Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De doorgewinterde Britse televisieregisseur Alan Gibson omschrijft 'Dracula A.D. 1972' als een van de minst smakelijke passages in de Hammer Studios-serie over de onsterfelijke bloedzuiger van Bram Stoker. In feite was dit de eerste keer sinds Terence Fishers gedenkwaardige 'Horror of Dracula' (1958) dat Christopher Lee en Peter Cushing elkaar als doodsvijanden bevochten. Een paar jaar later zouden ze dezelfde rol opnieuw spelen in de laatste Hammer Dracula: 'The Satanic Rites of Dracula'. Bovendien was het de op een na laatste Dracula voor Hammer waarin Lee de beruchte fangster speelde. Voor de goede orde: 'Dracula A.D. 1972' was de zevende Hammer Dracula.<br />De opwindende proloog uit 1872 bereidt je voor op iets heel anders dan wat de rest van deze teleurstellende horrorfilm oplevert. De eeuwige rivalen graaf Dracula en zijn nemesis professor Lawrence Van Helsing vliegen elkaar letterlijk naar de keel boven op een op hol geslagen rijtuig in Hyde Park in Londen voor een heftige openingsscène die al het andere betrekkelijk anticlimax doet lijken. Het rijtuig stort neer en Dracula komt te voorschijn met de helft van een houten wiel in zijn armen geklemd, waarvan de verbrijzelde spaken in zijn borst zijn gedrongen. Natuurlijk moet Christopher Lee dit gebroken wiel tegen zijn lichaam houden, maar het beeld is op zijn eigen manier treffend genoeg om door de beugel te kunnen. De graaf sterft, evenals zijn tegenstander Van Helsing. Maar een van Dracula's discipelen grist de ring van de graaf weg en schept wat van de as van de vampier in een flesje om veilig te bewaren.<br />Don Houghton' In het scenario van Alucard gaat de actie honderd jaar vooruit naar de val van Londen in 1972. We ontmoeten een slijmerige jongeman, Johnny Alucard (Christopher Neame van 'No Blade of Grass'), die het heerlijk vindt om de boel op stelten te zetten met een groep hippies die feestjes overslaan en de Britse politie op stang jagen met hun capriolen. Alucard is toevallig een afstammeling van een van Dracula's dienaren. Nu heeft Alucard de ring van de graaf en een flesje met zijn uitgedroogde bloed. Alucard kiest de aanblik van een ontwijde kerk om een zwarte mis te houden. Hij nodigt zijn trendy vrienden uit, onder wie Laura (supersexy Carolina Munro van 'The Spy Who Loved Me') ), Gayner (Marsha Hunt) en Jessica Van Helsing (Stephanie Beacham) om deze zwarte mis bij te wonen, omdat die hun iets anders te bieden heeft. Het is geen verrassing dat ze de graaf weer tot leven wekken, en de kwaadaardige bloedzuiger zijn oog op Jessica laat vallen. Intussen, nadat Laura's lichaam is gevonden, zonder bloed, vraagt inspecteur Murray van Scotland Yard (Michael Coles van 'Doctor Who and the Dalkes') de hulp van Van Helsings moderne telg Lorrimar (Peter Cushing). Dracula wil wraak nemen op Van Helsing door de kleindochter van de laatste tot zijn bruid te nemen. Lorrimar spoort Alucard op; ze vechten in zijn appartement in Chelsea, en de jonge vampier verdrinkt in een badkuip met water. Vergeet niet dat stromend water voor vampiers net zo dodelijk is als zonlicht en een kruisbeeld. Van Helsing vindt Dracula in de verlaten kerk met zijn dochter die op de graaf wacht. Van Helsing en Dracula raken met elkaar verstrikt. Van Helsing gooit wijwater in Dracula's gezicht. De vampier valt in een open graf met een staak die op hem ligt te wachten en hij ontbinden opnieuw.<br />Het voornaamste probleem met 'Dracula A.D. 1972' is dat we niet genoeg krijgen van Lee als de graaf, hoewel we aanzienlijk meer krijgen van Cushing als Van Helsing. Bovendien houdt scenarist Don Houghton Dracula opgesloten in de bouwvallige kerk en laat hij de vampier nooit de stad in gaan. Ondanks het lage budget had 'Dracula A.D. 1972' veel beter kunnen zijn. De scène waarin de huidige Van Helsing _Alucard_ moet opschrijven en het achterstevoren moet spellen om Dracula te krijgen lijkt bijna lachwekkend. Je zou denken dat hij van deze achterstevoren spellingstruc op de hoogte was. Tenzij je bang bent voor horrorfilms zal deze je doen gapen. Af en toe presenteert Gibson ons een schitterende close-up van Dracula met zijn ontblote slagtanden en bloeddoorlopen ogen, maar angstaanjagender dan dit wordt het niet, en dat zegt niet veel.