Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is me een raadsel waarom ik me niet heb verdiept in deze meesterlijke avonturenfilm uit de jaren vijftig die tot nu toe in een broeierige noir is veranderd, maar ik ben in elk geval blij te kunnen melden dat hij me niet heeft teleurgesteld. Ik heb al een paar jaar geen Amerikaanse films van Jules Dassin meer gezien, maar op grond daarvan denk ik dat ik binnenkort 'Brute Force' en 'Night and the City' nog eens ga bekijken.<br />Jean Servais, een naam die ik niet ken maar een gezicht dat me bekend voorkomt vanwege zijn wereldmoeheid en kilheid, heeft onlangs een lang verblijf in de gevangenis achter de rug en zoals dat in die films gaat (hé, anders zou er geen verhaal zijn) kan hij niet goed met het rechte pad overweg. Er doet zich een gelegenheid voor: een eenvoudige juwelendiefstal van vele miljoenen dollars die's nachts kan worden gepleegd zonder dat een paar mannen bang hoeven te zijn dat ze worden ontdekt. De spanning van het filmen van de overval, een half uur totale stilte, is wat de mensen zich het meest van de film herinneren, en het is inderdaad heel opmerkelijk; maar ik vond de half voltooide locatie van de laatste schietpartij, nadat de overval door de grote mond van een van de dieven in het honderd is gelopen, mooi; de uitstekende zwart-witopnamen van de ruige kant van Parijs; en Servais' weergave van zowel Eddie Constantine als Humphrey Bogart in zijn sobere maar brute voorstelling.<br />'Misschien wel.' Het is uiteindelijk een beetje te sentimenteel, maar dit is zo'n klassieker die zijn reputatie waarmaakt als puur amusement, ook al is wat hij over de menselijke conditie te zeggen heeft niet echt diepzinnig of inspirerend; George Aurics modernistische, romantische en jazzy score is om beurten een hoogtepunt.