Wat is het sentiment van de recensie?

De paar recensies die ik online kon vinden over Barnens Institut doen het niet echt eer aan. Ik heb ze allemaal gelezen voordat ik de dvd bestelde, maar om de een of andere reden heb ik hem toch besteld. Ik had er bijna meteen spijt van, maar de bestelling was al doorgestuurd, dus ik kon hem niet annuleren. Ik ben nu heel blij dat ik dat niet kon. Het is een buitengewone film.<br />Ik zal geen synopsis van de plot geven, want dat hebben andere recensenten al gedaan. Maar ik zal wel zeggen dat ik de opmerkingen niet begrijp dat het naargeestig, schokkend, vreemd, klinisch, deprimerend of pornografisch is. Het is in elk geval heel ongewoon, en ik neem aan dat sommige mensen het vreemd zouden kunnen vinden, maar de andere kritieken moeten een afspiegeling zijn van die van de recensenten. Ik heb geen behoefte aan jongens, dus vond ik de naaktheid helemaal niet pornografisch. Het is gewoon een jongen die probeert uit te vinden wie hij is, zonder enige hulp van de onverantwoordelijke volwassenen in zijn leven. En het is Zweden, niet Utah, dus topless vrouwen stellen niets voor.<br />Maar wat me het meest verbaasde, was dat de film zo positief was over deze dappere, verdwaalde jongen, die een soort Odyssee doormaakt van allerlei vreemde ervaringen, op zoek naar <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk vinden van <0xE2><0x80><0x93> zichzelf. Het is fascinerend, heel origineel en bijzonder bevredigend.<br />'Ik ook.' Het verbaast me niets dat Barnens drie belangrijke Guldbagge-prijzen won, voor beste film, regie en acteur, maar het verbaast me wel dat de acteur die won niet Tomas Fryk was, de jongen wiens onverschrokken optreden als Reine een van de meest opmerkelijke films ooit moet zijn geweest, maar Ingvar Hirdwall in de betrekkelijk onbeduidende rol van Stig, het louche vriendje van Reines moeder. Dat begrijp ik helemaal niet, maar dat verandert niets aan het feit dat dit een geweldige film is.