Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is een doorslaand succes van een biopic uit de jaren vijftig. De stoere, knappe jonge held <0xE2><0x80><0x93> nou ja, op het witte doek is hij niet meer zo jong <0xE2><0x80><0x93> speelt mee; de regie is voortreffelijk, zij het onwaarschijnlijk, van Billy Wilder; een roerend, volledig georkestreerd stuk van opzwepende toonladders en, indien nodig, hemelse snaren van Franz Waxman; sterke bijrollen; een aangrijpend verhaal; verbluffende fotografie van Hitchcocks favoriete Robert Burks; en een verhaal over een bijzondere historische gebeurtenis.<br />De film begint met Jimmy Stewart als Charles Lindbergh die probeert wat te slapen in een hotel op Long Island voor zijn epische solovlucht over de Atlantische Oceaan, van New York naar Parijs. En hij kan niet slapen.<br />De vlucht zelf is gevuld met flashbacks naar Lindberghs leven. De film gaat over Stewarts persoonlijke geschiedenis en de aankoop en de bouw van zijn unieke eendekker met hoge vleugels, The Spirit of St. Louis. St. Louis, Missouri, is de thuisbasis van de maatschappij die de vlucht financierde. (Zelfs in 1927 werd er al over geld gepraat.) Hoe dan ook, de film had meer flashbacks en Stewarts verhaal moest worden verteld. Wat is het alternatief? De unies observeren? Drieëndertig uur lang Jimmy Stewart zwijgend achter de stuurknuppel van zijn lawaaiige vliegtuig zien zitten terwijl de dagen en nachten komen en gaan? Ik vond het script en de richting waarin de film zich afspeelt indrukwekkend voor hun tijd. Onaangename dingen worden natuurlijk weggelaten om niet meer dubbelzinnigheid te introduceren dan het huidige publiek misschien zou kunnen opbrengen. Ik durf te wedden dat de joelende menigte die Lindbergh bij Le Bourget omringt het vliegtuig als souvenir aan stukken heeft gescheurd. En natuurlijk niets over de buis van de piloot, hoewel dat meer mogelijkheden voor humor zou hebben geboden. Sommige kijkers van vandaag zullen sommige incidenten afgezaagd vinden als ze er te veel over nadenken. In de lucht praat Stewart met een vriendelijke liftende vlieg die hem op zijn eigen rustige, bezorgde manier wakker maakt door op een kritiek moment op zijn wang te landen. Later tikt de medaille van Sint-Christoffel die pater Hussman hem heeft gegeven zachtjes tegen het glas van een van de instrumenten, net als Stewart wanhopig probeert te landen. De atheïst Stewart wordt twee keer gered - een keer door een vlieg en een keer door God.<br />Maar dat doet er niet toe. Het is een indrukwekkende film. Die landing op Le Bourget, met een uitgeputte Stewart achter de stuurknuppel, in de war door de zoeklichten, bezweet van angst en instortend van vermoeidheid, is echt overtuigend. 'Ik ga dit vliegtuig verscheuren,' zegt hij tegen zichzelf, en we kunnen hem geloven.<br />Vliegen met een licht vliegtuig is heel wat anders dan autorijden. Er is geen soepele, bochtige snelweg om je te vertellen waar je heen moet, geen rijbanen om je te begeleiden. Je hebt het elke seconde druk. Je moet de instrumenten in de gaten houden, elke vleugeltip controleren om te zien of hij de horizon raakt, en hetzelfde geldt voor het vliegtuig.' In een van de meer ouderwetse scènes van de film zitten Stewart en Murray Hamilton, twee zigeuners uit de jaren twintig, op een veld in het Midden-Westen bij hun vliegtuigen. 'Wat is het? Waarom houden we zo van vliegen?' vraagt Hamilton. (Geen antwoord.) Later proberen zijn financiële sponsors hem van de vlucht af te brengen. Vijf andere vliegeniers zijn al gestorven toen ze het probeerden. 'Maar begrijp je het niet? Het moet gebeuren,' zegt een gepassioneerde Stewart.<br />Nou, dat is ook niet echt een antwoord. Waarom moet het nu gebeuren, en waarom door Lindbergh? Waarom niet tien jaar wachten en intussen geen levens verspillen? Het antwoord, beste Socrates, ligt voor een deel in onze klieren. Piloten zijn een rustig en zelfverzekerd stel, dat af en toe wel eens opgewonden raakt. Hun voornaamste probleem is misschien een verslaving aan een innerlijke adrenalinestoot. Geintje. Sommige van mijn beste vrienden zijn piloten. Maar Lindbergh moet een geweldige kerel zijn geweest. Hij verdiende het om als een held te worden behandeld. Niet alleen vanwege de vlucht zelf, maar ook vanwege zijn latere houding: rustig, bescheiden, een huisvader. We kunnen zijn bewondering voor Hitler gemakkelijk vergeten, want die maakte hij meer dan goed door Corsair-jagers in de Stille Oceaan te testen en de marine te adviseren hoe ze de vliegtuigen moesten tweaken en het beste uit ze konden halen.<br />Zie het als je de kans krijgt. Het is in elk geval een historische les die met visuele pracht wordt verteld.