Is deze recensie positief of negatief?

Ik vond West Point een prettige film, hoewel ik betwijfel of ik hem nog eens zou bekijken. De uitvoeringen waren overtuigend, met William Haines als de zoveelste walgelijk amusante jongeman die zijn verdiende loon krijgt aan het eind van de film. Het is moeilijk te geloven dat Joan Crawford nog geen jaar na de vervaardiging van deze film de ster van haar leven was, want ze ziet er soms nogal onbeholpen uit.<br />Ik zou de opmerking van iemand anders over Ramon Novarro's 'Huddle' (1932) ook op deze film toepassen. Er ligt hier een geweldige film te wachten, maar er ontbreekt iets. De achtergrond en de integratie van het Korps waren goed gebruikt, maar ik was er minder bij betrokken dan ik had gedacht. De film ging te ver, of kwam met te veel weg. Zijn 'boetedoening' leek niet oprecht genoeg, en wat voor boodschap had het voor hem om elke film in de laatste minuten van de leger-marine-wedstrijd te draaien? Waar is 'het korps' gebleven? Had net zo goed de andere tien mannen kunnen uitschakelen en hem het allemaal zelf laten doen. Bovendien betwijfel ik ten zeerste of William Bakewells zwakke, miezerige personage ooit een echte tegenhanger zou hebben op West Point. Van de Ivy League-universiteiten, waar je tegenwoordig nog maar half met plezier naar toe ging.<br />Wat de score betreft: die was gepast krijgshaftig. Maar er werd duidelijk gebruikgemaakt van snaredrums. Die werden gebruikt voor geklop op de deur, scènewisselingen, et cetera, en in meer dan de helft van de scènes werd het nogal saai. Het verminderde de kijkervaring enigszins. Ik stond op het punt om te zeggen: 'IK KRIJG DE TOEKOMST AL.'<br />Met die woorden: geniet van de film, maar verwacht niet te veel emotionele betrokkenheid.