Is deze recensie positief of negatief?

Dr. Stephens (Micheal Harvey) leidt een psychiatrische inrichting. Hij heeft een andere benadering van krankzinnigen. Hij voert onorthodoxe behandelingsmethoden uit. Hij behandelt iedereen als familie, er zitten geen sloten op de deuren van de patiënten en hij laat sommige gedetineerden hun verknipte fantasieën ten uitvoer brengen. Hij laat brigadier Jaffee (Hugh Feagin) zich kleden en als soldaat optreden en Harriet (Camilla Carr) een moeder voor een pop zijn, die ze zelfs in een bed mag leggen. Dr. Stevens staat buiten en laat rechter Oliver W. Cameron (Gene Ross) met een bijl een boomstam omhakken. Dat blijkt een slechte zet te zijn, want zodra dr. Stevens zich heeft omgedraaid, plant de rechter de bijl in zijn schouder. Kort na haar aankomst in het Sanitarium heeft zuster Charlotte Beale (Rosie Holotik) een gesprek met dokter Stevens geregeld over een mogelijke baan. Ze wordt ontvangen door de hoofdzuster, Geraldine Masters (Annabelle Weenick als Anne McAdams) en krijgt een stageplaats aangeboden. Ze leert de patiënten kennen en wordt zeer geliefd. Maar uiteindelijk loopt het uit de hand, de telefoonlijnen worden doorgesneden, een oude dame, mevrouw Callingham (Rhea MacAdams) wordt haar tong afgesneden en ze krijgt het vreemde gevoel dat er iets niet klopt. Dan worden op een avond alle duistere geheimen van het Sanitarium op gewelddadige wijze onthuld. Brownrigg <0xE2><0x80><0x93> deze film heeft een geweldig centraal idee dat uitloopt in een cool einde, maar uiteindelijk is het een beetje een karwei om hem uit te zitten omdat het een lowbudgetfilm is en een nogal traag script van Tim Pope. Er zijn gewoon te veel lange, saaie stukken dialoog van de gedetineerden, er gebeurt eigenlijk niet veel tot de laatste twintig minuten. De film heeft geen echte visuele kwaliteit omdat hij helemaal in het Sanitarium is opgenomen en het terrein is, in feite, gewoon een groot saai huis in een uithoek van de wereld. Er zit geen bloed in de film, een paar spetters bloed hier en daar en dat is het wel. Er is een beetje naaktheid, maar net als het bloed niet veel. Het acteerwerk is vrij goed, vooral Holotik en Weenick. De fotografie is vlak en niet opwindend en ik kan me niet eens herinneren hoe de muziek klonk. Het einde is geweldig, maar het duurt gewoon veel te lang om het te vertellen. Een film met veel potentieel die waarschijnlijk is tegengehouden door het budget. Oké, denk ik, maar ik denk dat het veel beter zou hebben gewerkt als het verhaal was veranderd in een aflevering van een halfuur 'Verhalen vormen de Crypt'.