Wat is het sentiment van de recensie?

Het huwelijk van een welgesteld stel uit New York City met een kind valt uit elkaar als de vrouw weg wil ('Er was heel wat moed voor nodig om die deur uit te lopen!' zegt een buurvrouw tegen ons). De drukbezette, afwezige echtgenoot neemt de'moederlijke' verantwoordelijkheden op zich en ontwikkelt zich dichter tot zijn zoon, maar al snel keert de vrouw terug. De uiterst manipulatieve film geeft ons geen realistisch gezinsleven (met de jonge Justin Henry die beslist niet lijkt op het product van een huwelijk tussen Dustin Hoffman en Meryl Streep!), maar de dynamiek is intrigerend en meeslepend, en regisseur Robert Benton houdt het tempo hoog met een hoop gevatheid, prachtige klassieke muziek, slimme montage en gegarandeerde vleugjes humor. Het personage van Hoffman is ontworpen als een kille, egocentrische heks, maar ik was bereid veel meer voor haar te voelen dan Benton waarschijnlijk wilde. Het moet allemaal zwart-wit zijn, goed en slecht, en Hoffman moet leren hoe moeilijk zijn vrouw het had en een tweede kans krijgen om een goede ouder te zijn. De film raakt nooit van zijn vooropgezette koers af en wordt bijna gered door goed acteerwerk, maar ik weet niet zeker waar Benton de film in de laatste akte heen stuurde, en de slotscène is verschrikkelijk abrupt.