Is deze recensie positief of negatief?

De eerste film van Martin Ritt biedt (drie jaar later) een uitzonderlijk existentialistisch antwoord op Elia Kazans conservatievere 'On The Waterfront'. Terwijl 'Waterfront' enorm baat had bij een opzwepende Marlon Brando, die onbedoeld Kazans beledigende thema van het noemen van namen verdoezelde (zoals Kazan gretig deed voor de commissie voor on-Amerikaanse activiteiten van het Huis van Afgevaardigden), gaat 'Edge of the City' prat op een jonge John Cassavetes en een parvenu van een Sidney Poitier die het aandurven de kwesties aan de orde te stellen die 'Waterfront' niet onder ogen durfde te zien, namelijk de rechten van de arbeiders en de rassenverhoudingen.<br />'Edge of the City' duikt brutaalweg in dit (toen) onbekende terrein, en hoewel de tamelijk aantrekkelijke zwarte hoofdpersoon (Poitier) misschien een beetje Hollywood-simplistisch lijkt, is de moedige strijd tegen nauwelijks verhulde onverdraagzaamheid en geweld nauwelijks verouderd. Je vraagt je af hoe geschokt de eerste bioscoopbezoekers waren bij zo'n gedurfde voorstelling van zwart-witte relaties (als sommigen van de extremisten niet vroeg de zaal verlieten, moeten ze met stomheid geslagen, zo niet beledigd zijn geweest).<br />De laatste spoel van de film zal nog steeds verbazing wekken bij het publiek, omdat hij weigert weg te zinken in de verwachte clichés, inclusief die welke 'Waterfront' bezoedelden. Alleen de meest afgestompte kijkers zullen zich niet realiseren wat een radicale en onderhoudende film 'Edge of the City' uiteindelijk wordt.<br />Wat het meest verontrustend is aan deze verloren gegane klassieker is dat hij jammer genoeg op geen enkele manier beschikbaar blijft, om redenen die nog steeds duister zijn. Deze film zou verplichte kost moeten zijn bij geschiedenislessen op de middelbare school of op de universiteit in het hele land, maar je kunt hem alleen op obscure late-avond-tv vinden, als je hem al ooit ziet.