Is deze recensie positief of negatief?

Het enige probleem met _Getrouwd met de maffia_ is dat het niet grappig is. Het ziet er precies zo uit als een romantische komedie, maar bijna niets wat er gebeurt is grappig. Maar als je het kunt zien als een film waarin bijna niets grappigs gebeurt, dan heb je het echt naar je zin. Het is ook een glamoureuze maffiafilm, zoals de titel al zegt. Extreem glamoureus. Maar de regisseur, Jonathan Demme, is een van de weinige cultregisseurs die de jaren tachtig in zijn werk vanaf dat decennium volledig omarmden in plaats van begrijpelijkerwijs te doen alsof het nog steeds de jaren zeventig was.<br />De openingstitels combineren 1980-animatie, Italiaans-Amerikaans en mise-en-scène met elkaar. Van daaruit, ondanks de jaren tachtig, voelt het zo ongeveer goed. De belichting van Demmes regelmatig draaiende filmer Tak Fujimoto en de jukeboxmuziek die bol staat van zeer uiteenlopende pop- en alternatieve jams zijn opzichtig, en die wordt inderdaad beheerst en genuanceerd als onderdeel van de sfeer. Demme is goed in kleurrijke onmiddellijke karakteriseringen in zijn visuele en soms schijnbaar onstuimige compositie van een vrolijke mix van stijlen, een plot dat...' Ze zijn alle kanten op gegaan, waar een gladde FBI-agent, gespeeld door een heel saaie Matthew Modine, probeert te infiltreren in een maffiafamilie, een kans ziet als een schietgrage vrouw, gespeeld met kom-hier-aantrekkingskracht door Michelle Pfeiffer, de criminele levensstijl probeert te verlaten nadat haar echtgenoot, de man die de trekker heeft overgehaald, gek is geworden.<br />De manier waarop het gaat, werkt een tijdje, want Demme lijkt stevig aan het stuur te zitten. Hij weet hoe belangrijk het is om ons de zeer subjectieve en herkenbare huiselijke scènes met Pfeiffer te laten zien, evenals haar zorgen en verlangens als een moeder met een moreel conflict, hoewel haar relatie met zoon Joey een beetje als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Luistert papa's zoon naar de moeder van een feestbeest als de baas van papa, die speelt met Dean Stockwells kenmerkende natuurlijkheid en met veruit de meeste decorstukken, hem zulke geweldige geschenken geeft? Maar over het geheel genomen kunnen Demmes met schuim bedekte stileringen gemakkelijk worden beschouwd als een nieuwe versie van een grappig misdaadverhaal.<br />Maar uiteindelijk ontdekken we dat we de verkeerde kant op zijn gegaan, want het is onvermijdelijk dat Modine en Pfeiffer verliefd op elkaar worden. Het is op zich niet slecht, en hier en daar voelt het zelfs draaglijk, maar als romantisch subplot wordt het niet interessant of goed behandeld, nauwelijks, omdat het huppelend over allerlei clichés heen gaat die de aanvankelijke verwachting van een goedkope datefilm uit de jaren tachtig vervullen, en ik denk dat het voor dat publiek precies de juiste impact heeft. Maar voor iemand die oprecht geïnteresseerd is in het verhaal en de esthetische benadering, is het een afknapper in een staat van verveling.<br />Dus het is een fatsoenlijke film met enorme misstappen op bepaalde punten, maar als datefilm of nostalgisch stuk voor degenen die in de jaren tachtig zijn opgegroeid, hebben ze misschien veel datefilms gezien in de jaren tachtig. In de jaren tachtig van de vorige eeuw schommelde de amusementswaarde waarschijnlijk niet zo sterk, afgezien van het genoemde tekort aan echte lachbuien. Daar waren misschien een paar lachbuien voor nodig, en het was een brede grijnslach, maar ik zou de komedierij niet verlaten met de hooggespannen verwachtingen waarmee ik er in eerste instantie in zou zijn gestapt. Hoe dan ook, er zijn extra vreugden in bijrollen van grote karakteracteurs die inmiddels beginnen te vervagen, zoals Nancy Travis, Joan Cusack en Oliver Platt.