Wat is het sentiment van de recensie?

Directeur en co-auteur Alejandro Amenabar maakte het de kijkers niet gemakkelijk met zijn strakke, een beetje te lange maar zeer verontrustende verhaal, dat nauwkeurig was gebaseerd op de worsteling van een Spaanse man om hulp te krijgen bij het plegen van zelfmoord. 'Mar Adentro' ('The Sea Inside') is pakkend en de impact ervan is veel groter dan de tijd die je in het theater doorbrengt.<br /><br />Met de prijswinnende Canadese film 'The Barbarian Invasions' zagen mensen hoe een familie samen met een coterie van toegewijde vrienden de wens van een geliefde, zij het opvliegende man om een eind aan zijn leven te maken in vervulling liet gaan. In die film leed het middelpunt van de aandacht aan progressieve, ongeneeslijke kanker, en zijn afdaling in een ongeneeslijk stadium was snel. Hoe emotioneel de scènes ook waren, de dood was onvermijdelijk <0xE2><0x80><0x93> de vraag was hoe zachtmoedig die kon worden gemaakt door geprovoceerde interventie.<br />Ramon Sampedro (briljant gespeeld door Javier Bardem) is een ander verhaal. Meer dan twintig jaar lang is hij verlamd geweest door een duikongeluk. (Heel scherpe kijkers kunnen een verschrikkelijke ironie ontdekken waarom hij in die toestand eindigde door zijn onvoorzichtige duik.) Ooit een wereldreiziger en minnaar van mooie vrouwen, ligt hij nu gevangen in een onbeweeglijk lichaam, aan al zijn behoeften wordt voldaan door een waarlijk toegewijde familie die bereid is een groot deel van hun privacy en tijd op te geven om hun geliefde familielid in leven te houden. <br /><br />Rosa (Lola Duenas), een alleenstaande moeder van twee kleine jongens, komt het Sampedro-huishouden binnen uit louter nieuwsgierigheid naar de benarde toestand van de verlamde man, maar ze wordt zowel een emotioneel steunpilaar voor Ramon als een amusante maar soms irritante aanwezigheid. Een aardige vertolking van Duenas.<br />Het probleem is natuurlijk dat Sampedro niet ziek is in de normale betekenis van het woord. Het is heel goed mogelijk dat hij nog tientallen jaren met de juiste zorg zal leven. Dus zijn zacht maar hardnekkig uitgesproken verlangen om zijn leven te beëindigen met 'waardigheid' creëert een moreel dilemma voor vrienden en familieleden die, niet verrassend, vanuit verschillende ethische en religieuze perspectieven reageren.<br />Ramon is het boegbeeld van een groep die zich inzet voor het veranderen van Spanje. Gene (Clara Segura) is een gevoelige activiste die de hulp inroept van Julia (Belen Rueda). Julia heeft haar eigen gezondheidsproblemen die een onbepaalde maar catastrofale prognose hebben. Gelukkig getrouwd met een toegewijde echtgenoot, onderhoudt ze een emotionele band met haar cliënt.<br />Wat volgt is een acuut gevoelig samenspel van waarden en emoties. Ramon woont bij zijn broer en zijn vrouw, hun technofiele tienerzoon, niet de intellectuele Ramon die hij is, en zijn bejaarde vader die maar blijft treuren over de rampzalige afdaling van zijn zoon in de absolute hulpeloosheid. De morele en juridische kwesties worden uitgebeeld door uitstekend acteerwerk en korte scènes, waaronder een scène in de rechtszaal waarin het formalisme het wint van elke juridische interpretatie die rekening houdt met Ramons gevoelens en standpunten. Het mag dan Spanje zijn, maar in de meeste landen, ook in de Verenigde Staten, zijn de kwesties nog springlevend.<br /><br />Bijzonder amusant is een geschreeuwd, van de eerste verdieping tot aan de slaapkamer, debat tussen Ramon en een invallende, prekende jezuïetenpriester, eveneens een invalide, maar wel een wiens bekrompen dogma terloops de afwezigheid van een ziel maskeert.<br />Speciale lof voor Mabel Rivera, Ramons schoonzuster Manuela, voor een hartverscheurend authentieke weergave van een sterke vrouw die het gezin bij elkaar houdt. En hetzelfde compliment strekt zich overheerlijk uit naar Belen Rueda, Julia, die van objectieve advocaat overgaat naar een goede vriendin, en vervolgens een vrouw wordt die een duister lot tegemoet gaat.<br />De regisseur legt geen waardeoordeel op, zodat elk personage zijn of haar gevoelens op een effectieve en soms ontroerende manier kan uiten. Net als 'Dead Man Walking' kan deze film elke mening over zijn of haar dodelijke onderwerp ondersteunen.<br />Niemand kan iemand ervan weerhouden zelfmoord te plegen als hij of zij dat wil, maar de universele tragedie van de Ramons is dat zonder hulp het leven in een lichaam waarin alleen het hart klopt en alleen het hoofd kan bewegen een vonnis is dat geen enkele rechtbank kan uitspreken over de meest verdorven misdadiger. De cinematografie past goed bij het verhaal en de prachtige Galicische taferelen vormen een opzettelijk contrast met de beperkte beelden die de eens zo globetrottende Ramon vanuit zijn speciale bed ervaart.<br /><br />9/10.