Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat ik een week geleden het boek 'Een van hen' had gelezen, dacht ik: dit zou een geweldige film kunnen worden, vooral nu, nu de mensen een beetje weten van poker en pokerspelers. Ik was totaal geschokt toen ik hem gisteravond in de videotheek vond. Ik had geen idee dat iemand er echt een film van had gemaakt. Ik pakte hem meteen en keek er vol verwachting naar. Wat een enorme afknapper!<br />Alle intrigerende dingen over Stu Ungar werden snel overgeslagen, en in plaats daarvan bleef ik achter met een biopic die over iedereen had kunnen gaan. Ungar mocht dan een opgebrande eikel zijn, maar hij was ook een briljante denker die mensen instinctief kon doorgronden. Dat maakte hem zo fascinerend. Waarom zou hij zich daar niet op concentreren?<br />En over de echte waarheid gesproken. Deze man was buitensporig in van alles en nog wat: drugs, vrouwen, gokken, honger, slaapgebrek. Hij gokte van's avonds laat tot's ochtends vroeg op sportevenementen, hij werd dagenlang vermist als hij rondhing in crackholen, zijn lichaam was voortdurend uitgemergeld, en toch, als hij ooit geld nodig had, kon hij zo ongeveer iedereen verslaan die zat te kaarten. Dat is nog eens een verhaal!<br />Te veel tijd besteed aan zijn jeugd en persoonlijke relaties (hoewel zijn banden met 'Vincent' en zijn dochter nauwelijks werden aangeroerd) en bijna niets aan zijn drugsgebruik (dat exorbitant was), zijn waanzinnige gokken en zijn ongelooflijke kaartspelen. Ik denk dat het nu te laat is, maar ik hoop dat iemand deze film op de juiste manier regisseert. Ik had geen problemen met Imperioli. Hij is uitstekend. Het script heeft hem alleen niets interessants te zeggen gegeven.