Wat is het sentiment van de recensie?

In de korte periode tussen de spaghettiwesterns van Clint Eastwood en zijn Dirty Harry-films werkten hij en regisseur Don Siegel samen aan deze ongebruikelijke film. Eastwood speelt een gewonde korporaal van de Union Army tijdens de Burgeroorlog, die naar een meisjesschool in het zuiden wordt gebracht tot hij van zijn verwondingen is hersteld. Het is al een tijdje geleden dat de jonge vrouwen (waarvan de meesten tieners lijken te zijn) een man in huis hebben gehad, dus ze willen hem niet graag aan de plaatselijke rebellensoldaten uitleveren. De situaties die hieruit voortkomen zijn vaak grappig, schokkend, erotisch of zelfs ronduit grotesk, terwijl Eastwood langzaam weer op krachten komt en over het etablissement begint te piekeren. Het basisverhaal klinkt bijna als het begin van een pornofilm. We zien een mannelijke man die plotseling omringd wordt door jonge, huwbare vrouwen. De meesten voelen zich seksueel tot hem aangetrokken. En hij is maar al te bereid om hun liefde te verspreiden. Maar het materiaal wordt nooit echt'smakeloos'. Eastwood, Siegel en Bruce Surtees zijn zulke goede filmmakers dat de film altijd zijn waardigheid behoudt.<br />Eastwoods John McBurney is anders dan alle andere rollen die hij ooit heeft gespeeld. McBurney is een amorele, achterbakse en wellustige charlatan. Hij weet dat de meeste vrouwen, zelfs de jongsten, zijn lichaam willen, en hij laat meer dan één vrouw een poging doen. McBurney maakt vaak gebruik van vleierij om de vrouwen te paaien, en gebruikt dan zijn ruige, knappe uiterlijk om ze in te palmen. Hij is net een dronken acteur op een cocktailparty, die vaak verschillende vrouwen weet te versieren, zelfs in dezelfde scène! Uiteindelijk leidt zijn wellustige manier van doen tot grote pijn en verlies, op een manier die jullie zelf moeten zien. Deze auteur zou er niet over piekeren om de specifieke gevolgen van zijn daden te onthullen, maar er is weinig twijfel dat die eraan komen.<br />Eastwood geeft een typisch geweldige voorstelling. Hij schijnt het geweldig naar zijn zin te hebben in de rol, tot het echt vervelend wordt, en dan wordt hij gemeen en vervelend. Geraldine Page is een traktatie als de keiharde secretaresse die de leiding heeft over de school. We weten dat ze McBurney net zo graag wil als de andere meisjes, maar nu we haar geruite verleden in flashbacks te zien krijgen, komen we erachter dat dat niet het enige is waar ze op uit is! Mae Mercer als de slavin van de school geeft ook een geweldige voorstelling. Ze weet duidelijk vanaf het begin dat McBurney een schoft is, en ze laat zich nooit door zijn nepcharme uit het veld slaan. Dit is een personage waar je meer over wilt weten als de film voorbij is. Ze schijnt een grotere kennis van de wereld te hebben dan wie ook in de film.<br />De Bekoorlijke deed het slecht in zijn theateruitgave. Niemand wist precies wat hij ervan moest denken, en in 1971 trok een deel van de inhoud ongetwijfeld de wenkbrauwen op. In een eerste scène zien we bijvoorbeeld hoe Eastwood een meisje van twaalf romantisch kust. Probeert hij haar alleen maar te sussen als de rebellen dichterbij komen, of geniet hij er echt van? Waarschijnlijk allebei! In een volgende scène krijgt Clint het niet alleen aan de stok met Page, maar ook met haar jonge assistente! In deze scène gebeuren echt interessante dingen. Het is maar goed dat Eastwood de ster werd die hij was, anders was deze misschien allang vergeten geweest.<br />Zeer aanbevolen. 9 van de 10 sterren.<br />De Hond.