Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is een vreemde ervaring om naar de debuutfilm van John Cassavet te kijken, ook al heb je wel vaker improvisatiefilms gezien.<br />Het eerste wat je opvalt, is dat de film ruw is. Het is meteen duidelijk dat sommige personages hun tekst verknoeien. Maar dan stap je weg van de situatie, terwijl je dieper wegzakt in de intieme gesprekken van deze mensen, en je vraagt je af: 'Stoor ik me ooit aan MIJN woorden?' Het antwoord is natuurlijk: natuurlijk, dat doen we allemaal. Het is jammer dat de meeste blunders in dit opzicht vroeg in de film komen, want na een minuut of twintig ben je zo diep weggezonken dat je het niet eens meer merkt als er achter je een bom afgaat.<br />Het volgende wat je opvalt... Of misschien merk je het pas uren of dagen na afloop van de film, is dat je nooit een echte plot hebt gezien, maar dat de thema's en de poëzie van de dialogen en de personages je nooit verlaten. In feite is de behandeling van de rol die het ras in het dagelijks leven van deze personages speelt altijd aanwezig, maar zo vluchtig dat zelfs zij zich er niet van bewust zijn dat het hun mening over zichzelf, hun zelfbewustzijn, hun vermeende status of het lot van hun relatie weergeeft.<br />De titel is toepasselijk, want je krijgt een volledig spectrum van zwarten, blanken en grijzen... en niet alleen in de huidpigmentatie van de personages. Leila Goldoni (die hier werkelijk opmerkelijk is) is een afro-Amerikaanse/blanke, haar twee broers zijn blank en donker afro-Amerikaans. Het ironische is dat ze bestaan in wat ongetwijfeld de 'hippste' meest tolerante sfeer van die tijd is... het door beats gedreven oostelijk-westen van Manhatten... en dat er nog steeds conflicten zijn binnen en om hen heen.<br />Ik geloof niet dat ik ooit een film heb gezien met zo'n subtiele montage of techniek. Het is net alsof je een echt groot kunstwerk in een galerie in je opneemt en dan gelukzalig in slaap sukkelt als je terugdenkt aan de beelden die het een paar dagen later oproept.<br />Grote beheersing en extra's op de Criterion-schijf. Aantoonbaar de eerste werkelijk onafhankelijke film die ooit is gemaakt.