Is deze recensie positief of negatief?

Omdat Al Jolson op het hoogtepunt van zijn populariteit was en de Jazz Singer van Warner Brothers de meest succesvolle film van 1927 was, was het onvermijdelijk dat de andere studio's een paar wagens uit de kast haalden voor hun eigen Jolson-leerlingen. Maar hoewel de Jazz Singer een sensatie was omdat het de eerste radio was, mist de Matinée Idol de zingende stem van zijn ster (de nu onbekende Johnnie Walker) en moet het zich behelpen met zijn visuele fratsen.<br />De Matinée Idol was een vroege regieopdracht voor de vermaarde Frank Capra. Capra's eerste twee lange films voor Harry Langdon onthullen een zeer opzichtige, buitensporige stijl, waardoor Langdons toch al middelmatige slapstick bijna niet te zien was. Na een paar foto's heeft Capra geleerd wat rustiger aan te doen, met redelijk regelmatig en fatsoenlijk camerawerk. Hij vertoont echter nog steeds geen aanleg voor het maken van fysieke komedies. De langste komische scène <0xE2><0x80><0x93> de toneelopvoering <0xE2><0x80><0x93> lijkt een paar goede grappen te hebben, maar het is allemaal in een heleboel verschillende camerahoeken geknipt en er is geen kans dat de komedie vanzelf uit de opvoeringen voortvloeit. In theorie zit een groot deel van de grappen in de tussentitels, maar daar zijn er veel te veel van en geen ervan is bijzonder grappig.<br />Natuurlijk zou Capra zich uiteindelijk ontwikkelen tot een goede toneel- en romantische regisseur en je kunt zien hoe hij zich in dat opzicht ontwikkelt. Hij snijdt de lijn door en sluit af met Walker en Bessie Love in de scène waarin ze hem voor het eerst ziet in zijn Don Wilson-outfit, waarmee hij de woordeloze band tussen hen keurig aftekent. Dan volgt er een mooie en tedere opbouw van het paar in hun scène samen bij de maskerade, die allemaal erg sterk doen denken aan de liefdesscènes in Capra's vroege jaren dertig-productie.<br />Johnnie Walker, het antwoord van Columbia op Al Jolson, is geen uitzonderlijk talent. Zijn komische timing is goed, maar er is niets waardoor hij opvalt. Bessie Love daarentegen is ook een behoorlijk goede actrice, met een heel expressief gezicht. Kudos voor haar dat ze zich heeft ingelaten met de fysieke komedie en dat ze haar waardigheid heeft verloren bij de jongens. Er is ook een goede rol voor Lionel Belmore, die bolle en vrolijke karakterspeler die in de jaren twintig en dertig in absoluut alles lijkt op te duiken.<br />De Matinée Idol is een van die films die meer dan zijn deel van de aandacht heeft gekregen dankzij de regisseur, die later een handvol meesterwerken heeft gemaakt. Op zichzelf is het een erg oninteressant stuk en, zoals het meeste werk van Capra voordat hij Robert Riskin ontmoette, een teleurstelling.