Wat is het sentiment van de recensie?

De grootste tragedie die de mens te wachten staat, is dat hij, die zo vaak van het goddelijke kan genieten, genoegen neemt met het banale. Uit dit feit komt zoveel grote tragedie naar voren. _Dood in Venetië_ is een van de zeer weinige films met het geduld en de dapperheid om dit feit rechtstreeks aan te pakken. De film confronteert het menselijk oog met schoonheid en inspiratie in hun twee meest onvermijdelijke menselijke vormen: zelfontkenning en verval. Ongetwijfeld is dit de grootste film die geen merkbare invloed heeft op de bioscoop. Zijn strenge, verfijnde uiterlijk, galmende geluid, mengsel van niet-ondertitelde talen en hoogst uitdagende thema's zijn onmogelijk na te bootsen: evenzeer een toeval van zijn bijzondere productie als van de visie van de regisseur. De centrale rol, tegelijkertijd stijf, opgewonden en kwetsbaar in het aangezicht van expressie en decadentie, accentueert Bogarde alsof hij misschien niet de beste Britse acteur van zijn generatie is, maar zeker wel de avontuurlijkste. In staat om sympathie te behouden als zijn verlangens hem overmeesteren en interessant ondanks de eindeloze close-ups en de Mahler-score boven hem. Niet iets voor een vrijdagavond met je vriendin, maar zeker oké als je de grenzen van de menselijke geestelijke beperking wilt verkennen.