Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik 10 was (nu 14) zwoer ik dat ik nooit een film zou zien waarvan ik wist dat hij niet goed zou aflopen. En tot een paar weken geleden had ik het vrij goed gedaan, afgezien van Shakespere voor Engels... et cetera... Ik keek nog steeds alleen naar dingen die goed afliepen. Maar toen zag ik Ramola Garai in Havanah Nights, wat leuk was, niet goed, maar onderhoudend genoeg om naar te kijken. Nadat ik dit een paar keer had gezien in de ongeveer twee jaar sinds ik het voor het eerst had gezien, begon ik het leuk te vinden, vooral de muziek. Dus zocht ik haar op en vond IMDb... Ik zag 'Inside I'm Dancing' en nam aan dat ze weer een dansfilm had gemaakt, en keek ernaar. Later, toen ik op zoek was naar een trailer, vond ik de trailer en toen ik het ziekenhuis zag en Rory hoorde zeggen: 'Jij hebt de toekomst', herinnerde ik me mijn gelofte en besefte ik dat dit geen goede film voor me zou zijn. Maar hij bleef in mijn achterhoofd zitten tot we bij de videotheek waren en hij daar voor 25 dollar te koop stond, dus kocht ik hem. Nadat ik hem had gezien, wilde ik hem gewoon uit mijn hoofd zetten omdat hij zo triest was. Ik wilde er nog steeds niet bij in de buurt komen tot ik een hersenverlamming had als vocab-woord. Toen moest ik hem gewoon nog een keer zien en deze keer moest ik alleen maar lachen, zelfs om de droevigste stukken voelde ik me niet depressief meer omdat ik besefte dat deze hele film vrolijk en opbeurend was... Ik vind hem prachtig en het is nu een van mijn favorieten, ik weet zeker dat dit het slechtste commentaar is dat je ooit hebt gelezen. Maar kijk de film, het is het waard.