Is deze recensie positief of negatief?

Christopher Guest is de meester van de namaakdocumentaire. Werner Herzog is een van de vele groten van de filmgeschiedenis. Zak Penn is in geen van beide goed, maar van de andere twee zou hij zeker iets kunnen leren. Guest speelt vaak met realiteit en fictie, maar in zijn films is de grens tussen die twee altijd duidelijk, een soort essentieel verschil met een namaakdocumentaire. Penn zou ook iets kunnen leren van _The Blair Witch Project_. Ook al wist je dat het om een nepdocumentaire ging, toch geloofde je helemaal in de wereld die de filmmakers creëerden. Het publiek heeft het gevoel dat het allemaal echt is, ook al weet je diep vanbinnen dat je naar fictie kijkt. Met andere woorden, het was fictie, met succes vermomd als waarheid. In feite dachten veel vroege toeschouwers, in Sundance en bij andere premières, dat het echt was. Penn, wiens sterke punt, zoals hij zelf toegeeft, het schrijven van scenario's is, zou zich daar waarschijnlijk aan moeten houden. Documentaire- of namaakfilmmaken (en het is moeilijk te zeggen waar de een begint en de ander met deze film eindigt) is duidelijk niet hetzelfde.<br />Penn zet het toneel klaar voor wat hij probeert te verkopen als een legitieme documentaire over het filmen van een documentaire, een soort metadocumentaire. Maar Penn brengt het publiek in verwarring en verliest hun vertrouwen, vanaf het moment dat hij Herzogs huis binnengaat voor de opnamen van Herzogs film, 'Enigma of Loch Ness'. De film gaat over de mythe van het monster van Loch Ness (een film die kennelijk nooit is voltooid, waarschijnlijk vanwege Penns bemoeienis). Hoewel Penn kennelijk de regisseur is van de film waar we naar kijken, begint hij ermee door naar de camera's te kijken en te zeggen: 'Wat doet de filmploeg hier?' waarna hij zich terugtrekt. Dat doet hij ook bij een paar andere gelegenheden. Dan stopt hij en zegt tegen de camera's dat ze moeten stoppen met filmen, waardoor de cameraman zich in de schaduw moet verstoppen om fragmenten van de dialoog tussen Herzog en Penn op te pikken. Het lijkt een truc, maar dat wordt nooit duidelijk gemaakt, en Penn houdt ons kennelijk opzettelijk in het duister. Het publiek krabt zich op het hoofd en vraagt zich af: 'Wie heeft hier de leiding?' Als Penn tegen zijn eigen filmcrew werkt, van wat voor wereld maken wij dan deel uit? Dit is slechts een van de vele voorbeelden van hoe hij de grens tussen werkelijkheid en fictie vervaagt.<br />Penn lijkt (denk ik) pas volledig in de fictieve wereld op te gaan als de crew iets ziet wat op het monster van Loch Ness lijkt. Maar tegen de tijd dat het monster voor het eerst opduikt, hebben we de fictieve wereld die Penn probeerde te creëren volledig verlaten, dus het lijkt allemaal dom en zinloos. <br />Dit is een potentieel fascinerende film en een gemiste kans in die zin dat Penn de kans krijgt om een meester aan het werk te documenteren, maar hij verliest volledig zijn concentratie en het wordt een film over Penn en zijn capriolen in plaats van een documentaire. Penns aanwezigheid begint door te dringen en overschaduwt al het andere in de film.<br />De interviews met Herzog zijn overtuigend en we geloven echt dat hij niet acteert. We beginnen ons zelfs af te vragen of hij en de anderen van zijn ploeg door Penn worden bedrogen, ongeveer zoals het publiek, maar zelfs daar ben je nooit zeker van. Penn probeert in zijn interviews voor de camera eigenzinnig en onbedoeld grappig te zijn, zoals de personages die in een Guest-imitatie worden geïnterviewd, maar hij slaagt er alleen maar in irritant te zijn. In een Guest-film is dat effect hilarisch, terwijl het hier platgeslagen wordt omdat je nooit zeker weet waar het Penn om te doen is. Het gevolg is dat wij, het publiek, net zo'n hekel aan hem krijgen als de crew kennelijk heeft. Afgezien van het prachtige decor en het overbodige uiterlijk van een mooi model dat uit het niets opduikt om de film wat pit te geven, valt hier weinig aan te bevelen. Misschien is het enige positieve aspect (een onbedoelde eigenschap) dat het...' Het is een goed voorbeeld van waarom het publiek belangrijk is; en door de conventies van het vertellen van verhalen volledig te negeren, bewijs je hun geen dienst. Alleen al om die reden denk ik dat dit een goede film zou zijn om aan studenten te laten zien; een soort 'wat niet te doen'-film. Ik heb niets tegen een film die op een onconventionele manier wordt verteld, zolang hij maar vakkundig wordt verteld, met een thematische basis om hem substantie te geven. Daar ontbreekt het in deze film volledig aan.<br />Ik zou het graag een dappere poging tot iets willen noemen, maar ik weet niet precies wat het is, behalve dan een complete puinhoop en uiteindelijk tijdverspilling. Bij wijze van terzijde: het lijkt erop dat slechte kunst je altijd aan iets goeds doet denken. Deze film deed me denken aan het boek 'Picture' van Lillian Ross. Ross volgde John Huston tijdens de opnamen van 'The Red Badge of Courage' en reconstrueerde het op briljante wijze voor de New Yorker. Het zou zelfs een geweldige film zijn. Als je een geweldig voorbeeld van metakunst wilt, moet je hem lezen.)