Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit moet wel een van de betere post-Astaire-musicals van Columbia zijn. Geproduceerd door Arthur Schwartz en geregisseerd door dierenarts Charles Vidor, zette deze film Gene Kelly echt op de kaart en versterkte Rita Hayworths reputatie als de beste vrouwelijke danspartner van de filmindustrie. Ze speelt hier een beetje een dubbele rol, aangezien ze nummers uit de jaren veertig van de twintigste eeuw opvoert met Gene en medester Phil Silvers, maar ze speelt ook de rol van haar grootmoeder, een nachtclubartieste uit het eind van de negentiende eeuw.<br />De muziek moet ook worden uitgekozen, want dit was geloof ik het laatste project van de legendarische Jerome Kern (nu nog het bekendst van 'Old Man River' en 'Smoke Gets in Your Eyes'). Het verhaal is nogal onsamenhangend, maar dat vind ik niet erg, want de tekst is geschreven door de al even legendarische Ira Gershwin. De muziek voor de historische scènes is vooral opmerkelijk omdat die zo perfect is ingebed in het idioom van het begin van de twintigste eeuw, Kerns oorspronkelijke periode. Het is een beetje alsof je een plaat oppakt van een van je favoriete bands uit de jaren zeventig en ze een nummer horen spelen in de oorspronkelijke stijl van die tijd.<br />Het verhaal is nogal onsamenhangend, maar dat vind ik niet erg, want deze film komt er het dichtst bij in de buurt van de gouden eeuw van de Broadway-komedie in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Zelfs de oorlogspropaganda-aspecten uit de jaren veertig van de vorige eeuw geven de muziek van de film iets extra's, want het getalenteerde trio zingt'maak plaats voor morgen' en haalt zelfs humoristisch uit naar de vijanden van Amerika en maakt gebruik van termen uit die tijd, zoals 'gremlins'.<br />Waarschijnlijk de meest memorabele scène in de film is Kelly's dans naar de 'Alter-Ego Dans', waarin hij eerst met zichzelf debatteert en dan met zichzelf danst als een metaforisch beeld van de strijd van het geweten. Dit is een voorbode van een groot deel van zijn latere werk en vormt ook op zichzelf een effectieve en memorabele scène. De fans van Kelly zullen dit om verschillende redenen willen zien <0xE2><0x80><0x93> ze zullen het zien als een zeldzame kans om hem buiten de grenzen van MGM te zien met een andere cast van co-stars en muziek die beter is dan zijn gebruikelijke MGM-materiaal. Fans van Hayworth zullen Rita in schitterende kleuren willen zien op het hoogtepunt van haar roem en kundigheid. En fans van klassieke Broadway-musicals zullen zeker de uiteindelijke score van Kern willen horen en zich verbazen over de kwaliteit van Gershwins teksten en de verenigbaarheid van hun stijlen. Dit is beslist een juweeltje in de kroon van Columbia's musicalprogramma.