Is deze recensie positief of negatief?

Ik ben een groot liefhebber van grote, luidruchtige, ordinaire, volslagen idiote actiefilms zoals The Rock, Con Air en dergelijke. Het is allemaal heel leuk om te zien, maar als je er goed over nadenkt, zijn ze ontzettend stom. In de rij van vuur vertelt een verhaal en het vertelt het goed. Het is geloofwaardig, opwindend en spannend en het heeft ook een aantal belangrijke morele vragen opgeworpen die je echt aan het denken zetten. De laatste opname van de film is van Eastwood en Russo die samen op de trap van het huis van de Whites naar de duiven zitten te kijken op zachte, vredige muziek en ik voelde een diepe voldoening. Omdat ik om de personages gaf en blij voor ze was dat hun verhaal tot een goed einde was gekomen, vond ik het een waargebeurd verhaal. Als de ouder wordende geheim agent die wordt gekweld door het feit dat hij jfk niet heeft kunnen beschermen op die noodlottige dag in Dallas, is Clint Eastwood fantastisch. Hij brengt op briljante wijze zijn paranoia en zijn persoonlijke behoefte om zijn tegenstander tegen te houden over. Aan de andere kant van het spectrum staat John Malkovich, als het enge roofdier dat Eastwood kwelt met wat er in 1963 is gebeurd door hem openlijk te vertellen over zijn plan om de huidige president te vermoorden. Deze met een Oscar bekroonde vertoning werkt echt op je zenuwen. De hele film lang praat Malkovich met Eastwood alsof ze vrienden zijn. Hij bedreigt hem niet, hij liegt niet tegen hem, hij lacht hem niet uit, maar hij kwelt hem tot op het laatste moment met zijn ondraaglijke vriendelijkheid. Naast deze opwindende hoofdplot is er ook nog een charmant liefdesverhaal met Rene Russo, een andere agent en Eastwood. Ondanks het leeftijdsverschil is de chemie tussen hen uitstekend en de regisseur is zo verstandig om dit niet te veel te laten overheersen, maar het als onderdeel van de achtergrond te laten meespelen, wat prima werkt. Kortom, ik hou van deze film omdat hij een hoofd heeft.