Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Wat vaak dreigt te ontaarden in een sentimenteel en sentimenteel drama over miskende jeugd in de middenklasse eindigt in een verrassend ingetogen film van John Frankenheimer (zijn eerste, hoewel hij al met televisie was begonnen, met onder andere het regisseren van een eerdere versie van dit script).<br />We leven nog steeds in de semi-mythische jaren vijftig, toen tieners in oude rammelkasten rondreden en spijkerbroeken nog tuinbroeken waren. James MacArthur (adoptiezoon van toneelschrijver Charles en actrice Helen Hayes, en later in de popcultuur bekend als Hawaï 5-0's Danno) raakt betrokken bij een onbeduidend incident in een bioscoop dat escaleert in een stomp op de beheerder (Whit Bissell) en een arrestatie op het politiebureau. Zijn vader (James Daly), een beroemde filmproducent, krijgt het telefoontje, luistert niet naar de versie van zijn zoon en spant zich in om hem vrij te krijgen.<br />Maar MacArthur blijft op zijn teentjes getrapt, wat zelfs zijn meelevende moeder (Kim Hunter) niet kan verhelpen. Het wordt nog erger in de boerderij in Coldwater Canyon, tot MacArthur, in een poging zichzelf te rehabiliteren, een herhaling van het oorspronkelijke incident op touw zet...<br />De film ontloopt niet helemaal de houdingen en clichés van zijn tijd, maar geeft ze wel een aanzienlijke nuance: elk personage krijgt een eerbaar gehoor; elk standpunt heeft zijn verdiensten (en de reacties op de film hangen af van wat de kijkers ervan vinden). De film profiteert van een sterke cast (het meest in het oog springend was de uitstekende karakteracteur James Gregory als politierechercheur) en een resolute, niet-exploitatieve manier om zijn verhaal te vertellen. Vanuit het gezichtspunt van het nieuwe millennium mag het hete water waarin MacArthur zich bevindt een beetje lauw lijken, maar The Young Stranger blijft eerlijk en rechtschapen.<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>