Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hitchcock heeft eens een interview gegeven waarin hij zei dat hij graag scenario's regisseerde waarin een gewoon mens zich met zijn eigen zaken bemoeide en die per ongeluk in een verschrikkelijke keten van gebeurtenissen terecht was gekomen waar hij niet meer uit kon komen tot de lafhartige intrige die achter hun moeilijkheden zat was opgelost. Op die manier kan het publiek meer sympathie voor de held voelen. Dat doen we zeker in deze mooie film. De held reist, net als in _The 39 Steps_, dwars door het land, waar hij plannen ontdekt voor verdere terroristische aanslagen door fascisistische cellen, een aartsschurk van een man die niemand voor een stiekeme nazi zou houden, en een mooie blondine, Patricia Martin, die hem eerst verdenkt en haat, en dan uiteindelijk verliefd wordt op Barry Kane. Ook hier zijn de kenmerkende humoristische trekjes van Hitch te zien. Patricia is een reclamemodel dat in diverse advertenties langs de weg te zien is, en ze is een steun en toeverlaat voor Barry als hij een lift krijgt van de slechteriken, helemaal van Las Vegas naar New York. We ontmoeten een vrachtwagenchauffeur die een eenmanskomiek is. 'Iemand heeft mijn vrouw ervan overtuigd dat het stijlvol was om drie maaltijden per dag te eten.' Werknemers van de fascistische spionageorganisatie klagen dat ze door de 'pakken' vergeten of genegeerd worden, alsof ze voor een legitieme onderneming werken. Tijdens een achtervolgingsscène in een bioscoop lachen de toeschouwers om de actie van een hilarische comedy/gangsterfilm waarin de saboteurscel het echt tegen de goeden opneemt en per ongeluk een bulderende bioscoopbezoeker vermoordt. Vreselijk voor de dode oude man, maar grappig! Hitch gebruikte graag beroemde monumenten in zijn films en dit is het beste voorbeeld, met het Vrijheidsbeeld als decor en ironische icoon! Het werkt zelfs nog beter dan de Mount Rushmore-scène in NBNW.