Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Clouzot volgde Le Corbeau, waar niemand wist wie het gif spoot en iedereen dus verdacht was, met een ander meesterwerk, Quai des Orfevres, vier jaar later, waarin we van het begin af aan (of denken dat we het weten) weten wie het heeft gedaan. De in topconditie verkerende Louis Jouvet verschijnt pas veertig minuten later, als Clouzot al een rijk milieu heeft opgebouwd van Music Hall, muziekuitgevers, etc., en een mooie cast van kleurrijke personages; Angela Lansbury in de rol van Angela Lansbury (Lansbury verscheen in datzelfde jaar in Vrouw van Parijs) en Suzy Delair als de chanteuse wier verlangen om haar lot te verbeteren de jaloezie opwekt van haar echtgenoot/begeleider Bernard Blier, die haar volgt naar het huis van een oudere sloerie, maar daar ontdekt dat die al dood is. Vanaf dat moment gaat het helemaal fout, zijn auto wordt gestolen voordat hij het pand verlaat, zodat zijn van tevoren geregelde alibi niet meer geldig is, terwijl zijn vrouw ondertussen, zonder dat hij het weet, de moord bekent aan de buurman van de fotograaf, een lesbienne die stiekem verliefd op haar is, die zich vrijwillig meldt om naar de plaats delict terug te keren en Delairs sjaal op te halen, en terwijl ze daar is, veegt ze gedachteloos haar vingerafdrukken af van het moordwapen, een champagnefles. Op dat moment komt rechercheur Jouvet erbij en vanaf dat moment is het een kwestie van de borden in de lucht laten ronddraaien. Clouzots productie was relatief klein, maar vrijwel alles was, zoals Spencer Tracey in een andere context zei, 'cherce'. Met Le Salaire de peur en Les Diaboliques die nog moeten komen. Kortom, dit is een must voor Franse filmfanaten.