Wat is het sentiment van de recensie?

Geen evenwichtig standpunt. De regisseur zou haar mening niet als de waarheid moeten presenteren. De film bevat enige kritiek op Fujimori, maar geeft hem en zijn familie altijd de laatste woorden. Er waren zo weinig kritieken op Fujimori dat het erop lijkt dat ze er alleen bij waren om te kunnen zeggen dat de film beide standpunten weergeeft. Maar dat is niet het geval.<br />De film laat nauwelijks een van de bloedbaden zien waarvan Fujimori wordt beschuldigd. En hij wordt geprezen voor het meesterbrein achter de moord op de MRTA-opstandelingen die de Japanse ambassade innamen. Het is goed gedocumenteerd dat de CIA de planning heeft gedaan. Er staan zelfs foto's van een bekende cia-strateeg op de site, die door het tijdschrift Caretas en andere kranten zijn gepubliceerd.<br />Het feit dat zulke bekende informatie niet door de directeur is gebruikt, geeft ons een paar mogelijke conclusies: de directeur is pro-Fujimori en geeft hem opzettelijk en ten onrechte de eer; de directeur wil niet dat de kijkers merken dat de cia en Fujimori samenwerkten; of het was gewoon onwetendheid, want de directeur is geen Peruaan en was niet in Peru op het moment dat de gebeurtenissen plaatsvonden.<br />De verklaring van andere commentatoren, dat Fujimori nog steeds tamelijk populair is in Peru, is geen excuus voor het gebrek aan nauwkeurigheid en uitgebalanceerde verklaringen. Ook de statistieken over de feitelijke steun aan Fujimori waren de hoogste waar ik ooit van heb gehoord. De meeste statistieken van belangrijke opiniepeilingen zijn veel lager.<br />Een ander punt om te vermelden is dat de inlichtingen die de sleutel vormden voor de gevangenneming van de leider van Sendero en de ontdekking van het geheime netwerk werden geleverd door een politiemacht onder leiding van Ketin Vidal en dat hij volledige zeggenschap had over Fujimori en Montesinos.<br />De eerste regering van Fujimori beleefde een verbetering van de algehele economische trends (GDP), maar deze verbetering werd gefinancierd door de privatisering van verscheidene nationale industrieën met contracten die op de lange termijn niet gunstig waren voor het land. Ook bleef de kloof tussen rijk en arm tijdens het bewind van Fujimori steeds groter worden. Tijdens zijn tweede ambtstermijn leed de economie eronder en was er niets meer te privatiseren, en aan het eind van zijn tweede ambtstermijn stond de economie op instorten.<br />Wat de investeringen in de infrastructuur van Fujimori's regime betreft, ontkrachtten ze het paternalistische patroon. Ze waren bedoeld om Fujimori's steun te krijgen, maar waren niet bedoeld om lang stand te houden. Deze structuren moesten in stand worden gehouden, maar Fujimori verschafte de burgers geen politieke macht om verdere investeringen te eisen. In feite wist Fujimori's regime de meeste vormen van politieke organisatie te vernietigen, zoals vakbonden en grassrootsgroepen, en de toename van informele ongeorganiseerde arbeid was immens. Ten slotte koos de regisseur ervoor om het grootste deel van de film met Fujimori te praten in plaats van de gevallen van grootschalige corruptie aan te halen ten gunste van Fujimori (de media, ondernemers, het leger, enz.), die zo wijdverbreid waren dat het onmogelijk was dat Fujimori zich er niet van bewust was.