Wat is het sentiment van de recensie?

Als CA-inwoner zou ik graag zien dat de schoften die de elektriciteitscentrales sloten om de prijzen op te drijven, ook in de gevangenis belandden.<br />Ik vond de film vrij goed en er zaten een paar heel informatieve stukken in. Hoewel ze bleven bij het verhaal over Enron, vond ik het echt interessant. Maar toen de film zich op de anti-Bushkant richtte, vroeg ik me af of ze wel accuraat waren.<br />Het is prima om te wijzen op het verband tussen de Republikeinen en Enron, maar het monster is gecreëerd toen Clinton president was. De energiecrisis van CA vond plaats onder het bewind van Davis. Ze waren allebei in functie tijdens Enrons misbruik, maar ze worden geen van beiden op enigerlei wijze verantwoordelijk gehouden. In plaats daarvan wordt er veel tijd besteed aan hoe Bush bevriend was met Lay. Nou en? Lay speelde golf met Clinton en bracht de nacht door in de slaapkamer van Lincoln. Waarom krijgen de democraten in deze film zo'n vrijbrief? Ik denk dat de meeste politici verspilling van ons belastinggeld zijn, dus ben ik niet voor een van beide partijen, maar ik heb er een hekel aan om me ondergedompeld te voelen in iemands politieke agenda als ik naar een documentaire kijk. Ja, politici verdienen enige blaam, maar ik betwijfel echt of de enige schuldigen een R achter hun naam hebben staan. Ik vond het niet nuttig om de Bush'en af te schilderen als kattevriendjes, terwijl de democraten net zoveel Enron-campagnegeld kregen als de republikeinen. Zoals ik al zei, het verzwakt de rest van de film voor mij, omdat het me achterdochtig maakt over de rest van de feiten die ze me voorschotelen.