Is deze recensie positief of negatief?

Het enige zuivere leven is er een dat eindigt met een signatuur in bloed.<br />Dat zegt Mishima tenminste, een jonge, beschermd opgevoede jongen die een beroemd auteur wordt. Het leven van een van de meest gevierde literaire stemmen van Japan wordt vanuit drie perspectieven verteld, zijn leven vlak voordat hij en vier leden van zijn privéleger een Japanse militaire basis overnemen en rituele zelfmoord plegen (in kleur), flashbacks (in zwart-wit), en scènes uit zijn romans (in een soort dromerig technicolor decorontwerp ergens tussen het traditionele Noh-theater en 'de Tovenaar van Oz'). Deze verhalen worden vaak op hetzelfde moment verteld, maar zijn bewerkt om ze te versterken, het langzame versmelten van Mishima's leven. Hij zal zijn leven met zijn verzinsels voortzetten tot het einde (of het begin) wanneer hij, net als de oude samoerai die hij zo bewondert, een evenwicht moet zien te vinden tussen pen en zwaard (wanneer zijn woorden en daden hetzelfde zijn en hij een volledig en 'zuiver' wezen is).<br />Paul Schrader schreef het scenario voor de film _Taxi Driver_ en regisseerde _Cat People_ (een bizarre erotische horrorfilm, die een vreemde indruk op me maakte toen ik nog een jongen was), en in _Mishima_ komt hij het dichtst in de buurt van een echt uitstekende film. Het is interessant om te zien hoe de dichter, de homoseksueel, de verlegen en onhandige man met een laag lichaamsbeeld, die zijn  Tuberculose overdrijft om van de Tweede Wereldoorlog af te komen (waar hij zich eeuwig voor lijkt te schamen), een bodybuilder wordt, geobsedeerd door samoerai, a-seksueel, een mediafenomeen, terwijl hij ondertussen nog steeds enorme hoeveelheden romans, toneelstukken en korte verhalen schrijft.<br />Een korte, lieve versie is om te zeggen dat Mishima geen vader heeft en geobsedeerd raakt door mannelijkheid, schoonheid, seks en zelfvernietiging, in een of andere tragische poging om zich verbonden te voelen met iets groters dan hijzelf, iets wat hij altijd heeft gemist. Als je hem met zijn mede-pupillen met zelfmoordneigingen ziet, zie je hem gelukkig zijn grote vaderlijke toespraak houden, bevelen geven en genieten van de controle... tot aan de toespraak zelf, het punt waar de pen en het zwaard elkaar raken. Natuurlijk gaat dit voorbij aan de subtiliteit van het verhaal dat hier wordt verteld, de subtiliteit die deze transformatie zo natuurlijk en opmerkelijk maakt.<br />Hoewel het verhaal, soms fascinerend, niet het grootste succes van deze film is. De cinematografie, de opvoeringen, de montage, de muziek (van Philip Glass) en de decorontwerpen maken dit in feite de moeite waard om te zien, en meer dan een traditionele biopic.<br />Op een dag zal ik een boek van Mishima uitkiezen, hij schijnt een goed oor te hebben voor proza en voor ideeën voor de opvoering, maar voorlopig ben ik tevreden met de film.<br />Diegenen die geïnteresseerd zijn in Japanse literatuur, en de naoorlogse cultuur, zouden eens moeten kijken. Fans van inventieve combinaties van feiten en fictie zouden er ook van kunnen genieten.