Is deze recensie positief of negatief?

**Mogen de Spoilers** verdrinken.<br />De hoofdfiguur, een edelman die Fallon heet, is gestrand op een eiland met personages die zo gestoord en dodelijk zijn dat hij beter had kunnen verdrinken. Graaf Lorente de Sade (uitgesproken als 'dee-saj') praat tegen zijn eigen hallucinaties en ziet alle indringers op het eiland als piraten. Hij slaat routinematig de stomme dienstmeid Anne en martelt zijn onwillige gasten in de kerker. Onbedoelde lachbuien worden veroorzaakt door de reusachtige 'Nubische' slaaf Sprinkhaan, die met een Diep Zuidelijk accent praat en de Sade helpt bij het opsporen van indringers in de stijl van HET GEVAARLIJKSTE GAME. De waanzinnige vrouw van de Sade, geteisterd door melaatsheid, zorgt voor een paar werkelijk angstaanjagende momenten als ze door de kerker zwerft en een hulpeloos geketende gevangene omhelst. De enige bijna normale persoon die te zien is, is Cassandra, die zichzelf tot een wetenschap heeft verheven. ('Vroeger was ik verpleegster, nu ben ik niet veel meer.') Zij en Fallon beramen hun ontsnapping en komen uiteindelijk een vijand tegen die angstaanjagender is dan De Sade en Mantis bij elkaar.<br />Deze film is in San Antonio opgenomen en geregisseerd door een man die beter horrorstrips kan tekenen dan horrorfilms. (Ik moet het meneer Boyette nageven: hij laat zijn fixatie op besmetting zien, net als in zijn strips.) Het lijkt een beetje op een melodrama van Andy Milligan, maar dan zonder de hakbijlen. De periode van de garderobe, de muziek uit de bibliotheek, het misbruik van de gehandicapten en de algehele misantropie maken dat je je afvraagt of Andy niet als adviseur is ingeschakeld. Milligan maakte echter betere kostuums en schreef betere dialogen. De technische blunders zijn te talrijk om ze hier op te sommen, maar je weet dat deze film in de problemen zit als je het begin van het scheepswrak ziet, dat eruit ziet alsof het in een aquarium is opgenomen. Bovendien had een film die in Texas is gemaakt echte spinnen en slangen moeten hebben in plaats van rubberen. _Glorious Eastmancolor_ geeft dit melodrama het opzichtige aanzien dat het zo rijkelijk verdient. Fallons eerste ontmoeting met de melaatse gravin is werkelijk afschrikwekkend, evenals de laatste scène van de film. Als de rest ook maar half zo aangrijpend was geweest, zou THE DUNGEON OF HARROW een horrorklassieker zijn geweest. In plaats daarvan is het een grappig stukje kul waar de schooiers om de verkeerde redenen dol op zullen zijn.