Is deze recensie positief of negatief?

My Take: De malste AIRPORT-film, en waarschijnlijk een van de slechtste rampenfilms uit de jaren zeventig.<br /><br />Alsof ze de franchise willen uitmelken, hebben de producers van dit derde vervolg op AIRPORT meer actie, rare subplots, overbodige hoofdrolspelers en maffe elementen ingebouwd. In zijn poging om het grootste AIRPORT tot nu toe te worden, is CONCORDE: AIRPORT '79 het slechtste tot nu toe, en waarschijnlijk een van de slechtste rampenfilms uit de jaren zeventig. Met zijn slechte kassuccessen is het geen wonder dat het genre niet langer welkom is. De film begint met een tamelijk pakkende score van Lalo Schifrin, met een paar indrukwekkende opnamen van het toestel van de titularis in zijn vroegere glorie (het vliegtuig dat in deze film wordt gebruikt, zou in juli 2000 betrokken zijn bij een ongeluk). Maar dan verschijnen de aftiteling en krijgen we een glimp te zien van de 'all-star'-cast, die niet meer bestaat uit verbleekte Hollywoodsterren, tv-acteurs en niet al te populaire B-acteurs. De plot is dwazer dan ooit: George Kennedy speelt weer de rol van Joe Patroni, nu de piloot van de Concorde (gecopiloot Alain Delon) die na de Olympische Spelen op weg is naar Frankrijk. Aan boord is verslaggever Maggie Whelan (Susan Blakely), die zojuist heeft ontdekt dat zijn vriend, de beroemde wapenfabrikant Kevin Harrison (Robert Wagner), hun wapens aan terroristen verkoopt. Om te voorkomen dat zij het nieuws wereldkundig maakt, stuurt Harrison zijn meest vooruitgeschoven raketten en zijn beste saboteurs om te voorkomen dat de Concorde landt.<br />De cast/subplots zijn dommer dan ooit, nog dommer dan een alcoholische Myrna Loy of een zingende non. We hebben Cicely Tyson die een levend mensenhart in een koeler vervoert (!), Martha Raye als een vrouw met een blaasontsteking (en het personage gaat niet verder dan dat), J.J. Walker een saxofonist die hasj rookt (aantoonbaar het meest irritante personage in de film), Eddie Albert getrouwd met 'oude' En dan is er ook nog een liefdesverhaal tussen verslaggever Jon Davidson en turnster Andrea Marcovici (met veel toeters en bellen van coach Mercedes McCambidge). Bovendien komt de film veel dichter bij de episode LOVE BOAT dan ooit met de malste cameo's van Charo (en haar huishond Chihuahua) en Bibi Anderson. Kampfanaten zullen ongetwijfeld een flinke schop onder hun kont krijgen in deze malle inleiding in een lange reeks rampenfilms uit de jaren zeventig. Dit is, in meer dan de betekenis van het woord, een echte ramp.<br />Rating: *1/2 van de 5.