Is deze recensie positief of negatief?

Maar ze moest wel zien hoe erg het kon worden. De plot was al mager, maar het werd alleen maar erger. Een studente genetische techniek gebruikt haar onderzoek naar versnelde mitose om kunstmatig een man te creëren, omdat een biologisch wapen dat in de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt 97 procent van de wereldwijde mannelijke bevolking heeft gedood. De overlevenden zijn ofwel dure gigolo's in achterbuurtclubs, of gestoorde gekken in voetbalstadions die plannen smeden om de 'Lesbische Samenzwering' omver te werpen. Het hele proces leek op het in de magnetron zetten van een grote kom gelatinepudding. In het begin van de twintigste eeuw was er een theorie dat de mens in de loop van een maand ouder werd, en dan weer normaal (handig). Uiteindelijk kreeg de arme Adam genoeg van het afgelegen huisje in het bos waar zijn schepper hem had grootgebracht en stal haar auto om 'de stad te zien'.<br />Dit is het begin van 90 minuten van onwaarschijnlijke achtervolgingen, handige plotwendingen en verschillende subplots die we nooit oplossen. Adam komt er al snel achter dat de mensen die het wel overleefden werden behandeld als verschoppelingen/criminelen, omdat het gevaarlijke beesten zijn die geen genetische neiging tot geweld hebben. De propagandamachine is in volle gang en jaagt vrouwen zo de stuipen op het lijf dat ze geloven dat alle mannen verkrachters en moordenaars zijn. Dit heeft geleid tot het feit dat lesbiennes de norm zijn, de val van het christendom, vrouwelijke voortplanting alleen via klonen, en o ja, wereldvrede, onder andere. Dit alles lijkt onwaarschijnlijk, aangezien er sinds de oorlog maar 130 jaar waren verstreken. Adam struikelt van de ene na de andere slechte situatie naar de volgende, terwijl hij genetisch geprogrammeerd is om niet gewelddadig te zijn en niet in staat om veel voor zichzelf te doen. Met de fbi op zijn hielen, madams die op zoek zijn naar vers vlees en zijn schepper die hem probeert te heroveren (naar het schijnt voor haarzelf), leert hij dat geweld uiteindelijk niet beperkt blijft tot de mannelijke soort.<br />Al met al zou ik deze film niet aanbevelen. Maar ik genoot wel van Veronica Cartwrights vertolking van de 'liefde om haar te haten' van de directeur van de FBI, en Julie Bowen deed het ook niet slecht als Hope, de 'geheime hetero' geneticus'.