Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De recensenten die hebben geklaagd dat deze film niet geloofwaardig is of bouwkundige problemen heeft, begrijpen niet waar het om gaat. Dit is een verrukkelijke kampromance, met veel _Play, zigeuners! Dance, zigeuners!_ -muziek, die exotische liefdesverhalen opwekt en bejubelt. De opgedirkte Ray Milland is een amusante spil voor een Dietrich met zwart haar, rafelige sjaals en massa's sieraden. De gretigheid van het personage om Milland te eten te geven en voor hem te zorgen, lijkt meer op die van de goede Duitse Hausfrau Dietrich dan op haar welgemanierde vamprollen. Omdat er veel censuur is, wordt duidelijk dat ze alleen platonisch een karavaan delen en dat Milland zich tegen Dietrichs wensen verzet. Met een vastberadenheid die opmerkelijk is voor een heteroseksuele vrijgezel die elk moment vermoord kan worden, komt ze op hem af. Zijn enige excuus is dat ze stinkt, dus misschien laat een bekrompen, kieskeurige Engelsman zich inderdaad afschrikken.<br />In de kleine rol van Millands jonge metgezel op zijn geheime missie voegt Bruce Lester een noot van een ander soort toe. In het begin krijgen we te horen dat hij Milland als een held aanbidt, en hem zelfs vleit. Als hij, nadat ze uit elkaar zijn gegaan, Milland ontmoet, die nu is veranderd in een zigeuner met een bruine huid en een hemd dat tot zijn middel openstaat, suggereert zijn stralende waardering voor de vermomming nog eens extra dat niet alleen Dietrich verliefd is op Milland. Ondanks de wonderlijk onwaarschijnlijke karakters en de opeenvolging van gebeurtenissen is de groeiende liefde van Milland voor Dietrich en zijn aanvaarding van de niet-rationele aspecten van het leven nogal roerend. En als hij op hun laatste avond samen, voor hij ontsnapt, zegt dat ze nu de helft van de ander bevatten, dat de twee één zijn geworden, en als dan de duisternis valt, denk ik dat we mogen aannemen dat de censuur besloten heeft hun een kans te geven! Eén foutje <0xE2><0x80><0x93> in het begin verwijst Milland, die verondersteld wordt Engels te zijn, naar een luitenant, waarbij hij de Amerikaanse uitspraak gebruikt (de Engelsen zeggen luitenant). Aangezien Milland Brits was, moet hij het zo hebben gezegd, omdat de Amerikaanse filmproducenten bang waren dat het Amerikaanse publiek door de Britse stijl zou worden afgeleid en in de war zou raken.