Is deze recensie positief of negatief?

Toen ik deze film zag, kwamen er herinneringen aan 9/11 bij me boven. Het eerste wat ik me van die ochtend herinnerde, waren tv-beelden van een vliegtuig dat een groot gebouw binnenvloog, en mijn eerste gedachte was: dat is vast een voorvertoning van een nieuwe Tom Clancy-film.<br />Dit was geen Tom Clancy-film. Dit was zeker geen Britse versie van 'The Sum Of All Fears'. De typische Tom Clancy-film of - roman heeft een relatief kleine bezetting, een lineaire plot en meestal een soort resolutie. Deze film had geen van beide. Natuurlijk, wat ik direct op het scherm zag, was een kleine bezetting, een plot en een vage resolutie, maar net als bij 9/11 was het punt dat de werkelijkheid zoveel groter en complexer was. Ik ben systeembeheerder, en de realiteit van de rampspoedoefening en de ramp zelf is pijnlijk duidelijk. Het is onmogelijk om je voor te bereiden op een ramp als deze, en het zal ook onmogelijk zijn om hiermee om te gaan als het gebeurt.<br /><br />Van de ruzie tussen de politie (Er wordt niet genoeg gedaan om je voor te bereiden) en de politici (Iedereen in de buis een gasmasker geven zou paniek veroorzaken) tot en met de voortdurende aankondigingen door de luidsprekers (Je gezondheid is niet in gevaar, maar ga niet naar huis voordat we je ontsmetten) en (Eet, drink of rook niet voordat we je ontsmetten) was ik de hele film gespannen. Ik had niet de geringste behoefte om te zappen. <br />Deze film was 90 minuten lang. Hij had twee keer zo lang kunnen zijn en toch niet alle mogelijke details laten zien. In plaats daarvan liet hij genoeg onuitgesproken om ieder van ons de details te laten fantaseren, ieder van ons op zijn eigen manier. Dat maakte het voor mij zoveel echter dan welke Tom Clancy-film ook.<br />Ik heb een keer in Londen gewoond, vlak bij Edgeware Road. En ik heb vaak de trein genomen vanaf Waterloo Station. Terwijl ik naar Dirty War keek, bleef ik mezelf voorhouden dat dit alleen maar fictie was. Op dit moment. Als Allah en Jehova het willen, blijft deze film fictie, en ergens in de komende 20 of 30 jaar zullen mijn neefjes naar deze film kijken en zich de vroege 21e eeuw herinneren, en de paniek die we te veel hebben gevoeld. Hopelijk in dezelfde mate als ik me nu voel, als ik memorabilia van de Koude Oorlog bekijk met het Kwade Communistische Regime van de midden-20e eeuw, en me de oefeningen 'vallen en dekking' op school herinner.