Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'De opkomst van de voetsoldaat' volgt de meedogenloos wrede reis van gangster Carlton Leach en zijn handlangers door drugs, geweld, seks, geweld, wapens, geweld, en heb ik het al over geweld gehad?<br />Een groep voetbalhooligans verandert in professionele gangsters en leidt het publiek door de gebeurtenissen die leidden tot de 'Rage Rover-moorden' in 1995, waarbij drie bendeleden het slachtoffer werden van bijzonder wrede professionele 'overvallen'. Leachs succes als portier en zijn talent voor het vinden van passende gewelddadige vrienden om onhandelbare klanten in een plaatselijke nachtclub onder de duim te houden, brengt hem in het gezelschap van beruchte drugsdealers en gangsters, die met winst profiteren van de ravescene van de jaren tachtig en negentig en de drugscultuur. De kijker, die dorstig is om te begrijpen wat er is gebeurd, blijft onbevredigd achter. De volgende 2 uur volgt een reeks van talloze inleidingen over de personages. Elk van deze inleidingen gaat in wezen over weer een andere typische 'harde jongen', die meestal onverdiende slachtoffers aanvalt voordat hij waarschijnlijk aan een nog akeliger einde komt. Het weinige emotionele begrip dat het publiek voor een paar van de personages mag vormen (bijvoorbeeld een huisvader die de schuld krijgt van de verdwijning van drugs) wordt snel vernietigd als ze of anti-climactisch worden vermoord, of hun verhaal onopgelost blijft. De vermoedens van een plot die in het begin wordt geopperd, worden onvoldoende afgerond met vage indrukken van hoe de moorden zijn gepleegd, omdat de gebeurtenissen op hun plaats vallen zonder dat er veel te halen valt uit de wazige warboel van eerdere gebeurtenissen.<br />Deze film is gemaakt met een standaardformule in gedachten, voor een publiek dat de voorkeur geeft aan geweld en _ard not_ -taal boven een echte verhaallijn. 'De opkomst van de voetsoldaat' leent te veel van 'Football Factory', laat de goede dingen weg en demonstreert geen morele vertakkingen van een hooligan-subcultuur of het tot stand brengen van empathie met de hoofdpersoon. Het geweld, hoewel briljant gesitueerd, lijkt buitensporig en onwaarschijnlijk omdat er niemand lang genoeg in de buurt is om het publiek een emotionele band te laten ontwikkelen. De suggestie dat de bendes onaantastbaar zijn voor de politie is niet onredelijk, maar de met een machete zwaaiende portiers plegen regelmatig flagrante moorden in het openbaar en prikkelen de verbeelding van zelfs de meest gewillige kijker. Het publiek is verbijsterd over de relevantie van veel belangrijke gebeurtenissen en ontwikkelde karakters die geen enkele invloed hadden op de uiteindelijke conclusie. Poging tot 'gritty realisme' wordt verder vernietigd met een substantie die 'Truth Serum' wordt genoemd en die door de Turkse maffia wordt gebruikt om onwillige individuen tot een eerlijk antwoord te verleiden. Dit is NIET het genre waarin psychologisch-onrealistische drugs worden uitgevonden, en het maakt de ondervraging bijna absurd. De feitelijke geweldsscènes (voordat ze zich gaan herhalen) houden enige spanning in stand, onderbroken door snelle kleurenflitsen of het einde van een filmrol. Naadloos gechoreografeerde vechtpartijen, gekoppeld aan verplicht maar effectief handwerk met de camera, redden de film, maar helaas beperkt de plot (of het ontbreken daarvan) hem tot een nichedemotie.<br /><br />In wezen worden de gebeurtenissen waarop deze film is gebaseerd niet vertegenwoordigd, en een voldoende opeenvolgende verhaallijn wordt opgeofferd aan stereotiepe personages en een niet-originele plot. Deze film heeft een plekje in de markt, maar als je van een beetje hersens met je wreedheid houdt, dan is deze film niet voor jou.<br /><0x3E> http://www.obsessedwithfilm.com/.