Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hij heeft een paar heel goede muziek en voorstellingen: Kid Creole and the Coconuts, James White and the Blacks, DNA, Tuxedo Moon, the Plastics, Melle Mel, Vincent Gallo, Lydia Lunch... et cetera, maar verder is er niet veel. De dialoog, vooral het verhaal (van Saul Williams), is eigenlijk best goed, maar de voorstellingen zijn allemaal nogal saai of ronduit slecht, hoeveel hipsters er ook aan te pas komen. Debbie Harry en Jean Micheal Basquit (de laatste heeft de hoofdrol) hebben allebei nog niet genoeg cultureel besef om te voorkomen dat deze film een nieuwigheidje is. Hij gaat voor de stijl van Jack Kerouac, die van de spontaneïteit, maar heeft niet genoeg inzicht om hem gaande te houden, en daar komt de bandvoorstelling bij. Ik denk dat het in dat opzicht aardig in evenwicht is tussen geweldige muziek en slecht acteerwerk, en ik vond het leuk, maar ik had meer verwacht. Hoewel het wel een sprookjesachtig einde heeft.