Is deze recensie positief of negatief?

Ik besloot dat ik mijn recensie voor mijn allergrootste lievelingsfilm moest oprekken. In tegenstelling tot andere oorlogsfilms die zich op het evenement richten, brengt Apocalypse Now de kijker in een psychologische trip. Het pure surrealisme maakt het lichaam ongemakkelijk, maar je kunt je ogen er niet van afhouden. Op basis van Joseph Conrads Heart Of Darkness daalt Apocalypse Now langzaam af naar de waanzin van de hoofdpersoon, Willard (Martin Sheen), waarschijnlijk op dezelfde manier als Kurtz afdaalt naar de krankzinnigheid. De productie van deze film is berucht om de vertragingen die het moessonseizoen veroorzaakt en om Brando's onvoorbereide optreden (hij las zijn tekst voor van een keu). Er is een documentaire getiteld _Apocalypse Now: A filmmakers Apocalypse_, waarin de hel wordt getoond die iedereen heeft doorgemaakt bij het maken van deze film.<br />De openingsscène is een van de beroemdste en populairste in welke film dan ook. Terwijl de rotorbladen van de helikopters in slow motion te zien zijn en napalm in de bomen wordt gegooid, is het nummer 'The End' van The Doors te horen. De volgende opname is van Willard in zijn bed met de ventilator aan, zodat het geluid van de helikopter samenvalt met dat van de ventilator. We krijgen te horen dat hij speciale missies voor het leger uitvoert, meestal moorden. Als hem zijn volgende missie wordt gegeven, is hij verbijsterd.' De man die hij moet doden is een kolonel die krankzinnig is geworden en zich heeft afgezonderd, samen met de mensen van zijn stam. Kurtz geeft bevel tot gruwelijke daden die door deze mensen worden uitgevoerd en hij moet mij tegenhouden. Maar Willard gaat niet alleen. Hij wordt met een aantal soldaten op een boot meegevoerd en ze komen op verschillende veldslagen terecht. Onderweg ontmoeten ze luitenant-kolonel Bill Kilgore, die 'hoera' zegt over de oorlog. Willard vraagt zich af of Kurtz zo gek zou kunnen zijn als Kilgore zo gek was. Er zijn veel scènes waarin Willard ten prooi valt aan waanzin: de aanval van de tijgers, de afslachting van onschuldige Vietnamezen, de onophoudelijke regen, de stapels lijken die overal verspreid liggen, en de dood van zijn bemanningsleden. Als hij bij het huis van Kurtz aankomt, wordt hij begroet door de dorpsbewoners en een hippie-fotojournalist (Dennis Hopper). In plaats van Kurtz meteen te vermoorden, begint Willard met hem te praten en begint zijn geweten te twijfelen aan wat hij moet doen. Kurtz daarentegen wil sterven. Hij heeft genoeg van de oorlog en wil als soldaat ten onder gaan. Willard doodt hem met een machete, terwijl tegelijkertijd een buffel wordt geofferd door de dorpelingen. Als ze eenmaal beseffen dat hun leider is vermoord, roepen ze hem niet uit tot hun nieuwe koning, maar begroeten ze hem als hun nieuwe koning. Willard slaat het aanbod af en verlaat hen.<br />De cinematografie hier is absoluut adembenemend. De kleuren zijn kleurloos, iets wat zeldzaam is in oudere films. Ik kan de kleuren gedempt zien en de schoonheid van het landschap bewonderen.<br />Het toneelgezelschap is fantastisch, en iedereen speelt zijn rol goed. Veel mensen hebben om de een of andere reden kritiek op Brando, maar ik denk dat hij zijn rol als een depressieve gek die door de oorlog in elkaar is geslagen goed speelt.<br />De soundtrack en de aftiteling zijn spookachtig en zorgen voor de sfeer van de film. Ik vraag me af welk instrument ze hebben gebruikt voor dat gitaarachtige geluid als de aftiteling begint. Er zijn veel parodieën op deze film gemaakt, maar mijn favoriete citaat komt van Marge Simpson als ze aan Homer uitlegt waarom een personage met dezelfde naam in een politieserie zich als een idioot gedraagt: 'Jouw personage vormt een komisch decor voor de show, zoals, eh, Marlon Brando in Apocalypse Now.' Degenen die de film hebben gezien, weten waarom dit hilarisch is.