Wat is het sentiment van de recensie?

In de eerste plaats: als je van films houdt, raad ik je aan om deze NIET te kijken. Waarom? Naderhand zul je geen enkele andere film meer zo gemakkelijk kunnen waarderen...<br />Eigenlijk wil ik geen buitensporige verwachtingen wekken, maar het is bijna beangstigend hoe perfect, intens en mooi dit werk van Einar Gudmundsson is. Terwijl in de meeste films minstens één aspect de hele zaak bederft, zoals goede acteurs maar afschuwelijke dialogen of een mooi decor maar goedkope cinematografie mer in <0xC3><0x9C>bermenschen', is er niets van deze ambivalentie. Eigenlijk is alles gewoon geweldig, zelfs (en niet in de laatste plaats) de soundtrack met de schitterende Sigur Rós. In dit verhaal over Pall, een student die schizofreen wordt nadat hij door zijn vriendin is gedumpt, verdienen vooral de dialogen (en monologen) enige aandacht: samen met (en soms in scherp contrast met) de plot variëren ze van deprimerend en fatalistisch tot het tegenovergestelde van komisch en volkomen absurd. Bovendien zijn ze vaak (met citaten van Hegel en Shakespeare) van zo'n poëtische schoonheid dat de film bijna in een surrealistische sfeer terechtkomt en alleen in de echte wereld wordt gered door de ongelooflijk authentieke acteurs.<br />Een van de andere opmerkingen verwees al naar een ander punt: deze film is geen triviaal vermaak om je's avonds mee te ontspannen. Ondanks een paar komische momenten is het grotendeels verontrustend, deels cynisch en bitter, en vooral triest. Het is een moderne poëzie over een leven van waanzin met al zijn leegheid, woede en eenzaamheid.<br />Ten slotte: als je de film hebt gezien, bekijk hem dan nog eens. Er zitten een paar geweldige visuele metaforen en toespelingen in die je pas beseft als je er twee keer naar kijkt en ze in verband brengt met de verdorvenheid van het verhaal. En natuurlijk: lees het boek, het bevat veel meer van de kleine grappige verhalen daartussenin en maakt ook dat je sommige dingen in de film een beetje beter begrijpt.