Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het meesterwerk van Francis Ford Coppola was een geweldig einde voor een gouden decennium van de Amerikaanse film. In de jaren zeventig heerste er een sfeer van tolerantie, open geest en progressie in de studio's die het maken van belangrijke films mogelijk maakten door enkele van de beste regisseurs die de Verenigde Staten ooit heeft gehad. De film is een vreemde mengeling van humanistisch denken en vakkundig filmen, waarbij de parameters van oorlogs- en avonturenfilms worden gevolgd en ze tegelijkertijd ondermijnt met zijn vloeiende reflecties over de waarde van het leven, de reden van de dood of de ethiek van de oorlog. Het is ook een hartstochtelijk werk, tegen alle verwachtingen in gemaakt, gedocumenteerd in de documentaire 'Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse' uit 1991; een film die verder ging dan alle eerdere bespiegelingen over de oorlog in Vietnam die ooit op het scherm zijn verschenen. Dit is misschien niet de definitieve Vietnam-film, maar de manier waarop Coppola ermee omging tartte de formule van het klassieke melodrama dat je aantreft in twee Vietnam-films die tegelijkertijd zijn gemaakt, 'The Deer Hunter' en 'Coming Home', of in en Oorlogsslachtoffers, voordat Vietnam het uitgangspunt werd voor het vervaardigen van producten van elk genre, zoals gruwelverhalen in _Jacob's Ladder_, of komedies als _Good Morning, Vietnam_, onder de meer respectabele. Coppola had de moed om dat economische en politieke conflict op te vatten als de achtergrond van een zoektocht naar antwoorden op vragen waar iedere man elke dag van zijn leven mee werd geconfronteerd, zonder de dramatische gevolgen van die oorlog te verraden.