Wat is het sentiment van de recensie?

Caddyshack 2 heeft een vreselijke reputatie, die alleen maar te danken is aan het feit dat het een vervolg is op een klassieker die in hoog aanzien staat. De mensen hebben de film op veel manieren bekritiseerd, maar uiteindelijk komen ze allemaal terug op het feit dat dit niet Caddyshack is.<br />Ik zou om te beginnen kunnen zeggen dat we Caddyshack gewoon uit de vergelijking moeten schrappen en deze film op zijn eigen merites moeten beoordelen, maar ik denk dat dat niet eerlijk is. De film heeft veel gemeen met zijn voorganger. De thema's'snobs versus slonzen' en de wens om je aan te passen aan een klasse boven je eigen klasse zijn hier net zo wijdverbreid als in de eerste film. De twee dingen die hier echt aan ontbreken, zijn Bill Murray en Rodney Dangerfield, die zijn vervangen door respectievelijk Dan Ackroyd en Jackie Mason.<br />Nu ben ik niet van plan om te gaan beweren dat Ackroyd in de film in de buurt van Murray komt, maar Jackie Mason is een bewonderenswaardige opvolger van Dangerfield. Hij lijkt een kruising tussen Dangerfield en Arnold Stang, maar zonder al te veel op een van beide te gaan lijken. Ik zou niet willen zeggen dat hij ook maar in de verste verte zo grappig is als Dangerfield in Caddyshack, maar zijn personage en zijn dilemma in de film hebben heel wat meer zin.<br />Chevy Chase komt maar een paar keer in de film voor, wat ook een veel gehoorde klacht is. Misschien is het deze keer niemand opgevallen dat hij maar een paar keer in de eerste film opduikt. Ik durf te wedden dat zijn scènes hier een stuk grappiger zijn, zij het een beetje overdreven.<br />Nu ik het er toch over heb, het komt door de overdreven regie van deze film dat het allemaal wat minder wordt. De pogingen om de mensen aan het lachen te maken komen veel verlegener over. Veel van de grappen zijn geforceerd en er is veel te veel van de Gopher, die een veel antropomorfere persoonlijkheid en stem lijkt te hebben gekregen, voor het geval we niet doorhadden dat het grappig bedoeld was.<br />De personages worden op dezelfde manier neergezet, vooral de slijmerige yuppies. Jackie Mason slaat zelden een noot over, ze is altijd sympathiek en erg grappig, maar we hadden helemaal geen behoefte aan de tangosequentie! De regisseur is duidelijk niet van dezelfde school als Harold Ramis. Niet dat Caddyshack subtiel was, maar de grappen hier zijn gewoon een beetje te smeuïg, en de meeste zijn onnodig opgesmukt met een eigenzinnige muziekkeuze.<br />Al met al is dit een leuke, maffe film met iets te zeggen over klasse en identiteit, iets wat in die tijd maar weinig films zeiden. Laat je niet afschrikken door de ontstellend lage score op IMDb, kijk het zelf maar.