Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik maakte geen grote veronderstellingen over het feit dat dit beslist een zeer, zeer vrije aanpassing was van het werk van Emedea de Queiroz, en ik moet zeggen dat deze vrije aanpassing het boek vormt als een heleboel mogelijke goede ideeën en personages. Het probleem is de manier waarop dat wordt gedaan, zonder enige zorg, zonder enige smaak, slechts een gemurmel van slechte smaak clichés overal. Het script is zo nep en de personages zo onwerkelijk dat het kinderachtig is om aardige acteurs te zien als Unas, Bryner, Morgado, Lagarto en anderen, die verloren gaan in een net van wat dan ook, behalve film of verhalen vertellen. Tot mijn verbazing houden de nieuwkomers Jorge Corrula en Soraia Chaves zich dapper aan hun optredens, maar je ziet ze als een verdwaalde boot zonder richting verloren gaan. En over richting gesproken, dit lijkt iets te zijn wat helemaal ontbreekt in deze film - waar is de regisseur? Alles is smakeloos; de lijsten zijn wat dan ook, en wanneer, het gebruik van de handcamera zonder enige gerechtvaardigde reden, het lichtontwerp dat een omgeving zou moeten scheppen, bestaat niet (en er is geen excuus voor het feit dat het hele punt een duister, echt verhaal is). Het probleem in deze 'proberen te zijn'-film is dat als geen smaak, of heel, heel slechte smaak. Het is triest om Jorge en Soraia te zien wegsmelten in zulke nep- en gratis seksscènes, die hier en daar zijn geschilderd als slotscènes of als overgangsmotieven zijn gebruikt. Misschien zou Carlos Coelho da Silva de versie uit 2002 van Carlos Carrera moeten zien om te weten te komen hoe je een echte film moet maken.