Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film bevat een behoorlijk goede FX-sequentie van een aardbeving uit 1936. De reden dat je hem niet hebt gezien, is dat het publiek in de jaren dertig gecharmeerd was van de 'Jeanette MacDonald-film', waarin de ster met de naam neuriede tussen talloze liedjes door, terwijl de intriges volkomen tot stilstand kwamen. De FX-sequentie is heel goed. De liedjes van MacDonald niet, en de onhandige manier waarop genoemde liedjes worden ingevoegd om met haar enige typische talent te pronken, is niet goed.<br />De oude truc van twee vrienden die opgroeien tot priester en een misdadiger wordt nog een keer uitgehaald door de machinerie (Manhattan Melodrama, The Departed). Na 30 minuten heb je het liedje 'San Francisco' al drie keer gehoord. De amusementsindustrie in de jaren dertig is over het algemeen een opeenhoping van irritatie. Alleen Grand Hotel uit het decennium daarvoor levert ergernis op in de mate waarin in San Francisco, Dinner at 8, Little Caesar, Stagecoach, All Quiet on the Western Front, Les Miserables et cetera.