Wat is het sentiment van de recensie?

Een vrouw en haar tante gaan naar Schotland om haar ontwijkende verloofde op te sporen. Dit is een veel bekritiseerde film vanwege de ontknoping, maar tot op dat moment is hij interessant, goed geacteerd, griezelig en met een mooi decor (door William Cameron Menzies, ontwikkeld voor 3D-projectie). Veronica Hurst is fascinerend en elegant, een soort chique Britse Marilyn Monroe, nog steeds verliefd op Richard Carlson, die een familiegeheim verbergt in zijn grimmige kasteel; er zitten zelfs vleermuizen in de klokkentoren! De film vordert op zijn gemak tot het laatste, buitengewone stuk, wanneer Hurst en haar tante (Katherine Emery, ook de verteller)'s nachts het kasteel uit sluipen om zich in de doolhof te wagen en te vinden wat ze zoeken in het midden. Als kind heb ik me deze scène altijd herinnerd, want er is niets zo eng (of claustrofobisch) als niet weten hoe je uit een drie meter hoge doolhof van heggen moet komen. Uiteraard raken de twee vrouwen elkaar kwijt en wordt het toneel voor een spannende scène ingenomen door afgrijselijke muziek. Het uiteindelijke resultaat is eigenlijk een beetje teleurstellend, want Carlsons epiloog aan het eind slaat ergens op en wekt zelfs sympathie op. De moeite waard om te zien.