Wat is het sentiment van de recensie?

Shtrafbat <0xE2><0x80><0x93> Penal Battalion <0xE2><0x80><0x93> is een ontroerend en over het algemeen eerlijk verhaal over het leven en de dood van Russische soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden veroordeeld om hun misdaden met bloed weg te wassen. Je zou het bijna het Russische equivalent kunnen noemen van de veelgeprezen 'Band of Brothers'-miniserie.<br />De Penal Battalions werden in juli 1942, aan de vooravond van de Slag om Stalingrad, gevormd en werden als vervangbare eenheden beschouwd. Ze leden vreselijke verliezen (soms wel 90%). Gevangenen van GULAG (politieke gevangenis/concentratiekampen), deserteurs, soldaten die door de Duitsers gevangen waren genomen maar hadden weten te ontsnappen, soldaten die van schending van het protocol werden beschuldigd, kregen allemaal de kans om zich bij de Shtrafbat aan te sluiten en te bewijzen dat er geen 'Verraders van het Moederland' met hun leven bestonden. Degenen die gewond raakten en degenen die in de strijd sneuvelden werden beschouwd als gerehabiliteerd en in de ogen van de wet in hun functie hersteld.<br /><br />In deze verhandeling wordt een blik geworpen op zo'n Shtrafbat, onder bevel van Tverdokhlebov <0xE2><0x80><0x93> een eervolle officier die door de Duitsers gevangen werd genomen, werd doodgeschoten en voor dood achtergelaten. Het gaat om een kleurrijke en gevarieerde groep mensen, die in een situatie terecht is gekomen waaruit geen ontsnapping mogelijk is. (De Vuist) en zijn kleine bende onbekeerde misdadigers, een jonge joodse intellectueel die zijn antisemitische officier sloeg, vader (Orthodoxe priester) Mikhail die zich bij het bataljon aansluit als zijn parochie wordt vernietigd tijdens de huis-aan-huisgevechten, politieke gevangenen die het regime haten dat hen tot de GULAG veroordeelde, maar die niettemin bereid zijn nog één keer te vechten voor hun volk en hun land, moeten allemaal hun moed en hun redenen vinden om te blijven leven, en te blijven vechten.<br />Hoewel het zich afspeelt tijdens een oorlog, bevat niet elke episode een gevecht, in feite zijn de gevechtsscènes die er zijn vaak chaotisch, sporadisch en kort <0xE2><0x80><0x93> wat waarschijnlijk de bedoeling van de directeur was. In de tussentijd concentreert de film zich op verschillende relaties tussen de spelers, hun achtergronden, hun gedachten en tragedies. De verkrachting van een jonge vrouw door een van Shtrafbats soldaten en daarna zijn executie, terechtstelling voor vermeende desertie, periodes van verveling tijdens de mars, de viering (en de daaruit voortvloeiende gevolgen) van het vinden van een Duitse bunker vol voedsel (en champagne), het morele dilemma van officieren die hun mannen niet van hun eigen superieuren kunnen redden, overspel met een echtgenote en andere situaties spelen een belangrijke rol. De camera is onverschrokken <0xE2><0x80><0x93> hij wendt zich niet af van de lelijkheid van de oorlog en de lelijkheid van de menselijke natuur, noch van rauwe menselijke emoties. De dialoog censureert evenmin het gevloek. Het acteerwerk is subliem en diepzinnig, en het scenario is al even goed geschreven. Alles, van woede, vermoeidheid, berusting, tot het vinden van een sprankje vreugde om zich aan vast te klampen, wordt bijna vlekkeloos weergegeven. Eén klacht zou kunnen zijn dat sommige Russische linguïstische en culturele eigenaardigheden niet altijd worden begrepen door iemand die de taal en cultuur niet kent. Omdat het in zekere zin een geschiedenisdrama is, kunnen sommige termen en situaties (militaire rang, vermelding van andere veldslagen, bepaalde historische verwijzingen) voor sommige kijkers niet duidelijk zijn. Dit begrip is niet nodig om Shtrafbat met volle teugen te kunnen genieten, maar deze verwijzingen zijn een aardig staaltje van authenticiteit. Een andere klacht die je zou kunnen indienen is een incidenteel anachronisme en het verbuigen van de geschiedenis in overeenstemming met de plot, maar eerlijk gezegd is dit zo'n boeiende miniserie dat je deze kleine tegenslagen waarschijnlijk wel zult vergeven.