Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een demon, uit een boom, verwijdert zich in de gedaante van een menselijke man om met een jonge schone maagd te vrijen, waarna ze sterft. De ogen van de demon verstarren, twee druppels bloed vallen op een bed dat hij speciaal voor zijn lustobject heeft gemaakt. Het bed verteert het bloed en het blijft honger. Alles wat in contact komt met het bed wordt verteerd! Dit wordt ons uitgelegd door een van de slachtoffers van het bed, een schilder wiens ziel 'binnenin' zit opgesloten in een van zijn laatste werken, de artistieke weergave van zijn laatste rustplaats (...hij stierf aan de tering, hoestte bloed op en besloot op het doodsbed te sterven). Je ziet de schilder, die we kunnen zien alsof hij gevangen zit in een kleine kamer en zijn schilderij bekijkt, helaas als toeschouwer bij de maaltijden in het bed. Het bed heeft een duister gevoel voor humor, en dat zien we doordat het de schilder in leven laat en hem zelfs sieraden en andere bezittingen geeft die ooit van opgegeten slachtoffers waren. Op de schedel van een van de slachtoffers groeien felrode bloemen, niet ver van de kelder waarin het bed staat. Op de film zijn drie jonge vrouwen te zien die door de villa lopen waar het kelderbed staat. De schilder (Dave Marsh) heeft misschien een manier gevonden om het doodsbed te vernietigen, maar daar zal een mensenoffer aan te pas komen om het lichaam te laten herrijzen van degene wiens dood om te beginnen de honger heeft veroorzaakt. Patrick Spence-Thomas zorgt voor de zachte, deprimerende stem van de schilder die in de val zit. Hij vertelt over de film, klaagt over zijn huidige situatie, vertelt ons over vroegere slachtoffers en berispt het bed vaak vanwege de roofzuchtige aard ervan.<br />Een definitieve, authentieke cultfilm. Ik verwacht dat de status van de film zal stijgen nu _Doodsbed: het bed dat bestaat_ zijn weg heeft gevonden naar een publiek (zoals ikzelf) dat het bizarre en groteske kan waarderen. In een van de meest gestoorde scènes van de film probeert Russ het bed te doorsteken, maar zijn handen raken verstrikt in de greep van het bed. Het vlees is verzuurd, er zijn alleen nog botten over en het kraakbeen is aan het afsterven. Er is een lange ontsnappingspoging van een slachtoffer wier benen vastzaten in het bed, bijna de kelder uit, toen de lakens haar terugsleurden naar de buik van het bed, waar ze thuishoorde. De film voelt bijna volkomen surrealistisch aan, alsof we naar een macabere nachtmerrie kijken die zich ontvouwt. Regisseur George Barry maakt vaak grappen over de slachtoffers die in de meest ongelukkige positie terechtkomen en het doodsbed als hun toevluchtsoord kiezen. De schilder laat ons herinneringen zien aan alle verschillende mensen die werden opgegeten. Er is echt niets dat op deze film lijkt, het is beslist uniek.