Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Je moet wel van het spaghettiwestern-universum houden. Het beeld van een westen waar de goeden zonder enige waarschuwing recht in het gezicht worden geschoten, stripfiguren die in extreme close-ups op het landschap inhakken, en de antiheld die uiteindelijk wegloopt van het meisje. Veel mensen noemen Corbucci's films 'deprimerend'. Ik vind dat een beetje dubieus voor wat betreft beschrijvingen. Ik denk dat somber en onverzoenlijk meer op zijn plaats is, vooral omdat 'deprimerend' een zekere sentimentaliteit suggereert die bijna elke regisseur in het Europese westen negeert en in plaats daarvan personages in grote lijnen schildert.<br />Gli SPECIALISTI moet in al zijn breedbeeld glorie worden gezien voordat hij zijn juiste plaats in de canon van Sergio Corbucci kan innemen. Het is een prachtige film. En het ligt voor de hand dat Corbucci wat stoom wilde afblazen met COMPANEROS na de niet-aflatende ene twee stootslagen van DE GROTE STILTE en dit (hoewel hij later zou terugkeren naar zijn gebruikelijke trucs met de grofgebekte SONNY EN JED). Er is nog steeds een zekere mate van karikatuur die afbreuk doet aan de algehele grimmigheid van de film, zodat het meer pijn doet dan goed is dat er drie als hippies verklede jongelui in de stad rondsluipen op zoek naar goud en moeilijkheden. En het doet pijn dat Mario Adorf de Mexicaanse bandiet met één hand El Diablo speelt, zoals hij zijn personages altijd speelt.<br />'<br />Die kleine kwaaltjes daargelaten.' Het is meer dan genoeg om het gehemelte van de spaghetti-aficionado te bevochtigen. Schietpartijen in overvloed, de bevolking van een hele stad die naakt door de modder moet kruipen, de typische iconische slechtheid van de laconieke antiheld (gespeeld door Johnny Halliday) en het morele bankroet van bijna alle personages in de film. Corbucci zal misschien nooit de bijval krijgen van de beroemdere Sergio of de Amerikaanse patriarchen van het genre, maar jij en ik weten dat dat een grove onrechtvaardigheid is voor een zeer getalenteerde regisseur. Zijn dynamische selectie, tot in de diepte, met voorwerpen die dicht bij de camera blijven en op de achtergrond verdwijnen, zijn flair voor het snelle heen en weer lopen en zijn koortsachtige energie om een verhaal te brengen dat was.' Als Corbucci een Amerikaan was geweest die vijftien jaar later met Mann en Hawks op het toneel was verschenen, zouden de recensenten van Cahiers du Cinema hem hebben geprezen als een auteur die het waard was om serieus in overweging te worden genomen.