Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dames en heren, sta ons toe u voor te stellen. De Tolteken! Deze oude Latijns-Amerikaanse stam, die zelfs voor de Azteken bestond, had naar verluidt de kwaadaardigste en bloeddorstigste tovenaars, en toch worden ze op hun donder gegeven door een stel studentes en een honderdzeven jaar oude wetsdienaar met een zweep! Maar voordat u dit te zien krijgt, moet u zich door meer dan 40 minuten pure verveling, infantiele grappen en gore scènes heen worstelen die geen echte gore scènes bevatten. Voor het geval dat ik mezelf nog niet helemaal duidelijk heb gemaakt: 'De Duistere Kracht' is een onbeschrijflijk smakeloos en onbeholpen stuk horror uit de jaren tachtig dat nog steeds vermakelijk is vanwege de pure en enigszins charmante domheidsfactor. De bedoelingen van Smoot waren duidelijk bewonderenswaardig, maar hij miste net als de rest van de cast en de crew het talent en de financiële middelen om ook maar iets fatsoenlijks af te leveren. Smoot keek zorgvuldig naar 'The Evil Dead' en soortgelijke films met een demonisch thema, en op de een of andere manier moet hij hebben gedacht dat dit hem ook zou lukken. De film begint met een oude indiaan die op sterven ligt in zijn afgelegen huis op het platteland; zijn laatste woorden zijn nauwelijks hoorbaar boven een fluistering van Toltecs. Zijn kleinzoon verhuurt het huis prompt aan een stel studentes, onder wie een typische aerobicbabe uit de jaren tachtig, een leuk zwart meisje en een racistische boerenmeid. Binnenkort zullen ze ontdekken waarom de oude indiaan als een kluizenaar leefde, aangezien hij in werkelijkheid de bewaker was van een oude Tolteekse begraafplaats. Tolteekse tovenaars begroeven zichzelf levend, om duizenden jaren later weer te voorschijn te komen en zich te voeden met het vlees van de levenden. En is er werkelijk een beter vlees om te proeven dan dat van sletten? Zoals al eerder gesuggereerd, is de eerste helft van 'De Duistere Kracht' verschrikkelijk slap en slaapverwekkend. De clichégrappen, de achterlijke dialogen en de belachelijk lange beelden van Lash LaRue die met zijn zweep zwaait, lijken eindeloos door te gaan. Dan verliest de film zijn laatste greintje geloofwaardigheid als de Tolteekse tovenaars uit de grond opdoemen. In plaats van dreigend, zien ze eruit als gedrogeerde rocksterren met imbeciele maskers en dronken gebaren. Precies één bloederig moment is het vermelden waard, wanneer de lippen van een man over zijn hele schedel worden uitgerekt, maar over het geheel genomen is zelfs het slachtende aspect van deze film teleurstellend. De enige momenten die ook maar enigszins de moeite waard zijn, zijn volkomen zinloos, zoals wanneer een jongen van negen (die Cletus heet!) gaat joyriden met de truck van zijn oom, of wanneer de ordinaire naakte meid bier drinkt in de badkuip nadat ze heeft getraind. Serieus, tenzij je opgewonden raakt van de aanblik van een veteraan uit de western uit de jaren veertig die om zijn zweep heen zwaait in het niets, raad ik je aan deze film over te slaan.