Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor lezers die al een van Miyazaki's films hebben gezien: hij is nog steeds in topconditie en heeft weer een ervaring gemaakt die de moeite waard is. Oké, je hoeft nu niet verder te lezen.<br />Ik denk dat de meeste lezers al ouder zijn dan de twee hoofdrolspelers van deze film, dus ik zou zeggen dat Ponyo niet zozeer een familiefilm is als wel een kans om terug te denken aan het gevoel dat je als klein kind had: de wereld ontdekken zoals je die wilde zien, je eigen regels bedenken en pochen op je uitbundige enthousiasme om voor het eerst zelf dingen te doen. Ponyo wijkt af van veel van de problemen die leeftijdsfilms aansnijden. Het is nooit neerbuigend, alle personages hebben een goed hart en geloofwaardige problemen. De twee hoofdpersonen zijn misschien wel de twee meest geloofwaardige kinderen die ik ooit op het witte doek heb gezien. Ze zijn niet dom, arrogant of naïef, maar gewoon nieuwsgierig, enthousiast en lerend van de wereld. Ze zijn zo gemakkelijk om van te houden, maar nog gemakkelijker om mee te identificeren. Veel films bezien kinderen van buitenaf, als de volwassene die een wereld beziet waar alleen een kind binnen kan komen. Ponyo brengt iedereen terug naar die wereld. In Ponyo is er de eerste keer om te leren en te kiezen wat je het dierbaarst is, en de film hecht daar veel waarde aan. Het is de moeite waard om het je te herinneren, om het weer te voelen.