Is deze recensie positief of negatief?

Het basisprincipe van de Flatliners is vrij eenvoudig. Verscheidene medische studenten hebben zich op het randje van de dood begeven om te ontdekken wat de hersenen precies doen als het zover is. Het klinkt als iets wat een meute verveelde studenten voor de grap zou doen, maar het vormt de basis voor een paar heel enge substituutfilms. In de wereld van vandaag, waar Hollywood buitenlandse markten moet afstropen op zoek naar de ideeën om een horrorfilm te maken, is Flatliners een van die zeldzame juweeltjes die laten zien dat Hollywood iets anders kan maken als het maar hard genoeg zijn best doet.<br /><br />Wat Flatliners onderscheidt van veel andere films die gebaseerd zijn op dit uitgangspunt, is dat het zich niet verlaagt tot neerbuigend of arrogant gedrag. Flatliners erkennen dat mensen naar de film gaan om vermaakt te worden, niet om er moreel toe gedwongen te worden. In dit soort bovennatuurlijke thrillers is het verschil dat deze terughoudendheid maakt echt ongelooflijk. Wat nog ongelooflijker is, is dat Julia Roberts verschijnt zonder irritant te zijn of te laten zien dat ze alleen maar Julia Roberts kan spelen. De theorie van de obscuriteit, dat uitvoerende kunstenaars hun beste werk doen met het kleinste publiek, is hier van kracht.<br />De subplots over wat de personages vinden tijdens hun verlies van zo'n beetje alles wat hen tot leven brengt, en hoe dat terug te voeren is op hun huidige tijd, worden verrassend goed uitgevoerd. Vooral de momenten waarop William Baldwins personage zijn persoonlijke videoverzameling terugvindt om hem te kwellen zijn intrigerend. Dat William Baldwin zo perfect in die rol lijkt te passen, zegt veel over het script of de richting. Ik weet niet precies welke van de twee.<br />Kiefer Sutherland, aan de andere kant, straalt echt als hoofdrolspeler. Je voelt echt met hem mee als het mysterie van welke ervaring uit het verleden het heden binnendringt en waarom dat gebeurt. Als de rol van Kevin Bacon een oude schoolpier gaat zoeken waarvan hij een hel heeft gemaakt en haar vertelt hoe erg hij het vindt, wordt het duidelijker waar de film over gaat. We kunnen proberen het verleden zo veel mogelijk te veranderen, maar het gaat er vooral om wat we met het heden doen. Een ander goed aspect van Flatliners is de manier waarop er een sfeer wordt gecreëerd zonder het gebruik van dure, ingewikkelde visuele effecten. Heel ongebruikelijk voor wat in wezen een horrorfilm is, gaf Flatliners geen geld uit op plaatsen waar dat niet nodig was. Veel van wat we zien in de meer surrealistische scènes is een geval van professionele namaak, eenvoudige trucfotografie of stockbeelden. Soms zijn de eenvoudigste dingen de beste.<br />Als er een probleem is met de film, dan is het dat hij tien minuten te kort lijkt. Het einde lijkt eerder plichtmatig dan doorslaggevend, alsof iemand in de studio de regisseur heeft gevraagd de film in te pakken zodat ze hem op een bepaalde tijd kunnen vertonen. Natuurlijk zijn er veel films die juist om die reden een zere plek hebben achtergelaten, dus van de Flatliners hoeft eigenlijk niets anders te zijn. De 150 minuten die we wel krijgen, zijn zeer bevredigend, maar niet al te briljant.<br />Ik gaf Flatliners een zeven van de tien. Het werkt goed als datefilm of een soort late-avond-popcornfilm. Afgezien daarvan herinnert het je er goed aan dat lowbudget horrorfilms niet altijd treurige rotzooi waren.