Wat is het sentiment van de recensie?

Deze klassieker over blaxploitatie was ontzettend invloedrijk in de rapmuziek voor de 'toasts' die Rudy Ray Moore opvoert. Toasts zijn lange rijmverhalen die grappig zijn en iets duidelijk maken, en je kunt zien hoe ze van nature tot rap zouden evolueren. Voor meer informatie over toasts, Rudy Ray Moore, en waarom deze film belangrijk is, ga je naar Dolemite.com.<br />En dan hebben we het alleen nog maar over de film zelf. Deze film zit vol met 'lachen-om-de-leuke-outfits-en-haarstijlen' voor het geld, want bijna elke scène heeft een of ander bizar element of dialoog. Hij begint als Dolemite uit de gevangenis wordt vrijgelaten om erachter te komen wie hem erin heeft geluisd en hem voor het gerecht te brengen. Ik was me er niet van bewust dat gevangenissen mensen vrijlaten zodat ze hun eigen onschuld kunnen bewijzen, maar dat ben ik, ik ben een beginneling in de gevangenisscène. Hij wordt hierin geholpen door koningin Bee, die Dolemites eerste prostituee is en in zijn afwezigheid zijn bordeel heeft geleid. Ze heeft ook al zijn prostituees een karate-opleiding laten volgen, dus nu heeft hij een leger van vrouwelijke karatevechters.<br />Ik heb deze film in twee delen gezien, wat meestal een vergissing is, maar in dit geval vormde hij een interessant contrast. Het eerste deel keek ik tijdens mijn lunchpauze terwijl ik aan het trainen was, en ik vond het helemaal niet leuk. Het kwam op me over als een bijzonder slecht gemaakte blasfemie, met een belachelijk verhaal, prullerig vakmanschap... nou ja, zo klinkt het wel alsof het over véél vakmanschap ging en over tonnen buitenissige locaties, outfits en dialogen. Maar daar genoot ik niet van... eigenlijk voelde ik me er een beetje smerig door. Laten we eerlijk zijn, een blanke die naar zoiets kijkt om te lachen om de outfits en de dingen die de personages zeggen, beleeft er in wezen een racistisch plezier aan: hoe belachelijk die zwarte mensen zich kleden, wat een malle dingen ze zeggen. Ik genoot er niet echt van, lachte niet en keek er niet naar uit om naar de rest te kijken.<br />Later die avond, toen ik'veel meer ontspannen' was, keek ik naar de rest van de film en genoot er echt van. Net als Disco Godfather, die ik een paar dagen eerder had gezien, heeft deze film een kern van warmte en lieflijkheid die hem sympathiek maakt, zelfs als hij dwaas of gewelddadig is. Het personage van Dolemite heeft een element van zelfparodie over zich dat het allemaal leuk maakt, en de verschijning van een aantal acteurs die ook in Disco Godfather speelden, impliceert dat we kijken naar de groepsprestatie van een stel vrienden die gewoon samen iets leuks willen doen. Zelfs het armzalige acteerwerk, karategevechten en al het andere maken het des te charmanter.<br />Wat ik interessant vind aan de Dolemite-films is dat ze een soort morele ambiguïteit hebben die ik niet zie.' In deze film is er een Afro-Amerikaanse vrouw die een toespraak houdt over de (blanke) Burgemeester en die zegt: 'Hij heeft meer voor de zwarte gemeenschap gedaan dan wie ook.' Later komen we erachter dat de Burgemeester, tot onze verrassing, corrupt is, maar ik vind het leuk dat de film deze vrouw in wezen als misleid afschildert en niet probeert haar op een andere manier te'rehabiliteren'. Er is ook een rol voor de Hamburger Pooier, die wordt afgeschilderd als een nutteloze junk, en niemand doet een poging om een verlossende, sociaal positieve invalshoek te vinden voor wat hij is, wat hij gewoon is. In Disco Godfather wordt het religieuze personage dat Lady Reed speelt afgeschilderd als volslagen geschift omdat ze voor haar kind wil bidden, dat hopeloos verloren is gegaan in het stof van de hel. Ik vind het leuk dat de films zulke hardvochtige, kritische beschrijvingen geven van mensen in hun eigen gemeenschap, zonder ze te verbloemen of te proberen ze goed te maken om ze aanvaardbaarder te maken.<br />Er zijn een heleboel grappige elementen, zoals wanneer Dolemite zegt: 'Ga eens opzij en laat me erdoor, anders trek ik deze Hush Puppies uit je muthf'. Daar is Koningin Bee die zich naar voren buigt en de telefoon opneemt met: 'Dolemite's Totale Ervaring'. En je zult de uitgebreide naaktscène van de Burgemeester van de Gemeenten niet kunnen missen (hoewel je misschien je ogen wilt bedekken). Ik ben helemaal voor besnorde perverse oudere mannen, maar zelfs ik heb mijn grenzen <0xE2><0x80><0x93> en mijn grenzen liggen meestal een paar kilometer verder dan die van de meeste mensen, dus wees gewaarschuwd. De dvd die ik had is duidelijk bewerkt, wat te zien is in bepaalde dialoogscènes, en aan het eind, wanneer Dolemite een belangrijke figuur met zijn blote handen vermoordt, is het duidelijk dat Dolemite het hoofdthema buiten beschouwing laat.<br />Maar als je de dvd krijgt, zorg er dan voor dat je alle drie de trailers voor de Dolemite-films bekijkt, want die zijn echt te gek. Ik was niet van plan _De menselijke tornado_ te kijken, maar nu je die trailer hebt gezien, kun je maar beter geloven dat ik dat wel doe. Er is ook een scène in de Dolemite-trailer die ik niet wil zien.' Ik herinner me uit de film dat Dolemite uithaalt naar een Mexicaans uitziende boef, duidelijk mist, en de man zich in de kofferbak van een auto laat vallen.<br /><br />Nadat ik de eerste helft had gezien, wilde ik zeggen dat ik die oversla en naar Disco Godfather kijk, omdat de film en het verhaal iets beter zijn geworden, maar nadat ik echt van de tweede helft had genoten, zou ik je aanraden om deze te kijken in plaats van Disco Godfather, omdat deze nog uitbundiger grappig, buitensporiger en goedmoediger is, en die toosts heeft die, ook al begrijp je de wortels en nuances van de vorm niet, nog steeds de moeite waard zijn.<br />- Kijk naar andere recensies op mijn website over slechte en goedkope films, Cinema de Merde, cinemademerde.com, cinemademerde.