Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als je een filmstudent bent, of geweest bent, of erover denkt er een te worden, heeft de naam Slagschip Potemkin een bepaalde klank, of zal die klank hebben. Sergei Eistenstein heeft, net als andere pioniers op het gebied van de stille film, zoals Griffith (hoewel Eisensteins vernieuwingen niet zo alledaags zijn als die van Griffith) en Murnau, zo'n grote invloed gehad op de geschiedenis van de film dat het vanzelfsprekend is geworden. De reden dat ik het over de filmstudent heb, is dat jouw filmdocent op een gegeven moment <0xE2><0x80><0x93> of je dat nu leuk vindt of niet <0xE2><0x80><0x93> 9 van de 10 keer de 'Odessa Stairs'-scène van deze film zal vertonen. Het is moeilijk te zeggen of het zelfs maar het 'beste' deel is van de verschillende scènes van de film die gaan over de (toentertijd) huidige tijden van de Russische revolutie. Maar het laat wel de meeste indruk achter, en het is in veel films te zien als een vertolking van de spanning, of gewoon als een montage (de climax van _De onaanraakbaren_ komt in me op).<br />Montage, die niet alleen Eisensteins handigheid was, maar ook zijn levensbloed in het begin van zijn carrière, wordt vaak misbruikt in de huidige filmwereld, zo niet misbruikt, dan in een ongepaste context voor het verhaal. Soms wordt montage gebruikt als een middel om van punt A naar punt B te komen. Je kunt niet ontkennen dat al Eisensteins verhalende of traditionele'verhaal'-ideeën veel grond hebben (Kubrick heeft dit gezegd), je kunt niet ontkennen dat je de schepen in de haven kunt zien aankomen, de mensen op de trappen en de soldaten die van alle kanten met geweren op hen afkomen. Sommigen zullen het moeilijk vinden te geloven dat dit in de jaren twintig is gebeurd; het heeft die kracht als de passie van Jeanne d'Arc om zijn tijd te overtreffen en belangrijk te blijven, al is het maar in termen van techniek en emotie.<br />Natuurlijk zou je kunnen doorgaan voor boeken (die honderden keren zijn geschreven, waarvan Eisenstein zelf niet de minste is). Op de film zelf lijkt Slagschip Potemkin eigenlijk meer op een gedramatiseerde film dan op een bepaald verhaal. Het eerste gedeelte is ook een van de grote scènes in de film, waarin een muiterij tegen de Kapitein en andere kopstukken van een zeker Schip wordt beraamd. Dit wordt bijna op een manipulatieve manier gedetailleerd, maar op de een of andere manier uiterst doeltreffend. Ook hier wordt montage gebruikt, maar in energiestoten die het oog vangen. Op andere momenten is Eisenstein er tevredener mee de beelden voor zichzelf te laten spreken, omdat de soldaten moe worden zonder voedsel en water. Het is een van die regisseurs die proberen het verhaal van alle kanten te bekijken; hij is natuurlijk een echte Rus uit het begin van de twintigste eeuw, maar het enige wat hij doet is eerlijk zijn over zijn thema's en stijl, en dat wint het uiteindelijk.<br />Sommigen willen het misschien buiten de filmschool bekijken, omdat de scène met 'Stairs' lijkt op een van die markante momenten van een ernstige tragedie op film, waarin de lelijke kant van de revolutie wordt getoond. Eisenstein is dan misschien niet een van de meer 'toegankelijke' stille-filmregisseurs, maar als montage, details in het kader, niet-acteurs en bolsjewistische thema's je ding zijn, is het werkelijk een van de beste films van je leven.