Wat is het sentiment van de recensie?

Ik zag deze film voor het eerst op een homofestival. 10 minuten nadat de film was afgelopen, kwam er een homostel naar me toe en vroeg me of ik hulp nodig had <0xE2><0x80><0x93> ik zat nog steeds en huilde als een maniak. De film is goedkoop, het is bizar, het is overdreven, het is homo <0xE2><0x80><0x93> maar het is verbazingwekkend. Ik denk wel dat elk personage geloofwaardig is. Everetts personage is gemeen tegen een vrouw die alleen maar probeert te helpen, hij gooit zijn (verschrikkelijke) vrienden er wreed uit, hij is opvliegend, hij kan een vlieg kwaad doen, de 'vlieg' die de liefde van zijn leven doodde, dubbel zo erg. Bates is een wonder, ze is perfect, net als een rol. Een vrouw wier liefde en bewondering zo sterk zijn dat ze zelfs van de homoseksuele minnaar van haar idool houdt, is voor mij de essentie van ware liefde. Ik begrijp zelfs Max (de echtgenoot), hij heeft genoeg van zijn leven, hij heeft een midlifecrisis. Hij verhuist, probeert een opwindend leven te leiden, maar realiseert zich a) dat hij de saaiste rol in de relatie speelt en b) dat hij van zijn vrouw houdt. Ik vind het prachtig dat ze uiteindelijk bij hem terugkomt, omdat ik denk dat het de film het juiste evenwicht geeft tussen droom en werkelijkheid. Want uiteindelijk is hij haar echtgenoot en hij is misschien niet zo opwindend als Victor, maar hij is...' Hij is echt, hij is de man van wie ze op een heel nuchtere manier houdt. Ik heb de film ongeveer 50 keer gezien en ik vind hem geweldig, alles eraan is onvoorwaardelijk goed. Ik heb net de autobiografie van Rupert Everett gelezen en UL is de enige film waar hij het over heeft als een van de beste die hij ooit heeft gemaakt. Voor mij is het de beste film die hij ooit heeft gemaakt.