Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik weet niet waar ik moet beginnen om over dit juweel te schrijven, behalve dat het de jonge Buster Keaton op het toppunt van zijn kunnen voorstelt en zeker kan wedijveren met de zes beste korte komedies die ooit zijn gemaakt. THE BOAT bestaat uit twintig minuten soepele, vakkundig gefotografeerde, prachtig uitgevoerde grappen; twee spoelen vol non-stop komische uitvindingen, gedreven door een onmiskenbare onderstroom van paranoia en toch op de een of andere manier leidend naar een happy end <0xE2><0x80><0x93> wat niet altijd het geval was bij Busters komedies. (Zie COPS voor één geval waarin het fatalisme uiteindelijk de overhand kreeg, of EEN WEEK voor de overwinning van het defaitisme.) Als ik deze film in één woord zou moeten beschrijven, zou ik het 'gedurfd' noemen, maar als ik er twee zou mogen noemen, zou ik dat doen. d zou het'schijnbaar moeiteloos' noemen, want er gaat vast een hoop harde arbeid in zitten om een komisch verhaal te schrijven dat zich met zo'n subliem gemak ontvouwt. Toch noemden ze hem niet voor niets het Grote Stenen Gezicht: Buster liet zich nooit in het zweet werken.<br />Een sardonisch kaartje laat ons weten dat onze openingsscène zich 'aan de Millionaire-kant' afspeelt, dat wil zeggen op een broodlijn in een grimmige stedelijke omgeving, waar Buster geduldig achter in de rij staat te wachten en dus niet te eten krijgt. Maar we moeten benadrukken dat hij geen moment pathos nastreeft; Buster heeft onze sympathie, maar vraagt er nooit om. Na een reeks ongelukken, toevalligheden en absurde misverstanden wordt Buster al snel beschouwd als een ontsnapte moordenaar die Dode Shot Dan heet en die door elke smeris in de wijde omtrek wordt achtervolgd, maar hoewel hij duidelijk van zijn stuk is gebracht door deze gang van zaken, is er geen spoor van zelfmedelijden of zelfs maar verbazing; we krijgen het gevoel dat hij altijd al heeft geweten dat het leven dit voor hem in petto had, en dat hij toch geen tijd heeft om zelfmedelijden te hebben, dat hij nieuwe manieren moet bedenken om die smerissen te ontlopen en aan de laatste val te ontsnappen. <br /><0x3E> Net zoals Buster zich afzijdig houdt om geen medelijden op te wekken, lijkt hij zich ook nooit in te spannen voor een lachbui, wat bijzonder indrukwekkend is, want THE GOAT moet wel een van de meest lachwekkende korte komedies zijn die er bestaan. Dit is de film met die iconische opname van Buster die in de koeienvanger van een trein rijdt, tot aan de lens van de camera toe, wat niet echt een grap is, maar op zijn eigen vreemde manier wel lachwekkend. Intussen zijn er ook grappen over wapens, honden, agenten, een ongelooflijk pluizig snorretje en een beeld van klei van een paard dat onder Busters handen wegsmelt. Buster zit gevangen in de eetkamer van Big Joe, springt over hem heen en zeilt door een bovendorpel, verandert een telefooncel in een lift, doet alsof hij verdwijnt en gebruikt ten slotte de lift zelf om zich van zijn achtervolger te ontdoen en het meisje op tijd voor een laatste vervagende knevel te veroveren.<br />Meer zeggen zou de kijkers die voor het eerst kijken een slechte dienst bewijzen. Ik wou alleen dat ik deze film kon zien in een theater vol mensen die...' Ik had het nog nooit gezien, en ik zweefde op het gelach. Live-muziek zou ook leuk zijn, en trouwens, de muziek die Kino voor hun eigen video/dvd-versie van THE GOAT heeft gebruikt, is eersteklas, en dient als glazuur op een toch al smakelijke taart.