Wat is het sentiment van de recensie?

Dus speelt Seagal een DEA-rechercheur die John Hatcher heet en die zijn partner verloor bij een drugsonderzoek in <0xE2><0x80><0x93> wat een verrassing <0xE2><0x80><0x93> Colombia! Niet om op te scheppen of zo, maar mijn vader is geboren en getogen in Colombia (vandaar mijn achternaam) en nu is hij arts in Californië, dus wat je ook van de film mag geloven, er zijn andere dingen dan drugsdealers en cocaïne die uit Colombia komen!<br />Hoe dan ook, bij een drugszaak die uit de hand loopt, raakt Hatcher zijn partner kwijt en vermoordt hij per ongeluk een naakte Colombiaanse prostituee, wat hem ertoe aanzet om te biechten, ergens waar ik hem nooit eerder heb zien biechten, niet daarvoor en niet daarna. Het was eigenlijk best interessant. Seagal heeft de neiging om bijna aseksueel over te komen, omdat hij nooit veel met vrouwen te maken heeft, behalve als het om een plot gaat, en omdat hij nooit enige belangstelling toont voor een verleidingspoging, of die nu door een stripper of door een minnaar wordt gedaan. Hij is altijd op zoek naar de slechteriken.<br />Maar in de biechtstoel bekent hij dat hij heeft gelogen, drugs heeft verkocht, bewijsmateriaal heeft vervalst en zelfs met informanten naar bed is geweest om de informatie te krijgen die hij nodig had om de slechteriken achter de tralies te krijgen (ik hoop dat ik niet in de problemen kom met God door je dit te vertellen). De priester zegt tegen hem dat hij naar zijn familie moet gaan, dus dat doet hij.' Het is tijd om zich terug te trekken uit het korps.<br />Het volgende derde deel van de film is een oefening in de flinterdunne karakterisering die kenmerkend is voor Seagals films. Gemarkeerd voor de dood is het verhaal van Seagal tegen een bende mystieke Jamaicaanse drugsdealers, en die kerels hebben geen enkele scrupule om hun producten op klaarlichte dag te verkopen.<br />Hatcher gaat terug naar zijn oude coach van de middelbare school, Max (een minimale inspanning van Keith David), en midden in de training zitten een paar van die crackverslaafden met hun angsthazengezichten op de tribune crack te verkopen aan een paar schoolmeisjes die eruitzien als boekenwurmen.<br />Misschien heb ik gewoon een beschermde ervaring gehad op de middelbare school, maar dat is niet zo. Ik weet niet of crackdealers en crackdealers midden op de dag op school rondhingen. Hoe dan ook, het duurt niet lang voordat Hatcher erachter komt hoe slecht die gasten zijn. Ze verkopen niet alleen crack aan middelbare scholieren, maar de coach heeft footballspelers regelmatig aan hun drugs verloren, ze houden zich bezig met snaakse blikken naar Max, en omdat dat niet genoeg is, is zijn 13-jarige nichtje in hun crackhuis gestorven.<br />Ah, oké. We snappen het. Ik weet zeker dat ze ook puppy's martelen en oude vrouwen in elkaar slaan, en misschien ook wel snoep van kinderen stelen, voor de zekerheid. Is het echt zo moeilijk om vast te stellen wie de slechteriken zijn? Het 13-jarige nichtje is in hun crackhuis gestorven. Wauw.<br />Hoe dan ook. Niet alleen weet de film niet hoe hij schurken moet ontwikkelen zonder zijn toevlucht te nemen tot wat in feite neerkomt op filmnaamgeving, waarbij de slechte daden oppervlakkig aan hen worden toegeschreven door middel van dialogen, maar ze weten ook niet hoe ze zich moeten gedragen.<br />De leider van de drugsdealers heet Screwface, en ik neem aan dat dat alleen al iets zegt over het soort film dit is. Screwface is een cartoonachtige Jamaicaanse man met van die heldere, bizar groene ogen, wat volgens mij een belangrijk onderdeel van zijn karakter moet zijn, omdat hij een groot deel van de tijd op het witte doek doorbrengt met ogen die half uit zijn hoofd puilen. Zijn favoriete manier om iemand te intimideren is door heel hard te schreeuwen met zijn overdreven Jamaicaanse accent, met zijn gezicht op nog geen twee centimeter afstand van degene tegen wie hij schreeuwt. Deze vent vindt het leuk om zo in iemands gezicht te duiken dat hij zijn hoofd opzij moet draaien zodat hun neuzen elkaar niet raken. Het enige waar ik aan kon denken was hoe die arme drommels zouden reageren op zijn adem.<br />Man, ze willen niet dat je vergeet dat deze kerels Jamaicaans zijn, trouwens. Hun accent is zo overdreven en overdreven dat het voor het grootste deel van de film bijna onmogelijk is om ze te verstaan. Ik bedoel, het enige wat je hoeft te weten is dat alles wat uit hun mond komt iets kwaadaardigs heeft, iets met drugs te maken, het zijn gewoon de psychopaten die drugs verkopen en mensen vermoorden. De film moet een enorme hit zijn geweest op Jamaica!<br />Mijn grootste probleem met de film is dat het theatrale gedoe, vooral dat met de slechteriken, zoals ik heb beschreven, spectaculair maf is, zelfs voor een Seagal-film. Ze zijn zo cartoonachtig en bizar dat je ze onmogelijk anders kunt zien dan als een soort maffe b-film, iets wat in elkaar is geflanst om voer te zijn voor Seagal, die zijn karakteristieke soort vergelding kan uitdelen. Maar er zit ook een bizar soort mystiek in de film, waardoor het allemaal een beetje vreemd overkomt. Een mystica bijvoorbeeld, zo zou je haar kunnen noemen, legt op een gegeven moment een soort vloek op Screwface door (als ik het me goed herinner) mondenvol Bacardi uit te spugen op een levende haan die ondersteboven hangt voordat hij hem onthoofdt en zijn bloed op een foto van Screwface te laten druppelen. Hmm. Interessant.<br />Jammer genoeg is het dezelfde vrouw die Hatcher waarschuwt dat zijn gezin door deze mensen 'gemarkeerd is voor de dood', wat betekent dat ze een of andere voodoo-hexe op hun lichaam hebben. Niet om iemand te kleineren, maar als ik te horen kreeg dat mijn familie door dat soort mensen was vervloekt, zou ik er alleen maar om lachen. Hatcher lijkt me niet het soort man dat veel waarde hecht aan bizarre voodoo-vloeken!<br />Maar zoals je kunt zien is de setting vrij standaard voor een film van Seagal. Unieke schurken, zou je kunnen zeggen, maar niet erg indrukwekkend. Absoluut de vreemdste film uit Seagals vroege carrière.