Wat is het sentiment van de recensie?

BONJOUR, MONSIEUR SHLOMI is gewoonweg een fantastische film! Schrijver/regisseur Shemi Zarhin heeft een verhaal gecreëerd dat anders is dan alle andere en hij heeft er zulke uitmuntende acteurs in verwerkt dat het me nog steeds een raadsel is waarom deze film niet overal ter wereld favoriet is geworden. Hij is intelligent, emotioneel, verheffend, warm, vermakelijk en in alle opzichten een winner. Shlomi (Oshri Cohen, in een briljant geacteerde vertolking) is een 16-jarige jongen die voor zijn zeer disfunctionele familie zorgt: zijn moeder (Esti Zakheim) is zo ongeveer de meest onsmakelijke feeks die ooit in elkaar is geflanst, en ze is voortdurend in een slecht humeur omdat haar man haar heeft bedrogen, en omdat ze dubbele diensten moet draaien om haar zieke schoonvader te onderhouden (Aroet Elias, die als Shlomi's grootvader een intelligente, grappige, wijze, liefhebbende oude man is die heel veel om Shlomi geeft); een getrouwde zuster Ziva (Rotem Abuhab) die van tijd tot tijd weer in het huis komt wonen omdat ze voortdurend ruzie heeft met haar man, die niet van haar af kan blijven. Shlomi zorgt voor zijn tweelingbroers, zijn broer Sasi (Assi Cohen) die een leven leidt van luide elektrische gitaren, opschepperij over vrouwelijke veroveringen en de favoriete zoon van zijn moeder. Als je dit alles bij elkaar optelt, heb je de voorlaatste disfunctionele gezinseenheid. Shlomi kookt lekkere maaltijden voor hen, doet boodschappen, maakt het huis schoon, doet boodschappen, gaat in bad en zorgt voor deze grootvader. In het algemeen leidt hij een leven van onderwerping aan een gezin dat hem als een 'achterlijke' beschouwt. Shlomi verlangt naar een vriendin en zakt bijna voor zijn school omdat hij geen tijd heeft om voor zijn gezin te zorgen en zich niet kan concentreren. Zijn wiskundeleraar Begin (Nisso Keavia) merkt toevallig dat zijn natuurlijke mathematische genialiteit bij een afgekeurd proefwerk naar voren komt, en met de hulp van de directeur (Yigal Nair) moedigen de twee hem aan om zich te laten testen en ontdekken dat hij een genie is (met dyslexie?) en regelen dat hij naar een speciale school in Haifa wordt gestuurd. Shlomi's moeder wil er niets van horen, maar tussen de ruzies met Shlomi's afwezige vader (Albert Iluz) en de confrontaties met de leraar en de directeur in, stemmen ze er ten slotte in toe dat hij op de school wordt getest. Intussen ontdekt Shlomi een meisje van zijn leeftijd, Rona (Aya Koren), die bij hem is ingetrokken, en geleidelijk raken de twee met elkaar verweven in een fysieke en een intellectuele relatie. Op de achtergrond is altijd de steun van Shlomi's moeder te horen. De manier waarop de familie hiermee in het reine komt, is het hoogtepunt van de film en hoeft niet onthuld te worden om de kracht van de boodschap vrij te maken. De film is prachtig gefotografeerd, de muziek is creatief mooi en het eindresultaat is er een van vervoering van de menselijke geest. Op elk niveau zeer aanbevolen. In het Hebreeuws met Engelse ondertitels.