Is deze recensie positief of negatief?

The Railway Children was dit weekend weer op tv, en ik was vergeten hoe goed het was.<br />Als ik ergens kritiek op heb, dan is het dat de episodische structuur soms een beetje te duidelijk is, dat er weinig verhaalstroom is van de ene naar de andere reeks. De charme en schoonheid van de film zijn zodanig dat dit echter heel weinig uitmaakt.<br /><br />Dat zal ik doen. Ik herhaal de commentaren van anderen, behalve dan dat ik mijn stem uitbreng voor de laatste scène op het podium, die mogelijk de meest emotionele scène in de geschiedenis van de Britse filmgeschiedenis is: als cynische ouwe zak die iets te snel de middelbare leeftijd doormaakt, merk ik ook dat ik niet aan dat moment kan denken zonder een zwaar geval te krijgen van 'ik heb iets in mijn oog'. In feite is het niet alleen iets in mijn oog, het beroert ook dingen in mijn binnenste, met die prachtige, blije pijn die we soms voelen. En in deze film was Jenny Agutter buitengewoon mooi. Ze stond met één voet in haar kindertijd en met de andere in haar jonge vrouwelijkheid, en beide kwaliteiten bracht ze mee in haar vertolking van een meisje dat nogal snel volwassen moet worden.<br />Plus een korte plausibelheid voor Bernard Cribbins. Hij was voornamelijk een lichtgewicht acteur, maar wist toch een Perks van grote menselijkheid te creëren.