Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Er zijn dingen die je gewoon niet doet,' luidt de titel van deze film, een komedie van David Zucker uit 2003 over een jongeman die verstrikt raakt in de ene afschuwelijke situatie na de andere, getiteld _De dochter van mijn baas_, en het is de titel die dient te spreken voor zowel de mensen die deze troep hebben gemaakt als degenen die erover denken ernaar te kijken. Er zijn inderdaad dingen die je gewoon niet doet, waarbij het plaatsen van het grootste deel van de inhoud die je in _De dochter van mijn baas_ aantreft wordt meegeteld als dingen die je gewoon niet zou moeten doen met het medium film door ze in je film op te nemen. Daugther is een weerzinwekkende, griezelige, groteske ervaring, een logge, zware machine die onuitsprekelijk infantiel en walgelijk is. Het zien is het ondergaan, het ondergaan is het overleven en het overleven is op zichzelf al een prestatie. Verdomme, zelfs de jongens die als figuranten op de set werkten, helpen weer mee om zoiets Aarde-verpletterend armzaligs als dit te produceren, dan is het of omdat ze door de duivel zelf hierheen zijn gestuurd om het medium film te vernietigen, of het is omdat ze naar alle waarschijnlijkheid een baan hebben gekregen ten behoeve van de Friedberg/Seltzer-maffia.<br />Mijn Baas is Daugther, (die, daar ben ik vrij zeker van, zo moet heten). Tom Stansfield (Kutcher), en een nacht in het huis van zijn baas, terwijl hij achter dat schijnbaar ongrijpbare 'doel' aanzit dat zijn jonge, blonde dochter Lisa Taylor (Reid) is <0xE2><0x80><0x93> iemand die op dezelfde afdeling werkt als hij, in een torenhoog kantoorgebouw in Chicago, onder het strenge oog van Jack Taylor (Stamp). Tom bespioneert Lisa al in het begin, ze neemt de metro naar haar werk met alle andere shmo's, ondanks het feit dat ze een auto heeft en dat haar vader de baas is van dat verdomde bedrijf. Nadat hij heeft geprobeerd met haar te praten, maar zijn pogingen worden verijdeld door een kotsende baby en een blindengeleidehond die meer belangstelling hebben voor Toms kruis dan voor iets anders, krijgt hij eindelijk zijn kans op kantoor als er wordt gesproken over een feestje elders in het donker en dat hij naar haar huis moet komen om haar op te zoeken <0xE2><0x80><0x93> en ja, ze woont nog steeds bij haar vader. Denk maar aan Hitchcocks Psycho uit 1960, met de geslachtsrollen tussen Norman Bates en zijn moeder omgedraaid en daarna voor de lol gespeeld.<br />De duidelijke opbouw van het karakter wordt pijnlijk duidelijk in de openingsscène waarin Tom in de metro zit en met zijn yuppie-colonne op weg is naar zijn werk. Het is een meedogenloos en slijmerig zootje, en het schijnt dat ze de aktetassen pikken van degenen die de pech hebben dat ze in de ochtendspits vastzitten in de deur, zonder ze ooit terug te geven. Op een dag gebeurt dat met Tom, en zijn wens is om ze terug te geven, zodat hij ons duidelijk maakt-dat-hij-niet-zoals-de-andere-jongens(!)(!) Dit, terwijl hij Lisa voor het eerst in het rijtuig ziet en een beetje verlegen is om haar te benaderen, terwijl de andere mannen de hele situatie behandelen alsof het een fluitje van een cent zou zijn als ze in zijn schoenen stonden. Deze nogal voor de hand liggende en botte poging om te proberen ons bij Tom 'aan de kant' te krijgen, past niet bij wat het schijnt te kosten om een plaats te verdienen te midden van deze collega's in dit bedrijf. De dochter van mijn baas komt echter niet in de buurt van welk niveau van filmen dan ook. Van een schijnbaar onschuldige premisse van een jongen die een meisje ontmoet en haar wil leren kennen, komt de komedie uit de hel. Als Tom bij het huis aankomt, zal hij niet worden uitgenodigd voor het feest. In plaats daarvan krijgt hij de opdracht om het huis te bewonen als Jacks troeteluiltje en zich zo min mogelijk met kattenkwaad bezig te houden, terwijl hij een smetteloos huis in stand houdt. Er is vastgesteld dat Terrance Stamps karakter zaken doet op de strengst mogelijke manier, door mensen te ontslaan voor de kleinste dingen, zoals het zetten van een slechte kop koffie. Het is niet zo dat Jack een gebroken zakenman is, hij is het wel.' Hij is een schoonmaakfreak, geobsedeerd door beheersing en een bijna-psychopaat als het gaat om het plaatsen van berenvallen in de tuin om de kinderen van de buren van zijn land af te houden. Je kunt je voorstellen dat als we in zijn grote en prachtige huis worden binnengelaten met de opdracht dat er niets mis mag gaan, er duidelijk problemen zullen ontstaan.<br />De film heeft ongeveer tien minuten lol met deze premisse van gevaar. De eerste keer dat iemand het aanrecht gebruikt om een biertje open te trekken en zo het smetteloze aanrecht te markeren, zul je misschien meesmuilen, maar tegen de tijd dat de helft van het huis in puin ligt en Michael Madsen komt opdagen terwijl hij over het hele kleed plast, heb je je hoofd in je handen. Elke grap in de film wordt op een almachtige, lompe manier in scène gezet voordat hij wordt uitgespeeld op een manier die meer weg heeft van traag en martelend dan van glad en vlekkeloos, en het enige wat ontbreekt als het verdergaat naar de volgende grap, is het geluidseffect van iemand die per ongeluk de versnelling inschakelt van een auto die knarsend en krakend de volgende val maakt. Tussen de walgelijke gekte door, neemt de film de tijd om een route af te leggen van smerige, suikerzoete romantiek als Lisa en Tom een band krijgen, terwijl ze praten over hun werk en hun privéleven, en dat ze misschien meer met elkaar gemeen hebben dan ze eerst dachten. Stamp koos meer dan wat ook voor grove grappen en van haat doordrenkte schimpscheuten als er een hele scène in zit die alleen maar bedoeld is om verlamden te treiteren en een stompzinnig subplot dat te maken heeft met een hoofdwond van een buurman tijdens een blind date waarin een paar echt niet om aan te zien kletspraatjes worden uitgekraamd. Al die tijd vindt Stamps personage het leuk om mensen neer te zetten en te vragen of de eenvoudigste taken te moeilijk voor ze zijn, waarop het gemeenschappelijke antwoord zou moeten zijn: was het lezen van het scenario eerst te ingewikkeld voor je, Stamp?