Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb 3 of 4 keer geprobeerd deze film te zien, maar ik kan het feit niet van me afzetten dat alles wat er gebeurt gewoonweg afschuwelijk is. Ik ben ervan overtuigd dat het een moedige zet was van iemand om Jack Palance als de hoofdpersoon te casten, maar er is geen enkele vezel van mijn wezen die gelooft dat hij <0xC3><0xBC>berhaupt zou kunnen acteren, laat staan tegen een bepaald type.<br />Ja, ik heb begrepen dat Clifford Odets een briljant auteur was, maar dat is hier niet duidelijk. Deze vreemde en geforceerde mengelmoes van hippe uitspraken van 50-jarigen lijkt elke echte betekenis te verdoezelen, wat verklaart waarom geen van de acteurs, zelfs de goede (Steiger, Ida Lupino, Shelly Winters, Everett Sloane) lijkt te weten hoe hij zijn tekst moet brengen <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon niet goed.' En ondertussen voeren Wendell Corey en Palance een geweldige krachtmeting om te zien wie er het meest onbewogen kan blijven.<br />De richting is amateuristisch en volkomen overspannen. De fysieke interactie tussen de personages is even gekunsteld als de dialogen.<br />En kunnen we het over die afgrijselijke set hebben? Die is zo druk, lelijk en gekunsteld dat het bijdraagt aan de robotachtige, onsamenhangende kwaliteit van de personages, de dialogen en de beelden.<br />Deze film lijkt alle energie uit me te zuigen. Het lijkt wel of iedereen elke ochtend een overdosis valium neemt als hij op de set arriveert. Er is een behoorlijk beroerde film voor nodig om Rod Steiger en Shelly Winters in een kwaad daglicht te stellen, maar deze slaagt erin.<br />Ik kan me voorstellen dat het effectief zou zijn geweest als toneelstuk op of buiten Broadway, waar intellectuelen en beats zichzelf hadden kunnen feliciteren met het waarderen van de kracht van de plot en de artistieke zwier van de pseudo-hippe dialogen.