Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is misschien niet de slechtste film die ooit de prijs voor de beste film heeft gewonnen, maar het is er wel een. Bij nader inzien is dit waarschijnlijk de slechtste film die ooit de prijs voor de beste film heeft gewonnen. Toch zou je verwachten dat het een film de moeite waard zou maken. Dat is ook zo, al is het ook twijfelachtig. De film bevat bijna geen diepgang en is gewoon 'leuk' na 'leuk' als je het zo wilt noemen. In het begin is het heel interessant, maar het lijkt alsof alles op zoveel manieren wordt overdreven.<br />Het acteerwerk was niet spectaculair om te zien, maar het was heel interessant om Charlton Heston in zijn eerste hoofdrol te zien. Na een tijdje begon ik me aan veel van de personages te ergeren. Wie ik wel leuk vond was James Stewart als de filosofische clown. Voor mij bewaarde hij de film in de zin dat hij er een extra laag aan gaf die hij hard nodig had. Helaas was er na Stewart niet veel meer.<br />De regie van de zeer gerespecteerde Cecil DeMille was voor mij niet aan de orde. Ik vond de film af en toe een beetje sentimenteel en zijn gebruik van Betty Hutton was een vergissing. Het uiterlijk van de film was soms heel goed, maar het gaf niet dat magische gevoel dat klassieke films nodig hebben. De tekst was eigenlijk best goed, als je in aanmerking nam hoe oppervlakkig de film was.<br />Uit films als deze kwam de term 'Hollywood Trash' naar voren. Er zit geen diepte in, geen geldige poging om emoties uit het publiek te halen en de film heeft eenvoudigweg geen artistieke waarde. En dan natuurlijk de vele gaten in de plot. Deze film was voortdurend irritant en frustrerend. Ik had zelfs het gevoel dat veel van wat ik zag niet alleen een onjuiste weergave was van het circusleven, maar ook het tegenovergestelde van hoe het werkelijk is. Waarom deze film de prijs voor de beste film won is me een raadsel, maar het is niet zoals de eerste of de laatste keer dat de Oscars een fout maken.