Is deze recensie positief of negatief?

Elke keer dat ik deze film zie, gutst het bloed uit mijn ogen. Ja, dat heb je goed begrepen: ik heb deze ellendige, smerige film meer dan eens gezien.<br /><br />Caddyshack 2 is om zoveel redenen misgelopen: Harold Ramis die een script instuurt en de richtingaanwijzingen in de steek laat, Rodney Dangerfield die (verstandig genoeg) wegloopt bij het project omdat ze hem niet toestonden aan het script te prutsen, Bill Murray die een uitstekend beoordelingsvermogen aan de dag legt en er geen deel van uitmaakt, en een marionet die naar voren wordt geduwd als figurant van een cast die veel beter verdient.<br />Ik kan er niets aan doen, maar ik moet steeds aan Dyan Cannon denken en vraag me af waarom ze altijd lacht en glimlacht. De enige conclusie die ik kan trekken, is dat ze inderdaad het gezicht van het pure kwaad is. Blijf even bij me. Ze moet hebben toegekeken terwijl de film in elkaar werd gezet en zich hebben verlustigd in de onuitsprekelijke foltering die hij tallozen binnenkort zou aandoen. Ze kan ook heel erg dronken zijn geweest. Dat is wat ik nu moet zijn om de smerige smaak van deze totale en totale mislukking uit mijn hoofd te spoelen. Als ik geluk heb, zal hij voor altijd wegspoelen.<br />Ik heb deze film verscheidene keren gezien. Ik geef een aantal van hen de schuld van mijn jeugd en het feit dat ik een erg saaie en domme jongen was die kennelijk geen esthetische gevoeligheid bezat. Misschien zijn marionetten gewoon grappiger als je een kind bent. Nee, de Muppet Show is nu grappiger... denk dat ik gewoon saai was. Caddyshack 2 is zo'n zeldzame film die op zo veel manieren buitengewoon teleurstellend is dat je jezelf na de aftiteling ervan overtuigt dat het allemaal niet zo erg had kunnen zijn. Het WAS. Het IS. Het zal mettertijd alleen maar erger worden.<br />Mijn redenen om terug te gaan naar deze film worden gelukkig steeds minder. Randy Quaid is beperkt in zijn rol als advocaat van Jackie Mason. We zien hem nog een paar keer, maar hij wordt net zo moe als de rest van de film en zakt met onfortuinlijke snelheid af van toevallig amusant naar een lege woestenij. Randy Quaid speelt het goed en deze film is hem heel wat verschuldigd, want als er een reden was om deze film anders te bekijken dan als een marteltactiek, dan was het die van hem.<br />Misschien is dat de truc van de film. Hij heeft zoveel potentieel vertederende eigenschappen dat de mensen ernaar kijken, vol afschuw zijn over wat ze zichzelf hebben aangedaan, maar later, als de buit zo klein is, zich alleen nog kunnen herinneren wat hen in werkelijkheid heeft geamuseerd. Jaren later kijken ze er ongewild opnieuw naar en de cyclus herhaalt zich. <br />Jackie Mason krijgt een groot deel van de schuld van deze film, maar in alle eerlijkheid weet ik niet zeker of hij dat wel verdient. Hij doet echt zijn best, maar het is onmogelijk om niet op te merken dat hij de hele film bezig is met een Rodney Dangerfield-imitatie. Voor hem was de film geschreven, maar ik weet niet eens of hij hem had kunnen redden. Uiteindelijk mislukt dit jammerlijk door slechte regie, slechte montage (moeten we de continuïteitsfouten meetellen?) en een herhaling van hetzelfde verhaal zonder de wrange humor of de hartverwarmende emotie die de eerste film zo vertederend maakte.<br />Door Randy Quaids buldogachtige vastberadenheid tot een drie uit tien in plaats van twee gebracht. Ik heb wel erger gezien, maar geloof me, dit is een hond. Als je het nooit hebt gezien, heb je een uitstekende levenskeuze gemaakt, en ik waardeer je uitstekende oordeel.