Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben al een fan van Heaven's Gate sinds de eerste vertoning. Ik heb hem minstens zes keer gezien en heb hem lange tijd als een meesterwerk beschouwd. Dus ik ging er vol opwinding en met een gevoel van verwachting naartoe om de gerestaureerde regisseursopname te zien.<br />Tot mijn verbazing was ik teleurgesteld toen ik hem weer zag, en sindsdien heb ik mijn mening over de film herzien. Heaven's Gate heeft in sommige delen iets groots, maar over het geheel genomen mist hij de thematische en verhalende consistentie en de hartstochtelijke urgentie die kenmerkend zijn voor een waarlijk grote film.<br />Ten eerste twee technische problemen: de geluidskwaliteit is in de hele film diffuus, soms bijna onhoorbaar. Een deel van dit alles is misschien opzettelijk - een manier om de chaos en verwarring van de geschiedenis die zich ontvouwt na te bootsen. Maar op belangrijke punten is men niet in staat te registreren wat de personages zeggen.<br />De cinematografie is op dezelfde manier diffuus. De beelden missen scherpte en bijzonderheden. Het resultaat is een zekere korreligheid en gebrek aan picturale scherpte die erin slagen voorgrond en achtergrond te vervagen.<br />Structureel is het verhaal de hele tijd vals, alsof Cimino niet kan besluiten wat voor effect hij wil bereiken. Hij wilde een epos, dat is zeker. Maar een pastoraal of dramatisch epos? De film zit onbehaaglijk en niet overtuigend tussen stijlen en misschien zelfs genres in. Soms deed de film me denken aan 'Days of Heaven' van Terrence Malick, of zelfs aan 'Elvira Madigan' in zijn lome tempo en elegante decorschildering. Andere keren dreigt hij te veranderen in een robuuste 'western' die meer lijkt op 'The Wild Bunch'. In feite biedt die laatste film een instructief referentiepunt voor een beoordeling van 'Heaven's Gate', omdat hij dezelfde bezorgdheid uit die periode deelt en een soortgelijke toon van ambivalente nostalgie gebruikt voor een duisterder maar ook heroïscher Amerika.<br />Deze structurele en thematische onzekerheid wordt niet verergerd door het slechte scenario, dat vaak geforceerd en onaangenaam aanvoelt. Het resultaat is een onecht gevoel voor periodetaal.<br />De bijna grootsheid van 'Heaven's Gate bevindt zich in zijn opeenvolging. Vooral de rolschaatsscène is verbijsterend mooi, een van de indringendste scènes die ooit op film zijn gezet.<br />Een ander decorstuk dat heel goed werkt in termen van een verbindend thema, stemming en setting, speelt zich af wanneer Kristofferson en Huppert in de nieuwe oplegger naar het meer rijden en zij zich wast terwijl hij in de schaduw een dutje doet. De lome, ijsberende, indringende muziek en het monumentale decor vormen in deze scène een overtuigende weergave van het liefdesverhaal dat net zo goed de kern van de film zou kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> en dat de redding had kunnen zijn als het op een overtuigender manier was verteld.<br />Sommige critici hebben geklaagd over de lengte van de film. Dat vind ik op zich niet erg. Een goede film kan dat wel.' De gerestaureerde minuten zijn cruciaal bij het herstellen van de motivatie en de karakterisering die ontbraken in de verkorte versie, en ze zitten vol filmische belangstelling.<br />Misschien ligt de grootste glorie van Heaven's Gate in de pijnlijk suggestieve soundtrack. Het herhaalde walsmotief en de verschillende bezettingen (een volledige band, gitaar, soloviool, enzovoort) verlenen de voorgrondactie een spookachtige kwaliteit en vestigen een thematische consistentie die ontbreekt in het verhaal zelf.<br />Ondanks de duidelijke tekortkomingen, met name de afwezigheid van een meeslepend verhaal, heeft de film iets groots. Je verlaat de bioscoop met een spijtig gevoel van gemiste grootsheid en de wens dat Cimino de film nog eens zou bekijken <0xE2><0x80><0x93> met de wijsheid van de tijd en de wijsheid achteraf, om recht te zetten wat er zo vreselijk aan de hand is.