Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Toen ik Colleen Moore voor het eerst zag, was dat in de uitstekende serie stomme films die 'Hollywood' heette. Daar was ze in 1980, haar haar uitdagend opgestoken zoals in de jaren tachtig, een sprankelende, geestige en charismatische oudere dame <0xE2><0x80><0x93> de definitie van 'aanwezigheid'. Toen zag ik haar fabelachtige stille komedies in films als 'Ella Cinders' en 'Orchids and Ermine'. Toen de teleurstellend sombere praatfilm 'The Scarlet Letter'. En nu is ze hier in 'The Power and the Glory', waar ze een onthutsend indrukwekkende voorstelling geeft, waarbij ze vakkundig samenwerkt met een van de beste acteurs van de pratende bioscoop <0xE2><0x80><0x93> Spencer Tracy. Ik vond de film niet zo schitterend als het verhaal, maar Moore en Tracy geven zulke briljante voorstellingen dat het verhaal er nauwelijks toe lijkt te doen. Beide acteurs verouderen in de loop van de film van jong tot oud <0xE2><0x80><0x93> en dat wordt voornamelijk gedaan door alleen te acteren, met minimale make-up en haarverwisselingen. Moore is bijna onherkenbaar als de oudere vrouw, en de scène waarin ze ontdekt dat haar man met een jongere vrouw omgaat, is een van de schitterendste scènes die ik ooit heb gezien. Ze speelt het grootste deel van de scène zonder dialoog, en op dat punt geeft haar zwijgende acteertalent haar de overhand, zelfs ten opzichte van Tracy. Als je dit vergelijkt met haar verrukkelijke stripverhaal dat in een andere stille scène wordt afgespeeld, als ze een jonge vrouw is, heeft Tracy moeite om haar ten huwelijk te vragen. Verbazingwekkend! Wat deze film vooral duidelijk maakt, is hoe beschamend het is dat Hollywood deze opmerkelijke actrice door de vingers heeft laten glippen en het grootste deel van haar leven met pensioen heeft laten gaan.