Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor velen bestond de hitserie uit tien jaar pikzwarte humor, vol liefdevolle parodieën op klassieke films en een hilarisch assortiment van meer dan honderd personages met onmiddellijk herkenbare uitdrukkingen. Weinig series hebben de overgang van radio naar tv naar theatershow naar film overleefd, maar The League of Gentlemen heeft die met gepast aplomb bereikt.<br />De getalenteerde schrijver/acteurs hadden zich aanvankelijk een middeleeuws Monty Python-avontuur voorgesteld, maar zodra ze begonnen te schrijven, beseften ze al snel dat de personages met wie ze hadden geleefd erg echt waren geworden en beter verdienden. Daardoor beseffen de Royston Vasey-mensen dat hun bestaan wordt bedreigd als de schrijvers besluiten de fictieve stad te negeren en in plaats daarvan aan een zeventiende-eeuwse stoeipartij te werken. Met uitzondering van Michael Sheen, die de rol van Jeremy Dyson speelt, speelt de League nogal onplezierige karikaturen van hun werkelijke persoonlijkheid, en ook de vertrouwde gezichten van Tubbs ('Ik heb een klein bruin visje gemaakt') die een nachtmerrie veroorzaken over seksuele roofdieren Herr Lipp, de slager Hilary Briss en een onwaarschijnlijke held: de woedende zakenman Geoff Tibbs. Als de derde werkelijkheid verschijnt, verschijnen er nieuwe gezichten, en hier worden we getrakteerd op charmante en grappige cameo's van ervaren acteurs en populaire tv-sterren. Voor velen zal dit een echt plezierige negentig minuten worden.<br />'Apocalyps zal niet iedereen bevallen. Werken op dit niveau van postmodernisme is al een paar keer eerder gedaan en komt misschien maar al te bekend voor bij publieken die zijn opgegroeid met de ironie van doordrenkte tienersuccessen die zijn opgestart door types als Wes Craven die een Nieuwe Nachtmerrie heeft. Er is ook veel vertrouwen in een publiek nodig om een hoogstaand conceptverhaal bij te houden, dus er zijn momenten van verhandelingen en dialogen die alleen maar dienen om te bevestigen wat de meeste mensen in het publiek al weten. Het genre van de komedie is formulair, maar het is nu ongehoord dat een Britse film niet terugvalt op de enorme catalogus aan tv-sterren om korte tijd het scherm te vullen. Het is ook moeilijk te geloven dat de scheppers ooit wilden dat hun nageslacht werd uitgeroeid, wat misschien de reden is waarom sommige van de rollen omgedraaid zijn. Zou Hilary Briss in de serie hebben willen proberen Royston Vasey te redden?<br />Maar terwijl de verrukkelijk duistere ader van de show bijna helemaal verdwenen is, is hij er wel degelijk toegankelijker voor geworden. Er zal veel gezegd worden over de karakterontwikkeling en de pogingen om figuren als Herr Lipp te vermenselijken. Hier is een onmogelijk niveau van diepgang te vinden, samen met een scherp randje van bijtende satire en wegwerpafknappers. Sentiment is er met een brok in de keel, maar niet zo dik dat het de handeling verstoort. De muziek is goed, de uitvoeringen voorbeeldig en de animatie is prachtig naadloos; een mooie terugkeer naar het werk van Terry Gilliam en Ray Harryhausen. Kortom, er is een heleboel leuks aan de Apocalyps. Zoals zoveel tv-programma's was het nooit gemakkelijk om de grens te vinden tussen het prediken van de bekeerling en het introduceren van de niet-ingewijden bij de gladde, duidelijke stem van de Liga. Maar wat je voorkeur ook is, dit laatste bezoek aan de stad die 'You'll Never Leave' heet, is vreemd doortrokken van hoop en uiteindelijk heel, heel ontroerend.