Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb die film gezien toen ik een jaar of twaalf was toen hij uitkwam. Ik herinner me dat de engste scène de grote vogel was die mannen opat die hulpeloos aan parachutes uit de lucht hingen. De verschrikking. De verschrikking.<br />Toen ik als jong kind op zaterdagmiddagen naar die goedkope B-films ging, had ik nog steeds genoeg van de formule voor die monsterfilms, waarin de held meestal de heldin was, een mooie vrouw die de dochter van een professor kon zijn en een gelukkig einde als het monster uiteindelijk stierf. Ik hield niet zo van de romantische invalshoek als twaalfjarige en de voorspelbare plot. Nu hou ik ervan vanwege de onbedoelde humor. Maar ongeveer een jaar later zag ik _Psycho_ toen die uitkwam en ik vond het geweldig dat de ster, Janet Leigh, al in het begin van de film werd afgedankt. Ik ging rechtop zitten en keek op dat moment goed. Aangezien scenarioschrijvers het verhaal verzinnen, moeten ze het zo eng mogelijk maken en niet volgens een afgezaagde formule. Er zijn geen regels.