Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Unconditional Love' begint veelbelovend. Onder leiding van P.J. Hogan werkt de film tot het laatste derde deel van de film, als hij plat op zijn gezicht valt, uitstekend. Het toneelstuk dat Hogan en Jocelyn Moorehouse op het witte doek hebben geschreven, liet een groot aantal mogelijkheden zien die aan het eind sputteren. Het lijkt erop dat het artistieke team achter de film grote hoop had dat het anders zou uitpakken. De werkelijkheid is dat deze film in verschillende richtingen kijkt en zoekt naar een oplossing die uiteindelijk mislukt. Begrijp me niet verkeerd, de film is geweldig aantrekkelijk en zal veel kijkers aanspreken.<br />Gebaseerd op de sterke cast besloten we een kijkje te nemen. De enorm getalenteerde Kathy Bates is de perfecte keuze voor de rol van Grace Beasley, de vrouw die aan het begin van de film ontdekt dat er iets niet in orde is in haar huwelijk. Mevrouw Bates is een uitstekende actrice die veel beter verdient, ook al wordt haar personage niet geholpen door wat de auteurs haar in de film laten doen. Het ziet er niet uit alsof ze in staat is om een vlieg kwaad te doen, laat staan dat ze een moordenaar kan opsporen met de hulp van Grace en haar schoondochter, de ongelooflijk grappige Maudey.<br />Zoals Meredith Eaton haar rol speelt, is die kleine vrouw, Maudey, een van de beste dingen in de film. Ze is brutaal en vertelt het zoals zij het ziet. Peter Sarsgaard, een van de beste acteurs die tegenwoordig in films spelen, heeft niets te doen in de film; hij is totaal uitgeput. Dan Aykroyd heeft ook niets te doen. We zien hem aan het begin en aan het eind van de film en zijn Max slaat nergens op. Hij lijkt veranderingen in zijn leven en zijn huwelijk te willen, om vervolgens zonder enige verklaring terug te keren naar Grace, alles vergeven en vergeten.<br />De Engelse acteurs zijn goed. Lynn Redgrave heeft een betere kans als de hysterische Nola. Jonathan Pryce wordt door de hele film heen gezien als een geest die nietszeggende liedjes zingt. Julie Andrews levert een grappige bijdrage in een paar scènes die van onschatbare waarde zijn.<br />Uiteindelijk is de televisieshow van Sally Jesse Raphael een afknapper die niets toevoegt aan de film. Het mooiste is om Kathy Bates te horen zingen. Wat een prachtige stem heeft ze! In feite is mevrouw Bates het beste excuus om tot het eind te blijven.