Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In wezen een onopvallende B-film die op mysterieuze wijze wordt geregisseerd door een van de grootste talenten van het gouden tijdperk, Fritz Lang. Zelfs met de schitterende namen Lang, Walter Pidgeon, Joan Bennett en George Sanders, moet je voorbereid zijn op een bespottelijke verhaallijn, slecht acteerwerk, overduidelijk namaak decors en een verkeerde cast. Voor de duidelijkheid moet ik toegeven dat ik Walter Pidgeon vurig niet-bewonder. Hij mag blij zijn dat hij een plekje heeft gevonden in de kunstmatige droomfabriek van MGM en op de een of andere manier secundaire rollen heeft gekregen, waarin hij Greer Garson en anderen steunt. Hij is totaal verkeerd gecast, acteert in een opgewekte '30s-Ray Milland-gekke-komedie-toon', in een rol waarin zijn leven in gevaar is en hij zich schuilhoudt. Het cockney-accent van Pidgeon is overdreven, maar haar gelakte haar, perfecte make-up en chique kleding doen niet vermoeden dat ze een straatarm cockney-achterbuurtmeisje is. George Sanders is niet in staat om slecht te acteren, maar verdwijnt nadat Pidgeon na de belachelijke openingsscène op de een of andere manier doet alsof ze Adolf Hitler neerschiet. Voor Fritz Lang is de oneffenheid van de toon verrassend. Ik vond dat de film ongemakkelijk heen en weer schommelde tussen momenten van spanning en sensatie, omringd door luchtige komische intermezzo's. Hitchcock draaide de verhouding helemaal om en maakte af en toe gebruik van komische opluchting om de spanning op te voeren. Er is een reden dat deze film onbekend is. Hij heeft niemands carrière of reputatie gediend of voortgestuwd, en is vergeten omdat het een verrassend slechte film is uit zo'n vooraanstaande groep.