Wat is het sentiment van de recensie?

De 2008-versie van George Cukors klassieke MGM-komedie uit 1939 vertoont helaas meer mottenballen dan zijn voorganger. Gebaseerd op Clare Booth Luce' scherpzinnige, opmerkzame spel uit 1936 over de relaties die zich ontwikkelen tussen een strikt vrouwelijke groep verwende beau monde in Manhattan, zou het verhaal rijp lijken voor een hedendaagse remake. In plaats daarvan komt de productie door English' thematische overdaad over als een uitgebreide therapiesessie met een gebrek aan geestigheid. Bovendien zijn de verschillende levensstijlen van vrouwen in deze film teruggebracht tot stereotypen van het niveau van sitcoms, en de centrale gedachte van het oorspronkelijke toneelstuk om mannen uit de verhaallijn te verwijderen lijkt nog gekunstelder, gezien de openlijke panseksuele evolutie die sinds de jaren dertig zowel bij mannen als vrouwen heeft plaatsgevonden. Tot overmaat van ramp deed de recente grote verfilming van _Sex and the City_ van HBO dit soort studentikoze vertoningen nog veel beter en met veel scherpere hoektanden.<br />Het geraamte van het oorspronkelijke stuk blijft bestaan als het verhaal zich concentreert op de rijke Mary Haines, die haar veelbelovende carrière als kledingontwerpster opgeeft om de toegewijde echtgenote van een financieel genie op Wall Street te worden. Net als in _Sex and the City_ wordt ze omringd door drie beste vriendinnen: Sylvie Fowler, een succesvolle redactrice van een sensatieblad in de stijl van Miranda Priestly in _The Devil Wears Prada_. (ook zo'n echo); de eeuwig zwangere Edie Cohen die de huisvrouw vertegenwoordigt; en Alex Fisher, een lesbische schrijfster die elke onderdrukte groep lijkt te vertegenwoordigen die over het algemeen buiten zo'n exclusieve kliek valt. Via een potige manicure komen ze erachter dat Mary's man een verhouding heeft met Crystal Allen, een parfumverkoopster bij Saks die maar al te graag een eind aan haar huwelijk wil maken omdat ze zo graag actrice wil worden. De rest van de plot doet er niet veel toe, want het wordt een reeks scènes die gericht zijn op zusterlijke band en gekibbel, allemaal niet erg verhelderend en zonder de satirische toets die de film uit 1939 zo goed deed. Meg Ryan, die er op haar 47ste vreemd jeugdig uitziet, lijkt Mary te spelen op een manier die de goodwill probeert te herstellen die ze in de jaren negentig opwekte met 'When Harry Met Sally' en 'Sleepless in Seattle'. Het is niet zo dat ze hier niet bij haar leeftijd past, maar haar vertrouwde levendigheid lijkt in tegenspraak met de passieve aard van het personage. Annette Bening vergaat het iets beter in de scène stelende Rosalind Russell-rol van Sylvie, omdat ze heeft laten zien dat ze hardheid kan uitdrukken zonder kwetsbaarheid te maskeren, maar haar personage ondergaat zo'n banale transformatie dat het de prestatie van de actrice ernstig ondermijnt. De arme Eva Mendes moet Crystal spelen als een oppervlakkig, doorzichtig winkelmeisje tegenover het slimme, harde koekje dat Joan Crawford moet spelen. Debra Messing en Jada Pinkett Smith zijn aan de zijlijn gezet als respectievelijk Edie en Alex. Veel beter is Candice Bergen als Mary's gewiekste, behulpzame moeder en Cloris Leachman als de nuchtere huishoudster.<br />De dvd van 2008 is waarschijnlijk een afspiegeling van het gebrek aan reactie van de bioscoopbezoekers op de release. Er zijn twee verwijderde scènes <0xE2><0x80><0x93> een met Crystal en haar vriendinnen die een meidenavond houden als contrast met Mary's uitgebreide tuinfeest, en de andere is een verlengstuk van Bette Midlers cameo als een getrouwde Hollywood-agente die Mary adviseert tijdens een late avond op een yogakamp. De extra's worden gecompleteerd door twee documentaires. over de geschiedenis achter de film van het oorspronkelijke toneelstuk uit 1936, en 'The Women Behind the Women', waarin de cast en de crew eindeloos over vrouwelijke zelfbeschikking en zelfbeeld praten. De ironie is dat deze versie van 'The Women', geregisseerd en geschreven door een vrouw, zo neerbuigend naar vrouwen kijkt.