Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Zelfs een oude, cynische fan van de who, zoals ikzelf, kan ademloos toekijken als ik een aflevering van mijn favoriete programma kijk. Dat is al eens eerder gebeurd tijdens de finale van Eccleston, en toen keek ik naar deze aflevering. Het gebeurt niet vaak, maar _The Impossible Planet_ is een voorbeeld van zowel het programma als van de televisie op zijn allerbest. Dit is verbluffende televisie.<br />De dokter en zijn metgezel landen op een mysterieuze plek, waar ze vreemde tekens op de muur zien en het publiek (waaronder velen die achter de bank zullen bewegen) is onmiddellijk gebiologeerd. Dit had een hele aflevering van 25 minuten in de oorspronkelijke serie kunnen in beslag nemen, maar dit gebeurt allemaal in de eerste aflevering. Je mist dan misschien de langer uitgesponnen versie van de oorspronkelijke serie, maar deze nieuwe serie is in elk geval strak geregisseerd en als we worden getrakteerd op een teleurstellend verhaal, is het in elk geval maar voor één week.<br />Er is hier niets om een kijker teleur te stellen. Het is dokter Who op zijn traditioneelst. Schrijver Matt Jones en regisseur James Strong hebben hun uiterste best gedaan om een verhaal te schrijven dat nog jaren zal worden bekeken. Ze doen dat door een met onheil beladen verhaal te construeren. De Doctor en Rose raken de Tardis kwijt en zitten met de hoofdrolspelers in de verre toekomst opgescheept. Het is interessant dat er maar weinig verhalen bestaan met zo'n intrigerende plot waarin de Doctor en zijn metgezellen niet langer toegang hebben tot de Tardis, wat een intrigerender soort verhaal oplevert. Ongetwijfeld is het hoogtepunt de scène waarin Scooti naar Toby gaat zoeken en hem op het oppervlak van de planeet aantreft, waar hij zich omdraait en haar wenkt. De muziek maakt er een scène van die het publiek oprecht choqueert.<br />Ik kan me voorstellen dat er meteen na deze aflevering een tsunami van klachten kwam van verontruste ouders die zeiden hoe getraumatiseerd hun kinderen waren. Dat het hun een paar uur heeft gekost om ze achter de bank vandaan te krijgen en dat ze nu weigeren te slapen met het licht uit. Als ze dat deden, zouden ze de magie van dokter Who ontkennen. Ja, het kan angstaanjagend zijn en ja, zulke beelden zullen zich in het hoofd van een kind branden, iets wat ze nooit zullen vergeten, ook al worden ze honderd. De kinderen zouden de hele week hebben gesmeekt om naar de volgende aflevering te mogen kijken, ongeacht wat ze te zien zouden krijgen.