Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben heel dankbaar dat het kleine universiteitsstadje Abingdon <0xE2><0x80><0x93> in de buurt van Bristol <0xE2><0x80><0x93> waar zich het beroemde Barter Theatre bevindt waar Gregory Peck ooit acteerde <0xE2><0x80><0x93> erin slaagde een kunstfilmfestival bijeen te brengen en deze film daar te vertonen. Abingdon ligt op twee en een uur rijden van de plaats waar ik woon, maar de reis was het in elk opzicht waard. UZAK/DISTANT is een verbazingwekkende, briljante, schokkende, emotionele, fascinerende film. Als Turks-Amerikaanse was deze film niet alleen een getuigenis van het leven in Turkije, maar op grotere schaal vertelde hij de wereld hoe het is om Turks te zijn, of je nu in Istanbul, Berlijn, Montreal, New York of Omaha woont. Het mag dan twee uur lang zijn in plaats van vijf minuten, maar dit is in feite ons Bob Marley-liedje. Er zitten zo veel prachtige scènes in deze film. Het is heel moeilijk om er maar een paar uit te kiezen. Maar voor mij vindt één veelzeggende scène plaats in een Beyoglu-bioscoop (in de binnenstad van Istanbul). De titelfiguur, gespeeld door Mehmet Emin Toprak, die kort na de voltooiing van de film helaas om het leven kwam bij een auto-ongeluk, volgt een zeer aantrekkelijke jonge vrouw die een trap af loopt naar de grote zaal van de bioscoop. Ze gaat naar de Vanilla Sky. Terwijl het beeld van Tom Cruise in een glas wordt weerspiegeld, voelen we dat Turkse mannen met Tom Cruise concurreren om hun eigen vrouwen. De scènes die op de kust van de Bosporus worden geschoten, zijn ook heel onthullend omdat ze symbool staan voor de schoonheid van de maar wanhopige, lege afgronden, die een pijnlijk feit zijn in het leven in Turkije. In deze film scheidt de afgrond geliefden en gezinnen. Een eenvoudig, leeg pakje Samsun-sigaretten (een Turks merk) en een stervende muis springen van het scherm, zoals zeemeeuwen in de Serif Goren-Yilmaz-Guney-film 'Yol' in 1982 deden. Veel van Guneys films, waaronder 'Yol', 'Suru-de Kudde' (1978, voltooid door Zeki Okten) en 'Baba-De Vader' (1971), worden door velen beschouwd als de beste Turkse films die ooit zijn gemaakt. 'Distance', een soms overdreven, sociaal-politieke woede (vooral in zijn laatste film, het gevangenisdrama 'Duvar-The Wall' uit 1983), vat de essentie van het Turkse leven op een opmerkelijke manier samen. Dit is de kroon op het werk van een regisseur die naar mijn mening al kan worden bestempeld als het Turkse equivalent van regisseurs als Tarkovski, Bresson en Ozu. Ik kan niet wachten om zijn andere films te zien!