Wat is het sentiment van de recensie?

78 jaar geleden... de première van 'Anna Christie', aangekondigd met de slogan 'Garbo praat!' De film duurt 16 minuten en de kijkers bereiken de climax van hun nieuwsgierigheid: Greta komt de bar binnen en gaat door een langverwachte overgang van stilte naar geluid: een paar seconden die haar stille tijdperk afsluiten en dan zegt Greta Garbo eindelijk een historische zin: 'Geef me een whisky, ginger ale erbij en wees niet gierig, schatje!'<br />'Anna Christie' (1930) is de film van Clarence Brown die een grote zwijgende ster, Greta Garbo, in contact bracht met de cinematografie. Tegenwoordig kunnen we ons alleen maar voorstellen hoe belangrijk die overgang voor acteurs en actrices was. De carrières van velen zouden zeker eindigen <0xE2><0x80><0x93> iets wat we op dit moment nauwelijks of helemaal niet meer meemaken. En het was geen toeval dat Clarence Brown de regie van de eerste talkshow met de Zweedse schoonheid op zich nam. Garbo vertrouwde de regisseur na twee van zijn grote zwijgende producties: FLESH AND THE DEVIL (1926) en A WOMAN OF AFFAIRS (1928): films die een daverend succes hadden bij de kassa, beide met Garbo in de hoofdrol.<br />Maar we leven in 2008 en dat feit over de film, die nu puur historisch is, lijkt van ondergeschikt belang. De vraag voor de kijker van vandaag is niet hoe Garbo's stem klinkt, maar of de film na deze 78 jaar nog te bekijken is. Met andere woorden, we doen allemaal ons best om de vraag te beantwoorden of de film de tand des tijds heeft doorstaan. Is dat het geval?<br />Toen ik hem onlangs bekeek, kwam ik tot de conclusie dat 'Anna Christie', afgezien van een paar kleine technische aspecten, waaronder de statische camera, nog steeds heel onderhoudend is. Het is enerzijds een prachtig verhaal over een leven, over een werkelijkheid waar de jonge vrouw voor staat (gebaseerd op het toneelstuk van Eugene O'Neill) en anderzijds een artistieke manifestatie van ware grootsheid op het gebied van richting en acteren. Ik zal deze twee aspecten in afzonderlijke alinea's analyseren.<br />CONTENT: Chris Christopherson (George F. Marion), een zware drinker, leidt een leven als zeeman, op een schuit. Hoewel zijn dagen vol zorgen zijn, wordt hij getroost door een brief van zijn dochter Anna (Garbo) die hij al vijftien jaar niet heeft gezien. Ze schrijft dat ze bij hem terugkomt. Hij begint alles te veranderen om het beter te maken, maar vergeet daarbij dat zijn dochter niet langer een kind is zonder ervaring, maar een drieëntwintigjarige vrouw die allerlei dingen heeft meegemaakt op een boerderij in Minnessota, waar ze woonde en werkte. Bovendien vergeet hij dat ze het recht heeft een ander soort mannelijke liefde in haar leven te accepteren... Deze korte weergave van de inhoud, niet vanuit het perspectief van de hoofdfiguur, maar vanuit het personage dat eerder aan ons wordt voorgesteld dan Anna (haar vader Chris) doet je beseffen hoe universeel het is. Geen enkele letter uit de hele tekst die het leven lijkt te zijn, is na al die jaren uitgewist. Zaken die hier in 1930 werden besproken, zijn nog steeds betekenisvol en geldig...<br />Er zijn niet veel personages in de film, maar er zijn er twee die echt schitteren in de rollen. Het is natuurlijk Greta Garbo zelf die iets buitengewoons heeft gedaan in haar 15 jaar durende fenomeen, de aanwezigheid die een grote rol speelt in de geschiedenis van de vroege film (iets wat ik in veel van mijn eerdere commentaren op haar films al heb besproken). Maar hier is Garbo een beetje anders. Ik geef toe dat er in deze film momenten zijn dat ze zich niet erg op haar gemak voelt in haar rol. Dat lijkt te worden veroorzaakt door haar nieuwe ervaring met geluid in het Engels; maar haar optreden is, zoals altijd, oprecht en uniek. Maar dat is wat iedereen van Garbo had verwacht. De echte verrassing van de film voor de kijkers van 1930 en ook voor ons is Marie Dressler als Marthy. Ze is uitstekend in haar gezichtsuitdrukkingen, in haar accent, in het hele beeld van een drinkende vrouw die naar het leven kijkt vanuit het perspectief van 'de fles opentrekken'. Haar beste momenten zijn het gesprek met Anna Christie in de bar, voorafgegaan door haar hilarische gesprek met Chris. De rest van de bijrollen zijn goed, maar niet geweldig (hier wordt dat gecompenseerd door de Duitse versie). Vooral Dressler is, met uitzondering van Garbo zelf, een absoluut vlekkeloze keuze.<br />Als je me zou vragen wat ik van 'Anna Christie' vind, zou ik je dit vertellen: het is een klassieke film. Maar er is nog één ding dat ik aan het eind moet noemen. Het is humor, een geweldige geestigheid, die de hele film door merkbaar is. Hoewel de inhoud heel serieus is en 'Anna Christie' op geen enkele manier de geest van een komiek heeft (de enige komische film van Garbo was NINOTCHKA), zijn er van die momenten waarop je in tweeën zult splijten. Sla bijvoorbeeld het bezoek van Anna en Matt aan het pretpark niet over, vooral niet aan het restaurant waar hij melk voor haar bestelt omdat hij denkt dat ze zo deugdzaam en onschuldig is, bier voor zichzelf en waar Marthy zich plotseling bij toeval bij hen voegt...<br />'Anna Christie' is een volmaakte film voor klassieke liefhebbers en voor iedereen die op zijn minst een beetje geïnteresseerd is in de ware grootsheid van de voorstelling. 'Skaal Greta Garbo! Skaal Marie Dressler! Laten we een toost uitbrengen op de geweldige dingen die je in de film hebt gedaan! Skaal na al die jaren, nu wijn veel beter smaakt en je geest in een andere zin bij ons is...'