Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er was eens een geweldige Amerikaanse film. Een combinatie van horror en komedie met evenveel opwinding. Deze film had een slimme regie. Geweldige special effects en een schitterende komische film met serieus acteerwerk. De titel was 'An American Weerwolf in Londen'. Zestien jaar later werd het langverwachte vervolg eindelijk op het aanplakbord voor je plaatselijke theater geprikt. Het zou zeker een paar van de opwinding van het origineel hebben. Denk je eens in. 'An American Weerwolf in Parijs' is van begin tot eind een onbegrijpelijke puinhoop. De problemen beginnen met de hoofdrolspeler. Tom Everett Scott speelt stijf en vermoeiend. Van het begin af aan lijkt hij erop uit te zijn te bewijzen dat alle jonge mensen dwazen zijn. Tot zijn verdediging kan ik aanvoeren dat zelfs een doorgewinterde Shakespeare-acteur geen goede voorstelling had kunnen maken van de kinderlijke, stompzinnige dialoog. Op een gegeven moment kan een van Scotts overleden vrienden, wiens ziel gedoemd is om over de aarde te lopen nadat hij door een van de weerwolven is opengesneden, eindelijk vertrekken naar het hiernamaals. Dan maakt hij een grapje tegen Scott en zijn vrienden. 'Oké, jongens, tot ziens.' Wat een gedenkwaardig afscheid. Julie Delphy duikt al snel op als Scotts mysterieuze Europese geliefde. In wezen is ze een Frans meisje dat het Franse meisje speelt. Het is niet zo vergezocht. Maar al die domheid is niet eens het meest teleurstellende aan de film. De special effects, zo'n integraal onderdeel van de oorspronkelijke film, schieten tekort. De weerwolven zien eruit als tekenfilmfiguren. En hoe goed je een tekenfilmfiguur ook uitbeeldt met pezige weerwolvenspieren, het blijft moeilijk om bang te worden van een tekenfilmfiguur. Dus in plaats daarvan blijft de vakantievierende Amerikaanse bende, aangevoerd door de superzwakke Scott, smoesjes verzinnen om terug te keren naar de catacomben van de weerwolf. Hier is het voor deze incompetente special effects-ploeg veel gemakkelijker om de computergegenereerde wezens of absurde beestenmaskers onder de dekmantel van de duisternis te houden. Sommigen hebben gezegd dat als je deze film niet bekijkt als een vervolg, hij in vergelijking niet zo slecht is. Ik ben het daar niet mee eens, deze film kan niet op eigen benen staan en is in vergelijking met het briljante origineel een nog grotere schande. Als hij niet als een vervolg gezien wil worden, had hij het grootste deel van de titel niet uit de film uit 1981 moeten lenen. Het kan me niet schelen hoeveel je van weerwolven houdt. Of hoezeer je 'American Weerwolf in London' aanbad, zoals ik dat deed. Deze film is het gewoon niet waard om je tijd aan te verspillen.