Is deze recensie positief of negatief?

Misschien zijn we te zeer gehecht aan grote spektakels als we horen dat er oudheden op het witte doek worden gebracht. Misschien verwachten we te veel van deze films. Maar als ons, als kijkers, te weinig wordt geboden, wat gebeurt er dan?<br />Dat dacht ik toen ik _IMPERIUM - NERONE_ van Paul Marcus had gezien, een deel van de productieserie over het Romeinse Rijk. _AUGUSTUS_ van Roger Young, de eerste _IMPERIUM_ -film, bevatte op zijn minst Peter O'Toole, maar wat zit er in deze film?<br />Nauwelijks iets accuraats. De historische fouten zijn zo ernstig dat de film de feiten verandert en eerder een verwrongen beeld van het Romeinse Rijk vormt dan de ware geschiedenis. In de film zien we Nero jong: jongeman tijdens de zogenaamd lange heerschappij van Caligula, jongeman tijdens de heerschappij van Claudius en uiteindelijk tijdens zijn eigen (historisch gezien veertien jaar durende) heerschappij. En... hij sterft net zo. Volgens de film leeft Nero, geboren tijdens de heerschappij van Tiberius, meer dan veertig jaar, maar als hij sterft lijkt hij eind twintig... Continuïteit in combinatie met verzonnen geschiedenis is het grootste probleem van de film, wat het nauwelijks logisch, om niet te zeggen betrouwbaar, maakt. Nero verliest zijn vader, wordt opgevoed door slaven. Op dat moment wordt zijn moeder Agrippina door Caligula verbannen. Later trouwt ze echter plotseling met keizer Claudius, die al grote kinderen heeft en net met Messalina is getrouwd. Op deze momenten van de film zien we Acte (Rike Schmid), Nero's ma<0xC3><0xAE>tresse. Goed, historisch gezien is het 'accuraat', maar geen enkele bron bewijst dat ze zo'n beslissende rol heeft gespeeld in de opkomst van het christendom in Rome. In de film is ze niet alleen een toegewijde christen, maar zelfs een getuige van het wonder van Sint-Paulus (die een jong meisje, Marzia, weer tot leven wekt). Bovendien was er historisch gezien niets wat op Nero leek te zien aan het hof van Caligula sinds Nero geboren werd tijdens Caligula's 4 jaar lange regeerperiode (37-41 na 37). Ik begrijp dat films iets kunnen veranderen, maar zo'n fout maakt het script absoluut onbetrouwbaar! En vele, vele andere tekortkomingen met betrekking tot de inhoud die moeilijk te tellen zijn, maar nadat ik 30 minuten naar deze film had gekeken, betwijfelde ik of ik naar een historische film zat te kijken of naar een totale fantasie.<br />Wat de artistieke aspecten betreft die ons vermaak bieden, die zijn even lamlendig als de geschiedenis hier. De voorstellingen zijn kunstmatig, de spelers hebben gewoon mooie gezichten, maar ze kunnen niet goed acteren. Misschien ben ik te zeer gehecht aan Peter Ustinov of Charles Laughton in de hoofdrol, maar Hans Matheson past helemaal niet in de rol van Nero. Hij zou een paar van de goede momenten als acteur kunnen hebben, maar nooit als de beruchte Romeinse keizer. Is hij een kunstenaar die Rome voor een lied verbrandt? Is hij een cynicus die de liefde voor zijn familieleden verbergt? Is hij een wrede heerser die het leven van duizenden onschuldige mensen opoffert voor'vermeende gerechtigheid'? Geen van alle. Hij is gewoon een jongeman die niet weet hoe hij moet heersen en op de lange duur het vuur in zichzelf begint te ontsteken... John Simm valt in deze film uit de toon als Caligula en is absoluut niet geschikt voor andere personages. Elisa Tovati is alleen maar sexy als Poppaea, maar ze had veel beter kunnen zijn. De kostuums zijn onnauwkeurig en de decors verbazen niet. Een laag budget leidt tot lage effecten en dus tot een laag amusement. <br /><br />Maar wat me in deze film het kwaadst maakte, met als gevolg dat ik 1/10 geef, zijn een paar momenten die absoluut onaanvaardbaar zijn.<br /><br />- de dood van Poppaea en Sint-Paulus, met Nero bij haar dode lichaam.<br /><br />- Claudius' vermelding van de huidige verovering van Brittannië tijdens het feest en zijn spoedige dood (hij veroverde Brittannië terwijl Messalina lang voor zijn dood zijn vrouw was).<br /><br />- Tigellinus die Agrippina (Laura Morante), Nero's moeder, vermoordt.<br /><br />- Nero's argumenten in zijn toespraak tot de senatoren.<br /><br />- ten slotte, Nero's dood <0xE2><0x80><0x93> een kalme dag aan het meer en een onverschillige zelfmoord die leidt tot een moraal van Acte: 'Laten we hem vergeven.' Al met al is deze film tijdverspilling en absoluut onnodig als zoveelste produktie over het Romeinse Rijk. Het is beter om één goede film in dertig jaar te maken dan tien minder belangrijke in 5 jaar.