Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film begint slecht. Een ongelooflijk afgezaagde monoloog wordt onmiddellijk gevolgd door een briljant uitgevoerde, werkelijk verbazingwekkende crash van een ruimteschip. Dan gaat het weer bergafwaarts, omdat je beseft dat de overlevenden a) allemaal slechte acteurs zijn (afgezien van de koppelende piloot en de psychopaat) en b) bijna allemaal te mooi in de rol van monstervoer passen. Verdomme, de helft van hen spreekt niet eens Engels, waardoor het publiek de personages helemaal niet leert kennen. Je hebt het gevoel alsof je naar _Deep Blue Sea_ en _Silence of the Lambs_ zit te kijken, zonder de goede stukjes. En helaas probeert de hele film tijdens de scènes bij daglicht te zijn 'Gecrasht op een woestijnplaneet met Hannibal Lecter'. Vin Diesel is een geweldige acteur, maar hij is geen Anthony Hopkins, en hij irriteert me mateloos als de hypercoole psychopaat. Er is ten minste één heel goede scène waarin een onverwachte overlevende voorkomt, maar afgezien daarvan had je net zo goed de eerste dertig minuten kunnen weglaten...<br />Maar dan neemt het een andere wending. Ik kan het moment niet precies aangeven, maar de film wordt al snel een stuk beter. Hij voelt ook minder gesneden <0xE2><0x80><0x93> de scènes beginnen elkaar zelfs te volgen met een consistent verhaal, en Vin Diesel wordt veel minder irritant, en al snel is hij de show stelend. Tegen de tijd dat de eerste monsters verschijnen, is de film eigenlijk best leuk. Tegen de tijd dat de avond valt, is de film geweldig. Opwindend, angstaanjagend en opwindend. En zelfs de karakterontwikkeling van de meeste hoofdpersonen is goed gedaan. Als je alleen maar de armzalige stukjes in de start kunt uitzitten, kun je wat geweldig amusement verwachten.<br />Bovendien zijn de beelden om van te watertanden, en ik geef eerlijk toe: ik ben dol op de kleur en de toon van deze film.<br />7/10 (het had ook 9/10 kunnen zijn, als...)