Wat is het sentiment van de recensie?

Het lijkt erop dat Christina Ricci, in wat voor rol ik haar ook zie, vol belofte lijkt te zitten, maar er niets van terechtbrengt. Natuurlijk kan ze huilen en gillen, maar Prozac ziet Ricci totaal niet zitten, misschien ben ik te hardvochtig... Oké, ik verschuif de schuld naar de regisseur. Jessica Lange is buitensporig en bereikt bijna het niveau van Faye Dunaways megadrama's. Helaas denk ik dat Lange bij Frances het hoogste punt heeft bereikt en daarna ging het alleen maar bergafwaarts. Er was alle kans dat deze film gelikt en geestig zou zijn, terwijl hij de depressie rechtstreeks aanpakte. Wat we in plaats daarvan krijgen is slecht gespeelde hysterie, opgesierd met het stereotiepe, harde vernislaagje van de jaren tachtig. Ik had echt geen idee van de achtergrond van de films uit de jaren tachtig, omdat ik niet tevreden was met de slappe poging om te doen alsof het uit de jaren tachtig was, alleen maar omdat mevrouw Ricci een madonna-geïnspireerde jurk draagt op haar'verloren-maagdheid'-feest. Kom op, jullie zijn allemaal beter dan dit. De filmmakers zouden hun hoofd moeten laten hangen van schaamte, en als gevolg van de teleurstelling zou Elizabeth Wurtzel waarschijnlijk een fortuin kunnen verdienen als ze als gevolg van het voltooide product een proces aanspande tegen 'onherstelbare emotionele schade'.