Wat is het sentiment van de recensie?

Ik geloof echt niet dat het nodig is dat ik een recensie schrijf over een film met zo'n honende titel als 'Slangeneiland', maar zelfs binnen de abstracte grenzen van zijn eigen genre was dit een nieuw dieptepunt, dus mijn woede moet bekend zijn. De enige reden waarom ik zelfs maar de moeite nam om naar deze ongelooflijk slechte film te kijken, was omdat ik wist dat hij slecht zou zijn, het was heel laat in de avond, ik kon niet slapen, en in het verleden putten heel slechte films de energie uit me en deden ze me verlangen naar slaap. Het werd al heel snel heel vroeg duidelijk dat deze film vreselijk zou zijn, maar hij verzachtte zelfs die verwachtingen. De film werd geregisseerd en geschreven door Wayne Crawford, die in de film ook de hoofdrol speelt als toeristengids bij de Afrikaanse rivier. Uiteindelijk moet hij zijn team op een afgelegen eiland, Snake Island, laten stranden tot er een andere boot komt om hen op te halen. Ze hangen daar wat rond, worden dronken en worden blootgesteld aan de aanvallen van giftige slangen die op een missie zijn om hun eiland van mensen te ontdoen.<br />Als je bij de laatste zin van mijn tweede alinea je mond openspert, hoef je hem niet te herlezen, want je hebt het meteen goed. Eerlijk gezegd geef ik de voorkeur aan mijn wezenstrekken als de schepsels(s) alleen maar uit honger de onzinnige, domme mensen aanvallen, niet omdat ze een of andere missie hebben. Dit zijn geen gemuteerde slangen. Het zijn geen reuzen zoals je in 'Anaconda' ziet. Het zijn gewoon gewone, alledaagse Afrikaanse slangen, zoals mamba's en adders. Alleen hebben ze de hersens om legers te vormen, doelen op te richten, samen te werken om mensen in de val te lokken, onze taal te begrijpen en zelfs te dansen! Is je trek weer weggevallen? Nou, die gaat nog verder weg. Halverwege deze afschuwelijke B-film, ongeveer het deel waarin ik het al had opgegeven, beginnen de menselijke personages rond een kampvuur te drinken en dan gaan ze plotseling over tot een soort orgie. En terwijl ze naakt dansen en zo, blijven de slangen, die op hen jagen, plotseling staan en beginnen er op af te stormen. De combinatie van deze scène en de scène waarin we ontdekken dat slangen, waarvan sommige de meest kwajongensachtige schepsels op aarde zijn, om de een of andere vreemde reden een bondgenootschap hebben gesloten tegen menselijke wezens, bleek gewoon te veel voor mijn arme brein. En net toen ik dacht dat de filmmakers het niet nog lager konden brengen, begonnen de slangen te zingen.<br />De mensen in de film? Nou, laten we het er maar op houden dat ik nog nooit eerder heb geloofd dat die schepsels iedereen zo snel konden doden. Ik kon het gewoon niet meer uithouden.<br />Ik echt niet. Ik geloof niet dat ik verder hoef te gaan; je snapt het wel. Als er iets is wat 'Snake Island' anders maakt dan zijn andere rivalen, dan is het wel dat het de moed heeft om nog stommer te zijn, en dat is geen complimenteuze prestatie. Waarom te hoog <0xE2><0x80><0x93> waarom blijf ik mezelf aan deze echt slechte films onderwerpen, ik denk dat ik het nooit zal weten. Maar 'Snake Island' heeft een gloednieuw dieptepunt bereikt. Het is een goedkoop, goedkoop excuus voor een film die 'Anaconda', een hersenloze slangenfilm, even briljant, geraffineerd en opwindend maakt als 'Jaws' van Steven Spielberg.