Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Is het ons toegestaan ons te mengen in het dagelijks leven van onze medemensen? Is het mogelijk om inbreuk te maken op hun intimiteit, om door te dringen tot de kern van hun gedachten en de privacy van hun eigen huis te schenden zonder dat ons dat wordt aangerekend? De regisseur wekt enige twijfel over deze schijnbaar oplosbare vragen, en is bijna sympathiek te spreken over de destabiliserende beslissing van rechter Jean Luis om zich te schikken in zijn eigen ingekapselde afzondering door middel van fragmenten van levens die door hem zijn verduisterd.<br />'Trois couleurs: Rouge' is gebaseerd op het concept van 'UNIVERSAL COMMUNICATION CONCEPTED ALS THE MENS DESIRE OF EEN OPEN WERKELIJKE WEG OP DE WERELD'. De telefoon kan als de hoofdfiguur van het verhaal worden beschouwd: na zijn optreden in 'Dekalog 9' geeft hij in het begin de toegift op Kieslowski's optreden. De regisseur bestudeert de communicatieve vermogens van de mens, zonder een definitief standpunt in te nemen over de ethische kant van individueel gedrag. Opnieuw wijst hij ons op de onvoorspelbaarheid van toekomstige gebeurtenissen, waarbij hij zorgvuldige beschrijvingen geeft van vreemde koersen en wegen van het leven die door een aanzienlijk aantal jaren van elkaar gescheiden zijn. Onverklaarbare combinaties die op een vreemde manier samenkomen in een reeks van voortdurende en verontrustende situaties. <0xE2><0x80><0x93> Sommige boeken vallen op de grond. <0xE2><0x80><0x93> Flitsen van het dagelijks leven die elkaar heel even ontmoeten, in het ideale geval vergezeld van hun genegenheid voor de fictieve musicus Van den Budermayer. <0xE2><0x80><0x93> Het lot van de mens, gemarkeerd door de meest rampzalige samenloop van omstandigheden.<br /><br />In dit stuk, dat het verdient om met ons hart in plaats van met ons hoofd te worden aanschouwd, kunnen we getuige zijn van een dialectisch spel tussen rechter Jean Luis (Jean-Louis Trintignant) en Valentine Dussaut (Irene Jacob, misschien wel de liefste actrice van onze tijd, samen met de mooie Winona Ryder), in een generatieconflict tussen de ervaring van een wereldwijze oude man en de zelfbewuste onvolwassenheid van een aardig meisje dat op het punt staat de steilste weg van haar weg omhoog te nemen. tussen een teleurgesteld mensenleven en een jeugd die zich niet bewust is van haar toekomst, tussen een geestloze misantroop en een spontaan meisje vol gezond verstand van onzelfzuchtigheid.<br /><br />En de laatste optocht, als de vochtige geur van de tragedie nog in de lucht hangt, met alle hoofdpersonen van de hele trilogie in het volle zicht, gered door een toevallige gelukstreffer dankzij het door de voorzienigheid zo slim geschreven script, geeft ons de extreme begroetingen van deze filmmeester, die volledig is opgebruikt door zijn grote passie voor de film. Er rest slechts een gevoel van bittere spijt en leegte om ons te herinneren aan het bestaan van een onmogelijke leegte. Vaarwel krezysztof. we missen je zo!