Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een ontroerend verhaal, met tederheid verteld: een onhandig jong joods meisje in de Tweede Wereldoorlog raakt bevriend met een ontsnapte Duitse krijgsgevangene die zich schuilhoudt in haar clubhuis. Ze praten over hun leven en hun overtuigingen (hij is anti-Hitler), ze smokkelt eten voor hem mee, hij wordt haar enige vriend en bondgenoot. Dit alles deed me denken aan de veel betere bioscoopfilm 'Whistle Down The Wind', waarin Hayley Mills bevriend raakt met de veroordeelde Alan Bates, maar je kunt zeker geen bezwaar hebben tegen de aanpak hier, die soepel is, of tegen de uitvoering, die voortreffelijk is. Kristy McNichol, die voor haar tienerjaren volwassen is, neemt het grootste deel van de film voor haar rekening en slaat nooit een valse toon aan. Plotseling, als de gevangene wordt ontdekt (en Kristy ook), wordt de film heel moeilijk. Haar vader, geschokt en beschaamd dat zijn kind omgaat met 'die nazi', gaat haar te lijf met een stille woede die ik zelden eerder heb gezien (hij zegt tegen haar: 'Voor mij ben je dood', wat voor een klein meisje verschrikkelijk moet zijn om te horen). De laatste scènes worden niet overgeslagen; er zijn geen grote herenigingen, geen hand-in-hand-bevredigingen. Het meisje moet de wereld onder ogen zien en leert daardoor een bittere les over buren, vrienden en familie. Een schokkende film.