Wat is het sentiment van de recensie?

Een van de belangrijkste citaten uit de hele film wordt halverwege uitgesproken door de hoofdpersoon, de maffia-middenstander Titta Di Girolamo, een fysiek onopvallende man van middelbare leeftijd die oorspronkelijk uit Salerno in Zuid-Italië komt. Als we aan het begin van de film aan hem worden voorgesteld, leidt hij al tien jaar een non-leven in een elegant maar steriel hotel in het Italiaanssprekende Kanton Zwitserland, waar hij een bedrijf leidt waar we slechts geleidelijk aan worden voorgesteld. Terwijl deze cruciale maar ogenschijnlijk onopvallende scène zich afspeelt, vertellen werknemers van de Zwitserse bank die Di Girolamo's geld normaal tellen hem dat er tienduizend dollar ontbreekt in zijn gebruikelijke koffer vol dicht op elkaar gestapelde bankbiljetten. Op het nieuws dreigt hij kalm maar ijzig zijn overredende bankdirecteur dat hij zijn rekening wil sluiten. Intussen vertelt hij ons, de toeschouwers, dat als je bluft, je door moet gaan tot het eind zonder bang te hoeven zijn dat je wordt betrapt of belachelijk wordt gemaakt. Hij zegt: je kunt een tijdje niet bluffen en dan halverwege de waarheid vertellen. Dat hij dat uiteindelijk heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> dat hij pas halverwege blufte en de waarheid vertelde, en dat hij de gevolgen van het leven en uiteindelijk van de liefde heeft geaccepteerd <0xE2><0x80><0x93> is precies de reden voor het begin van de problemen van Titta Di Girolamo.<br />Deze aanvankelijk onsympathieke figuur, een norse, zwijgzame, norse man die bijna 50 is, een man die niet wil' Op een bepaald moment in zijn niet-bestaan besluit Titta zich zorgen te maken dat ze 'belachelijk' overkomt. De eerste helft van de film kan door sommigen als 'langzaam' worden omschreven. Di Girolamo's dagen en nachten in dat hotel worden inderdaad op een merkwaardig onsamenhangende, weloverwogen manier in beeld gebracht, met ogenschijnlijk alledaagse en irrelevante details. Maar scènes die misschien onnodig lijken, laten zien hoe essentieel ze zijn als deze meesterlijk geconstrueerde en innovatieve film zich voor je ogen ontvouwt. Het bestaan van Titta Di Girolamo <0xE2><0x80><0x93> de man zonder fantasie, identiteit of leven, het onsympathieke personage voor wie je onverwachts gaat houden en voor wie je gaat voelen op het moment dat je dat het minst verwachtte <0xE2><0x80><0x93> komt ook tot uiting in elegant geconstrueerde scènes en een bijzonder interessant gebruik van muziek (met name één thema van de Schotse band Boards of Canada).<br /><br />Het contrast tussen de manier waarop Hollywood en Italië gangsters behandelen was sinds de release van films als Le Conseguenze dell'Amore of L'Imbalsamatore nooit zo groot geweest. Een ander interessant element was de manier waarop de film gebruikmaakte van de slapeloosheid van de hoofdpersoon. Een beetje zoals The Machinist (en op een veel explicieter manier de Al Pacino-film Insomnia), Le Conseguenze dell'Amore.' Amore gebruikt deze omstandigheid om een diepere emotionele malaise te symboliseren die zo diep in de obscuriteit van het onderbewuste is geramd dat het bijna onmogelijk is om de oorzaak ervan vast te stellen (als die er al is).<br />De jonge en sympathieke serveerster Sofia (gespeeld door Olivia Magnani, de kleindochter van de legendarische Anna) en de herinnering aan Titta's beste vriend, een man die hij al twintig jaar niet meer heeft gezien, bieden onverwacht een kijkje in het leven dat Titta uiteindelijk (zij het aanvankelijk aarzelend) accepteert. Hoewel het nooit expliciet wordt geformuleerd, weet de toeschouwer dat het voor een man als Titta onvoorstelbare gevolgen zal hebben als hij _De gevolgen van de liefde_ accepteert. Een film zonder een enkele seks- of geweldscène, een film die zich in zijn eigen tempo ontvouwt en niets toevoegt aan de verwachtingen van de toeschouwer, Le Conseguenze dell'Amore is een mooie representatie van die kleine, rustige, discrete renaissance die in de Italiaanse filmwereld heeft plaatsgevonden sinds het verval van Cinecitt<0xC3><0xA0> in de tweede helft van de jaren zeventig. De wereld wacht tot Italië meer Il Postino-achtige films produceert, meer La Vita è Bella-achtige films... en verzuimt mooie creaties als Le Conseguenze dell'Amore, L'Imbalsamatore en andere te exploreren. Jouw verlies, wereld.