Is deze recensie positief of negatief?

Een film als Crossfire plaatst een andere film die zich rond zijn maatschappelijke bewustzijn verbreidt <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen de recente film _Crash_ <0xE2><0x80><0x93> bijna te schande. Niet noodzakelijkerwijs omdat een van beide een duidelijker boodschap van intolerantie-is-rotten uitdraagt (hoewel ik durf te wedden dat _Crash_ de hamer veel harder neergooit in vergelijking met deze film), maar omdat het verhaal en de trucs nooit zo in de weg zitten als bij _Crash_. Misschien is het niet echt nodig om die twee te vergelijken, aangezien Crossfire in wezen diep in de kern van de film _noir_ zit, alsof hij uit de mode raakt. Het was eigenlijk interessant om te zien wat de regisseur Edward Dmytryk in het dvd-interview zei, waar hij zei dat het budget voor de foto's aanzienlijk lager was (met opzet) zodat er meer aan de acteurs kon worden besteed, en dat het programma in een heel snel, energiek tempo werd afgewerkt. Maar wat dan weer ongelooflijk aan het beeld is, is dat je bij het bekijken van veel van de belichting zou denken dat er veel aan gedaan moest worden. Alleen al voor een kleine scène, zoals wanneer Keeely van Robert Mitchum voor het eerst naar binnen gaat voor ondervraging onder kapitein Robert Young, zijn de contrasten van de schaduwen in de kamer naadloos. Dat er nog veel meer belichtingstechnieken zijn die zelfs nog verder gaan, met zo weinig punten, en dat dit iets essentieels is in het rijk van alleen maar het uiterlijk van de noir-periode. Kijk maar eens naar een opname van karakters op een trap, het silhouet ervan afgetekend, en zie wat ik bedoel.<br />Maar terug naar het wezenlijke deel van de film <0xE2><0x80><0x93> het is eigenlijk een verhaal dat bestaat uit een moordmysterie, maar waar wij als publiek niet lang over doen om het antwoord te vinden. Het gaat dan meer over iets anders in de geest en de ziel van een moordenaar, iets wat niet te vinden zou zijn in een gewone misdaadfilm, aangezien er in werkelijkheid geen 'criminelen' zijn. In de film speelt het grootste deel zich af in de tijd van Dmytryk. Er is een zeer ingecalculeerd risico dat de personages te dun zijn om de (noodzakelijke) boodschap tegen antisemitisme te ondersteunen. Maar Dmytryks regie van zijn eersteklas decor, in combinatie met een echt geweldig scenario van John Paxton, geeft de personages meer gewicht, al was het maar omdat ze naast de boodschap niet te dun zouden moeten lijken. En wat zou een noir zijn zonder een bepaalde houding? Mitchum helpt dat een handje, zelfs in scènes zoals die tussen hem en Young, waarin het geheel is gebaseerd op de situatie van het moment van het verhaal (d.w.z. een detail in de plot), door een beetje geslepen humor in sommige dialogen te stoppen. Misschien zit het al in de tekst, maar hij helpt het personage een goede sfeer voor zijn scènes te creëren.<br />Dan is er nog Robert Ryan, die in Montgomery uitblinkt als een man van wie je in het begin weet dat je hem niet zo aardig vindt, alleen al door zijn gedrag, maar je bent van geen van beide helemaal zeker. Dan wordt het duidelijker <0xE2><0x80><0x93> ironisch genoeg via een subjectief gezichtspunt van de verdachte Mitchell (George Cooper) in het appartement van de binnenkort overleden Samuels <0xE2><0x80><0x93> en wordt zijn optreden een evenwichtige opeenvolging van onzin en ook nogal angstaanjagend in zijn blinde vlek. Het is een goed optreden als je het afzet tegen Cooper, die persoonlijke problemen heeft en met spijt en nederigheid naar voren komt. Maar als de film is afgelopen, denk je daar pas echt over na, en als je naar de film kijkt, gaat het meer om de dialoog en de opeenvolging van de scènes, en in de soms grimmige, overweldigende camera beweegt de camera zich over de acteurs, dus de boodschap is in zekere zin van ondergeschikt belang. Niet dat het geen belangrijke boodschap is, vooral niet in die periode (die meteen na de Tweede Wereldoorlog begint), maar jaren later zie je de acteurs, zelfs degenen die niet de status van grote ster hebben gekregen, zoals Gloria Grahame als Ginny (de femme fatale van de film, als er tijd was geweest voor een film die er niet was) en William Phipps als Leroy (de 'boer'). ), die elkaar afwisselen en die heel sterk blijven hangen in het samengevatte scenario.<br /><0x3E><0x3E> Dmytryk is ook heel verstandig in zijn keuze om de muzikale score te beperken, en dat is heel belangrijk, want lange tijd horen we niets, en als het wel gebeurt, is het meestal een bijkomstigheid van de omgeving van het personage. Hij had net zo goed wat extra muzikale noten kunnen toevoegen aan een paar dramatische scènes om de nadruk te leggen, vooral aan het begin van de film, als de publiekstrekker. Door dat weg te laten en de juiste houding en nuances in camera en cast te krijgen, verheft hij de normen in genremateriaal tot een heel mooi, gedenkwaardig niveau. Het verhaal over een Ierse immigrant dat hij aan Leroy vertelt, waarin al die elementen goed op hun plaats vallen. Het komt misschien niet erg hoog in de top van mijn favoriete _noirs_ <0xE2><0x80><0x93> en ik zou _Murder My Sweet_ nog steeds afdoen als het meesterwerk van de regisseur in dit soort films <0xE2><0x80><0x93> maar het is beslist ook van een betere kwaliteit dan iets van het B-niveau.