Wat is het sentiment van de recensie?

Wat me echt opviel aan deze film was dat de plot zo onlogisch was. Er werden zo veel personages willekeurig geïntroduceerd, dat ik me voorstelde dat Tommy Wiseaus 'The Room' opnieuw zou worden bedacht voor de Disney Channel-set. We hadden het wijze oudere echtpaar dat bleef rondhangen op de plek waar 'Jane' werkte, en dat hetzelfde verhaal vertelde over hoe'soda' hen bij elkaar had gebracht, of Jane's mam/stepmom/willekeurige huilende vrouw die allemaal op willekeurige momenten opdoken.<br />Het acteerwerk van Aaron Carter is absoluut het hoogtepunt van deze film: ik keek echt uit naar elke scène waarin hij verscheen. De montage is pijnlijk slecht, met scènes die nergens op slaan. De 'Jane'-figuur is echt irritant, hij loopt te zwijmelen en te kniezen over 'J.D. McQueen'. De scènes met de 'Music Awards' zijn vooral deprimerend. En het einde van deze film is surrealistisch.