Is deze recensie positief of negatief?

Just watched Hair na een verzuim van twintig jaar. Het trof doel. Voor diegenen onder ons die probeerden op de schouders van de burgerrechtenbeweging te staan en de privileges en macht te bevechten; die het fascisme van de regering-Johnson-Nixon bestreden; die nu als veteranen van burgeroorlogen elke dag de oorlog in Vietnam bevochten tot het Amerikaanse beest uiteindelijk stierf en vluchtte; voor allen die op veel verschillende manieren nee zeiden, is het opmerkelijk hoe weinig succes we hadden. Hoe groot de echte tafel was waarop Treat danste. Hoe gedreven de tovenaar achter het gordijn. We waren 20, 22, 24. We kenden de aard van de vijand niet. De omvang van het monster dat de komende dertig jaar en nog langer de wereld zou blijven verslinden. Hoe konden we? Zelfs met de rook en de knuppel (de knuppel!) in onze hand, net als Treat, waren we te jong, te burgerlijk, te rijk, te zeer betrokken bij de acties die we haatten.<br />Maar er was een moment. Zoals Andre Gregory opmerkt in _My Dinner With_... waren er ergens aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig een paar momenten waarop we misschien iets anders hadden kunnen vinden dan de gele stenen weg. Iets wat niet werd gevoed door Bechtel, gevangenissen, Enron en Dick. Iets wat co<0xC3><0xB6>peratief was. Iets wat tegelijkertijd onschuldig en kritisch was. Iets met dans Net als Kong die een balk verboog, werd de'revolutie' tegen zichzelf gekeerd. In de richting van seksisme. Racisme. Homofobie. En klasse die de politiek verpletterde. Tot we bij de 'W' kwamen. Treat zou de 'W' gehaat hebben. En Irak en de pathologische leugens. Als ze in die film zaten. Toen. Maar het moment ging voorbij en de 'W' was bijna onvermijdelijk. Begrijpelijke incompetentie die de dronken, razende stier naar de riviermondingen, het leven van kinderen en de winkels in China dreef.<br />We hadden meer moeten doen. Iets beters. Maar we wisten duidelijk niet wat.<br />Wat nu?