Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hoewel het een 'vrouwenverhaal' was, vond ik het nog steeds tamelijk interessant. Het is ongebruikelijk omdat er drie echte zussen in de film meespelen! Ik heb het over Priscilla, Rosemary en Lola Lane.<br />Waarom de nationale critici deze film zo goed vonden, was de aanwezigheid van John Garfield, de slechterik en rebel. In hun verwrongen, door de liberalen gedomineerde geest zijn alle Amerikaanse personages ziekmakend maar zuur-op-leven, met mensen met een slechte mentaliteit zoals Garfield spelen ze mensen waarmee ze zich kunnen identificeren. Ondanks dat heeft deze film nog steeds een algemeen gevoel van goedheid, wat de reden is waarom ik hem zo goed vond. Sommige personages hebben misschien domme dingen gedaan, maar ze hebben een goed hart. Wiens hart was hier groter dan dat van 'Ann' (Priscilla Lane)? Ik ben het eens met de IMDb-criticus die hier commentaar levert en die zegt dat dit net zo goed Priscilla's film is als die van de geliefde (niet van mij) Garfield.<br />Met een regisseur van het kaliber van Michael Curtiz is de film beter dan hij onder iemand anders had kunnen zijn. Curtiz zorgde ervoor dat geen enkele scène, zeepachtig of anderszins, te lang duurde.<br />Naast de gezusters Lane en Garfield hebben we Claude Rains (die de hoognodige humor aan het verhaal toevoegt), Jeffrey Lynn (de voornaamste liefdesrelatie van de meisjes), Gale Page, Dick Foran, Frank McHugh en Mae Robson. Blijkbaar was deze film een succes geweest, want er waren verschillende spin-offs van gemaakt, die geen van beide dit succes hadden behaald.