Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ross Hunters musicalversie van de fantasie uit 1937, gebaseerd op de eeuwigdurende bestseller van James Hilton, werd in 1973 vrijwel onmiddellijk afgeschreven door critici en publiek, wat een weerslag had op de musicals in het algemeen, wat het genre jarenlang een slechte reputatie in Hollywood bezorgde. Een groep ongelijksoortige Britse en Amerikaanse individuen eindigt op een noodvlucht uit een door oorlog verscheurd Aziatisch land, maar hun vliegtuig wordt gekaapt en stort neer in een besneeuwd berglandschap; er arriveert een reddingsploeg die de groep naar een geïsoleerde gemeenschap brengt die Shangri-La heet, waar de zon altijd schijnt en de meeste bewoners jong en gelukzalig zijn. Het is allemaal zo stijlvol (de bruisende stemming van het stuk, de zangerige Burt Bacharach-Hal David-deuntjes, evenals de lichtvoetige invalshoek, samenzweren allemaal om de artiesten een tikkeltje belachelijk te maken). Peter Finch is de internationale vredestichter die betrokken raakt bij een ietwat geconstipeerde romance met bewoner Liv Ullmann; Sally Kellerman is een misnoegde vrouw die zinnen uitspuugt als: 'Ik kreeg er genoeg van om foto's te maken van mensen van wie het hoofd eraf is geblazen, zodat mensen met hun hoofd er nog op <0xE2><0x80><0x93> en meestal onder de f<0xC3><0xB6>hn <0xE2><0x80><0x93> nog een laatste trap konden krijgen voordat ze zich aan het nieuwste recept wijdden'; John Gieguld 'als Chang', een Aziaat die Engels leerde spreken toen hij in Oxford studeerde, is humoristisch zelfingenomen (maar waarom geen liedjes voor Chang?). De slappe teksten zijn soms om van te watertanden ('On the Good Ship Lollipop/How did Christopher Columbus/sail over the sea?') en het ijsberen wordt belemmerd door al dat geklets over de buitenwereld en dat niets er vandaag de dag zieliger aan toegaat. Maar de productie is weelderig en de algehele manier van doen is op een vreemde manier ontroerend. De tweedimensionale personages zijn zo overdreven serieus dat ze zelfs vertederend worden, en de onnozelheid van de film werkt aanstekelijk. Het wordt uiteindelijk heel leuk.