Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nou... er waren een paar geweldige, romige gezichtsfoto's van Marlene, samen met haar'schokkende' outfit (plus haar niet-te-missen 'transmogrificatie' van aap in mens); maar over het algemeen waren de weinig overtuigende plot en gedateerde acteerprestaties <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van de weinig aanlokkelijke melodieën die uit de 'baritonstem' van Miss Dietrich kwamen <0xE2><0x80><0x93> er niet de oorzaak van dat Blonde Venus een permanente plaats kreeg in het Pantheon van de Herinnerende Films in mijn hoofd. Cary Grant <0xE2><0x80><0x93> nog in de greep van de cinematografische kindertijd <0xE2><0x80><0x93> leek voortdurend op zoek te zijn naar 'zichzelf vinden', terwijl Herbert Marshall waarschijnlijk nooit iets anders was geweest dan Herbert Marshall vanaf de dag dat hij werd geboren tot de dag dat hij stierf. Natuurlijk, vanuit historisch oogpunt was het leuk om naar Blonde Venus te kijken, zolang je in staat was 'grote verwachtingen' opzij te zetten.