Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zo vaak zijn deze 'Lifetime'-films een-dimensionaal, met over-de-top-personages en uitvoeringen, en met gekunstelde plotlijnen en climaxen die bedoeld zijn om elke schijn van realiteit in te ruilen voor drama.<br />Maar bovenal bieden veel van deze films personages waar het moeilijk is om ook maar een spoortje sympathie of empathie te voelen voor zelfs de 'goede man/vrouw'-personages, laat staan voor de'slechte'.<br />Maar hier was de voorstelling allemaal goed, de personages realistisch, en de relaties tussen de drie hoofdpersonen (evenals die tussen de ex-man/vader en de twee vrouwen) waren van begin tot eind oprecht.<br />De vriend van de moeder werd beschreven als ongeveer half zo oud als de moeder en de dochter, en de acteurs waren in termen van hun werkelijke leeftijd hiervoor geschikt. Geen van de personages was extreem geportretteerd <0xE2><0x80><0x93> of ze nu goed of slecht waren <0xE2><0x80><0x93> en ze klonken allemaal waarachtig.<br />Zonder hem op enigerlei wijze toe te staan de relatie met zijn toekomstige stiefdochter tot het niveau te laten stijgen dat het deed, kun je toch enige sympathie voor hem voelen zonder je schuldig te voelen.<br />Moeder noch dochter was perfect, niet goed en niet slecht, maar gewoon twee individuen wier relatie realistisch leek en niet door de schrijver van het script in elkaar was geflanst.<br />Lifetime-films <0xE2><0x80><0x93> zelfs die die beginnen met iets wat op een normaal leven lijkt <0xE2><0x80><0x93> eindigen vaak met een gestoord personage dat met een vleesmes zwaait of zoiets. Andere verhalen lijken te moeten voorzien in het 'iedereen leeft nog lang en gelukkig'. Deze film bood een realistisch uitgangspunt, een verhaal en een oplossing, van het begin tot het eind <0xE2><0x80><0x93> een welkome variatie op de norm van dit genre.