Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik moet bekennen dat ik in de cynische val ben gelopen te geloven dat Australiërs geen drama konden maken als het niet gepaard ging met veel huilen, en ik ben een Australiër. Triest, hè? Maar in deze film komt wel huilen voor, het is geen dramatisch huilen, de oprechte emotie straalt ervan af.<br />Bovendien is deze film een whodunnit. Ik wist wat de uiteindelijke uitkomst zou zijn toen ik hiernaar begon te kijken, dus probeerde ik te raden wie het zou gaan doen. Ik miste op een haar na.<br />Ik was verbijsterd toen ik ontdekte dat de regisseur, Murali Thulluri, pas eenentwintig was toen hij deze film maakte. Ik zou hem graag de hand schudden. Hij weet hoe je een film moet maken. Ik hoop dat hij nog meer in petto heeft.<br /><0x3E> Alle personages die we ontmoeten voor de hoofdtitel (ongeveer 12 minuten na het begin) zijn antihelden. Ze zijn allemaal op hun eigen manier lastig en allemaal even egoïstisch als de volgende. Zelfs als ze sympathiek zijn.<br /><0x3E> De droevigste scène in de film, en er zijn er een paar die moeilijk te zien zijn, is de laatste scène waarin we formeel worden voorgesteld aan de echte hoofdfiguur en over zijn neef worden verteld. Die scène maakte me aan het huilen.<br /><0x3E> Mijn vertrouwen in het Australische drama is hersteld. We zijn meesters in de komedie, maar de komedie begon me te vervelen. Als je dit wilt natrekken, Murali, dan heb je mijn ziel aangeraakt en daar kan ik je alleen maar voor bedanken.