Is deze recensie positief of negatief?

Elk jaar is er wel een film met een zo hoog verwachte superbudgettitel met de juiste combinatie van ster, regisseur en onderwerp dat het kasregister er jammerlijk bij inschiet. Dit jaar was het Superman Returns. In 1982 was het Blade Runner. In 1957 was het The Spirit of St. Louis van Billy Wilder, een film die alles had <0xE2><0x80><0x93> een topregisseur, een grote ster, een waargebeurd verhaal over een Amerikaanse held <0xE2><0x80><0x93> behalve genoeg publiek om de kosten te dekken. Misschien herinnerde het publiek zich Lucky Lindy's antisemitisme en zijn luide bewondering voor de prestaties van nazi-Duitsland van voor de oorlog (geen van beide in de film, die eindigt met zijn aankomst in Parijs voordat de legende te bezoedeld raakte). Misschien omdat ze dachten dat ze het verhaal al kenden of omdat het maar om één man ging die twee uur lang in de cockpit vastzat. In elk geval zijn Wilder en co-schrijver Wendell Mayes zich bewust van de dramatische valkuilen van Lindberghs relatief rustige vlucht, die afwisselend bestaat uit een goed uitgevoerde flashback naar belangrijke punten in zijn leven en de aanloop naar de vlucht zelf. Als de film eenmaal in de lucht is, is hij zowel verrassend als spannend, en er schuilt echt drama in zijn pogingen om wakker te blijven en zonder de juiste instrumenten te navigeren.<br />Het bouwt ook een heel opmerkelijk gevoel van angst op, dat in Wilder's geval niets anders is dan anders. De filmografie van de film is een combinatie van een echt gevoel voor het epos en shots als de onheilspellende onweerswolken boven de hanger, de donkere dageraad voor de vlucht, dragen een echte kilte van voorgevoel met zich mee. Zelfs de typische, gedempte en problematische WarnerColor voegt meer toe aan de film dan dat hij er afbreuk aan doet. Naast het uitmuntende gebruik van CinemaScope is er een opmerkelijke score van Franz Waxman: majestueus, zwevend maar vol ingehouden dreiging, en slim gebruikt als onderdeel van het weefsel van de film in plaats van louter als muzikale begeleiding. De film verliest punten omdat hij impliceert, hoewel hij dat nooit met zoveel woorden zegt, dat dit een race was om als eerste over de Atlantische Oceaan te vliegen <0xE2><0x80><0x93> in feite was Lindbergh de derde die over de Atlantische Oceaan vloog nadat hij de verbazingwekkende vlucht van de Britten Alcock en Brown acht jaar eerder bijna helemaal was vergeten <0xE2><0x80><0x93> maar het is nog steeds een opmerkelijk spannend en boeiend avonturenverhaal dat het succes verdiende dat het nooit kreeg.