Is deze recensie positief of negatief?

De Lone Ranger was een van de helden uit mijn jeugd en ik liet nooit een kans voorbijgaan om halverwege de jaren vijftig zijn avonturen op zaterdagochtend op tv te zien. Maar op de een of andere manier wist ik de film nooit te pakken te krijgen, tot ik hem vandaag in handen kreeg dankzij mijn plaatselijke bibliotheek. Tijdens het verhaal werd ik getroffen door een aantal elementen, want meteen vanaf het begin hoor je een nieuw nummer van de Lone Ranger voordat je de traditionele opening hoort die in de tv-serie wordt gebruikt. Het avontuur gebruikt Tonto (Jay Silverhiels) in een aardig uitgebreide rol, ook al krijgt hij een flink aantal klappen en wordt hij meer dan eens in elkaar geslagen en neergeschoten. Het interessantste is misschien nog wel dat de ranger in een aantal situaties daadwerkelijk schiet om te doden, wat in tegenspraak is met de visie die voor de tv-serie is ontwikkeld, dat hij zijn wapen nooit zou gebruiken om te doden, maar alleen om zichzelf of anderen te verwonden of te beschermen.<br />Afgezien daarvan krijg je een vrij traditioneel westers avontuur voorgeschoteld. De ranger en Tonto komen een indianenstam te hulp waarvan de leden worden vermoord door overvallers die op zoek zijn naar vijf medaillons die samen de sleutel vormen tot een fabelachtige schat. Interessant genoeg is de leider van de schurken een al rijke vrouw, ontwapenend gespeeld door Noreen Nash. Haar beste handlanger wordt gespeeld door Douglas Kennedy, en het was geen verrassing om Lane Bradford als een van de slechteriken te zien. Bradfords personage was een van de mannen die door de Lone Ranger werden neergeschoten, wat me deed bedenken hoe vaak dat in de tv-serie had kunnen gebeuren. Een snelle controle leerde me dat hij vijftien keer in de Lone Ranger-show verscheen, terwijl Kennedy in totaal zes keer verscheen.<br />Wat misschien het interessantst aan de film is, is zijn poging om de indianen in een revisionistisch licht te plaatsen in een tijd dat de westerns in de tv- en filmwereld de rode man nog grotendeels afschilderden als een ongeletterde wilde. James Rolfe (Norman Fredric) is in dat opzicht het meest onthullend. Hij is een Indiër die een opleiding volgde en arts werd, waarna hij terugkeerde naar het land van zijn stam om voor alle burgers te zorgen. Om in het verhaal te passen moest hij zich voordoen als een blanke om door de plaatselijke boeren geaccepteerd te worden. Dat vond ik in feite het moeilijkst te accepteren van de verhaallijn, omdat dr. Rolfe de kleinzoon was van het bejaarde opperhoofd Tomache (John Miljan). Dat niemand in het verhaal behalve Paviva (Lisa Montell) wist dat hij in werkelijkheid een Indiër was, vond ik nogal vergezocht. Ik neem aan dat het mogelijk was dat hij de stam al op jonge leeftijd had verlaten, maar zonder dat achterliggende verhaal aan te vullen vond ik het niet logisch dat niemand anders van de stam zou weten wie hij was.<br />Ik weet niet waarom dit me zo intrigeert, maar nadat ik op deze site meer dan tweehonderd westerns heb bekeken en becommentarieerd, ben ik de afgelopen maand plotseling op drie films gestuit die gebruikmaken van een dekentruc zoals die door Tonto's padvinder op deze film wordt toegepast. De Trigger van Roy Rogers deed een soortgelijke stunt in 'Son of Lightface' van 1952, en ik heb het nog een keer meegemaakt in 'The Big Country' van 1958, door een paard dat Old Thunder heette in die film. Het is een grappige afleidingsmanoeuvre in een situatie die normaal gesproken niet voor een paard geschikt zou zijn, en ik ben nu benieuwd wanneer het voor het eerst is gedaan. Ik zal naar meer westerns van vroeger moeten blijven kijken. Silver had ook een kans om in het plaatje te passen, door een indiaanse baby te redden die op het punt stond door de slechterik Brady als gijzelaar te worden gebruikt.<br />Over trucjes gesproken, Clayton Moore leende een tactiek uit de tv-serie toen hij zich als een heer uit het Zuiden vermomde om de schurken die zich voordeden als de overvallers met bivakmutsen uit te roken. Als hij dat in het programma van een halfuur deed, was hij altijd slim genoeg om zijn echte gezicht te verbergen, meestal met een baard zoals hier. Een van de interessantste episodes die ik me herinner, had te maken met de Ranger die zich voordeed als een acteur in de vermomming van Abraham Lincoln.<br />Kijk uit naar een paar mafkezen die ik onderweg heb gezien. In een eerste scène bij de opening wordt een indiaan neergeschoten door een van de overvallers, en in een close-up zit er bloed op zijn overhemd, maar geen kogelgat. Later in het verhaal rijden Ross Brady en Wilson op de indianen af nadat ze een van de boeven uit de gevangenis hebben ontvoerd. Brady schiet hem vanuit een staande positie neer om te voorkomen dat hij de overvallers herkent, maar krijgt onmiddellijk te zien dat hij samen met Wilson te paard moet vluchten.