Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Directeur/scenarioschrijver Allan Burns lijkt twee verschillende scripts aan elkaar te hebben genaaid voordat hij met dit kleine uitje op de proppen kwam: een komedie over ontrouw en een melodrama over verlies en sabotage. Het resulteert in een huiveringwekkend weinig grappige film. Christine Lahti speelt een botte, cynische tv-reporter die bevriend raakt met aerobicsinstructrice Mary Tyler Moore en al snel gaat dineren met Moore en haar gezin <0xE2><0x80><0x93> om er vervolgens achter te komen dat Mary's man (Ted Danson) Lahti's geheime affaire is! Burns heeft een vreemd, opeenvolgend ritme in zijn dialoog dat realistisch noch effectief is (alleen maar steeds ergerlijker, omdat er nooit iets belangrijks gezegd lijkt te worden). De broodmagere Moore, die er alarmerend broos uitziet in haar balletpakje, heeft een stralende glimlach, maar is niet zo overtuigend als Danson. De film probeert alle haken en ogen van een klassiek geval van te ver gaan af te dekken (de rol van de vrouw op de werkvloer, de tv-nieuwsbusiness, de overspelige echtgenoot, de werkende vrouw en moeder die meer willen, de behoefte van een vrouw aan vrouwelijke vriendschappen, enzovoort), maar uit deze ideeën komt niets substantieels voort, aangezien Burns de kwesties slechts halfslachtig onder de loep neemt. Als schrijver is hij verbazingwekkend vrij van clou's, maar ook van een doel, en het zware plot wordt gewoon door elkaar gehusseld.