Wat is het sentiment van de recensie?

FIRE is niet alleen een weergave van een lesbisch liefdesverhaal, maar ook een komische satire op de Indiase middenklasse (?). Ik vind dat een kwaliteit die in de film weinig wordt gewaardeerd. Deze twee genres (d.w.z. diepzinnige alternatieve liefdesverhalen en komische satire) vermengen zich meestal net zo goed als olie en water, maar Mehta slaagt er (op de een of andere manier) in de balans tot bijna perfectie te brengen. Het gedrag van de bediende Jatin, de manier waarop de familie hem behandelt, de voortdurende onontkoombare aanwezigheid van de bedlegerige grootmoeder, Ashoks obsessie met de leer van een swami: uit een cultuur die veel weg heeft van die van India kan ik onmiddellijk opmaken dat dit kenmerkend is. Ze hebben geschreeuwd om te worden aangewezen en belachelijk gemaakt. Terwijl ze haar hoofdthema ontwikkelt, slaagt Mehta erin om dit secundaire thema vakkundig te verwezenlijken. Veel van de humor in de film, die een welkome afwisseling vormt met de zware onderwerpen van de taboe-lesbische liefde en seksualiteit, komt voort uit deze satire op het schijnbaar gewone. De film vloeit met grote subtiliteit van het komische over in het serieuze.<br />Al met al een briljant gebruik van symbolische middelen (Radha wordt vergeleken met Sita uit de legende, die ongedeerd uit het Vuur komt en dus puur is; het levenslange verlangen van de jonge Radha om de oceaan te zien als ze eindelijk vrij is). Kudos voor Shabana Azmi (Radha), de belichting en Deepa Mehta; hun zeer on-Hollywood-achtige (en on-Bollywood-achtige!) talenten hebben deze film bijzonder gemaakt. Eén kritiek: de eerste scènes leken mij nogal onsamenhangend in die zin dat ze niet goed in elkaar overliepen.<br />Het oordeel: 9 op 10. Niets minder voor een film met scènes die zo in mijn geheugen gegrift staan.