Wat is het sentiment van de recensie?

Op de een of andere manier heeft deze film zich diep in mijn hart genesteld. Vraag me niet hoe het is gebeurd, maar ik neem aan dat het feit dat ik Ed 'I'll Sponsor Anything' McMahon in de film heb gezien als een achtervolger van een crackdealer er iets mee te maken heeft.<br />Eerlijk gezegd was ik teleurgesteld toen Slaughter in 1972 voor het eerst op pad ging. Het was niet meer dan een snelle gooi-en-smijt-actie om Shafts manie te volgen. Hoe kan het dat het vervolg daar niet mee begint? Big Jim Brown lijkt hier sterker als Slaughter dan in de eerste film. Misschien komt dat doordat hij een jaar later iets had om uit te werken, in plaats van zijn eenvoudige 'Wees als Shaft'-motief van daarvoor. Het meest opvallende aan de film is de soundtrack die is geleverd door pooier-papa nummer één, James Brown. Bijna elke scène wordt opgeluisterd met een vleugje funk van de Godfather. Een uitstekende film uit die tijd, voor de muziek, de kleding, de auto's, het jargon en het haar. Ik moet er ook op wijzen dat deze film ook een uitstekende film uit die tijd is, uit de tijd dat Jim Brown en Ed McMahon nog echt haar konden kweken.<br /><br />Verdubbel de meiden, verdubbel de klap, verdrievoudig het aantal slachtoffers en tel Ed McMahon en James Brown mee. Er staat je een geweldige actiefilm uit de jaren zeventig te wachten, een film die niet minder dan zijn voorganger overtreft. 's Big Rip-off kan het tegen elke Blaxploitation-film opnemen. Zelfs tegen Shaft. De kans is groot dat je het niet met me eens bent, maar Slaughters Big Rip-off heeft een heel eigen sfeer. Iets wat er in het origineel aan ontbrak.