Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit verhaal over de hogere kringen die hun verdiende loon krijgen en zich in hun ellende wentelen, is als een hedendaagse Mid-Sommerish-versie van een oude Joan Crawford-film waarin zij in nerts leed. Hier gedragen de mensen zich heel beschaafd tegenover tegenslag. Een welgestelde Londense advocaat (Tom Wilkinson) ontdekt dat zijn vrouw niet alleen een verhouding heeft met de plaatselijke adel, maar dat ze ook de echtgenoot van hun huishoudster bij een verkeersongeluk om het leven heeft gebracht. Hij kotst, maar voor de rest trilt hij nauwelijks.<br /><0x3E> Geschreven en geregisseerd door Julian Fellowes, die een Oscar won voor zijn boek 'Gosford Park' (dit is zijn regiedebuut), uit een roman van Nigel Balchin. Het is heel komisch, hoewel ik niet zeker weet in hoeverre het als komedie bedoeld is. Het is net een terugblik op Britse films uit de jaren veertig, waarin de personages zich allemaal gedroegen als personages in boeken of toneelstukken in plaats van als mensen, zoals in het echte leven misschien het geval zou zijn. Maar het is niet allemaal slecht. Wilkinson is geweldig, ook al geloof je nooit in hem als persoon, terwijl Emily Watson (de overspelige echtgenote) en Rupert Everett (de hoogst amoreel hoogstaande figuur) er allebei heel goed in zijn de barsten in het materiaal te verhullen. Tony Pierce-Roberts' cinematografie zorgt ervoor dat het altijd goed is voor het oog, hoe moeilijk het ook is voor het oor.