Wat is het sentiment van de recensie?

Velen van ons vinden kunst alleen aangenaam als het meesterwerk zelf iets diep in ons raakt. Dat wil zeggen, de voltooide creatie kan alleen aanvaard en gewaardeerd worden als we er op de een of andere manier persoonlijk bij betrokken kunnen raken. Het was winter, hier in Australië in 1992, toen ik Batman Returns in de bioscopen had gezien en ik erdoor werd gegrepen. Allebei 'ik'. Ik werd geacht tot een ideaal, een norm te behoren, maar tegelijkertijd leefde ik een ander leven. Tim Burton was de eerste filmproducent die zei dat het oké was als een komische film duister was en die toegaf dat duisternis ons allemaal kan overkomen. Na Tim Burtons interpretaties van Batman stroomden veel andere duistere striphelden en antihelden de bioscopen binnen. Tientallen jaren lang had de folklore in stripboeken verhaald van vriendelijke, sympathieke helden met een flitsend knappe glimlach en magische superkrachten die door de lucht vlogen, sterke webben van hun polsen sponnen, rode laarzen droegen en de kracht van een locomotief hadden. Maar wat gebeurt er als je pas tien jaar oud bent en je je ouders voor je ogen koelbloedig ziet executeren? Dan knap je. Ergens in je psyche breekt je jonge, tedere, psychologische band. De enige manier waarop je dat verdriet en die pijn kunt verwerken, is door een andere persoonlijkheid te creëren. Je doet een belofte. Je andere ik zal sterker zijn, alle woede in toom houden, alle woede gebruiken om de onschuld van je ouders te wreken op die misdadiger, die misdadigers, welke misdadiger dan ook. Dit is het leven gezien door de ogen van Bruce Wayne. Beide paren. De wereld die hij ziet is donker, somber en koud. Hoewel hij door de straten patrouilleert en de mensen hem voorbij horen rijden, rennen ze niet naar hem toe om zijn handtekening te vragen. Hij is hun Redder, niet de winnaar van een persoonlijkheidswedstrijd. Batman Returns gaat over verliezers. Batman blijft voor de zoveelste keer met Kerstmis 'het enige eenzame beest in de stad'. Bruce Wayne krijgt nooit de kans om de verachtelijke Max Shreck wettig te arresteren. De Penguin krijgt nooit de kans om zijn verdriet over het feit dat hij door zijn ouders is afgedankt op de inwoners van Gotham los te laten, en Selina Kyle is voor altijd verloren omdat ze geestelijk gefragmenteerd en getraumatiseerd is. En de held krijgt het meisje <0xE2><0x80><0x93> of de kat <0xE2><0x80><0x93> niet te pakken. Deze film duikt in het verlangen van ons allemaal om ergens bij te willen horen, een thuis te hebben, zoals uitgedrukt door Bruce Wayne en Oswald Cobblepot. De film roept bij ons allemaal de behoefte op om gehoord te worden, gerespecteerd en niet genegeerd, zoals Selina Kyle, Oswald en natuurlijk Bruce Wayne graag zouden zien. Maar soms worden we op de een of andere manier allemaal onderdrukt, krijgen we te horen dat we een ideaal zijn, dat we ons naar een bepaalde norm moeten gedragen. Dat wil zeggen, tot het eindelijk misgaat. De enige hoop blijft aan het eind van de film, als we Catwoman naar de nachtelijke hemel zien opstijgen. Maar wat er ook mag gebeuren, we moeten allemaal alle mannen en vrouwen een goede afloop wensen. Wat mij betreft, ik kan niet zeggen dat ik een punt zal bereiken waarop ik geloof dat mijn probleem met dualiteit is opgelost. Maar dat is oké. We hebben allemaal een duistere kant. Batman Returns is niet alleen de beste Batman-film, het is echt een uitmuntend meesterwerk van verhalen vertellen.