Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit ellendige psychodrama gebruikt elk armzalig apparaatje in het boek om aandacht en sympathie van ons te krijgen voor de personages, die, met één uitzondering, geen enkele aandacht waard zijn, laat staan twee kostbare uren filmtijd.<br />Zoals in Robert Redfords 'Ordinary People' (een voortreffelijke film die, in vergelijking daarmee, duidelijk de leegte van 'Heldhaften' laat zien), is een overleden tienerjongen gestorven, zijn familie achterlatend in de rouw. In dit geval was de dood een zelfmoord, een gebeurtenis die bijna altijd de emotionele put van de overlevenden op een bijzonder bijtende manier vergiftigt. We volgen deze mensen de volgende 8 of 9 maanden. <br /><br />De vader (Jeff Daniels) wordt een teruggetrokken, bijna stom, meestal dronken lijk dat stiekem maandenlang verlof neemt, in plaats daarvan de hele dag op een bankje in het park zit en erop staat om bij het huis van de overleden zoon voor elke maaltijd een bord met eten neer te zetten. Hij behandelt alle anderen in het gezin met onfeilbare gemeenheid. Hij gaat regelmatig naar zijn dokter, maar de kwestie van therapeutische interventie in zijn kennelijk disfunctionele toestand komt nooit ter sprake.<br />De moeder (Sigourney Weaver) schreeuwt onder andere tegen de buurvrouw, wordt betrapt als ze zo stom is om'marihuana' (haar term) te kopen in een marihuanawinkel (welke volwassene zou in werkelijkheid ooit zo'n stomme stunt uithalen? ) en tegen het eind raakt ze in coma door een longaandoening waarvan iedereen in het theater aanneemt dat het kanker is (ze rookt zwaar). Ms. Weaver heeft een paar losse trekjes, maar gedraagt zich over het algemeen te onintelligent om veel empathie te verdienen.<br />Het is niet zo dat er geen mensen zijn die zich op die dwaze manier gedragen als zich ernstige stresssituaties voordoen. Maar waarom zou je zo'n kletskoekfilm maken? Wat kan iemand leren van het gedrag van dit stel?<br />De oudere zus van de overledene (Michelle Williams) studeert ver weg en wil maar al te graag afstand nemen van de familiedierentuin. De jongere broer (gespeeld door Emile Hirsch) is het enige geloofwaardige lid van de familie. Zijn lijden is echt, de oorzaken zijn veelomvattend, en zijn gedrag is coherent onder de omstandigheden. Maar Hirsch' personage is te zachtmoedig, te somber en terneergeslagen om de film te dragen. De andere bijrollen, subteksten en schattige, onechte dialogen helpen niet.<br />Het zelfmoordthema wordt op een bijna nonchalante manier herhaald in het geval van twee andere bijfiguren. Dus wat probeert de schrijver-regisseur, Dan Harris, over dit onderwerp te zeggen? Dat het geen ernstige zaak is? Waarom Jeff Daniels erin toestemde de sukkel van een vader te spelen, zoals beschreven in dit scenario, is iets waar alleen zijn therapeut mogelijk antwoord op kan geven. Vermijd deze hond. Huur in plaats daarvan Redfords klassieker. Ik wil graag meer van mijn recensies lezen, en ik wil graag weten hoe ik bij mijn websites kan komen.