Is deze recensie positief of negatief?

De eerste 'persoonlijke' film van Francis Ford Coppola, die in 1969 werd voltooid en uitgebracht, was de laatste film die hij maakte als een vrijwel onbekende, opkomende regisseur vóór The Godfather, en staat in schril contrast met zowel die film als de rest van zijn ongelijkmatige carrière. Het is ogenschijnlijk een roadfilm over een jonge vrouw die zich verveelt in haar huiselijke leventje en zwanger is van een kind waarvan ze niet zeker weet of ze het wel wil, die haar saaie huwelijk ontvlucht en de wijde wereld in trekt op zoek naar vrijheid. Onderweg raakt ze bevriend met een aardige man, een ex-voetballer die hersenletsel heeft opgelopen door een traumatisch hoofdletsel, die op een onverwacht subtiele manier wordt gespeeld door de jonge James Caan, en besluit hem te 'helpen'. De film gaat over een vrouw die haar man verliest, hoewel ze gefrustreerd raakt door zijn simpele manier van doen. Haar pogingen om van hem af te komen mislukken altijd, hetzij door schuld, hetzij door toeval, en uiteindelijk komt ze terecht in de handen van een emotioneel gekwetste politieman (Robert Duvall) die zijn eigen ideeën heeft. De plot is flinterdun, maar Coppola weet het emotionele leven van deze personages tot in de kleinste details te beschrijven en gebruikt montagetechnieken om verhaallijnen door te geven die in die tijd helemaal niet gebruikelijk waren in Amerikaanse films. De opnamen zijn eenvoudig, maar buitengewoon effectief, en laten zowel de sombere verlatenheid van de open snelweg zien als de leegte van het Amerikaanse leven in de buitenwijken, doordrenkt van een milde melancholie die de filmmuziek meebrengt. Coppola verdient ook de eer dat hij het probleem van huiselijke ontevredenheid vanuit het standpunt van een vrouw in de cultureel turbulente jaren zestig heeft aangepakt. Over het geheel genomen is het een vrij onopvallende film die niet is wat het publiek van Coppola is gaan verwachten, maar een die op zijn eigen rustige, bescheiden manier een kleine triomf is.