Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was heel verbaasd toen ik hoorde dat Goldie Hawn een Oscar had gewonnen voor deze film. Ze leek heel levenloos en volledig geschoold door de 54(!) jaar oude Bergman in de scènes waarin ze naast elkaar staan. Als de film vandaag was geschreven, denk ik dat Bergman en de jongeman Ivan uiteindelijk bij elkaar zouden zijn gekomen (Ingrid is veel knapper dan Goldie...) en dat de twee egocentrische personages van Matthau en Hawn buiten de boot zouden zijn gevallen. Maar hij is aan het eind van 1960 geschreven en voelt aan als Plaza Suite of Barefoot in the Park. Matthaus oneliners, Hawns onschuld en Bergmans stijlvolle acteerwerk maken het echter heel plezierig om naar te kijken.