Is deze recensie positief of negatief?

Lijkt ongeveer net zoveel op de roman van Dean Koontz als Jessica Simpson op een raketgeleerde. Als je het boek hebt gelezen, raad ik je aan het zo ver mogelijk uit je hoofd te zetten voordat je naar de film kijkt.<br />Kijkers is een typische 'Jongen ontmoet hond, hond blijkt een superintelligent experiment van het laboratorium van de overheid te zijn, hond en jongen worden achtervolgd door een superintelligent en emotioneel gestoord monster, geschapen door hetzelfde lab, en, o ja, had ik de louche overheidsagenten al genoemd die het monster achtervolgen en de hond achtervolgen?'-film.<br />Corey Haim is de jongen, Barbara Williams is zijn moeder, Michael Ironside is een van de slechteriken van de overheid, en Sandy de hond is, nou ja, de hond (hier Furface; Einstein in het boek). De monstereffecten zijn bespottelijk goedkoop, veel van de dialogen zijn lachwekkend, het script slaat nergens op en is nauwelijks geloofwaardig <0xE2><0x80><0x93> een goed voorbeeld is Haims personage die de intelligentie van de hond zonder meer accepteert, alsof elke Fido van de straat berichten op een computertoetsenbord kan typen of één keer ja en twee keer nee blaft! Hmm, het zal wel door het hondenvoer komen, toch? Haims spel is enthousiast maar beverig, en hij speelt de stomme dialoog met de minste vaardigheid. Ironside is het hoogtepunt van menig slechte film geweest, en dit is geen uitzondering. Hij geeft met gemak de beste voorstelling van de film, hoewel ik eraan moet toevoegen dat de hond (die) het niet zo best doet. Ik ben zelf een verdomd goede acteur!) komt op een goede tweede plaats.<br />Al met al een afgrijselijk stomme film, en toch... En toch heb ik hem binnen een week drie keer gezien. En toch vind ik hem leuk. Hé, wat zal ik zeggen, ik heb een voorliefde voor rotzooi <0xE2><0x80><0x93> en Michael Ironside (niet dat ik ooit echt van Michael Ironside heb geproefd <0xE2><0x80><0x93> ik weet zeker dat daar wetten tegen bestaan). Maar een film die me zo hard laat lachen (ja, zelfs onbedoeld) kan niet alleen maar slecht zijn. Je kunt het opvatten als een schuldig genoegen, een 'ja, ik weet dat het beledigend stom is, maar ik vind hem toch leuk'-film.<br />Het is moeilijk voor me om dit te beoordelen. Ik moet hem wel een zes geven, maar op mijn persoonlijke weegschaal komt hij uit op een acht.<br />Ja, ik weet het. Zo ben ik nou eenmaal.