Wat is het sentiment van de recensie?

Wat. Eh...<br />Deze film is zo dissociatief en verknipt dat ik na afloop letterlijk een stukje van mijn verstand ben kwijtgeraakt. Ik zal nooit meer dezelfde zijn. Ik probeer mijn vinger te leggen op wat er precies zo krankzinnig aan is... Het is niet alleen de hilarische technomuziek, of de 'buiten de tijd' middeleeuwse/Blade Runner/wild west/Highlander-instelling, of het bizarre 'Grendel'-monster dat eruitziet als een man die van geanimeerde worstjes is gemaakt, of zelfs het 'Grendels moeder'-monster dat eruitziet als een tafeldanseres uit Alabama die klauwen en tentakels heeft gekregen toen ze te lang in de zonnebank had gelegen. Al die dingen zijn vreemd, maar het vreemdste aan deze film is het acteerwerk. Ik kan het gewoon niet uitleggen. Dit script is natuurlijk, hels, belachelijk, maar de acteurs stralen door alles heen een dodelijke ernst uit. Lambert is altijd vreemd, en meestal een beetje saai, maar voor deze film is hij het terrein van Dolph Lundgrin opgegaan: ik moet onwillekeurig elke keer dat hij iets zegt in de lach schieten.<br />Ik geef deze film wel een pluim omdat hij volkomen warhoofdig en krankzinnig is in plaats van conservatief en saai. Ik verkies altijd een bizarre rampspoed van een film boven een volkomen middelmatige.<br />Waarschuwing: als je van plan bent Christopher Lambert als Beowulf te gaan bekijken, wees er dan op voorbereid een paar uur door de straten te zwerven in een soort nachtmerrieachtige, hyperactieve, catatonische verdwazing. Toen ik klaar was met mijn Beowulf-geestreis, werd ik midden in de Siberische toendra wakker in een plas bloed en melk. Er lag een dode wolf naast me, en later ontdekte ik dat ik een handvol menselijke tanden in mijn borstzakje had. Mijn VHS-kopie van Beowulf lag op een haastig in elkaar gezet stenen altaar vlakbij, omgeven door kaarsen en verwelkte bloemen. De band zei dat ik moest lopen. Ik stond op en liep.