Wat is het sentiment van de recensie?

Vrolijke elektronische whizkid Brian Foster (een aardige vertolking van 'Land of the Lost' van Wesley Eure op de tv) creëert een gecomputeriseerde waakhond genaamd C.H.O.M.P.S. (een afkorting van Canine Home Protection System) voor zijn baas, de heer Ralph Norton (grappig gespeeld door Conrad Baain), wiens beveiligingsbedrijfje het moeilijk heeft. Een rivaliserend bedrijf huurt een paar onbekwame misdadigers in om hun groezelige handen op C.H.O.M.P.S. te leggen; voornoemde taak blijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan. Directeur Don Chaffey vertelt het vertederende, stompzinnige verhaal in een constant kwiek tempo, houdt de hele tijd een beminnelijk dwaze en luchthartige toon aan en zet de maffe slapstickgrappen met aanzienlijke flair in. Bovendien werpt het spel het met aanstekelijk aplomb in de strijd: de aanbiddelijke Valerie Bertinelli als Brian. Casey Norton als de lieve verloofde van Casey, Chuck McCann als de klungelige schurk Brooks, Red Buttons als McCanns al even stuntelige partner Bracken, Jim Backus als de boosaardige directeur Mr. Gibbs, Hermoine Baddeley als de aardige, oude, slome mevrouw Foster, en 60's AIP-uitbuitingsverhaal met de gewone Larry Bishop als de slijmerige, dubbelhartige Ken Sharp. Het leukste van alles is de rol van de hond: C.H.O.M.P.S. springt met verbluffende behendigheid door hekken, muren en ramen, verricht uitzonderlijke krachtsinspanningen, rent sneller dan een hert en doet zelfs een paar handige vechtsportbewegingen. Een subplot over een kolossale buurthond die Monster heet, levert een paar extra lachsalvo's op (Monster wordt gespeeld door een onbekende met een gepast diepe, grommende stem). Wheelers glanzende cinematografie en Hoyt Curtins funky, pulserende discomuziek zijn ook allemaal solide. Een schattige kinderfilm.