Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Nadat ik dit had gezien, kwam ik tot de conclusie dat het hoogstwaarschijnlijk een meidenfilm was; later kwam ik erachter dat Keira's moeder het script had geschreven, dus dat bevestigde het min of meer. Maar een meidenfilm kan ook iets aantrekkelijks hebben voor mannen; deze heeft dat niet en lijkt ook niet erg aantrekkelijk te zijn voor vrouwen (kijk maar naar de treurige kassabonnen). Een punt waar beide seksen het volgens mij over eens zijn, is de stompzinnigheid van de de-scène in de film, waarbij een analogie wordt gemaakt tussen de pijn van een bevalling en de pijn van een been dat onder narcose wordt geamputeerd. Hoewel mannen de pijn van een bevalling niet ondergaan, begrijpen we dat het een pijnlijk proces is; toch is het een natuurlijke pijn, terwijl een amputatie dat zeker niet is! Vrouwen begrijpen dat nog beter. Ik vermoed dat een vrouw een feministische opmerking probeerde te maken die van slechte smaak getuigt. In feite zijn een heleboel dingen in deze film van heel slechte smaak. Hoewel films tegenwoordig bekendstaan om hun slechte smaak, blinken ze op dat gebied echt uit. Dit had een goede film kunnen zijn, over de strijd van Dylan Thomas tijdens de Tweede Wereldoorlog; en hoe sterk de gevoelens waren ten opzichte van mannen die er op de een of andere manier in slaagden om niet in het leger te hoeven dienen. In plaats daarvan krijgen we een meidenfilm over hoe twee jonge moeders een band krijgen; min of meer. In zekere zin. Misschien. Op de een of andere manier. Opvallend is het feit dat een soldaat (de man van de vriendin van Dylans vrouw) na de oorlog naar huis wordt gestuurd; toch is het onduidelijk of er een eind aan de oorlog is gekomen! Een heleboel dingen in deze film zijn net zo onduidelijk; en hoewel ik al heb gezegd dat ik dat weer zal doen, lijkt het het centrale motief van deze puinhoop te zijn.