Wat is het sentiment van de recensie?

Ah, Hitchcock! Het is moeilijk om een slechte Hitchcock-film te vinden, tot hij hem kwijtraakte na THE BIRDS (1963) en SABOTEUR. Omdat ik het meeste werk van deze regisseur al vele jaren bewonderd had, was ik erin geslaagd deze film over te slaan, misschien omdat ik geen belangstelling had voor Priscilla Lane en Robert Cummings als hoofdrolspelers. Ik was natuurlijk bekend met de climax van het Vrijheidsbeeld omdat ik het herhaaldelijk in filmreportages had gezien, maar ik nam ten onrechte aan dat het verhaal dat eraan voorafging mijn belangstelling niet zou wekken. Had ik het mis? Het spannende verhaal begint met een toevallige ontmoeting tussen de Slechte Saboteur en de Goede Man Verkeerde Beschuldigde protagonist en gaat verder met een reeks toevallige ontmoetingen en ontsnappingen op het nippertje. Bekende Hitchcock-elementen zijn aanwezig: de onschuldige persoon die ten onrechte van een misdaad wordt beschuldigd, mensen die niet zijn wat ze lijken te zijn, dramatische of onwaarschijnlijke locaties die de spannende scène die zich in hen afspeelt verhevigen (een vliegtuighangar, een ranch, een brug waar de geboeide held vanaf springt om aan de politie te ontsnappen, een luxueus liefdadigheidsbal in een vorstelijk landhuis, een bovenste verdieping van een wolkenkrabber en ten slotte de toorts van het Vrijheidsbeeld). De kern van Hitchcocks werk was altijd een kern van menselijkheid, hoe gruwelijk ook <0xE2><0x80><0x93> een sensationele cast van acteurs, met Otto Kruger als de meest gehaaide schurk van George Sanders (zijn Broadway-credits omvatten de mannelijke hoofdrol in Noel Cowards Noel Cowards Noel Cowards Noel Cowards). Prive-levenscyclus <0xE2><0x80><0x93> en dat zegt alles) en de gluiperige Norman Lloyd als de inwonende saboteur, om nog maar te zwijgen van Alma Kruger, die geen familie is van Otto en betrokken is bij een intrige in de vijfde kolom (haar karakter is een afspiegeling van dat van de moeder van Claude Rains in _NOTORIOUS_ ). Priscilla Lane doet het goed met een moeilijke rol. In de meeste van haar eerste scènes kunnen we niet zeggen of ze gelooft dat de held onschuldig of schuldig is, en ze lijkt voortdurend van mening te veranderen en pas laat in het stuk volledig aan zijn kant te komen. Je kunt niet vaststellen of haar acteerwerk fout is of dat het de bedoeling is dat we in onzekerheid blijven, maar de plotontwikkelingen zijn zo snel, leuk en slim dat het ons echt niet kan schelen wat zij denkt.<br />Dan zijn er nog de typische Hitchcock-trekjes die niets met de plot te maken hebben. Twee keer stopt de Lane-figuur om kleingeld te pakken, één keer om haar ontvoerders een ijsje te geven en nog een keer om vanuit een telefooncel te bellen. Waarom deze scènes zijn ingelast is een raadsel, misschien om de film realistischer te laten lijken en zo de geloofwaardigheid en de spanning te vergroten? Of misschien om het publiek even op adem te laten komen? Sommige van de personages zijn over de top: de praatzieke vrachtwagenchauffeur, de onmogelijk vriendelijke en goedgelovige blinde man die alleen in een smetteloos onderhouden boshut woont, het politiek-filosofische'menselijke skelet' en andere leden van de circuskaravaan die de hoofdrolspelers voor hun achtervolgers verbergen.