Wat is het sentiment van de recensie?

Op welk moment wordt een film zo slecht dat hij goed is? Duisterjagers is een meeslepend voorbeeld van cinematografie, en alleen al daarom verdient de film een prijs.<br />De plot draait om de aloude strijd tussen hemel en hel voor de niet-opgeëiste zielen van de onlangs gestorvenen. In het geval van Donkerjagers manifesteren de vertegenwoordigers van goed en kwaad zich verschillend als een kudde katten, een figuur met een kap over zijn hoofd en een gezicht vol flakkerende vlammen, vergelijkbaar met een elektrische kolenkachel, een Philip Marlowe-achtige figuur met een bijzonder slechte manicure en een vrouwelijke psycholoog die op een dag vrij lijkt te hebben van Kwik-Save. De hoofdrolspelers wedijveren om de ziel van een pas overleden leraar, die het grootste deel van de film over een mistig veld rent en op een bizarre manier in een hondenkennel springt in een poging zijn achtervolgers te ontlopen.<br />De plot is dunner dan een boterham voor een dieet, zonder karakterontwikkeling of pogingen om spanning op te bouwen. Het acteerwerk is lachwekkend, vergelijkbaar met een schooltoneelstuk <0xE2><0x80><0x93> hoewel dat een belediging zou zijn voor veel scholen. En de dialoog... o, wat deed dat pijn aan mijn zij! Nu de niet-opgeëiste zielen van de doden door de vlammende demon worden beschreven als 'de ongewenste augurken van het leven', vraag je je af of de hel echt een McDonald's is. Maar is is bizar meeslepend, je merkt dat je alleen maar kijkt om te zien hoe erg het kan worden <0xE2><0x80><0x93> als het iets meer dan 80 minuten duurt, is het de tijd die je besteedt aan het onbedoelde gegiechel waard.