Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Trilogieën zijn erg interessant. Sommige gaan er met een knal uit (Lord of the Rings), sommige worden steeds zwakker (The Matrix), sommige verdwijnen in de vergetelheid (Blade, Terug naar de Toekomst), maar er zijn er ook die het geniale behouden, dat schijnbaar altijd groeiende heldere licht dat achter het oppervlak van zijn onberispelijke buitenkant zweeft. Zaak en punt: 'Drie kleurentrilogie'. Dit hoofdstuk in de trilogie, omdat het het laatste is, is het meest filosofische en inspirerende. In 'Blauw' hadden we een visueel verbluffender, meer door het karakter gedreven plot, in 'Wit' was het meer een luchtig, door het verhaal gedreven verhaal waarin we meer luisteren naar wat de personages zeggen dan naar wat dan ook. 'Rood' is echter gericht op 'wat als' en 'hoe gaat het verder'. Het stelt ons lot ter discussie en richt zich voornamelijk op het verleden en de toekomst in plaats van op het heden.<br />Dit hoofdstuk gaat over een jong model dat een hond overrijdt en hem terugbrengt naar zijn eigenaar. Ze komt er al snel achter dat de eigenaar van de hond in werkelijkheid een cynische gepensioneerde rechter is die de telefoontjes van zijn buren afluistert met behulp van geavanceerde spionageapparatuur. Alle drie de films in de trilogie hebben zeer basale plotlijnen, maar ze dragen veel meer bij aan het verhaal. Denk aan 'Blauw', het verhaal van een vrouw die te maken krijgt met het verlies van haar geliefden. We krijgen voortdurend ideeën te zien over de huidige Franse samenleving en hoe die het gedrag van het personage weerspiegelt. De film gaat niet alleen over een jonge vrouw die een toevlucht vindt in het leven van een oudere man, maar ook over het toeval, de hoop en het lot.<br />Irene Jacob speelt de rol van Valentine Dussaut, die de oude man (Jean-Louis Trintignant) van wie we nooit de naam te weten komen, in eerste instantie buitengewoon egocentrisch en walgelijk vindt. Hoewel ze door zelfreflectie en haar voyeuristische bedoelingen erachter komt dat de rechter de perfecte man voor haar zou zijn, als hij maar veertig jaar jonger was. Irene woont tegenover een andere, jongere rechter, die sterk op de oude man lijkt. Dit is het'stel dat' dat in de film steeds weer de kop opsteekt. Stel dat Irene veertig jaar geleden was geboren? De oude man zou haar perfecte partner zijn geweest. Maar stel dat de jongere rechter in feite haar volmaakte partner is, omdat hij zo sterk op de oudere lijkt. Valentine weet dat niet, alleen wij weten dat, en Krzysztof Kieslowski suggereert dit op subtiele wijze in bijna alle scènes waarin Irene voorkomt. We worden voortdurend met zijn aanwezigheid geconfronteerd, als bijna een suggestie van Irenes lot.<br />Ik vermeld dat de oude man niet om een reden een naam heeft. Die reden is dat hij heel symbolisch is voor het thema van het verhaal. We moeten de oude rechter in meer dan één opzicht vergelijken met Auguste (Jean-Pierre Lorit), de jongere rechter. We horen dat de oude man ooit iemand had van wie hij hield, maar dat ze hem ontglipte. In een andere scène zien we hoe Augustes hart gebroken wordt als de liefde van zijn leven ervandoor gaat met een andere man. Er zijn voortdurende herinneringen aan de vraag of Valentine deze man ooit zal ontmoeten. Ook al passeren ze elkaar zonder dat ze elkaar ook maar één dag zien. Er is ook het motief van de telefoon, voor Valentine is het een manier om bij haar verstand te blijven en haar leven te moderniseren, voor Auguste is het wat tot zijn hartzeer leidt en voor de oude man is het het enige wat hij nog heeft. Deze drie elementen dienen om de psychologie van de personages te overschaduwen. Het is een soort verklaring over wat ze zijn en wie ze zijn.<br />Alle drie de 'kleuren' 'Blauw' staat voor Vrijheid (het persoonlijke wezen), 'Wit' staat voor Gelijkheid (door meer dan één geaccepteerd worden), en 'Rood' is Fraterniteit (om te socialiseren, om te leren). En hoewel dit laatste hoofdstuk duidelijk gericht is op het Fraterniteitsprincipe, zorgt Kieslowski ervoor dat hij de andere twee ook aanhaalt, om alle drie de verhalen met elkaar in verband te brengen. We zien bijvoorbeeld dat de oude man probeert contact te leggen met Valentine en haar in te lichten met zijn spionageapparatuur, wat een weerspiegeling is van het Gelijkheidsprincipe. Aan het eind zien we ook dat Valentine een beetje in haar eigen ziel aan het graven is en dat ze zich afvraagt of ze het wel goed heeft gedaan.' Kieslowski's rol is die van iemand die zich meer om zichzelf bekommert dan om anderen (niet de telefoon oppakken als Michel belt), een duidelijk voorbeeld van Vrijheid. En nu alle drie de principes vaststaan, verbindt Kieslowski ook alle personages mooi met elkaar, in de laatste en meest hartgrondige scène.<br />'Red' gaat over waar je had kunnen zijn als je ouder of jonger was. Het gaat over de vraag of er wel of niet iemand is die helemaal perfect is voor iedereen, en of er wel of niet één persoon is die je leven kan veranderen. Het laatste hoofdstuk van de meest ontzagwekkende trilogie die ooit is gemaakt, doorbreekt zowel de barrières van het regisseren als van het vertellen. Het gaat niet alleen over ons moderne leven, maar ook over waar het leven zou kunnen en moeten zijn in onze moderne tijd. En hoewel de film subtieler is dan zowel 'Blue' als 'White', straalt hij wel degelijk liefde en mededogen uit.<br />Het is moeilijk voor te stellen dat 'Red' Kieslowski's laatste film was en dat hij zo jong is gestorven. Toch zal de trilogie altijd zijn meesterwerk blijven en we zullen hem altijd blijven herinneren om zijn werk, dat net als Bergman, Fellini en Wenders kan bogen op een opmerkelijke regisseur die nooit een Oscar heeft gekregen.