Is deze recensie positief of negatief?

De toneelstukken van William Shakespeare worden geclassificeerd als komedie, tragedie of geschiedenis. Sommige van zijn meest memorabele <0xE2><0x80><0x93> en meest gelezen <0xE2><0x80><0x93> scheppingen leveren ons een weemoedige humor, zachte poëzie en hilarische slapstick op. Sommige van die stukken overleven als onvergetelijke drama's met een meeslepende diepgang en ernst. Hoe dan ook, hij kon schrijven met een ongeëvenaarde vaardigheid en inventiviteit, wat een grote bijdrage leverde aan onze jonge taal. Dus in welke categorie valt De koopman van Venetië? Ik was heel verbaasd toen ik ontdekte dat het een van Shakespeares komedies was. Ik had het nooit eerder gelezen of gezien, maar na het zien van deze meest recente filmversie ben ik tot de conclusie gekomen dat het geen van beide is en het is allebei. Dit is een van de vele vragen die de kijker moet proberen te beantwoorden wanneer hij in het reine komt met wat duidelijk een verbijsterende en zeer verontrustende morele tragedie is.<br />De spelers worden snel en eenvoudig geïntroduceerd. Een van hen is Venetië zelf; regisseur Michael Radford filmde de Venetiaanse scènes in de stad zelf en creëerde een indrukwekkend levendige, bedrijvige achtergrond voor het verloop van het stuk. In dit decor verschijnt de jeugdige Bassanio (Joseph Fiennes), die terugkeert naar Venetië om een goede oude vriend te bezoeken, Antonio (Jeremy Irons). Het schijnt dat de arme Bassanio heeft gehoord van een prinses wier vader is gestorven en dat hij aan elke potentiële huwelijkskandidaat een soort loterij heeft nagelaten. Het landgoed op het eiland bestaat uit drie kleine hutkoffers.<br /><0x3E> Slechts één ervan bevat 'beelden van de prinses'. Hij die de juiste kan raden, met behulp van slechts blinde intuïtie en de raadselachtige lokkers die erop geschreven staan, zal het enorme fortuin voor het leven van de vader erven. O, en zijn dochter en haar eeuwige liefde in het huwelijk, vergeet ik te noemen. Hier neemt de lichte komedie van Shakespeare de film over. Dit komische element vormt de drijfveer van het verhaal en vult ook een groot deel van de filmtijd, als een aantal pijnlijk gretige opportunisten op het eiland arriveert, die humoristisch wedijveren om en falen in het verkrijgen van deze zeer rijke hand in het huwelijk. Maar voordat iets van dit alles gebeurt, smeekt Bassanio, bij wie het aan financiën ontbreekt, Antonio hem drieduizend dukaten te lenen om de lange reis te kunnen maken die hij moet maken om zijn kans op de hoofdprijs te krijgen.<br /><br />Antonio, zelf bijna berooid, moet met tegenzin nederigheid aanvaarden door de financiële hulp in te roepen van Shylock (Al Pacino), een van de talloze joodse woekeraars die de verzakte economie in stand houden, maar die door de fanatiek christelijke meerderheid van de stad worden geminacht en vervolgd. Zo verblijven ze in de onderbuik van de maatschappij, en daar moeten de twee leners heen. Shylock aarzelt niet om de twee mannen te herinneren aan een zeker incident waarbij Antonio hem op de markt beledigde en bespuwde, en hij berispt deze man, die eerlijk gezegd een hoop lef heeft nu om hulp te vragen, vol trots. Maar hem helpen doet Shylock wel. Hij trekt zelfs alle rente van de lening af, waarschijnlijk omdat hij geen reden heeft om zich zorgen te maken als Antonio hem binnen drie maanden zal kunnen terugbetalen. Maar Shylocks enige contractuele eis is een pond van Antonio's vlees, mocht hij zich niet aan hun overeenkomst houden. Dit is een verontrustend verzoek, zowel voor Antonio en Bassanio als voor ons. Maar het lijkt erop dat Shylock, ondanks zijn terechte trots, niet echt verwacht dat hij zo'n gruwelijke daad zal zien plaatsvinden.<br />Hier is dus de dramatische basis gelegd. En terwijl de film op pad gaat om zijn zachtere kant te verkennen met zijn liefdesloterij en misplaatste identiteiten, wacht ons nog steeds het sombere vooruitzicht van de lening zelf. Wat zal er uiteindelijk van deze onheilspellende overeenkomst terechtkomen? Intussen worden wij om beurten op pad gestuurd om de ware hoofdpersoon van Shylock te verkennen. Al Pacino heeft meer dan genoeg dramatisch gewicht om hier te dragen, en dat doet hij met overtuigende kracht en hartstocht. Er zijn momenten dat hij ruimte krijgt voor het theatrale dat we van zo'n kleurrijke acteur zijn gaan verwachten. Maar zijn indrukwekkendste scènes zijn de scènes waarin hij deze energie in zich opneemt en een tegenstrijdige persoonlijkheid laat zien: eerlijk, oprecht en trots, maar ook somber, wraakzuchtig en volkomen meedogenloos. Dit is tot op heden een van Pacino's meest oprechte rollen. En terwijl de rest van de cast hun rollen geloofwaardig en overtuigend speelt, is Pacino degene die de film echt in handen heeft <0xE2><0x80><0x93> vooral tegen het eind, wanneer Shakespeare deze schijnbaar romantische komedie met een daverende derde akte omgooit.<br />Ik zal hier niet veel onthullen; het enige wat ik kan zeggen is dat het te maken heeft met de eerste lening <0xE2><0x80><0x93> een machtige schoen die je vroeg of laat verwacht te zullen laten vallen. En dat gebeurt ook. Op het laatst heeft Shakespeare zijn publiek voor een hele reeks dilemma's gesteld: in de laatste scènes worden ons schijnbaar onoplosbare kwesties als geloof, moraal, wet en genade voorgelegd, en hoewel de positie van de toneelschrijver bij nader inzien voor sommigen duidelijk lijkt, staan we nog steeds lijnrecht tegenover elkaar. Er zijn winnaars en verliezers in dit stuk, maar hebben de winnaars hun buit met goede reden verdiend, of zijn ze in bredere zin ook geëindigd met verliezen? Is de deugd beloond, of alleen maar bespot? Is rechtvaardigheid deze keer in feite rechtvaardig geweest? Aan het eind van het stuk is een aantal lotsbestemmingen pijnlijk duidelijk en ondubbelzinnig bezegeld. Maar het publiek is degenen die in feite over alle betrokkenen beslissen. En voor sommigen is de uitspraak ook nog steeds van toepassing op het stuk. Komedie of tragedie? De auteur heeft de intense finale van de rechtszaal listig verhuld met een eind van lichte vrolijkheid en luchtige romantische oplossingen. Zegt hij dat alles goed komt aan het eind, of is dit zijn laatste, ironische veroordeling? De humor van het stuk zorgt ervoor dat we goed voorbereid zijn op zo'n zware klap. En hoewel het jammer genoeg ook de grootsheid van veel andere werken van Shakespeare verhindert, is het toch nog steeds onderhoudend, amusant en tot nadenken stemmend.