Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er waren zo veel mensen die van deze film hielden, en toch zijn er onder ons IMDb-recensenten die Mirrormask ondraaglijk onplezierig vonden om naar te kijken en ongelooflijk saai. Ik bevind me in het laatste van die twee kampen en ik zal proberen uit te leggen waarom mijn teennagels zo onplezierig gaan krullen.<br />Ten eerste, om de zaak recht te zetten <0xE2><0x80><0x93> ik hou van de boeken van Neil Gaiman. Ik vind zijn wetende, sarcastische, 'wrede terzijdes'-humor soms een beetje nerdachtig, en ik geef eigenlijk de voorkeur aan zijn werk als hij eerlijk is en de grappen met rust laat <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs met zijn incidentele uitglijers in flauwe 'papa'-grappen vind ik zijn creativiteit en verbeeldingskracht een beetje bijzonder.<br />Interessant, een van Gaiman's boeken. Het sterkste boek van Coraline is Coraline, een gotisch sprookjesverhaal voor kinderen, dat heel weinig grappen bevat en heel veel spanning en griezeligheid. Zijn laatste roman (Anansi Boys) is veel te geestig en heeft de neiging om te gaan lezen op momenten dat Terry Pratchett de Zusters van Genade doet (niet de nonnen, maar de band). Spiegelmask is een vergelijkbaar terrein voor Coraline, en toen ik de verbluffende beelden in de trailer zag, raakte ik een beetje opgewonden dat iemand erin was geslaagd om Gaimans spectaculaire gezichtsvermogen en verbeeldingskracht op het scherm over te brengen.<br />Als we de film prijzen, zien sommige scènes er inderdaad verbluffend uit. De visuele effecten worden echter af en toe bedorven door CGI-animatie die eruitziet als een project van studenten mediawetenschappen. Achtergronden en decors zijn vaak ongelooflijk, maar sommige karakters zien er stuntelig, amateuristisch en goedkoop uit. In een vroege droomsequentie is de spin prachtig geanimeerd, maar het boekenetende katbeest ziet er slecht weergegeven en erg 'gecomputeriseerd' uit. Vergeleken met de standaard van animatie in producties als 'The Corpse Bride' ziet Spiegelmasker er af en toe erg amateuristisch uit. Maar tot zijn verdediging moet worden aangevoerd dat het budget voor zo'n groots visioen erg klein was, en een paar haperingen in het effect kunnen worden begrepen en vergeven.<br />Wat niet vergeven kan worden, is de gekunstelde, theatrale, kruiperige en pretentieuze dialoog. De acteurs worstelen wanhopig met de dialoog <0xE2><0x80><0x93> en er is zoveel dat ze er voortdurend door worden gehinderd en over struikelen. De conversatie wordt volkomen onnatuurlijk, de grappen worden keer op keer afgeraffeld, en de bombastische toespraken lijken de enige manier te zijn waarop de schrijver zijn plot uiteenzet. In combinatie met het feit dat de acteurs tegen een blauw scherm werken (dat altijd een element van 'Phantom Menace' toevoegt) maakt dit de film bijna onbruikbaar. In zo'n onwezenlijke omgeving moeten de acteurs twee keer zo hard werken om te worden geloofd, en over het algemeen falen ze verschrikkelijk. Het meisje dat de hoofdrol speelt voert een dappere strijd tegen de onmogelijke dialoog van een toneelschool, en toont af en toe echte belofte, maar het is nooit genoeg. Het personage van Valentine (met wie ze buitensporig veel tijd op het witte doek moet doorbrengen) geeft de jonge actrice alle kans om boven het materiaal uit te stijgen. Het lijkt Valentines taak te zijn om de plot aan jongere kijkers uit te leggen, en om er iets van opluchting aan toe te voegen. Persoonlijk zou ik hem niet in de buurt van mijn 15-jarige dochter willen hebben.<br />Wat is er nog meer mis met deze film? Antwoord... Rob Brydon. Wat ergerlijk is (voor ons Britten in elk geval) is dat we weten dat Rob Brydon kan acteren! We hebben hem een halfuur alleen op het witte doek zien staan (met die monologen van 'Marion & Geoff') en in het eerste 'echte' deel van de film gaat het prima met hem. Maar als je hem voor een blauw scherm zet, verliest hij alle gevoel voor karakter en verandert hij in de slechtste im-dram-ham die ik in jaren heb gezien. Echt jammer.<br />Wat is er nog meer mis? Antwoord... de aanstellerige tik-tak, sub-Courtney Pine-sax en onhoorbare, te hoog-op-de-mix-mix-soundtrack die nooit ophoudt. God, de muziek is onophoudelijk, hard, afleidend, irrelevant en alsof dat nog niet genoeg is, heeft die aanstellerige tik-tak er ook nog eens een ruk aan. Het maakt de dialoog heel moeilijk te verstaan, maar dat zou een zegen in vermomming kunnen zijn.<br />Wat is er nog meer mis? Antwoord... De fluitende mimespeler. In de moderne maatschappij zou er geen plaats moeten zijn voor mime, behalve op bepaalde geheime plaatsen in Frankrijk. Elke keer dat de camera blijft rusten op de gapende, fluitende, met mos jonglerende, met yoghurt wevende idioot, begrijp ik waarom de inwoners van Edinburgh een beetje zenuwachtig en kribbig worden als het festival weer begint.<br />Mijn laatste kritiek is dat de film nogal saai is. Surrealisme is vaak saai omdat het publiek ofwel in een dromerige, zenachtige, accepterende staat moet raken, ofwel voortdurend wordt overrompeld door grotere en grootsere verrassingen. Een verhaal met een beetje tempo waarin personages zitten waarin we kunnen geloven en om wie we kunnen geven, zou deze film het emotionele middelpunt hebben gegeven waar het jammer genoeg aan ontbreekt, terwijl de oogleden niet meer dichtvallen. <br />Ten slotte mijn verontschuldigingen aan al diegenen die diepgang, betekenis en verwondering in deze film vonden. Het is jullie gelukt je ongeloof op te schorten, jullie hebben door de krakende CGI heen gekeken, de waardeloze dialoog en de abominabele prestaties die daaruit voortvloeiden genegeerd en de grootse, fantasierijke visie van de maker begrepen. Ik wilde het wel, maar ik kon niet door de tekortkomingen van de echte wereld heen kijken.<br />Ik hoop dat Neil Gaiman het de volgende keer goed doet, als hij de kans krijgt (of zelfs maar wil).