Is deze recensie positief of negatief?

'Babette's Feest' en 'The Horse's Mouth' zijn de twee meest inzichtelijke, nauwkeurige films over hoe het is om een echte kunstenaar te zijn. De sleutelzinnen in 'Babette's Feest' zijn niet, zoals sommige andere commentatoren hier hebben gezegd, 'een kunstenaar is nooit arm', maar twee zinnen die ervoor en erna komen:<br />'Ik was in staat hen gelukkig te maken toen ik mijn uiterste best deed... In de hele wereld klinkt één lange kreet uit het hart van de kunstenaar: geef mij de kans om mijn uiterste best te doen.'<br />Ik ben negen jaar bezig geweest met het produceren van experimentele multimedia-muziektheaterproducties in San Francisco, waarbij ik geld inzamelde voor producties waarbij tientallen zangers, acteurs, ontwerpers enz. betrokken waren. en de kunstenaars die ik steunde, spanden zich tot het uiterste in om hun uiterste best te doen. Ze waren net als Babette: ze wilden wanhopig graag elke dollar bij elkaar krijgen die nodig was om hun uiterste best te doen. Babettes kunst bestaat uit een voortreffelijke Franse kookkunst en het kost haar 10.000 franc om haar kunst ten koste van alles tot stand te brengen. Als ze na jaren van politieke verbanning uit Frankrijk, geïsoleerd met twee zorgzame oude vrijsters aan een sombere Scandinavische kust, plotseling een meevaller van 10.000 franc krijgt, doet ze wat elke echte kunstenaar zou doen: ze ziet dat ze onverwacht de kans krijgt om haar uiterste best te doen, en dus doet ze het. Ze geeft al het geld uit zodat ze haar beste werk als kunstenares kan maken. De wending in de film is dat we pas weten dat ze zo'n kunstenares is als ze de maaltijd bereidt en opdient. Tot dan toe lijkt ze gewoon een Franse vrouw uit de arbeidersklasse te zijn die een beetje pingelt met de ambachtslieden, en ze is heel serieus (haar man en zoon zijn in 1871 bij geweldpleging in Parijs om het leven gekomen).<br />Voor zo'n kunstenares is het van ondergeschikt belang of er een publiek is voor de kunst dat in staat is die te waarderen. Daarom brengt de auteur dit diner in een gemeenschap van mensen die onmogelijk enig idee kunnen hebben van wat ze krijgen. Babette heeft deze maaltijd niet klaargemaakt als geschenk voor de twee oude vrijsters, of voor de religieuze gemeenschap. Het was niet haar doel om een verzoening of een sfeer van goede gevoelens te bewerkstelligen onder de leden van de kleine religieuze sekte. Sterker nog, ze gaat niet één keer de keuken uit om met een van hen te praten. Na de maaltijd zit ze in haar eentje wat wijn te drinken, zonder ook maar enige aandacht te schenken aan de reacties van de gasten. Ze koestert zich in de voldoening dat ze eindelijk de kans heeft gekregen om als kunstenares haar best te doen. Daarom is het zo bevredigend, en zo belangrijk voor het verhaal, dat de generaal onverwachts komt opdagen <0xE2><0x80><0x93> want, zoals Babette meteen weet, een generaal weet wat ze hem heeft voorgelegd en zal het waarderen. Want er schuilt een soort tragedie in een groot kunstwerk dat aan een publiek wordt getoond zonder dat er ook maar één persoon is die in staat is het te waarderen. Ze is blij, heel blij, dat hij is gekomen, in feite is hij de enige gast over wie ze het tijdens het hele diner heeft, de enige die ze heeft uitgekozen voor een speciale behandeling <0xE2><0x80><0x93> niet een van de oude vrijsters. Maar ze heeft de maaltijd niet gepland in de wetenschap dat zo iemand zou komen om het te ontvangen. Voor iedereen die de kans heeft gehad om een echt eersteklas diner in Parijs bij te wonen, zoals ik (mijn vader was in de jaren tachtig marineattaché in Parijs en ik heb mijn wittebroodsweken in Frankrijk doorgebracht), zijn dit diner, Babettes voldoening over het bereiden ervan en het plezier dat het de gasten bezorgt, absoluut overtuigend. Als kunst het vermogen heeft om de ontvanger een gevoel van vreugde te geven, dan is het wel een heerlijke Franse maaltijd, gekookt en opgediend in Frankrijk. Deze film gaat over het transformerende effect van grote kunst op de ontvangers. Voor het diner zijn de leden van de kleine religieuze sekte ruziezoekers die oude wrokgevoelens oprakelen. De oude hymnen kunnen de goede verstandhouding niet herstellen; de mensen negeren ze, praten erover. Maar de gedeelde ervaring van sensuele grote kunst <0xE2><0x80><0x93> want de mensen kunnen genieten van de smaak van het voedsel en de wijn, ook al hebben ze geen idee dat ze grote kunst ervaren <0xE2><0x80><0x93> verzadigt de mensen, brengt hen in een vergevingsgezinde stemming, verzoent hen, en door hen gelukkig te maken, moedigt hij hen aan van elkaar te houden, en heeft dus een goddelijk heilig effect van het brengen van vrede. Dit is de bewering die men tegenwoordig in de moderne kunstbeweging aantreft <0xE2><0x80><0x93> dat kunst de traditionele religies kan vervangen om de mensheid vrediger te maken. Dus in tegenstelling tot de commentatoren hier die zeggen dat deze film spreekt voor de macht van het christelijke geloof, is het juister om te zeggen dat de film beweert dat kunst wonden kan genezen die het christelijke ritueel niet kan genezen. Na al mijn jaren in de kunstwereld moet ik zeggen dat deze bewering <0xE2><0x80><0x93> dat kunst vrede brengt die het geloof niet kan brengen <0xE2><0x80><0x93> overdreven en onzinnig is. Maar het is een mooie verzinsel en het is het tweede hoofdthema van deze prachtige film.<br />Een laatste opmerking: bij Babettes aankomst in het huis van de oude vrijsters wordt een zekere Franse generaal, Galliffet, genoemd als degene die in 1871 Babettes man en zoon executeerde en een militaire regel oplegde waardoor ze moest vluchten. Aan het eind van de film, als de generaal het verhaal vertelt van de voortreffelijke maaltijd die hij vele jaren eerder (voor 1871) in Parijs heeft genuttigd, aan het eind van een paar militaire manoeuvres, blijkt dat diezelfde Galliffet zijn gastheer was bij die maaltijd. Terwijl de generaal het verhaal vertelt, prees de Franse generaal Galliffet de kok van die maaltijd als de grootste vrouw, de enige vrouw voor wie hij zijn leven zou riskeren. Natuurlijk was die vrouw Babette. Ironisch genoeg was diezelfde Franse generaal, die zei dat hij Babette boven alle andere vrouwen eerde, er verantwoordelijk voor dat ze voor altijd uit Frankrijk werd verdreven.