Wat is het sentiment van de recensie?

In _A Minute to Pray, A Second To Death_ is Clay McCord (Alex Cord) een ongelukkige bandiet met een premie van tienduizend dollar op zijn hoofd en een degeneratieve epilepsie.<br />Als hij beseft dat zijn dagen als bandiet geteld zijn, wil hij wanhopig (zij het met enige tegenzin) gebruik maken van de amnestie die hem is verleend door de ruige, stuntelige gouverneur Robert Ryan, (uitstekende prestatie) die heel graag wil dat McCord zijn levenswijze afzweert en de amnestie als voorbeeld voor anderen accepteert, terwijl in het bandietencentrum van Escondito de bandiet Mario Brega van plan is McCord te vermoorden om dat te voorkomen. Het is mede geschreven en geproduceerd door (Amerikaanse) spaghettiwestern-pionier Albert Band, die ook verantwoordelijk was voor de pre-Leone-film Gunfight At Red Sands.<br />Hoewel de oplossing voor de 'epilepsie' van de hoofdfiguur regelrecht uit Howard Hawks' El Dorado komt, is het script degelijk, tamelijk fris en pretentieloos. Het heeft een goed evenwicht tussen actie en verhaal en Alex Cord is er geweldig in. Hij had eigenlijk een grotere ster moeten zijn.<br />Ter verdediging van de korte (goed geïllustreerde) Engelse versie: persoonlijk vind ik dat niet.' Ik ben het stadium voorbij waarin de langere versie altijd de betere versie is, en het einde waarin McCord ironisch genoeg door groezelige premiejagers wordt neergemaaid na zijn gratie, is nodeloos nihilistisch en vernietigt de boodschap van de film over hoop en verlossing volledig.<br />Noem me ouderwets, maar ik stond aan de kant van McCord en vond dat hij die gelukkige afloop had verdiend!