Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er is altijd wel iets wat je uit een film kunt halen, het gaat er alleen maar om hoe boeiend de reden is dat ik hem in mijn collectie heb. 'Het verhaal van twee zusters', zoals ze het noemden toen het in mijn land werd uitgebracht, heeft een geweldige sfeer en een uiteindelijk (meestal) zelfverklaard plot. Ik ben dol op horrorfilms die om een huis draaien. titels die me te binnen schieten zijn 'The Others', 'The Haunting', 'The haunting of Hell House'. Deze film zal nog zo'n geweldig voorbeeld zijn dat ik zal onthouden. De film had een buitengewoon rijke kleurschakering, in de manier waarop het huis was ingericht, in de kleren die de personages droegen, in de openluchtscènes die in tegenstelling zijn tot de meeste horrorfilms, die meestal gebruik maken van verzadigde kleuren en een sombere omgeving (denk aan Honogurai mizu no soko kara, Donker Water, ook zo'n film die ik leuk vind) die deze film een gevoel van esthetiek en vreugde geven als hij niet in zijn, meer aangrijpende momenten zit. de personages zijn buitengewoon geloofwaardig. dat kan gedeeltelijk worden toegeschreven aan de vertrouwde omgeving van deze film. misschien zijn huiselijke kwesties voor zowel mij als de acteurs gemakkelijker om me mee te identificeren, en worden de acteurs hun personages met uitzonderlijke finesse. De regisseur speelt met tijdlijnen, om het publiek stukjes van het verhaal te geven, zodat ze tot hun eigen interpretatie kunnen komen, in plaats van alles lineair te presenteren. Dit is een positief aspect van deze film, vind ik, en misschien komt het door mijn interpretatie van deze film dat ik het zo leuk vind. Ik zou dit zeker op dvd willen zien.