Is deze recensie positief of negatief?

Normaal gesproken zou ik mijn tijd niet verdoen met het bekritiseren van een waardeloze film als deze. Maar ik heb deze week geen werk, dus ik heb tijd genoeg om me te wentelen in betekenisloze trivialiteiten. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik vaak geniet van niet-commerciële, niet-alternatieve, niet-Amerikaanse cinema. (Klik gerust op mijn gebruikersprofiel voor een ondersteunende filmografie.) Er worden genoeg slechte films uitgebracht in landen buiten de Verenigde Staten. Geloof me, ik ben door honderden ervan gekweld. 'Lost In Beijing' is een bijzonder slechte film.<br />Het eerste halfuur is een indrukwekkende, non-stop vertoning van morele degeneratie. Deze film biedt een paar klassieke zedenpreken die op hetzelfde niveau thuishoren als Kim Ki-duks 'Bad Guy' (2001). <br /><br />1. Vrouwen vinden het leuk om verkracht te worden; 2. verkrachting moet verheerlijkt, geprezen en gerespecteerd worden; 3. voel je vrij om elke vrouw te verkrachten die je maar wilt, want terwijl je haar 'bevredigt' zal ze het uiteindelijk leuk gaan vinden en een orgasme krijgen; 4. als je vrouw wordt verkracht, zorg er dan voor dat je haar verkrachter afperst voor een heleboel geld, maar als hij niet betaalt, neuk je gewoon herhaaldelijk met zijn slet van een vrouw als compensatie; 5. als je vrouw wordt verkracht, zorg er dan voor dat je haar de volgende dag neukt en vernedert terwijl je de rol van de verkrachter speelt en haar tergt met zinnen als: 'Heeft hij je zo geneukt?' Nadat je persoonlijk bent verkracht, moet je vriendschap sluiten met je verkrachter en zo veel mogelijk met hem omgaan.<br />Hoe kan iemand die bij zijn volle verstand is zich iets aantrekken van een van deze figuren? Ze zijn niets meer dan een stelletje gedegenereerden die niet alleen een zorgeloos leven leiden, maar ook nog eens genieten van hun betekenisloosheid en elkaar steunen. Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel goed in staat om van films te genieten die levensstijlen en zeden weergeven die in tegenspraak zijn met mijn eigen zeden. 'Ichi the Killer' (2001) en 'Moonlight Whispers' (1999) zijn heel interessante weergaves van sadomasochisme. 'Strange Circus' (2005) is een buitengewoon pervers toneelstuk over seksueel misbruik van kinderen. 'Marriage Is A Crazy Thing' (2002) is een vernietigende aanklacht over het traditionele huwelijk. Ik heb me bij tijd en wijle vermaakt met 'Samsara' (2003) en 'Samsara' (2001). Het verschil is dat die films in feite een interessante psychologische inhoud en karakterontwikkeling hebben, terwijl 'Lost in Beijing' vrijwel geen karakterontwikkeling heeft.<br />Het is bekend dat er op deze planeet mensen met een onorthodoxe geestesgesteldheid bestaan, maar zonder een soort karakterontwikkeling of psychologie achter de daden zelf, krijg je uiteindelijk een oppervlakkige uiteenzetting van verachtelijk gedrag. Waarom is Bing Bing uiteindelijk bevriend met haar verkrachter en geeft hij om hem? Waarom accepteert de vrouw van een verkrachter zijn gedrag onvoorwaardelijk? De filmmakers hebben nooit de moeite genomen ons dat te vertellen. Zelfs de overduidelijke tegenstelling tussen rijke en arme klassen was onbeholpen bedacht en diende uiteindelijk alleen maar als een situatiebepaler. Het voelt allemaal te nietszeggend en vergeetbaar aan nadat het smerige openingsuur voorbij is.<br />Andere recensenten hier lijken morele dubbelzinnigheid te verwarren met complexe personages. De reden dat je niet kunt kiezen voor welke persoon je sympathie hebt, is dat die persoon niet goed is ontwikkeld. Denk niet dat deze film complexe personages heeft omdat ze niet duidelijk gedefinieerd zijn. Integendeel, de reden dat ze niet duidelijk gedefinieerd zijn, is dat we niets weten over hen of wat ze denken. Dat is nauwelijks een positief attribuut van deze film.<br />Aan de positieve kant zijn het camerawerk en het acteerwerk vrij goed, maar al het andere wordt alleen maar saaier en saaier naarmate de film vordert. Je kunt dit naast rotzooi als 'Turning Gate' (2002) plaatsen.' What Time Is It There' (2001), 'Irreversible' (2002) en de eerder genoemde 'Bad Guy'.