Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het eerste lange avontuur van Jim Hensons geliefde muppetpersonages is een zeer bekwame muzikale komedie, want Kermit de Kikker verlaat zijn zorgeloze, drassige omgeving voor de felle lichten (aangestoken door gestrande Hollywood-agent Dom DeLuise, die hem hoorde zingen); onderweg ontmoet hij Fozzie Bear (een meelijwekkende stand-upcomedian in James Coburns El Sleazo Café, die Telly Savalas als uitsmijter heeft en Madeline Kahn als patron!), de pianospelende hond Rowlf, de beestachtige drummer Animal en zijn relaxte, funky band, de egomaniake schoonheidskoningin Miss Piggy (in een ceremonie onder leiding van Elliott Gould en Edgar Bergen), enz. Al die tijd worden Kermit en consorten achternagezeten door hamburgerkoning Charles Durning en onwillige leerling Austin Pendleton, die auto's, ijsjes en ballonnen verkopen aan respectievelijk Milton Berle, Bob Hope en Richard Pryor, geserveerd door de onbeschaamde ober Steve Martin, bijna gehersenspoeld door de krankzinnige Duitse wetenschapper Mel Brooks en ten slotte gestrikt voor een auditie in het kantoor van filmmagnaat Orson Welles (die Cloris Leachman als secretaresse heeft)! De aangename songteksten zijn te danken aan Paul Williams, die ook zijn opwachting maakt als huispianist bij El Sleazo's. Voor de goede orde: ik heb onlangs vier van de daaropvolgende Muppet-films gekocht en moet ze in de komende weken gaan bekijken als hun beurt aanbreekt.