Wat is het sentiment van de recensie?

'Classes tous risques' is een van de beste 'gangster'-films noirs die Frankrijk ooit heeft geproduceerd. Perfecte cast: Lima Ventura, een jonge Jean <0xE2><0x80><0x93> Paul Belmondo (die in hetzelfde jaar 'a bout de souffle' maakte, Godards ding), Marcel Dalio en een uitstekende bijrollen; briljant scenario van José Giovanni <0xE2><0x80><0x93> die ook 'le trou' Beckers meesterwerk in hetzelfde jaar schreef! Wat een jaar voor hem!; schitterende zwart-witfilm van Ghislain Cloquet. En Sautet vermijdt pathos, buitensporige sentimentaliteit: de laatste keer dat Ventura zijn kinderen in de metro (ondergrondse) ziet, is een toppunt van ingehouden emotie.<br />Ventura speelt een gangster wiens teerling is geworpen als de film begint. Hij denkt dat hij op zijn vroegere kennissen kan rekenen, maar het zijn allemaal lafaards <0xE2><0x80><0x93> we zijn Jacques Becker, die ons dierbaar is, ver voorbij de mannelijke vriendschap ('touchez pas au grisbi') die Melville in de jaren zestig zou blijven koesteren <0xE2><0x80><0x93> soms geholpen door gemene vrouwen (de film noir misogyny par excellence), die in een verrotte microkosmos leven, klaar om informatie te vergaren over <0xE2><0x80><0x93> we zijn ver verwijderd van Jean Sebergs simplistische gedrag in Godards 'opus'. De scène op het strand in een sterrenloze nacht, wanneer de twee kinderen hun moeder zien sterven na de schietpartij met de douaniers, is werkelijk verbijsterend.<br />De voice-over wordt goed gebruikt, en Sautet gebruikt die alleen als het nodig is. De laatste regels maken het einde zelfs nog sterker dan wanneer we de scènes zelf zouden hebben gezien.<br />Claude Sautet had een goede niche gevonden en hij volgde de 'classes tous risques'-regels vrij goed met zijn vervolg, _l'arme ven gauche_ (1965), waarin Ventura weer een rol speelde en hij een goed gebruik maakte van een onbewoond eiland en een schip. Als hij in die trant was doorgegaan, zou Frankrijk een Howard Hawks hebben gehad. (1971) toonde iets van de genialiteit die hij in de eerste helft van de jaren zestig tentoonspreidde. Hij was van 'les choses de la vie' tot de regisseur de la qualité de cinema de qualité geworden, die zich richtte op zachtmoedige bourgeoisie in films als 'Cesar et Rosalie' (1972), 'Vincent Fran<0xC3><0xA7>ois, Paul et les autres' (1974) of 'Mado' (1976)