Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat ik Still Life had gezien, een korte film die werd geregisseerd door Jon Knautz, was ik echt enthousiast over zijn speelfilmdebuut, 'Jack Brooks: Monster Slayer'. 'Still Life' had de essentie en sfeer van een aflevering van 'The Twilight Zone' perfect weergegeven en ik was benieuwd wat Knautz zou doen in het genre horrorkomedie. De kitscherige naam en het promotiemateriaal deden me denken aan 'Evil Dead' of 'Army of Darkness', een grappige, bloederige horrorfilm uit de jaren tachtig met veel monsters. Hoewel dat precies was wat Knautz wilde, slaagde hij er totaal niet in om iets van de lol of amusementswaarde van deze films over te brengen.<br />Het probleem met 'Jack Brooks: Monster Slayer' Het grootste deel van de film wordt in beslag genomen door de held van de film, Jack Brooks, een loodgieter en student, die naar college gaat en probeert om te gaan met zijn onbedwingbare woede-uitbarstingen. Het grootste deel van de film is er geen monster te bekennen, er is zelfs geen druppel bloed te zien, en er wordt ook niet de geringste poging gedaan om iets aan de gruwelen toe te voegen. Zelfs als er in 'Evil Dead' of 'Dode Levend' wat bloed was weggesneden, zou het nog steeds een onderhoudende film zijn. 'Jack Brooks' is dat niet. Het is gewoon saai, en dat is het ergste wat een film van deze aard kan zijn. Jack Brooks zelf is niet zo interessant, in elk geval niet interessant genoeg om de hoeveelheid schermtijd die hij krijgt te rechtvaardigen. Alles wat je over hem hoeft te weten, wordt in de eerste tien minuten van de film al onthuld, en vanaf dat moment is hij, als hij al niet bezig is een monster tot moes te slaan (en dat doet hij zelden), niet de moeite waard om naar te kijken. De film gaat nergens heen en volgt hem op psychiatrische sessies en schermutselingen met klasgenoten.<br />Uiteindelijk gaat het de goede kant op. Jack Brooks vecht tegen een paar monsters, sommige hoofden worden verbrijzeld, een paar mensen worden afgeslacht, en dan is het voorbij. Zomaar. Allemaal binnen een tijdsbestek van ongeveer vijftien minuten. Het zijn ruim vijftien minuten. De monsters zijn allemaal vrij inventief (en worden helemaal in beeld gebracht) en er zijn een paar geweldige bloederige knevels (de beste is een in elkaar gedrukte zombiekop), maar na vijfenzeventig minuten pure verveling, is vijftien minuten gewoon niet genoeg.<br />Dat is eigenlijk alles. Ik zou kunnen doorgaan over het acteerwerk, dat vrij goed is (vooral het horrorfenomeen Robert Englund in een niet-traditionele rol) en dat de protheses van de schepsels een aardige terugval zijn naar de tijd dat films nog geen CGI gebruikten, maar dat doet er eigenlijk niet toe. 'Jack Brooks' is ontzettend saai en hoewel Jon Knautz duidelijk het talent heeft om een goede film te maken (alweer, de laatste vijftien minuten zijn geweldig en 'Still Life' was fantastisch, moet je nagaan), slaat 'Jack Brooks' de plank volkomen mis. Het heeft zijn successen (acteurs, make-up), maar dat verandert niets aan het feit dat het helemaal niet erg amusant is. Bij de screening waar ik dit zag, waren de regisseur en de cast aanwezig. Een stukje informatie dat ik oppikte, was dat er een vervolg in de maak was en dat het zich deze keer meer zou richten op de strijd met monsters dan op 'de creatie van een held'. Mijn advies: sla dit stuk over en wacht op het vervolg.