Wat is het sentiment van de recensie?

Het jaar 2004 was het jaar van de biopic met niet minder dan vier films waarin echte gebeurtenissen, echte mensen, met wisselende gradaties van lof werden bezongen. Van de vier films die meededen aan de race naar de Oscars in het begin van 2005 (Kinsey, the aviator, Hotel RWANDA en, RAY) werd RAY de grote winnaar van de avond toen Jamie Foxx de prijs voor beste acteur in de wacht sleepte voor zijn vertolking van Ray Charles in R & B.<br />En het was terecht, ondanks het feit dat Leonardo diCaprio er dicht bij in de buurt kwam en Liam Neeson niet eens genomineerd werd. Wat Foxx tot de winnaar maakte, was het feit dat de andere twee relatief onbekende excentriekelingen speelden, dat Ray Charles tot aan zijn dood in 2004 nog steeds muziek maakte en dat er tegen die tijd geen mens meer was die niet minstens één nummer kende dat Charles had geschreven. Het hielp dat Jamie Foxx ver boven de film uitsteeg <0xE2><0x80><0x93> zelf als geheel een beetje zwak en vaak de indruk wekkend dat hij als tv-biografie niet zou misstaan <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn beeltenis zowel gedetailleerd als woest is. Hij heeft de delicate opdracht iemand tot in de kleinste nuances te belichamen, en zodra de crisis van Rays heroïneverslaving een kop opsteekt, trekt Foxx alle registers open en is het...' Het is moeilijk voor te stellen dat de echte Ray zo'n pijnlijke beproeving doormaakt.<br />Het dieptepunt van de film is dat hij iets te veel tijd besteedt aan Rays relatie met vrouwen. Net als in _The aviator_ wil Taylor Hackford aantonen dat Ray een turbulent leven heeft geleid, een product van zijn eigen demonen en zijn succes in een tijd waarin zwart en succesvol zijn een enorme last met zich meebracht. Van de vrouwen is Sharen Warren de enige die erin slaagt het echte leven te brengen, als Rays moeder. Ze heeft een moeilijke rol, want ze is alleen op het scherm met het kindacteurtje dat de jonge Ray speelt, maar haar gezicht en lichaamstaal zijn hartverscheurend, vooral op het moment dat ze haar zwangerschap moet opgeven om Ray de weg te laten vinden in het huis. Zo'n intense emotie, om daar te staan en je blinde zoon door een kamer te zien kruipen en hem te moeten dwingen tot dit ruwe ontwaken naar onafhankelijkheid. Een prachtige voorstelling, en een die erkend had moeten worden.<br />Een fantastisch contrapunt voor Ray is de muziek. Iedereen die R & B kent, zal genieten van de vroege opnamen van Ray's optreden. Dat zal zelfs nog blijven voortleven als de film op zichzelf weinig meer is dan een stijve biopic. Maar ik zou het geweldig hebben gevonden als ze zijn laatste Adult Contemporary-hit uit 1993, 'Sing my Song for You', bij de aftiteling hadden gebruikt. Het is tenslotte Ray Charles, een artiest die zich met hart en ziel aan zijn kunst wijdde.