Wat is het sentiment van de recensie?

In veel opzichten is John Cassavetes, de onafhankelijke filmlegende, de tegenpool van iemand als Alfred Hitchcock, de volmaakte studioregisseur. Terwijl Hitchcock zijn acteurs berucht maakte als vee, probeerde Cassavetes met hen te improviseren. Terwijl elk element in een Hitchcock-film onberispelijk is samengesteld, gaf Cassavetes minder om de manier waarop een scène figuurlijk was samengesteld dan om hoe die aanvoelde, of wat die emotioneel overbracht. Hitchcocks verhalen waren altijd verhalen met een plot, met het menselijke element op de achtergrond. Cassavetes liet in al zijn films de menselijke ervaring vooropstaan. Als sommige dingen niet logisch waren, dan was dat maar zo.<br />Dat kun je zelfs zien in zijn allereerste film, 1959' s Shadows, met een 16mm-handcamera, op een budget van ongeveer 40.000 dollar, in Manhattan, met het gezelschap van Cassavetes' toneelschool, en aangeprezen als een improvisatiefilm. Het verhaal is vrij eenvoudig, want het volgt het leven van drie zwarte inwoners van Manhattan: Benny (Ben Carruthers) <0xE2><0x80><0x93> een trompettist zonder contract, Hugh (Hugh Hurd) <0xE2><0x80><0x93> een opgedroogde zanger, en Lelia (Lelia Goldoni) <0xE2><0x80><0x93> de jongere zus van beiden. De drie hoofdstukken van de film gaan over Hughs mislukkingen als crooner in nachtclubs en zijn vriendschap met zijn manager Rupert (Rupert Crosse), Benny's wandelingen door Manhattan met zijn twee geen-contract-vrienden, en Lelia's liefdesleven <0xE2><0x80><0x93> eerst met een blanke jongen, Tony (Anthony Ray), die niet beseft dat Lelia een lichte huid heeft. 's race, zelfs nadat hij met haar naar bed is geweest; dan met de stijve, keurige Davey (Davey Jones), die misschien een vrouwenhater is.<br />In de eerste ronde gebeurt er niet veel, behalve dat de donkere Hugh plechtstatig kan vertellen hoe vernederend hij het vindt om in ordinaire nachtclubs te zingen en shows te openen voor meisjesnummers. Hij droomt ervan om het groot te maken in New York, of zelfs in Parijs, maar je kunt zien dat hij het type man is dat zichzelf blijft voor de gek houden met zijn schamele talent, want de enige keer dat we hem echt horen zingen, laat hij zien dat hij op zijn best een marginaal talent is. Dat Rupert hem blijft aanmoedigen, geeft ons een glimp van hoe destructieve vriendschappen werken. Maar dit is de minst belangrijke van de drie onderwerpen die aan de orde komen. Hoewel deze film over het geheel genomen beter is dan bijvoorbeeld de eerste film van Martin Scorsese, _Who's That Knocking At My Door_, tien jaar later, _Who's That Knocking At My Door_? <0xE2><0x80><0x93> ook een verhaal over mislukte romances en gefrustreerde New Yorkers <0xE2><0x80><0x93> heeft hij niet een van de briljante momenten <0xE2><0x80><0x93> toneelspel of cinematografie <0xE2><0x80><0x93> die deze film wel heeft. Hij is ook niet naturalistisch, want naturalisme in de kunst is heel moeilijk te bereiken, vooral in de film, hoewel de Manhattan-buitenopnamen uit de jaren vijftig op grondniveau een juweeltje zijn om opnieuw te beleven. Shadows mag dan een belangrijke film zijn met betrekking tot de geschiedenis van het onafhankelijke filmcircuit, maar het is bij lange na geen geweldige film. Delen ervan zijn prekerig, slecht geacteerd, scènes die tegen wil en dank eindigen, bijna als verduisteringsschetsen, en soms worden ze schijnbaar in het midden afgekapt. Al met al is het een heel slordig werkje <0xE2><0x80><0x93> vooral de afschuwelijke jazzmuziek die vaak niet synchroon loopt met de rest van de film, zoals Cassavetes bewees dat hij als regisseur, althans in zijn eerste film, een goed acteur was. De enige reden waarom iemand Shadows wil zien, is omdat Cassavetes uiteindelijk beter werd in latere films, en dat geeft een aanwijzing voor zijn latere werkstijl.<br />Het National Film Registry heeft deze film terecht als 'cultureel belangrijk' bestempeld. Dit is allemaal in overeenstemming met het credo van de kunst Cassavetes, die zich lang heeft verzet, zoals blijkt uit dit citaat: 'Ik heb nog nooit een exploderende helikopter gezien. Ik heb nog nooit iemand iemands hoofd zien afschieten. Dus waarom zou ik er een film over maken? Maar ik heb mensen gezien die zichzelf op de meest minieme manier kapotmaakten. Ik heb mensen zich zien terugtrekken. Ik heb mensen gezien die zich verscholen achter politieke ideeën, achter drugs, achter de seksuele revolutie, achter het fascisme, achter hypocrisie, en ik heb al die dingen zelf gedaan. Dus ik kan ze begrijpen. Wat we zeggen is zo zachtmoedig. Het is zachtmoedigheid. We hebben problemen, verschrikkelijke problemen, maar onze problemen zijn menselijke problemen.' is waar, maar die waarheid is niet synoniem met 'artistiek betekenisvol' zijn. Het zit hem in het verschil tussen deze twee definities, waar grote kunst werkelijk gedijt.