Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het stuk van Eugene O'Neill, _4_ _en een half uur_ uit 1927, werd in minder dan twee uur tijd op het witte doek gebracht. De combinatie van symbolische dialoog en gotisch melodrama is niet erg verouderd en de acteurs hebben er wat moeite mee, vooral Norma Shearer met _Nina_ en Ralph Morgan met _Marsden_. Clark Gable als Ned Darrell komt beter uit de verf, maar vooral omdat zijn personage een nors karakter heeft dat niet geneigd is tot de filosofische overpeinzingen van de anderen, wat beter bij Gables bereik past. Als het verhaal eenmaal op het liefdesvierkant is beland en het publiek zich heeft aangepast aan de voice-over van de terzijdes, wordt de film leuker. De techniek die hier voor de terzijdes wordt gebruikt, is een ander probleem. Op het toneel bevroor de actie terwijl de acteurs hun gedachten uitspraken voor het publiek. Hier worden ze afgedraaid als voice-overs. Je zou denken dat dat beter zou werken, maar aangezien de actie niet langer bevriest, zijn de acteurs gedwongen te pauzeren en grimassen te trekken naar de camera om de emoties in hun gedachten te imiteren. Bovendien is het voor elke filmliefhebber moeilijk om naar deze film te kijken zonder aan Groucho Marx' hilarische parodieversie van 'Animal Crackers' te denken. Naast deze nadelen zijn er nog een paar redenen om de film te censureren (Nina's promiscuïteit is gecensureerd en er wordt geen melding gemaakt van een abortus die een centralere plaats in het stuk inneemt) en een ellendige score (onbevestigd) die klinkt als achtergrondmuziek voor een weepie van rond de eeuwwisseling. Neill noemde deze film 'een afschuwelijke puinhoop van pogingen tot condensatie en idiote censuur', en hoewel 'Strange Interlude' bij lange na niet zo goed is als zijn latere 'The Iceman Cometh' en 'Long Day's Journey Into Night', verdiende hij beslist beter dan dit.