Wat is het sentiment van de recensie?

Ingmar Bergmans meditatie over oorlog gaat over een echtpaar dat een idyllisch bestaan leidt op een eilandje voor de kust (van welk land is niet duidelijk). In de verte raast een oorlog die ze alleen uit nieuwsberichten kennen. Naarmate ze ouder worden, komt de oorlog naar hen toe en wordt het al snel een strijd om te overleven, aangezien beide partijen zich niet om hen lijken te bekommeren. Een naargeestige blik op de menselijke kosten van oorlog en degenen die zich niet graag in de strijd werpen maar niettemin in het kruisvuur terechtkomen. Het is een film die zijn tijd vooruit is, want hij is zo'n veertig jaar geleden gemaakt <0xE2><0x80><0x93> het idee van legers in oorlog, waarbij de meeste slachtoffers onder de burgers vallen, is inmiddels achterhaald. Dit is een duistere, verontrustende film die vanuit het gezichtspunt van de gemiddelde mens wordt verteld met het volledige gevoel van hopeloosheid en verwarring dat het best tot uiting komt in de gedachte die maar door mijn hoofd bleef spoken: 'Wat moet ik nu doen?' Als intellectuele oefening is de film van de bovenste plank, dit is een film die je aan het denken zet. Als emotionele film is hij ontroerend, maar nooit echt ontroerend. Ik was nooit emotioneel geraakt, zelfs niet toen de verschrikking van de situatie mijn hersenen op hol deed slaan. (Ik moet zeggen dat ik Bergman intellectueel bewonder om de ideeën die hij naar voren brengt, maar ik ben nooit ontroerd door zijn films. Ik heb altijd de kant van Fellini gekozen in de oude discussie over wie beter was, omdat hij meer emotie in zijn films legde). Afgezien van de reservaten is dit een verplicht nummer, vooral omdat we in een wereld leven waarin oorlog, voor de meesten van ons, gewoon iets is op het tv-scherm.