Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik dacht per abuis dat dit de kunstfilm uit de jaren zeventig was over het bed dat mensen opeet, wat interessant klonk. Dat is het niet. Interessant, bedoel ik, laat staan over een bed dat mensen opeet.<br />Ik neem aan dat Stuart Gordon zijn naam hierop heeft gezet in dezelfde trant als Lloyd Kaufman 'Troma' zet op zo'n beetje alles wat met een videocamera is gefilmd, om een franchisebibliotheek op te bouwen. Over dit werk valt weinig meer te zeggen dan dat de looptijd nog geen 90 minuten is. Het gaat natuurlijk over een bed dat wordt bezocht door de geest van een man of zoiets, die ooit een vrouw met een pruik en lange valse wimpers heeft gedood. Onderweg krijgen we een vijf minuten durende openingssequentie (is die van 'Lawrence of Arabia' even lang?) **een moordenaar met Marylin Manson-contacten die moordt met dezelfde techniek als de trol in 'Cat's Eye'** demonstraties van een seksuele oefening die Michael Hutchence misschien heeft gebruikt **een voorproefje van hoe Emilio Estevez er binnenkort zal uitzien en zich zal gedragen als de soft-porno die zelfs Cinemax zou doorgeven** en een topless-scène **een mafkees** (of is het 'waf'-ie?) die eindigt met onbedoeld hilarische hamerslagen en overgebleven aardbeientaart (nou ja, zo zag het er in mijn ogen uit) en een rudimentaire verrassing die eindigt met apros pos van niet veel. Het is alsof de scenarist zelfs op het 'Doodsbed' in slaap is gevallen voordat hij de laatste versie afmaakte. Het is niet eng, het is niet sexy, het is opgenomen op hd-video en het ziet er niet slecht uit, maar het ziet er ook niet goed uit, het acteerwerk is gewoon goed genoeg om niet slecht genoeg te zijn om leuk te zijn en dat geldt ook voor al het andere. Niemand zou het waarschijnlijk zelfs maar gezien of van gehoord hebben, tenzij het op een schijfje stond met een andere film, de moderne 'dubbele feature'. Ik heb niet op de delen gelet, dus misschien heb ik iets over het hoofd gezien. Maar om de een of andere reden betwijfel ik dat.