Is deze recensie positief of negatief?

Het verbaast me niet dat deze korte B/W-film van 91 minuten, die 50 jaar geleden in de Sovjet-Unie werd gemaakt in de korte periode die 'ottepel' of 'de dooi' werd genoemd, zoveel liefde en bewondering heeft gekregen van filmliefhebbers over de hele wereld. Hij is subliem en prachtig gefilmd. Sommige scènes hebben het gevoel dat ze veel eerder zijn opgenomen dan hun tijd. Het camerawerk van Sergei Urusevsky en zijn creatieve ontdekkingen zijn opgenomen in de leerboeken en wijdverbreid geïmiteerd. De film vertelt het ontroerende en tijdloze verhaal van liefde, vernietigd door een genadeloze oorlog, maar voor eeuwig levend in de herinnering van een jonge vrouw. Het is ook de film over loyaliteit, herinneringen, het vermogen om door te leven als het lijkt alsof er niets is om voor te leven; het gaat over vergeving, en over hoop. De film kreeg (absoluut terecht) de Grand Prix van het filmfestival in Cannes en Tatiana Samoilova werd gekozen als een van de winnaars van een speciale prijs voor haar rol in Veronika, het jonge meisje dat aan het begin van de film verliefd is op de beste man ter wereld. Na de scheiding van haar geliefde die naar het front ging, het verlies van haar familie tijdens de bommenrit en het huwelijk met de man van wie ze nooit heeft gehouden en die ze alleen maar had willen hebben, keerde ze terug naar de schaduw van zichzelf, werd ze dood vanbinnen. Haar lange reis naar verlossing, naar het eindelijk aanvaarden van de dood van haar geliefde en het leren ermee te leven, is fascinerend en hartverscheurend en laat de kijker niet onberoerd.<br />Voor mij is de film heel persoonlijk en dierbaar omdat ik geboren en getogen ben in de stad waar de personages woonden en in het begin zo gelukkig waren. Ik liep door dezelfde straten, pleinen en bruggen over de Moskva. Elke familie in de voormalige Sovjet-Unie had minstens één, maar vaak meer dan één familielid verloren in een gevecht of in het concentratiekamp of in het getto of door honger, kou en ziektes tijdens de Tweede Wereldoorlog, en mijn familie is geen uitzondering. Mijn moeder en grootmoeder kenden de verschrikkingen van de oorlog en hebben nooit de pijn van de verliezen kunnen genezen, niet alleen uit de films en de boeken. 'Cranes are Flying' spreekt me duidelijk en oprecht aan en raakt me diep. Het is een meesterwerk van een film, maar het is een deel van mijn leven <0xE2><0x80><0x93> mijn achtergrond, mijn herinnering en mijn verleden.