Wat is het sentiment van de recensie?

De Koopman van de Vier Jaargetijden is een film over een gebrek aan liefde. De film begint met de hoofdfiguur, Hans Epp, die terugkeert van een tijd in het vreemde legioen. Hij keert terug naar zijn moeder, zonder dat haar wordt verteld hoeveel ze van hem houdt, of hoe erg ze hem heeft gemist; maar zonder dat haar wordt verteld dat hij waardeloos is en, erger nog, dat ze liever had gehad dat de man met wie hij was meegegaan was teruggekomen. Het feit dat zijn vrouw langer is dan hij, symboliseert zijn relatie met het andere geslacht; hij voelt zich door hen voortdurend vernederd, en door zijn relatie met hen is zijn leven niet zo geweldig als het had kunnen zijn. Dit wordt ook duidelijk gemaakt door de manier waarop hij zijn vrouw na een borrel behandelt. Hij verloor zijn baan als politieman door zijn lustgevoelens voor een vrouw, en zelfs voor zijn vrouw; een vrouw die verondersteld wordt van hem te houden, maar die nooit enige genegenheid voor hem toont. Zelfs aan het eind maakt zijn vrouw zich meer zorgen over wat zij en haar dochter zullen doen dan over de toestand van haar man. De Koopman van de Vier Jaargetijden is een door en door onplezierige film. Er is geen enkele scène in de film waarin iemand gelukkig is, en dat niet alleen; maar de film lijkt uitzinnig gelukzalig om te zwelgen in de ellende van de hoofdpersonen. De film wordt zeker niet aanbevolen aan iemand die het momenteel moeilijk heeft, dat is zeker. Ondanks alle ellende gaat de film nooit buiten de grenzen van de werkelijkheid; elke gebeurtenis in deze film kan <0xE2><0x80><0x93> en is hoogstwaarschijnlijk ook gebeurd <0xE2><0x80><0x93> en dat maakt de film alleen maar nog schokkender. De film wordt uiteraard gedirigeerd door Rainer Werner Fassbinder, de Duitse cultregisseur die in 1982 zelfmoord pleegde. Dit is pas mijn tweede kennismaking met het werk van de man, maar door slechts twee films is het gemakkelijk om een idee te krijgen van het soort kunst dat hij creëert. Beide films zijn platvloers en grof <0xE2><0x80><0x93> maar toch realistische kunstwerken. Zijn karakterisering in deze film is subtiel; we leren de personages alleen kennen via hun benarde situatie en niet via hun karakter. Dit is een heel slimme manier om het publiek te laten zien dat het hun omgeving is die de mensen in de film definieert, niet de mensen zelf <0xE2><0x80><0x93> en aangezien bijna iedereen die de film heeft gezien weet hoe het is om in een stedelijke samenleving te leven, zal het voor de meerderheid van de mensen niet moeilijk zijn om zich erin in te leven. De Koopman van de Vier Jaargetijden is geen film die gemakkelijk te vergeten is; de film heeft een hoge kwaliteit en een lage stijl, en dat maakt hem tot een gedenkwaardige film, een die iedereen die zichzelf als een liefhebber van de film beschouwt, zou moeten ervaren. Met dat in mijn hoofd geef ik deze film mijn hoogste aanbeveling; hij is niet lief en niet aangenaam, maar een realistischer weergave van depressie zul je niet te zien krijgen, en dit is zeker een film die je bij zal blijven.