Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb altijd veel van 'Gejaagd door de wind' gehouden en het talloze malen gezien. Maar het einde ervan maakte me niet alleen 'hangen', maar maakte me ook depressief en gaf me een gevoel van hopeloosheid. Ten slotte, in 'Scarlett', bracht Ripley ons naar een zeer plausibel en bevredigend einde ('begin') van het oorspronkelijke verhaal.<br />Daaruit volgt dat iemand met Scarletts duidelijke intelligentie (zoals die in het begin werd beschreven) uiteindelijk volwassen zou worden. Ik denk dat Ripley dat proces, dat al veel eerder had moeten plaatsvinden, uitstekend heeft beschreven, en Whalley-Kilmer heeft het voortreffelijk weergegeven. Joanne W-K heeft net zo'n vuur, uitbundigheid en intelligente schittering als Vivian Leigh, en ze is minstens even, zo niet mooier, mooi.<br />Er was, is en zal altijd maar één Clark Gable zijn. Maar als ik uit de duizenden acteurs die ik in zijn biografie heb ontmoet, een acteur moest kiezen, zou het beslist Timothy Dalton zijn. Dalton bezit dezelfde elegante charme als Gable, wat essentieel is voor Rhetts karakter. Ik kan me niemand anders voorstellen die ook maar in de buurt komt.<br />Naar mijn mening waren Joanne Whalley-Kilmer en Timothy Dalton de enige acteurs die Scarlett en Rhett zouden kunnen spelen. Ik denk dat hun optredens niet alleen recht deden aan de overleden acteurs, maar ook aan de geest van hun personages.<br />Ik genoot van de hele cast. Julie Harris was zoals gewoonlijk weer verrukkelijk in haar rol, en Jean Smart was een aanbiddelijke aangever! Zelfs Ashleys personage was goed gespeeld door Stephen Collins, en de ontwikkeling van zijn relatie met Scarlett was volkomen geloofwaardig. In Ierland werd het verhaal een beetje ingewikkeld, maar zo is het leven nu eenmaal, en ik vond het nog steeds vermakelijk.<br />Al met al genoot ik met volle teugen van de vruchten van Ripley's verbeelding. Ik wou dat ik het had geschreven!<br /><br />