Wat is het sentiment van de recensie?

Laten we niet om de hete brij heen draaien: Taylor Hackfords ongetwijfeld gelikte film heeft weinig dat hem onderscheidt van het biopic-genre, afgezien van Jamie Foxx' uitzonderlijke, carrière makende prestatie. Herinneren jullie je nog het jaar dat ze de special effects-Oscar onbetwist aan de nerds van Terminator 2 gaven? Ze zouden hetzelfde moeten doen met de gong voor de beste acteur van dit jaar.<br />Dat het verhaal van Ray Charles het filmen waard is, staat niet ter discussie. Sterker nog, de vele flashbacks naar zijn traumatische jeugd zijn goed aangepakt en zorgvuldig gebruikt. Maar voor een leven dat zo uniek is, lijkt de film ongelooflijk formulair en vertrouwd. Hij volgt de 'geschiedenis van een onvolmaakt genie' bijna tot op de letter: ontberingen en uitbuiting, vrouwen en drugs, het opnemen van ruzies, bandruzies, afkicken, ja ja ja. En er was toch zeker wel meer humor in zijn leven dan waar wij hier op worden getrakteerd?<br /><0x3E><0x3E> Ik heb waardering voor Charles' muziek, maar waar keurige medleys het verhaal aan de gang zouden hebben gehouden, houdt Hackford zich bezig met bijna volledige uitvoeringen van te veel songs <0xE2><0x80><0x93> in kroegen, in de opnamestudio, in concertzalen, in het oneindige. Voor niet-gelovigen beginnen ze als een filmische rem te fungeren. Dit lijkt misschien een hard oordeel over een muziekbiografie, maar met zo'n uitgebreide catalogus als die van Ray hebben we een smaak nodig, niet de hele schotel. Anders zouden we de albums kopen.<br /><0x3E><0x3E> Hoe geïntrigeerd ik ook was, ik keek meer dan eens op mijn horloge. Dus ondanks alle genialiteit van Foxx zou Ray misschien beter tot zijn recht zijn gekomen in een tweedelige HBO-serie?