Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Skenbart speelt in 1945 een mislukte Zweedse boekredacteur die besluit met een non-stoptrein naar Berlijn te gaan. Helaas voor iedereen om hem heen is hij een wandelende ramp, die overal waar hij komt chaos veroorzaakt. In de trein zitten ook een man en zijn ma<0xC3><0xAE>tresse die plannen smeden om de vrouw van de man (die ook in de trein zit) te vermoorden, een soldaat op weg naar huis, twee vrolijke oudere heren, een boze treinconducteur, twee nonnen, een stel vluchtelingen en nog meer mensen.<br />De film is bedoeld als een mengeling van een noirachtige thriller (wat hij vrij goed doet <0xE2><0x80><0x93> in elk geval in het begin) en een komedie, maar beide komen niet uit de verf. Hij zit niet goed omdat de film bij elke nieuwe scène van toon verandert. En terwijl de trein zich naar zijn eindbestemming spoedt, wordt de film steeds bizarder en eindigt op een echt surrealistische toon.<br />De goede stukjes worden verspild in een ontelbaar aantal zinloze intriges en personages. Skenbart zit vol met beroemde Zweedse acteurs, hoe klein de rol ook is. Het voelt alsof de filmmakers iedereen hebben gebeld met wie ze ooit hebben gewerkt en hun een rol in de film hebben aangeboden. Jammer dat de uitvoeringen net zo slecht zijn als het script (doe je tekst <0xE2><0x80><0x93> lees ze niet!).<br />De komedie is min of meer slapstick, met steeds dezelfde grappen. Het tempo is af en toe ongelooflijk traag (heel vaak, eigenlijk) en vooral op de plaats van handeling wordt de film om onduidelijke redenen minstens tien minuten vertraagd. De scenarist schijnt ook te vinden dat vloeken een goede manier is om een fatsoenlijke dialoog te vervangen. De film ziet er echter geweldig uit, in het sombere B&W, maar op alle andere terreinen is het verspilde moeite om zo'n onbeholpen film te maken.