Wat is het sentiment van de recensie?

Het is interessant om te zien hoe de maatschappij aan het eind van de jaren vijftig in deze film wordt uitgebeeld. Mannen zijn wellustige, kettingrokende zuiplappen die maar aan één ding kunnen denken (de tijd heeft mannen niet echt veranderd, maar'seksuele intimidatie' wel) & vrouwen zijn alleen maar aan het werk tot ze een man hebben gevonden & zich settelen. Een deel van de dialogen is huiveringwekkend maar toch charmant op een onschuldige, passé-manier. Ik hou van de intro die een romantisch, opwindend uitzicht biedt op Manhattan met Johnny Mathis die 'The Best of Everything' zingt op de soundtrack. Ik wil zo in een paar scènes springen, gefilmd in N.Y.-straten rond 1959 & een tijd meemaken die ik alleen op film & foto's heb gezien. Sommige scènes in deze film deden me denken aan Melanie Griffiths 'Working Girl'. Vooral als Hope Lange (die een kruising is tussen Grace Kelly en Dolores Hart) wordt gebombardeerd in het appartement van de knappe Stephen Boyd, hij stopt haar in en kijkt alleen maar hoe ze slaapt (net als Melanie wil ze weten of er de volgende dag 'iets' tussen hen is gebeurd). Joan Crawford is absoluut te vergelijken met Sigourney Weavers afschuwelijke vrouwelijke baas, alleen was ze uiterlijk gemeen (met een zachte kern), maar Sigourneys personage was lief vanbuiten en afschuwelijk vanbinnen. Ik vond het verontrustend hoe het personage Suzy Parker (Gregg) begon als een onafhankelijke vrouw met een carrière als actrice, die naar verluidt geen man nodig had om haar compleet te maken, uiteindelijk eindigde. Ze wordt een stalker/gek/krankzinnig type als ze de man op wie ze verliefd wordt de stuipen op het lijf laat jagen nadat hij klaar met haar is. Ik hield van het personage Mary Agnes, de kantoorroddel, met haar zware New-Yawk-accent. Als je van films als 'Valley of the Dolls' houdt, zul je deze ook leuk vinden.