Wat is het sentiment van de recensie?

De film van Rudolph Maté uit 1950 krijgt een opknapbeurt voor de jaren tachtig. Dexter Cornell (Dennis Quaid) is een docent aan de universiteit die een succesvolle schrijverscarrière had, maar die is nu samen met zijn huwelijk naar de knoppen. De eerste vertoning wekt bij de kijkers de indruk dat iedereen iets tegen hem heeft, dus als de onthulling komt dat hij vergiftigd is, zijn we niet zo verbaasd, tenzij je het origineel kent. Dexter krijgt te horen dat hij nog minder dan 48 uur te leven heeft en besluit met hulp van een van zijn studenten, Sydney Fuller (Meg Ryan), terug te gaan in de tijd, maar ze komen veel obstakels tegen. De film begint veelbelovend in zwart-wit, terwijl Dexter in de regen naar het plaatselijke politiebureau strompelt, waar hij een moord wil melden... zijn eigen moord, maar de Huey Lewis-stijl van 80's die deze scène begeleidt, helpt alleen maar om de spanning weg te nemen en vertelt de kijker dat het er niet best voor staat, het is alleen de vraag hoe slecht. Inderdaad maken we al snel gebruik van het oude flashbackmedium, maar nu neemt de film zijn toevlucht tot technicolor. Er zijn een paar korte huldebetuigingen aan Noir, terwijl het omhelzende stel voor een luxaflex staat, maar dat is dan ook alles. De film is een luie poging om wat onnodig oeeeee te laten horen in een toch al prima filmpremière, duidelijk in een poging het publiek van Body Heat te belonen, de schijnbare resultaten zijn ongetwijfeld gericht op een tienerpubliek, en natuurlijk mogen ze meegenieten.