Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had alle negatieve recensies over _Anna Christie_ gelezen. Je weet wel, de klachten over de statische camera, het verouderde acteerwerk en de woordkeuze van het scenario. Maar toen ik het gisteren bekeek, vond ik het opmerkelijk aangrijpend en aangenaam. Ja, de camera van Clarence Brown blijft voor het grootste deel op zijn plaats, en ik ben er vrij zeker van dat een van de microfoons verborgen was in het licht van het schip. Ja, er is veel dialoog en geen spectaculaire actiesequenties. Het is een vroege talkie met primitieve technische aspecten. Maar... dan heb je Garbo, Marie Dressler, George F. Marion en Charles Bickford, die allemaal bewijzen dat geweldig acteerwerk tijdloos is.<br />Ik geloof dat _Anna Christie_ nog steeds een van Garbo's meest iconische voorstellingen is. Het is een prachtige vertolking van de Goddelijke, in een rol die eigenlijk helemaal niet bij haar past. Ja, we hebben Garbo vermoeid en bijna verslagen gezien, maar nooit met wallen onder haar ogen of met een glas whisky achter haar kiezen. Garbo heeft zoveel (verrukkelijk) toneelrollen gespeeld, dat het fascinerend is haar een hedendaagse vrouw te zien spelen. Ze wordt niet omlaag getrokken door zware jurken of make-up. Deze vertolking van Garbo lijkt nogal rauw.<br />De plot, uit het toneelstuk van O'Neill, gaat over de vermoeide Zweedse ex-prostituee Anna en haar hereniging met haar aan de drank geraakte, zeemanachtige vader. Anna heeft genoeg problemen gehad voor elk meisje van twintig, zoals ze de dronken, slonzige Marthy (kleermaker) in een bar vertelt. Ze vindt troost in een leven op zee en in een romance met een ruige, maar goedhartige visser (Charles Bickford). Maar haar verleden dreigt alles te verpesten.<br />Charles Bickford wordt over het hoofd gezien in Garbo's lange rij van (grotendeels inferieure) hoofdrolspelers. Hij is de enige acteur die het scherm met haar kan delen zonder door haar magische aanwezigheid te worden opgeslokt. De twee hebben een geweldige chemie en lijken het leuk te vinden om met elkaar te werken. Dressler kan nooit worden verweten dat hij het spel onderschat, en opnieuw is de grande dame haar oude streken weer aan het uithalen, maar ze is geweldig en overtuigend in haar rol, nooit irritant, zoals in het vreselijke 'Eten om acht uur'. Marion eerder, maar hij was geweldig als Garbo's vader.<br />Dit is Pre-Code, en nogal korrelig en donker naar MGM-maatstaven. Ik vond het echt leuk, en hoewel het op sommige plaatsen misschien kraakt, is het nog steeds geweldig.