Wat is het sentiment van de recensie?

Natile Portman en Susan Sarandon spelen als een symfonieorkest met elkaar in dit verhaal over een jong meisje dat tot het leven wordt veroordeeld als de dochter van een van de krankzinnigste vrouwen die je ooit zult tegenkomen. Sarandon heeft het vermogen, noem het talent als je wilt, om een paar van de meest excentrieke personages te spelen en hun menselijkheid naar voren te brengen in elke film die ze maakt. Als de moeder van dit duidelijk briljante en minder intelligente jonge meisje wisselt Sarandon het zijn van de moeder en het zijn van het kind af met het gemak van een balletdanseres. Belangrijker nog is dat ze het doet met kracht en vuur, zonder Portmans weergave van de dochter te vertrappen. De vraag wordt altijd gesteld als we de plot van de film ontleden: wie verandert er? Deze film gaat zeker over de dochter, maar als je goed kijkt naar de dromen en opofferingen die mama zich getroost, zul je zien dat ze in de pas loopt met haar dochter. Ik durf te wedden dat dit ons allemaal in het publiek ook verandert.