Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hitchcocks oorspronkelijke klassieker profiteerde niet alleen enorm van de acteerprestaties van, maar ook van de 'look' van Anthony Perkins. Hij straalde een soort smetteloze onschuld uit: een jong, tienerachtig type personage. Hij was geen acteur die eerder slechteriken had geportretteerd; en hij was ook niet fysiek geschikt voor de rol van hoe het publiek zich een psychopaat had voorgesteld, vooral niet in de jaren vijftig, toen dit ultraverkillende aspect van geestesziekte (gespleten persoonlijkheids psychose) in de film nog betrekkelijk onbekend was. En dat was precies de reden waarom de rol van Norman Bates een staaltje van waarachtig Hitchcockiaans genie was. Het publiek werd er, om het zacht uit te drukken, door verrast.<br />' En dat is de reden waarom deze re-make niet werkt, zelfs niet een beetje, ook al probeert hij een exacte kopie te zijn. Terwijl Anthony Perkins eruitzag als iemand aan wie je nooit zou denken als aan een seriemoordenaar, is Vince Vaughn gemakkelijk als seriemoordenaar te zien. Hij heeft niet het fr<0xC3><0xAA>le uiterlijk van Perkins en zijn acteerkwaliteiten zijn duidelijk inferieur, althans in deze rol (echt waar, is er ooit een acteur geweest die zo oprecht nervositeit kon overbrengen als Anthony Perkins?). Hoewel het om te beginnen al een zinloze re-make was, wordt deze film volledig ondergesneeuwd door de misplaatste rol van het belangrijkste personage van het verhaal. Mensen weigeren te kijken naar iets wat niet in kleur is gefilmd. Dat stinkt niet alleen naar hebzucht, maar is ook buitengewoon respectloos tegenover het oorspronkelijke werk. En wat de kijkers betreft die niet naar zwart-wit kunnen kijken <0xE2><0x80><0x93> dat is hun probleem. Hopelijk worden ze ergens in de toekomst volwassen en hebben ze geen glanzende kleuren meer nodig om hun aandacht vast te houden. Als dat gebeurt, zullen ze ontdekken dat zwart-wit soms veel beter werkt. Als de achtergrond gedempt is, zijn het verhaal en de voorstellingen veel meer in het middelpunt van de belangstelling. En in veel gevallen is de sfeer of sfeer die door zwart-wit cinematografie wordt gecreëerd gewoon niet in kleur te vangen.