Is deze recensie positief of negatief?

'The Mill on the Floss' was een van de mindere romans van Mary Ann Evans, die onder het mannelijke pseudoniem George Eliot schreef. Ik heb jaren geleden geprobeerd deze saaie en erg gezwollen roman te lezen, maar ik kon hem niet uitlezen. Ik zal deze filmversie alleen op zijn verdiensten beoordelen, omdat ik niet weet hoe trouw hij de oorspronkelijke roman volgt.<br />De openingstitels van de film zijn in een oud-Engels lettertype gedrukt dat de middeleeuwen suggereert, en dus is het een heel slechte keus voor een film met een 19e-eeuwse setting. (Aan de andere kant zien we, ongeveer halverwege de film, een close-up van een strooibiljet dat reclame maakt voor een veiling. Dit strooibiljet is gedrukt in authentieke Victoriaanse lettertypen en ziet er zeer overtuigend uit.) Het grootste deel van deze film is buitengewoon overtuigend in zijn weergave van de architectuur en kleding van het Engeland van het begin van de negentiende eeuw. De exacte locatie van het verhaal van deze film is nooit onthuld, maar <0xE2><0x80><0x93> te oordelen naar het accent van de acteurs <0xE2><0x80><0x93> zou ik zeggen dat het ergens in de Cotswolds moet zijn, misschien in Warwickshire.<br />De plot, voor zover die er is, gaat over een fabriek die een paar keer van eigenaar wisselt (meer dan een paar decennia) tussen twee rivaliserende families, de ene rijk en de andere van lage komaf. Ik ben het niet eens met een andere IMDb-recensent die beweert dat James Mason maar een kleine rol in deze film heeft. Mason heeft de grootste en meest centrale rol in dit drama, als de telg van de rijkere familie. Als de verwende en nukkige Tom Tulliver is Mason somber en impulsief. Zijn vertolking hier hoort thuis in een betere film: ik wilde 'Wuthering Heights' graag opnieuw zien, met Mason als Heathcliff.<br />Omdat dit een sage van meerdere generaties is (iets wat George Eliot veel beter deed in 'Middlemarch'), worden de hoofdrollen in deze film verdeeld over twee acteurs: kinderen in de proloog, volwassenen in het hoofdverhaal. De proloog van deze film bevat een zeer goed geschreven scène, waarin Tom Tulliver al op jonge leeftijd wordt neergezet als een eigenzinnige bullebak, en de jonge Philip Wakeham als fatsoenlijk en attent. Door hard werken heeft Philip een halve penny verdiend: Tom probeert hem die af te troggelen, maar is niet bereid de munt met brute kracht af te pakken: hij wil dat Philip hem de munt geeft. Alle kindacteurs in deze film, mannen en vrouwen, zijn getalenteerd en aantrekkelijk. Helaas spreken alle kinderen hun dialogen met een deftig, geaffecteerd accent dat in niets lijkt op het accent van de acteurs en actrices die dezelfde rollen spelen als volwassenen. Deze discrepantie vestigt de aandacht op de gekunsteldheid van het materiaal. Helaas is geen van de latere scènes zo goed als deze proloog.<br />De climax gaat over een menigte arbeiders in een stortbui, die veel beter georkestreerd en gefotografeerd zijn dan de eerdere scènes. Maar moderne kijkers (in Groot-Brittannië in elk geval) kunnen dit soort materiaal niet langer serieus nemen. Zo langzamerhand heeft praktisch elke Britse komiek een 'trouble at' t'mill, squire'-grap gemaakt, die precies dit onderwerp parodieert, dus had ik moeite om deze film met een uitgestreken gezicht te bekijken.<br />De karakterspeelster Martita Hunt is goed in een kleine rol, maar de openingstitels (in dat oude-Engelse lettertype) spelden haar voornaam verkeerd als 'Marita'. Ik geef deze saaie film 3 punten van de 10: één punt per stuk voor het optreden van James Mason, de eerste scène met de kinderen en de authentieke Victoriaanse lettertypen in het strooibiljet van de veilingmeester.