Wat is het sentiment van de recensie?

Maagdelijke, onschuldige Indri komt terecht in een bordeel dat gerund wordt door de meedogenloze pooier MG. Indri belandt in de privé-gevangenis van MG nadat ze geweigerd heeft met hem naar bed te gaan. Natuurlijk bundelen Indri en de wereldse topcon Helga hun krachten en maken plannen om te ontsnappen. Maman Firmansyahs saaie, ongeïnspireerde regie en Piet Burnama's saaie, praatzieke scenario ondermijnen grondig elke slonzige vitaliteit die deze film nodig heeft om te kunnen doorgaan voor een aangenaam stuk uitbuitingsspul: het trage tempo sleept zich pijnlijk voort, er is helemaal geen nodeloze vrouwelijke naaktheid (de meisjes laten zelfs geen huid zien tijdens de obligate groepsdouchescène! De verwachte marteling en vernedering zijn allebei extreem tam en lauw, de matige, smoezelige smurrie maakt al evenmin indruk, en zelfs een belachelijke kat-en-muisspelletje is niet iets om je over op te winden. Thomas Susanto's voetgangerscinema, de lachwekkend beroerde montage, de martelend lange looptijd van 102 minuten, de sentimentele herkenningsmelodie en Gatot Sudarto's cornball-score voegen nog meer verachtelijke beledigingen toe aan de toch al ontstellende schade. Alleen een fatsoenlijke laatste filmuitbraak biedt een beetje verlichting van de verder al te overvloedige, verlammende verveling. Een complete, geeuwende vertoning.