Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In 1952 besloot Hollywood de klassieker van Al Jolson te verfilmen.<br />Deze keer werd de zoon van de Cantor gespeeld door Danny Thomas. Als hij uit het leger komt, wordt er van hem verwacht dat hij in de voetsporen van zijn vader en andere mannelijke familieleden treedt door cantor te worden. Maar de jonge meneer Golding heeft een voorliefde voor de showbusiness.<br />In die tijd leert hij Peggy Lee kennen, een zangeres in spe. Ze speelt heel goed en haar vertolking van haar favoriete liedje, Lover, is opmerkelijk. De filmschrijvers hebben er goed aan gedaan niet de voor de hand liggende joodse man en niet-joodse relatie te gebruiken. Dat wordt zo mogelijk nog verdoezeld. In zijn woede, omdat hij zijn belofte om cantor te worden heeft verbroken, maakt zijn vader het traditionele joodse teken dat een verlies in de familie aangeeft. Dit zou niet worden gedaan onder omstandigheden die een belofte verbreken, het zou worden gedaan als er onder de orthodoxen een interkerkelijk huwelijk zou plaatsvinden.<br />Thomas speelt de zoon van de cantor heel goed. Zijn zang is helemaal in orde als de film op een positieve toon eindigt.<br />Ben verbaasd dat technische adviseurs niet beseften dat vrouwen op de sabbat en in die periode helemaal geen handtassen mee naar de synagoge nemen.