Is deze recensie positief of negatief?

Ik had niet verwacht dat ik deze film mooi zou vinden. Ik was teleurgesteld door zowel _Kill Bill_ -films (hoewel ik de tweede mooier vond) als _Dodelijk bewijs_ (hoewel het beter was in de kortere versie van de dubbelfilm-uitgave). Ik ben dol op _Resort Dogs_, ik bewonder _Pulp Fiction_ en ik denk dat _Jackie Brown_ Tarantino's meest volwassen stuk filmmakende werk is <0xE2><0x80><0x93> technisch gezien zijn meest superieure werk <0xE2><0x80><0x93> inclusief de laatste geweldige voorstelling die hij van Robert De Niro heeft gekregen. Sindsdien lijkt het me dat hij, hoewel zijn films goed zijn (ik heb er geen hekel aan gehad), water heeft moeten scheppen in een verwijzende, eerbiedige, genotzuchtige jeugd. Toen las ik vorig jaar het script van Inglourious Basterds <0xE2><0x80><0x93> en ik vond het afschuwelijk! Natuurlijk, het had een paar typische qt-sferen en de openingsscène was ontegenzeglijk krachtig. Er waren een paar geweldige personages. Maar op de bladzij was het meer kinderachtige onzin, grotendeels verpest door de grootmoedigheid van de oninteressante Basterds in de titel. Ik dacht er serieus over na om de film niet te gaan zien. De trailers overtuigden me niet. Ik veranderde alleen van gedachten toen ik in Londen de kans kreeg om de film te zien met een Q&A van Tarantino. Ik dacht dat het de moeite waard zou zijn om hem te horen als Q&A, want ik weet uit interviews hoe onderhoudend hij in levenden lijve kan zijn. <br />Ik was zo weinig voorbereid op de uitbundige pret en het briljante werk van Inglourious Basterds.<br />Het is zonder meer het beste werk van meneer Tarantino sinds Jackie Brown.<br />Ja, de referenties zijn er wel, maar ze belemmeren het verhaal niet, ze zijn niet de stuwende kracht. Ja, Eli Roth is stuntman, maar hij doet het prima, met weinig anders te doen dan er agressief uitzien, en hij doet niets om de film te beschadigen, zoals ik had gevreesd. Hoewel ik meneer Tarantino bewonderde omdat hij stuntvrouw Zoe Bell als zichzelf gebruikte in Death Proof om de opwinding van de grote stuntscène te verhogen, was haar gebrek aan acteertalent in een belangrijke rol een probleem voor de film. Hetzelfde zou je kunnen zeggen van Tarantino's eigen optredens in verschillende films, met name in Robert Rodriguez' From Dusk Till Dawn, die Tarantino schreef.<br />Wat dit zo geweldig maakt, is dat het zo GROOT is. De spaghettiwestern-vibe die veel van de stijl, de dialogen en de uitvoeringen uitstralen, is geweldig over de top zonder te veel af te zakken naar de tekenfilmkwaliteiten van Kill Bill. Het geweld is zo groot. De vermetelheid zo groot. Brad Pitt is zo groot! In de trailers vond ik het Hitler-moment en Pitts optreden vervelend, maar in de context van de film zijn ze hilarisch. Hij is een stoere samoerai in Yojimbo, hij is Robards Cheyenne uit Once Upon a Time in the West, hij heeft iets heel James Coburn-achtigs, en natuurlijk heeft hij ook iets van Lee Marvin.<br />Christoph Waltz (die ik nog niet kende) en Melanie Laurent (die ik voor het eerst zag in een briljante Engelse korte film van Sean Ellis) zijn sensationeel en ik verwacht dat ik in de toekomst nog veel meer van hen zal zien. Tarantino is zijn oog voor casting duidelijk nog niet kwijt, wat hem in Death Proof in de steek leek te laten. Waltz is al even indrukwekkend in zijn rol. Griezelig, maar theatraal. Hij is Fonda uit OUATITW, Van Cleef uit Good, The Bad & the Ugly. En Laurent is de gepaste onschuld van de Cardinale's, maar taai, een vechter. Ze zijn hier allebei verblindend.<br />Dat elk lid van de cast plezier heeft in wat hij doet terwijl hij zich niet uitleeft in alleen maar plezier maken en proberen om mensen aan het lachen te maken, helpt enorm. Het gelach <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn er heel veel <0xE2><0x80><0x93> komt van nature. Alleen Mike Myers komt dicht genoeg bij de clou en gaat te ver, maar zijn scène wordt precies goed gespeeld, met de hulp van een fantastische Michael Fassbender die zo uit de klei van Attenboroughs Grote Ontsnappingsleider lijkt te zijn getrokken.<br />Alle acteurs stralen en Tarantino gooit er prachtige versieringen in, maar die passen wel bij het verhaal. Hugo Stiglitz is een wervelende film. Na een sensationele langzame opening en een glorieuze intro voor die indolente Basterds neemt het tempo geen moment af en vliegen er meer dan tweeënhalf uur voorbij.<br />Hij ziet er ook prachtig uit, wat aangeeft dat dit een terugkeer is naar echte filmmaken in plaats van alleen maar genotzuchtige dwaasheid. De muzikale keuzes zijn, zoals altijd, geïnspireerd op Morricone.<br />De film is gewaagd en hilarisch. Na een zomer waarin bijna elke film een teleurstelling voor me was, was het een enorme verrassing dat de echte lol en onderhoudende, maar ook ontroerende en indrukwekkende film als deze zou komen, terwijl ik het nooit uit het script zou hebben geloofd.