Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Zelfs vanaf de openingstitels van deze film vind ik de kunstwerken en het canvas van een van de nationale eilanden van Japan prachtig. We zien een paar grote, glooiende groene heuvels en een paar oosterse huizen van een kuststadje. Onmiddellijk kijken we naar de schoonheid van de Stille Oceaan op het breedbeeld van het theater. En om te bewijzen hoe geweldig deze film is, moet ik zeggen dat Charles Darwin trots zou zijn geweest. Leraren in de evolutieleer en biologie zouden Hayao Miyazaki's gloednieuwe film, 'Ponyo', fantastisch vinden. De titelfiguur is, zoals je zult zien, misschien wel het perfecte animatie-icoon van de media dat in alle klaslokalen en zalen vertegenwoordigd moet worden. Afgezien van het wetenschappelijke aspect van dit alles, laten we ons onderdompelen in de blauwe wateren van dit opwindende verhaal. We hebben te maken met een magere, oude en machtige tovenaar die Fujimoto heet en die in een onderzeeër woont en die cynisch staat tegenover de stedelijke expansie van de mensheid en hun vervuiling van industrieel afval. Hij wil de zeeën volledig onder controle hebben en het schattige, vredige waterleven, waaronder vissen en organismen. Fujimoto, wiens bloed half menselijk en half amfibisch is, lijkt zowel op een zeeheld die van de zee houdt als op een antagonist; vergelijkbaar met de James Bond-schurk Stromberg in The Spy Who Loved Me, die een onderwaterstad van Atlantis bestuurt.<br />Zijn dochter, die hij behandelt als een veel te goed verzorgd huisdier, heet Ponyo. Ze is een grote goudvis die er nu al uitziet als een knap, roodharig meisje. De vader verbiedt haar de echte mensenwereld te betreden, omdat die volgens hem gevaarlijk is en te veel voor haar. Maar eerlijk gezegd is Ponyo's nieuwsgierigheid net zo sterk als haar amoureuze aard. Uiteindelijk weet ze zich met toenemende kracht te bevrijden uit haar vaders rotsachtige, fossiele waterstad en naar het wateroppervlak van Japan te zwemmen, waar ze tot haar grote vreugde in de zorgzame handen valt van de jonge scheepstankerkapitein Sosuke. Sosuke woont in een huis met uitzicht op zee aan een mooi strand (of een strand vol rotsblokken). Hij heeft twee overwerkte ouders, een oudere, werkende moeder, Lisa, en de eerste stuurman van een tankerboot, Koichi. Lisa lijkt boos te zijn op haar echtgenoot omdat hij op een schip zit en haar het huishouden laat doen. En de zwarte magie die Ponyo uitoefent zorgt ervoor dat er een apocalyptische keten van gebeurtenissen plaatsvindt: de maan nadert de aarde te dicht, de vloedgolven ontregelen de wisselwerking tussen de getijden en tsunami's teisteren de vredige, maar geëvacueerde stad. Wat deze vloek echter lijkt te onderschatten en letterlijk krachtiger lijkt dan bovennatuurlijke macht, is de liefde en nauw omsloten vriendschap tussen de kinderlijke kapitein Sosuke en de aanbiddelijke roodharige Ponyo, die een gevoelig mens wil zijn, in plaats van alleen maar een geconserveerde vis. Net als de kroesharige en vrijgevochten hobbits in _The Lord of the Rings_ herinnert Ponyo me daar een beetje aan.<br />Ik zou wel kunnen schrijven over deze verbazingwekkende animatiefilm, de beste sinds 'Coraline', die in februari in de bioscopen draaide. En Hayao Miyazaki, geniet op dit moment van nog een tien met een griffel van je animatiefan, Graham Abraham. Het jaar 2009 mag dan gevuld zijn met tientallen animatiefilms, maar Ponyo is de indrukwekkendste film van vele schoonheden uit het milieu en zou een nieuw wereldwonder moeten zijn.