Is deze recensie positief of negatief?

Zoals de meeste mensen was ik alleen maar geïnteresseerd in 'More' vanwege de soundtrack van Pink Floyd, het enige Pink Floyd-album waar ik na al die jaren nog naar luister. Het was een hele verrassing om de film in een plaatselijke videotheek te zien, in een digitaal geremasterde versie. Het was een nog grotere verrassing om te ontdekken dat het een vrij goede film is.<br />Het beeld is heel mooi, vooral als de twee hoofdpersonen op de rotsen van het Spaanse eiland Ibiza aan het stoeien zijn. En het gebruik van de soundtrack, die voor zover ik weet uitsluitend van Pink Floyd is, is uitstekend. Het was heerlijk om naar de film te kijken met mijn exemplaar van het album naast me, waarbij ik in gedachten elke track afstreepte die in de film werd gebruikt. Het korte 'A Spanish Piece' van Dave Gilmour was de enige die ik niet heb gehoord, en verschillende tracks worden vrij prominent gebruikt, vooral 'Cymbaline', 'Main Theme' en 'Quicksilver'. Dat laatste nummer is saai op de soundtrack, maar werkt heel goed tijdens de titelsequentie van de film, die later minstens één keer terugkomt. Misschien kan ik het nu op het album waarderen, nu ik er in gedachten wat beelden bij heb.<br />De plot van 'More' De film is soms een beetje moeilijk te verteren, vooral in het begin, wanneer de film niet meer lijkt te zijn dan een middel om de hipheid van degenen die erbij betrokken zijn te demonstreren. Maar uiteindelijk bewijst de film dat hij veel meer te bieden heeft, naarmate de plot meer gefocust wordt. Waarom neemt Stefan heroïne? Waarom neemt IEDEREEN heroïne, terwijl hij de mogelijke gevolgen kent? De film probeert die vraag niet rechtstreeks te beantwoorden, maar Stefans heroïnegebruik lijkt een logische voortzetting van zijn vastberaden streven naar puur genot.<br />Ik beveel deze film ten zeerste aan bij elke Pink Floyd-fan die waardering heeft voor de zwaar onderschatte 'More'-soundtrack. Ik kan de film ook aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in de alternatieve cultuur van de jaren zestig en de manier waarop die werd geportretteerd in de media. Ik heb geen idee hoe realistisch deze film is, omdat ik te jong ben om de jaren zestig uit de eerste hand te hebben meegemaakt, maar hij lijkt de geest van die tijd op een andere manier te vangen dan in andere films.