Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut, Young Jerk van de 'Cahiers du cinema', het voornaamste bastion van de ophanden zijnde zogenaamde New Wave, maakte er een hele vertoning van dat hij deze film verafschuwde en beschuldigde hem er zelfs van dat hij de Franse cinema naar de middelmaat sleepte. Vertaling: Truffaut, die een ongeneeslijke seksuele verdrukking had, was nu al jaloers op de manier waarop Carné een enorm succes kon maken van een verhaal dat alle juiste snaren van het publiek beroerde en het tot iets belangrijks maakte, met alle attributen en verleiding van de sensualiteit. Met andere woorden, waar het grote publiek en veel critici een opmerkzame sociologische analyse in een prachtige film zagen, zag Truffaut 'Girls on the Loose'. Tenslotte had Carné alles wat de New Wave ten zeerste zou ontberen: intelligentie, verfijning, humor, een groot talent als verhalenverteller, een goed oor voor dialogen, een oogverblindende technische genialiteit, het vermogen zijn acteurs te laten doen wat hij wilde, en een goede dosis goede smaak. In vergelijking daarmee is Truffaut een provinciale zeurpiet die niets te zeggen heeft.<br />Een tragische remake van 'Pride and Prejudice', het Franse antwoord op 'Rebel Without A Cause', een herziene versie van 'Childen of Paradise', 'Les Tricheurs' vertelt het verhaal van een ontevreden Parijse jeugd die de weg is kwijtgeraakt in een sfeer van existentialisme, seksuele bevrijding en gebrek aan respect voor traditionele en religieuze waarden. De Fransen zien het onderwerp als de moraliserende kant van een 'ouder iemand', terwijl ik denk dat er juist het tegendeel is gebeurd. Carné was een homo en wist het een en ander over onderdrukking. Hij voelde een onuitgesproken sympathie voor de jonge iconoclasten in zijn verhaal. En omdat het een Franse film is, is er geen twijfel mogelijk dat de opstand in kwestie in wezen seksueel is, iets wat nog steeds gedecodeerd moet worden in Amerikaanse films als 'Rebel Without a Cause' en 'The Wild One'.<br />Carnés jonge mensen zijn allemaal buitengewoon mooi, gracieus, elegant, spontaan en intelligent. Het zijn goden en godinnen. Ze rijden in de nieuwste Vespa's en in de juiste auto's. De snit van hun pakken, jurken en duffelse jassen was een hoogtepunt in de mode van de vorige eeuw. Hun kapsels hangen nog steeds aan de muur bij de plaatselijke kapper. Hun lichaamsvorm, die ze zonder moeite hebben bereikt en behouden, is nog steeds het moderne westerse ideaal. Ze luisteren naar de beste jazzmusici. Ze weten hoe ze moeten bewegen, hoe ze sexy moeten zijn en hoe ze de liefde moeten bedrijven, ook al is de pil nog niet uitgevonden. Ze weten hoe ze moeten omgaan met verschillende maatschappelijke klassen en culturen. Helaas worden ze gedefinieerd door en leven ze volgens de code van de bende en hun eigen harteloze rituelen die sentimentaliteit uitsluiten en romantische liefde tot een zonde maken. Het enige wat er mis is met hen is dat hun ouders niet met hen praten en vice versa. De gebeurtenissen die in deze film worden beschreven, hebben in Frankrijk lange tijd de tongen in beweging gebracht over de amoraliteit en het nihilisme van de jeugd, terwijl ze toch een enorm publiekssucces werden. De film is zo stijlvol en schitterend dat ik vermoed dat de oudere kijkers die ernaar hebben gekeken graag hadden willen zijn zoals de mensen die in de film worden afgebeeld, en heel wat jonge filmmakers of ambitieuze filmmakers als Truffaut kregen last van geelzucht bij de gedachte dat ze nooit een film zouden kunnen maken die zo sexy en populair was als deze, hoewel ze uiteindelijk heel goed zouden zijn in het richten op de nihilistische delen. Aan de andere kant, als je een bepaald cliché-aspect van het script in aanmerking neemt (vals misverstand dat leidt tot een medisch noodgeval), kun je je alleen maar verbazen over de afschuwelijk vrome en puriteinse mengelmoes die Amerikanen uit hetzelfde basisscript zouden hebben gehaald als ze het onderwerp hadden durven aansnijden. Interessant was dat de film op dezelfde basislocaties was opgenomen als de Amerikaanse musical 'Funny Face' van een jaar eerder. Waar Hollywood de pittoreske aspecten van de Rive Gauche en het existentialisme had gezien, had Carné de tragische en ironische dimensie teruggebracht.