Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Toen Uwe Boll, _cine con man extraordinaire_, de eerste versie van _ House of the Dead_ uitbracht, was onder de fans van de bronvideogame algemeen bekend dat je wel een ongelooflijke debiel moest zijn om te overwegen een vervolg te maken. Het percentage debielen in Hollywood moet inderdaad hoog zijn, want we hebben niet alleen een vervolg, maar het is ook nog eens verspreid door Sony, een bedrijf dat normaal gesproken niet bekendstaat om zijn smaak op het gebied van dure afdankertjes. Als het in Amerika rechtstreeks op de televisie wordt uitgezonden, is het vervolg in de meeste opzichten beter dan het origineel, maar daardoor wordt het eerder saai dan interessant. De schaal van het scenario wordt vergroot, en de actie vindt plaats in een verlaten stadje dat toevallig om een universiteit heen ligt, waar experimenten met een virus dat de doden weer tot leven kan wekken, hebben plaatsgevonden. De actie wordt in het bijzonder verspreid over de universiteit, waar de eerste geïnfecteerde bewoners gevonden kunnen worden. Kortom, de film verschilt van het origineel in die zin dat hij zich afspeelt in een huis waar dode mensen gevonden kunnen worden.<br />De cast daarentegen is een grote stap terug. Emmanuelle Vaugier is speciaal gecast om op een goedkope Angelina Jolie te lijken, terwijl de rest van de cast nooit het niveau van een krottenwijk bereikt. De enige naam die in dit gezelschap zal opvallen is ene Sticky Fingaz, die waarschijnlijk niet zo graag herkend wilde worden door de mensen met wie hij thuis te maken had. Simpel gezegd: deze mensen konden niet overtuigend pizza bestellen op het witte doek, zelfs niet onder de beste regie. Je kunt van Boll zeggen wat je wilt, maar hij heeft in elk geval acteurs als Ona Grauer geïnspireerd om zich tegen zijn onbekwaamheid te verzetten. Dat neemt niet weg dat de mensen die hier bij betrokken zijn zich er in elk geval van bewust zijn dat hun film waardeloos is en dat ze er maar beter wat lol aan kunnen beleven. Het grootste probleem met het origineel was dat de regisseur dacht dat hij een of ander verkeerd begrepen meesterwerk in elkaar aan het flansen was, en dat hij zichzelf serieus nam. Helaas, nu de acteurs er niet in slagen hun personages of de hachelijke situatie serieus te nemen, wordt het kleine beetje dramatische spanning dat er had kunnen zijn, ondermijnd.<br />Een groot deel van de plot draait om de zoektocht naar een generatie-nul-slachtoffer van de pest die de doden doet herrijzen. Of om het in meer praktische termen te zeggen: ze proberen iemand te vinden die net nadat het virus gemuteerd is tot een vorm die bedreigend is voor mensen. Hoe dit zou helpen wanneer een niet-gemuteerde stam gewoonlijk vereist is om een vaccin te maken, is een raadsel, maar de manier waarop deze zoektocht wordt aangepakt, heeft zijn eigen problemen. De 'we-moeten-terug-terug-gaan'-plot wordt gebruikt om de looptijd te verkorten, maar de feitelijke timing van de extra queeste is ook problematisch. Op een gegeven moment krijgen we te horen dat de stad binnen tien minuten door kruisraketten zal worden weggevaagd, maar toch rijden de helden terug naar de universiteit, lokaliseren het monster dat ze zoeken en vechten genoeg zombies af om het leger van China op te vreten, en dat allemaal in deze tijdsspanne. Filmmakers merken op: het loont alleen om met de tijd specifiek te zijn als het van pas komt, in plaats van de dramatische spanning te belemmeren.<br />De special effects die in House Of The Dead 2 worden gebruikt, laten die van het origineel in het stof achter. Waar Uwe Boll de dood van de personages simuleerde door middel van idiote rotcameratrucs, gebruikt Michael Hurst in plaats daarvan alle grafische details die zijn budget toestaat. Nekken worden afgebeten, armen worden afgehakt, hoofden worden afgeschoten. Het zorgt allemaal voor een veel overtuigender effect, maar het maakt ook de schijn van overduidelijk bedrog ongeldig. De foto's zijn ook veel beter. Zoals _Crypt_ het verwoordt: het feit dat alles scherp is, maakt het een verbetering ten opzichte van het origineel, maar het berooft ons ook van iets om over te lachen. Het schrijven is zowel een verbetering als een terugval. In het hele script komen verwijzingen voor naar andere horror- en survivalgames, waarvan _Run Like Hell_ het meest in het oog springt. De eerste paar keer doen ze dat omdat ze een slimme manier weten te vinden om titels om te zetten in gewone, alledaagse dialogen. Maar na de achtste keer werken ze alleen maar op de zenuwen omdat ze gamers herinneren aan dingen die ze liever met hun tijd zouden doen.<br />Interessant is dat _ House of the Dead_ 2 maar zes miljoen kostte om in heel Amerika op televisie te komen. Gezien het feit dat Tom Savini in zijn eentje tegenwoordig meer zou moeten betalen om aan een film te werken, moet ik zeggen dat ik onder de indruk ben van de visuele resultaten. In tegenstelling tot het veelbejubelde origineel zien de zombies er hier uit als echte zombies in plaats van figuranten met slecht aangebrachte make-up. In een verder contrast met het origineel lijken de acteurs een idee te hebben van wat ze aan het doen zijn. De overeenkomst wordt verhuld door het feit dat de personages, afgezien van een paar echte zinnetjes die her en der verspreid zijn, als echte mensen praten. Maar het verhaal is niets wat we al duizend keer eerder hebben gezien. Toen _Aliens_, de echte _Dawn of the Dead_ of _The Evil Dead_ werden uitgebracht, was de populariteit te danken aan het feit dat deze films iets deden wat we nog niet eerder hadden gezien, of dat ze het zo goed deden dat het ons niet echt kon schelen. House of the Dead 2 is competent genoeg om er niet mee te spotten, maar het brengt niets nieuws of bijzonder briljants aan de tafel, dus uiteindelijk kan het ons ook niet schelen.<br />Om die reden, en om vele andere, gaf ik House of the Dead 2 een 2 van de 10. Het is te goed om slecht te zijn, maar te slecht om goed te zijn. Tenzij je net zo gek bent op waardeloze films als ik, kun je er maar beter uit de buurt blijven.