Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als je ooit meer over taxichauffeurs hebt willen weten, dan is dit een uitstekende film om te zien, alleen voor informatieve doeleinden. Ik kan hem nu al horen: 'Wacht, wacht even! Waarom volgen we een taxichauffeur niet de hele dag? Taxichauffeurs zijn grappig, en de mensen die ze ontmoeten ook, en ze praten maar een paar minuten met elkaar, dus de andere acteurs moeten goedkoop zijn! Harry, zorg jij voor de productie, Joan, je hebt materiaal, Brian, zoek een paar acteurs bij elkaar, dan komen we hier morgen allemaal bij elkaar om te beginnen met filmen!'<br />De eerste 90% van de film had niet erger kunnen zijn als juist dat was gebeurd. Als er geen enkele planning aan te pas komt, is er in elk geval altijd nog het verrassingselement. In sommige films van Jim Carrey worden er gaandeweg dingen aan toegevoegd en die doen het altijd goed in de filmstudio's. Het probleem hier is dat de eerste 90% vrij goed uit het script komt, en dat is niet best. Paul Dillon speelt de taxichauffeur in Chicago die de hele dag werkt. We zien min of meer wat hij ziet. Mensen stappen in en uit zijn auto en hij rijdt de hele stad door. Hij praat een paar seconden met die mensen en dan krijgen we nog meer mensen.<br />Ik geef toe dat er hier en daar een paar grappige dingen waren. Een religieus gezin probeert de taxichauffeur over te halen om met hen mee naar de kerk te gaan, hij brengt een zwangere vrouw en haar man naar het ziekenhuis, scheidt een rijke zakenman van zijn vriendin, een arme vriendin van haar vriend en neemt een slachtoffer van verkrachting mee naar huis. Ik denk dat de moraal van de film is dat een taxichauffeur meer is dan een taxichauffeur en een grotere invloed op het leven van zijn passagiers heeft dan je in eerste instantie zou denken. Voor sommige mensen is hij alleen maar een middel om van hier naar daar te komen, maar voor anderen helpen zijn heel gewone woorden om de richting van hun leven te veranderen. De laatste passagier van de dag wordt gebruikt om te proberen de rest van de film te begrijpen, en tot op zekere hoogte lukt dat. Er zat iets van doodsbed berouw in, waar het overgrote deel van de film waardeloos is, en helemaal aan het eind probeert hij het allemaal beter te maken met een of twee veranderingen. Ik was niet erg onder de indruk van de film als geheel, maar er waren een paar stukjes en beetjes die de moeite waard waren. Wat de acteurs betreft, Paul Dillon is het. 'Als je dit voor een van hen had willen zien, zou je zeker teleurgesteld zijn. Ik moet de andere mensen nageven dat het geen gewone film is die ze hier hebben geproduceerd, maar het was ook geen erg goede. Er was gewoon niet genoeg materiaal om je anderhalf uur bezig te houden. Het was een redelijke inspanning, maar het mislukte evengoed niet.'