Is deze recensie positief of negatief?

Deze recensie bevat een gedeeltelijke spoiler.<br />'D.O.A.' begint van het begin af aan in elk geval alsof het een gelikt, onderhoudend stuk onzin zou kunnen zijn, zoals 'The Game' van Fincher. Het centrale personage (Dennis Quaid) lijdt aan een nachtmerrieachtige opeenvolging van gebeurtenissen die een verknipte en sluwe thriller in gang lijken te zetten. Maar de plot ratelt in een te hoog tempo door en leidt nog niet halverwege tot een dramatische wending, wanneer het personage hoort dat hij vergiftigd is en nog maar 1-2 dagen te leven heeft. En dit is gewoon een te grote wending om zomaar aan een verhaal toe te voegen. Als dit eenmaal is gebeurd, is de film...' De enige kans op succes is dat het de psychologie van iemand in deze situatie behandelt als het belangrijkste, ja, het enige onderwerp van de film, maar 'D.O.A.' gaat gewoon door alsof het een doodnormale onthulling is, zoals elke andere die je in een thriller zou kunnen tegenkomen. Het probleem is tweeledig: ten eerste overtuigen Quaids handelingen niet zoals iemands situatie waarschijnlijk zou doen; en ten tweede, zelfs als ze wel zouden overtuigen, is het moeilijk om je druk te maken over wat er verder gaat gebeuren als het belangrijkste punt van de plot al voortijdig is opgelost. De rest van de film is vrij standaard voor een film van dit soort, maar wordt door het personage nog saaier gemaakt dan gewoonlijk.' Een ander negatief aspect van de film is de lelijke soundtrack uit de jaren tachtig. Kijk maar naar 'The Game', dat van vergelijkbare origine strak en door het karakter gedreven blijft, terwijl 'D.O.A.' overgaat in ontwikkelingen die zijn eigen premisse alleen maar ondermijnen. Aangezien die premisse op zich al heel intrigerend is, is het jammer om te zien dat hij wordt verdronken in een overmaat aan overgekookte plot.