Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

1891: Stalwart, moreel rechtschapen militaire arts luitenant Claude de Ross (vaste Claudio Cassinelli) en verscheidene andere overlevenden van scheepswrakken spoelen aan op een afgelegen tropisch eiland dat wordt geregeerd met een ijzeren vuist door de meedogenloze en sadistische Edmund Rackham (op voortreffelijke wijze tot op het verrukkelijk slijmerige gevest vertolkt door Richard Johnson), die op het eiland samenwoont met de opvliegende Amanda Martin (een innemende, pittige voorstelling van de betoverende Barbara Bach) en haar onberekenbare schurkachtige vader, professor Ernest Martin (een prachtig maffe vertolking door Joseph Cotten). Bovendien ontdekt De Ross dat professor Martin de leiding heeft over een gevaarlijk vismannenras dat door Rackham wordt uitgebuit als slaven. Sergio Martino, regisseur en co-auteur, vertelt het levendige en boeiende verhaal in een constant tempo, biedt een smaakvolle evocatie van de weelderige en afgelegen tropenomgeving, slaagt er op vakkundige wijze in om een griezelige en mysterieuze sfeer te creëren en te behouden in de griezelige opening, kruidt de boel nog wat verder met een mooie droge zin, en zet de opzwepende, actierijke climax met een aanzienlijk bulderend aplomb in gang. Hoewel het centrale thema duidelijk geïnspireerd is door 'Het eiland van dr. Moreau', krijgt het verhaal toch een heleboel frisheid en intrige vanwege Martino's kunstige samensmelting van allerlei elementen als voodoo, de verloren onderwaterstad Atlantis, een opwindende mondo destructo climactische vulkaanuitbarsting, een begraven schat, gewetenloze genetische experimenten en zelfs een paar opwindende ruige verhalen.' Tijdens de opwindende afsluiting van de film ontstaat er tussen De Ross en Rackham een uiterst dynamisch, fantasierijk en vaak buitengewoon onderhoudend geheel. Het geluid dat de stoere cast ten gehore brengt, is een ander belangrijk pluspunt. Cassinelli speelt een sympathieke held, Johnson becommentarieert zijn sappige schurkenrol met een aplomb dat zijn lippen doet klakken, Bach is een zeer aantrekkelijke jonkvrouw in nood, en er zijn fraaie bijrollen voor Beryl Cunningham als de sinistere voodoopriesteres Shakira, Franco Iavarone als de bijgelovige José en Roberto Posse als de knorrige onruststoker Peter. De weelderige breedbeeldfilm van Giancarlo Fernando levert een overvloed aan treffende beelden, terwijl de pulserende stammuziek van Luciano Michelini de funky plek inneemt. De amfibische mensachtige vismanwezens zien er ook behoorlijk knoestig uit.