Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor mij was 'Late Chrysanthemums' niet alleen interessant omdat het mijn eerste film met Naruse was waar ik echt van genoot, maar ook omdat het technisch gezien net zo modern en innovatief was als zijn werk uit de jaren vijftig. Dat betekent niet dat de montage net zo innovatief was als Godard die in 1959 met 'Breathless' zou introduceren, maar juist het tegenovergestelde.<br />De montage was net zo vloeiend als in de beste Hollywoodfilms uit de jaren veertig, maar tegelijkertijd ongelooflijk passend bij de manier waarop hij zijn verhaal vertelde. In tegenstelling tot die films accentueerde de montage nooit opzettelijk iets of probeerde hij zichzelf 'onzichtbaar' te maken. Maar samen met de cinematografie gaf het me het gevoel dat ik op een zacht stromende rivier voer, dat ik voortdurend de golven onder me voelde, als een zachte streling van de hand of het bijna onmerkbare wiegen van een wieg. In dat opzicht was de film vergelijkbaar met het werk van Ozu en Mizoguchi, maar op de een of andere manier nog subtieler.<br />Wat zo modern was, was het feit dat de montage bijna een personage op zich leek, vergelijkbaar met het opmerkelijke camerawerk in Dreyer's Ordet (1954) of Vredens dag (1943) dat ons een dieper inzicht in de film en zijn personages toont in plaats van ze ons alleen maar te tonen.<br />Ik heb het gevoel dat Naruse' De montage en de cinematografie zijn de interessantste aspecten van zijn films, die de verhalen een meer dan vanzelfsprekende betekenis geven. De prachtige decors en decors mogen ook niet vergeten worden! Ik vond het verhaal zelf nogal conventioneel.<br />Het verhaal en de personages werden op een heel interessante manier geïntroduceerd, en ik vond dat de eerste helft van de film een verfijnd, ingenieus spectrum van emoties en onderlinge verhoudingen schetste. Helaas waren de tweede helft van de film en de resolutie nogal didactisch en encyclopedisch in vergelijking met het decor (hoewel het op zichzelf volmaakt zou hebben gepast in elke andere <0xE2><0x80><0x93> minder complexe <0xE2><0x80><0x93> film). Op de een of andere manier had ik het gevoel dat hij er niet helemaal in slaagde de vele lagen die hij had geweven, op te lossen. Misschien had hij ze intact moeten laten. Deze kritiek zou een kijker van deze film wel eens wat hard kunnen vallen, vooral omdat de procedure weer doet denken aan de manier waarop Ozu met de plot van zijn films omging. Helaas heb ik nog niet het gevoel dat Naruse in staat was het verhaal en de personages in zijn films op een soortgelijke sublieme manier te verheffen. De beste pogingen die ik tot nu toe heb gezien <0xE2><0x80><0x93> Ukigumo (Floating Clouds / 1955) en Midaregumo (Scattered Clouds / 1967) <0xE2><0x80><0x93> hielden de energie in stand die hij door het hele verhaal heen had opgebouwd, terwijl ze schrijnende en resonerende eindes opleverden. Dit is al meer dan de meeste regisseurs kunnen, en naar mijn mening de basis voor een echte beheersing van het filmische medium. In dit opzicht, en gezien de resonantie van de laatste twee films die ik van hem heb gezien, is hij misschien al een van mijn favorieten geworden.<br />Het enige probleem dat ik op dit moment heb, is waar ik meer van zijn films op het witte doek ga zien.