Wat is het sentiment van de recensie?

Op de openingsbeelden zijn de relikwieën van de laatste invasie te zien: beschimmelde uniformen, menselijke schedels en het skelet van een paard. Prins Alexander Nevski (Nikolaj Cherkasov) heeft het Zweedse leger verjaagd en zo'n indruk op de Mongoolse heerser gemaakt dat hij hem tot de rang van kapitein wil bevorderen. Maar Nevski antwoordt: 'Sterf in je vaderland, maar verlaat het niet.' Hij is van plan te gaan vissen, schepen te bouwen en handel te drijven. Maar hij waarschuwt voor een gevaarlijker vijand: Duitsland: dichterbij, gemener en geen mogelijkheid om je uit te kopen. Hun doel is Novgorod. Ze zijn al in Pskov aangekomen: moeders en dochters lijden voor hun vaders en zonen. De plunderende bezettingstroepen verdelen de buit. Rijke kooplieden willen hun vrijheid kopen (altijd een plaats voor een of andere antikapitalistische p.r.), maar de 'gewone mensen' zijn bereid te vechten. Ze willen Alexander als hun leider. Pskov is tot de grond toe afgebrand. De Duitse ridders voelen zich onoverwinnelijk en hebben slechts een zelfvoldane glimlach voor de Russische vrouwen, die hulpeloos moeten toezien hoe hun vaders en zonen worden afgeslacht. Baby's worden in het vuur gegooid, terwijl hoogwaardigheidsbekleders van de kerk toekijken en niets doen. In Novgorod heeft Olga Danilovna twee bewonderaars: de rijke en bezadigde Gavrilo en de lange en vrolijke Vasili. Zij belooft de dapperste te trouwen. Vasili doet een beroep op Alexander Nevski in Perejaslav. De Zelfs vrouwen dragen een maliënkolder... De indringers willen de 'Russische beer' uit zijn tent lokken, maar Nevski's strategie is de proef op de som: het Peipusmeer is zijn oorlogsgebied: zijn mannen kennen het gebied, maar de germans, die zwaarder zijn, zullen door het ijs breken...<br />Doe je ogen open en kijk naar de indrukwekkendste gevechtsscènes die ooit zijn gefilmd. Het gaat niet alleen om de vele figuranten (Die, denk ik, onder druk stonden in deze vaderlandslievende oefening), maar ook om Eisensteins meesterlijk beheer van zo'n groot aantal individuen: hij vervangt scheidslijnen als stukken op een schaakbord, en bijna elk shot lijkt op de compositie van een schilderij van Rembrandt of Rubens (waaronder paarden in monsterachtige kledij). De visuele verbeeldingskracht van Eisenstein en Prokofjev is hors concours. Bergen lijken worden onder een eindeloze horizon in kosmisch licht gedompeld. Bij het vallen van de avond zoeken Olga en andere vrouwen met fakkels naar overlevenden. Een toegewijde valk zit op het dode lichaam van zijn meester, terwijl een kraai het juiste moment afwacht om de ogen van de overledene uit te pikken. De aanwijzingen van Eisenstein en de partituur van Prokofjev maken van Alexander Nevski de Rolls Royce onder de propagandafilms. Nevski is natuurlijk Stalins alter ego, en de russen zijn lang, knap, heldhaftig en hebben een perfect kapsel. De germanen zijn baardige wilden en zien eruit als leden van de Ku-Klux-Klan. Het is zijn voornaamste plicht om er heroïsch uit te zien. Aan het eind toont Nevski-Stalin zijn edelmoedigheid: hij vergeeft de 'kleine soldaten' en ruilt de ridders voor zeep. Alleen een bebaarde moordenaar en een verraderlijke geestelijke worden aan de menigte overgedragen. Hij vergeet niet een laatste waarschuwing: wie met het zwaard komt, zal door het zwaard sterven... Hij heeft zijn belofte gehouden.