Wat is het sentiment van de recensie?

Een Engelse filmploeg die zich in een onduidelijke toekomst in een Californisch detentiekamp bevindt, filmt wat er gebeurt als jonge studenten en politieke dissidenten worden berecht op grond van een fictieve 'Opstandwet', die de regering van de Verenigde Staten in staat stelt de burgerrechten van haar eigen burgers in geval van nood op te schorten zonder het recht op borgtocht of de noodzaak van bewijs. In dergelijke gevallen is de regering gemachtigd iedereen aan te houden en vast te houden van wie ze denken dat hij of zij betrokken is bij toekomstige sabotagedaden. Tot de groep die terechtstaat, behoren een feministe, een zwarte panter en een folkzangeres. Degenen die door het conservatieve tribunaal zijn veroordeeld, kunnen kiezen uit een lange gevangenisstraf of drie dagen in het strafkamp, waarin ze hun vrijheid kunnen bereiken door in de woestijn een Amerikaanse vlag te bereiken. Dat moeten ze doen zonder voedsel of water. Ze moeten ook worden achtervolgd door gewapende soldaten van de Nationale Garde en de politie, die hen naar het kamp terug kunnen brengen als ze gevangen worden genomen voor de straf die aan iedere veroordeelde wordt toegekend. De werkelijkheid is anders; degenen die voor het strafkamp kiezen, worden opgejaagd en gedood of mishandeld, zonder hoop op vrijheid als er een dode politieman in het park wordt gevonden. Het park lijkt een trainingsterrein te zijn voor de politie en de bewakers, die deze onderdrukkingsdaden onder de knie moeten zien te krijgen om ze in de open Amerikaanse samenleving te kunnen gebruiken.<br /><0x3E> Geschoten op 16mm en in de documentairestijl die door Watkins is ontwikkeld, in zijn beroemde _Culoden_ en het controversiële _The War Game_ voor de bbc; hij heeft contact met de gevangenen en de bewakers en observeert het ongrondwettelijke proces, waarbij hij tussen hen in snijdt om een volkomen overtuigende politieke film te creëren die nog steeds van vitaal belang en relevant is. Gebruikmakend van zijn kennis van het medium heeft Watkins een meeslepende, meedogenloze en uiteindelijk angstaanjagende film geproduceerd over een geheel fictieve Amerikaanse politieke detentiekamp die niet zou hebben overtuigd als hij niet zo perfect in elkaar zat. Veel van de acteurs zijn amateurs die met uiteenlopende personages improviseren. De vonken vliegen eraf in de processcènes waarin elke zaak wordt behandeld, deels door het feit dat Watkins degenen die terechtstonden bij de jury vandaan hield tot die scènes werden gefilmd. Watkins beweert ook dat de acteurs vaak hun eigen mening geven, wat zeker de felheid en de geloofwaardigheid van hun optreden verklaart.<br />De film is zwaar bekritiseerd omdat hij de meningen van degenen die hem zien heeft gepolst. Er is beweerd dat de film reactionair is en ondubbelzinnig aangeeft dat conservatisme en oorlog de oorzaak zijn van de maatschappelijke problemen van Amerika. Hoewel deze kritieken misschien terecht zijn, is het belangrijk om in overweging te nemen dat de film op een fictief, metaforisch niveau werkt, en misschien is het het realisme dat de film zo slim construeert dat zo'n verhitte mening over de inhoud aanmoedigt. In feite is het belangrijkste thema van de film het probleem van de polarisatie zelf. De 'conservatieve' rechters en brute wetshandhavers staan aan de ene kant en de 'liberale' gevangenen staan duidelijk aan de andere kant, zonder dat er aan beide kanten concessies zijn gedaan. Dit schijnt waar de film in werkelijkheid over gaat. De nieuwe wet en het park zelf zijn het gevolg van een situatie waarin de bemiddeling tussen de twee politieke standpunten verloren is gegaan. De belangrijkste thema's van de vervolging door de regering van haar eigen burgers en het conservatisme dat de burgerrechten aantast, raken nog steeds dezelfde snaar in het tijdperk van de Patriot Act en de identiteitskaart. Het raakt ook een verontrustende snaar met de nieuwsbeelden van Guantánamo Bay en de behandeling van Iraakse gevangenen door de geallieerden.<br />De dreiging van intern 'terrorisme' is zo'n wispelturige kwestie dat de film onvermijdelijk verband houdt met de huidige houding ten opzichte van het onderwerp. Het zal niemand verbazen dat de film een onregelmatige distributiegeschiedenis heeft, dat hij door zijn inhoud tot in het extreme is genuanceerd, maar het verontrustende feit dat deze film nog steeds relevant kan blijven, suggereert dat het wachten niet voor niets is geweest. Punishment Park is een film die heeft moeten vechten om ergens gezien te worden en die je aandacht opeist.