Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De eerste Italiaanse rip-off van de Franse softporno blockbuster (hoewel het interessant is om op te merken dat het laarsvormige land in feite zijn eerste kreeg met Cesare Canevari's 1968 IO, EMMANUELLE met Erika Blanc in de hoofdrol) is van een heel andere orde dan de smoezelige vervolgen die werden geleverd door de latere, twijfelachtige grote Joe d'Amato. De sfeer ligt veel dichter bij die van de nu zeer gedateerde Just Jaeckin-film uit 1973, die met een uitgestreken gezicht de relatie tussen man en vrouw onder de loep neemt en de toen zo belangrijke onderwerpen als trouw en jaloezie onder de loep neemt, allemaal in een luxueuze exotische omgeving. In tegenstelling tot d'Amato was regisseur Albert Thomas (alias Adalberto Albertini, die ook de grootste moeite had om YELLOW EMANUELLE te vinden, in feite een geseksualiseerde versie van MADAME BUTTERFLY! ) brengt ons niet in aanraking met roofzuchtige drugsbaronnen, snuffmoviemakers of dol geworden kannibalen, wat weliswaar een minder sensationele maar veel meer erotische kijkervaring oplevert.<br /><br />Fotojournaliste Mae Jordan alias 'Emanuelle' (de beeldschone in Java geboren Laura Gemser in haar eerste hoofdrol als Thaise masseuse in EMMANUELLE 2 en een 'onberispelijke inboorling' in Just Jaeckins deel van de zelden geziene COLLECTIES PRIVEES) vliegt naar Nairobi, waar ze de foto's moet maken bij een artikel van de bekende Britse schrijfster Anne, gespeeld door de zeer Teutoonse Karin Schubert met een mannenkapsel waar je even aan moet wennen. (Vergeet niet wanneer dit is opgenomen) met haar Italiaanse echtgenoot Gianni (Angelo Infanti), wat betekent dat ze allebei zo'n beetje alles met één stoot bespringen. In tegenstelling tot haar latere reputatie lijkt Emanuelle absoluut terughoudend in vergelijking met haar zwaar ademende gastheren en smeult ze verleidelijk bij Gianni als voorspel tot de verrukkelijke, verleidelijke afronding. Oké, dus ze maakt het gebrek aan lichtzinnigheid aan het eind goed door een heel mannenhockeyteam in de trein te nemen. Ik maak geen geintje.<br />De productie van deze seksploitatieklassieker is heel indrukwekkend, vooral de voortreffelijke cinematografie. Het muziekthema is een vaste favoriet van iedereen die meer dan een vluchtige belangstelling voor het genre heeft, een hilarisch Eurotrash-popdeuntje (probeer die volslagen onzinnige teksten te ontcijferen en beleef een hele avond plezier met het gezin!) dat in de hele film opduikt in elke denkbare vorm van vertolking, van langzaam en sexy tot hiphop-achtige disco.<br />Maar dit is helemaal Laura Gemser' show. Ze wordt eenvoudigweg aangeduid als 'Emanuelle' (zoals een andere actrice in de ongrijpbare Emanuelle nera 2 van dezelfde regisseur), en ze verlicht het scherm van begin tot eind. Nog niet onderworpen aan eindeloze verkrachtingsscenario's (zoals ze ooit D'''D'' zou worden). Amato nam het over), ze lijkt veel meer ontspannen dan in latere films, glimlacht zelfs af en toe, een zeldzame gelegenheid, zoals iedereen die het werk van de dame heeft gezien ongetwijfeld weet. Ze is eerder een onberispelijke halfbloed dan dat de titel zwarte schoonheid suggereert (ze komt uit Nederlands-Indië, nu Indonesië, en qua uiterlijk komt ze in feite heel dicht in de buurt van de vermeende schrijfster van de roman Emmanuelle Arsan), en ze straalt een enigszins passieve, zelfs onderdanige sensualiteit uit die haar op de een of andere manier losmaakt van de'verdorvenheid' waaraan haar moreel gecorrumpeerde trawanten zich te buiten gaan. Ik ben haar kwijtgeraakt omdat hij haar nooit heeft bezeten. Ik zweer het je, je kon het publiek van de Just Jaeckin-versie horen kreunen als Alain Cuny's uiterst irritante Mario op het scherm verscheen, want dat betekende dat we te veel minuten van libertijnse halfbacks-filosofie te wachten stonden als alibi om de goddelijke Sylvia Kristel (die nu trouwens in de Belgische hoofdstad woont...) uit te kleden, de echte reden waarom de theaters jarenlang afgeladen waren. De latere echtgenoot van Gemser, Gabriele Tinti (nu overleden, ze is hertrouwd), verschijnt langs de zijlijn als de voortdurend dronken 'Schotse' (huh?) schrijver die zich op een gegeven moment even tussen de Afrikaanse ruïnes aan Emanuelle opdringt, maar geen echte seksscène.