Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Acteur Liev Schreiber, die ook regisseur is geworden, speelt een bovengemiddelde filmversie van het boek, _Alles is verlicht_, van de schrijver Jonathan Safran Foer. Dit verhaal over een reis en zelfontdekking wordt geaccentueerd door sterke ensembles en scherpe regie en een verhaal dat de ziel verrijkt en verlicht.<br />Jonathan Foer (Elijah Wood) is een jongeman die zijn grootvader, Safran, heeft zien sterven. Jonathan heeft de eigenaardige gewoonte om kleine voorwerpen en kleine souvenirs uit het leven in plastic ziplock-zakjes te doen en die aan de muur te hangen. Safran geeft Jonathan een oude foto van een jonge Safran die naast een mooi meisje staat dat vele jaren geleden zijn leven heeft gered. En zo begint Jonathan aan een lange reis om die mysterieuze vrouw in de Oekraïne op te sporen, zonder te weten of ze nog leeft. Hij schakelt de hulp in van een vrijpostige jonge gids die Alex heet (Eugene Hutz) en van zijn grootvader (Boris Leskin) om hem naar zijn doel te brengen. In het begin loopt de reis op niets uit en levert het niets op, maar als de groep het doel nadert, komen de mannen terecht in de ruïnes van een duister hoofdstuk in de geschiedenis, met de herinneringen aan de oorlog en de geesten uit het verleden van een niet-bestaande stad. Daar vinden ze hun eigen lotsbestemming en zullen ze voor altijd veranderen door wat ze te weten komen. Deze film voelt aan alsof hij is geregisseerd door iemand die wist hoe hij het meeste uit zijn acteurs kon halen. Soms wordt de film in het Russisch gesproken en lijkt hij op een buitenlandse film. De titel is een spel met zelfontdekking. Dit is een bedachtzame tocht van een man naar zijn verleden, en ironisch genoeg gaat zijn verleden ook over zijn metgezellen; Jonathans obsessieve reis wordt ook een emotionele reis voor Alex en zijn grootvader. Het is een verhaal over een band op de lange termijn en de schuld die je je hele leven met je mee moet dragen. Tegen het eind van de film hebben deze personages het hele leven ervaren en veranderen gebeurtenissen die hun leven voorgoed zullen verstrengelen. Het bewijst dat herinneringen krachtig kunnen zijn om de ziel te traumatiseren en ook te reinigen. Het gaat ook over iemands erfenis en hoe anderen een gebeurtenis of een persoon in het verleden zien. Uiteindelijk ziet Alex zijn grootvader in een heel ander licht. Zelfs onze perceptie van deze personen zal door het einde van de film zijn veranderd, wat een eerbetoon is aan een verhaal dat goed is verteld.<br />Het verhaal is bedrieglijk eenvoudig. Het werkt als een road trip-film (zoals _The Straight Story_ ) gecombineerd met een interessant mysterieverhaal. Het gaat in feite over een groot aantal lagen van emoties en subplots die variëren van het verleden tot het heden. Het einde is een beetje surrealistisch met zijn _déj<0xC3><0xA0> vu_-gevoel. <br />Elijah Wood (Sin City, The Eternal Sunshine of the Spotless Mind)) heeft een breed scala aan rollen gekozen sinds zijn spetterende rol in The Lord of the Rings. Hier doet hij het goed met wat in wezen een minimalistische rol is zonder veel te laten zien. Eugene Hutz en Boris Leskin vergaat het beter als respectievelijk Alex en zijn grootvader. Zelfs de hond van de grootvader, Sammy Davis jr. (dat klopt) is grappig als een uiterst loyale metgezel.<br />De reservemuziek van Paul Cantelon is een humeurig compliment aan het zorgzame karakter van de film. Het bewerken van de beelden uit het verleden en het heden verloopt efficiënt omdat ze moeiteloos met elkaar zijn verbonden. De filmografie van Matthew Libatique (Gothika, Requiem voor een Droom) is gepast grimmig en levenloos, met een paar indrukwekkende beelden van de oorlog en de nasleep ervan.<br />De toevalligheden die in de laatste helft van de film naar voren komen, zorgen voor een goed drama, maar zijn een beetje te toevallig. We begrijpen nooit het hele achtergrondverhaal van Alex' grootvader en wat zijn beweegredenen zijn. Hetzelfde geldt voor Jonathans nietszeggende blikken en het ontbreken van duidelijke inhoud en diepgang, die ons niet veel meer geven dan een schets van een eigenzinnige man. Soms voelt de film een beetje somber en deprimerend naarmate er meer gruwelijke onthullingen aan het licht komen. Maar dit zijn kleine kritieken op wat een goed, introspectief verhaal is, met goede vertolkingen en interessante thema's als herinnering en afsluiting. Dat Schreiber het scenario niet alleen heeft geënsceneerd, maar ook heeft aangepast aan dit waardevolle stukje geschiedenis, is een eerbetoon aan zijn talenten en veelbelovende toekomstperspectieven.