Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er is niets waar ik een grotere hekel aan heb in een film dan aanstellerij, en dit is een van de aanstellerigste films die ooit zijn gemaakt. Het zelfbewustzijn is in alle scènes voelbaar: 'Kijk eens wat een diepgaande, geraffineerde film we aan het maken zijn,' lijken de regisseur en de scenarioschrijver tegen ons te zeggen, en tegen zichzelf zeggen ze: 'Kijk eens hoe we het publiek nog meer kunnen vervelen en in de war kunnen brengen.' Ik kijk liever naar de slechtste film van Ed Wood of Edgar G. Ulmer dan naar zoiets als dit. Die gaven ons tenminste eerlijke rotzooi, en hun films waren tenminste, op hun eigen afschuwelijke manier, vermakelijk. Deze film is ongeveer even vermakelijk als een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving, en staat dus gelijk aan martelen. Hebben deze scenarioschrijvers ooit het woord'verhaal' gehoord? Het lijkt er niet op. Ze hebben een concept, ze kunnen een sfeer scheppen, en ze hebben een uitstekende cast bij elkaar gekregen en goede prestaties geleverd. En waarvoor? Om ons een uur en drie kwartier te vervelen? Er gebeurt in deze film niet echt iets. Het enige opwindende deel, en dat duurt maar twee minuten, is wanneer een van de huiseigenaren die binnenkort uit hun huis gezet zullen worden op de ambtenaren begint te schieten die hem komen vertellen dat hij weg moet. Maar er komt niets van. Jammer dat hij niet is doorgegaan met schieten tot hij de scenarioschrijvers raakte. De enige positieve aspecten van deze film zijn het acteerwerk en een prachtig gefotografeerd landschap aan het eind.