Wat is het sentiment van de recensie?

Het is moeilijk om kritiek te hebben op een film met de titel 'Doodsbed: Het Bed dat Eet', waarin een geestverschijning zit die gevangenzit achter een doorkijkschilderij dat hij heeft gemaakt en een bed dat snurkt en schijt, als ik me niet vergis, en dat masturbeert. (Dat is nog eens een afstraffing voor zijn menselijke metgezellen!) Bovendien schuimt hij op (in oranje, om wat voor reden dan ook) om eetbare dingen op zijn oppervlak op te nemen, waaronder appels, wijn, gebraden kip en, natuurlijk, mensen. Nogmaals, het volstaat om te zeggen dat je daar niet te veel van verwacht als je ziet wat ik denk dat maagzuur is achter de laatste resten van alles wat oranje schuim oplost. Het drinkt de wijn, maar de fles is oké en het...' Ik zal het kippenbotje wel opeten, maar de emmer is prima. Verdorie, het bed vervangt zelfs de ongebruikte bakken. Op een gegeven moment valt het zelfs om van Pepto-Bismol. Daar moest ik om lachen. Ik geloof niet dat ze echt wilden dat je iets van dit alles serieus nam. Het is lowbudget, en het is heel gemakkelijk te zien waar ze kosten hebben bespaard en bakken geld hebben bespaard. Ik dacht, in een wereld waar een dodelijke 'Lift' en een 'Bloedstrand' kunnen zijn, zou dit 'Doodsbed' wel eens amusant kunnen zijn om te zien. Om redenen die met kosten te maken kunnen hebben, is 90 procent van de film voice-over, schreeuwt niemand en vertoont niemand extreem lage tekenen van angst/verwarring over de vraag waarom een bed zou aanvallen (ik kan er wel een bedenken en ik ben nooit zo'n kind geweest dat op een bed sprong) en moet je je ongeloof ongelooflijk lang opschorten. (Een slachtoffer verliest alle vlees op zijn handen en zegt nauwelijks 'auw'.) Slechts één scène, die te lang duurde, was miniem gespannen, terwijl een vrouw probeert weg te kruipen en alleen maar met een laken wordt teruggesleept.