Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film begint eigenlijk best interessant, maar naar mijn smaak degradeerde hij veel te snel tot een saai en voorspelbaar melodrama. Geen van de optredens is bijzonder interessant en het camerawerk is gewoon het standaardwerk van een tv-film, dus er is eigenlijk geen enkele reden voor wie dan ook om deze film te zien, tenzij hij net zo'n fan van Jeff Bridges is als ik, denk ik.<br />Bridges speelt Mike Olson, een jongeman die tijdens een familiepicknick aankondigt dat hij van de universiteit af wil om op reis te gaan. Zijn ouders vinden dat hij 'alleen maar doet alsof' en hebben het erover dat hij 'geen plan heeft'. Hij verzekert hun dat hij inderdaad een plan heeft, en dat hij zijn ware ik en zijn plaats in de wereld moet ontdekken. Zozeer zelfs dat hij hen uitnodigt om met hem op reis te gaan en een antieke bus koopt om in te reizen, die hij en zijn vader op de vader-zoon-manier van een tv-film weer in ere herstellen. Tot op dit moment in de film was ik enigszins geïnteresseerd in de plot en de personages en ik wilde zien hoe zijn verwaande moeder (Vera Miles) zou reageren op het leven op de weg. In het begin is er een grappige scène waarin vader en zoon haar moeten overhalen om met hen mee te gaan. Ze laten haar het interieur van de bus zien en geleidelijk aan raakt ze steeds meer geïnteresseerd en ten slotte vertrekt ze nijdig met een of ander verhaal over gordijnen versus jaloezieën voor de ramen. Bridges vraagt zijn vader (Carl Betz, uitgerust met de stem van een radiopresentator) zich af of ze van gedachten is veranderd. Pa verzekert hem: 'Een elektrische oven... werkt altijd!'<br />Maar de film gaat bergafwaarts zodra ze op weg gaan. Het blijkt dat Mike alleen maar van plan is om hen voor te stellen aan een paar 'vrienden' van hem, die toevallige mensen blijken te zijn die ze ontmoeten op een hippierockfestival. Zodra ik het rockfestival zag, was ik een beetje teleurgesteld... 'Ik dacht dat er in elk geval een fatsoenlijke band zou zijn, zoals, nou ja, als ze zich geen Hendrix of de Stones konden veroorloven, dan hadden ze misschien Canned Heat of Little Feat of zoiets. Maar nee, blijkbaar is de enige muziek op dit festival een of andere afschuwelijke koorgroep met een orkest dat klonk als een armzalige imitatie van de Vijfde Dimension, met een irritante omroeper die zogenaamd humoristisch is.'<br />'We worden ook voorgesteld aan een stel hippies en hun medische melodrama's.' Kathy (Renne Jarrett) is een knap blond meisje met een existentialistisch en aards karakter, dat verliefd wordt op Mike voordat ze hem vertelt dat ze nierdialyse nodig heeft om in leven te blijven en dat ze naar het festival is gerend om te sterven. En 2 andere kampers zijn vastbesloten om een baby te krijgen in hun primitieve tent, waarbij ze de strijd tussen moderne geneeskunde en hippie-onwetendheid (of zoiets) introduceren. Hoe langer dit zo doorgaat, hoe pijnlijker de film wordt voor iedereen die hoopt op een element van verrassing of echt drama. Het komt erop neer dat deze film tijdverspilling is, hoewel hij waarschijnlijk iedereen zou amuseren die echt geïnteresseerd is in de tijd aan het eind van de jaren zestig, het begin van de jaren zeventig en de films uit die tijd. Ik zou echter net zo blij zijn als ik hem nooit meer zou zien.