Is deze recensie positief of negatief?

Een van de genres die in de jaren dertig van de twintigste eeuw tot bloei kwamen, was de variatie in misdaadromans die bekendstond als 'het moordmysterie', aangezien het toevoegen van geluid aan een film bijdroeg aan een meer getrouwe vertaling van wat het publiek in de oorspronkelijke toneelstukken ervoer. En aangezien horrorfilms in die jaren erg populair waren, bereikten de moordmysteriefilms door het versterken van de horrorelementen van de plot een populariteit die bijna gelijk was aan die van het vorige decennium (waarin de eerste films van het genre werden geproduceerd). De aankomende toneelschrijver Charles Belden zag in deze hernieuwde belangstelling voor moordmysteries een kans om naam te maken, nadat Warner Bros. zijn drieledige toneelstuk 'The Wax Works' had uitgekozen. om de griezelfilm 'Mystery of the Wax Museum' te maken. Belden sloot zich aan bij de onafhankelijke filmmaker Frank R. Strayer om films te blijven maken, en 'The Ghost Walks' was een van zijn beste.<br />In 'The Ghost Walks' speelt John Miljan Prescott Ames, een jonge toneelschrijver die indruk wil maken op de beroemde Broadway-producent Herman Wood (Richard Carle) met zijn nieuwe stuk. Ames neemt Wood en zijn assistent Homer (Johnny Arthur) mee naar zijn buitenhuis om zijn stuk voor te lezen, maar zijn auto komt vast te zitten in de modder tijdens een vreselijke storm. De drie mannen vragen de hulp van een vluchteling in een oude villa die toevallig eigendom is van een oude kennis van Ames. In het huis zijn Wood en Homer getuige van de vreemde relatie tussen Ames en de huiseigenaars, maar dit is allemaal een plan dat is bedacht om indruk te maken op Wood: iedereen in het huis is een acteur die een rol speelt in zijn moordmysterie. Helaas wordt de moord die wordt gepleegd in het echt gepleegd, en hoewel Wood en Homer denken dat het allemaal nep is (na het ontdekken van Ames' oorspronkelijke plan), weet de cast dat iemand in het huis een echte moordenaar is.<br />Zoals verwacht bevat het scenario van Charles Belden voor 'The Ghost Walks' de klassieke elementen van de moordmysteries uit die tijd, zoals de stormachtige avond in een oud, donker huis als decor, de verplichte groep verdachten en het vleugje komedie. Het is interessant om te zien hoe Belden de film een echte parodie op het genre maakt met de vele wendingen die hij aan zijn verhaal geeft om in te spelen op de clichés van de thrillers. De dialogen zijn uitstekend, vol geestigheid en luchthartige charme, en hoewel de plot zeker aan het eind een hoop vaart verliest (hij volgt de routine van de thrillers toch al), is hij altijd interessant en onderhoudend dankzij zijn slimme wendingen en vooral zijn eigenzinnige personages. Interessant is ook dat er een duidelijke homoseksuele ondertoon in zit, die weliswaar stereotiep is, maar nooit denigrerend, en die soms echt grappig is.<br />Door regisseur Frank R. Strayer was al een ervaren vakman in de achterbuurten van de filmindustrie, maar zijn samenwerking met de schrijver Charles Belden leverde hem een paar van zijn interessantste films op, en 'The Ghost Walks' was een van die films. Hoewel hij duidelijk met een beperkt budget en de typische productiewaarden van onafhankelijke films van die tijd bezig was, wist Strayer gebruik te maken van zijn decor en een sfeervolle film te maken die goed bij de sfeer en de toon van het verhaal paste. Het tempo is soms een beetje te traag, maar Strayer wist dat de kracht van zijn film in het script van Belden lag en hij maakte er het beste van. Hij liet zijn acteurs het beste van hun personages maken, met uitstekende resultaten. De uitvoering is inderdaad een beetje typerend en onorigineel, maar Strayer maakt in deze film een effectief, zij het ingehouden, werk.<br />Zoals hierboven beschreven, zit het script vol met grote lijnen die de grillige personages laten schitteren, en gelukkig hebben de meeste acteurs daar hun voordeel mee gedaan. De oudere acteur Richard Carle is opmerkelijk geestig als de chagrijnige producent Herman Wood, die veel charme aan zijn personage toevoegt, vooral in zijn scènes met Johnny Arthur, die de flamboyante secretaris Homer speelt. Arthur is degene die de beste scènes krijgt, en hij geeft en doet hilarisch als de laffe maar geestige assistent. John Miljan is net goed genoeg als Presocott Ames, niets bijzonders, maar ook niets echt ergs, en hetzelfde zou je kunnen zeggen van June Collyer als Gloria Shaw (het verplichte liefje), die prima is. Maar Donald Kirke is echt een genot om naar te kijken als de boosaardige Terry Shaw, en het is jammer dat hij niet meer speeltijd heeft gekregen.<br /><br />Zoals gewoonlijk bij films van Frank R. Strayer doet het lage budget de film veel pijn, want hoewel Strayer zijn best doet, voelt de film soms nog steeds niet echt goed aan. Maar het grootste probleem is het zeer trage tempo, want zelfs als de film gevuld is met sprankelende momenten vol geestige dialogen, beweegt hij zich zo langzaam dat hij voor een moment saai en vervelend kan worden. Ook moet gezegd worden dat Miljan en Collyer weliswaar effectief zijn in hun rollen, maar dat ze nogal saai en middelmatig zijn in vergelijking met Arthur en Carle, en je zou wensen dat de film meer gericht was geweest op het komische paar dat ze vormen dan op het hoofdpersonage. Ten slotte, zoals boven het einde staat geschreven, is het een beetje zwak en voldoet het niet aan de hoge maatstaven van de eerste en de tweede rol, hoewel Belden met de eer moet gaan strijken dat hij tot het eind toe creatieve wendingen in de plot heeft laten zien.<br /><br />Je zou kunnen zeggen dat Charles Belden een onverdiende held is van het genre van de detectivefilms, zoals in de vele horror- en detectivefilms die uit de B-filmstudio's kwamen, die de bijnaam 'de armenwijk' hadden, 'The Ghost Walks' met gemak tot de beste films behoort (afgezien van Strayer's vorige film, 'The Vmapire Bat') ondanks de tekortkomingen ervan. En zelfs als het absoluut geen meesterwerk van het genre is, is het nog altijd een meesterwerk. Het is een leuke manier om de avond door te brengen en te genieten van de manier waarop de film de draak steekt met zijn eigen oorsprong als een detectiveverhaal. Een zeer aanbevelenswaardige film als je van het genre houdt.