Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ondanks de geschiedenis zijn de interessantste dingen in deze serie niet de animatroniek of de poppenkast, die weliswaar charmant is, maar weinig meer is dan een kermisattractie, in elk geval in het verhaal dat ik heb gezien, A STORY SHORT. In feite, hoe afschuwelijk ik het ook vind om het toe te geven, ligt het grootste plezier van het programma in die oeroude kunst, het vertellen van verhalen.<br />John Hurt, naar Rowley Birken-maatstaven, groteske, middeleeuwse make-up, vertelt een verhaal over het vertellen van verhalen, zittend bij de haard, vergezeld van een cynische hond. Op een winterdag, uitgehongerd en arm, ziet hij een medebedelaar die door de akelige kok uit de Royal Kitchen wordt gegooid. De Verhalenverteller weet deze laatste ertoe te bewegen hun een uitstekende soep te geven. Woedend smeekt de kok de koning om toestemming om de schurk te koken, maar de vorst, blij met de geestigheid van de verhalenverteller, biedt hem respijt <0xE2><0x80><0x93> hij moet de koning 100 nachten lang een nieuw verhaal vertellen: als hij dat niet doet, zal hij hem overdragen aan de kok.<br />Het verhaal mag dan oud zijn, maar het wordt met grote geestdrift verteld. Het scenario van Anthony Minghella is uitstekend dramatisch (zoals het een toneelschrijver betaamt), geestig, en met enkele verontrustende bedenkingen onder de pret, zoals angst voor het zelf, of de cultureel zelf-genererende kracht van het vertellen, verbonden met de voortzetting van ideologische macht. Voor een programma dat gericht is op kinderen is het verkwikkend zelfreflexief (met weinig onzin over het feit dat film de nieuwe mondelinge cultuur is); ondanks de veramerikaanste stijl heerst er een charmante sfeer van middeleeuwse bedrijvigheid, de groteskheid en willekeurige angst ervan, maar ook van magie en macht.