Wat is het sentiment van de recensie?

Net zoals _Curse of the Komodo_ een parodie op slasherfilms was, is Jim Wynorski's _Chase the Komodo_ een regelrechte parodie op slasherfilms als _Stalker PARTY MASSACRE_. Een psychopaat die uit zijn gecapitonneerde cel is ontsnapt (hij is naar het gekkenhuis gestuurd omdat hij elf mensen had vermoord) werkt door het bergachtige, afgelegen Bobcat County en valt iedereen aan die binnen zijn bereik komt. Een busje vol cheerleaders, hun leraar, twee monteurs en de chauffeur zijn op weg naar een wedstrijd als hun voertuig zonder brandstof komt te zitten, terwijl ze zogenaamd een kortere weg nemen om te voorkomen dat ze terug moeten. Gelukkig vindt de groep een hut verderop, maar ze vallen ten prooi aan een moordenaar die elk slachtoffer een voor een aanvalt. De psychopaat die vrij rondloopt in het district kan niet één meisje hebben vermoord, want zij was in de kleedkamer van de cheerleaders terwijl hij elders was, wat betekent dat een van hun eigen mensen de schuldige is. Intussen onderzoeken de sheriff van het district en zijn deputy de verblijfplaats van hun psychopaat, terwijl ze ook de locatie van het vermiste cheerleaderteam proberen te vinden.<br />Als hij goedkoop op video wordt geschoten, doet Wynorski wat hij kan met het beperkte budget dat hij nodig heeft om slimme manieren te vinden om personages buiten het beeld te vermoorden zonder de luxe van behoorlijk effectieve special effects. Met andere woorden, er zijn een heleboel meloenen doorboord, het geluidseffect dat is gebruikt om ons te laten weten dat bepaalde slachtoffers die door een zwarte gehandschoende hand in het donker zijn weggevoerd, een gruwelijke dood zijn gestorven. Wynorski verwerkt een scène uit SLUMBER PARTY MASSACRE over het personage Linda van Brinke Stevens, die wordt achtervolgd door een moordenaar met een boor (die moordenaar en Linda kwamen allebei om het leven, maar ik denk dat Wynorski zijn film met die film in verband wilde brengen, zij het niet al te best). Toch was het leuk om haar te zien, ook al was het een veredelde camee. Tamie Sheffield, als mevrouw Hendricks de lerares van de leerlingen die in de problemen zitten, heeft een lange badscène in de douche, waar ze haar naakte lichaam en nepborsten inzeept. De meisjes die de cheerleaders spelen, zijn niet erg overtuigend, omdat ze duidelijk in de twintig zijn. Oudere softpornosterren zijn Samantha Philips (als een politieagente die wordt aangevallen door de psychopaat naar wie ze op zoek is) en Nikki Fritz (. een wandelaar die het slachtoffer wordt van een jogger die over een gevaarlijke brug rent) tot mijn verbazing hoeven ze zich niet uit te kleden. Bill Langlois Monroe (als sheriff Murdock) en Melissa Brasselle (als rechercheur die Murdock assisteert in zijn zaak) werken samen aan het subplot van de zoektocht naar John Coltons seriemoordenaar McPherson. Interessant genoeg dient het verhaal van McPherson als een McGuffan, want in werkelijkheid is het verhaal van de film gewijd aan de cheerleaders en hun hachelijke situatie. Ik weet niet zeker of de fans van moordenaars deze film zullen waarderen, want het duurt te lang voordat de moorden oplaaien en als ze uiteindelijk in beeld komen, is het geweld niet krachtig of schokkend genoeg om de aandacht te trekken.