Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het onderwerp van de film is aangrijpend en heel echt. Het is gebeurd. Je kunt discussiëren over de artistieke vrijheden die de regisseur en de scriptschrijver zich hebben veroorloofd. Het gaat om het onderwerp <0xE2><0x80><0x93> niets anders. Ik heb de film voor het eerst gezien na de echte Phoolan, die in New Delhi werd neergeschoten en een paar jaar in India als gekozen parlementslid had gediend. Ze was trouwens niet de eerste onaanraakbare die in het parlement werd gekozen, zoals sommige recensenten zeiden. De zogenaamde 'onaanraakbaren' zijn al tientallen jaren in gereserveerde kiesdistricten in het Indiase parlement gekozen.<br />Terwijl Shekhar Kapur als regisseur voor velen in India een held is, omdat hij internationaal aanvaarde internationale films maakte <0xE2><0x80><0x93> 'Bandietkoningin' en 'Elizabeth' (en een redelijke kinderfilm die 'Mister India' heet). En zelfs toen hij voor Elizabeth een Oscarnominatie kreeg, beschouw ik hem niet als een uitmuntende filmregisseur uit India. Als regisseur faalt hij in alle opzichten, behalve misschien dat hij erin slaagt een aantal bovengemiddelde prestaties van zijn acteurs los te krijgen. Subtiliteit, finesse en charme zijn niet gemakkelijk te vinden in zijn films <0xE2><0x80><0x93> ze rieken naar melodrama.<br />Zijn idee om Nusrat Fateh Ali Khans vocale weergave van de song in de eerste delen van de film te gebruiken, was misschien wel zijn enige grote prestatie op de onopvallende soundtrack van 'Bandit Queen'. En dan misschien de krakende deuren tijdens de groepsverkrachting. Voor het overige leek de film op een spaghettiwestern met seks en geweld zonder de geweldige muziek die ermee wordt geassocieerd.<br />Als je op zoek bent naar een goede levende Indiase filmregisseur die realistische film van internationale kwaliteit maakt <0xE2><0x80><0x93> dan moet je niet naar de films van Shekhar Kapur kijken, maar naar het latere werk van de drie Indiase filmmakers Adoor Gopalakrishnan, Mrinal Sen en Girish Karnad, en natuurlijk Muzaffar Ali's 'Umrao Jaan'. Het is jammer dat geen van die regisseurs de financiële steun kreeg die Kapur hun en hun films gaf. Sens 'Oka oorie katha' werd bijvoorbeeld in het Bengali gemaakt, of Satyajit Rays 'Sadgati', gebaseerd op Munshi Prem Chands 'Kafan' Een intelligente kijker die zich bezighoudt met de toestand van de onaanraakbaren in India, kan uit de beelden van Sen en Kapur afleiden dat ze even compleet zijn als films. Sen hoefde zijn toevlucht niet te nemen tot beeldende seks en geweld, maar stelde ze alleen maar voor. Natuurlijk haalde Sens vondst geen krantenkoppen, terwijl Kapurs inspanningen die wel opslokten.<br />Het moet Kapur nagegeven worden dat hij welbespraakt is en zijn beperkte talent en bescheiden middelen in de filmindustrie van Mumbai gebruikte om zijn producten buiten het thuispubliek te brengen. Voor die inspanning bedank ik Kapur. Maar 'Bandietenkoningin' zal een belangrijk onderwerp blijven, waar een ervaren regisseur mee aan de slag moet.