Wat is het sentiment van de recensie?

Een van de beste 'keukenmeiden'. Fantastische uitzichten op Londen en onschatbare fragmenten van het arbeidersleven in de jaren zestig. Loach' oog lijkt alles te vangen, maar oordeelt niet <0xE2><0x80><0x93> een voorproefje van de dingen die komen gaan. Net als 'Kes', 'Riff-raff' en 'Sweet Sixteen' dient het als filmische sociale geschiedenis van Groot-Brittannië. Carol White is volkomen overtuigend, je houdt van haar, je vindt haar leuk, je wilt voor haar zorgen, maar je houdt je hoofd gebogen over haar zelfvernietigende beslissingen en toch volg je haar in de een of andere ijdele hoop. Goed gesteund door Terence Stamp (vers van 'The collector', ook van 'The hit') en een overvloed aan Engelse gezichten (die er allemaal erg jong uitzien). Precies afgestemd op Donovans lieflijke klanken. 'Geel is de kleur', in een prachtige scène, die eindigt met zijn woorden: 'Ik word beter, hè' (liedje dat ook werd gebruikt in 'The rules of Attraction', geloof ik) Kijk hoe Carol Whites moeder zich klaarmaakt om 'er op uit te gaan en een vent te versieren', en haar valse oogwimpers opdoet bij het geluid van 'Rosie' op de radio <0xE2><0x80><0x93> onbetaalbaar. Een schat voor iedereen die toentertijd in de buurt was en een herinnering aan hoe goed het leven nu is in Engeland. Tussen haakjes, Soderburgh gebruikte knipsels uit 'Arme koe' in 'The Limey'.