Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gisteravond heb ik op TCM naar die film gekeken, vol opgewonden verwachting, omdat ik hem (twee keer) voor het laatst had gezien in zijn gedenkwaardige vertoning in Toronto in 1957. Ik zei tegen mijn vrouw, die hem nog niet eerder had gezien, dat ze moest uitkijken naar het spannende, lange shot waarin Veronika in een bus wordt gezien terwijl ze op weg is naar haar Boris. In een in de hand gehouden kader dat zeker ouder is dan de moderne Steadicam, gaat het beeld dan weer omhoog en zoomt (onbedoeld) in op de straat als ze uit de bus stapt en schiet tussen de tanks door om de weg over te steken. Dan herinner ik me dat we, zonder inzoomen, haar tot vlak bij het hek volgen terwijl ze naar hem zoekt, maar hem niet vindt. Maar we blijven Veronika volgen terwijl ze de gezichten afspeurt van gekwelde rekruten en hun emotioneel gekwelde vrouwen, allemaal figuranten, en stuk voor stuk een juweel van fascinerend Stanislavskiaans gedrag. Je vraagt je af hoe Kalatozov en zijn cameraman Urusevsky deze buitengewone scène hebben opgezet. Maar wat zag ik in deze versie? Nadat we de straat waren overgestoken en de tanks waren ontweken, kwam er abrupt een eind aan de scène en ging hij terug naar het appartement, voordat hij verderging naar de soldaten en hun gezinnen bij het hek. Het lijkt me dat deze film niet alleen is gerestaureerd, maar ook opnieuw is geredigeerd. Wat een afknapper!