Wat is het sentiment van de recensie?

'Water' (2005), het laatste deel van de in Toronto gevestigde trilogie van de Indiase filmregisseur Deepa Mehta, is eindelijk voltooid, bijna tien jaar na de première van het eerste controversiële element, 'Fire' (1996), dat werd gevolgd door een iets minder controversiële vervolgfilm '1947: Earth' (1998). Mehta maakte haar regiedebuut met een korte Canadese film van 24 minuten, 'At 99: A Portrait of Louise Tandy Murch' (1975), maar het was haar Canadese speelfilm over het leven van indianen in Canada die haar roem terugbracht naar het oosten, haar geboorteland, 'Sam & Me' (1991). (1994), met in de hoofdrol Bridget Fonda, samen met de actrice die in 1990 op 80-jarige leeftijd een Oscar won in de categorie 'beste actrice in een hoofdrol', wat voor actrices van middelbare leeftijd de weg vrijmaakte om nog hoop te koesteren voor haar vertolking van een koppige oude joodse vrouw in 'Driving Miss Daisy' (1989), de latere Jessica Tandy.<br />'Camilla' ging over een vriendschap tussen twee vrouwen uit twee andere delen van de menselijke levensduur, een vriendschap van mei tot en met december. 'Camilla' was Tandy's laatste film; ze stierf in hetzelfde jaar.<br />Na Deepa Mehta in 1996 kwam de internationale roem met de release van het controversiële 'Fire', dat zich met woede verspreidde onder het valse patriottische bewustzijn van de bestaande Indiase extremist. Mehta ging in 'Vuur' nog een stap verder en schetste een intiemere relatie tussen twee eenzame, verwaarloosde vrouwen. Het speelt in het moderne India, in de buitenwijken van de hoofdstad New Delhi, en toont twee broers en hun vrouwen, de oudste broer (Kulbhushan Kharbanda) die zich heeft aangesloten bij een vreemde hindoese sekte en een celibatair leven leidt, trouw aan zijn goeroe van het seksloze bestaan. De jongste broer (Javed Jaffrey) heeft een buitenechtelijke relatie met een Chinese vrouw (Alice Poon). Zo worden beide vrouwen, Shabana Azmi als de oudste broer en Nandita Das als de jongste, op hun eigen manier verwaarloosd. Een vrouw die gedwongen is een celibatair leven te leiden, dankzij haar man.' De ene vrouw heeft haar excentriciteiten, de andere is de enige die met haar man omgaat via seks en verder niets. Ze leven in een wereld van schoonfamilie, zijn de enige twee buitenstaanders in de familie en hebben niemand anders om in vertrouwen te nemen, en dus vallen de twee vrouwen elkaar in de armen. En zo komt de kwestie van de lesbische liefde aan de orde. Als er een man van buiten was geweest om op uit te huilen, zou er hoogstwaarschijnlijk een kans zijn geweest dat ze in de armen van een man waren gevallen, maar omdat ze niemand anders hebben om in vertrouwen te nemen, is hun behoefte aan steun voor elkaar duidelijk. Het hoeft niet per se te betekenen dat alle verwaarloosde vrouwen uiteindelijk lesbisch zouden worden, het gebeurde gewoon met de twee vrouwen in deze context. Al met al is de film uitstekend en graaft veel dieper dan alleen maar twee vrouwen die in bed liggen te rollebollen. De focus is niet de lesbische kant van de film, maar de benarde situatie van de moderne verwaarloosde Indiase vrouwen, zelfs in de hoofdstad, is dat de twee vrouwelijke personages toevallig een seksuele relatie hebben.<br />Twee jaar later was Deepa Mehta's tweede aflevering het element van moeder aarde, in India uitgebracht onder de naam '1947: Earth', ook een uitstekende film van een geweldige regisseur, deze keer in het Hindi, in tegenstelling tot 'Fire'. en werd geschreven in de Engelse taal.<br />Nu is het Deepa Mehta gelukt de trilogie af te maken, ondanks een heleboel problemen. Onlangs heeft ze de laatste aflevering van 'Water' gepubliceerd. Die zou ongetwijfeld net zo goed zijn als de andere twee.