Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Boogie Nights is misschien wel een van de grootste voorbeelden waar elke would-be filmmaker eens goed naar zou moeten kijken. Natuurlijk, je zou heel veel tijd kunnen besteden aan het bestuderen van de films van Hitchcock tot Scorsese; maar laten we het voorbeeld van de moderne generatie volgen en er halfslachtig naar kijken.<br />Waar te beginnen? Ik neem aan dat je de film zou kunnen zien als gewoon een verhaal, misschien zelfs een docudrama dat zich richt op de porno-industrie aan het eind van de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> en wat voor een industrie dat was! De andere helft zou zich kunnen richten op het ongelooflijke detail dat een briljante filmmaker kan bereiken door alleen maar polyester en _ahum_ rubber te gebruiken. Het verhaal zit vol rijk gedetailleerde personages, die je ook allemaal kunt beschrijven, uit liefde of uit haat; maar de impact is duidelijk <0xE2><0x80><0x93> je voelt iets voor ze. Onder de personages vallen twee optredens op: Burt Reynolds als regisseur Jack Horner en Mark Wahlberg als Eddie Adams/Dirk Diggler. Julianne Moore is ook briljant, net als Heather Graham... maar als ik me op één acteur zou moeten concentreren, zou het John C. Reilly moeten zijn. Johns optreden is een perfect evenwicht tussen komische timing en door karakter gedreven emotie... Ik val als een blok voor de zin 'Ooit de film _Star Wars_ gezien?... Mensen zeggen dat ik op Han Solo lijk.' Hoe dan ook, het uiterlijk van de film is ongelooflijk, de regisseur en regisseur/schrijver/producent hebben een levendige kleur en flitsende stijl bedacht die te vergelijken is met die van Martin Scorsese en Stanley Kubrick (in termen van zijn perfectie); maar met het creëren van zijn eigen unieke uiterlijk en het uiterste uit de film halen met de langste enkele opname die ik ooit heb gezien... dat is de feestsequentie van het nieuwe jaar.<br />De muziek is, net als in elke grote film, een personage op zich. Soms wordt men erdoor verteerd door verdriet of verdriet... maar het gaat voornamelijk over plezier maken, dansen en plezier hebben; de geest van de jaren zeventig. Oké, terug naar de voorstelling. <br />Burt Reynolds speelt het personage van Jack Horner, een pornoregisseur die de last voelt van wat de toekomst van de 'film' voor zijn genre betekent. De afschuwelijke overgang van filmen naar opnemen op magnetische band. Het verlies van zijn kunst, als het ware... en de veranderingen in de mentaliteit van de mensen met wie hij werkt. Walhberg voegt er de perfecte mengeling van onbeschaamdheid en seksuele bravoure aan toe die nodig is voor het personage. Voor al die mensen die Burtons _Planet of the Apes_ hebben gezien: let niet op de acteerprestatie van Wahlberg in die film... ga naar boogie-avonden en zie wat een verschil een goed script kan maken! <br />Julianne Moore speelt voor iedereen de zogenaamde moeder, en daarmee komen de kwellingen en angsten die ze voelt, zoals het leven de kunst imiteert, en ze verliest iedereen die haar dierbaar is. Heather Graham is het snoepje van het oog, maar later krijgt ze zichzelf weer in de hand en steelt zelfs een paar scènes van de grote meneer Reynolds zelf. Elk personage is multidimensionaal, vol leven, en wordt gespeeld door acteurs die perfect in de rol lijken te passen.<br />De film zelf is vaak grappig, tragisch, opwindend en biedt een ondubbelzinnige kijk op de onstuimige levensstijl van de snelle jaren zeventig. De film biedt geen excuses, vertelt geen leugens en biedt het publiek een reis terug. Maar nog belangrijker is dat de film ons een grandioos voorbeeld geeft van de manier waarop films gemaakt moeten worden; en van een nieuwe regisseur wiens stoutmoedige visie weer kunst in de film brengt.