Wat is het sentiment van de recensie?

Ik zou allereerst willen zeggen dat ik, voordat ik deze film zag, mezelf als een accepterend individu beschouwde. Iemand die om anderen gaf, anderen waardeerde, geen/nauwelijks een oordeel over andere mensen had, en deze film heeft (denk ik) mijn leven of kijk op het leven dramatisch veranderd. Toen ik ernaar keek, wist ik niet precies waar het over ging, ik wist dat het over een of andere verboden relatie ging, maar afgezien daarvan had ik geen idee, en toen ik begon te zien wat er tussen deze twee prachtige personages gebeurde, was ik geschokt, ongelovig, verward en verrast. De eerste keer dat ik ernaar keek, was ik blind. Blind voor hun liefde, voor hun intimiteit, voor hun verbondenheid, voor hun zuiverheid als mens, voor hun relatie. Ik keek de film nog een keer, omdat ik eindelijk doorhad hoe hypocriet ik was door tegen mezelf en anderen te zeggen: 'O, ik accepteer alle soorten mensen, en probeer ze niet te veroordelen', terwijl ik toch mijn oordeel gaf over dit prachtige en verbazingwekkend inzichtelijke verhaal, vanwege mijn angst, neem ik aan. De tweede keer dat ik deze film zag, opende ik die ogen van mij die de eerste keer gesloten waren gebleven, en keek echt, niet naar het soort taboerelatie waar ik mijn hele leven over had gehoord, maar gewoon naar twee verliefde mensen. En ik vond het geweldig, ik vond de verhaallijn geweldig, ik vond de lichtelijk gebroken maar toch sterke individuele mensen in de film geweldig, ik vond het delen van gevoelens geweldig en ik vond de sterke banden die werden gecreëerd geweldig. Het is een echt oogverblindende, prachtig gemaakte film die me soms aan het huilen maakte, en ik hoop dat mensen die dit lezen en de film uiteindelijk gaan zien, eraan denken dat iedereen liefde verdient, in welke vorm of vorm dan ook.