Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Fantastische, zwijgende versie van het verhaal van Fran<0xC3><0xA7>ois Villon. Hoewel deze versie in de jaren dertig is herschreven als _If I were King_, met Frank Lloyd als regisseur, Preston Sturges als scenarioschrijver en Ronald Colman als hoofdrolspeler, is deze versie nog beter. Barrymore speelt met een batterij komieken de komische dwaas en de depressieve wijndrinker Villon met een verve die Colman niet zou kunnen evenaren. De fotografie is verbluffend in haar schoonheid en vernieuwing en de bijrollen, met name Conrad Veidt in zijn Amerikaanse première, de ongelooflijk mooie Marceline Day, en de bijrollen, Slim Summerville en Hank Mann, stelen elke scène waar ze in spelen.<br />Het is jammer dat Barrymore zo weinig eersteklas komedies heeft gemaakt. Onder zijn geluidsfilms kunnen alleen zijn hoofdrol in TWENTIETH CENTURY en zijn bijrollen in MIDNIGHT hiermee wedijveren, en die staan alleen op door zijn voortreffelijke stem. In deze stomme film moet Barrymore zijn verhaal vertellen zonder woorden, en dat doet hij ook, afwisselend hilarisch onherkenbaar als de Koning der Dwazen en teder als Villon die verliefd is. Hij kan zelfs heel overtuigend rondspringen in de stoere stijl van Fairbanks. Ook zijn bijrollen krijgen hun deel van de roem, door in dit ensemblewerk rond te springen als in elke getalenteerde komiek uit die tijd. <br /><br />Ten slotte een kort woord over Alan Crosland, een regisseur die tegenwoordig alleen nog bekendstaat als regisseur van de eerste speelfilm, THE JAZZ SINGER, in hetzelfde jaar dat deze werd uitgebracht. Crosland was een zorgvuldige, innovatieve, verrukkelijk originele regisseur, en het is jammer dat er niet meer van zijn werken bekend zijn. Misschien is deze film, die als film veel interessanter is dan zijn bekendste werk, een inleiding tot zijn andere talenten. Als dat zo is, zou je het veel slechter kunnen treffen.