Is deze recensie positief of negatief?

In een van de draadjes van de Message Boards op IMDb hadden twee vrouwen het over Colin Firth, dat ze alleen vanwege hem naar de film hadden gekeken. Het waren natuurlijk twee jonge vrouwen, maar wat me opviel was hoe weinig waardering het publiek in het algemeen voor deze film had. De briljante, en dan bedoel ik briljante, optredens van Michelle Pfeiffer en Jessica Lange werden nauwelijks opgemerkt, niet alleen door het publiek, maar ook door de Academy en de meeste critici.<br />Ik denk dat ik weet waarom. Ten eerste is de plot <0xE2><0x80><0x93> of eigenlijk alleen de opzet <0xE2><0x80><0x93> een soort bastaardvervalsing van Shakespeares King Lear met de stervende, krankzinnige patriarch en de drie intrigerende dochters die de film zullen erven. Hun namen beginnen zelfs met dezelfde letters: Regan, Goneril en Cordelia <0xE2><0x80><0x94> Rose, Ginny en Caroline. En ik denk dat 'Larry' (Jason Robards) voor 'Lear' staat. Het idee dat Jane Smiley in haar winnende roman, die de Pulitzerprijs won, voor ogen had, was om een Lear-achtig verhaal te vertellen vanuit het gezichtspunt van de dochters, en om het te vertellen op een soort laat twintigste-eeuwse realistische manier die de Bard niet zag zitten. Het probleem is dat in het verhaal van Smiley en Moorhouse de twee oudste dochters heel menselijk zijn, met sterke en zwakke kanten, terwijl de vader een uiterst verachtelijke figuur is zonder veel positieve eigenschappen. Zijn enige kracht was zijn vermogen om de boerderij financieel succesvol te maken; maar dat kunnen we zelfs buiten beschouwing laten, aangezien zijn vader en grootvader vóór hem de boerderij hadden gebouwd en hij die erfde.<br />Het tweede probleem <0xE2><0x80><0x94> en dit is iets waar ik persoonlijk niet van kan getuigen, omdat ik Smiley's roman niet heb gelezen <0xE2><0x80><0x94> is dat de film slechts een beperkte en gedeeltelijke interpretatie van die roman is. Toch is het bijna altijd het geval dat een uitstekende roman, vooral een lange en ambitieuze roman met veel psychologische nuances, niet goed op het scherm kan worden overgebracht. De beeld- en geluidseisen van de film overstemmen de subtiliteiten van een verhaal, terwijl de tijdslimieten dat niet doen. Een derde probleem is er een dat misschien alleen door Moorhouse kan worden opgelost. Ze begon haar carrière als regisseur met de zeer goed uitgevoerde Aussie-film Proof (1991), met Russell Crowe in de hoofdrol. Daarna volgde How to Make a American Quilt (1995), een film voor vrouwen, vooral voor vrouwen van een bepaalde leeftijd. Maar die film was een beetje zwaar op de hand en was duidelijk en vastberaden een vrouwenfilm. In zekere zin begint _Duizend-Achtens_ daar ook mee, door ons niet alleen het standpunt over vrouwen te tonen, maar dat ook te doen op een manier die sommigen misschien politiek gemotiveerd lijkt. Larry Cook is duidelijk een slechte, slechte vader. Hij sloeg zijn dochters en hij kende hun vleselijke lusten. Hij bestierde het huishouden met ijzeren vuist. Jess (Colin Firths personage) verleidt de onervaren Ginny en breekt haar hart voor niets meer dan een lolletje, zo lijkt het. En dan gaat hij naar Rose, die duidelijk de macht achter de nieuwe eigenaar zal worden, en maakt het met haar aan, terwijl hij haar man er toevallig toe brengt een eind aan zijn leven te maken door een dronken ongeluk. De rest van de mannen zijn eendimensionale personages zonder nuance, zoals ze vaak voorkomen in liefdesromans. Ik denk dat het meeste publiek afkerig was van de hardhandige incest, overspel en seksuele verraad die in het verhaal verweven waren.<br />Nu ik dit allemaal heb gezegd, denk ik dat de critici en het publiek het mis hebben. Ik denk dat de richting van de film bevooroordeeld was tegen mannen, maar in dit verhaal moest dat wel. Ik denk dat Moorhouse er goed in is geslaagd een emotionele en onderhoudende film te maken over gezinsdynamieken die niet al te fraai waren. En de acteerprestaties van Pfeiffer en Lange waren zonder meer sensationeel. Ze leken zich aan elkaar te laven op een manier die ik absoluut authentiek en diep ontroerend vond. Vooral Pfeiffer was fascinerend, zoals ze haar opgekropte woede en haat uitstraalde. De manier waarop Moorhouse haar karakter geleidelijk aan ons liet zien, is een eerbewijs aan haar capaciteiten als regisseur en aan Pfeiffers uitmuntende prestatie. En de vaardigheid waarmee Moorhouse de verandering in Ginny's karakter begeleidde toen ze van een 'dwaas', zoals ze zichzelf noemde, veranderde in iemand met zelfbewustzijn en enige begrijpelijke verbittering, was ook uitstekend. Het feit dat ze haar man verliet was evenzeer uit schaamte als iets anders. Hij moest haar gaan halen en vergeven en terugbrengen. En Robards was in zijn intensiteit en waanzin ook heel goed. Ik voorspel dat deze film, die in de bioscopen een daverend succes was, in de komende jaren beter zal worden gewaardeerd als mensen hem op dvd zien. Mijn vraag is: wat is er met Moorhouse gebeurd? Haar talent ligt voor de hand, maar ze heeft haar vierde speelfilm nog niet geregisseerd. Als ze dat doet, hoop ik dat ze zich herinnert dat ze zich moet houden aan wat ze gelooft, maar ook dat ze eerlijk moet zijn. Ik denk eigenlijk dat ze eerlijk was tegenover de twee hoofdpersonen in deze film, maar niet genoeg aandacht heeft besteed aan de anderen. Behalve de ongenuanceerde vader, was de Caroline van Jennifer Jason Leigh niet af, waardoor we ons afvroegen waarom ze sommige dingen deed. En de echtgenoten moesten iets meer zijn dan etalagepoppen. Ze moesten verloofd en betrokken zijn.