Wat is het sentiment van de recensie?

The King van James Marsh is een film die me voor een raadsel stelt. Ik kan me niet voorstellen waar hij voor bedoeld is. Het is een verhaal over een jongeman, Elvis genaamd, gespeeld door Gael Garcia Bernal, die na 3 jaar bij de marine eervol ontslagen wordt en dan op zoek gaat naar zijn biologische vader en zich oneervol gedraagt tegenover hem en zijn familie. Het is eigenlijk allemaal nogal ziek. Elvis wurmt zich in de familie door zijn 16-jarige zusje Malerie (Pell James) te verleiden. Het is nogal onmogelijk om je in deze film te identificeren met iemand uit Midden-Engeland. Vader-predikant en springerige, vrolijke christelijke congregatie; ik kon er niet achter komen of de film bedoeld is om hen te bespotten om hun stompzinnige overtuigingen. Of is het doel het gelukkige gezin en moeten wij denken dat dat niet te verwezenlijken is. OR is alleen maar zeggen dat sommige mensen verloren zijn en alleen maar uit zijn op vernietiging. Het is oppervlakkig. We weten allemaal dat er nare dingen gebeuren; het interessante is om erachter te komen waarom, maar deze film geeft alleen maar nodeloos een beeld van geweld zonder ooit het denken te ontrafelen dat ertoe heeft geleid. 'De koning' is zo'n verloren kans. Er zijn een paar echt interessante vragen over eer; de krijgswet; de veranderende begrippen van moed; eermoorden in Indiase families en zo. Eer is een heel gevarieerd begrip. Maar deze film voegt niets toe aan het idee. Maar Paulus de Projectionist deed meer dan zijn schamele rol doet vermoeden. De dvd-projector toonde alle films in een groene tint en de enige manier om dat te verhelpen was door ze naar België te sturen. Dat heeft hij tot Kerstmis gedaan. Ik denk dat die postbeambten en reparateurs en Paul veel verder gingen dan hun plicht was en dat onze beloning deze naargeestige film was. Maar jij zou het misschien anders zien?