Wat is het sentiment van de recensie?

'The Merchant of Venice' van William Shakespeare gaat over een joodse geldschieter en zijn borgstelling om een pond vlees los te krijgen van de rijke koopman Antonio, die een schuld heeft verbeurd. De joodse geldschieter is natuurlijk Shylock, en hij krijgt zo'n geweldige rol van Al Pacino dat zelfs uitstekende acteurs als Jeremy Irons, Joseph Fiennes en Lynne Collins naar de achtergrond verdwijnen. De film speelt in het zestiende-eeuwse Venetië en de regisseur Michael Radford vertrouwt op decor, sfeer en realisme om het verhaal te vertellen en verwerpt uitbundige kostuums uit die tijd of een moderne setting met rockmuziek om een breder publiek aan te spreken.<br />'<br />Radford snijdt het stuk in stukken.' De film is drie uur lang, met een hanteerbare tijdsduur van twee uur en acht minuten, en verschaft ook enige historische achtergrondinformatie. In het openingsverhaal vertelt hij ons hoe Joden naar Engeland kwamen, daar steeds vaker werden vervolgd en uiteindelijk uit Engeland werden verdreven. Het was hun verboden om bezit te hebben, ze konden alleen winst maken door tegen rente te lenen, en ze werden gedwongen om in een Venetiaans 'geto' te leven, een voorbode van duisterder gebeurtenissen die nog zouden komen. In de film spuugt de koopman Antonio (Jeremy Irons) in het openbaar op Shylock, maar hij schaamt zich er niet voor om naar de woekeraar te gaan en drieduizend dukaten te lenen om zijn vriend en veronderstelde minnaar Bassanio (Joseph Fiennes) te helpen om Portia (Lynne Collins) een rijke erfgename fatsoenlijk het hof te maken. Hoewel Shylock zich door Antonio beledigd voelt, stemt hij erin toe het geld drie maanden lang zonder rente uit te lenen op voorwaarde dat hij door het opschorten van de lening het recht krijgt een pond vlees uit Antonio's hart te halen.<br />Het stuk is in de eerste plaats een drama van haat en wraak, maar net als in veel van Shakespeares werken zitten er ook wat komische trekjes in. In deze komedie spelen drie geliefden een rol: Bassanio en Portia, Gratiano, Bassanio's vriend, en Nerissa, en Lorenzo, ook een vriend van Bassanio, en Jessica, Shylocks dochter. Portia heeft zich aangeboden aan degene die de juiste schat uit een van de drie kistjes van goud, zilver en lood kan kiezen. De prins van Marokko kiest het gouden portret, de prins van Aragon het zilveren en beiden worden teleurgesteld. Bassanio houdt echter van haar om haarzelf en opent de loden kist om het portret te vinden. Radfords versie geeft blijk van een opmerkelijk gevoel voor tijd en plaats. Portia's verblijf in Belmont doet denken aan zo'n schitterend zomerhuis, compleet met onberispelijke tuinen en kunstschatten die in elke kamer hangen, en het contrast met de groezelige aanblik van Shylocks stad met zijn vochtige stegen is groot. Shylock is niet alleen uit op wraak voor het verlies van het geld, maar ook voor een levenslange status van buitenstaander. De hertog, die het voor het zeggen heeft, zal niet tussenbeide komen als Portia in de rol van advocaat Antonio's verdediging op zich neemt. Hier bereikt de film zijn dramatische hoogtepunt, wanneer alle partijen naar de rechtbank komen voor een definitieve uitspraak.<br />De Koopman van Venetië gaat niet alleen over een onbetaalde schuld, maar ook over de vervreemding van joden van de christelijke samenleving en hun verlangen erbij te horen. De meeste controversiële toneelstukken en analisten hebben lang gediscussieerd over de vraag of het een antisemitisch stuk is of gewoon een stuk over antisemitisme dat de heersende opvatting over de christelijke samenleving in het Engeland van Elizabeth weerspiegelt. Hoewel Shylock beslist een karikatuur is, is hij een dubbelzinnige figuur en er zijn veel aanwijzingen dat Shakespeare zijn tekortkomingen als menselijke tekortkomingen ziet, niet als joodse. De hertog erkent dat hij gewoon een man is die niet heeft kunnen vasthouden aan de meevoelende taal van de Thora.<br />In de monoloog: 'Ik ben een jood. Hebt gij geen joodse ogen?<br />Als gij ons prikt, bloeden wij dan niet? Als gij ons kietelt, lachen wij dan niet? Als gij ons vergiftigt, sterven wij dan niet? Shylock toont een universele menselijkheid door uiting te geven aan de gelijkheid van alle mensen. Hoewel we ontzet zijn over het vonnis dat hij wil voltrekken, kunnen we voelen hoe zijn pijn zich in de loop der jaren heeft opgehoopt. Pacino's vertolking geeft de tekst nieuwe kracht en zijn vaak over-de-top-personage wordt vervangen door een zachtere, meer ingehouden houding die begrip voor zijn zaak oproept. Tijdens een interview tijdens het Toronto International Film Festival in september vorig jaar zei Radford over Pacino: 'Als je met een briljant acteur werkt, heb je een geweldige machine. Het is zoiets als rijden in een machtige auto. Je moet het durven.' Hij heeft het gewaagd en wij zijn allemaal de begunstigden.