Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het mooie van Dorst, de nieuwste film van Chanwook Park, is dat het de anti-Twilight is. Sommigen van jullie zullen dat als een minpunt opvatten, maar in werkelijkheid is het een groot pluspunt. Park neemt de methode van het vampirisme serieus en ook het hartstochtelijke liefdesverhaal tussen Sang-hyeon en Tae-Joo. We zien de conflicten van beide personages <0xE2><0x80><0x93> Sang-hyeon is een priester die een medisch experiment ondergaat dat hem, zonder dat hij het weet, verandert in een ziekelijke maar waarachtige vampier, en Tae-Joo met haar moeder en 'idioot'-broer, de laatste wordt gedood door Sang-hyeon in een heel sterk melodrama. Er is op geen enkel punt iets vreselijk sentimenteels of banaals aan het verhaal en de personages, en de implicaties van de vroege religie (Sang, bijvoorbeeld, wordt beschouwd als een soort genezer sinds hij dankzij zijn vampirisme uit de dood is opgestaan, ook al kan hij dat niet zijn en weet hij dat) worden boven op die over goed en kwaad in een andere filmwereld geplaatst.<br />Dat Dorst ook opklimt naar de ontzagwekkende kunstzinnige maatstaf die Park heeft gehanteerd met Oude Jongen, Vrouwe Wraak en de ondergewaardeerde ik ben een Cyborg maar dat geeft niet, moet als een gegeven worden aangenomen. Dorst is een film met een sappige verhaallijn en bizarre stadsfiguren, en hij is gemaakt en becommentarieerd met een oog voor een stemming die deels satirisch, deels romantisch/erotisch, deels dramatisch en ten slotte fantastisch is. En hij behandelt vampirsim niet altijd als een soort eenvoudige griezelfilm (hoewel Park als griezelfilm meer dan zijn portie enge scènes heeft). Hij lijkt meer op de film Near Dark, die nooit het woord 'vampier' in de mond nam, maar je wel liet weten dat het een woord was, en het met oprechtheid en een soort lucide aandacht behandelde, en dat de ziekte zelf en de uitwerking ervan op het bestaan van iemand misschien enger zijn dan de moorden of het bloedvergieten. Als je eenmaal een vampier heel hoog hebt zien springen of zijn wonden hebt zien helen, heb je ze allemaal gezien.<br />Dorst heeft ook een verdorven gevoel voor humor, net als Oude Knul, alleen dan met een beet (zo bedoelde hij het) die bedoeld is om de bizarre fysieke staat van het bestaan te benadrukken. Een voorbeeld hiervan is de voorliefde van de Priester om bloed af te zuigen van mensen die in coma liggen door hun bloedbuisje af te pakken en er op de vloer aan te zuigen. Of de manier waarop Tae-Joo zich aan één restje menselijkheid vastklampt door haar moeder in leven te houden, ook al heeft ze een soort beroerte gehad en kan ze alleen maar met haar ogen knipperen en met haar vinger tegen haar lippen tikken als een manier om te reageren op de bloedzuigers die...' Ze heeft pijn en gruwelen mee naar huis gebracht. Maar deze momenten zijn als glazuur op de taart om er een complete ervaring van te maken. Wat Dorst zo bijzonder maakt, is de manier waarop elementen samenkomen: drama en existentiële pijn, een Bunueliaans surrealistisch gevoel voor het katholicisme (ik was vooral dol op de dynamiek tussen Sang-hyeon en de andere priester die zijn arm opgeeft omdat hij bloed wil drinken, maar eigenlijk ook een vampier wil zijn), en het erotische: de scènes waarin de priester uiteindelijk toegeeft aan Tae-Joo zijn ongelooflijk in hun tempo en de lengte van de shots, en hoe echt het wordt. De reikwijdte van het verhaal blijft lang hangen.<br />Als het niet zo geweldig is als _Oldboy_, is het niet iets om over te kankeren. Niet alle films die Chanwook Park regisseert zullen de status van zijn meesterwerk bereiken (en op zijn minst zal hij altijd bekend blijven als de man die die film regisseerde). Maar Thrist is een uitstekende toevoeging aan zijn oeuvre, en aan de serieuze inslag van vampierfilms in het algemeen. De film is fris en opwindend en zelfs gevaarlijk (en wat leven de personages in een witte kamer van 'daglicht'! ), de humor is duister en hilarisch, het acteerwerk is intens en humeurig <0xE2><0x80><0x93> vooral door de subtiele streken van Song Kang-ho en het grillige kwaad en de verrassende kwetsbaarheid van Kim OK-vin, en de afloop, als die er eindelijk is, is een van die werkelijk fantastische vampier-afleveringen waar je nog jaren over zult praten, op een goede manier. In een strijd tussen Dorst en Twilight neemt Dorst in de eerste ronde de knock-out. Tussen Let the Right One In en Near Dark is het lastiger om een beslissing te nemen.