Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De geniale kant van deze film is de humor. Om de sterke punten van hun ster te benadrukken, castten de gebroeders Warner hun versie van generaal Custer als een verwaande, zwierige, oneerbiedige grappenmaker met een romantisch trekje en een onverwacht vleugje idealisme; het was weer helemaal Robin Hood en Flynn bloeide op in de rol. Al zijn beste actiefilms maakten gebruik van zijn talent voor kwajongensstreken en komische timing, en deze film vormde daarop geen uitzondering.<br />Het heeft ook zijn voordeel bij de terugkeer van de voormalige medespeelster Olivia de Havilland, ondanks een eerdere afspraak om de samenwerking te verbreken; de rol van de koppige Libby Custer is een betere rol dan die van de lieve types met liefde voor het vak die ze in de studio van Flynn had moeten spelen. In deze laatste samenwerking legt ze al haar aanzienlijke acteertalent in wat in wezen een stoere avonturenfilm is, en de chemie op het scherm wordt weer aangewakkerd <0xE2><0x80><0x93> voor deze ene keer krijgen zij en Flynn de kans om hun personages verder te ontwikkelen dan de eerste romance, tot een oud getrouwd stel, met een even overtuigend resultaat.<br />De combinatie van Flynn en De Havilland en het komische trekje in de film hebben voor de duurzaamheid van deze film gezorgd, terwijl de meeste andere westerns van Flynn <0xE2><0x80><0x93> die door het hedendaagse Amerikaanse publiek met zoveel liefde worden bekeken, hoewel naar verluidt niet door hun ster <0xE2><0x80><0x93> allang zijn vergeten. De actiescènes zijn tamelijk oppervlakkig (ondanks, ironisch genoeg, de dood van een figurant tijdens een val tijdens een van de opnamen) en de schurken van het stuk blijken, als op schooljongensniveau, dezelfde mensen te zijn die Onze Held op zijn allereerste dag op West Point zo afschuwelijk hebben behandeld, en hem op die manier gedurende zijn hele carrière blijven frustreren. Het verlaagt de cast, maar het komt moreel gezien een beetje te goed van pas.<br />Maar dit zijn grieven die grotendeels irrelevant zijn voor een film die er nooit op uit is geweest om meer dan een opwindend stukje amusement te zijn. Geholpen en aangemoedigd door een uitmuntende groep spelers (waaronder Anthony Quinn in een vrijwel woordeloze rol als de leider van de Sioux) galoppeert Errol Flynn zich met behulp van zijn gebruikelijke arsenaal een weg door de plot: charmante schaapachtige blikken, onverwachte vriendelijkheid, ondeugende twinkelingen, plotselinge verontwaardiging, opgewekte kameraadschap en puur charisma met een hoog octaangehalte. Hij is een roekeloze opschepper, maar toch mag je hem wel. En het is moeilijk om weg te gaan zonder dat de melodie van 'Garryowen' nog dagen in je oren nagalmt.<br />Dit is een van Flynns blijvende hits; hij bevat ook een verrassende hoeveelheid goed acteerwerk, en het is een film die het waard is om herinnerd te worden.