Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb een hekel aan films over sport. Ik denk dat de voorgefabriceerde Hollywood-sportfilm een beetje moeilijk te verteren is omdat hij elk jaar op de meest identieke ideeën volgt, maar wat ik probeer te zeggen is dat er niet veel creativiteit in dit genre zit. Gebruik de expositie 'A' van 'Het spelplan' als bewijs hiervan als je wilt. Dus het spreekt voor zich dat ik aarzelde om deze documentaire te zien vanwege het sportthema, maar tegelijkertijd kon ik niet wachten omdat ik dol ben op surfdocumentaires als 'Step in Liquid' en 'Billabong Odyssey'. Ik zette een stap, ik stortte me in het onbekende, en om eerlijk te zijn was ik eerst niet blij. De richting, de mensen en de stijl waarin de film was opgenomen, bevielen me niet. Toen ik hem voor het eerst zag, dacht ik dat de geschiedenis niet volledig kon worden vastgelegd, dus dacht ik dat Stacy Peralta de banden had gecombineerd met nepacteurs die zich gedroegen alsof ze uit de jaren zeventig kwamen. De muziek was intens en paste goed bij de beelden die Peralta voor ons plezier van deze generatie had gemaakt, maar de beelden waren allesbehalve stimulerend. De uitgerekte scènes, die fantastische muziek als ondersteuning gebruikten, leken alleen maar verhit en te lang voor mijn aandacht. Ik wilde de pioniers leren kennen, niet alleen maar tien minuten lang naar ze kijken terwijl ze in een leeg zwembad aan het schaatsen waren. Ik wilde een combinatie van wie deze kinderen waren, waar ze naartoe gingen toen ze beroemd werden en waar ze nu waren. Ik had het gevoel dat ik naar de geboorte van ons land keek met een grote score voor de kolonisten die de hele dag hun boten roeiden. Ik wilde de mannen achter de mythen leren kennen.<br />Toen, met de gedachte dat ik weer een negatieve recensie achter de kiezen had, bekeek ik de film opnieuw met Peralta's audiocommentaar. Zijn passie, zijn stem, zijn kennis van de mensen en wat hij moest doen om deze film tot een goed einde te brengen, 'wow'-den me. Dit veranderde plotseling in de film die ik wilde zien. Peralta laat ons meer weten over waar die kinderen tegenwoordig uithangen, wat ze nog steeds doen en hoe moeilijk het was om een paar van hen voor de camera te krijgen. Hij had er niet veel gezien in de afgelopen twintig jaar, dus als je deze uitdagingen hoort, komt het menselijke element weer naar de oppervlakte. Hij was oprecht; hij was meelevend, en toch toonde hij zoveel toewijding aan dit project. Hoewel ik het niet eens ben met alles wat hij verkoos te doen (d.w.z. de Sean Penn-flauwekul is niet PUNK ROCK), heeft hij deze film voor mij nieuw leven ingeblazen. Het was door dit commentaar dat ik deze film veel beter vond dan ik aanvankelijk dacht.<br />Jay Adams. Tony Alva. Jeff Ho. Peggy Oki. Wentzle Ruml. Dit zijn maar een paar van de namen die genoemd moeten worden, en voortdurend geprezen, als skateboarden de snelgroeiende trend is die het momenteel doormaakt. Hoewel de naam Tony Hawk producten verkoopt, zijn het deze kerels, deze zachtaardige trottoirlafferds, die een hele sport herdefiniëren. Tuurlijk, in de steentijd deden anderen het waarschijnlijk ook, maar deze kerels deden het met stijl, elegantie, en verplaatsten het naar het volgende niveau. Dit was een hobby voor hen, maar het dreef hen ook in een richting waar ze volgens mij geen van allen klaar voor waren. Het is het verhaal van de evolutie, dat je op het juiste moment op de juiste plaats bent, dat je in een generatie leeft zonder televisies om ons in het gareel te houden, en dat het over vriendschap gaat. We hebben in de loop der jaren heel veel verhalen gezien die de vooruitgang van de mensheid laten zien, en dit is beslist een verhaal dat daaraan moet worden toegevoegd. Ik kan niet zeggen dat ik van deze film hield, en dat zal ik ook niet doen, maar het zou een standaardfilm moeten zijn voor iedereen die wil leren of de groei van de skateboardtrend wil ervaren. Het was triest, het was emotioneel, en deze kerels zijn niet opnieuw multimiljonair, het zijn mensen met een passie, en dat zie je maar heel zelden in documentaires. Ik kan deze film over het algemeen niet meer zien, maar ik zal hem keer op keer aan vrienden en familie voorleggen. Ik denk dat de ondergang van deze film voor mij het filmen was en de pogingen om de stijl avant-garde te maken, waardoor de personages en de gebeurtenissen uiteindelijk uit het zicht raakten. Zoals ik al eerder zei, waren er een paar elementen die te veel tijd kostten, waardoor we weinig tot geen tijd meer hadden om te weten waar die kerels zich nu bevonden. Peralta had duidelijk een passie voor deze sport, voor de mensen, maar hij leek af en toe onscherp te zijn. De muziek was intens en paste perfect bij de film. Sean Penn was weliswaar goed met zijn voice-over, maar was helemaal niet nodig. Ze hadden het geld ergens anders aan kunnen besteden. Het positieve is dat het audiocommentaar alles vastlegt wat er in de gewone film ontbrak. Peralta's stem, in plaats van die van Penn, geeft het tafereel een sterker menselijk element, terwijl hij ons betere verhalen vertelt over de mensen, de plaatsen en de gebeurtenissen. Kijk naar deze film, maar verwacht niet dat hij wordt weggeblazen. Luister naar het audiocommentaar; ik denk dat je onder de indruk zult zijn.<br />*******************************************************************************************************************************************************************************************************************************************_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**