Wat is het sentiment van de recensie?

Natuurlijk ben ik in de filmwereld verdwenen. De Neil Young-concertfilm 'Heart of Gold'.<br />Door de jaren heen zijn er veel geweldige concertfilms geweest. De beste is 'The Last Waltz' van Martin Scorsese, die het laatste concert van de Band in Filmore West filmde. Een fenomenaal concert en een fenomenale film, dat wil zeggen als je van rock-'n-roll houdt en het gevoel hebt dat je erin bent geboren en deel uitmaakt van de muziek, en in de band zou kunnen zitten als je een betere gitaar had en iemand je de akkoorden zou laten zien en je met een paar akkoorden en een paar teksten de wereld kon veranderen... Zoals je kunt raden voelde ik alle vijf tot in het diepst van mijn vierentwintig jaar oude ziel.<br />Neil Young speelde in 'The Last Waltz'. Ze moesten digitaal <0xE2><0x80><0x93> of eigenlijk digitaal vóór digitaal <0xE2><0x80><0x93> met de hand een grote hangende cocaïnesteen die uit zijn neus stak afschrapen, zodat er in de film een helder licht is dat niet de ster van Bethlehem is die boven zijn lip en onder zijn neusvleugel bungelt... het is een beroemd stukje rock-'n-rollgeschiedenis.<br />Maar 'The Last Waltz' werd gemaakt toen de Band en Neil en alle anderen in de dertig waren en 'Heart of Gold'. was vorig jaar opgenomen, als Neil in de zestig is en zijn band eruitziet alsof ze achter in de zestig zijn, en de hele film zou visueel kunnen worden gebruikt door het Christelijke Recht en de DEA op dezelfde manier als die films van de Ohio State Patrol over de gevaren van dronken rijden werden gebruikt toen ik op de middelbare school zat, met dode tieners die door voorramen hingen of aan bomen bungelden of bloedend in een greppel lagen.<br />Sluit je ogen en het is een geweldig concert, doe ze open en bekijk Dorian Greys verborgen portret. Om een voorbeeld te noemen: de ooit zo etherisch mooie Emmylou Harris die letterlijk uit de duisternis kwam om met Neil te zingen en van donker naar licht sprong en een ringspook bleek te zijn die voor de deur van Rivendale uit de rivier werd gedragen. Afgrijselijk, spookachtig, een neus die niet in de natuur voorkomt en geen reclame is voor plastische chirurgie, ogen die knopen op poppen er levensecht uit laten zien, en het vermogen om elke emotie, menselijk of niet, te uiten, beperkt door ongebreidelde toegeeflijkheid voor botox. Het duizelde me... stekelvarken... Peru... Jack Daniels... tientallen jaren van hard leven... mijn god... die lieve Emmylou Harris die ik gratis bij Fred's in Boulder heb zien zingen, een gezicht dat een 2000 jaar dode farao niet zou accepteren. Maar de stem, zo zuiver als een fles Boulder-bier met dikke lippen gebrouwen uit het water van Boulder Creek, en ik deed mijn ogen dicht en rook ammmmmbbbererrrrrrrrrrrrrrrrr (een huldeblijk... je moet minstens één keer in een filmrecensie een huldeblijk gebruiken... aan Fred's hamburgers op Boulder Mall en de Pink Panther-film van Steve Martin).<br />Het zou een geweldig concert zijn geweest om in het donker in het Ryman Auditorium te zitten, misschien twintig rijen naar achteren. Maar van dichtbij, van dichtbij, was het een middeleeuws moraliteitsspel over de verschrikkingen van toegeeflijkheid en de gevolgen van een zondig leven.<br /><br />Het concertthema, in het decor vereeuwigd, A Prairie Wind... het laatste nummer, een massa gitaren (ik telde er acht) en ik vroeg me af of er ironie in het spel was. Ik denk het niet. Een indiaanse basgitarist, een leadgitarist die eruitzag en zich kleedde als Buffalo Bill, een pianist wiens gezicht eruitzag als het gezicht van de schreeuwer in The Scream van Munch, de zangeressen (echte matroneachtige zangeressen, die vooral deden denken aan de verloren jeugd van oudere United-vliegers die nog steeds door de vriendelijke lucht zwierven) gekleed in bij elkaar passende lange spijkerjurken... nee, het werd rechttoe rechtaan gespeeld.<br />Geen van hen had, durfde ik te wedden, A Mighty Wind gezien.<br />Het zal een geweldige cd worden, en ik zal met alle plezier verhalen vertellen over die hippieachtige, gekke Boulder toen Neil een langharige Canadese zanger was wiens onontcijferbare teksten hartzeer en verlies leken te weerspiegelen, gevoelens die toen net zo universeel waren als nu. Maar alleen in een donkere bar.