Is deze recensie positief of negatief?

'On a Clear Day You Can See Forever' is niets meer dan een New Age-update van het 'Pygmalion'/'My Fair Lady'-verhaal: een professor probeert een gewoon meisje te veranderen in een vrouw uit de hogere kringen. Deze keer probeert de professor dat echter niet te doen door middel van taal, maar door middel van hypnose en regressie naar het verleden.<br />Je weet dat een musical problemen heeft als recensenten voortdurend de decors en de kostuums noemen voordat ze het plot en de muziek noemen. De liedjes zijn dan meteen vergeten. (Geen 'Get Me to the Church on Time' hier, vrees ik.) En het plot gaat nergens heen. Om Gertrude Stein te parafraseren: er is hier geen 'er'. De personages dwalen door het verhaal zonder ooit van punt A naar punt B te komen. Professor Chabot beweert een paar keer dat hij tot de kern van Daisy's problemen zal doordringen, maar dat lijkt hij nooit te doen.<br />Alle betekenisvolle conflicten worden vermeden. Er komt bijvoorbeeld een moment waarop de universiteit van Chabot eist dat hij zijn onderzoek naar reïncarnatie staakt of ontslag neemt. Dat is nog eens een conflict! Zal hij zijn carrière opgeven voor Daisy? Helaas! Deze ontwikkeling leidt tot niets. Een paar scènes later verandert de universiteit van gedachten en zegt tegen Chabot dat hij moet doorgaan met zijn werk. Daar gaat het conflict.<br />Het talent voor deze film was in elk geval bijeengebracht door Vincente Minnelli. Geschreven, gedeeltelijk, door Alan Jay Lerner. Een cast van Yves Montand, Bob Newhart en Jack Nicholson. En, o ja, met de hoofdrol voor Barabara Striesand, die op dit punt in haar carrière bijna aan de top stond.<br />Maar het valt allemaal in het water. Lerners poging om zijn grootste succes te reïncarneren, het eerder genoemde 'My Fair Lady', is net zo gedoemd te mislukken als Daisy's poging om de grootsheid van haar eigen verleden nieuw leven in te blazen.<br />Als je van filmmusicals houdt, zijn er veel betere keuzes dan deze.