Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben zo blij als ik elke keer de film zie van (Ray) voor de Sidney pottier van de 21e eeuw (Jamie Foxx) die deze rol speelde als bewijs van zijn briljante talent als acteur om zijn positie naast grote acteurs in Hollywood in te nemen door zijn gouden steun voor de sterke capaciteiten van afro-Amerikaanse acteurs in alle tijden en perioden door zijn eeuwige werk als bewijs voor de eeuwigheid van Ray Charles als duizendste bewijs voor hun legendarische verschijning in elke tijd door hun succes bij het winnen van een Oscar als (beste acteur voor een hoofdrol) een (beste geluid) tussen feit en filmscènes op Ray en Jamie als een mix tussen twee exemplaren van Ray. (straal van het verleden) en (straal van 2004 in de persoon van Jamie Foxx). Het was aardig van de regisseur om die liedjes te kiezen die hij kon inpassen in dramatische scènes in de toevalligheden van de film om de sfeer van succes te creëren in de filmgeschiedenis van Hollywood sinds 1893 tot nu en zijn slimheid om Sharon Warrne te kiezen in de rol van Ray's moeder, dat ze in deze rol slaagde door een briljante analyse van de kern van haar personage, dat Ray's moeder voor hem het keerpunt was, dat hij onafhankelijk van haar opgroeide om zijn plaats in deze wereld in te nemen en een icoon te worden in zijn talent als (Nat King Cole, Louis Armstrong, Duke Ellington) en aan het eind van deze film door zijn eervolle rapport te ontvangen. van Gerogia en hun besluit om zijn lied (Georgia in mijn gedachten) het volkslied voor deze staat te noemen, en zijn belofte dat zijn moeder tot nu toe zou blijven leven door zijn legendarische liedjes en zijn briljante leven.