Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Godzijdank voor deze film. Het is een document van talent dat, drie decennia later, achteraf gezien nog unieker en zeldzamer lijkt.<br />De muziek is gewoon uitzonderlijk, met zoveel talent in het schrijven, acteren, arrangement en productie dat het absoluut aanstekelijk is. De teksten en vocale arrangementen zijn ongelooflijk. De optredens van ondergewaardeerde talenten als Nell Carter en Ren Woods monteren me op elke keer dat ik ze hoor. De film mag dan anders zijn dan de toneelversie, ik geef de voorkeur aan de soundtrack boven het album met de cast, dat ik echt irritant vind en onderontwikkeld. Hier zijn de arrangementen ingevuld en uitgebreid tot dynamische stukken die niet in een toneelzaal geproduceerd hadden kunnen worden.<br />Maar de muziek is...' Het enige bijzondere aan deze film is de combinatie van bijna hyperrealistische dialoogscènes (doet me denken aan Altman-films) en uitbundige muziek- en dansnummers. Al het talent in deze film <0xE2><0x80><0x93> regie, schrijven, fotografie, montage, muziek, choreografie, casting, acteren, kostuums, montage <0xE2><0x80><0x93> past perfect in een van de beste musicalfilms die ik ooit heb gezien. Het is een onderliggend thema van de vrouwenhaat van Berger en Hud, die hun karakter kleurt door hun roekeloze macho-hippie-ideologie bloot te leggen. De scène waarin Bergers huiselijk leven zich afspeelt, onthult belangrijke details over zijn psyche, en de korte glimp die we van Claudes huis opvingen, vertelt ons veel over zijn achtergrond door de eenvoudige, realistische en oprechte manier waarop Claude en (vermoedelijk) zijn vader met elkaar omgingen.<br />Ik ben dol op de mode in deze film. Die vermengt uitdagend ideeën uit de jaren zestig met look uit de jaren zeventig (je moet de haarextensions van Williams niet over het hoofd zien...). Het is een document van hoe chic een groot deel van de jaren zeventig was, in tegenstelling tot de conventionele opvatting dat het in die tijd allemaal om slechte smaak ging. De beige gebreide das was een trend in 1979, en het haar en de kleding van de zangers en dansers (vooral die in het wit tijdens de scène in Central Park) vermengen de decennia op een manier die doet denken aan de tijdloosheid van de musicalthema's. Deze elementen versmelten met Twyla Tharpes uitzonderlijke, hypermoderne choreografie op een manier die de artisticiteit van beide verhoogt.<br />'Haar' is geen film die cynisme beloont. Als je er met verwachtingen naartoe gaat, word je hoogstwaarschijnlijk gevangen gehouden door kunstenaars die zich niet aan jouw regels houden. Voor mij opende het mijn ogen en oren en geest voor een inzichtelijke en gepassioneerde muzikale dialoog over oorlog, vriendschap en familie die zijn tijd ver vooruit is en die voor mij tot op de dag van vandaag betekenis en relevantie heeft.