Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

O, o, o: Peter Cushing en Donald Pleasance moeten wanhopig op zoek zijn geweest naar werk om hun talenten aan deze kalkoen te kunnen lenen. Een afschuwelijk warrig verhaal over het satanisme in het moderne Griekenland, Land van de Minotaurus (ook wel bekend als The Devil's Men) is een miskleun op min of meer elk denkbaar niveau. Er zitten maar heel weinig schrikbeelden in (altijd een minpuntje voor een 'horror'-film, vind je niet?); zwakke vertolkingen; talloze scènes waarin personages zo dom zijn om alleen weg te lopen of de gelegenheid af te slaan om in de veiligheid van een groep te blijven; en een paar nogal irritante montagetechnieken die niets aan de gebeurtenissen toevoegen. Ik raakte voortijdig opgewonden bij het vooruitzicht dat Cushing en Pleasance zeventien jaar na _The Flesh And The Fiends_ zouden samenwerken, maar deze film is het niet waard om ook maar in de verste verte opgewonden over te raken; hij is een enorme afknapper en nogal g<0xC3><0xAA>nant vanwege de veel waardigere aanwijzingen.<br />In een afgelegen deel van Griekenland worden buitenstaanders zoals toeristen en archeologen nog steeds vermist, en de plaatselijke priester Vader Roche (Donald Pleasance) vermoedt dat er iets sinisters aan de hand is. Hij schrijft naar zijn vriend, de New Yorkse privédetective Milo Kaye (Costas Skouras) om hem te vragen naar Griekenland te vliegen om hem te helpen het mysterie tot op de bodem uit te zoeken. Intussen verdwijnen er nog drie bezoekers - Beth (Vanna Reville), Ian (Nikos Verlekis) en Tom (Robert Behling) - terwijl ze rondsnuffelen in de buurt van de Griekse ruïnes. Milo komt uiteindelijk in Griekenland aan, maar heeft aanvankelijk zijn twijfels over de overtuiging van Vader Roche dat de vermiste mensen zijn ontvoerd om satanische offers te brengen. Milo en Vader Roche krijgen ook gezelschap van Laurie (Luan Peters), de vriendin van de vermiste Tom. Samen ontdekken ze de activiteiten van een Minoïsche duivelsaanbiddingscultus onder leiding van de griezelige, uit de Karpaten gevluchte baron Corofax (Peter Cushing). Deze waanzinnige sekte is druk bezig hun slachtoffers te offeren aan een standbeeld van de minotaurus. Bovendien kunnen ze blijkbaar niet op een normale manier gedood worden, dus moet Vader Roche in zijn strijd tegen hen een aantal religieuze voorwerpen gebruiken.<br />_Land of the Minotaurus_ had veel beter moeten zijn dan het in werkelijkheid is. De plot is zo maf en onwaarschijnlijk dat het alle kenmerken heeft van een plezierig maffe sekte/kamp-lievelingsfilm. Maar de regie is gewoonweg afschuwelijk. Directeur Costas Carayiannis heeft geen idee hoe hij het verhaal op een samenhangende manier met elkaar in verband moet brengen, dus gaat het allemaal maar door alsof het van de ene dag op de andere is verzonnen. Hij heeft er ook geen idee van hoe hij zijn acteurs moet overhalen om overtuigend te spelen, zodat ze zich óf vreselijk opgelaten voelen (Pleasance, Cushing) óf vreselijk amateuristisch (Skouras, Peters) optreden. Wat nog erger is, is dat het verhaal nergens op slaat. Waarom zou Vader Roche de hulp inroepen van een privédetective die zijn geloofsovertuiging volkomen belachelijk maakt? Hoe weet Roche dat de offers alleen bij volle maan worden gebracht? Hoe kan het minotaurusbeeld spreken? Waarom krijgt een van de slachtoffers tijdens een visioen te horen dat ze Vader Roche moet neersteken, om een paar scènes later zelf neergestoken te worden voordat ze de kans krijgt om het uit te voeren? En <0xE2><0x80><0x93> het allerverbijsterendste <0xE2><0x80><0x93> waarom sleept Vader Roche Milo de halve wereld rond om hem te helpen, terwijl hij alleen maar een crucifix en wat wijwater nodig heeft om de slechteriken uit de weg te ruimen? Die vragen <0xE2><0x80><0x93> en nog veel meer <0xE2><0x80><0x93> zullen je tijdens Land van de Minotaurus wel door het hoofd spelen, maar helaas zijn er geen antwoorden te vinden. Frustrerend, stom en teleurstellend!