Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb de film gezien, maar niet in één keer. Wat gebeurt er als hij op de televisie wordt vertoond? Ik kijk er een paar minuten naar, merk dat ik alles heb gezien wat er te zien valt en ga dan de kamer uit. In die paar minuten lach ik niet één keer, beleef ik geen plezier aan wat ik zie, en ik merk dat ik nog depressiever en bozer ben. Interessant genoeg krijg ik te horen dat de psychologische toestanden niet met elkaar verenigbaar zijn, dat wil zeggen, je kunt niet tegelijkertijd boos en depressief zijn. Deze film stelt die theorie op de proef. Ik denk dat een deel van het probleem is dat ik bijna tien jaar in Chicago heb doorgebracht, dus als ik naar de scènes kijk, denk ik aan mijn eigen ervaringen in die smerige stad en dus breng ik duidelijk veel van mijn bagage mee naar het stuk. Het is heel goed mogelijk, ben ik bereid toe te geven, dat als je geen inwoner van Chicago bent, je het stuk amusant zult vinden. Als dat zo is, benijd ik je.<br />En toch. John Hughes maakte zijn films in Chicago en die films werkten voor mij. Ik denk dat het verschil is dat Hughes een eersteklas schrijver was. Ik denk dat het duidelijk is dat hij wist hoe hij zijn situaties komisch in evenwicht kon houden en hoe hij zijn personages zowel sympathiek als geloofwaardig kon maken. In een komedie (die zich net zo onderscheidt van een klucht) is dat evenwicht van vitaal belang. En het is niet gemakkelijk te bereiken. Als het zo was, zou iedereen geweldige films maken en zouden we ons in de echte wereld niet zo druk hoeven te maken over de vraag wanneer er een genie op het toneel zal verschijnen. In 'Avonturen op de kinderafdeling' gebeurt dat niet. Ik haatte die personages.<br />Er is een verschil, diep en echt, tussen sympathiek en gewoon zielig.<br />Voor mij is elke scène in deze film een rommeltje. Er is geen humor, geen menselijkheid, geen mensen die je kunt herkennen. Gewoon acteurs die hun tekst lezen alsof ze zich er met moeite van kunnen weerhouden ze uit te schreeuwen, ervan overtuigd dat er uiteindelijk hilariteit zal volgen, deze keer zeker! Het is alsof je naar de capriolen van heel slechte komieken kijkt. Het is g<0xC3><0xAA>nant en na een tijdje, meestal op het moment dat ik opsta en wegga, begin ik medelijden te krijgen met alle betrokkenen, wat een soort emotionele band is, neem ik aan. Elizabeth Shue is verschrikkelijk. Ze acteert niet, acteert zeker niet komisch, en het is heel goed mogelijk dat ze dat niet kan. Maar god, wat doet ze haar best. Ze ziet er ouder uit dan zeventien en gedraagt zich veel jonger, als een zevenjarige die zich in een schooltoneelstuk inspant en zeker weet dat je op die manier een prijs krijgt. En ze is niet de enige. Het is alsof niet iedereen zich kan ontspannen en het verhaal zijn gang kan laten gaan. Alsof niet iedereen gewoon geen idee heeft waar hij mee bezig is.<br />Dit was een vroege poging van Chris Columbus en het was duidelijk dat hij beter zou worden, en het heeft zeker geholpen dat hij betere schrijvers had (zoals John Hughes zelf), dus misschien is er een beetje vergevingsgezindheid nodig. Maar de film stinkt gewoon naar wanhoop. Maar zoals ik al zei, misschien werkt het voor sommigen. Als een van de bovenstaande dingen je aanspreekt, en sommige recensenten vonden van wel, ga dan de dvd halen en laat je gaan. Anders vermijd je deze puinhoop zoals je een donkere steeg in Chicago vermijdt waar je, als je je erlangs haast, alleen schaduwen ziet en gemompelde dreigementen hoort.