Wat is het sentiment van de recensie?

Acteur 10, Script 1. 'Hurlyburly' is van die onfortuinlijke postmoderne toneelschool die heeft verklaard dat alles wat op een verhaal of plot lijkt verboden is. Op het toneel mogen mensen daar misschien mee wegkomen, op de film wordt het dodelijk <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval dodelijk saai. We blijven achter met een stel geweldige acteurs die dialogen spuien die, hoewel briljant geschreven, niets opleveren. Erger nog, alle personages spreken met dezelfde stem, ondanks hun achtergrond. De enige poging om onderscheid te maken is om tiener Anna Paquin het woord 'niet' te laten gebruiken.<br /><br />Het doet er niet toe dat de personages extreem onsympathieke losers zijn, het camerawerk is gewoon slordig en (voor inwoners van LA) de aandacht voor de geografie is lachwekkend. Het raam aan de voorkant is ongeveer twaalf kilometer verwijderd van het uitzicht uit het raam aan de achterkant, en je kunt niet in zuidelijke richting door Hollywood rijden en in Glendale terechtkomen terwijl je doet alsof je in Burbank bent.) Oké, ongeloof en zo - en normaal gesproken zou ik niet op dat soort kleinigheden letten, want het zijn nu eenmaal grillige producties. Maar het feit dat ze zo opvielen, ondanks de pyrotechnische vuurwerkeffecten op het scherm, zegt veel over het zwakste element van deze onderneming - het script.<br />Kortom, sla deze maar over, zelfs op video. Rabe heeft voor zijn titel het verkeerde citaat uit de Scottish Play gekozen; Hurlyburly had beter kunnen heten...' Een verhaal dat verteld wordt door een idioot, vol lawaai en woede, zonder enige betekenis.'