Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nadat ik Stop-Loss heb gezien, merk ik dat ik in Hollywood teleurgesteld ben dat ik zo'n stinkerd ben geworden. Verdwenen zijn de gloriedagen van de films uit de jaren veertig die je trots maakten op het feit dat je een Amerikaan was, die vochten tegen het kwaad dat in het buitenland veroverd wilde worden en thuis dood wilde. Wat overblijft, is kwijl dat uit de mond van rabiate anti-Bush radicalen loopt. Het verhaal gaat over drie jongemannen die terugkeren uit de oorlog. Een van hen vervalt tot een onbeheerste waanzin, die culmineert in zijn dood. De hoofdrolspeler verlaat zijn land in oorlogstijd en vernietigt tegelijkertijd de relatie van zijn beste vriend met zijn verloofde. De derde is in feite de held van het verhaal, die ervoor kiest de strijd voort te zetten die bijna acht jaar geleden naar onze kusten werd gebracht. Wat deze film slecht maakt, is niet het acteerwerk, maar de premisse erachter. Wij worden ertoe gebracht te geloven dat gedecoreerde soldaten ons land in feite haten. Desertie is in tijden van oorlog verwant aan verraad, en de hoofdpersoon flirt er gedurende de hele film mee. Deze paradox is bedoeld om de reactie van het publiek op de centrale rol van de film te verzwakken. We worden niet geacht King te bekritiseren, omdat hij medailles draagt, maar zijn daden zijn het niet alleen waard, maar schreeuwen erom. Hij is geen antiheld. Om de film te accepteren, moet het publiek de correctheid van desertie accepteren, want het verhaal schildert King af als niets minder dan een held. Dat kan ik niet accepteren, want het is net zoiets als mij vragen de hemel geel te noemen op een helderblauwe dag. Bovendien wordt de echte held bespot, de man die zich weer aanmeldt en zijn land blijft dienen. Ik zou deze stinkfilm alleen aanbevelen aan iemand die overtuigd moet worden van het verval van Hollywood, want het is er een duidelijk voorbeeld van. Geen wonder dat het slecht ging met de kaartverkoop.