Wat is het sentiment van de recensie?

Talloze tv-beelden en de gedenkwaardige verschijningen van 4 van de megasterren van vandaag (plus Hope Davis' debuut op het witte doek) zorgen ervoor dat de Flatliners nog steeds voorzichtig zijn. Het verhaal gaat over een niet-academisch onderzoek van vijf studenten geneeskunde die op zoek zijn naar het krankzinnige idee om het geheim van de dood te ontdekken, om te ontdekken wat er na de dood komt en om dan weer tot leven te komen. Toch is het verhaal niet zo fascinerend gemaakt als het idee van het verhaal zelf.<br />Er zijn populaire stereotypen om een echt tienerscript in Flatliners te ontwikkelen. Zo is er Nelson die het idee krijgt om de dood te definiëren, de knappe maar introverte Rachel, David die de Gordiaanse knoop doorhakt en gelukkig niet van school wordt gestuurd, de vrouwenversierder Joe en ten slotte de slimme jongen Randy(' Ik ben niet naar de medische faculteit gekomen om mijn medestudenten te vermoorden, hoe gestoord ze ook mogen zijn.) Ze gaan hand in hand bij een experiment waarbij Nelsons hart wordt stilgezet en opnieuw gevormd. Dan besluiten ze om dit experiment's nachts op de campus in strikt vertrouwen voort te zetten. Niet lang na Nelsons ervaring begint iedereen een wedloop om de wildste en de langste doodservaring, waarbij ze een voor een hun leven op het spel zetten. Maar al snel beseffen ze dat hun dagelijks leven beïnvloed wordt door de ervaringen die ze hebben gehad. De bezoeken aan het hiernamaals brengen hun delinquente gevoelens uit hun jeugd terug. Ze depolariseren hun diepe onderbewuste waakzaamheid en krijgen somatische waanvoorstellingen en visuele hallucinaties. Als het moment aanbreekt waarop de verklaring van het onderbewuste aan de orde komt, slaat regisseur Joel Schumacher de zin over dat elke mens een onderbewuste persoonlijkheid heeft waarvan hij zich niet bewust is. Deze innerlijke persoonlijkheid weerhoudt iemand ervan om in een identiteitsverlies te vervallen. Als je deze onderbewuste persoonlijkheid verliest of depolariseert, verlies je in elk geval je identiteit in plaats van verfrissende jeugdherinneringen. Ik wilde dit toevoegen als een filmfout, die al in de vroege jaren negentig door filmcritici is genoemd. Het is duidelijk dat de acteurs in deze film, die Schumacher maakte, er het minst last van hebben. Waarom aarzelen ze dan om het experiment voort te zetten nadat ze hun les hebben geleerd, alsof de dood onontdekt door God is geschapen? David was geïntroduceerd als atheïst, maar nu bleek hij in God te geloven toen hij terugdacht aan een flashback uit zijn jeugd. Na deze 180 graden verandering in David te hebben gezien, is het duidelijk dat Schumachers film zo conservatief en naïef was; dat is uiteindelijk de reden waarom hij nooit is bestempeld als een science-fictionwerk. Helaas! Hij had een goed potentieel. Hij probeerde zelfs de onbewuste volwassenheid te vertellen dat ze een doodservaring had, en begon te geloven dat de dood zo eenvoudig en natuurlijk is en slechts een deel van het leven van een mens.<br />Meer dan wat er in de film zit, was het ook gedenkwaardig om te bedenken wat er in de film zit. Jan de Bont als de filmer, die bijna altijd met Schumacher heeft samengewerkt, creëert een dromerige sfeer, alsof je naar een griezelfilm zit te kijken. De blauwe kleurenschema's die overal op de muren in het gezicht van de acteurs weerkaatsen, zorgen voor een eersteklas belichting, die perfect bij de film past. De close-ups van de waterspuwers in de universiteitsgebouwen, de katholieke fresco's op de muren, de stop-motioncamera's en de snelheden van de dynamische camera's zijn allemaal het werk van Bont.<br />Flatliners werd een cultfilm met zijn sociologische penportret van de minderjarigen van de X-generatie, vooral door de futuristische montagestijl en de verhaallijnen die op elkaar aansluiten, alsof je deel uitmaakt van een videoclip. Dat waren de tijden waarin videoclips met snelle en veelvoudige beelden in de mode waren. Deze stijl was heel zeldzaam in die jaren na de pioniers van Tony Scotts 'The Hunger' (1983).