Wat is het sentiment van de recensie?

Ik herinner me nog dat Kikker-honkbal voor het eerst op MTV werd uitgezonden. Op de een of andere vreemde, surrealistische manier legde de tekenfilm de stompzinnige acties vast waar volgens mij elke jongen in Amerika mee te maken krijgt als hij opgroeit. Ik krimp ineen als ik eraan denk hoe ik een kreupele sprinkhaan met een vergrootglas verbrandde, maar om de een of andere reden was het in die tijd interessant. Toen we in de jaren tachtig opgroeiden, kenden we allemaal'stoners'. Dat waren de kinderen die Iron Maiden-shirts naar school droegen, hun haar lang lieten groeien, een onvolwassen snor hadden en minstens vijf centimeter langer waren dan alle anderen omdat ze een paar klassen waren gezakt. We lachten hen uit omdat ze zo stom waren, zelfs als ze niet stoned waren. Dus Beavis & Co was gemakkelijk te begrijpen omdat we hen al kenden, sommigen van ons waren zelfs hen. In die zin dat GenXers zoals ik de excessen van de jaren tachtig zouden versmaden en de grungebeweging van de jaren negentig zouden omarmen, was Beavis & Co een soort vreemd postmodern volkslied voor ons. Vreemd omdat het ons net als Beavis & Co niet kon schelen of we een volkslied hadden. Het was gewoon een inside joke die we allemaal onmiddellijk begrepen, ook al was het afschuwelijk.