Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een montageproloog, duidelijk in elkaar geflanst door de gezegende maniakken die er werkelijk voor gekozen hebben dit ding te distribueren, probeert ons ervan te overtuigen dat de komische impact van dit verbijsterend incompetente stukje niets helemaal opzettelijk is. Geloof het maar niet: dit is voor Lloyd Kaufman zoals Andy Warhol voor Herschel Gordon Lewis. Het project om zijn hypothetische publiek te kwellen is zo doortastend dat het op een soort misantropische negationistische kunstinstallatie lijkt, alleen kan dat niet omdat het zo volkomen gespeend is van zelfbewustzijn. Zo onuitstaanbaar en lelijk als 'Dingen' of 'Bevroren Schreeuw' weet dit de inzet te verhogen door zichzelf te recyclen met een gekmakend kale volharding die gezien moet worden om geloofd te worden. Een shot-by-shotanalyse in Hitchcock-stijl van, laten we zeggen, de aanval op de cardio-meisjes zou zo'n twintig bewerkingen en misschien drie minuten beeldmateriaal opleveren <0xE2><0x80><0x93> alleen is de reeks tien minuten lang! Je wilt graag geloven dat dit leven begon als een iets draaglijker kort onderwerp, behalve als je de herhaling weghaalde <0xE2><0x80><0x93> wat overbleef zou veel minder fascinerend zijn <0xE2><0x80><0x93> e.e. wanneer de 'duivel' de kamer binnenkomt inspireert hij alleen maar verlengde, uiterst apathische, volkomen wezenloze blikken van zijn ophanden zijnde (buiten beeld) slachtoffers. Herhaal dit scenario ongeveer vier keer, in wisselende settings; overbrug deze met misschien dertig zinnen dialoog in totaal; bied acteurs aan die nog hatelijker en lethargischer zijn dan die in de hierboven genoemde klassieken; en verblijd ons met een monster dat bestaat uit gaas, ketchup en een geel oor van Spock, en je hebt een film die zo verbijsterend is dat je hem niet kunt weigeren, een werkende definitie van slecht.