Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'The Box', dat zich afspeelt in 1976 en alleen maar bedoeld is om de genodigden bezig te houden, werd geregisseerd door Richard Kelly ('Donnie Darko') en gespeeld door de sterren Cameron Diaz en James Marsden als Norma en Arthur Lewis, een jong stel dat het financieel moeilijk schijnt te hebben, ook al hebben ze allebei een succesvolle carrière achter de rug <0xE2><0x80><0x93> zij als lerares op een middelbare school, hij als optisch specialist bij het onderzoekscentrum van de NASA in Langley, Virginia. Ze hebben één kind, Walter (Sam Oz Stone).<br />Op een dag vinden de Lewises een pakje op hun stoep, met daarin een zwarte doos met een grote rode knop. Er zit een briefje bij van een'meneer Steward', waarin staat dat hij om vijf uur's middags terug zal komen om te vertellen wat er in de doos zit. De mysterieuze Arlington Steward, gespeeld door Frank Langella, verschijnt op de afgesproken tijd, keurig gekleed in een elegant pak van Savile Row. Hij is beleefd maar zakelijk, hoewel zijn opvallendste kenmerk zijn gezicht is, waarvan de helft is weggeblazen en niet goed is verzorgd. Langella is het enige in de film wat de moeite waard is om naar te kijken, al wordt hij helaas overschaduwd door zijn eigen uiterlijk, dat lijkt op dat van Harvey 'Two Face' Dent (Aaron Eckhart) uit Christopher Nolans 'The Dark Knight'. Het is net als de olifant in de kamer: je kunt proberen hem te negeren, maar het leidt je behoorlijk af.<br />Steward legt uit dat hij over 24 uur terugkomt om de knoop op te halen. Als ze in die tijd besluiten de deur open te maken en op de knop te drukken, zal hij hun een miljoen contant geven. Het enige addertje onder het gras is <0xE2><0x80><0x93> en dat is een groot addertje <0xE2><0x80><0x93> dat er ergens een vreemdeling zal sterven. Het kan aan de andere kant van de stad zijn, het kan op een ander continent zijn, maar Steward verzekert hen dat het slachtoffer iemand zal zijn die ze niet kennen. Als blijk van goede wil geeft hij hun een knisperend biljet van honderd dollar, dat ze mogen houden, of ze nu op de knop drukken of niet.<br />Arthur en Norma zijn sceptisch, ze denken dat het allemaal bedrog is, maar het duurt niet lang of ze beginnen zich af te vragen wat er zou gebeuren als ze op de knop drukken. Zouden ze echt een miljoen dollar krijgen? Zou er echt iemand doodgaan? Norma is de speculaties beu en slaat op de knop. Er gebeurt niets. Hun aanvankelijke opluchting maakt echter plaats voor schrik als Steward de volgende dag met een aktetas vol geld op de stoep staat. Ze besluiten de hele zaak af te blazen, maar Steward zegt dat het te laat is. 'Je hebt al op de knop gedrukt,' legt hij uit. Terwijl de limousine van Steward wegrijdt, ziet Arthur het nummerbord, waarvan hij later ontdekt dat het op naam staat van de NSA (National Security Agency).<br />Op dit punt begint de film diep het onnavolgbare gebied in te zwenken als de bijfiguren bloedneuzen krijgen en met vredestekens beginnen te zwaaien. Intussen wordt de stad belaagd door mollige nerds met slappe kaken in smoezelige overhemden, die achter Arthur aan lopen als een verkenningstocht voor een ras van buitenaardse nerds. Uiteindelijk komt Arthur in de val te zitten van de dreigende boekenwurmen in de bibliotheek (?), waar Stewards ongetrouwde vrouw opduikt <0xE2><0x80><0x93> die we tot nu toe niet hebben gezien <0xE2><0x80><0x93> en hem meedeelt dat hij, om de bibliotheek uit te komen, in een van de drie verticale kolommen met goedkoop ogende digitale watereffecten moet stappen. 'Wat gebeurt er als ik de verkeerde kies?' vraagt Arthur, die veel minder verbijsterd lijkt dan hij onder deze omstandigheden zou moeten zijn, en zeker veel minder verbijsterd dan het publiek inmiddels is. <br />Arthur stapt in de middelste kolom van digitale vloeibare effecten en na een korte afwezigheid verschijnt hij plotseling, nog steeds in zijn watercocon, boven Norma's bed. Als ze wakker wordt en hem ziet, barst de waterbel en tuimelt Arthur in een regen van water op het bed, die vreemd genoeg uit de waterleidingen blijft druppelen, net buiten het bereik van de camera's, terwijl een doorweekte Marsden en D<0xC3><0xAD>az op het bed liggen te spartelen.<br />Het is verwarrend, ik weet het.<br />Uiteindelijk komen we erachter dat Steward ooit pr-officier bij de NSA was, tot hij door een bliksemschicht werd getroffen die een deel van zijn gezicht verwoestte. Hij werd doodverklaard, maar kwam later weer tot leven, nadat hij was getransformeerd tot een soort superman die nu 'degenen dient die de bliksem maken' en wiens krachten hem in staat hebben gesteld de CIA, de NSA en NASA helemaal in zijn eentje over te nemen.<br />En wat is de zin van al die kletskoek? Blijkbaar is het de missie van Steward om mensen te onderwerpen aan een soort bijbelse karaktertest (bijv. de 'Bevestiging van Isaak') om vast te stellen of de mensheid het redden waard is. Als er genoeg mensen door de test komen door te weigeren de druk op te voeren, zullen de goddelijke opperheren van Steward het ras sparen. Jammer genoeg moeten de mensen die wel op de knop drukken, zoals Norma en Arthur, worden gestraft voor hun morele ruggengraatloosheid, waarna ze worden onderworpen aan een reeks saaie 'Lady of the Tiger'-beproevingen die zich afspelen als in zo'n 'Saw-film', maar dan zonder het vermakelijke bloedvergieten of het voordeel van een samenhangende plot.<br />'The Box' vertegenwoordigt het soort zinloze mentale masturbatie waar eerstejaars filosofiestudenten na een paar biertjes graag over doorzeuren. De eentonige melange van onverdraaglijke ideeën stolt uiteindelijk, net als bij het mengen van te veel kleuren, tot een meanderende grijze brij van een film die net zo saai is als zo'n narcotiserende film tijdens de vlucht, waarvan de plot er niet meer of minder onder te lijden heeft dat hij door een dutje wordt onderbroken.<br />Er is een moment in 'De doos' waarop Hugo, die een technisch ingestelde jongen is, nieuwsgierig wordt naar hoe de knop werkt. Hij maakt de unit open en ziet tot zijn teleurstelling dat er niets in zit.<br />Nu ik De doos heb gezien, weet ik precies hoe hij zich voelt.