Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was niet onder de indruk van de Graffitikunstenaar, ondanks het artistieke (ook wel bekend als low budget improvisatie) appeal. Er is weinig dialoog en ik was in elk geval teleurgesteld dat het werk van guerrillakunstenaars zoals deze er niet beter van afkwam of werd gestimuleerd. In plaats daarvan was het een verhaal over bekend terrein. Twee mannen die in wezen weinig meer doen dan gebouwen taggen, worden vrienden, taggen partners en experimenteren uiteindelijk met een relatie. Ze lijken elkaars tegenpolen en voelen zich niet op hun gemak bij elkaar. Er wordt weinig uitgelegd over hun achtergrond en de dingen die tussen de twee jongemannen gebeuren gebeuren in een hoog tempo (hoewel ik dat begrijp omdat het maar zo'n 70 minuten duurt). De afgelopen jaren zijn er talloze gelijksoortige verhaallijnen en producties op de markt gekomen, zodat de wereld van de onafhankelijke film net zo verzadigd begint te raken van dit soort verhalen, en meer nog.<br />Veel van de film kan de kijker vervelen die behoefte heeft aan directe dialoog en doelgerichtheid. De hoofdfiguur van dit verhaal (althans uitvoerig) voert zijn routines uit zonder dialoog, zonder inzicht en met niets anders om de kijker mee te voeren. En voor een korte film had ik gewild dat ze een stuk sneller ter zake waren gekomen. Dat ergerde me, afgezien van de typische plot. Toch had het wel iets om even een kijkje te nemen in de dagelijkse gewoonten van minstens twee graffitikunstenaars, ook al was het merendeel van de tijd vrij leeg.<br />Aanbevolen voor als je genoeg hebt van de gebruikelijke troep en geen bezwaar hebt tegen een indiefilm en belangstelling hebt voor deze ondergrondse, stedelijke kunstvorm. Maar je moet er echt zelf naar kijken, want dit lijkt een film met een meer aangeleerde smaak. Voor meer recente indiefilms die zich op graffitikunstenaars richten, moet je bij Transit zijn.