Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is beslist een van de ultieme cultklassiekers en voor alle psychotronische fans een must see. Waarom? Het heeft alles wat een geweldige exploitatiefilm uit de jaren zeventig zou moeten hebben. Over-de-top dialogen, slecht acteerwerk, enthousiasme, seks, smerigheid, politieke incorrectheid, geweld en veel andere elementen van een goede cultklassieker zijn inbegrepen. Met andere woorden, Dolemite is een must see.<br />Zoals bij veel van deze films is de plot weinig tot nietszeggend. Wat ik eruit oppikte, is dat Dolemite erin werd geluisd omdat hij bont en een half miljoen dollar aan verdovende middelen had gestolen. Terwijl hij in de gevangenis zat, nam zijn aartsvijand Willie Green (dezelfde man die hem erin had geluisd) zijn nachtclub over. Maar de sympathieke directeur (het enige blanke personage in de hele film dat niet helemaal slecht of incompetent is) besluit hem vrij te laten om de boosaardige Willie Green en zijn drugshandel een halt toe te roepen. Gelukkig kent hij kungfu, zoals zo'n 50 tot 75 procent van de personages in deze film. En nog gelukkiger, toen hij opgesloten zat, stuurde madam Queen Bee al zijn 'hoesjes' naar de kungfuschool. Met dit leger van kungfu-vechters 'hoesjes' (zijn woorden, niet de mijne) aan zijn kant, is hij van plan de nachtclub terug te nemen van Willie Green. Maar twee racistische blanke smerissen proberen hem er weer in te luizen en laten hem weer in de gevangenis gooien.<br />Zoals ik al eerder zei: niet doen. Ik probeer de plot niet te volgen. Ik heb deze film ongeveer vijf keer gezien en er zijn veel elementen die geen enkel verband met iets anders lijken te hebben. Ondersteunende personages lopen de film in en uit. Ik probeer er nog steeds achter te komen wat er aan de hand was met dominee Gibbs, de burgemeester en de Hamburger Pimp. Wat maakt het uiteindelijk uit? De scènes met deze personages zijn allemaal van onschatbare waarde. En wat de dialoog betreft, die is afschuwelijk, en de uitvoering is nog erger. Aangezien Rudy Ray Moore oorspronkelijk een komiek was, begin ik me af te vragen of deze film bedoeld was als een parodie of als een serieuze actiefilm. Het lijkt erop dat hij niet kon beslissen welke van de twee. Regels als: 'Ja, ik ben zo slecht dat ik mezelf twee keer per dag in mijn reet trap' Hoe dan ook, de film is hilarisch, en er zitten meer gaten in de plot dan in een kaasfabriek. Een ander hilarisch element is een van de minst erotische manieren waarop seks en naaktheid in een film kunnen worden gebruikt. Acteurs die je nooit naakt te zien zou willen zien worden naakt (inclusief de burgemeester en de bijenkoningin). Om nog maar te zwijgen van het feit dat in elke andere scène de megafoon lijkt op te duiken.<br />Bovenal toont Moore een ongelooflijk enthousiasme. Hij lijkt zich in het algemeen prima te amuseren en is zeker charismatisch. Zijn komische nummers bleken een enorme invloed te hebben op gangsta rap van de laatste tijd, waaronder Dr. Dre, die hem proefde op zijn baanbrekende album 'The Chronic' uit 1992. De film mag dan technisch onbekwaam zijn, hij is wel cultureel invloedrijk. En wat nog belangrijker is, het is een leuke tijdsbesteding. De grootste misdaad die een exploitatiefilm kan begaan is dat hij saai is, en dat is met al zijn gebreken snel saai en vermakelijk. Met andere woorden, als je van dit soort films houdt, zul je dol zijn op 'Dolemiet'. Als je er niet van houdt, ben je een 'nietsnut, geboren-in-de-strengen, jokkebrok van een mota-f***a!'