Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een klassiek vervolg op _Bleu_, de al even uitstekende film, met Juliet Binouche als ster, en bovendien is ze hier, in _Roué_, een cameofiguur, een seconde maar, helemaal aan het eind. Maar deze film, echt rood en heel lief, maar ook heel triest, is een echte winnaar. De hoofdheldin, gespeeld door de altijd geweldige Irene Jakob, is een succesvol fotomodel. Ze leidt een volledig, actief leven, dat alleen wordt vertroebeld door haar traumatische relatie met haar rare vriend Mike, die in Engeland zit. Door een gelukkig toeval raakt ze bevriend met de oude rechter, die zijn tijd doorbrengt met het luisteren naar de privételefoongesprekken van zijn buren. Het verhaal gaat nog verder, en we zien hem in de rechtszaal, waar hij bijna door iedereen wordt veroordeeld voor zijn hobby. Zij is de enige die medelijden met hem heeft, met zijn schattige hondje Rita en haar puppy's, en met alle mensen om hen heen. We zien ook hoe een gelukkig stel uit elkaar gaat, een jonge advocaat en zijn vrouw, en hun ruzie wordt ook aangewakkerd door dat telefoonschandaal... Maar daar gaat de film niet eens over. Hij gaat vooral over de eenzaamheid en de diepe kloof tussen mensen, ver weg en dichtbij. Als ze met de veerboot naar Engeland vaart, met die advocaat als toevallige medepassagier en die eerder genoemde Binoche die in _Bleu_ speelde, zinkt het schip en zien we de geschokte blik van de rechter als hij naar het nieuws kijkt en probeert te raden of ze het heeft overleefd. Ze heeft het overleefd, en toch voelen we ons diepbedroefd. Mr. Kislowski is erin geslaagd een groots, subtiel verhaal te schrijven over eenzaamheid, misverstanden, geheimen en pijn. Diepe, duistere, persoonlijke pijn van mensen die verloren en eenzaam zijn. Briljante film.