Wat is het sentiment van de recensie?

Gezien het onderwerp van Down to the Bone kan het bijna niet anders of het is een nogal deprimerende film. Maar deprimerend hoeft niet per se slecht te zijn. Helaas is het in dit geval behoorlijk slecht. De film heeft een paar goede dingen in zich, met name de kwaliteit van Vera Farmiga in de centrale rol van Irene, een werkende moeder die worstelt met een cocaïneverslaving. Maar er is niet genoeg goeds om de slechte dingen te overstemmen. De tekortkomingen van de film liggen voornamelijk in het verhaal, dat niet boeiend genoeg is en nooit echt op gang lijkt te komen. Irene gaat naar een afkickkliniek en komt thuis bij een onwetende echtgenoot die geen idee heeft hoe hij haar moet steunen bij haar poging om af te kicken. Irene krijgt een relatie met een andere herstellende verslaafde, een mannelijke verpleegkundige uit haar revalidatiecentrum. Er doen zich complicaties voor. Maar het verhaal komt nooit echt tot leven. Het ziet er niet naar uit dat de film ergens toe leidt. Je zou kunnen zeggen dat het een grimmige, realistische blik is op de dagelijkse strijd van een verslaafde. Misschien is dat zo, maar in dit geval is het geen interessante film. Het hele gebeuren heeft iets 'blabla'-achtigs. De minimalistische cinematografie maakt het er niet beter op en voegt nog een laagje saaiheid toe aan de ongelooflijk saaie gang van zaken. En geen van de andere voorstellingen kan zich meten met die van Farmiga. Hugh Dillon is oké als Irenes mannelijke verpleegkundige, maar niemand anders in de cast voegt iets van waarde toe aan de gang van zaken. Al met al is deze film een somber, deprimerend en nogal saai ritje.