Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film, die in het Italiaans werd verfilmd in een bioscoop in Rome (niet zo slecht als hij klinkt) nadat hij was vertoond op het filmfestival van Rome, is in feite een kunstfilm en een festivalfilm, die het publiek gegarandeerd zal betoveren en verrukken door zijn opvallende stijl, komische humor, het vermogen om komedie te maken van het lijden van anderen, aantrekkelijke, vrolijke muziek, briljante optredens, allesoverheersende vriendelijkheid en menselijkheid <0xE2><0x80><0x93> maar gedoemd, door zijn vreemdheid en gebrek aan een dwingende verhaallijn, om het gemiddelde publiek zich af te vragen waar ze naar kijken en waarom iemand hem bewondert, hoe hij <0xC3><0xBC>berhaupt is gemaakt.<br />Andersson geeft ons bijna een reeks droge fragmenten. Er komen verschillende thema's in voor. Geld: een vent aan het tafeltje naast ons (Waldemar Nowak) jat de portefeuille van een rijke stinkerd die in een restaurant onder het genot van een glas cognac in een mobiele telefoon zit te praten, waarna hij een stel dure pakken bestelt die op bestelling zijn gemaakt; een nietsnut van een zoon belt zijn gevierde vader weg van een uitgebreide bijeenkomst om hem te smeken om nog één lening. Een psychiater maakt zich hardop zorgen over zijn uitgeputte investeringen, terwijl zijn vrouw hem in bed neukt met alleen een glimmende Vikinghelm op.<br />Depressie: een onderwijzeres (Jessica Nilsson) stort in tijdens de les omdat haar man haar een 'hoer' heeft genoemd; de tapijtverkoper (Pjotr Fredriksson) stort in elkaar voor zijn klanten omdat hij haar zo heeft genoemd. Verschillende mannen hebben deprimerende dromen. Maar hé, dit is Zweden. Is niet iedereen depressief? Liefdesproblemen: een dik, bohémienachtig stel gaat voortdurend uit elkaar; een groupiemeisje fantaseert over een leadgitarist, Micke (Eric Bhouckman). Vrouwen slaan de deur dicht als hun echtgenoten hun instrumenten gaan oefenen. (Muziek is ook duidelijk een verbindend thema. Naast de zwierige gitarist zijn er een tuba en een drummer die in een Dixierland-band spelen en ook op marsen en begrafenissen spelen. Elke scène heeft een extra melodieuze ondertoon door de muziek, die de ene scène met de andere verbindt.) Een razende storm buiten het raam van vele scènes, hevige regen, mensen buiten, onweer dat zo hard dondert dat het klinkt als een strijd die over het land woedt. Dit verenigt ook de toon en geeft de indruk dat verschillende scènes zich afspelen op dezelfde ontmoedigend stormachtige dag.<br />Andersson is een meester in visuele compositie en de statische middenafstandsopname en de film hebben een mistig grijsgroen uiterlijk dat door regisseur Gustav Danielsson is ontworpen. Dat is perfect omdat het de somberheid van een Zweedse winter oproept, maar het twinkelt ook van de subtiele kleuren van de geestigheid van de regisseur, die elke scène met een glimlach besluit. Je wist bijna nooit dat grauwheid zo mooi kon zijn. (Of misschien wist je dat wel: Alexcanr Sokurov creëert zulke effecten soms in heel andere contexten.) Het is een soort stilte die voortkomt uit de visuele stijl, het ijsberen van taferelen, en het afstandelijke humanisme van de algemene visie. Een volledig beheerste stijl heeft iets kalmerends, geruststellends.<br />Niet alles werkt even goed. Je kunt ongeduldig worden van de opeenvolging van nauwelijks samenhangende taferelen, die soms te veel lezen als het werk van een schrijver van _Saturday Night Live_ die aan Prozac toe is. Aangezien sommige taferelen je duidelijk raken of je aan het lachen maken, is het duidelijk dat andere een beetje tegenvallen. Maar sommige scènes zijn echte zinsbegoochelingen, en een duidelijk triomfantelijke climax van pure magie is een droom <0xE2><0x80><0x93> waarbij de beschreven en gevisualiseerde dromen een belangrijke rol spelen <0xE2><0x80><0x93> waarin het groupiemeisje zich voorstelt dat ze in een bruidsjurk net getrouwd is met haar fabelachtige gitarist-ideaal, die een delicate reeks riffs speelt terwijl een menigte bewonderaars zich voor een groot raam verzamelt. Het gezichtspunt verschuift naar buiten en het raam schuift langzaam weg, alsof het gebouw waar het pasgetrouwde pasgetrouwde stel uit kijkt een trein was die van een station vertrekt om hen naar hun huwelijksreis te brengen. Het is een fris, subtiel en tamelijk subliem effect. Uiteindelijk krijg je misschien het gevoel dat alles in You the Living (Du Levande) een droom is, inclusief de steeds terugkerende scène waarin de barman altijd een bronzen bel luidt en de laatste bestelling aankondigt, waarna alle slome klanten van hun tafel opstaan en naar boven gaan om nog een drankje te halen.<br />Een Italiaanse recensent noemde dit 'een kleine, geweldige film', en dat klopt. Hij beperkt zich op wel tien manieren, maar er zit wel degelijk iets groots in. Roy Andersson is een kleine meester (als een middeleeuwse miniaturist) in de innerlijke komedies van Scandinavische somberheid, en dit is een film als alle andere. Dit jaar vertoond in Cannes als 'Un certain Regard'. Dit is ook de Zweedse inzending voor de Oscar voor beste buitenlandse film in 2007. Het is moeilijk te zeggen wat Bergman ervan zou vinden, maar Andersson heeft met hem samengewerkt en is beroemd om zijn uitvoerig geproduceerde tv-commercials, waarvan sommige op YouTube te zien zijn. Bergman noemde ze 'de beste commercials ter wereld'. Het zal interessant zijn om te zien of deze regisseur, wiens vak net zo subtiel is als zijn kijk op de wereld, in de toekomst aan langere segmenten zal gaan werken. Ondertussen moet elke goede filmliefhebber dit echt eens zien.<br />'Schadenfreude' is niet helemaal het juiste woord. Dat betekent dat je geniet van de ellende van anderen. Andersson leert ons te genieten van de ellende van ons allemaal.