Is deze recensie positief of negatief?

Edward Dmytryks _Crossfire_, strak en organisch in elkaar grijpend, is een opvallende thriller, een onwaarschijnlijke 'boodschap'-film die gebruikmaakt van het uiterlijk en de middelen van de _noir_ -cyclus.<br />Een bivak in Washington, D.C. Een groep soldaten houdt zich bezig met hun rusteloosheid door in bars rond te hangen. Drie van hen komen terecht in het appartement van een onbekende, waar Robert Ryan, dronken en strijdlustig, hun gastheer (Sam Levene) doodslaat omdat hij toevallig joods is. Politierechercheur Robert Young onderzoekt de zaak met hulp van Robert Mitchum, die aan Ryans eenheid is toegevoegd. De verdenking valt op de tweede van de drie (George Cooper), die is verdwenen. Ryan vermoordt zijn derde maat (Steve Brodie) om ervoor te zorgen dat hij zwijgt voordat Young zijn mond voorbijpraat. Dmytryk, in de huid gekropen door een superieur script van John Paxton, geeft nauwkeurige uitvoeringen van zijn drie met Bobs. Ryan speelt natuurlijk zijn typerende Angry White Male (en tot in de puntjes), terwijl Mitchum met zijn karakteristieke alerte nonchalance (maar zijn rol staat niet centraal) onderdoet voor Young. Gloria Grahame geeft haar eerste volledige vertolking van de bijdehante, kwetsbare sloerie, en Paul Kelly, als een zielige zak die in haar leven is binnengezogen, achtervolgt ons in een kleine, bijkomstige rol die hij memorabel maakt.<br /><br />De politiek betrokken Dmytryk bezwijkt misschien onvermijdelijk voor preken, maar dat beperkt zich min of meer tot Young. Er is in elk geval geen poging gedaan om, hoe gladjes ook, een verklaring te geven voor het feit dat Ryan een hekel heeft aan joden (en hillbillies en...).<br />Merkwaardig genoeg overleeft Crossfire zelfs de belangrijkste verandering die erin is aangebracht <0xE2><0x80><0x93> de roman waarop hij is gebaseerd (The Brick Foxhole van Richard Brooks) gaat over een moord op een homohater. Maar homoseksualiteit was in 1947 nog niet aan de orde van de dag. Het nieuws van de holocaust was echter uit de as van Europa herrezen, dus voelde Hollywood zich gesterkt in zijn verzet tegen het antisemitisme (de studio's beefden al bij het vooruitzicht dat ze een potentiële kaartjeskoper zouden beledigen). Maar hoewel de overgang van homofobie naar antisemitisme in het algemeen goed werkt, kloppen de details niet helemaal. Het slachtoffer is aan het flirten met een eenzame, dronken jonge soldaat en nodigt hem vervolgens uit om mee naar huis te komen. Dat ziet er vreemd uit, ook al (of vooral omdat hij een vriendin bij zich heeft). Het roept de vraag op of dit scenario onbedoeld is bewaard, of is achtergelaten als discrete tip voor de oorspronkelijke motor van Ryans moordzuchtige woede.