Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik neem aan dat Hollywood in 1997 nog niet op het punt stond openlijk homoseksualiteit te vieren, dus misschien zou je de mensen die deze film hebben gemaakt enige eer willen bewijzen omdat ze een beetje moed hebben getoond. Je zou alleen willen dat je hun enige eer kon geven omdat ze een echt goede film hebben gemaakt, en naar mijn mening valt "In & Out" in dat opzicht niet onder die categorie. Het is het verhaal van Howard Brackett (Kevin Kline) <0xE2><0x80><0x93> een leraar Engels op een kleine middelbare school in een stad die aan de vooravond van zijn huwelijk wordt ontmaskerd door een ex-leerling die toevallig een Oscar wint en vervolgens een periode van zelfontdekking doormaakt waarin hij zich eindelijk verzoent met het feit dat hij homoseksueel is. Voor mij was dat het eerste probleem met deze film. Howard hoefde niet per se homo te zijn. De film zou grappiger zijn geweest (en misschien nog meer mensen aan het denken hebben gezet) als Brackett ondanks de stereotiepe homo-aspecten van zijn leven en het feit dat de hele stad na de toespraak van de Oscarwinnaar geloofde dat hij homo was, zijn leven uitdagend recht had gehouden. Ik dacht zelfs dat het nogal beledigend zou zijn voor de homogemeenschap om hem als homo te bestempelen, gezien de aanwezigheid van die stereotypen, en ook voor hetero's die van poëzie houden en vinden dat je je netjes moet kleden!)<br />Kline was in de rol heel fatsoenlijk en speelde hem grotendeels. Afgezien van hem waren de meeste andere leden van de cast (hoewel goede acteurs) mensen die niet bekendstonden om hun succes op het witte doek. Mensen als Tom Selleck en Wilford Brimley en Bob Newhart zijn goede acteurs, maar geen grote filmsterren. Ik vond eigenlijk dat de grappigste (zij het heel kleine) rol in de film die van het supermodel Sonya was, gespeeld door een actrice die Shalom Harlow heette (over stereotypen gesproken, ik was dol op haar o zo stereotiepe model-uitdrukking: 'Ik heb beloofd dat ik vanmiddag die fotoshoot zou doen. Ik moet douchen en kotsen!') Wat me uiteindelijk echt tegen de borst stuitte aan deze film was het belachelijke einde, te beginnen met de diploma-uitreiking (en, om eerlijk te zijn, zelfs als iemand had besloten dat de diploma-uitreiking echt noodzakelijk was, had de film daar moeten eindigen in plaats van verder te gaan met de totaal onnodige huwelijksvoltrekking aan het eind).<br />Het komt erop neer dat ik hier en daar wat gegrinnik uit kreeg, maar meer ook niet.