Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hayao Miyazaki's magie gaat verder met zijn absolute publiekslieveling Ponyo on the Cliff by the Sea, zijn nieuwste geanimeerde film, die op de gebruikelijke zoetsappige manier je hart verovert. Ik vond dat de trailer een liedje had dat ingehouden hypnotiserend was, en ik hoefde niet op een uitnodiging te wachten om ervoor te zorgen dat ik mijn kaartje kreeg voor de voorvertoning van de film, die hier volgende week wordt vertoond. Tot nu toe heb ik alleen _My Neighbour Totoro_ gezien (met die stapel Ghibli-dvd's in mijn ogen) en ik ben er helemaal weg van, maar ik denk dat dit een laatste duwtje voor mij zou zijn om niet te blijven zitten met wat waarschijnlijk animatiefilms zouden zijn die ik leuk zou vinden.<br />Ponyo (gezongen door Nara Yuria) is een magische goudvis die ernaar verlangt te weten wat het leven buiten de zee inhoudt, met haar voortdurende uitstapjes in een luchtbel naar het wateroppervlak om een kijkje te nemen. Niettemin voorspellen deze ambities weinig goeds voor haar humanoïde vader Fujimoto (Tokoro Joji), die enige haat jegens het menselijk ras koestert vanwege de vervuiling, en die ook kort een subplot bespreekt over bescherming van het milieu/wraak van Moeder Natuur. Op een dag wordt Ponyo door een ongeluk aan land gespoeld en opgepikt door de vijfjarige Sosuke (Doi Hiroki) die met zijn moeder Lisa (Yamaguchi Tomoko) in een huis op de klif woont, terwijl pa Koichi (Nagashima Kazushige) als zeeman meestal op zee zit. En je kunt verwachten dat er een moment komt dat je terugdenkt aan de Kleine Zeemeermin, of de Plas die voor kinderen is gemaakt. Als je nog iets zegt, bederft dat de pret.<br />De kunstwerken hier zijn nog steeds verbazingwekkend, ook al zijn ze in 2D, want je weet dat elke cel met de grootste zorg wordt bewerkt. Er gebeuren op hetzelfde moment zoveel dingen binnen hetzelfde kader dat je het gevoel krijgt dat je er niet bij kunt.' Dit is zonder meer beter dan een 3D- of CG-animatiefilm, zeker gezien de schoonheid van de eenvoud ervan, en niet alleen wat de vormgeving betreft, maar ook wat het verhaal betreft, ondanks de klachten die binnenkwamen dat er een blaadje uit de klassieker van Hans Christian Andersen was gescheurd. Hoewel er manieren zijn om deze film extreem duister te maken, suggereerde hij alleen bepaalde duistere thema's, maar koos hij in plaats daarvan voor een film met positievere emoties, geschikt voor zowel kinderen als volwassenen.<br />In de kern gaat het over liefde, die tussen de familieleden van Koichi, Lisa en Sosuke, en vooral tussen moeder en zoon. De film gaat over de liefde tussen de jongen en zijn nieuwe tamme vis, die hij Ponyo heeft gedoopt, en ik kan je vertellen dat Ponyo zelf genoeg schattigheid in zich heeft om het te kunnen opnemen tegen figuren als Bolt, WallE en Eve. Dit is een topfilm, en het is moeilijk om niet verliefd te worden op Ponyo, in welke vorm dan ook, vooral omdat ze zo'n speels wezen is dat haar emoties niet verbergt <0xE2><0x80><0x93> als ze boos op je is, wendt ze zich af, of je kunt een straalstroom verwachten die uit haar mond in je gezicht spuit!<br />Ponyo on the Cliff by the Sea is zonder enige twijfel een van mijn favoriete films van dit jaar. En de volgende keer dat ik naar Tokio ga, ga ik zeker naar het Ghibli-museum om me te koesteren in de magische wereld die Hayao Miyazaki ons heeft gebracht. Zeer aanbevolen film, dus ga dit niet missen op het witte doek!