Is deze recensie positief of negatief?

De beste manier om plezier te hebben in deze film is het tellen van het aantal clichés dat er wordt herhaald. Grommende Chinese gangsters. Een vrouwelijke vice-president. Een ventilatierooster dat toevallig groot genoeg is voor een grote blanke man. Door de muur schieten om de slechterik te doden. Een situatie waarin je een paar onschuldige mensen moet ombrengen om Armageddon te voorkomen. Beelden van Onafhankelijkheidsdag waarop je een paar gedenkwaardige oriëntatiepunten in een vuurbal om zeep helpt. De vice-president in een mooi, goed verlicht vertrek omringd door ondergeschikten, terwijl de Chinese premier vrijwel alleen in een donkere kamer is met een klein beetje gedempt licht, en even gemeen grommend als de slijmerige gangsters. Een eenzame held op een schip (bouwwerk, vliegtuig, wat dan ook) die met grote automatische wapens een ravage aanricht onder onnozele schurken. Et cetera, et cetera, et cetera.<br />De op een na beste manier is om te tellen hoeveel nullen je achter de komma moet zetten om de waarschijnlijkheid van het filmscenario nauwkeurig te kunnen inschatten. Ik telde tot 45. Een president die instemt met een ontmoeting aan boord van een privé-vaartuig. Het onmogelijk niet-overtuigende bevel uit de atoomdoos. Het gedeelte waarin de Chinezen besluiten om een spelletje te spelen: schiet ze neer. Et cetera, et cetera. Man, de aarde valt waarschijnlijk eerder in de zon dan dat deze film plaatsvindt.<br />Ik geef toe dat de film interessant was tot het moment dat de kwaadaardige Taiwanese gangsters de president ontvoerden. Toen sloeg de verveling toe. Het ongeloof verdween en ik begon te denken hoe leuk het zou zijn om deze film te martelen...