Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb ongeveer 6 maanden geleden een keer een stuk van 20 minuten van deze film op Turner Classic Movies gezien. Ik dacht dat elke minuut van wat ik zag goud was, en omdat het ergens in het midden van de film was en ik de hele zaak niet wilde bederven als ik er vanaf het begin naar zou kijken, besloot ik hem onmiddellijk te huren. Nou, de videotheek waar ik vaak kwam had geen kopie, dus het kostte me zes maanden om eindelijk ergens anders heen te gaan en hem te huren. Ik had voor die ervaring alleen een paar korte broeken van Chaplin gezien, grappig maar niet erg kunstig, maar nadat ik het fragment van The Great Dictator had gezien, bekeek ik drie van zijn andere films, City Lights, The Gold Rush en Modern Times (City Lights was geweldig, ik vond de Gold Rush een beetje overschat, maar nog steeds de moeite waard, en ik vond Modern Times een van de grappigste films die ik ooit had gezien (op een na de grappigste, achter Keatons Sherlock Jr., om precies te zijn).<br />Ten slotte de hele Great Dictator. De komedie van Chaplin werkte goed als hij werd vermengd met melodrama (City Lights is daar het beste voorbeeld van), maar hij werkte niet altijd met sociaal commentaar. Bovendien maakte het feit dat er dialoog in zat de indrukwekkendheid van Chaplins talent minder indrukwekkend. Begrijp me niet verkeerd, ik vond de film als geheel goed, maar ik vond hem van weinig belang. Ik zou hem een 7/10 op de waarderingsschaal hebben gegeven... als het einde er niet was geweest. De laatste toespraak die de joodse kapper houdt, is enorm krachtig. Ja, hij is geadresseerd aan de tempora et mores van 1940, maar zijn boodschap is volkomen van toepassing op de wereld van vandaag. De toespraak bracht me tot tranen, en ik beschouw het als een van de beste eindes die ik ooit heb gezien. Eindscore: 8/10.