Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Verkoper Lenny Brown (Woods) raakt snel zijn talent kwijt om het spreekwoordelijke ijs aan eskimo's te verkopen. Brown en zijn vrouw Linda (Young) krijgen de kans om in Californië op te vallen door een filantropische ondernemer, en leven van hun belastingvoordeel; een fortuin dat ze verliezen als de federale overheid de belastingwetten verandert.<br /><br />Met zevenhonderdduizend dollar in het rood en dringend aan een 'boost' beginnen de yuppen zonder portefeuille enorme hoeveelheden Colombiaanse poeder op hun toeters te blazen, tot ze met nogal hongerige apen op hun rug zitten. Na een korte schoonmaakbeurt ziet Linda's door coke veroorzaakte miskraam Lenny weer als een flipperbal tussen uppers en downers stuiteren. Het eeuwige vagevuur volgt. <br /><br />Een eigentijdse versie van _Reefer Madness_, met perverse echo's van _ Lost In America_ van Albert Brooks, werd na de première overschaduwd door onthullingen in de roddelpers over een vermeende affaire tussen Woods en Young, en hun tumultueuze ruzie. Woods, die zich vervolgens had verloofd met paardentrainer Sarah Owen (nu zijn ex-vrouw), zou zijn afgewezen co-star een eis van twee miljoen hebben aangedaan wegens 'emotionele intimidatie' tijdens de opnamen, waarbij hij in de stijl van _Fatal Attraction_ nachtelijke telefoontjes naar zijn verloofde zou hebben gepleegd, en bij een bijzonder incident een verminkte babypop bij hem en Owen op de stoep zou hebben achtergelaten. Het gebrek aan chemie tussen de zogenaamd liefhebbende hoofdrollen is ironisch genoeg een van de meest deprimerende aspecten van deze laatste-dag-uitbuitingsfilm <0xE2><0x80><0x93> de enige echte passie die Woods voor Young aan de dag legt is wanneer hij haar door de kamer schopt. Het script is ook hilarisch en afschuwelijk, en verzacht Youngs bijna-coma-act als hij kreten als 'blijf bij me <0xE2><0x80><0x93> tot ik van de aarde val' krijgt om hem te imiteren. Bovendien verliest Woods' nerveuze, theatrale personage alle geloofwaardigheid wanneer hij er om te beginnen al zo uitzag.<br />Uiteindelijk moet The Boost in zijn context worden gezien: in de eenentwintigste eeuw is cocaïnegebruik alomtegenwoordig. Maar in 1988, toen Amerika nog verwikkeld was in een onoverkomelijke 'oorlog tegen drugs' De vezels van het land zelf leken in gevaar te verkeren - vandaar een van de meest helse - en daarom hysterische - uitingen van drugsmisbruik.