Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een bewerking van een boek van Dirk Wittenborn, dat ik niet heb gelezen. De jonge Finn Earl woont met zijn moeder Liz (Diane Lane) in een krappe flat in de Lower East Side in New York. Hij droomt ervan om samen met zijn vader, een antropoloog, te studeren aan een ruige stam in Zuid-Amerika. Liz heeft vriendjes en doet aan coke. Als hij wordt betrapt terwijl hij coke voor haar aan het scoren is, betaalt een van haar klanten (Liz is een legitieme masseuse) een rijke meneer Osborne haar borgtocht in ruil voor het feit dat ze zijn fulltime persoonlijke masseuse is op zijn enorme landgoed in New Jersey. Ze worden erheen gereden in een limo, terwijl zij vastgebonden op de achterbank ligt met haar jurk omhoog en haar slipje uit. (Dit en een paar laag uitgesneden kledingscènes zijn de enige uitbuiting van mevrouw Lane. Sommigen zullen misschien teleurgesteld zijn, maar ik vind het jammer dat ze al die dingen in 'Ontrouw' moest doen om de A-lijst te halen. Die dame heeft meer talent in haar pink dan Streep, Roberts en Sally Field in hun hele lichaam en de tijd die haar toekomt.) Als ze aankomen, raakt Finn bevriend met Osbornes kleinzoon Bryce, en hij krijgt verkering met zijn nieuwe vriendin, zijn kleindochter Maya. Liz gaat in de tussentijd naar de AA en gaat uit met een AA-dokter. Ze knapt op wonderbaarlijke wijze onmiddellijk op. Finn gebruikt echter veel drugs naast seks met zijn nieuwe vrienden. Bryce lijkt me een prima vent, maar hij wordt jaloers als Osborne Finn meeneemt op een luchtballonwedstrijd in plaats van hem, en dat leidt tot een tragedie.<br />Het geniale van het verhaal (en de film) is dat ze de gewelddadige daden van de smerige, rijke stam van de Fierce-indianen naar de Yanomano-krijgers verplaatsen. Het is echter een beetje onwaarschijnlijk dat als Liz erachter komt wat er met haar zoon gebeurt, ze alleen maar actie van Osborne eist en geen contact opneemt met de autoriteiten of de zaak in Thelma and Louise-stijl regelt. Er zijn elementen van een gotische roman met een openbaring van de dorpsidioot. Ook doen ze bijna geen plot of karakterontwikkeling voorafgaand aan de verhuizing naar Blysdale. Pearl Kantrowitz in 'Walk on the Moon' was op haar 18e ongewenst zwanger van Finn en voelde zich in de val gelokt. Dit staat in het boek, maar niet in de film. Toch zijn dit kleine tekortkomingen. De film zal op 31 januari 2005 in première gaan, ruim een jaar na de oorspronkelijke releasedatum, en ik kon gewoon niet wachten.<br />Er waren heel wat Red Carpet-momenten in de bioscoop waar ik de film zag, met bijna de hele cast... behalve Diane Lane!! Directeur Dunne zei dat ze weg was om een film te filmen. Ik weet dat ze niet heeft beloofd dat ze zou komen, maar ik kwam van een heel eind buiten de stad en het zou zo geweldig zijn geweest om haar in levenden lijve te zien. Sutherland was heel goed, en de jongen die Finn speelde ook. Lane was schitterend, zoals altijd, maar ik herinner me maar een of twee emotionele scènes, waarin ze Finn betrapt met drugs: 'we gaan samen in bed liggen, moeder en zoon', en met Osborne: 'je verknipte kleinzoon'. Ze zou beter af zijn met een knikje van de tegenspeelster, maar zo werkt het niet, tenzij ze het haar geven voor 'werk'.