Is deze recensie positief of negatief?

Vergeet Donnie Darko. Ik begin hiermee omdat het erop lijkt dat een groot deel van de recensies die ik over The Box heb gelezen, neerkomen op het eenvoudige maar zwakke argument dat Darko er niets aan heeft. Niet dat ik het daar noodzakelijkerwijs mee oneens ben, ik heb alleen het gevoel dat deze film een heel ander dier is en zijn eigen analyse verdient. Er zijn zeker vergelijkingspunten, maar dat zijn onbelangrijke zorgen als je bedenkt dat de sleutel tot het hart van elke film anders is. Bij Darko is de stuwende kracht van het verhaal existentieel. In The Box komt de stuwende kracht van het verhaal voort uit een moreel dilemma. Geloof me als ik zeg dat ik de neiging begrijp om een vernieuwende film van een filmmaker te vergelijken met trends en patronen, maar voor mij is het belangrijker om elke nieuwe film eerst te benaderen als een zelf-inhoudende entiteit, en daarna mijn blik te verruimen.<br />De Box is een van die films waar je gemengde gevoelens over hebt omdat hij in een soort identiteitscrisis lijkt te verkeren. Hij is niet altijd zeker van wat hij wil zijn. De wendingen zijn talrijk, maar gemakkelijk te volgen, zo niet te voorspellen. James Marsden en Cameron Diaz spelen een betrekkelijk geloofwaardig pasgetrouwd stel dat in financiële moeilijkheden verkeert. Een van de dingen die De Doos bereikt is het oproepen van de onzichtbare angst dat onze daden ergens daarbuiten morele gevolgen zullen hebben. Voordat de knop wordt ingedrukt, heeft hij iets griezeligs en verleidelijks, verleidelijk en sinister tegelijk. Als hij eenmaal is ingedrukt, worden er gebeurtenissen in gang gezet waardoor de twee hoofdrolspelers aan hun eigen moraliteit gaan twijfelen en hun noodlottige beslissing diep betreuren.<br />Het idee dat De Doos een experiment is, is interessant omdat het de film voor mij een paradox verschaft. Als er buitenaardse wezens zijn die een 'altruïsmecoëfficiënt' ontwikkelen op basis van gegevens van paren die wel of niet op de knop drukken, dan zien we dat het uiteindelijk een gedwongen altruïsme is: wees onzelfzuchtig, anders zal de soort worden uitgeroeid. Ik neem aan dat de paren niet weten wat de gevolgen van hun daden zijn als ze voor de beslissing staan, maar ze hebben geen reden om te vermoeden dat De Doos iets kan doen, dus waarom zouden ze een altruïstische keuze maken? Wordt altruïsme gedevalueerd door het feit dat we er alleen maar om geven als we met een probleem in ons eigen leven worden geconfronteerd?<br />De psychologische hindernissen in deze film zijn overal. Druk op de knop of niet, dat is het.' Het is heel waarschijnlijk dat iemand met je aan het rotzooien is. Neem het geld aan of niet, niemand geeft iets gratis weg. Als je op zoek bent naar de waarheid, onthullen de antwoorden die je vindt langzaam je verscheiden.<br />Ik stel voor dat De Kist een ironisch werk is, omdat het de verkeerde keuze van de vrije wil biedt, terwijl het aan het licht brengt dat we gevangenzitten in vele metaforische kisten. Je kunt alleen maar kiezen om vrij te zijn ten koste van het leven van een ander, is dat vrijheid? Nee, het is alleen maar een andere kist omdat je dan gevangenzit in de gevolgen van je eigen moraal. Er is geen ontsnapping voor ons omdat we op aarde leven, en dat is een andere Kist. Dit is precies de reden waarom de externe wezens in de film uiteindelijk de tegenstanders zijn. Zij eisen dat wij ons aanpassen aan morele maatstaven die ons van onze vrijheid beroven. We hebben het tot op Mars gehaald en we zijn ervoor op de brandstapel gezet en in slaven veranderd in een ziekelijk spel.<br />De verwijzingen naar Jean Paul Sartre illustreren dit punt vrij goed. 'Je kunt de laatste zaal alleen vrij betreden, of niet vrij.' Zeker, maar ongeacht de vorm waarin we de zaal betreden, het blijft een zaal.<br /><br />Trevor Nemeth.