Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is de vroege ochtend van onze ontevredenheid, en een paar vrienden van me en ik zijn net klaar met het kijken naar 'The Wind'. Echt een rampenfilm. Niet in de zin dat natuurkrachten een nietsvermoedend volk te gronde richten, maar eerder een afschuwelijke film die een nietsvermoedend publiek te gronde richt. Om u een indicatie te geven van hoe frustrerend het was om naar deze specifieke bom te kijken, zal ik u een voorbeeld geven dat ik heb geciteerd tijdens mijn eerste gepijnigde bezichtiging. Als ik de keus zou krijgen om deze film een tweede keer te bekijken en, laten we zeggen, mezelf te laten koken, ben ik bang dat die keus niet direct zou zijn. Ik zal je vertellen waarom mijn vrienden en ik precies deze film hebben bekeken.<br />Om te beginnen hou ik van lowbudgethorrorfilms. Ik hou zelfs van artistieke, lowbudgethorrorfilms. Ik hield van 'Cold Hearts', 'Midnight Mass', 'Jugular Wine' enz. Films die ambitieus en gewaagd waren, ook al hadden ze geen productiewaarde, geen uitvoering en zelfs geen acteerwerk. Over het algemeen zal een interessante premisse, een ongebruikelijke cameratechniek of gewoon een paar goed uitgevoerde scènes een film redden die een beetje ruw aan de randen is. Met deze voorwaarden in gedachten zou ik graag afdoend willen zeggen dat ik 'The Wind' haatte.<br />De film was waarschijnlijk hoogst teleurstellend in die zin dat hij ongelooflijk frustrerend was om te zien. Van de handelingen van de hoofdpersonen, tot de stroom (?) van de plot, tot de grote voortekenen die werden gesuggereerd door de opening die uiteindelijk tot stof verviel (en zich zelfs niet logisch vasthechtten aan wat er in de rest van de film gebeurde, en de kijker achterlieten met een gevoel van veel gedoe om niets). De dialoog was op zijn best vlekkerig, houterig gebracht en volkomen onrealistisch. Hiermee bedoel ik dat niemand in een van de situaties waarin de hoofdpersonen verkeerden zou hebben gereageerd zoals de hoofdpersonen deden, of de dingen zou hebben gezegd die ze zeiden op de manier waarop ze ze zeiden. Een duidelijk gebrek aan visie en richting zou dit probleem hebben gecorrigeerd. De interactie tussen de personages en hun ontwikkeling was abominabel. Claire, de 'lambenige seksgodin', althans dat dachten de ergerlijke, passief-agressieve stokebranden in de film, was in haar manipulaties zo openlijk dat ze net zo goed een pistool op de personages had kunnen richten. Niettemin was ze het stralende hoogtepunt van de film. De andere hoofdpersonen (met uitzondering van Micks Milfy Mom, die niet vreselijk was) zijn zo onduidelijk dat ze net zo goed door dezelfde acteur hadden kunnen worden gespeeld. Eens kijken of ik iets heb gemist: een borderline persoonlijkheid, mede-onderdanige bullebakken met diepe gevoelens van seksuele verwarring en ontoereikendheid, tot puberale woedeaanvallen aangespoord door de ongekunstelde orkestratie van een loslippige bimbette-die-plotseling-en-niet-meesterlijk in een Caligari verandert. Nee, ik denk dat dat het wel zo'n beetje is. Het gebrek aan perspectief was ook problematisch. Hoe verwachtten degenen die betrokken waren bij het maken van deze film dat de toevallige toeschouwer zou denken dat dit het begin van het einde van de wereld was, gezien de amateuristische, ongelooflijke, slecht gecamoufleerde lustpentagon (nou ja, hoe zou je het noemen?) die zich grotendeels afspeelde in de bossen in niemandsland? Er waren geen getuigen van de 'gruwelen' die werden getoond. Er waren nergens getuigen in deze film.<br />De geloofwaardigheidsproblemen die voortkwamen uit dit gebrek aan aandacht voor details waren zelfs zo groot dat het verhaal er ziek van begon te worden. Zaken-in-punt: als die Bob die route door de bossen had genomen om thuis te komen van de sportschool, en daar draait het om, elke dag weer, dan was het duidelijk. Het is heel goed mogelijk dat er iemand in de buurt is geweest die iets heeft gezien, terwijl de daders luidkeels over de plaats van het misdrijf discussieerden. Je zou denken dat er na de moord op een jongeman in het bos in de stad een opschudding zou zijn ontstaan, dat de personages zouden zijn ondervraagd, enzovoort. Maar in plaats daarvan was er geen getuige te bekennen (behalve Earl, de stiekeme psychopaat zonder innerlijke monoloog). We stellen voor dat er ook geen getuigen _voor_ deze film zijn.<br />Wat de quasi-homoseksuele kronkelingen betreft, daar heb ik ook geen problemen mee. Het was niet zo dat ze als een verrassing kwamen, gezien het feit dat we de meeste mannelijke personages sinds de tweede scène al de huid vol gescholden hadden over de kastenkast. Ook dat was op zich niet problematisch, maar wel om de verkeerde redenen. Het was volstrekt onnodig, gedaan om de'shock'- en/of 'gevaarlijke kunst'-waarde, en vanuit welk perspectief dan ook niet schokkend of gevaarlijk artistiek. In plaats daarvan hadden we een onhandige poging gedaan om een saaie, onhandige film met een saaie, onhandige plot goed te maken. De slecht verwoorde seksuele spanning, die alleen maar was verwoord in afwachting van deze slappe zoenscène, duwde deze film alleen maar verder van 'gematigdheid die kritiek rechtvaardigt' naar 'onaanvaardbaar'. De film is zo slecht dat hij de aangeboren gratie mist om goed te spotten en te razen.'<br />Zo is het met het grootste deel van de film ook, een hoop artistiek gehannes, heel weinig vlees en een hoop ergernis. Het is niet dat we het niet snappen. O, we snappen het wel. We willen het alleen niet. Kijk, het feit alleen al dat we de afstraffing in de laatste scène toejuichten als het _*enkele*_ tableau dat op het eerste gezicht zinnig was, is een aanwijzing dat er iets verschrikkelijk mis was met deze film. In plaats van kordaat voort te gaan, zoals de naam al aangeeft, sijpelde deze film loom voort als het zweetspoor dat hem voortdrijft.' '... je neus langs de zijkant van je neus naar beneden gaat terwijl je je handen vol hebt. Argh. Dat gevoel is een aardige samenvatting van de hartverscheurende frustratie die je voelt als je naar dit treinongeluk kijkt. Er is geen vleugje frisse lucht met betrekking tot deze film, alleen het muffe miasma van slechte ideeën die slecht worden verwezenlijkt, rottend voordat ze tot bloei komen.