Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was werkelijk teleurgesteld door deze film, waar ik zo naar had uitgekeken. Hij schijnt overhaast gemaakt te zijn om het succes van de komedies van die tijd te benutten (inclusief de eigen 'Libeled Lady' van MGM, waarin twee van dezelfde sterren speelden) en het succes van William Powell en Myrna Loy. Toen ze drie jaar bij elkaar waren, waren ze nog steeds aantrekkelijk om naar te kijken en hun scènes samen stonden in vuur en vlam, maar een zwak scenario en een overhaaste premisse verknoeien elke kans op een groot vervolg op de 'Libeled Lady' van vorig jaar en de twee 'Thin Man'-films die ze daarvoor hadden gemaakt. Het verhaal gaat over een kledingfabrikant, Myrna Loy, die erop gebrand is het leven van haar zus (Florence Rice), toekomstige zwager (John Beal) en haar eigen personeel (onder wie Sidney Toler en Mary Gordon) te domineren. Als de onafhankelijke William Powell in haar leven komt, nadat hij Rice en Beal heeft afgeleid van het feit dat Loy de touwtjes in handen heeft, vindt Loy haar gelijke. Klinkt tot nu toe goed, hè? Ja, een interessant uitgangspunt, helaas, want Loy's personage is zo eendimensionaal dat het moeilijk is om haar zelfs maar te mogen, laat staan dat Powell verliefd op haar wordt, iets waarvan we weten dat het binnenkort zal gebeuren. Het is weer een poging om een vrouw met een carrière op haar plaats te zetten door haar een andere kijk te geven op het soort leven dat ze heeft geleid, iets wat Hollywood vaak deed in zijn gouden eeuw. Als Loy zegt dat ze geen tijd heeft om zowel haar bedrijf te runnen als een man in haar leven te hebben, is dat een klager.<br />Gelukkig is behalve Powell ook de vrijgevochten Jessie Ralph aan boord. Ze is een gevatte, rijke, oudere vrouw die Loy heeft geholpen haar bedrijf op te zetten. Ze kent Powell en kan onmiddellijk door Loys koele beweringen heen zien dat ze hem verafschuwt. Rice en Beal zijn een saai stel, en het idee dat Powell tussen hen in zou komen te staan is onzinnig. En dan is er nog een ex-vrouw van Powell.' De laatste bruiloftsscène (waarin een menigte mensen in Powells kleine trailer probeert te komen) is een zwakke poging om een klucht te brengen. (Maar het is wel grappig dat Powell telkens wordt geraakt door dingen waarmee Loy Edgar Kennedy had willen raken; dat gegrinnik is zeer welkom, want er zijn maar zo weinig anderen.) Powell en Loy zouden het beter doen in twee latere komedies, 'I Love You Again' en 'Love Crazy', die geraffineerd, geestig en grappig zijn. Deze film probeert alle drie te zijn, maar wordt uiteindelijk saai.