Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De rijke zakenman Bill Compton (gespeeld door Dennis Patrick) vermoordt na een ruzie per ongeluk het hippievriendje van zijn dochter. In paniek trekt hij zich terug in een bar, waar hij Joe Curran (gespeeld door Peter Boyle) ontmoet: een luidruchtige, boze, kwezelachtige man die verbitterd is over hoe zijn geliefde land is geworden. Onopzettelijk laat Bill Joe ontdekken dat hij zojuist een hippie heeft vermoord. En dat is nog maar het begin. 'Joe' is een klassieke film over een onwaarschijnlijke vriendschap. Een band tussen twee mannen, de een van een blanke arbeidersachtergrond, de ander van een arbeidersachtergrond. Bill & Joe hebben één ding met elkaar gemeen: ze schamen zich voor hoe krankzinnig de wereld is geworden. Dennis Patrick & Peter Boyle hebben allebei een zeer realistische weergave van hun personages gegeven. Directeur John G. Avidsen regisseert dit lowbudget juweeltje met dezelfde finesse als een film met een budget van honderd miljoen dollar. Het script zit vol met uitstekende karakterontwikkeling en heel gevatte, realistische dialogen. Ondanks de sterke punten heeft deze film ook zijn zwakheden. Het script valt ongeveer 3/4 van de film in slaap, maar wordt net op tijd wakker voor de schokkende climax. Deze film bevat ook een heel vroege en weinig inspirerende voorstelling van de 24-jarige Susan Sarandon als Bills dochter Melissa, samen met haar hippievriend Frank, die heel neutraal wordt geportretteerd door Patrick Mc Dermott. Je kon alleen maar dankbaar zijn dat hij al vroeg in de film om het leven kwam. Ondanks de paar tekortkomingen is dit een van die vergeten films uit de jaren zeventig die dat niet zouden moeten zijn. Hoewel 'Joe' erg gedateerd is naar de maatstaven van vandaag de dag, is de chemie tussen Dennis Patrick en Peter Boyle vandaag de dag volkomen relevant, en het is de lijm die de hele film bijeenhoudt.