Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Vanaf de eerste scène van de film <0xE2><0x80><0x93> Keira Knightley als Elizabeth Bennet die bij het aanbreken van de dag door een veld loopt te lezen, daarmee alle clichés aanhalend die de film heeft ontwikkeld over het fenomeen van de opstandige, wilskrachtige vrouw in een periode van het drama <0xE2><0x80><0x93> wist ik dat me iets te wachten stond waardoor ik mezelf wel kon vermoorden.<br />Joe Wright leek niet alleen het boek niet te hebben gelezen, maar ook in de betreurenswaardige misvatting te verkeren dat wat hij aan het filmen was niet de subtiele, genuanceerde komedie van goede manieren van Jane Austen was, uitgevoerd in sprankelende, verfijnde sociale interactie in achttiende-eeuwse Engelse salons, maar een soort U-certificaat van Wuthering Heights. Zo werden we getrakteerd op alle scènes tussen Elizabeth en Darcy die zonder aanwijsbare reden buiten plaatsvonden, in een ongepast ruig landschap en vaak in de stromende regen. Om nog maar te zwijgen van het feit dat Jane Austen, en in het bijzonder P & P, niet gaat over hartstocht, seksuele spanning of liefde. Het gaat over verschillende strategieën om te onderhandelen over de afstomping van de achttiende-eeuwse maatschappij. Wat volledig genegeerd werd, zodat het huis van de Bennets een rumoerige, chaotische plek was waar iedereen tegelijk schreeuwde, rondrende, zijn ondergoed op een stoel liet liggen en varkens vrolijk door het huis liepen; de bals in de hogere kringen werden ruige volksdansen die een stap verwijderd waren van de Matrix Reloaded-stijl dansorgy; en iedereen zei precies wat hij dacht zonder ook maar de geringste acht te slaan op fatsoen. De genialiteit van Jane Austen ligt in het verkennen van de leegte die wordt geschapen door een maatschappij waarin niemand zegt wat hij denkt of bedoelt, omdat men een overweldigend respect voor fatsoen heeft, en waarin de tragische dilemma's van haar personages voortkomen uit misverstanden en miscommunicaties die ontstaan zijn door dat woordeloze gat. Dus zowel de genialiteit van Jane Austen als de factor die haar intriges <0xE2><0x80><0x93> vooral in deze film <0xE2><0x80><0x93> laat functioneren, werd volledig uitgewist. Subtiliteit in het algemeen was nergens te vinden in zijn film, die werd opgeofferd aan een overspannen drama dat volledig in tegenspraak was met het materiaal en de uitvoeringen.<br />Het was zo overduidelijk dat het een serieuze film moest worden. Trots & Vooroordeel is een serieus verhaal dat serieuze punten maakt, dat wel, maar die serieuze punten en zwaardere thema's zijn niet alleen verweven met de humor, ze zijn erin ingebed. Je kunt de techniek van Jane Austen niet kwijtraken door alleen de essentie van het verhaal over te laten en dan verwachten dat de thema's blijven bestaan. Zelfs niet als je haar techniek vervangt door je eigen zwaarwichtige, mystieke, namaak-cinema.<br />Elizabeth Bennett wordt verondersteld een vrouw te zijn, volwassen, verstandig en helderziend. Keira Knightley speelde de eerste helft van de film als een leeghoofdig giechelend schoolmeisje, en de tweede helft als een leeghoofdig giechelend schoolmeisje dat denkt dat ze een tragische heldin is. Elizabeths gevatheid, haar strijdlustige verbale uitwisselingen, haar kenmerkende gave om in staat te zijn ieders dwaasheden te zien en te lachen, inclusief die van haarzelf, haar kracht en zelfbeheersing en haar fantastische helderziendheid, waren volledig verloren gegaan en hadden plaatsgemaakt voor... wat? Een hoop gegiechel en in de verte staren? In plaats van haar hoofd koel te kunnen houden terwijl iedereen om haar heen zijn hoofd begon te verliezen, begon ze bij de minste of geringste provocatie te huilen en te gillen <0xE2><0x80><0x93> en niet echt te razen en te tieren; nee, dit waren nukkige, heftige buien. Knightleys Elizabeth (althans in Austens ogen) was haar vermogen om integer te blijven en zich aan de regels te houden, terwijl ze binnen de grenzen van de maatschappij bleef en de onberispelijke fatsoensnormen in ere hield. Knightleys Elizabeth had geen enkel respect voor conventies. Bovendien leek ze te denken dat ze, als ze blootsvoets in de modder rondliep in de achttiende-eeuwse versie van een overall, zonder enige twijfel bezield en vastberaden was, en dat er dus niets in haar karakter zat zoals het geschreven stond of wat de voorstelling moest ondersteunen. Een verbazingwekkend weinig subtiele en nietszeggende voorstelling. In haar streven naar nietszeggendheid en zwakheid werd ze ruimschoots geëvenaard door Matthew Macfayden. Als mijnheer Bennet leek Donald Sutherland zwak, incapabel en permanent verward zonder het boosaardige gevoel voor humor en de ironische afstandelijkheid ten koste van de menselijke relaties die mijnheer Bennet zo fascinerend en tragisch maken. Zijn speciale band met Lizzie, als de enige twee verstandige mensen in een wereld van dwazen, was volkomen verloren, niet in het minst omdat ze beiden dwazen waren in een wereld van dwazen, en dat beroofde het einde van de film volkomen van emotionele impact. Meneer Bingley was niet langer beminnelijk en goedbedoelend, op het idiote af, maar werd voor de gek gehouden om goedkoop te kunnen lachen, en de vrouw die Jane speelde was zo inconsistent dat ze net zo goed niet had kunnen proberen iets met het personage te doen. Het script zwenkte wild heen en weer tussen letterlijke stukken Jane Austen <0xE2><0x80><0x93> met opmerkelijke onhandigheid gebracht <0xE2><0x80><0x93> en volkomen eigentijdse taal die niet misplaatst zou zijn in een moderne romantische komedie.<br />Haal gewoon de BBC-bewerking op dvd en bespaar jezelf de ellende.