Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Verdriet en nostalgie overheersen in Late Chrysanthemums, een film uit 1954 van de Japanse schrijver Mikio Naruse, die nu een retrospect van zijn lange, niet-te-krijgen films ondergaat dankzij James Quandt van de Cinémathèque Ontario en de Japan Foundation. Gebaseerd op drie verhalen van Fumiko Hayashi vertelt Late Chrysanthemums het verhaal van vier gepensioneerde geisha's, nu van middelbare leeftijd, wier leven een en al teleurstelling en spijt is geworden. De acteerprestaties zijn allemaal uitmuntend, vooral die van Haruko Sugimura, die onder andere in Ozu's Late Spring, Floating Weeds en Tokyo Story speelde. Sugimura speelt Kin, een voormalige geisha die geen kinderen heeft en alleen leeft met haar jonge dienstmeisje dat niet kan praten. Ze is cynisch geworden over mannen en heeft haar aandacht op geld gericht, vooral op speculatie in onroerend goed en het uitlenen van geld aan haar vrienden, Nobu (Sadako Sawamura), Tamae (Chikako Hosokawa) en Tomi (Yuko Mochizuki), die allemaal geisha's zijn geweest. Kins vrienden leven in schamele omstandigheden en klagen dat Kin hebzuchtig is geworden en Tomi besteedt veel tijd aan gokken om te proberen de eindjes aan elkaar te knopen. Zowel Tomi als Tamae is bezig hun kinderen te verliezen. Tamaes zoon gaat weg om in de kolenmijnen van Hokkaido te gaan werken en Tomi's dochter heeft besloten een huwelijksaanzoek te accepteren van een oudere man. Beiden verzetten zich tegen de verandering in hun omstandigheden, maar zijn het als onvermijdelijk gaan beschouwen. <br /><0x3E> Twee vrienden komen op bezoek bij Kin, Seki, een vroegere minnaar met wie ze ooit overwoog een dubbele zelfmoord te plegen, en Tabe (Ken Uehara), een andere minnaar die ze na al die jaren graag weer eens wil zien. Haar stemming is opgewekt, maar slaat al snel om in wrok als ze ontdekt dat de twee mannen alleen maar geld willen lenen. Naruse schakelt naadloos tussen twee uitgebreide scènes als Kin het aan de stok krijgt met Tabe en Tomi en Tamae die elkaar troosten over het verlies van hun kinderen. De dialoog is uiterst natuurlijk en de personages zijn sterke vrouwen die, hoewel hun toekomst er niet rooskleurig uitziet, weigeren zichzelf alleen maar als slachtoffers te zien. Late Chrysanthemums heeft de eenvoud, humor en stoïcijnse aanvaarding van het leven die zo kenmerkend zijn voor de films van Ozu en is een bitterzoete herinnering aan het langzame verstrijken van de tijd en de troost die herinneringen en gezelschap kunnen brengen.