Wat is het sentiment van de recensie?

Net als vele anderen had ik me aangetrokken gevoeld tot de combinatie van Pollack, Ford en Scott-Thomas. Ik had genoten van het werk van Pollack en Ford over Sabrina, een goed gemaakte film en een zorgvuldige herschreven versie van het oude materiaal. Toen ik hoorde dat deze film in productie was, bestelde ik het boek en las het. Onmiddellijk leek het me dat dit verhaal moeilijker te filmen zou zijn. De personages zijn niet altijd sympathiek, er is weinig of geen humor en de auteur maakt talloze korte verhaallijnen om zich te concentreren op zijn hoofdthema: dat, aangezien ieder van hen de ander zou zien als de enige die de unieke combinatie van verlies en verraad, veroorzaakt door het vliegtuigongeluk, zou delen, de echtbrekers de enigen zouden zijn die de unieke combinatie van verlies en verraad, veroorzaakt door het vliegtuigongeluk, zouden delen. De echtgenoten die volkomen verrast waren, zouden elkaar gaan zoeken. Bovendien stelt hij zich voor dat ze tot een oplossing zouden kunnen komen door een bittere verkenning van de verborgen levens van de echtbrekers, en dat deze ervaring van 'dik en dun' een diepere liefde zou kunnen opleveren dan ze tot dan toe hadden gehad. Hoewel veel van het boek gaat over hun verbittering en groeiende haat jegens hun voormalige partners, wordt uiteindelijk aanvaarding en vergeving gevonden. In het filmscript wordt alleen melding gemaakt van het vliegtuigongeluk en de gedeelde hachelijke situatie van de echtgenoten. Waar de vrouw in het boek de onderzoeksagressor is, is de man in de film de man en de vrouw nooit een bereidwillige medeonderzoeker. De film heeft een volkomen nieuwe dramatische subplot voor Harrison Ford, die nog gekunstelder lijkt dan de dubbele toevalligheid van het vliegtuigongeluk. De subplot van de vrouw die zich kandidaat stelt voor het Congres is ook nieuw, maar werkt beter. Aan het publiek kan niet worden voldaan aan de verwachtingen van pure romantiek of romantische komedie, omdat dit verhaal zich richt op een zeer bittere pil. Waar in het boek echter een oplossing en vergeving worden bereikt, waarbij de lezer de last van de bitterheid van zich afwerpt en lichtzinnigheid wordt toegestaan, is er in de film geen overeenkomstig moment. Hoewel er nooit op vergeving wordt gezinspeeld, mogen we aannemen dat genezing na een schietpartij een dubbele taak heeft. Fords personage hoeft niet zo'n weinig amusante man van weinig woorden te zijn en Scott-Thomas' personage hoeft niet zo' De accentverandering is in het begin een beetje verontrustend. Deze film is niet het verlies dat door anderen wordt gesuggereerd. Het is echter een film die moeilijk te waarderen is, omdat het herschrijven en aanpassen van het beeld beneden de standaard ligt die eerder door de cast van de regisseur is bereikt.