Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gezien het feit dat Dylan Thomas een icoon is van de moderne Engelse poëzie, verwachtte ik een film die geneigd zou zijn tot een hagiografie van het onderwerp. Integendeel, de dichter wordt afgeschilderd als seksueel onverantwoordelijk, een dronkaard, een slechte vader, een querulant, een hypocriet en misschien een lafaard. Je zou natuurlijk kunnen aanvoeren dat al die dingen een voordeel zijn voor iemand die kunstenaar is, en vooral voor een dichter, aangezien het doel van de kunst is om de normen van de conventionele moraal aan te tasten, maar toch vind ik het niet erg dat uit zo'n bundel persoonlijkheidskenmerken een positief rolmodel kan opdoemen. Hoe dan ook, ik vond de andere mannelijke held van het verhaal, kapitein Cillic, een innemender personage. De twee vrouwenrollen werden gespeeld door de actrices Knigtley en Miller en waren werkelijk charmant - vooral de eerste keer, toen ze in een slank pakje liedjes ten gehore bracht om de gebombardeerde Londenaren tijdens de Tweede Wereldoorlog te inspireren. Een ander goed punt is de rol die seksuele jaloezie speelt, zelfs in relatief vooruitstrevende milieus die denken dat oude conventies gemakkelijk kunnen worden overtreden. De sfeer van de Blitz was ook overtuigend, evenals het beeld dat werd geschetst van de verschillende zienswijzen onder mensen die oorlog hebben meegemaakt, in tegenstelling tot degenen die erover praten en speculeren over de mogelijke politieke gevolgen ervan. Ik denk dat men zo'n film zou aanbevelen.