Is deze recensie positief of negatief?

Opnieuw moet ik iets van de dwarsligger laten zien. De meeste recensies over Ab Tak Chappan zijn uiterst positief. De mijne is positief, maar niet meer dan dat. Een 7 op een schaal van 1 tot 10 is voor mij gelijk aan een 7 op een schaal van 1 tot 10.<br />Het lijkt erop dat een groot deel van de loftuitingen geworteld is in twee factoren: 1) dat Ab Tak Chappan realistischer is dan de typische Bollywoodfilm, en 2) dat de film probeert de dingen anders te doen.<br />Het eerste punt kon me geen zier schelen. Ik ben niet op zoek naar realisme in films, en dus scoor ik niet hoger voor een film die een verhaal en personages laat zien die dichter in de buurt komen van hoe ik denk dat de echte wereld is. Ik ben een groot liefhebber van surrealisme, fantasie, absurdisme enzovoort, hoewel ik geen hekel heb aan realistische films alleen omdat ze realistisch zijn.<br />Wat het tweede punt betreft, ben ik het met je eens dat het prijzenswaardig is om te proberen de dingen anders te doen. Maar ik denk niet dat 'originaliteit' tegenover 'formulering' een betere of slechtere film tot gevolg heeft. Een film kan 'origineel' en arm zijn, net zoals een film kan zijn 'formulering' en uitmuntend. Waar het om gaat, is hoe goed de film doet wat hij moet doen en hoe plezierig of esthetisch bevredigend dat is voor de kijker.<br />Ab Tak Chappan is gebaseerd op het ware verhaal van een agent uit Mumbai die Daya Naik heette. Ontmoetingsspecialisten, die je zou kunnen omschrijven als de vroege versies van de echte wereld, 'Rechter Dredds', zijn getraind om te opereren als de criminelen en bendeleden die ze achtervolgen, en ze krijgen in feite een vergunning om te doden <0xE2><0x80><0x93> in feite handelen ze binnen enkele seconden als politieman, rechter, jury en beul. Ab Tak Chappan volgt het verhaal van Sadhu Agashe (Nana Patekar), de ontmoetingsspecialist die gebaseerd is op Naik. We zien hem aan het werk, in contact met zijn collega's en met geweld. We zien hem thuis, waar hij probeert een normaal leven te leiden in zijn niet bepaald luxueuze omgeving. We zien hem halverwege de film proberen te wennen aan een nieuwe 'presentator'. En we zien zijn vreemde relatie met een beruchte Indiase gangster, Don Zameer Zafar (Prasad Purandhare).<br />Dit alles heeft de potentie om een fantastische, ruige film te worden. Ik ben het met je eens dat het leuk is om af te zien van de typische Bollywood-musicals en -romances <0xE2><0x80><0x93> niet elke film heeft die dingen nodig; de producent van Ab Tak Chappan, Ram Gopal Varma, is beroemd omdat hij in veel films die hij heeft geregisseerd of geproduceerd muziek en romances op de achtergrond laat of weglaat. Bovendien heeft Ab Tak Chappan een paar goede optredens <0xE2><0x80><0x93> Patekar straalt bijna de Doodswens uit (1974) <0xE2><0x80><0x93> uit de tijd van Charles Bronson. Het heeft ook een bewonderenswaardige cinematografie <0xE2><0x80><0x93> het met de hand gemaakte materiaal aan het begin van de film was bijvoorbeeld bijzonder effectief. Er zit een geweldige score in die de stemmingswisselingen tussen actie en misdaad uit Hollywood vermengt met traditionele Indiase instrumenten en gewoonten. Het geweld is goed uitgevoerd en korrelig.<br />Er is ook sprake van een fatsoenlijke verkenning van subteksten, waaronder de moraal van (het hebben) van ontmoetingsspecialisten, het idee van het opvolgen van bevelen, enzovoort. De ontmoetingsspecialisten moeten zich grotendeels losmaken van ideeën over goed en kwaad. Nog schrijnender is dat de film de verdienste van het blindelings opvolgen van bevelen in twijfel trekt. Er worden parallellen getrokken tussen de ontmoetingsspecialisten die bevelen opvolgen en, laten we zeggen, leden van het leger van een land, en we krijgen te zien tot wat voor corrupte situatie dat kan leiden.<br />Maar (je wist toch dat er een'maar' aan zat te komen? De regisseur Shimit Amin en zijn scriptschrijvers hebben een verhaal geschreven met veel te veel personages, veel te veel uitweidingen, en dat gaat een beetje te langzaam. Al die problemen zijn misschien te wijten aan het feit dat Amin en zijn medewerkers naar de Godfather-films hebben gekeken, die wat (tenminste oppervlakkige) overeenkomsten vertonen met Ab Tak Chappan, zij het vanuit het perspectief van een politieman.<br />De meeste ontmoetingsspecialisten leren we niet erg goed kennen <0xE2><0x80><0x93> het zijn oppervlakkig getekende personages, om het zacht uit te drukken, behalve Agashe en Jatin Shukla (Nakul Vaid). Om te beginnen, Narayan, wist ik pas halverwege de film wie hij was. Zijn naam wordt een paar keer genoemd, maar ik heb hem nooit ontmoet. Ik zag hem alleen maar af en toe, tot de scène anders werd. Dan trok iedereen andere kleren aan tegen de tijd dat ze weer opdoken en moest ik weer helemaal opnieuw beginnen om erachter te komen wie Narayan was.<br />Hetzelfde gebeurde met Agashes eerste commissaris. De film was al ver in de tijd van de nieuwe commissaris voordat ik de relaties kon ontrafelen. Het lijkt wel of er in elke scène nieuwe personages zijn. We komen de verhalen van de meeste nooit te weten. Hoewel dat misschien een artistieke waarde heeft, omdat de ontmoetingsspecialisten meestal mensen vermoorden van wie ze niets weten (omdat ze dat meestal in opdracht doen), omdat we ook niet veel te weten komen over de meeste ontmoetingsspecialisten, is het zo.' Het is moeilijk om personages te vinden om wie je iets geeft, en dat maakt de film nou niet bepaald aangrijpend.<br />De voornaamste schurk is Zameer. Maar tot ongeveer halverwege de film is daar niets van te merken. Hij krijgt niet veel meer tijd op het witte doek dan de andere schurken die door de film paraderen, en hij is letterlijk 'zijn prestatie aan het inbellen' <0xE2><0x80><0x93> hij is op een andere locatie (Dubai) en communiceert gedurende het grootste deel van de film alleen per telefoon. We zien Zameer eigenlijk niet veel doen. Tot op zekere hoogte hangt de film af van een paar 'twists' die het noodzakelijk maken Zameer een aantal dingen niet te laten doen, maar we zouden hem andere dingen kunnen zien doen, en een heleboel andere schurken hadden er ook buiten kunnen blijven. Dat zou de film een beetje strakker hebben gemaakt, waardoor hij meer gefocust zou zijn en ongeveer een half uur korter zou zijn geweest, wat beide kanten van het verhaal ten goede zou zijn gekomen. Dit is beslist geen actiefilm. De eerste drie kwartier of zo stond ik Ab Tak Chappans indrukwekkende stijl te bewonderen, maar ik zei: 'Oké, ga maar verder met het verhaal.'