Wat is het sentiment van de recensie?

Het is mogelijk om je te amuseren met deze film, terwijl je er tegelijkertijd spijt van hebt dat het niet zo is. In de jaren tachtig steunde een losbandig Amerikaans congreslid (Tom Hanks) de Afghaanse partizanen die zich tegen de Sovjet-Unie verzetten.<br />Hanks is in een opgewekte, joviale, goedlachse vorm, zoals de kwajongensachtige, politiek incorrecte Charlie Wilson, die voor het eerst een bad deelt met drie bijzonder beschikbare vrouwen. Had de film maar hetzelfde air van zorgeloosheid; maar afgezien van Philip Seymour Hoffman als cynische CIA-agent, probeert hij ook als vaderlandslievend te worden gezien. De staccato dialoog die het handelsmerk van Aaron Sorkin is, dient zijn doel, maar het verhaal is niet geloofwaardiger dan een van Wilsons sterke verhalen. Afghaanse vrienden muteerden later tot de taliban en andere antiwesterse groepen, waardoor de wereld er slechter aan toe was dan toen deze gebeurtenissen plaatsvonden.