Wat is het sentiment van de recensie?

Ik vind het opmerkelijk dat er zo weinig is gedaan met het verhaal van de atoombom en dat het nog tientallen jaren na de voltooiing van het Manhattan Project in ontwikkeling is. Ik vermoed dat dit te wijten is aan ernstige angsten in de film- en amusementsindustrie (van de jaren vijftig tot en met de jaren zeventig) voor 'McCarthyisme' en aanverwante nationale veiligheidsangsten (inclusief de zwarte lijst van Hollywood). Er was in de jaren vijftig (met Robert Taylor) één film (met Robert Taylor) over generaal Paul Tibbits die de Enola Gay vloog tijdens de bomaanslag op Hiroshima, maar verder niets. Je kon een blik werpen op een bijzaak (het tot zinken brengen van de U.S.S. Indianapolis kort na de levering van de bommen aan Tinian) in Robert Shaws beschrijving van de haaienaanvallen op de overlevenden in JAWS. Maar de feitelijke beproevingen en beproevingen van Groves, Oppenheimer en hun team werden niet als filmbaar beschouwd.<br />En toen verschenen er in 1989 twee films. Ik heb er al een (Dag één) besproken, die naar mijn mening de beste van de twee is als het gaat om de langdurige technische, emotionele en politieke problemen in het Manhattan Project. De rol van Brian Dennehy als generaal Groves en die van David Strahairn als Oppenheimer was eersteklas en keurig uitgebalanceerd. Kleine bijrolletjes in de film helpen het verhaal goed te vullen.<br />Dat is het probleem hier. Paul Newman is een groot acteur (net als meneer Dennehy) maar Newman benaderde Groves op een andere manier, die weliswaar niet vreselijk is, maar minder dan Dennehy. Dennehy is een intelligente, maar zachtaardige man met een militaire uitstraling. Newman lijkt zich te druk te maken over de mogelijkheid dat het wapen de grootste troef is waarmee hij de andere jongens op het plein na schooltijd kan confronteren. Ja, dat was het zeker, maar de echte Groves zouden eerder hebben gedacht dat Dennehy zijn gedachten niet bij dat geweldige speeltje van de toekomst hield, maar bij het creëren van dat geweldige speeltje.<br />Dwight Schultz' rol als Oppeheimer draagt bij aan de in wezen interessante en goede productie van de film, geholpen door Bonnie Bedelia als zijn vrouw. Maar het interessantste aspect van deze film is de verbetering van de twee tragedies van Daghlian en Slotin, met name de laatste, in het personage van John Cusacks Merriman. In alle technologische vooruitgang komen onvermijdelijk mensen om. Het is alleen zo dat deze twee tragedies (boven op de tienduizenden die verloren gingen in Hirosjima en Nagasaki) de gevaren van de nieuwe ontketende kracht zelfs in een zogenaamd vreedzaam, beheerst experiment aan het licht brachten. De twee tragedies (vooral Louis Slotins langzame, pijnlijke dood door stralingsvergiftiging) lieten zien hoeveel zorg er nodig was bij het gebruik van atoomkracht <0xE2><0x80><0x93> en hoe de kleinste kans nog steeds tot een ramp kon leiden. Het hele verhaal van Slotins optreden (en het script) en het feitelijke incident met Slotin was dat Slotin na het ongeluk de tijd nam om uit te zoeken waar al zijn collega-onderzoekers waren toen ze door de straling van het ongeluk werden getroffen (hij kon laten zien dat alleen hij het volle effect van de ongeluksexplosie kreeg, zodat de anderen slechts een betrekkelijk geringe behandeling nodig zouden hebben). Misschien was het hele verhaal van Slotins handelingen te technisch voor het scherm, maar gezien de enorme pijn die hij uiteindelijk leed en de tijd die hij nam om aan de anderen te denken, blijkt wel dat hij in feite een eersteklas persoon was.