Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

John Huston maakte veel opmerkelijke en gedenkwaardige films. De meeste daarvan werden lang voor zijn dood in 1987 uitgebracht. Het was echter dat jaar dat ons eraan herinnerde dat Huston nog steeds op de top van zijn kunnen was, wat bleek uit zijn trouwe vertolking van de populaire roman van James Joyce, 'The Dead'.<br />Eens, lang geleden, vroeg een wijze man die Doc heette me: 'Lijkt "The Dead" niet veel levendiger en levendiger dan alle andere verhalen in Dubliners?' Ik ben geneigd te denken dat dat zo is. Het verhaal en de film bevatten allebei een paar van Joyce' verhalen.' De film bevat weliswaar maatschappelijke commentaren en kritieken, maar schildert voor het grootste deel een warm en liefdevol portret van een Ierland waar Joyce zelf zo vaak tegen tekeerging en dat hij al snel zou verlaten.<br />Hustons aanpak van de hoofdpersoon Gabriel Conroy, die beseft dat de wereld zoals hij die ziet niet meer is dan een illusie, is eenvoudigweg opmerkelijk. Als je beweert dat de film geen plot heeft, mis je het punt. Net als bij alle Dubliners van Joyce is het plot <0xE2><0x80><0x93> hoewel zeer zeker aanwezig <0xE2><0x80><0x93> niet het brandpunt. Plot is slechts een middel om de openbaring van de hoofdpersoon over te brengen. Naast een ogenschijnlijk gebrek aan actie is er eerlijk gezegd weinig dialoog in Joyces korte verhaal waarop de regisseur kan leunen. Het vermogen van Huston om wat Joyce in woorden verwoordt in beelden om te zetten is waarschijnlijk de grootste triomf van de film. Gevoelens, gedachten... Gabriels ongemak tijdens de dans... al die ongrijpbare dingen komen tot leven en komen binnen het bereik van de kijker in Hustons vertolking.<br />Als je beweert dat Huston zijn kritiek op de samenleving heeft verzacht, mis je het doel. 'The Dead' mag dan een vrolijk tintje hebben, de zelfgenoegzaamheid en pretentie van de personages is slechts een commentaar op de samenleving op kleinere schaal: wij zijn de waggelende oude tantes, de g<0xC3><0xAA>nante dronkaard, de tenor met een zere keel, de vrouw met het droevige, van regen doordrenkte geheim, en zelfs de man van middelbare leeftijd die zichzelf voor de gek houdt.<br />Maar 'The Dead' is een leugen. Het is geen duister verhaal. En zo somber is het ook weer niet. Vergeet even de sneeuw die op de levenden en de doden valt en de symboliek die erin schuilt; vergeet de puinhoop van een leven waar Gabriel aan het eind van de film uit ontwaakt: alleen met de vernietiging van de illusies die Gabriel over zichzelf en zijn wereld heeft, kan hij echt vooruit. Dat is het centrale punt van de film. Dat is het centrale punt van ons leven.