Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zal dit zo duidelijk mogelijk uiteenzetten voor diegenen onder jullie die niet op de hoogte zijn van Bill Hicks' nalatenschap. Hij was gewoon de grootste stand-upcomedian ter wereld, en naar mijn mening ook de grootste die ooit heeft bestaan (zijn grootste idool was de grote Richard Pryor, wiens strijd tegen de verslaving hij met hem deelde). Zijn dood in 1994 werd nauwelijks opgemerkt in de media, slechts een paar weken nadat Kurt Cobain zelfmoord had gepleegd. Zijn tragische dood op zo jonge leeftijd overschaduwt natuurlijk het gevoel van onrechtvaardigheid dat hij tijdens zijn leven op misdadige wijze genegeerd werd. Maar de harde waarheid is zo klaar als een klontje: er is niemand die het voor hem opneemt. Er is geen stand-upcomedian op de hele wereld met de vaardigheid en de vindingrijkheid.<br />Deze opmerking wordt gemaakt in de liefdevolle huldebetuiging 'Het is maar een ritje', die stand-upcomedians vaak zien als een opstapje naar rijkere bezigheden <0xE2><0x80><0x93> slappe films en moreel gedreven komische series, bedoeld om het leven van een fantasieloos publiek te vullen <0xE2><0x80><0x93> maar nooit verrijkt. Het is alles waar Bill Hicks zich tegen verzette. Zijn preek was altijd een oproep om zelf na te denken, om autoriteit te onderzoeken, om samen te komen als één ras. Als je zijn briljante, intelligente, maar uiteindelijk barmhartige werk hebt gezien, zul je verrijkt en beloond worden.<br />De man zelf mocht Dylan graag citeren: 'Om buiten de wet te leven, moet je eerlijk zijn', zei hij. Bill Hicks was eerlijk, en bovendien was hij de grappigste van allemaal.