Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

ploeteren, misschien had dat de titel moeten zijn. Slechte dialoog die met een slakkengang wordt gebracht. Alle personages zijn ééndimensionaal, met uitzondering van één. Jammer genoeg heeft dat personage een paar van de slechtste zinnen en lijkt hij niet te passen in deze clichématige twee uur durende film. Omdat hij in de jaren zeventig is opgegroeid, ontbreekt het in deze film aan details, sfeer en authenticiteit. Verrassend genoeg is deze film geproduceerd door Kelsey Grammar, iemand die scherpe dialogen en een consistent verhaal in een script zou moeten herkennen. Cameron Richardson is zo'n beetje het enige element dat deze film verlicht. De muziek van Robin Trower is ook een welkome toevoeging.