Is deze recensie positief of negatief?

Mijn vrouw en ik ontmoetten elkaar tijdens een professionele productie van 'The Merry Widow' in 1982 <0xE2><0x80><0x93> in het Engels, maar in een duidelijke vertaling.<br />In deze 'aanpassing' is alleen het fundament van de oorspronkelijke plot nog zichtbaar. De meeste personages zijn verwijderd, samen met het hele B-verhaal, en alle overgebleven personages, op één na, hebben een andere naam gekregen. De meeste personages in de film komen ook niet voor in de operette. De actie is verplaatst van Parijs naar Washington, D.C., en vervolgens naar het fictieve land Pontevedro, dat in de film 'Marshovia' wordt genoemd, en pas later naar Parijs. Het resultaat is dat we pas na 45 minuten aan het begin van het oorspronkelijke stuk komen. En de voornaamste bron van spanning in de plot is ook gewist. In het origineel, jaren eerder, waren graaf Danilo en de heldin smoorverliefd op elkaar, maar zijn familie wilde niet dat ze trouwden omdat ze arm was; het is zijn gebroken hart dat hem tot een zorgeloze playboy heeft gemaakt. Nu ze als weduwe de rijkste vrouw ter wereld is, houdt ze nog steeds van hem, en hij houdt nog steeds van haar, maar zijn trots staat hem niet toe dat aan iemand te bekennen, zelfs niet aan zichzelf, en ze moet drie toneelstukken lang gedachtespelletjes met hem spelen om hem uit zijn evenwicht te brengen. De stijl van de aristocraat met geldproblemen die niet wil toegeven dat hij...' Ze is verliefd op een rijke vrouw, uit angst dat de mensen zullen denken dat zij tientallen jaren na de 'Weduwe' uit 1906 de hoofdrollen heeft geleverd in een aanzienlijk deel van de Weense operettes. In deze film hebben ze elkaar nog nooit ontmoet, waardoor niet alleen de kern van het hele verhaal wordt blootgelegd, maar bijna de hele komedie.<br />Maar de Lamas doen hun werk behoorlijk goed.<br />Een interessant muzikaal punt is dat we een paar keer een fragment horen van 'Trés Parisien', een extra nummer dat (in het Engels, ondanks de titel) is geschreven voor de Londense première, die voor zover ik weet pas in de jaren tachtig of daaromtrent in Amerikaanse producties te horen was.