Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film wordt soms 'The Story of O-Pt.2' genoemd, die zichzelf probeert voor te doen als een soort vervolg op de Franse erotische sm-thriller 'The Story of O'. Hoewel ik de oorspronkelijke versie nooit heb gezien, heb ik die wel gezien, hoe vaak ik die treurige mengeling van seksuele en sociale politiek ook te zien kreeg. Ik denk dat de 'O'-invalshoek komt door de sm-ondertonen die af en toe doorklinken (en die nooit zo expliciet waren (en onaangenaam om te zien) als die in 'Mistress'. Klaus Kinski is het enige herkenbare gezicht in deze Frans-Japanse productie (maar hij spreekt zijn tekst in het Engels <0xE2><0x80><0x93> althans in de versie die ik heb gezien). Het onnodige gebruik van het surrealisme maakt dit ene saaie voorbeeld in pseudoporno alleen maar pretentieuzer (wat proberen ze te bewijzen met het beeld van een in het water drijvende piano?). Het is duidelijk dat na de hele 'porno-chique' trend in de film rond 1975 (sorry, foute woordspeling!) de producenten het onderste uit de kan moesten halen om de groten der aarde te plezieren, om nog maar te zwijgen van de buitenlandse/art-cinema, dus de filmbezoekers moesten zich behelpen met bagger als 'De laatste vrouw', en meer van dat soort rotzooi.