Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Frances Austen, Sandy Dennis, die zich alleen voelt en behoefte heeft aan gezelschap en liefde, houdt al die emoties binnen terwijl ze door het leven gaat als een populaire, jonge, alleenstaande dame die veel vrienden heeft in de hogere kringen. Maar om redenen van haar eigen diepe onzekerheid houdt ze ze op afstand. Wat Frances' mannelijke vrienden betreft, die zijn ongeveer van haar leeftijd, zodat ze geen enkele reden heeft om een romantische relatie met hen te hebben.<br />Op een vroege avond, toen Frances een paar van haar vrienden uitnodigde, ziet ze voor het raam van haar appartement een jonge man, Michael Burns, die alleen in de koude stromende regen zit. Als haar vrienden weg zijn gaat Frances naar buiten, naar het park, en biedt de jongeman onderdak bij haar thuis tot het minder hard gaat regenen, en ze biedt hem zelfs aan om te blijven slapen in de logeerkamer die ze heeft. Je ziet meteen dat Frances er meer in geïnteresseerd is om de jongeman veilig uit de kou en de regen te krijgen dan om hem als vriend of zelfs als speeltje voor zichzelf te hebben, en naarmate de film vordert, zie je dat je gelijk had.<br />Een werkelijk verbazingwekkende voorstelling van Sandy Dennis, die in zekere zin erg veel lijkt op de Oscar-uitreikingsvoorstelling van Kathy Bates in de film 'Misery'. Frances, die dacht dat de jongeman alleen en dakloos was en, later als ze hem ontmoet, stom is, ziet de perfecte vriend voor haar. Hij is in geen enkel opzicht haar gelijke of beter dan zij, zoals de vrienden die ze heeft, de advocaten van indianenopperhoofden, en dus is hij volkomen van haar afhankelijk. Later blijkt dat de jongeman niet de eenzame en dakloze persoon is die Frances dacht dat hij was. Pas als ze er langzaam achter komt dat hij haar niet zozeer nodig heeft als wel dat hij haar manipuleert in plaats van andersom, gaat er iets in Frances om. Het is een film over de menselijke geest die een dwangneurose blijkt te zijn van moorddadige proporties.<br />Een echt maffe film van regisseur Robert Altman die tot diep in de diepten van de eenzaamheid en de depressie van de menselijke geest doordringt. Actrice Sandy Dennis is perfect als de Dr. Jekyll and Mr. Hyde-persoonlijkheid in haar rol als de eenzame maar tegelijkertijd gevaarlijke Frances Austen, en het is jammer dat ze niet alleen geen Academy Award heeft gekregen voor haar rol in de film, maar er ook niet eens voor is voorgedragen.<br />Zoals in de meeste films van Robert Altman lijkt er veel improvisatie te zijn onder de acteurs van de film en ad-lib dialogen, vooral tussen de jonge man en de actrice. Het enige in de film wat ik verwarrend vond, was dat we Frances naar een kliniek zien gaan voor een volledig gynaecologisch onderzoek en dat ze tegen de dokter zegt dat ze binnenkort gaat trouwen. Zou haar man de jongeman zijn die in haar appartement logeert? Maar afgezien daarvan blijft de film aardig bij het verhaal en het einde is zowel voor het publiek als voor de jongeman een grote schok. Als hij eindelijk, op het eind, beseft dat Frances niet alleen een beetje vreemd is, maar ook moorddadig krankzinnig.