar gaat het bij acteren niet om). Ze verdiende ook een Oscar. <br />'Four Friends' kreeg in 1981 niet veel aandacht. Misschien hadden de mensen gewoon niet het emotionele vermogen om ermee om te gaan. En onwetende managers konden het niet op de kaart zetten als de zoveelste 'American Graffiti' (het mist de stootkracht van Four Friends). Dus lieten ze het doodbloeden. Jammer, want dit is een van de allerbeste films uit de jaren tachtig, een decennium waarin steeds meer gelikt afval werd gecreëerd en grote kunst als deze geen thuis had. Ik vraag u deze film een kans te geven.<br />**** van 4 sterren.