Wat is het sentiment van de recensie?

Wat een genotzuchtige puinhoop! De film van Duncan Roy is blijkbaar autobiografisch, hoe onmogelijk het ook is om ook maar een sprankje emotionele waarheid te vinden in dit chaotische, slecht geacteerde en jammerlijk amateuristische fiasco.<br />In zekere zin moet je de ballen bewonderen van een man die er door een grimmige vastberadenheid en een zeer genereuze weldoener in slaagt een film te maken over zijn eigen opkomst en ondergang <0xE2><0x80><0x93> van een mishandelde arbeidersjongen tot een criminele Engelse lord. De toon is echter of zo zelfmedelijdend, of zo schalks, dat het onmogelijk is om je in te leven in personages of plot. Het ruwe materiaal is potentieel geweldig, maar Roy lijkt niet in staat te zijn om het soort verhaal uit te beelden dat je bij de keel zou moeten grijpen om je tot tranen toe te roeren. En het is een compleet raadsel waarom het ooit is gemaakt om als een drieluik van beelden te worden uitgezonden <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk omdat één beeld te saai zou zijn geweest om naar te kijken.<br />Het is ook interessant om zo veel verder goede acteurs <0xE2><0x80><0x93> Bill Nighy, Diana Quick, Lindsay Coulson <0xE2><0x80><0x93> hun slechtste optredens te zien geven.