Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Om eerlijk te zijn is het al een aantal jaren geleden dat ik de gal heb gezien die aan celluloid werd toevertrouwd en die bekendstaat als 'Hier op Aarde', dus vergeef me als mijn herinnering aan de film een beetje vaag is. Ik zal me beperken tot de belangrijkste punten die de ziel van de onfortuinlijke kijker kwellen.<br />Scène één: Chris Klein, die van de middelbare school is getrapt (omdat hij eruitziet als een zeventienjarige, ja, heel geloofwaardig), houdt naar ik aanneem zijn afscheidsrede... voor een publiek. Laat me dat voor u herhalen <0xE2><0x80><0x93> een publiek. Ik denk dat we geacht worden geroerd te zijn door de combinatie van schaamte en welsprekendheid die hij niet weet over te brengen. Klein heeft de manier van spreken en de gezichtsuitdrukking van een uit karton geknipte figuur. Hij is een aardig uitziend stuk karton, maar niet veel meer.<br />Scène twee: Na wat joyriden en wat puberale pyromaangedoe richten Chris Klein en Josh Hartnett wat schade aan in de plaatselijke cafetaria, waarvan hij de boel moet herbouwen. Natuurlijk. Want wie kan er beter helpen met de bouw dan een of andere idioot die er per ongeluk tegenaan is gereden/de boel in de fik heeft gestoken? Of nog beter, laten we zeggen: een willekeurige idioot die het meisje van Josh Hartnett, juffrouw Sobeski, het meisje op wie hij verliefd is... haar al even houten bezorgster?<br />Scène drie: het personage van Chris Klein vrijt met het personage van Leelee Sobeski en besluit haar verschillende lichaamsdelen te noemen naar de staten aan de oostkust. Mijn ziel huilt. Echt, hoe kan dit scenario goed uitpakken? Je moet toch zeker een paar miljoen mensen van je vervreemden als je suggereert dat hun huis het equivalent is van juffrouw Sobeski's... eh... vrouwelijkere gebieden. Ten tweede roept het noemen van haar borsten verwarring op over de vraag of juffrouw Sobeski eigenlijk wel buitenproportioneel groot is.<br />Scène vier: Leelee rent. Ze valt. Daardoor krijgt ze... kniekanker. 'We hebben altijd geweten dat het terug kon komen,' zegt haar vader (?). Inderdaad. Kniekanker. Van het struikelen. Misschien heb ik iets over het hoofd gezien. Zoals ik al zei, het is al een paar jaar geleden. Ik heb vast iets over het hoofd gezien. Toch? In godsnaam, zeg me alsjeblieft dat het meisje geen KNEE-kanker heeft opgelopen door te vallen. <br />Die gil die je net hoorde was mijn ziel die stierf.