Wat is het sentiment van de recensie?

De Kite Runner begon als zo'n 'belangrijke' film waar de meeste mensen voor terugdeinzen omdat ze te horen krijgen dat ze dat moeten doen als ze tot de elite willen behoren en die al snel overgaat in een idiote film van absurde, buitenissige proporties.<br />Ik heb het boek nooit gelezen en heb er ook nooit de behoefte toe gevoeld, want het kan me eerlijk gezegd niet schelen. Oké, ik ben niet op de hoogte van de inhoud van het boek, maar ik heb echt geen enkele belangstelling voor nog zo'n 'trek aan je hart, kopieer alle andere verhaallijnen om emoties te krijgen van de roman van de lezers', ook al speelt die zich af in Afghanistan.<br />Dat gezegd hebbende, keek ik naar de film. Ik hoorde goede dingen over de schoonheid ervan en hoe ontroerend die was, en ik besloot: waarom niet? Het blijkt dat er een heel goede reden was om dat niet te doen. Niet alleen was de zogenaamde hoofdpersoon totaal onsympathiek (ik snap het, hij was jong en dit is een film over verlossing, maar eerlijk, hij was afschuwelijk. Ik haatte hem en niet op die goede 'antiheld'-manier, hij was gewoon een saaie, idiote, egocentrische figuur voor wie ik niets voelde), maar de rest van het verhaal was zo volslagen absurd dat ik niet kon geloven hoe iedereen zat te slijmen over hoe mooi het was, en hoe ze huilden en dat het hen ontroerde. Het spijt me, maar ik voel me alleen geroerd door iets wat realistisch voelt, Sci-Fi heeft me wel vaker geroerd, en fantasie ook... maar dit? Dit overtrof veel andere films vanwege de absurditeit! Mijn grootste ergernis was dat Hassan Amirs broer was... echt waar? Weet je zeker dat je dat niet gewoon uit duizend andere verhalen hebt weggelaten? Zo zeker dat dat specifieke weetje er niet gewoon bij was gedaan om te proberen je publiek nog meer tranen te ontlokken (je weet wel, het soort mensen dat een reden zoekt om te huilen tijdens een film)? Ik rolde met mijn ogen toen die'verdraaiing' werd onthuld in de wetenschap dat het vanaf dat moment alleen maar bergafwaarts kon gaan (om nog maar te zwijgen van terugflitsen naar Star Wars: 'Amir, Hassan is je broer', 'Neeeee, dat is niet waar, dat is onmogelijk!') O, en dat was het zeker. Tot de rand toe gevuld met clichés en gewoon domme verhalen verzinnen. Ooo en vergeet het o zo idiote 'eindelijk wraak nemen op de jongen die je plaagde toen je klein was en die, wat een verrassing, is veranderd in een psychopathische volwassene' (geloof me, jongens, ik begrijp dat jullie graag plaatsvervangend leven in de film, maar dat zal nooit gebeuren. Jullie kennen die jongen die jullie plaagde op de middelbare school... hij is geen terrorist, hij is waarschijnlijk accountant.)<br />O, en ik moet de CGI-vliegers nog noemen! Ik denk dat die op één lijn stonden met de 'Matrix'. films en 'Transformers' bravo jongens! bravo!<br />Het lijkt erop dat deze film is gemaakt voor het westerse publiek dat een reden nodig heeft om zich zorgen te maken over het Midden-Oosten (hey, een overdreven emotioneel vriendschapsverhaal werkt altijd!). Dit is een van de meest oppervlakkige films die ik tot mijn spijt heb gezien, hij gaat net zo diep... maar als je er goed over nadenkt, is het niets bijzonders.<br />Helaas zal de kern van het Amerikaanse publiek doen wat hun gezegd wordt en de 'Het gaat over controversieel materiaal, dus het moet wel goed zijn!'-benadering volgen.