Wat is het sentiment van de recensie?

Eerst dacht ik dat 'nasaan ka man' misschien zo'n progressieve nieuwe filipinofilm was. Zoals iemand al eerder opmerkte, ziet de film er niet slecht uit. Het is duidelijk dat de regisseurs duurdere camera's hebben gebruikt om te filmen, betere hoeken, betere geluidsapparatuur, knappe acteurs en betere locaties.<br />hoe dan ook, de verbeteringen zijn allemaal puur oppervlakkig. Zonder al die polijst- en dure filters zou 'nasaan ka man' net zo aanvoelen als een doorsnee tweederangs plaatselijke film: hyperactief drama, voorspelbare plotwendingen, 'ja, ja!'-momenten, huilen, schreeuwen en personages waar je geen snars om geeft, allemaal door je strot geduwd.<br />een paar dingen aan deze film ergerden me. Ten eerste: sinds wanneer is het oké om seks te hebben met geadopteerde familieleden? dat niet-bloedverwante argument maakt geen greintje verschil. Ten tweede: zou een vrouw echt veertig jaar lang aan niemand vertellen dat ze was verkracht, alleen maar omdat de vader haar had gezegd dat ze het geheim moest houden? En, waar was verdomme het licht in die film? Ik weet dat de regisseur het er heel dramatisch probeerde uit te laten zien, maar ik was gewoon gedwongen om het felle licht op mijn tv aan te zetten.