Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Chop Shop, de tweede film van Ramin Bahrani, is van een zeldzaam soort. Het is een Amerikaanse film die een verhaal vertelt dat normaal gesproken niet in de Amerikaanse filmindustrie te vinden is, het verhaal van een minderheid die in armoede leeft. Het is een werk van eenvoudige schoonheid. De film, die op locatie is opgenomen in Queens, New York, in de schaduw van het Shea Stadium, is neorealistisch tot in de kern. De film heeft een bezetting van niet-acteurs en heeft meer gemeen met de klassieke Bicycle Thates van Vittorio de Sica dan alles wat in de Verenigde Staten is gemaakt. Er is geen filmrol of soundtrack, alle muziek en geluiden zijn diagetisch. Als je ernaar kijkt, heb je het gevoel dat je naar een geweldige buitenlandse film kijkt, omdat het zo zeldzaam is. Deze andere wereld is niet Rome, Istanbul of New Delhi, maar het hedendaagse New York.<br />Bahrani vertelt het verhaal van Alejandro (Alejandro Polanco), beter bekend als Ale. Hij is een 12-jarige Latijns-Amerikaanse jongen zonder ouders of familie om voor hem te zorgen. Hij woont in een piepklein kamertje boven de garage waar hij ook werkt. Hij deelt het bed met zijn jongere zusje Isamar (Isamar Gonzales). Ze zijn geen van beiden naar de tweede klas gegaan. Ale is weliswaar jong, maar taai en volwassen. Hij is het hoofd van het gezinnetje. Hij regelt een baantje voor zijn zus en zelf doet hij alles om geld te verdienen als hij niet in de autosloperij hoeft te werken. Hij verkoopt illegale dvd's op straat en snoep in de metro. Hij zoekt naar auto-onderdelen en verkoopt die aan de vele autowinkels in de straat waar hij woont.<br />Alejandro's hart breekt als hij hoort dat zijn zus's nachts als prostituee werkt. Zelf wordt hij steeds minder geïnteresseerd in zich aan de wet houden. Hij begint te stelen, eerst auto-onderdelen en later portefeuilles. Net als Antonio, de wanhopige hoofdpersoon in _Bicycle Thates_, kunnen we het Ale niet kwalijk nemen dat hij een dief wordt. Het is gewoon een kwestie van overleven. Ale en Isamar sparen in de hoop voor 4.500 dollar een bestelbusje te kunnen kopen. Ze zien het busje als een uitweg, en er is veel optimisme. Maar zoals meestal het geval is in het neorealisme, weten we dat dit alleen maar tot teleurstellingen zal leiden.<br />Polanco's meeslepende optreden is wat het realisme van de Kinderkamer geloofwaardig maakt. Dit is een twaalfjarige jongen die geloofwaardig onafhankelijk en kwetsbaar naïef moet zijn. Of hij nu auto's naar de winkel stuurt, films en Snickers verkoopt of met zijn zusje speelt in hun krappe kamer, het is authentiek.<br />De Kinderkamer is een ontnuchterende herinnering aan het feit dat niet alle Amerikaanse kinderen opgroeien in een land van mogelijkheden. De levensstijl die veel mensen in het blanke middenklassenland Amerika als 'derde wereld' beschouwen, is wat veel blanken in het middenklassenland Amerika als 'derde wereld' beschouwen. Ze gedragen zich alsof ze zich bewust zijn van de armoede en ontberingen in vreemde landen, terwijl ze op zondagochtend koffiedrinken en de New York Times lezen, maar ze maken zich er in hun eigen straten blind voor. Als je eenmaal naar Chop Shop hebt gekeken, zul je anders denken over de kinderen die in de metro snoep aan de man brengen.<br /><br />meer recensies op www.mediasickness.com.