Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Jou, de Levenden (2007)<br />Mordant. Ik heb dat woord nooit eerder opgeschreven, maar het komt me hier voor de geest. Laat me het opzoeken. Nou, het maakt er deel van uit <0xE2><0x80><0x93> bijtend, maar ook zo grappig. Zo bijtend grappig. Dit is een sombere film, dat is zeker, met zoveel droge droge droge humor en eigenzinnige humor dat het onmogelijk is om er op een bepaald niveau niet van te houden. Gefilmd in een zeer spaarzame stijl, vaak met een statische camera en werkelijk evenwichtige, stabiele composities, als toneeldecors, zien we een korte opvoering plaatsvinden.<br />Maar daardoor lijkt het gewoon <0xE2><0x80><0x93> wat het niet is. Het gewone leven wordt getoond als slonzig, ironisch, verrukkelijk, koket en deprimerend. Zoiets. Ik geloof dat het Ebert was die zei dat je tot de ontdekking komt dat je lacht en dat je niet weet waarom. Precies. En ergens in het promotiemateriaal stond dat het een kruising was tussen Bergman en Monty Python, en wat ze bedoelen is dat het de droge, zwijgende, onderzoekende uitstraling heeft van Ingmar Bermans beroemde Zweedse films, maar dat het ook de maffe, op de een of andere manier roerende elementen heeft van de Britse komieken.<br />Ik zou zeggen, kijk hier beslist, beslist minstens een halfuur naar. Er is een deel van me dat dacht dat ik het tegen die tijd wel gehad had <0xE2><0x80><0x93> de rest gaat door in een soortgelijke opeenvolging van kleine scènes en momenten, en ze ontwikkelen zich geleidelijk aan, maar er is geen grote plot of climax van het gebruikelijke soort. Er zijn een paar grote momenten later, zelfs alleen maar de aandacht voor het onweer, die ons aardig uit de alledaagse menselijke gebeurtenissen haalt.<br />De film is schitterend in zijn klassieke beheersing, bijna als een reeks scènes van Gregory Crewdson (en in feite de fotograaf overtreft). En het acteerwerk, met al zijn heel gewone, niet-glamoureuze folklorisme, klopt precies. Een opzienbarende, mooie, vreemde ervaring.