Is deze recensie positief of negatief?

Ik ben een groot liefhebber van surrealistische kunst, maar deze film van Bunuel (met een paar ideeën van Dali) liet me koud. Bunuel koesterde een levenslange wrok tegen de katholieke kerk en vond het heerlijk om katholieken op de meest onzinnige manieren te beledigen. Dit is een van de meest onzinnige manieren, bijna zoals je zou verwachten van een wijsneus van een achttienjarige die filmles heeft. De laatste paar minuten van de film, die nergens mee te maken hebben, zijn een laatste lik op stuk over religie.<br />Als je de 'geleerden' leest over deze traag verlopende, af en toe amusante film, gaat het allemaal over hoe de kerk en de samenleving zich schuldig maken aan seksuele onderdrukking. Als dat inderdaad het punt is, dan verwoordt Bunuel het op de meest omslachtige manier die maar mogelijk is. De mannelijke hoofdpersoon is een gemene bruut die dol is op het schoppen van honden en het neerslaan van blinden op straat, en die in zijn hoofd reclameborden verandert in vreemde seksuele fantasieën. Is dat gedrag de schuld van de kerk (omdat hij zijn liefdesspel onderbreekt), of is het gewoon een eikel? Ik denk het laatste. Ik denk dat Bunuel een hoop persoonlijke problemen heeft gehad en de schuld bij de katholieken heeft gelegd.<br />Er zijn een paar momenten waarop je zou kunnen roepen: 'Aha! surrealisme!': een koe in een bed, een giraffe die uit een raam valt (een arm model), een man die een veren kussen aan flarden scheurt, een vrouw die een wc doortrekt terwijl wij naar beelden kijken van ziedende lava (of een modderpoel... dat is moeilijk te zeggen in B/W). De rest is onvergetelijke genotzucht. Helaas zat Bunuel de rest van zijn carrière nog steeds achter dezelfde boeman aan (Viridiana, Discrete Charm...). Als je het surrealisme op het witte doek wilt zien, moet je het werk van Jean Cocteau eens bekijken.