Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als ik goed genoeg kijk, kan ik fouten in deze film vinden, voornamelijk in het script. Ik vond het personage van Wolf niet helemaal overtuigend. Maar dat waren mijn enige 'klachten'. Want toen deze film op Cable begon, was ik van plan hem op te nemen en er later naar te kijken. Maar vanaf het begin, met de griezelige muziek en Cameron Diaz die haar ingewikkelde 60-dans deed, was ik gefascineerd. Ik stond nooit op voordat de film was afgelopen. Het leek wel of ik niet eens met mijn ogen knipperde.<br />De acteerprestaties van Cameron Diaz en Jordana Brewster waren uitstekend. De scènes waren prachtig, de meisjes waren prachtig, en de muziek was spookachtig en heel ontroerend. Het verhaal was heel uniek en had af en toe iets surrealistisch. De kijker zou meer van de film gaan houden als hij een goed inzicht had in de geestesgesteldheid van jonge mensen in de jaren zestig en zeventig, vooral in Amerika. Veel van de scènes slaagden er in om iets van dat tijdperk te laten zien dat moeilijk vast te leggen is. Het was iets ingewikkelder dan de simplistische verklaring dat ze de wereld wilden veranderen en gedesillusioneerd eindigden, hoewel dat misschien wel het meest voor de hand liggende aspect is. Naarmate de film vordert, komt Phoebe er steeds meer over te weten.<br />Eén aspect dat niet lukte. Het lijkt door de andere recensenten te zijn opgemerkt dat de twee dochters na de dood van hun vader door het leven lijken te zweven. Ze hadden hem allebei aanbeden en zijn aanwezigheid was een stabiliserende factor in hun leven geweest en hij had duidelijk veel van hen gehouden. We lezen tegenwoordig zoveel over jongens die hun vader te vroeg verliezen, om vervolgens zelf hun zin te verliezen. Deze film beschrijft het rimpeleffect van het verlies van de vader op de achtergebleven dochters, eerst op de oudere zus Faith, daarna op haar jongere zus. Hun moeder voelt zich niet in staat om beide ouders te zijn. Dit soort dynamiek komt in bijna geen enkele andere film voor, vooral niet in zoveel verschillende lagen van plot en subplot. Phoebes innerlijke strijd tussen werkelijkheid en perceptie wordt geleidelijk aan afgepeld als de schillen van een ui.<br />Over plot gesproken, deze film zou hoger moeten scoren dan hij hier heeft gedaan. Ik bleef maar wachten op een of andere grote samenzwering om de dood van Faith aan het licht te brengen. Hoe de zaak zich zelf oploste, verbaasde me, ook al hadden anderen dat misschien al veel eerder geraden.<br />Misschien niet voor iedereen, maar ik zou deze film heel, heel vaak kunnen bekijken.