Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Rosie Perez speelt de hoofdrol in deze bijzonder aanlokkelijke affaire, gecast als Mercedes, een jonge vrouw uit Brooklyn die besloten heeft filmster te worden, hoewel haar omstandigheden dat niet toelaten. Ze woont in Oost-Los Angeles en worstelt met een reeks vruchteloze audities voor welke rol dan ook. Mercedes heeft een relatie met een getrouwde, afgedankte acteur, Harry Harrelson (Harvey Keitel), die in de jaren zeventig een rol had in een westernserie op televisie, en sindsdien zelden meer. Ze accepteert hem als haar minnaar, deels uit eenzaamheid en deels in de hoop dat ze filmrollen zal krijgen vanwege zijn 'contacten'. Maar die laatste zijn van weinig belang, aangezien Harry zichzelf domweg voor de gek houdt in zijn pogingen om terug te krijgen wat hij als verouderde filmroem beschouwt. Om in haar levensonderhoud te voorzien ploetert Mercedes als taxidanseres in een danszaal/bar in het centrum van Los Angeles terwijl ze doorgaat met haar pogingen om in de filmindustrie te slagen, en het is in dat danspaleis dat een jonge immigrant uit Mexico, Ernesto (Michael DeLorenzo) verliefd op haar wordt en het grootste deel van het verhaal gaat over zijn pogingen om het voorwerp van zijn affectie te behagen, ook al zou dat betekenen dat hij haar helemaal kwijtraakt. Dit in wezen traditionele, in de grond gewortelde melodrama heeft slechts een bescheiden budget, ondanks de aanwezigheid van een behoorlijk aantal bekende spelers, onder wie Steve Buscemi, Anthony Quinn en Stanley Tucci, en werd ongeveer een jaar in de ijskast gehouden voor de nogal onsamenhangende distributie en loodzware marketingpogingen ten behoeve ervan, wat jammer is, aangezien de solide productiekenmerken ervan sterk worden geaccentueerd door Alexandre Rockwells bewonderenswaardig beheerste regie, een consistente deugd van zijn werk, en in deze film vanaf de allereerste openingsscène beelden te zien zijn die een montage vormen achter de aftiteling, met Perez op Fifth Avenue en Main Street. Rockwell heeft vaak laten zien dat hij heel nauw samenwerkt met zijn cast, en dat is in dit geval ook het geval, want hij laat zijn acteurs hun rol creëren terwijl alle reclameteksten netjes worden geacteerd via het montageproces, wat resulteert in een artistiek succes voor de regisseur, ondanks de negatieve opmerkingen van sommige vooraanstaande evaluators. De film scoort esthetisch zeer goed, met een groot deel ervan dankzij Tito Larriva, die ook meespeelt als bandleider voor de taxidansers. De nominatie voor de nominatie voor de immer vitale Perez gaat naar de altijd vitale Perez, hoewel er nauwelijks een subpar-optreden wordt ingeleverd. Een redelijke test voor de kwaliteit van een film wordt afgegeven wanneer een kijker binnen een korte periode twee keer naar de film kijkt. Doorgaan met dit ondergewaardeerde werk zal voor velen als een groot genoegen worden beschouwd.