Is deze recensie positief of negatief?

Schuld en verlossing zijn twee van de belangrijkste emoties en plotelementen van de zware, krachtige drama's waar de Oscars zo dol op zijn (wat een beetje raar is, want 'The Kite Runner' werd alleen maar genomineerd voor 'Beste Originele Score' <0xE2><0x80><0x93> het gebrek aan nominaties was misschien onrechtvaardig). Hoewel de meeste filmversies van boeken (of welke andere vorm dan ook) meestal inferieur zijn aan hun literaire tegenhangers (en 'The Kite Runner' is NIET een uitzondering), is de filmversie van Marc Forster een goede.<br />De meeste mensen zijn bekend met het verhaal, omdat het boek door miljoenen is gelezen, dus ik zal niet ingaan op de plot, behalve om te zeggen dat het boek vrij trouw blijft aan de bron. Ik ken de plot, ik heb de film gezien, of beter nog, ik heb het boek gelezen.<br />Het beste aan 'The Kite Runner', afgezien van het verhaal, is regisseur Marc Forster. Forster is een regisseur met een episch bereik en een unieke visie, die perfect is gebruikt om het boek van Khaled Hosseini op het witte doek te brengen. Ik was een beetje bang dat hij dezelfde dromerige beelden zou gebruiken als in een van Forsters eerdere films, 'Finding Neverland'. Begrijp me niet verkeerd, 'Finding Neverland' is een geweldige film, een van mijn favorieten, maar de visuele trucjes die hij heeft gebruikt, horen hier niet thuis. Gelukkig begrijpt Forster dat en zijn briljante visie toont zijn veelzijdigheid. Hoewel het ontbreken van een nominatie voor de titel van Best Director voor zijn werk hier niet bepaald een karikatuur is, zie ik een aantal beeldjes voor hem in het verschiet liggen.<br />Ook van belang is de aanpassing van het scenario. Het blijft trouw aan de bron, maar het laat ruimte voor Forsters visie om het materiaal te interpreteren. De dialoog wordt niet afgestompt en beweegt zich, samen met Forsters aanwijzingen, in een stevig tempo. Net als Forster was het gebrek aan erkenning tijdens de uitreiking van de prijzen voor het scenario geen schande, maar ik zou niet geklaagd hebben als het op zijn minst genomineerd was.<br />De scheidslijn tussen deze film als groots en voortreffelijk ligt bij het acteerwerk. De meeste optredens zijn goed, maar er zijn er een paar die niet helemaal kloppen, en dat is slecht voor de film. Het zwakste optreden komt van Zekeria Ebrahimi, die de jonge Amir speelt. Het is niet dat het slecht is, het is alleen dat het niet zo effectief is als het had kunnen zijn. Hij kan de schuld die Amir verteert niet overbrengen op het publiek. Ik denk zelfs dat ik op dit moment in de film op dit moment een beetje verloren zou zijn geweest als ik het boek niet om die reden had gelezen. Hij ziet er somber en soms rancuneus uit, maar we kunnen zijn emoties niet voelen. Dit is een moeilijke rol om te spelen, en voor het grootste deel houdt de jonge Ebrahimi zich goed, wat vooral verbazingwekkend is, aangezien dit zijn eerste filmrol is.<br />De beste prestaties komen van Khalid Abdalla, die de volwassen emir speelt, en van Shaun Toub, die de wijze Rahim Kahn speelt. Abdalla is misschien geen bekende naam (hoewel hij in _United 93_ van Paul Greengrass heeft gespeeld), maar zijn werk hier is verbazingwekkend. Hij is een rustige, bescheiden man, en als het nodig is, weet hij zijn emoties perfect te uiten. Een minder goede acteur had van het karakter van Rahim Khan een cliché kunnen maken, maar Shaun Toub gebruikt zoveel subtiliteit en zorg in zijn spel dat hij creëert wat de clichés proberen te beschrijven. <br />Vergeef me als ik hier ga raaskallen, maar dit is iets waar ik me mee bezig moet houden, en dat is de PG-13-rating van de film. Het feit dat deze film zo'n lage score heeft gekregen, is schandalig. Er is geen enkele rechtvaardiging voor. Sommigen zouden kunnen aanvoeren dat de rating is verlaagd omdat iedereen hem moest zien, zoals het bloed in 'Saving Private Ryan', dat volgens sommigen een NC-17-rating had moeten krijgen. Maar die uitzondering kan hier niet worden gemaakt. Het enige doel van de scène is om het verhaal te vertellen. 's meest pijnlijke en verontrustende scène om de film met een PG-13-score te laten passeren, maar het materiaal van het onderwerp is te verontrustend om op welke manier dan ook afgebeeld te worden en minder dan een R-score te krijgen, ongeacht hoe'smaakvol' geportretteerd wordt. Erger nog, deze montage berooft de scène van veel van zijn kracht, en door het te proberen wordt het minder verontrustend om een lagere score te krijgen, wat beledigend is. Bovendien zijn sommige gewelddadige scènes ook ongelooflijk verontrustend. Wat betreft de tijd die deze scènes in beslag nemen, doet het er niet veel toe, maar wat er is, verdient op zijn minst een R-score. De MPAA, wier systeem van waarderingsfilms altijd corrupt is geweest, is tot een nieuw dieptepunt gezonken door deze film zo'n laag cijfer te geven.<br />Maar je moet de film dit niet kwalijk nemen. Het is een degelijke film die het bekijken waard is, vooral als je een fan van het boek bent.