Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Jean Dujardin neemt Connery's manier van doen in zich op: het rechttrekken van de manchetknopen bij het betreden van een club, als alle vrouwen zich naar hem omdraaien om hem te bewonderen, het nonchalant rechttrekken en gladstrijken van de das, de zwierige, staalharde tred. Het is griezelig, en je begint te beseffen hoeveel van Bond in de jaren zestig Connery's schepping was en niet echt Ian Flemings personage.<br />De cinematografie is een afspiegeling van die eerste films, de film begint voornamelijk met From Russia With Love en Thunderball. De grootste grap is hoe chauvinistisch de held is, niet alleen in termen van seksisme, maar ook in termen van nationalisme en kolonialisme, en hoe hij zijn neus ophaalt als hij naar Egypte wordt gestuurd.<br />'Het' Het is niet volmaakt <0xE2><0x80><0x93> ongeveer 20 minuten lang lijkt het een eendagsvlieg en stukjes ervan doen je denken aan een van de grappen van die tijd, en die waren er genoeg. In _The Intelligence Men_ van Morcecambe en Wise liepen ook mannen met een fez op die er verdacht uitzagen hun helden achterna, en dat gaat een beetje terug. In tegenstelling tot Sellers' _Clouseau_ of baron Cohens _Borat_ geeft Dujardin zijn personage niet zo'n laagje echtheid of oprechte pathos <0xE2><0x80><0x93> hij heeft het te druk met het perfectioneren van zijn Connery-manieren. Het doet niet genoeg met de aftiteling of een groots nummer, en er is geen grappige of serieuze schurk, zoals in Mike Myers' _Dr Evil_ of Ricardo Montalbans _Naked Gun_ -nemesis, waartegen de held het moet opnemen. Maar de scène waarin OSS117 op een ochtend in Cairo wakker wordt, deed me hardop lachen in de driekwart lege bioscoop, en het ziet er allemaal prachtig uit, en bovendien krijg je nooit de kans om Operatie Kind Broeder op het scherm te zien, en de vrouwen zijn superknap, echt superknap. Het is een Bond-spoof zonder dat je in de maffe set van Ken Adam of grappige gadgets verzeild raakt. Aanbevolen.