Wat is het sentiment van de recensie?

Een 'wraak'-film heeft iets geweldigs. Iedereen wordt's ochtends wakker in de overtuiging dat hij of zij de ster van de film is, en dat iedereen die zich bemoeit met je eigen persoonlijke agenda op de een of andere manier de vijand is. Wraakfilmpjes werken bijzonder goed als iemand een lage dunk van zichzelf heeft. In plaats van terug te vechten in het moment, put de 'held' uit een aangewakkerde innerlijke onrust om zich in een enkele machtsdaad te storten in een poging het evenwicht te herstellen. Het spreekt vanzelf dat in de 'echte wereld' dit soort wraak zelden de spanning vermindert, omdat het leven geen film is; nadat de wraak is voltrokken, hebben de acties hun eigen gevolgen. Een goede wraakfilm helpt mensen deze bittere pil te negeren. In de film worden de aftiteling en alle verantwoordelijkheid afgewenteld.<br />'Swimming With Sharks' wordt geadverteerd als een komedie, ongetwijfeld een act van de producenten om erachter te komen hoe ze deze curiositeit moeten verkopen. Het is een donkere film, maar het is geen donkere komedie ('Company of Men' en het werk van Todd Solondz komen veel dichterbij). Delen van de film zijn zo grof dat ze afwijken van het huidige'martelingsporno'-genre waar iedereen zo geobsedeerd door is ('Saw', 'Hostel'). Er wordt af en toe gelachen. Er wordt ook gelachen in 'Saving Private Ryan', maar het is geen komedie.<br />Het intrinsieke probleem van deze film is dat hij zijn wraakacties niet heeft verdiend. Het gaat ogenschijnlijk over een jongeman die door zijn baas wordt mishandeld en uiteindelijk zijn baas gijzelt om hem 'terug te betalen' voor alle mishandeling. De held (die waarschijnlijk 'Guy' heet) is een 'iedereen' die zo vaag is dat we letterlijk niets van hem weten... wat doet hij in zijn vrije tijd? Heeft hij vrienden/familie? Hoe is hij terechtgekomen waar hij nu is? Wat zijn zijn interesses (dit wordt een terugkerend motief in de film, ongetwijfeld geïnspireerd door de worsteling van de schrijver van de film 'Wat wil je?', het antwoord dat ons wordt ontzegd door een vaag, vals einde)? Het is heel moeilijk om van zo'n personage te houden, zelfs als hij zich goed gedraagt (zelfs Tom Hanks wordt een engerd in de verkeerde rol, zoals in 'Punchline'). Kevin Spacey als de baas, 'Buddy', wordt verondersteld een monster te zijn, maar hij is als acteur te charismatisch. De beste lachsalvo's kwamen toen hij zijn assistent mishandelde <0xE2><0x80><0x93> hij leek bijna net zo verbaasd als het publiek waarschijnlijk is over wat Guy zal doorstaan. Als Kevins personage wordt gemarteld, wordt er plotseling empathie voor hem opgevat. Guy wordt plotseling gefilmd als een wellustig monster zonder redelijkheid. Op dat moment is elke boodschap van de auteur verloren gegaan; er is geen 'held' in deze film, ergo, er is geen enkele reden om je er druk over te maken.<br />' Het is niet zo moeilijk om aan te nemen dat dit verhaal gebaseerd is op de eigen problematische carrière van de auteur in de filmwereld. Ik heb voor een soortgelijke baas gewerkt en ik kan je verzekeren dat het niet zo vergezocht is. Ik had in die tijd soortgelijke wensvervullingsfantasieën en ik dacht dat ik gelijk had. Ik dacht dat je de mooiste vrouw in het verhaal (eigenlijk de enige vrouw <0xE2><0x80><0x93> er schijnen ongeveer vier mensen in het universum van deze film te zijn) voor je kon winnen door alleen maar je gretige, naïeve zelf te zijn, dat gretigheid lof oogstte en dat een baas je mishandelde omdat hij een gemeen mens was. De tijd en het tij hebben de waarheid aan het licht gebracht dat de meeste "monsters" in werkelijkheid de demonen van een individu zijn.' De persoonlijke psyche en rancune van de hoofdpersoon zijn meestal gebaseerd op zijn eigen ik. Zoals de film duidelijk maakt, als Guy zo ongelukkig was, hoefde hij alleen maar weg te gaan. De film biedt geen enkele ontknoping, ondanks het'verrassings' einde. We weten nog steeds niets over de hoofdpersonen, we weten niet eens zeker of alles wat ze zeiden op waarheid berustte en iedereen krijgt op magische wijze zijn portie. Kortom, dit verhaal had geen enkele andere zin dan erop te wijzen dat (shock!) de filmindustrie behoorlijk wreed kan zijn.<br />Er zijn genoeg goede films die solide en bevredigende wraakfantasieën laten zien, zowel de feelgoodvariant ('9-to5', 'Working Girl', 'The Devil Wears Prada') als de minder goede ('9-to5', 'Working Girl', 'The Devil Wears Prada') als de minder goede ('Niet zo goed'). 'War of the Roses', de remake van 'The Hills Have Eyes'). Dit is er niet een van <0xE2><0x80><0x93> ondanks een grappige draai van Benicio Del Toro in de rol van Emily Blunt uit 'Prada' en een interessant werk van Spacey en Michelle Forbes, is dit een frustrerende, gemene, verwarde en ietwat saaie creatie van zelfgenoegzaamheid van een regisseur die, naar men hoopt, 'het allemaal heeft uitgevogeld'.