Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik Lauren Bacall op Broadway de Bacall-rol zag spelen, had ik nooit kunnen dromen dat ik op een dag een actrice als Ingrid Bergman de Bacall-rol op het witte doek zou zien spelen. Maar Ingrid laat zich hier echt gaan voor een paar goede komische momenten als de tandartsassistente die zich voordoet als de vrouw van WALTER MATTHAU, zodat hij verder kan gaan met de leugen die hij Goldie Holman heeft verteld.<br />Het is een verhaal dat van begin tot eind voor de lol wordt verteld, goedgehumeurd spul dat nooit uit zijn droge humor en spitsvondigheid barst. Er zijn genoeg oneliners of grappen die ver uitstijgen boven het gebruikelijke komediegedoe dat je op tv hoort <0xE2><0x80><0x93> de zinnen klinken echt omdat ze zo goed passen bij de personages en hun motieven.<br /><br />Als het onnozele meisje dat (in het begin) overweegt zelfmoord te plegen vanwege haar ongelukkige verhouding met Matthau, speelt Goldie Holo (nieuw uit haar dagen als ster in 'Laugh In' op tv) een domme blonde rol tot in de perfectie. Gemakkelijk te begrijpen waarom ze die Oscar voor Beste Actrice heeft gewonnen.<br />Ingrid is verrassend innemend in een zeldzame komedierol, hoewel er momenten zijn dat ze net iets te matroneachtig lijkt voor die rol. Het is een verrassende keuze om de verpleegster te spelen die op kantoor een toneelstukje opvoert waarin ze bevriest, maar buiten diensttijd een stuk warmer is.<br />Als Goldies buurman, Igor, speelt Rick Lenz bewonderenswaardig goed, en in die laatste scène is hij een geschikte partij voor haar.<br />Matthau speelt het soort personage dat zijn handelsmerk is geworden in al die rollen van Neil Simon die hij heeft gespeeld - een beminnelijke schoft die verstrikt raakt in zijn eigen ellende als hij de ene leugen na de andere vertelt.<br />Het is het soort komedie waarbij je hardop zult lachen om sommige van de amusante regels die Abe Burrows en I.A.L. Diamond bij elkaar hebben weten te schrapen, gebaseerd op een Franse klucht.