Wat is het sentiment van de recensie?

Men is het er algemeen over eens dat Hayao Miyazaki een meester is in zijn vak als het gaat om het combineren van rijke animatie met bedachtzame verhaallijnen en even fantasierijke personages. Zijn films, van NAUSICAA, TOTORO, KIKI, LAPUTA en MONONOKE tot en met de recente HOWL'S MOVING CASTLE, zijn niet alleen prachtig weergegeven in termen van kunst, maar ook in termen van filmen. Kan deze man niets verkeerd doen? Niet echt, maar je kunt onmogelijk verwachten dat al zijn films altijd vijf sterren zijn. Zijn nieuwste film, PONYO, een schaamteloos familievriendelijk verhaal over een 'goudvis uit het water', is net zo weelderig geanimeerd en vol interessante personages als je zou verwachten... En toch is dit de eerste film van hem die zich op'minder' terrein begeeft. Begrijp me niet verkeerd, PONYO is absoluut geen slechte film. Zoals gezegd is het een lust voor het oog en is het net zo charmant en aanbiddelijk als TOTORO en KIKI. Het probleem is dat het verhaal niet drijvend blijft om iedereen die zin heeft in een andere boeiende, diepgravende plot tevreden te stellen.<br />Voor het openingsuur is PONYO Miyazaki's beste verhaal, waarin een luidruchtige en overenthousiaste jonge goudvis (die later Ponyo wordt) een verboden reis maakt naar de mensenwereld, waar ze vervolgens wordt geadopteerd door een jongen van haar eigen leeftijd, Sosuke genaamd (die, interessant genoeg, naar de zoon van de regisseur is gemodelleerd). Sosukes vader, een mysterieuze tovenaar die Fujimoto heet, is erg boos op de mensen omdat ze de zee verwoesten (dit milieuthema verschilt niet veel van Miyazaki's andere films)... een probleem dat hij graag wil oplossen door kwallen te maken van de boeg van zijn onderzeeër. Hij scheidt het tweetal en probeert Ponyo over te halen om samen met hem onder water te blijven. De goudvis heeft echter al zowel Sosukes bloed geproefd (hij geneest een snee in zijn vinger) als iets van het menselijke voedsel (ham, waar ze op onverklaarbare wijze aan verslaafd raakt), en glipt natuurlijk haar vaders verboden drankjes binnen, waar ze transformeert tot een hyperactief meisje (dat als twee druppels water lijkt op Mei uit MIJN BUITENLANDSE TOTORO). Dit veroorzaakt een gevaarlijke tsunami die de hele wereld dreigt te overspoelen met water. Samen met zijn vrouw Gran Mamare, een doorschijnende zeegodin die beurtelings van een titanenformaat in een menselijke vorm overgaat, besluit Fujimoto de liefde van de twee jongelui op de proef te stellen. Ze doen dat door de zee op te tillen tot het niveau van Sosukes huis, waardoor de jongelui in een bovenmaatse speelgoedboot (het resultaat van Ponyo's eigen magische krachten) op weg gaan door de nu van zee doordrenkte wereld.<br />Op dat moment begint PONYO uit te lopen. Hoewel Ponyo en Sosuke aanbiddelijk zijn en de scènes waarin ze voorkomen grappig en schattig zijn, vertragen ze de film. Waar de film echt vaart achter zet, is helaas op de climax, waarin Sosuke zijn liefde voor Ponyo moet bewijzen, en wel op een manier die vreemd genoeg een anticlimax is en gehaast, waardoor een anderszins charmant verhaal abrupt tot stilstand komt. Dit zal de kijkers er waarschijnlijk van weerhouden om opnieuw een meesterwerk te verwachten van de man die voor veel van zijn andere films veel interessantere finales heeft verzorgd. Herinneren jullie je de vernietiging van Laputa? Satsuki's zoektocht naar de kleine Mei? Kiki's redding van Tombo? Porco Rosso's gevecht met Curtis? De redding van het hoofd van de Woudgeest? Of zelfs de test tussen Chihiro en Yubaba? Al die beslissingen waren veel bevredigender en voelden veel completer aan dan deze.<br />Op technisch gebied kan er niets op PoNYO aan te merken zijn. De animatiefilm is absoluut prachtig om te zien, en wordt geheel en al geproduceerd zonder ook maar één shot van een door de computer gegenereerd beeld, en natuurlijk voorziet Joe Hisaishi ons van weer een adembenemende muziekscore. De beste momenten zijn de opwindende scènes onder water, begeleid door een koor en een sopraanstem. En de achtergronden zijn net zo liefdevol geschilderd en gedetailleerd als bij elke andere Ghibli-film.<br />Nadat ze hadden bewezen dat ze het waard waren om Ghibli's vorige films in het Engels te vertalen en te dupliceren met topkwaliteit, leveren Disney Studio's en Pixar opnieuw een Engelse dub, compleet met een zeer bekwame cast van acteurs. Frankie Jonas is verrassend goed als Sosuke, en klinkt de hele tijd heel natuurlijk en geloofwaardig. Noah Cyrus als Ponyo gaat daarentegen soms te ver in het uitschreeuwen van haar tekst voordat hij uiteindelijk tot rust komt. Afgezien van de hoofdrolspelers bestaat de rest van de cast uit Liam Neeson als de overbezorgde Fujimoto (die zich verbazingwekkend goed staande houdt in het personage), Cate Blanchett als Gran Mamare (op een alomtegenwoordige toon die niet veel verschilt van haar Galadriel in Lord of the Rings), Matt Damon als Sosukes voortdurend op zee zijnde vader Koichi (die goed is, maar niets om over naar huis te schrijven) en Tina Fey als Lisa. Fey is van hen de beste stem van de hele cast, die het personage met precies de juiste hoeveelheid geest en persoonlijkheid doordrenkt. Haar scènes met Sosuke vertonen echte chemie. Aan de andere kant is Cloris Leachman, die spectaculair was als Dola in _CASTLE IN THE SKY_, teleurstellend weggezet als een van de drie gehandicapte oudere vrouwen (ze heeft nauwelijks tekst!), die ook de stemmen van Betty White en Lily Tomlin hebben. Van hen is alleen Tomlins personage, een chagrijnige vrouw die Toki heet, een echte persoonlijkheid, maar als ik de film zou regisseren, zou ik Tomlin verwisselen met Leachman. Waarschijnlijk is het enige echt storende nadeel van de dub een knaller van een techno-remix van het pakkende (maar belachelijk herhaalde) titelliedje van de film, dat gelukkig pas halverwege de aftiteling te horen is.<br />Over het geheel genomen is _PONYO_ een goede film; een mooi stukje geanimeerd werk dat perfect is voor kinderen en familiepubliek. Maar door het wegvallen van het momentum tegen het einde, valt de film ver onder de klassieke status. Maar omdat Miyazaki op zijn minst nog steeds beter is dan de meeste andere animatiefilms, zal ik royaal zijn en PONYO een volledige sterrenrecensie geven, want elk aspect van zijn werk is nog steeds de moeite waard om naar te kijken, vooral op het witte doek. (Zorg dat je hem in de bioscopen te zien krijgt nu het nog kan.)