Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een goed voorbeeld van de verschillen tussen Amerikaanse en buitenlandse cinema is de film _Indecent Proposal_ die ik onlangs op televisie heb gezien.<br />De twee hoofdrolspelers van _Indecent Proposal_, David en Diane Murphy, spelen Woody Harrelson en Demi Moore. Ik weet niet zeker of het door hun totale gebrek aan chemie kwam of dat ze zich niet goed gedroegen, maar het is me een raadsel waarom het ons zoveel kan schelen of deze twee bij elkaar blijven. Liefde, genegenheid, speelsheid, aantrekkingskracht <0xE2><0x80><0x93> niets van dat alles verscheen op het scherm tijdens hun interactie.<br />Aangezien ik wist dat Robert Redford uiteindelijk zou opduiken, was het vanaf het begin duidelijk dat het goede deel, de kern van de film, zou bestaan uit de scènes tussen hem en Demi Moore. De arme Woody Harrelson kon gewoon geen enkele emotie opbrengen voor de film. Hij leek zich in te houden, in beslag genomen door zijn wijkende haarlijn.<br />Oké, zo snel door. Wat een idioten zijn die twee (Diane en David) om te denken dat ze de 50.000 dollar die ze schuldig zijn door te gokken terug kunnen winnen. Geen acteerfalen daar, alleen maar afschuwelijk slecht, lui, onvergeeflijk schrijven. Natuurlijk verliezen ze al hun geld. Verrast? Ik wist wel dat ik dat niet was. En dan komt Robert Redford (John Gage in de film) op als een romantische, misschien emotioneel frigide man, een Gatsby-versie van de werkelijkheid. Een heel goede rol en hoewel hij geen geweldige acteur is, lijkt Redford naast die twee op Olivier. Hij wordt onmiddellijk verliefd en geil op Diane en wij, de kijkers, voelen het voor één keer. Zo moet je van een vrouw houden! Niet op Davids manier, mond-op-mondbeademing met Diane op een slijmerige pier. (Had ik dat goed gezien?) Als Gage draagt Redford in elke scène een pak met stropdas. Ja, het is de bedoeling dat het schijnbaar hersenloze publiek te horen krijgt dat hier een rijke man in het spel is, maar hij ziet er ook verdomd goed uit en het hersenloze publiek kan het inmiddels wel waarderen! Andere kledingsymboliek omvat Davids nu gesteven overhemden aan het eind van de film, die een teken van vastberadenheid zijn, die na een lang intermezzo van troosteloos gekreukeld overhemd dragen tot stand komen. En hoe zit het met de Californische tuinfeesten zoals die in Hollywoodfilms worden afgeschilderd? Plotseling lijkt iedereen Brits, compleet met kanten jurken, driedelige kostuums voor de mannen, hoeden (HATS!) en natuurlijk de parasol. Ja, Diane, die nu volledig is getransformeerd tot de verloofde van Rich Man, staat daar op de veiling sierlijk met een parasol te draaien. Hoewel ze volhield dat ze niet te koop was, gaf ze uiteindelijk toe aan de seksuele spanning. Hier vertakt de film zich in pure Americana. Ik bedoel, David en Diane zullen natuurlijk samen eindigen, mijn vraag is: WAAROM? Diane verveelde zich bij David, waarom liet ze zich niet meevoeren op de Robert Redford-golf? En ik bedoel voor een hele lange tijd? Hoe kan ze zich zo gemakkelijk losmaken uit de seksueel-romantische greep van deze sexy oudere man, alleen maar omdat Woody Harrelson zijn wijkende haargrens meeneemt naar het tuinfeest, gaat zitten en Demi Moore recht in de ogen kijkt? Zo gaat het gewoon niet. Hij was zo WEAK.<br />Maar we moeten onze happy end hebben. We moeten de Morele Les inslikken. We zijn nog niet geraffineerd genoeg om het anders te doen. Regisseur Lyn probeerde een _Fatal Attraction_ te maken voor de jeugd, de jongeren.<br />Afgezien van tuinfeesten waar geen SUV, T-shirt of honkbalpet te bekennen is, bevatten zulke films ook een betrouwbaar openbaar vervoerssysteem dat verafgelegen steden en gemeenten in Californië met elkaar verbindt. Hoe moest je anders de terugkeer naar de middenklasse of de arbeidersklasse symboliseren?