Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb weinig andere keus dan er minstens één keer gebruik van te maken in de loop van mijn recensie van Respiro. Wat naar mijn mening pretenties definieert, is naar mijn mening een gebrek aan emotionele oprechtheid van de kant van de auteur. Respiro lijkt te zijn gemaakt met een maar al te gekunstelde en zelfbewuste bedoeling om artistiek, symbolisch, spiritueel, provocerend, metaforisch... zelfs mythisch te zijn. Maar gelukkig voor alle echte kunstenaars bestaat er geen voorgeschreven formule om artistieke schoonheid en diepte te bereiken. Verbluffende natuurlijke locaties (ja, deze afgelegen delen van Zuid-Italië zien er zelfs in de ogen van de meeste andere Italianen exotisch uit), knappe acteurs en een paar amusante, moedige, spontane voorstellingen door een handjevol aantrekkelijke kinderen zullen een film zonder substantie niet boven een mooie opeenvolging van beelden verheffen. Maar deze onoprechte, ijdele, en uiteindelijk holle film snakt naar kunst en slaagt daar slechts in zeer beperkte mate in, misschien in sommige gevallen per ongeluk. Ik geef toe dat de pompeuze, ingebeelde afloop een zekere visuele poëzie heeft. Maar ik ben van mening dat dit meer te maken had met de schoonheid van de Lampedusa-zee en de sterke symbolische kracht van water en baden (die het in verband brengt met dingen die mythisch, mystiek, religieus, archetypisch, enzovoort zijn) dan met Crialese's talent.<br />Valeria Golino is irritant theatraal en geaffecteerd in haar rol van Grazia. Voor een geestelijk labiele vrouw met een nederige, provinciaalse achtergrond heeft ze beslist een modieuze garderobe. Haar flatterende, zwierige bloemetjesjurken en aantrekkelijke, door de zon gebleekte strandhaar hadden de pagina's van elke zomereditie van de _Vogue_ kunnen sieren. Het feit dat ze een 'gek' was, had in zekere zin niets anders kunnen zijn dan een modieuze toevoeging aan haar trendy gedrag en uiterlijk <0xE2><0x80><0x93> zo diep was haar 'toestand' volgens mij. Golino's tweedimensionale stereotype van de onschuldige, natuurlijke kindvrouw die door haar achterlijke gemeenschap verkeerd wordt begrepen en onderdrukt, was vermoeiend en irritant in het ergste geval, terwijl ik er op mijn best onbewogen en onverschillig onder bleef. We weten niet waarom ze injecties heeft gekregen en waarom ze naar een specialist in Milaan moet. Deze algemene manier om geestesziekte te beschrijven is een van de belangrijkste tekenen van de oppervlakkigheid van de film.<br />Een ander nogal beledigend aspect van Respiro is de eigenaardigheid van de locatie. Ik probeerde uit te vogelen of deze film in het heden of in het verleden zou moeten spelen, aangezien hij de bedoeling had zelfs een weliswaar achterlijk deel van Italië (in vergelijking) tien keer bespottelijker en handiger primitief te laten lijken dan het in werkelijkheid is. Nogmaals, dit riekt naar oppervlakkigheid en een volslagen gebrek aan oprechtheid van Crialese' kant. Sommige niet-Italiaanse kijkers zullen vol leedvermaak de schilderachtige achterlijkheid oplepelen, het cliché van de bezitterige, macho Italiaanse man alsof het iets heel gewoons is, zo graag willen ze mijn land blijven zien als een land dat in de jaren vijftig cultureel gestrand is (de vraag die ik David Ferguson, de recensent uit Dallas, Texas, zou willen stellen is als volgt: is de mentaliteit van uw land blijven steken in de jaren vijftig? Nee? Oké, waarom zou de mijne dat dan wel zijn?). Helaas voor degene die Italië nog steeds op zo'n anachronistische manier wil bekijken, is dat aspect van Respiro in feite belachelijk en zelfs in de ogen van deze Italiaanse kijker onecht. De subtiele, incestueuze spanning tussen Grazia en haar oudste zoon was net zo vermoeiend en voorspelbaar als Fabrizio Bentivoglio's seksistische, maar liefhebbende echtgenoot-act. Ik had vooral een hekel aan de scène waarin Grazia zich samen met haar man en mannelijke vriend over een flesje bier buigt, tot grote g<0xC3><0xAA>ne en ongenoegen van haar man. Volgens deze film is het niet aan een vrouw om deel te nemen aan de gesprekken van een man. Ach, maar onze 'aantrekkelijke' 'vrije geest' is te goed voor deze plek en begrijpt de onderdrukkende, ongeschreven regels van het Lampedusa-patriarchaat niet! Niet alleen is deze scène zo nep, hij zou op zichzelf al voldoende moeten zijn om de geloofwaardigheid van de hele film in diskrediet te brengen. Het heeft ook helemaal het verkeerde beeld van de cultuur die het wil afbeelden, wat duidelijk aantoont dat het geschreven is zonder een duidelijk inzicht in de locatie of de bevolking ervan. Ik daag iedereen die het hedendaagse Italië kent uit om iets anders te zeggen.<br />Voor een waarlijk begenadigd hedendaagse Italiaanse filmmaker, die naar mijn mening op de lijst van de groten van het glorieuze Italiaanse filmverleden hoort te staan (die helaas niet de schaduw van zijn vroegere zelf is!), kijkt Gianni Amelio niet verder dan Gianni Amelio <0xE2><0x80><0x93> in het bijzonder L-Amerika, Cosren Ridevano en zijn nieuwste, La Stella Che Non C'è. In tegenstelling tot de meeste hedendaagse Italiaanse films, die jammerlijk onsamenhangend en statisch zijn, is die van Amelio een frisse en onafhankelijk creatieve stem. Ondanks mijn vernietigende recensie van Respiro ben ik nu meer dan bereid te geloven dat Crialese's nieuwste Nuovomondo, die nu in Italiaanse bioscopen draait, de moeite waard zal zijn. Ik verheug me er daarom op ervan te genieten, hoewel het me niet al te erg zal schokken als ik dat niet doe (gezien mijn gevoelens voor Respiro!).