Wat is het sentiment van de recensie?

Vervuld van somberheid en neerslachtigheid ging Peter Watkins in 1971 aan de overkant van de vijver zitten om het op te nemen tegen het Amerikaanse rechtssysteem met dit onbetaalbare stukje tijdgeestparanoia dat zo ver naar links neigt dat het voortdurend omvalt. Watkins is een echte toerist als hij deze bendetragedie samenstelt met clichéfanaten, hippies en zwarte revolutionairen die het opnemen tegen schietgrage smerissen, militairen en een kangoeroetribunaal dat bestaat uit afkeurende verkalkte volwassenen die slechte mode-uitingen maken. Over een revolutie gesproken.<br />In Punishment Park hebben we de radicale jeugd versus het corrupte systeem, aangezien dissidenten die veroordeeld zijn voor misdaden de keus krijgen tussen gevangenisstraf of een driedaagse trektocht door Punishment Park (Death Valley) en vrijheid. Natuurlijk zijn de wetshandhavers die hun reis in de gaten houden niet van plan het spel eerlijk te spelen en in combinatie met de verstikkende hitte lijkt het lot van onze hoofdrolspelers bezegeld.<br />Het Strafkamp heeft zowel een decor als een thema dat aan Kafka doet denken. De processen worden gehouden onder een grote canvas tent waar geketende gevangenen uitdagende kreten slaken tegen een groep hardcore ondervragers (zoals leden van de Zwijgende meerderheid voor een Vredig Amerika) die terugsnauwen. Geen van beide groepen besteedt veel tijd aan luisteren naar de ander en op een gegeven moment wordt er een tienerstrijd gevoerd over de sleuteltjes van de auto. Meestal is er maar één kant die zegt wat er mis is met Amerika en de andere kant die zegt wat er mis is met Amerika. Het is goed dat er niemand is die oplossingen aandraagt voor veranderingen. Ondertussen struikelen de martelaren van het strafkamp eindeloos over het toetje, terwijl agenten met wapens zich gedragen als twaalfjarigen. Het ziet er een beetje uit en voelt als een van mijn studentenfilms uit de jaren zeventig, toen we jonger waren en toen meer wisten dan nu.<br />Peter Watkins heeft altijd de kant van de underdog en de gewone man gekozen tegen wat hij ziet als een paar corrupte, machtige mensen. Culledon was een sterke aanklacht tegen militaire wreedheid in het Schotland van de achttiende eeuw die nog steeds nagalmt. Oorlogsspel is een rauwe, ontnuchterende kijk op de gevolgen van een kernoorlog die voor iedereen verplicht zou moeten zijn. Het strafkamp heeft ook zijn waarde, maar alleen om een andere reden. Watkins' visie van nu is een schoolvoorbeeld van links in zijn volle tegengestelde cultuur van de jaren zeventig, en gezien de tijden (Vietnam, Kent State, The Chicago 7) leek zo'n schrille hysterie niet eens zo ver van de waarheid verwijderd. Maar 35 jaar later is de koorts gezakt en is het strafkamp met zijn ongebreidelde, smalle gezichtspunt een tamelijk onnozele onderneming.