Is deze recensie positief of negatief?

Nou... ik zou niemand iets willen voorschrijven, maar ik heb wel de behoefte om een paar dingen te zeggen die ik belangrijk vind over deze schitterende film. Ik heb hem in 1976 voor het eerst gezien (ik was 14) en een jaar later nog een keer. Dat was het. De rest was de roze elpee van Elton Johns soundtrack die de muziek en het verhaal dieper en dieper in mijn hart bracht. Hoe diep? Een week geleden gaf mijn neef me een VHS-kopie cadeau. (Er is nog geen dvd van.) Tjonge... wat was ik verrast! Dichters hebben altijd die diepe jeugd- en puberervaringen van schoonheid, liefde, God, idealistische bezigheden gehad, die blijven je altijd bij. Omdat ze zich meestal op het hartniveau bevinden (nog geen intellect! Ze bepalen de contouren van je ziel zoals een beeldhouwer dat met een steen zou doen. Als we niet de neiging hadden te vergeten hoe goed ze zijn, zouden we misschien beter de betekenis begrijpen van elke minuut, van elke beslissing, van elk keerpunt in ons leven.<br />Ik moet dus bekennen dat ik nostalgisch ben. Maar het fascinerende hiervan is dat ik weer naar de film kijk, en dat ik door deze reis terug in de tijd dat inzicht verrijk, waardoor ik begrijp waarom wij, mensen uit de jaren zestig, zo zijn opgegroeid. De geest van die tijd is overal aanwezig: een Genesis die ver verwijderd is van de officiële wereld van verslindend en economisch succes, maak de liefde en niet de oorlog, de prachtige popsongs, de poëzie van de teksten, een volkomen romantische kijk op de opstandigheid van de puber met het ontwaken van de seksualiteit zorgvuldig verpakt in tedere en kuise liefde, deze twee eenzame geesten die nog vol onschuld uit hun kindertijd zijn, groeien samen terwijl ze leren zich aan elkaar te binden en veranderen in 'volwassenen'.<br />Ik heb de film aan een groep schooljongens laten zien en ze barstten van de simplistische en cynische opmerkingen die de film als naïef en dwaas beschouwden. Jongens, wees eens serieus!! Film is een kunst en als kunst weerspiegelt hij niet alleen menselijke emoties maar ook historische momenten. En dat is precies wat 'Friends' op een meesterlijke manier doet. Het weerspiegelt een idyllisch idee van rebellie en een nieuw begin waar we allemaal van droomden toen we vijftien waren. Ik ben nu musicus en ik voel dat sommigen van ons, kunstenaars nog wel, er nog steeds van dromen! Hoe zouden we anders kunnen leven? Dat is 'Friends', dat is 'Brother Sun Sister Moon', dat is 'Hair'. Dat waren de tijden, nog steeds vreemd aan aids, vreemd aan expliciete en vulgaire teksten in popsongs zonder melodie, aan pornografie die werd gepresenteerd als'seksualiteit', aan deze barbaarse nieuwe 'wereldorde' die groeide na 11 september.<br />Wat een hartverwarmende ervaring om Paul en Michelle weer te zien, die bedeesd en teder de nieuwe fantasieën van hun romantische wereld verkenden. Wat een reis terug naar de kern van onze harten: naar Parijs, naar Elton John op zijn best, naar dat stedelijke scenario omringd door 2 CV Citroëns en de VW Kevers. Wat een frisse lucht uit het vredige huisje in Camargue, omringd door visvijvers en wilde paarden. Ze hebben ons gemaakt tot wie we zijn, net als Serrat in Spanje, Brel in Frankrijk, Peter Paul and Mary, Joan Baez, Luther King, de Beatles, de vroege Bee Gees, Belafonte's Spirituals, Gandhi, het evangelie van Elvis.<br />De mensen hopen nog steeds: krijg deze film. Begin met onschuld en groei vandaar. Je komt er wel achter waar het allemaal om gaat. En van daaruit ga je verder.' 'We zullen een solide en meer waarheidsgetrouwe basis hebben; een paar idealen om naar uit te kijken in het leven, een manier om persoonlijke en wereldkwesties aan te pakken. We hebben dit vandaag de dag zo hard nodig! Geef jezelf de kans en misschien komt er op een dag een eind aan de tijd van cynici. (Ik heb een extra VHS-kopie).'<br />Santiago Zuleta. Bogotá, Colombia.