Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De mensen van mijn generatie en degenen die ouder zijn, weten over de Tweede Wereldoorlog (of zoals het in Rusland heet: de Grote Patriottische Oorlog) niet alleen uit de schoolboeken, maar ook van de getuigen en deelnemers aan het gebeuren. Mijn grootvader was soldaat in Stalingrad en toen ik klein was, luisterde ik altijd naar zijn verhalen over hoe hij de Duitsers had verslagen. Hij vertelde me ook een paar anekdotes, maar niet alles wat hij vertelde was somber. Maar dat was lang geleden, en nee, als ik bewust belangstelling heb voor wat er in de slag om Stalingrad is gebeurd, moet ik boeken en films raadplegen voor informatie. Op de een of andere manier zijn de meeste films die ik heb gezien in de Sovjet-Unie gemaakt, slechts een paar in het tegenwoordige Rusland. En pleegStalingrad is een uitzondering. In de film wordt de oorlog van de andere kant beschreven, en dat is op zich al interessant. Alles wat in de film wordt getoond is heel anders dan wat ik gewend ben.<br />De film doet me sterk denken aan _Remarque oms pleeg zu leben und Zeit zu sterbende,_ omdat de oorlog wordt getoond via de perceptie van een gewone Duitse soldaat. En die soldaat of luitenant wordt nogal geobsedeerd door het feit dat hij absoluut geen fascist is. De filmhelden komen rechtstreeks uit het keurige en enthousiaste Europa aan de Italiaanse kust in de besneeuwde hongerige Sovjet-Unie aan. Ze zijn gedoemd te sterven; dat is van het begin af aan duidelijk.<br />Nadat het elitedetachement had deelgenomen aan hun eerste gevecht bij Stalingrad, sprak een van de soldaten de zin uit die het hele idee voor mij weergaf; hij zei: 'Als je begint te denken, word je gek.' En naar mijn mening geldt dat ook voor toeschouwers. Aan de ene kant kun je denken: oké, ik kijk gewoon naar deze film en dan verdwijn ik niet, ik hoef geen medelijden te hebben met de mensen op het scherm, want zij waren het die mijn land aanvielen en niet andersom. Maar vroeg of laat, maar onvermijdelijk, ga je sympathie voelen voor de personages. Waarschijnlijk als de luitenant zijn tranen wegslikt bij het zien van de executie van Koljade.<br /><0x3E><0x3E> Het is moeilijk om naar _Stalingrad_ te kijken, al die bevroren benen, vuil, executies, sneeuw, hongersnood, verwoeste illusies.<br /><0x3E><0x3E> Voor zover ik weet is _Luitenant Hans von Witzland_ een van de weinige films waarin Thomas Kretschmann zijn sterrollen speelde. Ik heb heel wat Hollywood-films gezien waarin hij onbelangrijke rolletjes kreeg, zoals _Surprise Son_ of _Surprise Son_ (waarom deed hij dat?!). En nadat ik _Surprise Son_ had gezien, begrijp ik niet waarom Europese acteurs in Amerikaanse films willen spelen, zelfs niet als ze ten koste van alles tweederangs zijn. Dat verbaast me. Ik vind dat Thomas Kretschmann betere rollen en veel betere scenario's verdient dan die hij in Hollywood krijgt. En uit wat ik met hem heb gezien, blijkt dat _Sin-Stalingrad_ de beste is, zonder enige twijfel.<br />Naar mijn mening is het grootste nadeel van _Sin-Stalingrad_ de manier waarop ze in de film Russisch spreken. Ik bedoel natuurlijk diegenen die verondersteld worden Russisch te zijn. Bijvoorbeeld de jongen die enige tijd met de Duitsers heeft doorgebracht of het meisje met wie ze wilden ontsnappen. Was het echt zo moeilijk om acteurs te vinden die een paar zinnen konden uitspreken zonder dat afschuwelijke accent? Aanvankelijk ging ik naar _Sin-Stalingrad_ kijken om naar de Duitse sprekers te luisteren, alleen maar om de taal te leren. Ik verwachtte niets bijzonders aan de film. Maar hij maakte indruk op me, maakte me aan het huilen toen ik helemaal niet aan het huilen was. Ik weet dat ik 15 jaar te laat ben om het nog te zien, maar _Stalingrad_ is geen doorsneefilm, en na 15 jaar is het nog steeds een schokkende ervaring.