Is deze recensie positief of negatief?

Van alle seizoenen en afleveringen van THE TWILIGHT ZONE staat, na alle grote, geestdodende, denkende verhalen gezien te hebben, dit er bovenop. Dat klopt. Dit verhaal, dit met de titel THE HIT, overtreft het grote aantal van de beste scenario's in de Televisiegeschiedenis.<br />Het is waar, er zijn geen interplanetaire ruimtevluchten, geen onverklaarbare barsten in de tijd. Er is geen levende nachtmerrie, geen plotselinge verandering van decor. Er is schijnbaar niets ongewoons waar onze hoofdpersoon mee te maken krijgt.<br />De hoofdfiguur, gespeeld door de doorgewinterde acteur Arthur Hunnicut, vertrekt uit zijn hut in de heuvels, vergezeld van zijn trouwe hond, om op wasbeer te jagen. Omdat de wasbeer een voornamelijk nachtelijke dierenjacht is, gebeurt dat bij maanlicht. De man en de hond komen algauw een grote wasbeer tegen, die op de rug van de hond springt en de hond in een vijver probeert te verdrinken. De man springt erin om zijn hond te helpen. Er volgt een soort bijna-verduistering, waarna het paar op de oever wordt gezien, in een bijna-slaaphouding.<br />De oude man noemt zijn hond bij zijn naam (Rip, geloof ik) en gaat op weg naar huis. Als hij daar aankomt, treft hij de vrouw huilend aan, zonder dat ze reageert op zijn gesprek. Hij ziet ook bezoekers komen en gaan naar zijn huis, om hem te groeten en woorden van troost aan zijn vrouw te geven. De Man en Rip, die nog steeds verbaasd lijken over de vreemde ontvangst en de gang van zaken rond de hut, maken een lange wandeling over de weg, waar Hij hardop opmerkt dat hij zich zo'n lang hek in deze contreien niet kan herinneren. Uiteindelijk komt hij een tamelijk grote kerel tegen, gekleed in dezelfde kledij als hij - overall, hoed, werkhemd. Ze zijn bij een poort, die naar een gebied leidt waar een heleboel rook vrijelijk opstijgt. De Poortwachter is overdreven gretig in zijn overredingskracht om de man binnen te krijgen. Rip klinkt ontevreden. De Poortman zegt tegen de Ouwe dat hij naar binnen mag, maar de hond moet buiten blijven en biedt aan om voor hem op het dier te passen. De man wil daar niets van weten en de twee lopen verder over het pad.<br />Na nog wat verder gelopen te hebben, komen ze bij een tweede poort, waar de Poortwachter de man herkent en hem welkom heet. Als de Ouwe hem vertelt wat er op de weg gebeurd is, hoe de kerel bij de andere poort probeerde de Man en de hond uit elkaar te halen, en eraan toevoegt: 'Als er geen honden mogen komen, moet het hier een hel zijn!' De Tweede Poortwachter verklaarde dat hij gelijk had! 'Dat is het precies!' In oktober 1981 had ons gezin onze eerste hond, Lady-a gemengde labrador, verloren. Ongeveer 6 maanden later, zoals het geluk ons toelachte, zagen onze Vrouw (Deanna) en ikzelf samen met onze 2 dochters (Jennifer 9 en Michelle 6) deze episode op tv, WGN-tv, Channel 9 Chicago. Nou, in die tijd vonden we het allemaal volkomen logisch.<br />We zijn er zeker van dat iedereen die zo'n relatie met een gezinshond heeft gehad, het met ons eens zou zijn. De episode brengt nog steeds waterige ogen bij deze inmiddels 60-jarige schrijver.