Is deze recensie positief of negatief?

Een stad in Japan wordt overgenomen door een afschuwelijk wrede abstracte vorm: de spiraal. Het wordt een thema in alles, van dieren tot wolken tot mensen, en het verdraait ze, mentaal en letterlijk. Deze film laat zien dat het verschillende groepen mensen overkomt. Er wordt een demonische bezetenheid in geïmpliceerd, maar niets is helemaal zeker, behalve dat de beste gok is om er als de bliksem vandoor te gaan. De film gaat heel goed van een normaal leven naar abnormale fenomenen (reusachtige slakken en gekke mensen) naar het werkelijk bovennatuurlijke (wandelende doden).<br />'Als door de wol geverfde Amerikaanse horrorfan was dit precies wat ik nodig had. Misschien was het gewoon de nieuwigheid van een andere cultuur.' De Japanse film had een heel originele opbouw, een reeks personages, en de premisse was absoluut nieuw. De Japanners denken misschien dat 'afschuwelijke vormen' (uzumaki betekent'spiraal', heb ik me laten vertellen) inmiddels oud zijn, maar voor mij was het leuk omdat ik gewend ben aan monster/buitenaards/virus/ramp/ondode films. In een Amerikaanse film weet je wie er gaat sterven (de irritante/onhebbelijke/seksuele/racistische personages) en wie blijven leven (de kinderen/heroïne/honden/katten/aardige man). Dat is niet het geval in Japanse horrorfilms. Het was niet voorspelbaar hoe ze het kwaad zouden bestrijden of hoe het zou aflopen. Bovendien had hij een heel nieuwe (maar waarschijnlijk typisch Japanse) bewolkte dagkleur in de Pacific Northwest-stijl, wat een fris visueel effect op me had. De afgrijselijke momenten waren echt eng, omdat ze afhankelijk waren van een beetje bloed, maar vooral van onmogelijk overdreven gezichtsuitdrukkingen (denk aan The Ring) en lichaamsmanipulatie. Dit zou een van de grote momenten moeten zijn, met ooit originele ideeën als de eerste Nachtmerrie in Elm Street of Night of the Living Dead.