Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is algemeen bekend en het is al eerder gezegd: niemand kan ooit Scarlett en Rhett spelen zoals Vivien Leigh en Clark Gable. Joanne Whalley Kilmer (niet langer Kilmer, want ze is gescheiden van haar ex-man Val Kilmer) speelt haar eigen Scarlett en hoewel dit een vervolg is en geen vervolg (God verhoede!!!) kan ze nog steeds niet tegen de situatie op (d.w.z. haar stem klinkt bij verschillende gelegenheden vals, ze heeft bruine ogen, Scarlett in beide romans had groene ogen en zelfs de ogen van Vivien Leigh waren groen) en haar stem was ook niet tegen de situatie opgewassen. Scarlett is een Zuidelijke Belle; daarom heeft ze een ongelooflijk talent voor flirten (zoals ze dat ook deed in STARLETT, de roman, en in GWTW, natuurlijk) en om zo'n geweldige flirt te zijn als Scarlett, heb je hoogstwaarschijnlijk een hogere stem nodig, zoals Vivien Leigh.<br />Ik denk dat ik Kilmer een beetje te veel met Leigh vergelijk, maar als iemand zo'n meesterlijke rol heeft als Leigh bij Scarlett, dan kun je er niets aan doen dat je kritiek hebt op nieuwe Scarletts. Timothy Dalton had helemaal geen accent moeten hebben, omdat zowel Margaret Mitchells Rhett als Gable in de film geen accent hadden. Zijn acteerwerk is nooit echt opgevallen (behalve misschien zijn vertolking van de boosaardige koning Phillip van Frankrijk in _De leeuw in de winter_ ) en hij geeft zijn Rhett maar heel weinig (of helemaal geen) frisheid of vitaliteit.<br />De hoofdrolspelers in het stuk zijn in het bijzonder Tina Kellagher (een geboren actrice die in haar rol van Mary Boyle veel authenticiteit weet te leggen). En dan is er natuurlijk nog Sean Bean als de koude, berekenende en bijna demonisch kwaadaardige lord Fenton, Mary's Nemesis en Scarletts uiteindelijke verkrachter. Een van de dingen die ik de schrijver niet kon vergeven was het feit dat Scarlett in deze film wordt verkracht (een feit dat in het boek nooit voorkomt; lord Fenton is kil en heeft een slechte reputatie onder de Ieren in het boek, maar hij is bij lange na niet zo harteloos als zijn tegenspeler op het witte doek. Een andere omissie uit het boek, maar wel voorgelezen in de film, is het personage van Belle Watling, die op een afschuwelijke manier door Ann-Margret in een camee wordt gespeeld, een rol die we allemaal hadden kunnen missen, aangezien het boek zo'n sjofele bestseller was zonder dat we enige hulp van mevrouw Watling nodig hadden gehad. Voor een film op zichzelf is Scarlett een heel goede, maar ze is niet zo hoogstaand in termen van het vervolg op The Winds. Een andere actrice was voor Scarlett en Rhett van het grootste belang.<br /><br />