Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een van de meest onderschatte films uit de jaren negentig. Als je jezelf toestaat je te identificeren met de personage Patricia Arquette, zul je merken dat het een heel ontroerend verhaal is over een vrouw die haar leven weer een doel geeft en een nieuwe wil om te leven vindt.<br />Arquettes optreden is moedig omdat het doelbewust 'houterig' is <0xE2><0x80><0x93> het is een manier om de spirituele dood van haar personage te definiëren, haar totale gebrek aan het verlangen om te leven. Ze beweegt zich door het leven als een zombie omdat haar familie is vermoord en ze het nut van leven niet inziet. Het ontroerende is dat ze in de loop van het verhaal weer wakker wordt geschud <0xE2><0x80><0x93> door het Birmese landschap, door de mooie mensen en landschappen, en door de oerkeuzes die ze moet maken.<br />Boorman steunt dit visueel (en Hans Zimmer steunt het met een van zijn mooiste, aangrijpendste scores) met een vaak statische camera en met de neiging om door glas, ramen, voorruiten enz. te schieten. We kijken van buiten naar binnen, net als Arquette... tot ze merkt dat ze diep in de jungle is en gedwongen wordt te kiezen of ze al dan niet voor haar leven zal vechten.<br />Ik kan ook de film _The Pulple Plain_ uit 1954 aanbevelen. is een gelijksoortig verhaal in een gelijksoortige omgeving, en zorgt voor een fascinerende vergelijking.