Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb de bron niet gelezen, de roman _The Brick Foxhole_ van Richard Brooks, die hopelijk niet zo onappetijtelijk is als de titel, maar ik heb begrepen dat de oorspronkelijke schurk een homohater was, geen antisemiet. (En om eerlijk te zijn, Sam Levene wordt beschreven als een homo die een dronken soldaat oppikt.) Maar goed, je moet je bij de stroom houden. Denk aan 1947. Zelfs antisemitisme is nog niet behandeld op het witte doek. Veel mensen die verantwoordelijk waren voor hedendaagse films waren zelf joods, maar antisemitisme was al jaren verboten omdat het onplezierig werd gevonden. We kunnen het de makers van deze film dus niet kwalijk nemen dat ze het slachtoffer geen homoseksueel laten zijn. Het is echt onplezierig <0xE2><0x80><0x93> en bovendien zouden er veel mensen in het publiek hebben gezeten die Robert Ryan ervan wilden weerhouden. We zijn beslist niet vrij van vooroordelen, maar we zijn sinds 1947 wel een heel eind gekomen.<br />Toen ik dit voor het eerst in jaren weer zag, was ik onder de indruk van het nogal trage tempo van de eerste helft van de film, de vele shots van twee pratende mensen, de schaduwen, de tijd die verstreek tussen de vraag en het antwoord, de ongeïnspireerde montage. Maar daar kon ik mee leven vanwege het onderwerp van de film en een paar andere dingen. Een van de dingen die me bijblijven van de gebeurtenissen zoals ze zich zo weloverwogen ontvouwen, is het optreden van Robert Ryan. Die vent doet het fantastisch. Soms lijkt hij bedachtzaam, opgewekt ondergeschikt en behulpzaam tegenover de politie <0xE2><0x80><0x93> 'Als ik ergens mee kan helpen, graag, meneer.' Dan, alleen of met een andere soldaat, stijgt de smeulende haat naar de top, niet zozeer door wat hij zegt, maar door de manier waarop hij kijkt. Die norse blik, die doordringende blik, die donkere, glinsterende ogen. Wauw.<br />De film heeft veel aandacht gekregen vanwege Robert Youngs prekerige toespraak over de moord op zijn grootvader. Dat zit me helemaal niet dwars, hoewel ik vermoed dat Dmytryk dat wel deed.' Maar toch, als je de context in aanmerking neemt, is het een van de schokkendste momenten van de film. Een deel van de impact is te wijten aan het feit dat Young de boodschap bijna nonchalant overbrengt, en een ander deel is te wijten aan het feit dat de boodschap nog niet eerder op het scherm is verschenen.<br />Een ander aspect van de film dat het bijna surrealistisch maakt, is de rol van Paul Kelly en zijn relatie met de hoer Gloria Grahame. Holy Guacamole, wat een elliptisch gesprek is dat met Kelly. 'Weet je wat ik je heb verteld? Al die dingen die ik je net heb verteld? Het zijn allemaal leugens.' Zijn personage kruist pathos keurig met luguberheid. Het is onmogelijk te zeggen wat je van hem moet denken. Hij voegt vrijwel niets toe aan de plot, maar zonder zijn aanwezigheid zou de film een stuk minder zijn.<br />Het is een sombere, sombere film. De mensen leven in het donker. En er is moord op til. Bijna niemand schreeuwt of schreeuwt. De verschrikkingen die deze mannen hebben meegemaakt en die sommigen van hen nog steeds als malaria met zich meedragen, lijken vlak onder de oppervlakte te liggen.<br />Zie het als je de kans krijgt.