Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze verkenning van een uniek decennium in de Amerikaanse cinema begint met de val van het ene zieke, onaantastbare imperium en culmineert in de onstuitbare opkomst van een ander, dat evenzeer in verband wordt gebracht met escapisme als met kassabonnen. De nieuwe baas is dezelfde als de oude baas. Of, zoals Peter Fonda in _Easy Rider_ opmerkte: 'We hebben het verknald.' In de tussentijd kropen de jonge Turken (van Bonnie and Clyde tot _Star Wars_ ) onder de draad om een paar van de grootste kunstwerken van de twintigste eeuw te produceren. Hoewel het verhaal al bekend is van _Easy Riders_ van Peter Biskind, zijn de regisseurs van _Rage Bulls_ Demme en LaGravenese minder bezig met rotzooi scheppen dan met het creëren van een platform voor de filmmakers en de sterren zelf. Iedereen, van Martin Scorsese tot Francis Ford Coppola en Julie Christie, wordt geïnterviewd en een lijst van goed gecensureerde clips plaatst het decennium in een socio-culturele en economische context. Hun reacties mogen dan op zijn zachtst gezegd zelfvoldaan zijn, ze zijn ook zeer citeerbaar, grappig en onthullend, wat dit tot een soort natte droom van een cinefiel maakt. Regisseur William Friedkin onthult dat de oorspronkelijke _The Exorcist_ -poster een meisjeshand met een bebloed crucifix en de tekst 'In godsnaam, help haar' voorstelde, voordat hij begon te klagen. Voormalig directeur van Warner Bros. John Calley herinnert zich dat hij, toen hij Robert De Niro voor het eerst in _Mean Streets_ zag, aannam dat Scorsese de dagvaarding voor een psychopaat voor de opname had geregeld. <br /><0x3E> Gelukkig is er een zekere hoeveelheid hard perspectief in het mengsel gekropen, zoals te hopen valt van een politiek gemotiveerde, bewustzijnsverruimende generatie; Hopper benadrukt 'dat er ook een hoop echte rotzooi in zit'. Julie Christie merkt op dat de Amerikaanse cinema in de jaren zeventig 'geen goede tijd voor vrouwen' was. Maar als Demme reageert met een lepel soppen in vrouwenfilms <0xE2><0x80><0x93> korte fragmenten van Alice Doesn't Live Here Anymore, They Shoot Horses, Don't They and Klute <0xE2><0x80><0x93> worden we al snel teruggesleept naar de gebruikelijke muur-piswedstrijden voor mannen.<br /><0x3E> De overgang van stoere, sociaal bewuste filmproducenten naar risicoloze publiekstrekkers als Jaws voor 'Nam-moe, naar fantasie hunkerende publieken is ook gedocumenteerd, zij het enigszins overhaast. Maar ook eerbewijzen, voor het opnemen van minderwaardige, maar even relevante films als _Panic In Needle Park_ en _Joe_. 'We waren niet knap,' mijmert Bruce Dern over zijn tijdgenoten. 'Maar wel interessant.'