Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als de nobele Hanabusa-clan wordt gedecimeerd door de usurperende Samanosuke-clan, ontsnapt de trouwe vazal Kogenta (Jun Fujimaki) met de achtjarige zoon van zijn heer, Tadafumi, en zijn dochter Kozasa. Ze worden beschermd door de priesteres Shinobu (Otome Tsukimiya), die de god van de Hanabusa-clan dient, Majin, een wraakzuchtige geest die gevangenzit in de reusachtige gestalte die in de flank van een plaatselijke berg is uitgehakt. Tien jaar later proberen Kogenta en Tadafumi (Yoshihiko Aoyama) zich te wreken op Heer Samanosuke (Yutaro Gomi), maar ze worden bij die poging gevangengenomen en ter dood veroordeeld. Priesteres Shinobu, die wanhopig probeert haar meester te redden, bedreigt Samanosuke met het ongenoegen van de god, om vervolgens ter dood te worden gebracht. De god Majin, die tot nu toe onvermurwbaar heeft gezwegen, heeft andere ideeën.<br />Daimajin is een betoverend, tijdloos, diep ontroerend sprookje. Het is een film over waarden: de waarden van adeldom, rechtvaardigheid, fatsoen, trouw, zelfopoffering en liefde. Het gaat over hiërarchie en heerschappij, en over de gevolgen van het niet voldoen aan de verantwoordelijkheid die de heerschappij met zich meebrengt. Dit zijn dingen waar in onze demotische tijd niet veel over wordt gesproken, behalve door padden als William Bennet, maar ze zijn niettemin relevant, en Daimajin laat ons zien waarom. '<br />Daimajin is een perfect voorbeeld van de reden waarom de Japanse cinema zo glorieus is. De waarden die hierboven genoemd worden, hebben tastbare relevantie voor degenen die bij deze film betrokken zijn, zoals dat voor veel Japanse filmmakers het geval is. Er is hier geen sprake van lippendienst, geen neerbuigendheid, geen ironie. In plaats daarvan is er een authentieke poging om een wereld te scheppen waarin deze waarden weer tot leven kunnen komen, en om te laten zien wat er gebeurt als ze in gebreke blijven. Vergelijk gewoon Daimajin, of de serie _De eenzame wolf_ en _De cubs_, of een andere Kurosawa-film met het nihilistische _Kill Bill_ -gezeik van de monsterlijke Tarantino, om te zien wat ik bedoel.<br />'In een film waarvan het talent zo unaniem uitmuntend is, zou ik graag meester Akira Ifikuba willen aanwijzen.' De majestueuze score, het talent en de schoonheid van de acteurs Jun Fujimaki, Yoshihiko Aoyama en Miwi Takada, en de verbluffende vertolking van Otome Tsukimiya. Haar doodsscène is een van de meest ontroerende en betekenisvolle die ik ooit heb gezien.