Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Inglorious', zoals ons plaatselijke theater besloot de titel op de luifel te zetten, minus het tweede woord. Het is fantastische film.<br />Ik aarzel niet om deze film aan iedereen aan te bevelen, behalve aan de teergevoeligen. Laat ze maar nooit weten wat ze missen.<br />Ik aarzel wel om hem tien sterren te geven vanwege mijn ervaring met Tarantino's vorige films. Op 'Reservoir Dogs' na zijn ze in alle gevallen, behalve 'Reservoir Dogs', alleen maar beter geworden door er vaker naar te kijken.<br />Dus hoewel ik hem tien sterren heb gegeven, heb ik dat met tegenzin gedaan. Dan heb ik geen 'up' meer om naartoe te gaan.<br />Ja, Christoph Waltz is de nazi die we ons allemaal het ergste hebben voorgesteld. Hij is beschaafd, wereldwijs, beminnelijk en sadistisch, het soort man dat een glas melk als een bedreiging ziet en zijn sigaret abrupt uitdrukt in een strudel en die in de slagroom vermaalt alsof hij zijn hak in een slachtoffer vermaalt.<br />Om Tarantino's films te begrijpen, hoef je alleen maar gevoel te hebben voor dialogen, kleuren en ijsberen. De kleuren zijn zo helder als nodig en als het nodig is nog helderder. In de Franse boerderij van de openingsscène zijn ze gedempt en donker, maar niet overdreven. Buiten schijnt een stralende zon, maar in de enige kamer van het huis baadt alles in schaduwen en zwart. Het is een briljante setting voor een ondervraging door Waltz, als de 'Jodenjager' van de SS, die zijn gast Franse boer talloze malen aan de rand van de afgrond laat bungelen om te onthullen wat hij niet kan onthullen, om hem vervolgens terug te trekken met kruiperige regels van vriendschap en begrip.<br />Een tweede sadistische Duitser, goed gespeeld door August Diehl, fungeert later als belangrijke acteur in de uiteindelijke draai van de plot. Diehls nazi-majoor, die een goed oor heeft voor Duitse accenten, is bijna net zo goed als Waltz... bijna.<br />Deze film zal veel leerlingen aan de film herinneren. Ze moeten met liefde naar het voortreffelijke geijsbeer kijken. Tarantino weet precies hoe lang hij een scène moet rekken, hij bouwt de spanning op zoals Hitchcock dat deed en dan, net op het breekpunt, komt hij plotseling tot een oplossing.<br />Voor de kleur moet je naar een Frans theater gaan, waar de in het geheim joodse eigenaar een verrassing op touw zet voor de hoogste nazileiders.<br />We zien haar, gespeeld door Melanie Laurent, wachtend op de gehate Duitse keizersgezinden die komen voor een voorvertoning van het nieuwste Duitse meesterwerk, een propagandastuk over een Duitse held en zijn dubieuze prestaties. <br />Laurent wordt op een balkon ingelijst, weerspiegeld in de glazen spiegels van het schitterende theater, en haar rode lippen en laag uitgesneden jurk weerspiegelen overal de intensiteit van haar ontwerpen voor haar gasten. Het is een enkele opname die een hele film waard zou zijn.<br /><br />Er zijn gelukkig nog veel meer van zulke beelden, veel meer gestage taferelen van verfijnde dialogen en spanning.<br />Kortom, ga ernaar kijken. Ik weet zeker dat je het keer op keer zult zien.