Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dead or Alive: Final, de film die naar verluidt de drie films in de zeer losse Dode of Alive-trilogie bij elkaar brengt en voornamelijk met elkaar in verband brengt door de sterren Riki Takeiuchi en Sho Aikawa, en door het feit dat elke film zijn aandeel heeft in bizarre gebeurtenissen, neuroses en massa's geweld, is, dat moet gezegd, de zwakste van het hele stel. Dat geen van de drie films uiteindelijk een teleurstelling wordt, is niet zozeer een bewijs van de creativiteit van het materiaal, maar eerder van de pond-voor-pond mentaliteit die regisseur Takashi Miike aanneemt ten opzichte van de omgeving en het materiaal. Hier biedt hij een duidelijk dystopische toekomst, zij het op bescheiden schaal, waarin een homoseksuele burgemeester/dictator (Richard Chen) het hele dorp bedwelmt, met uitzondering van een groep rebellen. Een van hen is Ryo (Aikawa), een robot met een dodelijke vaardigheid, maar ook met het vermogen om lief te hebben en te leren en zo. Dan is er een smeris, Takeshi (Takeiuchi), die toevallig de beste wachter van de burgemeester is. Maar het begint uit de hand te lopen aan beide kanten. Ryo sluit zich aan bij de rebellen en Takeshi bij zijn werkgever, maar het loopt uit op bloedvergieten, net een gijzelingssituatie die uit de hand is gelopen, en Takeshi komt erachter dat zijn vrouw en zoon robots zijn (niet in een buitenaardse stemming, hoor, maar plotseling, alsof de macht is verdwenen) en dat hij er zelf ook een is. En dat leidt allemaal tot een laatste, onverklaarbare krachtmeting tussen de twee mannen.<br />Vreemd dat er nog een film is waarin Miike pieken en dalen heeft, waarbij hij soms dat middenterrein van succes vindt waar sciencefiction enige betekenis kan hebben. Maar uit dit verhaal valt eigenlijk niets op te maken, behalve dat de burgemeester/dictator een rare snuiter zonder achtergrondverhaal is, die zich uitleeft en ervoor zorgt dat stelletjes niet zwanger worden en dat alles onder controle blijft. Hij heeft ook zijn liefdesslavin bij zich, vermoed ik, in de hilarische niet-sprekende rol van een saxofonist die soms ook een rol speelt als menselijk decor als hij de sombere blues niet wegstopt. Ondertussen krijgen we de conventionele kanten van Ryo en Takeshi's verhalen te horen, en die zijn nooit oninteressant, alleen niet overtuigend genoeg om de aandacht vast te houden. Natuurlijk voelt Miike zich niet te goed om een beetje lol te maken, zoals wanneer Takeshi Michelle (Maria Chen) het water in gooit om haar te laten zwemmen na een poging tot moord op de burgemeester, of wanneer de oorspronkelijke rebellenleider zonder enige reden Engels spreekt. Aan het begin van de film is er zelfs een speels eerbetoon aan oude sciencefictionstrips. De sterke punten van Miike's film zijn deze keer puur stylistisch en de keuze van locaties en sets.<br />Het is net een grunge-Japanse Alphaville, waar alles door alle special effects nog steeds een eigentijdse sfeer heeft. En ik vond de geelgroene tint die Miike door de film heen gebruikte echt mooi, want die kwam heel goed tot uiting in de buitenscènes en voegde net genoeg knispering toe in de binnenscènes. Maar wat de pieken en dalen betreft, die zie je tijdens de climax steeds duidelijker <0xE2><0x80><0x93> en ook het niveau van de visuele effecten van de sf-film, met misschien nog een paar dollar extra erin gestopt. Dit bevat het grappigste materiaal in de meest uitzinnige, freudiaanse zinnelijkheid van de regisseur, ook al moet het met een ondraaglijke list beginnen; de manier waarop Ryo en Takeshi elkaar uiteindelijk ontmoeten is een soort toeval en alleen maar een middel voor de producenten om te proberen de afgelopen twee films goedkoop met elkaar in verband te brengen, terwijl dat niet nodig was. Aan de andere kant, met betrekking tot de puur schuldige amusementswaarde van een film als die van Miike waarin je iets totaal onverwachts en heel primitief seksueels ziet, staat hij helemaal boven aan de lijst van de beste scènes in _Geluk van de Katakuris en Bezoeker Q_. Het neemt zichzelf té serieus, en is des te beter af door zijn verdorven listen, militaristisch verval en culturele verwaandheid, uitgestald op pulpniveau.