Is deze recensie positief of negatief?

Biodocs over de raadselachtige zanger/songwriter die, volgens de verhalen van vrienden, de laatste 15 jaar van zijn relatief korte leven leek te hebben besteed aan zelfvernietiging. Hij stierf op 52-jarige leeftijd, te zwaar en ver heen, aan een hartkwaal, na een langdurige uitspatting van vrijwel non-stop toegeeflijkheid aan alcohol, sigaretten, marihuana en cocaïne, luidruchtig feesten en flagrant misbruik van zijn stemapparaat (hij vertrouwde een vriend toe dat hij tijdens een optreden zijn teksten met zo'n kracht had uitgeschreeuwd dat er bloedspetters op de microfoon waren achtergebleven). Dit alles ondanks het feit dat hij: (1) alom werd beschouwd als de meest getalenteerde popzanger van zijn generatie; (2) na jaren van inspanning succes had in termen van industrieel succes <0xE2><0x80><0x93> een Grammy, een Oscar, een fatsoenlijk platencontract met een toplabel en minstens twee steralbums <0xE2><0x80><0x93> 'Nilsson Schmilsson' (origineel) en 'A Little Touch of Schmilsson in the Night' (standaard) en (3) zeer gelukkig getrouwd was (voor de derde keer) met een prachtig jong gezin waar hij dol op leek te zijn.<br /><br />De kracht van de film begint met de volledigheid van het verslag van Nilssons leven. De redacteuren zijn bijzonder goed in staat om beweging in de foto's te brengen. We leren over zijn hechte band met John Lennon en, later, met Ringo Starr (Lennon zei vaak dat Nilsson zijn favoriete Amerikaanse muzikant was).<br />Nog indrukwekkender zijn de pratende hoofden, vaak het zwakste aspect van een documentaire. Hier hebben we mensen als Perry Botkin jr., Ray Cooper, Mickey Dolenz, Terry Gilliam, Mark Hudson, Eric Idle, Rick Jarrard, Randy Newman, Van Dyke Parks, Jimmy Webb en Robin Williams, die allemaal verbazingwekkende verhalen over Nilsson vertellen <0xE2><0x80><0x93> sommige ontzettend grappig, andere diep pathetisch <0xE2><0x80><0x93> en die allemaal hun diepe genegenheid voor hem uitdrukken. Even informatief en ontroerend zijn de interviews met Nilssons vrouwen Annie en Una, zijn zoon Zach en neef Doug Hoefer. De beste hoofden die ik me kan herinneren in een biodoc.<br />De meest opvallende tekortkoming van de film is dat hij Nilssons muziek overbelast. Zelfs de uitvoering van zijn grootste hit, 'Without You', wordt na ongeveer 8 maten afgebroken. Arrrrgh! Er is geen excuus voor, zeker niet als je bedenkt dat de film toch al twee uur duurt. Als je een paar shots van Nilssons gezicht weglaat, hadden we minstens dat nummer kunnen horen, en misschien nog een of twee, zoals 'One', of de Oscar winnende cover van 'Everybody's Talking'. De filmmakers zijn gewoon te druk bezig om Nilssons muziek uit te melken. Mijn cijfers: 7,5/10 (laag Boog) (Gezien bij de serie Reel Music van de NWFC, 01-07-07)