Is deze recensie positief of negatief?

Dit is dus de plek waar het hoofd van de afdeling Korte Subjecten van Columbia is begonnen, hè? Ja, dat is niemand minder dan de heer Jules White, die wordt aangemerkt (of liever gezegd 'aangekondigd') als de directeur van deze inleiding tot de DOGVILLE-serie van MGM. Als mede-directeur is een zekere Zion Myers benoemd, wiens naam ons tot nu toe onbekend is. De heer Meyers was ongetwijfeld de man die de leiding had over de vierbenige toneelspelers en verantwoordelijk was voor de training en het 'acteren'. Kortom, hij moet de hondentrainer op de set zijn geweest. <br />De titel van deze korte komedie is ongetwijfeld een verfilming van de MGM-film van hetzelfde jaar, THE BIG HOUSE, met in de hoofdrollen Chester Morris, Wallace Beery, Robert Montgomery en een sterrencast. Wat deze titel betreft moeten we onze onwetendheid belijden; we hebben hem tot nu toe niet gezien. (Sorry, Schultz!) Maar er zijn veel van die hondengrappen die te maken hebben met wat we over de film hebben gelezen*; om nog maar te zwijgen van bepaalde specifieke karaktergrappen. Zo zagen we bijvoorbeeld een hondsdolle gevangene die st-st-stotterde en de juiste conclusie trok dat de boogschutter de karakterkomiek Roscoe Ates imiteerde. Later vergeleken we het met de cast van THE BIG HOUSE en presto, zijn naam staat erbij! (Briljante deductie, geschikt voor Holmes & Watson!)<br /><br />De kunst van het opruien van populaire personages was al een beproefde en ware oefening op het gebied van de komedie. Het was er een die geen bezwaren scheen op te roepen bij de producenten en eigenaren van het copyright van de grote films; maar in plaats daarvan massa's goedkeurende blikken ontving. Per slot van rekening wordt van imitatie gezegd dat het de oprechtste vorm van vleierij is; bovendien zou elke producent zelfs een schijnbaar oneerbiedige parodie toejuichen. Wat de film zelf betreft, we vonden hem op een soort perverse manier interessant. Toen we zoveel van 'Man's Best Friends' zagen. Het leek ons, die het publiek vormen, erg vermoeiend om zo kunstmatig te worden geanimeerd in een lang en saai soort antropomorfe klucht. Ik bedoel maar, hoeveel poezen zijn er niet nodeloos gaan blaffen om de illusie van 'praten' te bereiken?<br />Als het op huisdieren aankomt, of 'Dierlijke Metgezellen', zoals de politiek correcte meute het graag noemt, zijn we heel eclectisch; we geven niet alleen de voorkeur aan honden, maar ook aan katten, hamsters en parkieten. We vinden het niet leuk om te zien hoe een dier wordt uitgebuit in zo'n niet-grappig, uitgebreid spelprogramma.<br /><br />Hoe onwaarschijnlijk het ook mag lijken, de stap die de heer Jules White zette van MGM's Shorts naar Columbia's Columbia's Columbia's, was onmiskenbaar. De 2e Reeler-productie leek niet alleen een stap vooruit op financieel gebied, maar ook op het gebied van de Artibetische Content. We hadden nooit gedacht dat het een stap vooruit zou zijn om producent-regisseur te zijn voor sterren als de 3 Stooges, Andy Clyde en Hugh Herbert, en anderen die beslist betere tijden hadden gekend, zoals Charley Chase, Buster Keaton en Harry Langdon.<br />Voor het geval dat we ons punt nog niet hebben gemaakt: we zijn deze zaak nu officieel aan het afronden. Dus bekijk het op eigen risico. We hebben je gewaarschuwd!<br />NOTE * We hebben uitstekende verslagen gelezen van zowel THE BIG HOUSE als het rapport van Laurel & Hardy, PARDON US (Hal Roach/MGM, 1931). LAUREL & MR. HARDY van John McCabe (1962) en THE FILMS OF LAUREL & HARDY van William K. Everson (1967). Beide boeken zijn zeer enthousiast ontvangen.<br />NOTE <0xE2><0x80><0x93> The Prison Picture werd een eigen genre; het was allemaal te danken aan THE BIG HOUSE. In PARDON US maakten Laurel & Hardy, Hal Roach en de regisseur een eersteklas spoof, de eerste van vele; want een gevangeniskomedie werd een verplicht thema voor zovelen die ooit op het witte doek zouden verschijnen.