Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In 1982 werden binnen een paar weken na elkaar twee films uitgebracht die allebei over buitenaardse wezens gingen. ET van Steven Spielberg en The Thing van John Carpenter. Van die twee films was ET de film die de harten van mensen over de hele wereld veroverde, ook al kwam The Thing als eerste uit. Omdat de mensen zo in de ban waren van Spielbergs warme, wollige alienfabel, bleven ze in drommen weg bij The Thing.<br />Het is niet moeilijk te zien waarom. De twee films staan lijnrecht tegenover elkaar. De ene is een optimistisch verhaal dat bedoeld is om de kwabben van het nog kloppende hart te verwarmen. De andere is een harde, onbuigzame film die het buitenaardse leven schildert als iets wat puur vastbesloten is om ons te vernietigen. Ik neem aan dat het publiek ET een veel leuker vooruitzicht vond dan de tentakels en het met slijm bedekte speeksel van het Ding!<br />Het heeft wat tijd gekost, maar het Ding heeft een aanzienlijk cultpubliek weten te winnen. En terecht. Want het Ding is dat zeldzame voorbeeld van een superieure remake. Het heeft de beste eigenschappen van de klassieker uit 1951 nodig, en herontdekt ze op verbluffende en fantasievolle manieren. Carpenter doet zijn werk zo goed dat hij er zelfs in slaagt een film te maken die op alle fronten de gelijke is van de showrunner van het genre, Alien. En dat is nog zeldzamer!<br />Carpenters film volgt het bronmateriaal trouwer dan het Ding van de Andere Wereld. Het houdt de ijskoude woestenij van Antarctica als decor, want het is de perfecte achtergrond als je een verhoogd gevoel van isolement probeert te creëren. Maar hoewel de karakters niet al te sterk zijn, komt de remake precies binnen de geestesgesteldheid van de acteurs en versterkt het de onzekerheid en angst die hen langzaam omringen.<br />De veelgeprezen Carpenter-medewerker Kurt Russell keert terug, nog vers van het succes van _Escape From New York_, en opnieuw gecast als een van Carpenters eeuwige antihelden. Hij speelt MacReady, de helikopterpiloot op een poolonderzoeksstation (wat ze onderzoeken is een raadsel). De problemen beginnen wanneer een Noorse helikopter van een nabijgelegen station over MacReady's vliegt en een Siberische Husky probeert neer te schieten. Uiteindelijk sterven ze voor hun moeite, en terwijl het kamp het mysterie van wat er gebeurd is probeert op te lossen, nemen ze de Husky op en voegen hem bij de hunne. Alleen is deze Husky helemaal geen Husky. Het is een buitenaards wezen dat van vorm verandert. De Noren ontdekten dat hij bevroren was in het ijs, en toen ze hem ontdooiden, slachtte hij hun bemanning af. Hij is in staat zijn slachtoffers naar believen op te nemen en kan een levend wezen tot in de kleinste details nadoen. Algauw verspreiden paranoia en achterdocht zich door de 12 man sterke bemanning, tot niemand meer zeker weet wie menselijk is en wie niet.<br />Het Ding is een van John Carpenters beste films. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het de beste film is die hij ooit heeft gemaakt. Zelfs nog beter dan klassiekers als Halloween en Dark Star. De reden waarom ik Het Ding boven aan Carpenters lijst zet, is dat het voelt als de laatste film van hem die je echt een klassieker zou kunnen noemen. Alle andere films die daarna zijn gemaakt, hadden het gevoel dat Carpenter het verknalde. Films die niet zo getuigden van de koele verfijning en rafelige intensiteit die zo kenmerkend zijn voor zijn eerdere werk.<br />Maar Het Ding had John Carpenter op het toppunt van zijn macht. Nog nooit heeft hij zo'n ondraaglijke spanning gegenereerd. Zelfs niet in de bloeddorstige Aanranding op Precinct 13. Vanaf het moment dat het buitenaardse wezen zijn aanwezigheid kenbaar maakt, voert Carpenter de spanning meedogenloos op. En als hij zijn klappen uitdeelt, komen ze met een martelende schok.<br />De film is een mengeling van zuivere atmosferische luchtsoorten en diepgewortelde gruwel. Een benadering die vaak met elkaar in tegenspraak lijkt, maar die in de handen van Carpenter prachtig versmelt. Als we Rob Bottin van _The Howling_ erbij betrekken, krijgt hij de verbazingwekkendste transformatieeffecten die je ooit in een horrorfilm zult zien. Amorfe vormen. Half gevormde menselijke trekken die scherp contrasteren met gapende kaken, spinnenpoten en volledig buigzame tentakels. De effecten van de film zijn zelfs zo verbazingwekkend en wriemelend dat Het Ding onder vuur kwam te liggen omdat het te realistisch was! <br />Dat soort denken gaat helemaal aan het doel voorbij. Het doet de waarden van de film geen goed. En dat zijn er veel. Carpenter brengt alleen een scène waarin de effecten worden ingezet wanneer dat nodig is. Op de rustiger momenten in de film lijkt hij speciaal afgestemd op het verhaal. Het Ding is een vaak verbijsterend verhaal van schaduwen, fluisteringen en implicaties. John Carpenter is nooit erg goed geweest in het neerzetten van zijn personage, maar in Het Ding werkt het in zijn voordeel. Omdat we nauwelijks iets van de cast weten, maakt dat de huidige situatie des te verwarrender. We zijn er van het ene op het andere moment nooit zeker van wie wie is. En daarom houdt Het Ding zich heel goed en houdt het zijn mysterie tijdens de volgende beelden in stand. Een speciale vermelding verdient de uitmuntende filmmuziek van Ennio Morricone. Een pulserend gebonk om de twee seconden. Het creëert een griezelig, spookachtig gevoel dat heel moeilijk van je af te schudden is. De hele film is een prachtige oefening in paranoïde manipulatie. De scène waarin ze elkaar bloed afnemen om te zien wie er menselijk is, is door Carpenter zo behendig in elkaar gezet dat je misschien zonder het te beseffen op je nagels zit te bijten.<br />Het Ding is een zuivere, onvervalste klassieker. Zelfs het einde laat je het vage vermoeden houden dat niet alles is opgelost. Een onderschatte film, de herwaardering die hij heeft gekregen meer dan waard. En zoveel beter dan ET!