Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Kijk eens naar die gezichten bij de ingang van het huis van bewaring. Het zijn niet de gezichten van figuranten uit Hollywood. Iemand in de filmindustrie is heel slim geweest door naar Oxford, Mississippi, te gaan om daar te filmen, want zo'n authenticiteit kun je niet krijgen van een studio-achtergrond. Zet de smalle stoffige wegen, de bevroren aarde eronder en de skeletachtige bomen die er nog net aan hangen uit je hoofd. Geen wonder dat die gezichten er hard en onverzoenlijk uitzien; ze weerspiegelen alleen de grond waaruit ze ontspringen. De oude Lucas (Hernandez) vreest voor zijn leven, maar dan ontspringt hij ook uit diezelfde harde aarde.<br />De film werkt omdat hij een goed verhaal vertelt dat noch predikt, noch sentimenteel is, en zelfs enige spanning heeft. De oude Lucas is niet erg sympathiek. Hij is een slachtoffer en wij voelen met hem mee, maar hij is ook hooghartig en onvriendelijk. Het script is zo verstandig om hem niet te vleien. Op die manier worden we gedwongen om de gevolgen van racisme en onrecht te erkennen, zelfs bij de minder sympathisanten. Het script is ook zo verstandig om niet rechtstreeks met racisme om te gaan, omdat dat vaak prekerig en minder effectief wordt. In plaats daarvan wordt ons getoond hoe gemakkelijk vooroordelen een onschuldige man kunnen veroordelen tot een gruwelijke dood. Dus het is door ons gemeenschappelijke instinct om gerechtigheid te laten geschieden dat de gevolgen van racisme worden blootgelegd, een veel effectiever pad. Het maakt ook de daden van de sheriff en de advocaat begrijpelijker, omdat ze anders deel uitmaken van het Jim Crow-systeem. Het valt op dat de film niet ingaat op rassenscheiding. Het valt te betwijfelen of de oude Lucas met blanken zou willen omgaan en er is geen enkele aanwijzing dat zelfs advocaat Stevens (Brian) de kleurgrens wil overschrijden, behalve om ervoor te zorgen dat er recht wordt gedaan. Nee, de mogelijkheid van verzoening ligt in de toekomst, gesymboliseerd door de jongen (Jarman) wiens hoofd nog niet vol zit met 'notities'. Hij is niet echt bevriend met Lucas, maar hij heeft een glimp opgevangen van de gemeenschappelijke menselijkheid van vriendschap nadat je in een bevroren kreek bent gevallen. De laatste regel van de dialoog laat ook zien dat hij partij kiest voor zijn oom, de advocaat, in plaats van voor zijn meer bekrompen ouders (de scène aan tafel is belangrijk en kan gemakkelijk over het hoofd worden gezien). De advocaat zou zich misschien niet aansluiten bij een toekomstige demonstratie voor burgerrechten, maar de jongen misschien wel. Dat is de realistische, hoopvolle kant van de film.<br />In deze korte periode van 3 jaar <0xE2><0x80><0x93> 1949-1951 <0xE2><0x80><0x93> waren er een heleboel films met rassenthema's (The Well, No Way Out, Home of the Brave, Lost Boundaries). Zelfs MGM, die bekendstond om zijn onconventionele aanpak, kreeg met dit juweeltje te maken. Helaas maakten de zuiveringen van McCarthy in Hollywood een eind aan 'probleemfilms' die het einde van de Koude Oorlog misschien niet konden bewerkstelligen. Toch is elk van deze films de moeite waard om in te halen, niet alleen omdat het goede films zijn, maar ook omdat ze zelfs na 60 jaar en Jim Crow nog steeds relevant zijn.