Wat is het sentiment van de recensie?

Gekke potpourri's komen niet vaak voor, maar het is een film van Douglas Sirk die alles weer goed maakt. Alleen in dit geval niet. Hij is gebaseerd op een schijnheilige roman van de schijnheilige Lloyd C. Douglas (hij schreef _The Robe_ ) en is al in 1935 opgenomen met Irene Dunne en Robert Taylor, en heeft meer verheffends dan een kantelbeha.<br />Rock Hudson is de arrogante playboy die zich niet alleen verantwoordelijk voelt voor het feit dat Jane Wyman weduwe wordt, maar die later ook direct verantwoordelijk is voor het ongeluk waarbij ze haar gezichtsvermogen verliest. Om het goed te maken gaat hij medicijnen studeren, wordt een geweldige oogchirurg en herstelt haar gezichtsvermogen. (Nee, zo gek is het niet; hij was van plan arts te worden voordat hij een arrogante playboy werd.) Tussen de bedrijven door worden ze verliefd.<br />Hoe ik ook mijn best doe, ik kan de verademende sociale commentaren en kritiek op de Amerikaanse mores die vlak onder het oppervlak van Sirks films zouden moeten liggen, niet helemaal vinden. Aan de positieve kant is Rock Hudson niet eens zo slecht (ik geloof dat ik hem herontdek), en het ziet er natuurlijk geweldig uit (in Sirks films wonen mensen in kamers zo groot als kathedralen). Niets in deze film komt in de buurt van het beste van zijn latere werk en zelfs in soapoperatermen is dit beslist televisie voor overdag.