Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zoals Peter Jackson zo briljant heeft laten zien in zijn _The Lord of the Rings_ -trilogie, is het heel goed mogelijk om binnen het heroïsche fantasy-genre goede films te maken, zelfs grote. Het genre heeft zich onderscheiden door zijn literaire antecedenten, die teruggaan tot de middeleeuwse ridderromans, met name de legenden van Arthur, die Tolkien en andere schrijvers hebben geschetst. Afgezien van _The Lord of the Rings_ is het echter moeilijk om andere zwaard- en toverfilms te bedenken die goed zijn. Maar het lukt hem niet om het nog bescheidener onderscheid te maken tussen een slechte film en een ontstellende film.<br />Net als in _Oorsprong van de Ring_ zijn veel van de plotelementen in _Roodkapje_ ontleend aan _The Lord of the Rings_. Een boosaardige heerser probeert de macht te krijgen over een artefact met bovennatuurlijke krachten om de wereldheerschappij te verwerven, maar wordt gedwarsboomd door een aantal helden. De film, die zich afspeelt in het Hyborische Tijdperk, een barbaarse periode in het verre verleden van de aarde, begint met de schurk van het stuk, de verdorven koningin Gedren, die onwelkome seksuele avances maakt naar de heldin Sonja. Wanneer deze worden afgewezen, reageert Gedren (geen vrouw die genoegen neemt met een weigering) door Sonja te vermoorden. 's ouders en broer. (In 1985 werd het waarschijnlijk nog steeds als politiek correct beschouwd om niet alleen van de hoofdmisdadiger een vrouw te maken, maar ook om een van de voornaamste redenen voor haar schurkenstreken te zijn dat lesbische lusten werden gedwarsboomd.)<br />Gedrens volgende zet is de Talisman, een soort fluorescerende groene voetbal met magische krachten, te veroveren door het hele schaars geklede vrouwelijke priesterschap dat belast is met de bescherming ervan af te slachten, precies op het moment dat ze op het punt staan hem te vernietigen omdat ze het gevoel hebben dat zijn krachten te gevaarlijk zijn geworden. Onder de doden bevindt zich Sonja's zuster, het enige familielid dat ze nog heeft. Sonja zelf heeft echter niet stilgezeten, maar heeft zich ingeschreven voor een academie voor de krijgskunst, waar ze summa cum laude afstudeert en zich wil wreken. Onderweg sluit ze een verbond met Kalidor, een heldhaftige zwervende zwaardvechter die op de Aragorn van Tolkien lijkt, met prins Tam, de verwende kindheerser van een koninkrijk dat door de macht van Gedren is gevallen, en met Falkon, Tams trouwe dienaar. De rest van de film is tamelijk voorspelbaar, als Sonja en haar bondgenoten proberen Gedren omver te werpen en de vernietiging van de wereld te voorkomen die door de onbeheerste Talisman wordt bedreigd.<br />Wat maakt deze film nu eigenlijk zo slecht? Nou, het acteerwerk, om te beginnen. Arnold Schwarzenegger als Kalidor geeft het typerende houterige, pokerface dat zijn handelsmerk is geworden, in elk geval in het begin van zijn carrière, compleet met een zwaar buitenlands accent. Vergeleken met Brigitte Nielsen als de heldin ziet hij er echter uit als Laurence Olivier. Juffrouw Nielsen schijnt nog grotere taalproblemen te hebben gehad, want ze spreekt elke zin uit met de mechanische, toonloze stem van iemand die net les drie van een cursus Engels-voor-u-zelf-met-correspondentie heeft afgerond. Je vraagt je af of ze voor die rol is ingehuurd om in vergelijking met hem een goede indruk te maken op Arnie. De andere personages voeren weliswaar niet hun eigen strijd tegen de Engelse taal, maar zijn gewoon karikaturale karikaturen, vooral prins Tarn, die een van de meest onuitstaanbare jonge mensen op het witte doek moet zijn. Maar een nog ergere fout dan het slechte acteerwerk is het vrijwel totale gebrek aan verbeeldingskracht van de film. Dit is een bijzonder opvallende fout in een fantasiefilm, aangezien films van dit genre op hun verbeeldingskracht moeten vertrouwen om het publiek over te halen de natuurlijke gevoelens van ongeloof die door een fantastische plot zouden worden opgeroepen, op te schorten. Wanneer we naar het meesterwerk van Peter Jackson kijken, kunnen we onszelf, in elk geval de komende drie uur, ervan overtuigen dat we in Midden-Aarde zijn, dat er elfen, tovenaars en hobbits bestaan, en dat het lot van de wereld werkelijk afhangt van de vernietiging van een toverring. We zijn nergens van overtuigd, behalve dat we naar een stel acteurs met een slecht accent kijken die op een heuvel tegen elkaar vechten om het bezit van een limoengroene voetbal.<br />Dit gebrek aan fantasie begint zelfs met de titel van de film. De Britse sciencefictionschrijver Brian Aldiss, die werd uitgedaagd over de exotische namen die zijn personages kregen, antwoordde dat het weinig zin had om een fictieve buitenaardse samenleving met zijn eigen karakteristieke cultuur te creëren als je het effect ging bederven door de held Joe te noemen. (Toegegeven, Tolkien was in staat om de naam Sam aan een van zijn hoofdpersonen te geven, maar dat was omdat hobbits geruststellend vertrouwd werden geacht, het Midden-aarde-equivalent van tweed, pijprokende Engelsen.) Op dezelfde manier is het geven van de heldin van een verhaal dat ogenschijnlijk in een barbaars tijdperk van lang geleden speelt, een gewone meisjesnaam als 'Sonia' (zo wordt de naam 'Sonja' uitgesproken) ongeveer even gepast als haar 'Sonja' of 'Mary-Jane' te noemen.<br />De film schijnt met een heel klein budget gemaakt te zijn, waardoor ik me afvraag waarom ze eigenlijk de moeite genomen hebben. Fantasie moet overtuigend gedaan worden, of helemaal niet. Hij is duidelijk opgenomen in een afgelegen berggebied, met weinig of geen poging om een bijzondere cultuur te suggereren. De paar gebouwen die we zien, zoals de tempel van de Talisman of het paleis van Gedren, zijn duidelijk goedkope decors. De hoofdstad van Gedren is door de macht van de Talisman verwoest, maar we zien deze gebeurtenis niet echt; we zien alleen maar een onweersbui die aan de andere kant van een heuvel plaatsvindt. Eerst vraag je je af hoe Sonja van plan is een heel koninkrijk met slechts een paar bondgenoten ten val te brengen, maar als je ziet hoe weinig een leger Gedren tot haar beschikking heeft, wordt het begrijpelijker. Als een aardbeving het paleis dreigt te verwoesten, vraag je je af of dit de Talisman is die aan het werk is, of gewoon een bemanningslid dat per ongeluk tegen het toestel leunt. Als we van deze film kunnen genieten om niets anders, dan kunnen we dat in elk geval doen vanwege de humor die er ongewild in zit; een fraai voorbeeld van de zo-slecht-is-het-leuke-school-van-filmmaken. Ed Wood zou trots op deze film zijn geweest. Als hij op de avond voor de verkiezingen op de televisie was vertoond, zou Gray Davis nog steeds gouverneur zijn.