Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zag deze film voor het eerst toen ik in de achtste klas zat en ik herinner me dat hij toen een diepe indruk op me maakte. Ik heb hem ongeveer een jaar geleden opnieuw gezien (ik ben nu 29) en hij heeft me nog steeds op dezelfde manier geraakt. Dit is een geweldige film die de strijd van het principe tegen het pragmatisme verpersoonlijkt. Voights personage is de idealistische leraar die niet wil toegeven aan de psuedo-racistische neigingen van de minister, de heer Skeffington. Dat verhaal verpersoonlijkt ook de strijd van hoe oudere mensen zich vaak verzetten tegen verandering, en meer in het bijzonder tegen culturele veranderingen. Vaak ten koste van kinderen. Als die strijd uiteindelijk uit de hand loopt, verliest Pat Conroy en heerst er een triomfantelijk pragmatisme. Of niet? De kinderen die hij moet achterlaten, zijn beter af als ze hem kennen, beter blootgesteld aan de 'echte' wereld en aan klassieke muziek. De andere leraar op school kreeg respect voor hem en hij leerde veel over zichzelf. Een geweldige film met een hartverscheurend einde. Ik herhaal dat iedereen die van de film heeft genoten, het boek 'The Water is Wide' van Pat Conroy moet lezen. Het zal je bijblijven!