Wat is het sentiment van de recensie?

Zoals ik al verwachtte, hebben te veel recensies van deze film (van professionals en amateurs) zich, zo niet meer, op de ideologie van de film gericht. Dat komt doordat The Sea Inside (aka Mar adentro) een film over euthanasie is. Om precies te zijn is het een waargebeurd verhaal over een beruchte Galiciër, Ramón Sampedro, die vele jaren heeft gevochten voor het recht op hulp bij zelfdoding, die dat recht door het Spaanse gerechtshof is ontzegd, en die <0xE2><0x80><0x93> nou ja, ik wil het einde van de film niet voor je bederven.<br />Het echte leven van Sampedro katalyseerde een nationaal debat over euthanasie in Spanje. The Sea Inside_, een andere retorische hulp is geboden in het internationale debat over deze hot-buttonkwestie.<br />Maar zoals ik blijf zeggen (tegen dovemansoren?), uw mening, voor of tegen, over de ideologie van de film mag uw beoordeling van de film niet beïnvloeden. U wordt niet geacht de filosofische of politieke boodschappen die Amenábar wil overbrengen te beoordelen. U wordt geacht de film te beoordelen, als een film. Misschien is dat een beetje te idealistisch, aangezien niemand van ons waarschijnlijk onze beoordelingen helemaal kan scheiden van onze ideologische vooroordelen, maar idealistisch of niet, dat is het doel.<br />Dus vergeet even de filosofische en politieke kwesties. Als film heeft Amenábar een van zijn elegantste en meest volwassen werken tot nu toe gemaakt. Hij concentreert zich niet op maatschappelijke debatten. Hij concentreert zich niet op Sampedro's juridische/politieke strijd. Hij concentreert zich op Sampedro als man, die zijn dagen slijt in een bed in het huis van zijn broer.<br />Sampedro, gespeeld door Javier Bardem, was een dwarslaesiepatiënt. Als de film begint, is hij al 26 jaar dwarslaesiepatiënt. Die toestand werd veroorzaakt, zoals Amenábar ons laat zien in schitterende flashbacks, door een duikongeluk <0xE2><0x80><0x93> Sampedro werd afgeleid door een mooie vrouw, berekende het water verkeerd, dook erin, brak zijn nek en verdronk bijna. Als dwarslaesiepatiënt begon hij uiteindelijk poëzie te schrijven, waarvan een deel werd gepubliceerd in een boek met de titel _Cartas Desde El Infierno_ ('Brieven uit de hel'). In het echte leven werd Sampedro's boek een bestseller in Spanje. Misschien dat Amenábar Sampedro's artistieke werk als leidraad heeft genomen voor een elegante, poëtische film.<br />Het grootste deel van _The Sea Inside_ speelt in Sampedro's slaapkamer. De focus in deze scènes is Bardems complexe en sublieme optreden. Als dwarslaesiepatiënt kan Bardem alleen zijn hoofd bewegen en praten. Hij heeft zich de subtiele veranderingen in gelaatsuitdrukking en stembuiging eigen gemaakt om een diep karakter te kunnen uitdrukken in een veelzijdige, intellectuele benadering van het leven. Bardem en Amenábar laten Sampedro vaak filosofisch worden in zijn ingehouden spraak, maar dat is dan ook alles.' Het is altijd een combinatie van een verdorven gevoel voor humor, passie voor esthetiek <0xE2><0x80><0x93> met inbegrip van muziek en vrouwen <0xE2><0x80><0x93> en een droefheid en soms zelfs verbittering die niet ver onder het oppervlak liggen. Verschillende onderliggende emoties breken af en toe door als golven op de huid van de oceaan.<br />De mensen met wie Sampedro het vaakst te maken heeft, vergemakkelijken dit vaak op een ingewikkelde manier. Tot die anderen behoren zijn schoonzus, Manuela (Mabel Rivera), die sinds Sampedro's ongeluk zijn hoofdverzorgster is; zijn broer, José (Celso Bugallo), die een van de luidruchtige tegenstanders is van Sampedro's wens om te sterven, en met wie er een onderliggende onopgeloste kwestie is (het lijkt erop dat José degene was die Sampedro van de verdrinkingsdood heeft gered. ); zijn neef Javier (Tamar Novas), die misschien wel het meest begripvol tegen hem is; een voorvechter van het recht op de dood, Gené (Clara Segura); een pro-Deoadvocaat, Julia (Belén Rueda), die hij wilde omdat ze een degeneratieve ziekte had, CADASIL (Cerebrale Autosomal Dominant Arteriopathie met Subcorticale Infarcten en Leukoencephalopathie), en daarom empathischer zou zijn, en op wie hij verliefd wordt; en Rosa (Lola Duedenas), een vrouw uit de buurt die in een conservenfabriek werkt en als dj bijklust, die over hem heeft gehoord van de media, die hem wil overhalen om te willen leven, en die verliefd op hem wordt.<br />Het grootste deel van de film bestaat uit de interactie tussen deze personages en Sampedro in zijn kamer. Er zijn ook nog een paar bijfiguren, onder wie Sampedro's vader, die merkwaardig afstandelijk blijft, en een beruchte en mediagevoelige priester, Padre Francisco (José Marmera Pou), die zijn best doet om Sampedro op andere gedachten te brengen via filosofie/theologie (in een scène die vaak ten onrechte als 'komisch' wordt omschreven <0xE2><0x80><0x93> er zit een komisch element in, maar de scène is in de eerste plaats erg serieus).<br />Dat het grootste deel van de film zich in Sampedro's kamer afspeelt, geeft het echtpaar een grotere impact bij het decoreren. Sampedro's kamer heeft een mooi, groot raam, waarvan hij zegt dat het hem tevredenstelt als observatiepunt over de wereld. Misschien nog wel belangrijker is dat hij het raam regelmatig ziet als een lanceerplatform waardoor hij over de heuvels naar de oceaan vliegt, waar hij altijd van heeft gehouden en die de meest invloedrijke kracht in zijn leven is geweest <0xE2><0x80><0x93> hij heeft er zijn brood mee kunnen verdienen toen hij jonger was en het heeft hem zijn mobiliteit ontnomen. Amenábar geeft ons een fantastische reeks beelden van Sampedro die zich een van zijn vluchten naar de zee voorstelt. Het is prachtig gefilmd, met lage hoeken (waarschijnlijk van een helikopter) van de langsrazende heuvels, tot we een riviertje volgen naar de weidse oceaan, die in deze film vrijheid, de oneindige en natuurlijke krachten vertegenwoordigt. De andere belangrijke verandering van decor komt als Sampedro eindelijk in een rolstoel gaat zitten (voor het overige weigerde hij dat, en zei hij dat ze 'zijn immobiliteit bespotten'), om in de rechtszaal zijn gezicht te laten zien om zijn zaak te helpen bepleiten. Amenábar geeft ons een schrijnende, melancholische reisfilm, subjectief geschoten, waarin Sampedro vanuit zijn autoraam het leven en de wereld in actie ziet.<br />Of je het eens bent met het legaliseren van euthanasie of niet, het valt moeilijk te ontkennen dat dit een goed geacteerde, goed geschreven en goed geconstrueerde film is. Je gelooft misschien niet dat het een tien is (en dat is nog onwaarschijnlijker als je het niet eens bent met het legaliseren van euthanasie), maar het is toch de moeite waard om te zien als een mooi voorbeeld van artistiek, geraffineerd filmen.