Wat is het sentiment van de recensie?

Ik geloof niet dat deze film het lage cijfer verdient dat hij van de meeste zal krijgen. Het is een van de beste 'tiener'-horrorfilms die ik ooit heb gezien; en dat zegt heel wat. Er is niets over zonder een verklaring om het te staven, de personages en plot breken met talloze stereotypen van horrorfilms, en hij heeft niets te maken met enkele andere afschuwelijke stukken die we de laatste tijd hebben moeten ondergaan. (Een duidelijk voorbeeld is de hersenloze 'Sint-Angie'.) De eerste 30-40 minuten zijn misschien ronduit saai, met uitzondering van het begin, hoewel een paar kleine lichtfoutjes gemakkelijk te zien zijn. Maar na de aankomst in het dorp begint de gruwel <0xE2><0x80><0x93> een ander, verwrongen soort gruwel <0xE2><0x80><0x93>. <br /><0x3E> Met de plot en de details zijn stommiteiten onbelangrijk; de personages zijn het sterkste punt van deze film, gezien het feit dat er zoveel clichés worden doorbroken. De twee belangrijkste mannelijke personages, Nick en Wade, zijn bijvoorbeeld geenszins de idiote types die we gewend zijn; hoewel Dalton misschien beter in dit stereotype past, is hij niet de enige die voor dit gebrek aan bewustzijn moet boeten. Sommige scènes zijn echt, bevredigend gruwelijk, en maken de gespannen momenten die door de hele film verspreid zijn goed. En uiteindelijk, en hoewel alles keurig wordt uitgelegd, is het gemakkelijk te zien dat de personages die het hebben overleefd het niet zo gemakkelijk zullen hebben. De enige fout die ik kan ontdekken en die niet duidt op continuïteit (I.: Carly vindt haar eigen vinger niet in de zakken van de bewusteloze Bo) is de verlichting, die op de een of andere manier irritant is tijdens de eerste, saaie 30 minuten. Hoewel alles, plot en effecten, drastisch en wreed verknipt is met de komst van de hoofdpersonen naar Ambrosia, dat kleine dorpje in het niets, dus dat moet ik toegeven. Er wordt min of meer beweerd dat ongeveer 70 procent van de film onlogisch is: 'Hoe kunnen twee mensen een heel huis van was bouwen?', 'Waar halen ze al die was vandaan?'. Dat zouden geen lastige vragen zijn als mensen meer aandacht aan de film zouden besteden. De gebroeders Sinclair bouwden het House of Wax niet zelf; hun moeder werkte aan het maken van wassen beelden, die in het museum te zien waren. En het scenario waarin Paris Hiltons onfortuinlijke personage haar vroegtijdige dood vindt, is het antwoord op de tweede vraag: wat is er gebeurd met alle persoonlijke voorwerpen (mobiele telefoons, auto's, kleren) van de dode mensen? Met hun derde broer als connectie met de buitenwereld, is het vrij voor de hand liggend dat de Sinclair-tweeling het geld zou krijgen dat nodig was om de wassen beelden te kopen, op een manier die doet denken aan de Tweede Wereldoorlog.<br />Afgezien daarvan vind ik dat de film veel meer verdient dan hij krijgt, en dat niemand de kans mag missen om hem te zien. Dus ga naar het House of Wax. Nu meteen.