Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Duckman was een programma dat zo'n tien jaar geleden, ongeveer tien uur voordat het tijd was om te gaan slapen, te zien was geweest. Het was een contrast met veel van de kinderfilms waar ik toentertijd naar keek; ik was nog steeds een kleine junkie voor Disney en Looney Tunes, en de meeste zaterdagochtendcartoons waren nog steeds op het hoogtepunt van hun bloeitijd sinds de dagen van Ninja Turtles en Batman. Maar rond die tijd begon ik ook in te zien dat de ruigere, volwassener, surrealistische, obscene en (hoewel ik de term toen nog niet kende) satirische tekenfilms creatiever waren dan wat ik gewend was. Rond de tijd dat Beavis en Butthead, Ren en Stimpy en zelfs The Maxx via MTV op de televisie kwamen, zond de Verenigde Staten twee programma's uit <0xE2><0x80><0x93> het ene was Weird Science en het andere Duckman. Ik heb me altijd een paar belangrijke stukjes van het programma herinnerd, en sommige zinnen zijn heel goed te citeren voor degenen die het niet helemaal zijn vergeten. Gelukkig heb ik onlangs een bandje gevonden met een stuk of zes afleveringen die ik lang geleden heb opgenomen, en de moppen bleven heel vers. En de manier waarop de moppen worden gebracht is in de betere afleveringen heel snel. Als het op stemmen aankomt, zijn de keuzes voor de verhaallijnen van het grootste belang, want die zijn meestal niet meer dan een excuus voor grove, fascinerende parodieën op de popcultuur, de politiek, films en tv-programma's, muziek, detectives en het verstoorde gezinsleven. Jason Alexander is een geweldige keus voor Duckman, en zijn rol is een komische 180 uit zijn tijd op Seinfeld (al kunnen er hier en daar wel wat overeenkomsten zijn). Ook de stemmen van Gregg Berger als de onmiskenbaar monotone en uitgestreken korzelige advocaat, Dweezil Zappa als de hilarisch onbekwame Ajax en Nancy Travis als de naar seks hunkerende, onhebbelijke zuster Bernice dragen allemaal hun steentje bij. De animatiestijl, die in niets lijkt op het opgeknapte, door de computer geoptimaliseerde product van tegenwoordig, is inventief en vaak abstract. Het heeft die eigengemaakte, korrelige kwaliteit die Beavis en Butthead of South Park later zouden hebben. En net als bij die programma's, als je een klein kind bent <0xE2><0x80><0x93> en dan bedoel ik niet veel jonger dan dat ik naar het programma keek <0xE2><0x80><0x93> begrijp je misschien de meeste grappen niet (dat wil zeggen dat er genoeg verwijzingen naar strippers en geslachtsziekten in zitten om soms twee programma's te vullen). Maar het is inventief om het op te vangen als het laat op de avond op tv is, en het werkt vrij goed in die tijdsspanne. Je kunt alleen maar hopen op een dvd-box. Dus, voor iedereen die nauwelijks of zelfs nooit van dit programma heeft gehoord: denk aan deze show alsof Dashiell Hammett Walt Disney heeft ontmoet en besloot om met een gratis minibar naar het achterbuurtgedeelte van Vegas te gaan en een samenwerking aan te gaan in de trant van Luis Bunuel en The Simpsons samen. Om nog maar te zwijgen van de groep die Rugrats heeft vermoord.