Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een film die polariserend werkt. De mensen vinden hem geweldig of ze hebben er een hekel aan, lijkt het wel. Zelf heb ik er een hekel aan. De film komt uit dezelfde context als Oh Lucky Man van Lindsay Anderson, maar hoewel dat een meesterwerk is, is dit gewoon afschuwelijk.<br />In beide films wordt Kafka's onvoltooide roman Amerika gebruikt als inspiratiebron en als algemeen ideaal. Amerika is een surrealistisch verhaal over een jongen die door het land reist. Kafka gebruikt de dit-figuur als een zuivere waarnemer, iemand die in de loop van de reis niet verandert (hoewel het boek ongeveer driehonderd pagina's lang is en nog maar voor een kwart af lijkt, dus we zullen het nooit weten). Kafka kan zich concentreren op de absurde en surrealistische situaties en de omgeving. Oh Lucky Man volgt hetzelfde sjabloon om Groot-Brittannië te laten zien door de ogen van Malcolm McDowell en Weekend doet hetzelfde voor Frankrijk.<br />Beide films zijn ook enorm Brechtiaans en gebruiken diverse trucs en technieken om duidelijk te maken dat dit NIET ECHT is, dit is confabulation et cetera. Maar het verschil zit hem in het gebruik van de geconstrueerde film om de absurditeit van het leven en het klassensysteem over te brengen, Weekend gebruikt de geconstrueerde film om ons dood te knuppelen met ideologische polemiek. Omdat Godard verder gaat dan Anderson in zijn Brechtiaanse principes, komen we uiteindelijk uit bij twee principefiguren waarin we geen enkele investering hebben. We zijn gedwongen om er 90 minuten mee door te brengen, maar we konden het niet.' Godard laat ons echter achter met een film die helemaal draait om zijn eigen boodschap, die in de eerste helft van de film wordt verschaft door een meedogenloos en aanmatigend symbolisme, en in de tweede helft door een reeks lange toespraken die voor de camera worden gehouden. Gecombineerd met onaangename en onnodige scènes zoals de echt afschuwelijke slachting van het varken, veel erger dan de gewelddadige auto-ongelukken die buiten beeld worden gefilmd.<br />Het eindresultaat is alsof je luistert naar een politieke apparatsjik die maar door blijft zeuren over zijn standpunten terwijl hij je keer op keer op je hoofd trapt om je de boodschap duidelijk te maken. Het probleem met Brecht is dat je, als je het publiek te veel van je vervreemdt, het ook vervreemdt van wat je probeert over te brengen. En dat heb ik altijd al duidelijk gevonden.<br />De delen die voor deze film echter het meest in het oog springen, zijn het contrast tussen de extreem seksueel expliciete verbale beschrijving van het trio aan het begin en de buiten beeld gehouden komische verkrachting in het midden, die, ook al zou je het als allegorisch kunnen zien, het vertrouwen in de film volledig ondermijnt en het gaat om de personages, om het weinige dat er in eerste instantie van bekend was. Het is zo Frans met een hoofdletter F dat het pijn doet.<br />Kijk liever naar Oh Lucky Man. Dat is een geniaal werk. Weekend is een werk van pretenties. Twee sterren, en alleen voor de verkeersopstopping en de pianoscène, die alleen maar op genialiteit wijzen, hoewel ze het eindresultaat in feite nog frustrerender en onbevredigender maken, want zonder hen is dit een slechte film van de slechtste pretentieuze regisseur ter wereld, en met hen is het duidelijk dat dit een verdomd goede technisch regisseur is die de meest pretentieuze film ter wereld maakt. Op de een of andere manier is dat nog veel erger.