Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Na 30 jaar of meer kwam ik deze film op de televisie tegen. Verscheidene aspecten van de film vielen op, zelfs toen ik hem vele jaren na de vervaardiging bekeek.<br />Het verhaal van de weinig bekende C.V. Georghiu is opmerkelijk, het lijkt bijna op een Tolstoj-achtig verhaal over een man die wordt geteisterd door een kosmisch plan dat hij niet kan begrijpen. Vergelijk deze film met bekendere hedendaagse werken zoals Spelbergs _Schindler's List_ en je begint te beseffen dat het trauma van de Tweede Wereldoorlog gezien moet worden tegen het grotere kader van racisme, dat verder gaat dan het simplistische nazi-idee van Ariërs versus Joden. Deze film heeft betrekking op de Hongaren die een hekel hebben aan de Roemenen, de Roemenen die een hekel hebben aan de Russen enzovoort. Zelfs de dubieuze relatie van de joden met hun christelijke Roemeense vrienden, terwijl ze onder druk stonden.<br />Aangezien ik het boek niet heb gelezen, is het moeilijk te zien hoeveel er is veranderd door de regisseur en de schrijvers van de scenario's. Het is bijvoorbeeld interessant om de visie van de Roemeense boer op emigratie naar de Verenigde Staten te bestuderen, die ervan uitgaat dat hij alleen maar geld kan verdienen door terug te keren naar Roemenië en zijn verdiensten daar te investeren.<br />Naar mijn mening was de rol van Johann Moritz waarschijnlijk een van de beste die Anthony Quinn heeft gespeeld, naast zijn werk in 'La Strada', 'Zorba de Griek' en 'Barabbas'. De mooiste en meest memorabele scène in de film is die waarin Anthony Quinn en Virna Lisi proberen te glimlachen. De vader die een dochter draagt die het resultaat is van de verkrachting van zijn vrouw door de Russen is een verhaal op zich, maar de regisseur is in staat de verzoening te laten zien door een eenvoudig gebaar <0xE2><0x80><0x93> het dragen van het kind zonder in melodramatische beelden te vervallen.<br />Vandaag na de dood van prinses Diana maken we vaak opmerkingen over de ongevoelige paparazzi. De laatste scène is een aanklacht van de paparazzi en de ongevoelige media (regisseur Verneuil maakt ook een soortgelijke opmerking tijdens de scène in de rechtszaal, als de cameramannen zich klaarmaken om Moritz te bespringen). De interactie tussen Kerk en Staat werd zo prachtig samengevat in de laconieke verklaring van de orthodoxe priester: 'Ik bid tot God dat Hij degenen leidt die de macht hebben hen goed te gebruiken.'<br />Sommige van de korte opnamen, zoals die van de secretaris van een dominee die wat zit te krabbelen terwijl hij naar een petitie luistert, zeggen zo veel in zo weinig beelden. De richting was zo indrukwekkend dat de montage op de achtergrond raakt.<br />Ten slotte viel me het meest de verfijnde rijke structuur van kleuren op die door cameraman Andreas Winding werd geleverd <0xE2><0x80><0x93> van de briljante kredietsequenties tot aan het eind. Ik herinnerde me dat hij de cameraman was van een andere favoriete Franse film van mij, _Ramparts of Clay_, geregisseerd door Jean-Louis Bertucelli. Ik heb al heel lang niet meer zo'n gebruik van kleuren gezien, behalve in de epos van David Lean.<br />Er waren zwakke plekken: ik wou dat Virna Lisi's personage wat meer vlees op de botten had. Ik heb de Serge Reggiani-figuur, de enige intellectueel in de hele film, nooit helemaal kunnen begrijpen. De scène op het station aan het eind lijkt uit de westerns van Sergio Leone te zijn gelicht. Ten slotte was de film in wezen opgebouwd rond een liefdesverhaal, dat helaas op de achtergrond raakt.<br />Om het kort samen te vatten: deze film heeft op meer dan één gebied indruk op me gemaakt. Het verhaal is nog net zo relevant als toen het werd gemaakt.