Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De mooie, charmante, buitengewoon veelzijdige en getalenteerde Irene Dunne is een van de beste 5 of 6 actrices van de Amerikaanse filmwereld. In 21 <0xE2><0x80><0x93> zoals in al haar films <0xE2><0x80><0x93> belicht ze het scherm met een natuurlijke, maar toch betoverende uitstraling. Ze is tegelijkertijd authentiek en menselijk, EN een charismatisch, inspirerend model. Deze rol is typisch Irene Dunne, vol pathos en humor en een beetje ondeugendheid. Ik ben dol op al haar films, en deze film was een fantastische nieuwe ontdekking voor me toen TCM hem gisteravond uitzond. Ik hoop dat ze niet jaren wachten voor ze hem weer uitzenden.<br />Charles Coburn is ook een van de beste karakteracteurs in het hele Amerikaanse filmwezen. Oké, hij laat vaak variaties op hetzelfde thema zien, maar ik krijg er nooit genoeg van om naar zijn zachtaardige, knorrige films te kijken. Hier is zijn personage de perfecte tegenhanger van Irene Dunne, en hij wordt perfect geportretteerd door Coburn. Hun conflicten in deze film zijn absoluut fantastisch. Ze slaan nooit over. Bovendien vertegenwoordigen ze het centrale conflict in de film en het morele conflict van Irene Dunnes echtgenoot, geportretteerd door Alexander Knox.<br />Ik ben niet zo bekend met het werk van Knox. Hij was herkenbaar, maar dat was het wel zo'n beetje. Maar als hij samen met Dunne en Coburn wordt gespeeld, houdt hij zich in. Hij geeft een mooie, genuanceerde voorstelling. Zijn personage heeft nobele motieven die voor ons toegankelijk worden gemaakt door Knox.' Hij is edelmoedig, maar in tweestrijd en twijfelt aan zijn vermogen om de OCS met succes af te ronden. Zijn interactie met Dunne is ook altijd overtuigend. Dunne steunt hem zonder slijmerig te zijn of een martelaar te worden, en hij reageert op dezelfde manier. Hun scènes zijn heel goed.<br />De film zelf is een fantastisch kiekje van een moment en een milieu dat niet in andere films wordt geportretteerd. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit uit mijn hoofd een andere film heb gezien die Amerika weergeeft terwijl het nog steeds in de Tweede Wereldoorlog vecht, maar met het einde in zicht en de focus op het ontstaan van de naoorlogse wereld. Niet de gebruikelijke Tweede Wereldoorlog-film! Dat is op zichzelf interessant; het is ook essentieel voor de plot en de boodschap van de film. In tegenstelling tot andere commentatoren vond ik de climax goed, maar niet geweldig. Knox bracht hem heel goed, maar hij was niet zo'strak' geschreven als ik bij de opbouw had verwacht. Ik heb betere filmische toespraken over zeer soortgelijke thema's gehoord. Het voldeed aan zijn doel.<br />Voor mij was de weergave van het leven van Dunne en Knox de grootste waarde van de film, omdat die de typische OCS-ervaring weergaf. Het gevoel van saamhorigheid onder de vrouwen die op Palmetto Terrace woonden leek absoluut authentiek, net als Palmetto Terrace zelf, ondanks het feit dat het duidelijk een decor was. De ongelooflijk korte ontmoetingen tussen de vrouwen en hun OCS-mannen. De ontberingen van de OCS-kandidaten, die het moeilijke en complexe materiaal dat ze moesten leren onder de knie moesten krijgen. De sjofele 'huisvesting' <0xE2><0x80><0x93> duidelijk haastig in elkaar gezet. Het versleten en versleten meubilair. De constante en beangstigend korte deadlines <0xE2><0x80><0x93> om terug te keren naar de basis, om les te krijgen, om de trein te nemen naar de volgende 'post'. Huurders die voortdurend hun voorgangers en opvolgers tegen het lijf liepen als ze in en uit liepen. Ja, ik vermoed dat dit een glimp was van een echte Tweede Wereldoorlog-ervaring <0xE2><0x80><0x93> gekleed in een komedie, maar in de kern heel echt. Ik vond het prachtig en kan het van harte aanbevelen.