Wat is het sentiment van de recensie?

De misdadig genegeerde film van Jay Craven is een frisse wind in de over het algemeen narcistische en afgeleide wereld van de onafhankelijke film. Om te beginnen is de fotografie een puur esthetisch genoegen, die alle sombere schoonheid van het late najaar van Noord-New England vastlegt (Cinematographer Paul Ryan deed de 2de Eenheid op de Dagen van de Hemel op Malick). Ten tweede zijn de voorstellingen allemaal even uitstekend <0xE2><0x80><0x93> Noel Lourdes van Rip Torn is opvliegend en charmant, en Bangor van Tantoo Cardinal is zowel gevoelig als uitbundig, om nog maar te zwijgen van een uitstekende bijrollen. Maar over het geheel genomen is het een eerbetoon aan de verhalende kracht van de film dat het verhaal een sterk en levendig tempo aanhoudt terwijl het zich toch in zijn eigen tempo ontvouwt, en de film komt tot een conclusie, natuurlijk en oprecht, die desondanks niet te verwachten lijkt. Dit is een van de zeldzame momenten van waardigheid in de onafhankelijke filmwereld, een film die een klein stukje van het kruispunt tussen mensen en geschiedenis verkent.