Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Man, ik kan de grotendeels harde en negatieve commentaren op deze film niet geloven. Oké, het is zeker geen verfijnde filmkunst. Maar het is een heleboel onderhoudend, smakeloos vermaak. Om te beginnen moet de ingebeelde pompoenharige bovennatuurlijke moordenaar wel een van de meest belachelijke en onaantrekkelijke figuren zijn die ooit voor een camera zijn gestruikeld; hij ziet eruit als iets wat je zou zien in een vierderangs spookhuis op de kermis. Ten tweede is het gemiddelde bloedvergieten belachelijk nep en niet overtuigend, en het absolute hoogtepunt vindt plaats wanneer deze irritante, gespannen, ultraconservatieve vrouw door een broodrooster wordt geëlektrocuteerd. Dan is er de altijd welkome aanwezigheid van de immer charmante Linnea Quigley, die' Het is niet meer dan logisch dat we worden geïntroduceerd onder een lekkere, lange, volstrekt onnodige douche die twee minuten duurt. Verbazingwekkend genoeg hebben we ook de verschijningen van de overleden komiek John Carradine als boze tovenaar en Cameron Mitchell als presentator van een horror-tv-show. Bovendien hebben de scream queens Brinke Stevens en Dawn Wildsmith vluchtige cameo's. De kindacteur Ryan Latshaw heeft alle charme en acteertalent van een beschimmelde oude boomstronk. De knappe brunette Rachel Carter trekt haar topje uit en ontbloot haar schattige kleine borsten. De smoezelige special effects zijn beslist niet bijzonder. De score is passend overspannen. Toch heeft deze film een zekere vertederende, kitscherige aantrekkingskracht, wat deze honingzoete film op zijn beurt tot een verrukkelijke, sentimentele aangelegenheid maakt.