Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De Eerste Wereldoorlog breekt uit en papa is een dappere piloot die vertrekt om een of andere onaantrekkelijke klus op te knappen om Jerry op zijn plaats te zetten. Mama doet haar werk als verpleegster, dus de vijf kinderen worden geëvacueerd naar hun geschifte oom op het platteland, waar een geheime gang hen naar een ondeugende zandelf brengt en het begin van een magisch avontuur.<br />Gebaseerd op een boek dat bijna een eeuw geleden is geschreven, maken ze dit soort verhalen niet meer. En daar is een reden voor. De mannen vliegen in vliegtuigen en schrijven boeken; de vrouwen verwisselen verband en maken schoon huis. De jongens gaan voorop met hun kompas en hun nachtverlof; de meisjes doen wat hun gezegd wordt en spelen viool <0xE2><0x80><0x93> slecht. Dikke kinderen met brillen zijn gemeen. Alle kinderen spreken met die afgebeten, klinkers platmakende accenten die zedig en preuts zijn, maar die een zekere economische klasse van het Engelse volk cultiveert. Naast het snobisme en het verlangen naar het Imperiale Albion zijn er nog andere plotholes die een vijfjarige niet zou tolereren. Ik bedoel dat letterlijk <0xE2><0x80><0x93> mijn zoon vroeg waarom de vader voor zonsondergang verdween, waarom het kompas niet gewoon uit zijn hand viel toen hij verdween. De film probeert zich in elk geval uitsluitend op de kinderen te richten, tot een volstrekt ongepaste en niet-grappige monoloog van Eddie Izzard (wat een verspilling van echt komisch talent) zich over de aftiteling ontfermt.<br />Ongetwijfeld zal vijf procent van de Britse schoolkinderen die naar dure openbare scholen in het Verenigd Koninkrijk gaan, het allemaal erg grappig vinden. Voor de andere vijfennegentig procent van de Britse gezinnen die niet meer in de negentiende eeuw leven, is het goede nieuws dat _Wall-E_, _Ratatouille_, _Wallace_ en _Gromit_ allemaal op dvd zijn uitgekomen.