Is deze recensie positief of negatief?

Het is belangrijk om de ware betekenis van de frase 'geïnspireerd door een waargebeurd verhaal' in gedachten te houden als je naar Trots kijkt. Het is zoiets als 'je zou tot 50% kunnen sparen', wat letterlijk vertaald kan worden met 'je kunt niet meer dan 50% sparen'. Het klinkt allemaal geweldig, tot je je realiseert dat het onderste deel van 'tot' 'nul' is. Op dezelfde manier betekent 'geïnspireerd door een waargebeurd verhaal' dat iemand een verhaal heeft gehoord en daardoor aan dit verhaal is gaan denken. De enige zekerheid is dat het echte verhaal en het verhaal dat je nu gaat zien niet hetzelfde zijn. Er is een echte Jim Ellis die in het begin van de jaren zeventig het zwemteam van het Philadelphia Department of Recreation begon te coachen, maar ik heb het gevoel dat de echte Jim Ellis niet in staat is geweest om zijn teleurstelling over de afloop van de film te verbergen. Het verhaal van zijn leven vergt kennelijk grote vrijheden, en ik stel me voor hoe hij reageert op de vreemde blikken van zijn vrienden, die zich afvragen waarom de film zo anders is dan de man die ze kennen. Hoe dan ook, één ding waar hij vast en zeker trots op zal zijn, is dat hij wordt gespeeld door Terrence Howard, een van onze beste acteurs, die naast Bernie Mac heeft gespeeld, die, ondanks het feit dat hij geen origineel en krachtig verhaal heeft, toch een ontroerende en ontroerende voorstelling geeft.<br />De film speelt zich af in Philadelphia in de jaren zeventig, een tijd en plaats waar racisme de norm was, niet de uitzondering, en de goed opgeleide en professionele Jim Ellis, die ook een goede zwemmer is, heeft moeite om een baan als leraar te vinden, totdat hij uiteindelijk wordt overgeplaatst naar een vervallen recreatiecentrum, dat hij moet opruimen voordat het wordt gesloopt. We kunnen ons zijn gevoel van kleinering heel goed voorstellen. Als we Elston, de onderhoudsman (Bernie Mac), voor het eerst ontmoeten, is hij een gedesillusioneerde brompot die in zijn kantoor zit, omringd door stapels troep die tot aan het plafond reikt, en naar een oude, stoffige televisie kijkt. Het behoeft geen betoog dat Elston niet bepaald vriendelijk tegen hem is als Jim komt opdagen om de boel op te ruimen en schoon te maken. Hij wist dat zijn recreatiecentrum gesloten zou worden, en al zijn woede daarover heeft hij moeiteloos op Jim afgereageerd.<br />Gezien zijn verleden als student heeft Jim een speciale belangstelling voor het zwembad, dat hij schoonmaakt en vult en in topconditie brengt. Een groep zwarte tieners die net buiten het sportcentrum basketbal spelen, hebben belangstelling voor het zwembad als hun basketbalring wordt weggenomen en de hitte verstikkend blijft, en al snel heeft de groep een zwemteam dat zich ontwikkelt, dat ze inschrijven voor een zwemwedstrijd in de hele stad. Het zou natuurlijk een beetje zwak uitgedrukt zijn om hen de underdog te noemen. Ze zijn ongeorganiseerd, onprofessioneel, onvoldoende getraind en hebben geen idee hoe ze zich moeten gedragen op een zwemwedstrijd.<br />Dat doet er natuurlijk niet toe. De film is je standaard underdog-sportverhaal, dus het eerste sportuitje is volkomen onbelangrijk als iets anders dan een leerervaring, een katalysator om hun veel hardere en veel meer gefocuste training te sturen die zal leiden tot het laatste sportuitje, het uitje dat ertoe doet. Het enige wat een sportfilm nu nog heeft, is dat de hoofdpersoon(s) niet hoeven te winnen bij de climax van de film, we hoeven alleen maar de betekenis en het belang van hun inspanning te begrijpen.<br />Jammer genoeg heeft de film alle karakterontwikkeling van een oude Seagal-film. 'Ja, en de slechteriken zijn de nare blanke zwemmers die lachen en jennen en racistische grappen maken tegen ons team. O, en er is een scène waarin een van de blanke jongens een van de zwarte jongens onder water schopt terwijl hij midden in een wedstrijd zit. Ik wist niet dat het echt mogelijk was om iemand onder water te schoppen, maar je krijgt wel een idee hoe diep de karakterontwikkeling gaat.'<br />'We begrijpen dat dit de groep is die door Jim Ellis is veranderd van kinderen die op straat rondhangen en niets met hun leven doen in een goed georganiseerd en competitief team van zwemmers, maar verder weten we het niet.' Ik kom niet echt iets te weten over wie ze zijn.<br />Maar het grootste probleem is dat de enige echte uitspraken die de film doet, zijn dat inspanning en organisatie tot succes leiden en dat racisme slecht is. Beide zijn zo duidelijk dat als een film alleen op basis van die twee dingen wordt gemaakt, hij uiteindelijk leeg en onnodig aanvoelt. Racisme was in de jaren zeventig in Amerika zoveel sterker dat het een enorm verlies voelt dat de film zich rechtstreeks met dat onderwerp bezighield, maar er niet echt iets over zei. Het is een beetje een gevoelsfilm, maar als hij...' Als het voorbij is en je beseft hoeveel het had moeten zeggen is veel groter dan wat het zei, verandert het prettige gevoel in een trieste teleurstelling.