Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik had me op deze film verheugd en was dan ook bijzonder teleurgesteld toen ik merkte dat hij volkomen waardeloos was. De regie van Akerman is zowel grof als clichématig (hoeveel clichématiger kun je zijn dan Parijs in de nacht?). De mannenrollen schijnen uitsluitend gekozen te zijn voor hun vertolking van Egon Schieles angstwekkende zelfportretten. Toch blijven de thema's van jaloezie en verraad, die in een film van dit soort de voornaamste drijfveer hadden moeten zijn, vrijwel onverkend. Wat overblijft is een opgeblazen melodrama dat een eeuwigheid nodig heeft om te beginnen en nog langer om af te maken. Het enige voordeel van dit soort films is dat ze je doen beseffen hoe goed Goddard en Truffaut eigenlijk zijn.