Is deze recensie positief of negatief?

Voor mij is deze film in wezen een proefaflevering van een tv-serie. Hij doet me in het bijzonder denken aan de Britse remake van de tv-serie Wallander, met Kenneth Brannagh in de hoofdrol. Mensen die door de politie worden geïnterviewd, zijn gehard en vaak zo bitter als het weer. De rechercheur die de leiding heeft, heeft enorme familieproblemen, onderzoeken leiden altijd tot wreedheden uit een ver verleden en de plot is een doolhof van vreemde gebeurtenissen en subplots die pas aan het eind zinvol zijn. Beide films hebben een uitstekende filmische kwaliteit.<br />De plot van Jar City doet buitengewoon veel denken aan een standaard misdaadserie uit Engeland of de Verenigde Staten. In feite zou je de plot van alle afleveringen van Touch of Frost kunnen nemen, die boven op de sombere omgeving van deze film leggen en een effectief vervolg hebben.<br />Echter, het script zou niet duidelijker van de koekjesvorm kunnen zijn. Je krijgt zelfs de meest vertrouwde motieven, zoals de politie die naar de plaatselijke gevangenis gaat om een manipulatieve en gevaarlijke psychopaat te interviewen, die aan het eind van het interview onvermijdelijk explodeert.<br />Ik ben er absoluut van overtuigd dat dit voor veel mensen scones met jam is, maar ik heb het gevoel dat het nodig is om mensen zoals ik erop te wijzen dat ze niet naar de bioscoop gaan om televisie te kijken. Wat ik sterk miste was een boodschap. De film heeft als thema de genetische studies in IJsland. De IJslanders zijn in genetische termen grotendeels geïsoleerd gebleven van de buitenwereld, wat voor wetenschappers een geweldige gelegenheid is om hun genen te bestuderen. Er is veel informatie bewaard over de erfelijkheid van de bevolking, en veel genetische ziekten die uniek zijn voor IJsland kunnen effectief worden getraceerd bij een bevolking die zich niet heeft gemengd, en die opmerkelijk genetisch homogeen is (het is alsof je een legpuzzel probeert te maken van de ondergrondse kaart van Londen, in plaats van een legpuzzel van een veld met madeliefjes). Een bedrijf dat decode genetics heet, probeerde een database op te zetten met alle genetische en erfelijke informatie voor de hele IJslandse bevolking. Vanwege privacyproblemen werd dit project beëindigd, en eind vorig jaar ging de decode-genetica in IJsland op de fles. De episode is een rijk onderwerp van discussie.<br />Maar in deze film zijn genetica en medische wetenschap er niet ter wille van het onderwijs, maar ter wille van een vreemde sfeer.<br />Het is een griezelige film als je daarin geïnteresseerd bent, en er is vaak een morbide focus op eten om de gebeurtenissen te vergezellen, zoals een lijkschouwer die tussen de incisies door luncht. Wat ik nog het engst vond was wanneer de inspecteur die de leiding heeft een schapenkop verslindt. Helaas werd dat af en toe een klucht. De film probeert de nogal delicate taak op zich te nemen om het lugubere te vermengen met het sentimentele, en levert tegen het eind onbedoelde humor. Dit is in filmtermen het equivalent van een poging tot het bereiden van fugu, waarbij je, als je niet over de juiste kwalificaties beschikt, de cliënt vergiftigt als je niet bedreven bent in hand- en oogkunst. Deze tamelijk onervaren regisseur had het tarief voor zijn optreden moeten verlagen.<br />Ik liep deze film uit met een nogal rotgevoel over mezelf en het leven in het algemeen.