Is deze recensie positief of negatief?

1904. De Noord-Afrikaanse natie Marokko klampt zich vast aan een wankele onafhankelijkheid, terwijl de verschillende Europese mogendheden <0xE2><0x80><0x93> Frankrijk, Duitsland, Engeland, Rusland, Spanje en nu de Verenigde Staten <0xE2><0x80><0x93> wedijveren om invloed in de regio. De sultan (Marc Zuber) is een zwakke marionet; zijn oom, de Bashaw (Vladek Sheybal), die wordt gemanipuleerd door de Fransen en de Duitsers, is de echte macht achter de troon. En dan komt Berber Chieftan Raisuli (Sean Connery), de leider van de Rif-stam en 'de laatste van de Barbarijse zeerovers', die een Amerikaanse zendelinge, Eden Pedecaris (Candice Bergen) en haar twee kinderen ontvoert en gijzelt. In de Verenigde Staten dreigt president Theodore Roosevelt (Brian Keith) een oorlog te ontketenen over de kwestie. Pedecaris Levend of Raisuli Dood!' <0xE2><0x80><0x93> die de kwestie als de perfecte manier ziet om zijn 'Grote Stick'-diplomatie uit te oefenen, hoewel minister van Buitenlandse Zaken John Hay (John Huston) daar niet zo zeker van is. De Raisuli heeft echter minder sinistere plannen met de Pedecarises, die hoe dan ook prima in staat zijn zichzelf te redden.<br />De grote historische film van John Milius, losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal (d.w.z. dat Pedecaris een man van middelbare leeftijd was), is een prachtig staaltje van escapisme. Er zitten een paar verbazingwekkende actiescènes in, een geestig, goed geschreven script, een goede cast die zich vermaakt met het materiaal en niet te lang blijft hangen, zoals bijvoorbeeld in 'Piraten in het Caribisch gebied' of 'The Lord of the Rings'. Het is niet echt een 'epos'. Het is een film in de strikte zin van het woord, maar het is een van de beste zuivere actiefilms die ooit zijn gemaakt.<br />Hoewel de historische context wankel is, is de verhaallijn interessant, en zoals sommige recensenten opmerken, is hij vandaag de dag nog relevanter dan toen hij werd gemaakt. Zoals president Roosevelt zegt: 'Amerika is als een grizzlybeer' <0xE2><0x80><0x93> fel, sterk, maar soms ook een beetje blind en roekeloos. Op het moment dat de film zich afspeelt, is Amerika net als supermacht het wereldtoneel op gestuurd, na zijn klinkende overwinning in de Spaans-Amerikaanse oorlog <0xE2><0x80><0x93> en Roosevelt vat dit incident op als een manier om Amerika's waarde te bewijzen. In het echte leven is het niet helemaal zo gegaan, maar allegorisch werkt het goed. Milius' script, dat vanuit een rechtse invalshoek is geschreven, geeft een vrij accuraat beeld van Amerika en zijn plaats in de wereld. Hij heeft bewondering voor Roosevelt en zijn methoden van 'big stick'-diplomatie, en erkent terecht (in de woorden van Roosevelt) dat Amerika weliswaar wordt gevreesd en gerespecteerd, maar dat de wereld nooit echt van Amerika zal 'houden', wat ze ook doen. En er zijn scènes <0xE2><0x80><0x93> zoals Roosevelts gerichte schoten op Europese leiders en de bijna komische verrassingsaanval van mariniers op het paleis van de Bashaw <0xE2><0x80><0x93> die de roekeloze en gewelddadige kant van Amerika laten zien, terwijl andere <0xE2><0x80><0x93> de climax van de confrontatie met de Duitsers <0xE2><0x80><0x93> hun heldhaftigheid laten zien. De historische/politieke context van de film is natuurlijk slechts vlees op de botten van wat in wezen een opwindende actie-/avontuurfilm is. Er zijn een paar briljant uitgevoerde actiescènes, zoals Raisuli's redding van de Pedecari's van de dubbelspionnen van de stam, die een paar van de beste zwaardgevechten uit elke film laten zien. De openingsscène van Raisuli en de eerder genoemde mars en aanval van de Amerikaanse mariniers zijn briljant uitgevoerde bravourestukken. En de laatste slag, die elementen bevat van 'Lawrence of Arabia' en 'The Wild Bunch', terwijl een belangrijke historische fantasie (een strijd op drie fronten tussen Duitsers, Amerikanen en de Rifs) een voortreffelijk geënsceneerde, adrenaline pompende scène is.<br />De uitstekende cast geeft een paar fantastische voorstellingen. Iedereen lijkt zich te amuseren met de film, en dat is te zien. Sean Connery is verrassend overtuigend als een Berber met een Schots accent, maar het lukt hem om zijn interessante, goed getekende en ridderlijke personage neer te zetten, dat respect krijgt voor zijn gijzelaar en een afkeer krijgt van moderne, onbeschaafde oorlogvoering. Candice Bergen, een actrice op wie ik nooit erg gesteld ben geweest, geeft een uitstekende vertolking van de pittige Eden Pedecaris, die net zo stoer is als haar gijzelnemer. Brian Keith is een verbazingwekkend overtuigende TR <0xE2><0x80><0x93> je hebt echt het gevoel dat hij zo moet zijn geweest, een atletische, stoere, maar toch praktische en intelligente man met een bewonderenswaardig zelfbewustzijn. De scènes waarin Roosevelt bokst en schietoefeningen doet terwijl hij over het buitenlands beleid praat, behoren tot de grootste'stomme' momenten in de filmgeschiedenis <0xE2><0x80><0x93> en wie kan zinnen vergeten als: 'Waarom zou je de schoonheid van de zaak bederven met legaliteit?' John Huston biedt solide steun als de vermoeide, voorzichtige Hay, die als een perfecte katalysator fungeert voor de veel onstuimiger Roosevelt.<br />Onder de uitstekende bijrollen bevinden zich Geoffrey Lewis als Samuel Gummere, de cynische ambassadeur die midden in de politieke intrige zit, en Steve Kanaly als de enthousiaste kapitein van de mariniers, die opgewekt'militaire interventie!' aanbeveelt (en uitvoert) als de botte en eenvoudige oplossing voor de hele complexe situatie. Andere bekende gezichten als Vladek Sheybal, Nadim Sawalha, Roy Jenson, Larry Cross, Marc Zuber en Darrell Fetty leveren ook prima werk, hoe klein hun rol ook is. Spaghetti-westernfans zullen Antoine Saint-John ('A Fistful of Dynamite') herkennen als de Duitse generaal en Aldo Sambrell als een van Raisuli's stamleden.<br />'The Wind and the Lion' is over het geheel genomen een prachtig uitgevoerde avonturenfilm. Hij heeft iets voor iedereen: prachtig wapen- en zwaardspel, een hoop humor, een stoere, pittige heldin (en haar twee schattige kinderen), een leuke (al dan niet geconsumeerde) romance en een interessante (al dan niet fantasierijke) politieke/historische context. Het is geen meesterwerk, maar hé, het was ook niet de bedoeling. Negen sterren en mijn hoogste aanbeveling.