Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is echt een documentaire over de liefde, over een fascinerend personage, haar kijk op het leven en haar uitgebreide familie. De filmmakers zijn drie jaar bezig geweest met het opnemen van Zuster Helen in haar reclasseringscentrum en ze hebben zoveel prachtig materiaal weten vast te leggen dat je onwillekeurig het gevoel krijgt dat je Zuster Helen en haar 'jongens' kent. Het huis herbergt 21 herstellende verslaafden, elk met een verhaal dat bijna net zo aangrijpend is als dat van Zuster Helen. De laatste scènes zijn bijzonder aangrijpend en emotioneel.<br />Zuster Helens verhaal over huwelijk, verslaving en verlies onthult een heel complex personage dat altijd grappig, ontroerend en vertederend is. De film is verbazingwekkend in de manier waarop hij zijn verhaal vertelt in prachtige stukjes levensloop die zich ontwikkelen tot een verhaal dat bijna net zo duidelijk is als wanneer elke scène door de besten was geschreven en gespeeld. De eerlijkheid (en overduidelijke oneerlijkheid) van de 'cliënten' is heel ontroerend als je hun angsten hoort en hun pogingen om te groeien ziet.<br />Je zult nooit zuster Helen, Robert, Moe of de arme Ashish (spelling?) vergeten.