Wat is het sentiment van de recensie?

Deze soap is erger dan slecht: hij is giftig. Van de vele tv-series die de afgelopen twintig jaar een ondermijnende invloed op de Britse samenleving hebben gehad, is Eastenders het voornaamste voorbeeld. Al twintig jaar lang viert deze serie de pummel, de schurk, de schooier, de sloerie, de flapdrol, de versierder, de gewelddadige, de seksueel incontinente, de misdadiger, de onwetende, de niet-ambitieuze...<br />Hoe vaak heeft iemand niet opgemerkt dat Eastenders het leven'spiegelen'? Leven op welke planeet precies?<br />Het is geschreven over 'arbeiders'-figuren, zoals men zich die voorstelt bij mensen uit de middenklasse die een cursus creatief schrijven hebben gevolgd. Ze willen hun collega's uit de middenklasse graag laten zien hoe vertrouwd ze zijn met de 'arbeidersklasse'. Ze verzinnen het lompe gepeupel dat de burgerij van Eastenders is.<br />Dit heeft een giftig effect op sommige geesten die minder goed zijn toegerust dan andere om met fictie om te gaan, en zo komen we tot de ontdekking dat leden van de echte bevolking de houding en het gedrag van de inwoners van Walford aannemen.<br />Zo gebeurde het dat Eastenders het leven weerspiegelden; maar pas nadat het leven was omgevormd tot spiegelende Eastenders.<br />Andere soaps zijn in de voetsporen van EE gegaan en hebben tot hun stinkende bilnaad volgestaan met lelijke, aardappelgezichten, kaalgeschoren koppen en dikke buiken, die elkaar kwaad aankijken en voortdurend dreigementen uiten. Dit is het proletariaat zoals de schrijvers die deze rotzooi produceren dat zien. De schrijvers zullen rijk worden van de opbrengst van zo'n boek, en vervolgens zullen ze genieten van de fijnere dingen van het leven in hun afgelegen enclaves. Ondertussen zal het groeiende aantal nieuwe, door de tv voortgebrachte onbetekenende figuren onvermijdelijk leiden tot een cultureel bankroet.<br />En daar heb je de nieuwe priesters en de nieuwe schepselen van het begin van de eenentwintigste eeuw. Een groot deel van dit alles is te danken aan de onmetelijke macht van die verlichte doos vol dansende pixels in de hoek van je woonkamer. Het is jouw schuld, lieve lezer: jij hebt dat gekozen als het enige raam waardoor je vanuit je gevangenis naar buiten kunt kijken.