Is deze recensie positief of negatief?

Lucio Fulci's 'Don't Torture a Duckling' schildert een buitengewoon onflatteus portret van een klein stadje op Sicilië dat wordt geteisterd door reeksen brute moorden op jonge jongens. Deze verrassend goed geregisseerde film (vooral in vergelijking met Fulci's bloedbaden later) onderscheidt zich door een algehele sfeer van perversiteit, wreedheid en twee werkelijk groteske scènes van wreed geweld. De kinderen die binnenkort dood zullen zijn, worden afgebeeld als terloops wrede, piepende katers; Bruno's bijna-verleiding door de naakte Patrizia (Barbara Bouchet) moet echt gezien worden om te kunnen geloven. Hoog aanbevelenswaardig <0xE2><0x80><0x93> vooral in combinatie met mijn andere favoriete cultfilm, 'House with the Windows That Laugh' (1976).