Wat is het sentiment van de recensie?

Op weg naar huis na een dagje aan het strand zoeken vier jonge mensen beschutting tegen een stortbui in het huis van Lord en Lady Alexander, nadat hun auto zonder benzine is komen te staan. Ze weten het niet, maar het huis waar ze verblijven zal de plaats worden van een satanisch ritueel. Jane (Camille Keaton), de enige vrouw in de groep, zal worden geofferd. Terwijl haar mannelijke metgezellen haar te hulp schieten, vermoordt een van hen Lady Alexander per ongeluk. Het loopt echt uit de hand en alle anderen die de zwarte mis bijwonen worden ook vermoord. De vier proberen te ontsnappen, maar komen er al snel achter dat ze niet kunnen ontsnappen aan wat ze hebben gezien. Een voor een worden ze aan hun lot overgelaten. Ik was er zeker van dat ik van _Tragic Ceremony_ zou genieten. Trage, gotische horror is precies wat ik nodig heb. Ik ben ook dol op een paar andere films van Riccardo Freda, zoals _The Horrible Dr. Hichcock_, _The Ghost_ en _I Vampiri_. _Tragic Ceremony_ leek een zekerheidje te zijn. Helaas lopen de dingen niet altijd zoals ze zouden moeten lopen. De grootste tragedie met betrekking tot _Tragic Ceremony_ is de tijd die ik doorbracht met het kijken naar deze rommelige film. Op een paar kleine uitzonderingen na vond ik niets aan de film aantrekkelijk of bruikbaar. De personages zijn onsympathiek, de plot is onsamenhangend en schizofreen en het ijsberen is verschrikkelijk. Het grootste deel van de film gebeurt er niets interessants. Tegen de tijd dat de vier hoofdrolspelers beseffen dat ze in gevaar zijn, was ik het punt al gepasseerd dat het me nog iets kon schelen. En ik begrijp de recensies niet die ik heb gelezen waarin de rol van Camille Keaton wordt geprezen. Ik neem aan dat het een geweldige vertolking is als je acteert in een emotieloze roes. De drie mannelijke hoofdrolspelers zijn het toppunt van nietszeggendheid. Ze doen niets om op te vallen. De bijrollen bestaan uit een paar favorieten als Luigi Pistilli, Luciana Paluzzi en Paul Muller, maar geen van hen krijgt iets te doen. Zijn belangrijkste bijdrage bestaat uit een monoloog van twee minuten aan het eind van de film, waarin hij probeert uit te leggen wat er in de afgelopen 80 minuten is gebeurd. Het is een zwakke poging om een zeer zwakke film een afsluiting te geven.