Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als in een cirkel leidt de film terug naar het punt van vertrek, het beeld van de hijskranen die een Moskovitische hemel doorklieven. Ze vertegenwoordigen de vrijheid om je leven te verwezenlijken zoals je wilt, teneinde de grootst mogelijke vervulling te nastreven.<br />In het begin ervaren Veronica en Boris zo'n belofte van geluk, en hun ogen volgen het pad van de hijskranen in opgetogenheid. Het lijkt alsof ze misschien in staat zullen zijn te leven volgens hun dromen.<br />Maar de mens is geen vogel. Het leven stelt zijn eigen regels, waaraan geen mens kan ontsnappen en die wij niet kunnen veranderen <0xE2><0x80><0x93> zelfs niet door een uiterste inspanning. De oorlog breekt uit en zonder veel aarzeling meldt Boris zich aan voor het front om zijn vaderlandslievende plicht te vervullen. Hij kan zelfs geen afscheid nemen van Veronica, want zij arriveert laat op het verzamelpunt vanwaar de soldaten worden weggestuurd. Omringd door een juichende menigte moeten al haar pogingen om Boris' aandacht te trekken onvermijdelijk mislukken.<br />Uiteindelijk komt Boris om in de oorlog, zonder dat Veronica er op dat moment iets van weet. Zijn broer Mark, een energieke muzikant die door corruptie uit de militaire dienst is ontslagen, wil graag zijn plaats innemen. Veronica verzet zich aanvankelijk, maar in een verschrikkelijke nacht van bombardementen valt ze ten slotte ten prooi aan zijn charmes. Er vindt een huwelijk plaats, dat nooit door de familie wordt geaccepteerd. Het duurt niet lang of schuldgevoelens krijgen de overhand op Veronica en ze beseft dat de terugkeer van Boris het enige is waar ze echt naar verlangt. Daarom sust ze haar slechte geweten en wanhoop door het zelfopofferende werk in een veldhospitaal te doen.<br />Als de oorlog eindelijk voorbij is, verzamelt zich opnieuw een menigte enthousiaste mensen om de zegevierende soldaten toe te juichen. Weer is Veronica een van hen en baant zich een weg door een muur van lichamen. In haar hand houdt ze een bos bloemen, tot ze die uiteindelijk aan volslagen vreemden moet geven, want een van de thuiskomers heeft zojuist haar hoop de bodem ingeslagen door de trieste zekerheid van Boris' dood te bevestigen. Weer komen de hijskranen de lucht in om hun eigenzinnige lijnen te trekken. Maar nu kijkt Veronica er in haar eentje naar, en de blik in haar ogen is anders. Ze heeft de onmogelijkheid moeten accepteren om volgens vooropgezette plannen te leven, om de richtlijnen van je dromen te volgen. Want alle mensen zijn niets dan hulpeloze marionetten die aan de ondoorgrondelijke touwtjes van het lot hangen.<br /><br />