Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als grote Jim Carey-fan nam ik optimistisch plaats in de bioscoop. Per slot van rekening leek _Fun With Dick And Jane_ over alle grondstoffen te beschikken die nodig waren voor een nieuw Carey-succes. Na de openingsscène, die vijf minuten lang een en al vrolijkheid was, leek het erop dat deze film een Carey-succes zou worden, maar het ging mis zodra de plot op gang kwam. Het idee dat een charmante, charismatische topemployé plotseling in zijn dichtstbijzijnde supermarkt aan het werk zou kunnen gaan, is zo moeilijk te geloven en dan te bedenken dat die vent ook nog een meestercrimineel is geworden, is zo goed als onmogelijk. De acteurs lijken ook met de situatie in de war te zijn. Natuurlijk, het stereotiepe, rijke, onverschillige hoofd van de operatie heeft er geen enkele moeite mee om zijn ééndimensionale personage op te voeren, maar voor Carey en anderen om hem heen is het een heel stuk moeilijker. Het ene moment wordt Dick gezien als een arrogante kantoorman die geobsedeerd is door bezittingen, het volgende moment is hij een klungelige warboel die nauwelijks twee woorden achter elkaar kan zeggen, en uiteindelijk wordt hij een kruimeldief die heel goed in staat is een ander een pistool op het hoofd te zetten. Jane is net zo in de war met haar rol en haar personage komt nooit echt op gang.<br />Het idee achter het verhaal is zo goed en het is jammer dat deze film er niet in is geslaagd het te laten slagen. Zo nu en dan is er een moment waarop er luid wordt gelachen, maar dat is meestal meer fysieke humor dan iets geestigs of slims. Carey doet zijn best in rollen om een zinkend schip te redden, maar zijn komische talent kan nooit tot bloei komen in een personage dat zoveel gapende gaten in zijn persoonlijkheid heeft. Carey straalt wanneer hij een sterk, moedig personage krijgt voorgeschoteld (Man on the Moon, The Truman Show, Ace Ventura) waar deze film hem, ondanks al zijn inspanningen, nooit mee heeft geconfronteerd.