Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een film om de kijkers te verdelen. Alleen de kritiek wijst op het begrafenistempo, de overbelichte close-ups en de hardnekkige blikken tussen de hoofdrolspelers. Advocaten wijzen op Dirk Bogardes indrukwekkende acteerprestaties en Pasqualino De Santis' beste foto's van Venetië.<br />Alles bij elkaar genomen zou dit een toegeeflijke, geromantiseerde lofzang kunnen zijn op de nobele edelheid van de homoseksuele liefde (in een tijd, 1971, toen het wettelijk toegestaan werd). Visconti is er in feite in geslaagd een rijkere, complexere film te maken dan zo'n eenmalig product. Hij heeft zijn ideeën <0xE2><0x80><0x93> met fouten en al <0xE2><0x80><0x93> tot een nauwgezet geco<0xC3><0xB6>rdineerde boog samengesmeed.<br />Binnenin bevindt zich inderdaad de centrale voorstelling van Bogardes Aschenbach. In plaats van een onnozele, pas-op-de-wereld-homo slaagt hij erin een pathetische componist, verslagen door tragedie en onbegrepen integriteit, te helpen die redding ziet in Tadzio. Zijn gehypnotiseerde, wankelende rondgang door een steeds helser Venetië na de jongen is een treffende metafoor voor de vasthoudendheid van de kunstenaar voor de waarheid in het aangezicht van de dilettantenbende (en het is expliciet geïllustreerd met zo'n flashback).<br />Mahlers muziek is misschien een beetje te veel van het goede, hoewel ze goed is nagebootst. De Italiaanse overdub is een slopend anachronisme, maar gelukkig lijdt het acteerwerk er niet te veel onder.