Is deze recensie positief of negatief?

'Het geloof in de Grote Ander als een onzichtbare machtsstructuur die in het echte leven bestaat, is de meest beknopte definitie van paranoia.'<br />**************************************************************************************************************************************************************************************'Het geloof in de Grote Ander als een onzichtbare machtsstructuur die in het echte leven bestaat, is de meest beknopte definitie van paranoia.'<br />******************************************************************************'Het geloof in de Grote Ander als een onzichtbare machtsstructuur die in het echte leven bestaat, is de meest beknopte definitie van paranoia.'<br />****************************************************************************************************************************************************** De tv-series kwamen tot leven. Met titels als 'De waarheid is daar buiten' en 'Vertrouw niemand' stelde de serie een wereld voor van enorme samenzweringen en regeringsplannen, de gewone man overgeleverd aan de genade van allerlei belachelijk ingewikkelde plannen. De enige uitweg uit het doolhof? 'Vecht tegen de toekomst!' luidde de titel van het laatste seizoen van de serie. Het was blijkbaar onze plicht om door het labyrint van informatie te struinen en een ongrijpbare 'waarheid' te ontdekken die onze eigen vrijheid garandeerde.<br />Deze trend eindigde met de hausse van het internet, waar samenzweringsthrillers plaatsmaakten voor'samenzweringsdocumentaires'. De internetgeneratie slokte onafhankelijke documentaires als 'Loose Change' en 'Zeitgeist' op. Terwijl in de mainstream Michael Moore zijn publiek stimuleerde met onderwerpen als 'Fahrenheit 9/11'. Al deze documentaires geloofden in een 'geheime order', een kliek van rijke politici en zakenlieden die samenzweren om de rechten van de mens te verminderen en de wereld tot slaaf te maken. Ze worstelen om een monomythe te creëren, door verschillende samenzweringen en verborgen agenda's te koppelen aan een enkel, allesomvattend verhaal dat het doel, de richting en de toekomst van alles verklaart.<br />Deze behoefte om'verhalen te stroomlijnen', om ze 'efficiënter' te maken, wordt weerspiegeld in de wetenschappelijke gemeenschap, die strijdt om een 'Grote Unificatietheorie' te creëren en uiteindelijk een 'Theorie van Alles', die alles van kwantummechanica tot speciale relativiteit vermengt tot één gigantische allesomvattende formule. Het moderne subject is iemand die een uitgesproken cynisme ten opzichte van officiële instellingen aan de dag legt, maar tegelijkertijd gelooft in het bestaan van samenzweringen (een onzichtbare ander die aan de touwtjes trekt). Deze ogenschijnlijk tegenstrijdige combinatie van cynisme en geloof is strikt gerelateerd aan de ondergang van de grote Ander. Zijn verdwijning dwingt ons een Ander van de Ander te construeren (samenzwering) om te ontsnappen aan de ondraaglijke vrijheid die het verlies ervan veroorzaakt. Omgekeerd is het niet nodig de Grote Ander serieus te nemen als we geloven in een Ander van de Ander. Daarom mogen we cynisme en geloof in gelijke mate tonen. Dus probeert de mens controle te krijgen over een grillig universum, een soort vaderlijke oppas te creëren (God, een wiskundige formule, een samenzweringstheorie, een verklaring voor geweld/samenzweringen/moord/oorlog etc.) die betekenis en symbolische orde verschaft. De Grote Ander biedt de gelovige geruststelling. Het is een 'lifestyle-keuze', verwant aan religie, waarin zijn plaats in de wereld afhankelijk is van pure irrationaliteit.<br />Het probleem met de meeste'samenzweringsthrillers', vanaf de onschuldige dagen van Hitchcocks 'Topaz' tot aan moderne kost als 'The Da Vinci Code', is tweeledig. Ten eerste is het niet onjuist te suggereren dat er iets'mis' is onder de 'elite' of 'de beste mensen'. Maar ze hebben het mis als het gaat om het individualiseren en personaliseren van processen die sociaal, collectief en systematisch zijn, een benadering die impliceert dat het gewoon een kwestie is van persoonlijke moraal in plaats van sociale structuren. Ten tweede, en dat is het belangrijkste, negeren deze'samenzweringen' het feit dat de Grote Ander gewoon niet bestaat. Er is geen symbolische orde die aan de touwtjes trekt.<br />Sommige moderne'samenzweringsthrillers' ('Eyes Wide Shut', 'Existenz' et cetera) erkennen dit, met hun onontwarbare web van leugens, toevalligheden, waarheden en halve waarheden, waar nooit iets uit op te maken valt, waar nooit iets zinnigs uit op te maken valt, het echte en het hyperreële, de waarheid en het verlangen, allemaal wazig, zonder enige identificeerbare grond nul, maar dat zijn voornamelijk films van intellectuele regisseurs.<br />Vergeleken met deze moderne'samenzweringsthrillers' ('Eyes Wide Shut', 'Existenz' et cetera) erkennen sommige'samenzweringsthrillers' ('Eyes Wide Shut', 'Existenz' et cetera) dit, met hun onontwarbare web van leugens, ongelukken, waarheden en halve waarheden, waar nooit iets uit op te maken valt, waar nooit iets zinnigs uit op te maken valt, het echte en het hyperreële, de waarheid en het verlangen, allemaal wazig, zonder enige herkenbare grond nul, maar dat zijn voornamelijk films van intellectuele regisseurs. 'The Falcon and the Snowman' en 'The Falcon and the Snowman' zijn absoluut archaïsch. 'Marathon Man' gaat over een student (Dustin Hoffman) die betrokken raakt bij de zaken van zijn grote broer (Roy Scheider), die helaas te maken hebben met spionnen, wapens, dubbelagenten, diamanten en kwaadaardige nazitandartsen. Scheider is beminnelijk, Hoffman is uitmuntend en Schlesinger geeft ons een paar fraaie beelden (de onthulling van de Eiffeltoren is adembenemend), maar het interessantste aan de film is de manier waarop de verschillende plotlijnen elkaar pas na een uur kruisen. En zelfs dan duurt het nog een halfuur voordat alles op zijn plaats begint te vallen. Helaas eindigt de film met een clichématige krachtmeting tussen de slechterik en de goeden, waarbij alles keurig wordt opgelost en verklaard. 'The Falcon and the Snowman' is iets ambitieuzer. Sean Penn en Timothy Hutton spelen twee vrienden die overheidsgeheimen aan de Sovjet-Unie verkopen. Hutton werkt bij een aannemer voor civiele defensie en smokkelt informatie uit zijn kantoor naar de handen van Penn, een kleine drugsdealer die er geen moeite mee heeft om informatie aan de KGB te verkopen. Penn doet dit uitsluitend voor het geld, terwijl Hutton gedesillusioneerd raakt door de Amerikaanse regering (in het bijzonder door de poging van die regering om de leider van Australië af te zetten) en de geheimen dus uitsluitend verkoopt omdat hij het vreselijk vindt dat zijn land misdaden en spionagespelletjes speelt. Met andere woorden, de film gaat over een samenzwering die als reactie op samenzweringen wordt opgezet.<br />'Marathon Man' ron 7. 9/10 <0xE2><0x80><0x93> 12.00 uur.<br />'The Falcon and the Snowman' <0xE2><0x80><0x93> 8/10 <0xE2><0x80><0x93> 10.00 uur.<br />'Marathon Man' is een effectieve thriller, met een aantal fraaie scènes. 'The Falcon and the Snowman' is zelfs nog beter. Penn speelt een gedenkwaardige rol.