Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb Heaven's Gate bijna twintig jaar geleden in de openingsweek gezien. De kaartjes werden van tevoren verkocht, omdat men er erg naar uitkeek om Cimino's lang in de maak zijnde vervolg op zijn meesterwerk 'The Deerhunter' uit 1978 te zien. De recensies kwamen binnen en de critici vernietigden de film heftig. Een invloedrijke filmcriticus uit New York ging voorop en de meeste critici volgden zijn voorbeeld, en de film van 3 uur 40 werd uit de distributie genomen. United Artists liet Cimino de film ongeveer een uur inkorten en vele maanden later werd hij opnieuw uitgebracht, met even vreselijke recensies als met treurige zaken. De film kostte in die tijd ongeveer 40 miljoen dollar (nu beschouwd als een laag budget), waardoor het een van de duurste films uit de geschiedenis was, en Cimino had de vrije hand in het project, met eindeloze herhalingen, hoewel het pas zijn derde film was. 'The Deerhunter' had ook een negatieve recensie gekregen, gebaseerd op een vermeende politieke ideologie, die niet populair was. Ik noem dit alles om een mogelijke vooringenomenheid tegen Cimino te schetsen. Destijds vond ik de film erg goed, en toen ik de korte versie zag, was hij nog steeds erg goed, alleen minder goed. De film verscheen begin jaren negentig weer in een museum. Ze hadden de lange versie moeten vertonen, maar ze konden geen bestaande afdruk vinden. Niettemin, toen ik jaren later de film zag, vond ik Heaven's Gate nu een meesterwerk. Ten slotte begon de lange versie in een paar geselecteerde steden te verschijnen, ik heb hem kortgeleden gezien en het was het wachten meer dan waard. Heaven's Gate begint met de diploma-uitreiking op de universiteit van Harvard. Twee van de afgestudeerden zijn Kris Kristofferson en John Hurt en wij hebben al in het begin een paar fouten in hun karakter. Ondanks het mandaat dat Joseph Cotton in zijn toespraak geeft aan de afgestudeerden om hun opleiding te gebruiken om hun land te verlichten en te verbeteren, gedragen veel afgestudeerden zich alsof ze lid zijn van een elitaire countryclub. De film gaat twintig jaar vooruit naar Johnson County in Wyoming. Een veebedrijf dat 'The Stockholder Association' heet, heeft arme mensen ingehuurd om honderdvijfentwintig arme immigranten dood te schieten die beweren dat ze veedieven zijn. Kristofferson staat aan de kant van de immigranten, terwijl John Hurt aan de kant van de Association staat. Hoewel Hurt absoluut tegen deze krankzinnige actie is, is hij een te ineffectieve figuur om er iets aan te doen. Er vindt een slachtpartij plaats, maar de immigranten verdedigen zich goed. Een cavalerie-eenheid van de Verenigde Staten komt het Genootschap te hulp, zogenaamd om hen te arresteren nadat de meeste schade is aangericht, terwijl ze in werkelijkheid de massamoord goedkeuren. Kristofferson lijdt ook aan een groot persoonlijk verlies en de film eindigt met hem als onderdeel van de elite van zijn Harvard-tijd, getrouwd, verveeld, op een jacht, levend maar dood vanbinnen.<br />Dit is een zeer complexe film die briljant is op elk gebied, zoals thema's, structuur, regie, cinematografie, schrijven, muziek, montage, decorontwerpen en acteren. Kristofferson, Walken, Hurt, Huppert, Dourif, Bridges, Waterston en Cotton zijn allemaal uitstekend in het spelen van zeer complexe personages. Sommige van de grootste klachten die ik over deze filmstaat lees, zijn lelijk om naar te kijken, onsamenhangend, te lang, dat de personages nergens op slaan en dat de woorden vaak onverstaanbaar zijn. Ter verdediging kan worden aangevoerd dat Heaven's Gate eruitziet als foto's uit die periode, net als 'McCabe & Mrs. Miller'. Sommige scènes zijn rokerig en doen denken aan de industriële revolutie, en soms komen er van alle kanten paarden, wagens en mensen voorbij, wat een gevoel van realiteit creëert. (De criticus die het een van de lelijkste films ooit noemde, gebruikte vaak zijn duimen.) Maar ondanks dat alles zijn de compositie van elk beeld en de cinematografie onberispelijk. De film is heel begrijpelijk als je er aandacht aan besteedt. Alles is niet voor de kijker uitgespeld en je moet goed kijken om de motieven van de personages of de thema's te begrijpen. Wat de lengte betreft, het is een prachtig gestructureerd stuk, soms ontroerend, poëtisch, opbeurend of vernietigend met de ene na de andere grote scène. Soms zijn sommige woorden niet te verstaan, vooral in sommige scènes die gonzen van activiteit. Maar je zou een filmische film als deze kunnen begrijpen door het gebruik van filmtaal, de blikken tussen de personages of hun handelingen. Op een dag zal deze film in zijn volle lengte worden uitgebracht, zodat mensen en critici hem een tweede kans kunnen geven. Laat Michael Cimino niet de volgende Orson Welles worden die tijdens zijn leven gewaardeerd wordt en niet in staat is het soort grote films te maken waartoe hij in staat is.