Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De tweedejaarsscriptie van scenarist Steve Tesich (volgens de overmatig geprezen _Breaking Away_ ) is een compendium van clichés, toeval en somber melodrama. Misschien heeft hij er een deel van meegemaakt; als dat zo is, moet ik tot mijn spijt zeggen dat hij onverklaarbaar niet in staat was om er iets overtuigends van te maken.<br />In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat hij hier niet veel aan heeft gehad van Arthur Penn, een getalenteerde regisseur die in het verleden opmerkelijk werk heeft verricht (BONNIE EN CLYDE, EEN KLEINE GROTE MAN), maar die geen enkele energie of geloofwaardigheid in Tesichs verhaal weet te leggen.<br />De acteurs doen hun uiterste best, maar worden opgezadeld met een zwakke motivatie en dialoog. Sympathie moet in het bijzonder worden bewaard voor Craig Wasson, wiens norse optreden de voorbode is van de ophanden zijnde snelle aftakeling van zijn carrière als hoofdrolspeler, evenals voor de g<0xC3><0xAA>nant losgeraakte Jodi Thelen, misplaatst als het uiterst onwaarschijnlijke 'femme fatale' van de film.<br />Het lijkt allemaal langer dan het is, en alle punten die worden aangevoerd zijn grof en voor de hand liggend. Zie Arthur Penns eerdere visie op het onderwerp van de jaren zestig, de komische en weemoedige ALICE'S RESTAURANT; het is alles wat deze film niet is.