Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb vanavond iets gewaagds gedaan toen ik naar deze film keek. Ik heb geprobeerd me los te maken van de geluidsband. Natuurlijk, toen deze film voor het eerst werd verspreid, is er waarschijnlijk een pianosnaar bij gebruikt. Vaak koos de regisseur de pianosnaar zelf (Charlie Chaplin heeft de geluidsbanden van zijn latere stomme films vaak zelf gecomponeerd). Maar de meeste muziek die je op videobanden van stomme films hoort, is in geen enkel opzicht dezelfde muziek die werd gespeeld toen de film voor het eerst werd uitgebracht. En er waren ook heel wat stomme films die zonder pianosnaar werden afgespeeld. Ik ken de geschiedenis van Potemkin niet. Dus besloot ik te kijken naar het medium dat dit kunstwerk in de film werd geproduceerd.<br />Kort nadat ik de muziek had afgezet, zonder hulp (of moet ik zeggen onbelemmerd) van de muzikale interpretatie van de emoties op het scherm, raakte ik volkomen aan de film gehecht. Visueel is het zonder meer een van de meest verbluffende van alle films. Eisenstein was een meester in het componeren. De montage, misschien wel de filmische techniek waar Eisenstein het beroemdst om is (montage), is buitengewoon. De stemming van deze film is woede, en mijn hartstochten werden er hevig door geprikkeld. Het kost een hoop moeite om van een stomme film te genieten, vooral van een drama, maar films als Battleship Potemkin bewijzen dat het de moeite waard is. Kom op! Je bent het aan jezelf verplicht om naar deze film te kijken! Je opvoeding is incompleet zonder deze film.