Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben een grote fan van zowel Emily Watson (Breaking The Waves) als Tom Wilkinson (Normal) en vond het amusant dat ze in deze schokkende, nogal onbeduidende film, die alle ingrediënten had om veel meer te zijn, de hoofdrol speelden. De te korte scènes waarin hij een lome, onrechtvaardige, waardeloze zoon van een rijke lord speelt, zijn goed getroffen en onderhoudend. Maar voor een driehoeksverhouding was er opmerkelijk weinig chemie tussen hen. De muziek was ergerlijk film-van-de-week en de voice-over was irritant en volkomen onnodig. Duidelijk het werk van een regisseur die voor het eerst met een klein budget werkt en die niet genoeg of niet genoeg naar goed advies luistert. Ik kan me voorstellen dat de mensen die je in het begin een beetje haat degenen zijn die je aan het eind een beetje aardig vindt, en vice versa, dus er is een soort karakterboog, in elk geval in termen van perceptie. Watsons karakter, hoewel verfrissend eerlijk tegenover haar man over haar gevoelens voor een andere man, begon me tegen het eind te irriteren, vooral toen ze tegen haar man zei dat ze absoluut geen controle had over haar daden, en later toen ze simpelweg verklaarde dat ze terug zou gaan naar hun echtelijke flat, zonder toestemming te vragen, zonder verontschuldigingen aan te bieden. En ik begon Wilkinson's niet langer te haten. s control freak / moral relativist-personage om hem min of meer te begrijpen en niet echt te willen dat hij zou veranderen (in tegenstelling tot zijn vrouw).<br /><0x3E> Deze film veranderde op een onhandige manier van een whodunit in een ziektedrama 'Love Story' of 'Steel Magnolias' zonder mij daar voldoende van op de hoogte te stellen, dus bleef ik afwezig raden wat de volgende plotwending zou kunnen zijn, lang nadat ze allemaal waren onthuld (Was het de Heer die de auto bestuurde? De hond van de Heer?). De scène waarin de Heer Wilkinson bezoekt en vertelt hoe dapper Watson is, de beste verpleegster waar een stervende vriend om kan vragen, de belichaming van Florence Nightingale enzovoort, ging goed tot hij overdreven begon te snikken als een baby. Ze is gewoon een knappe, rijke vrouw met veel te veel vrije tijd, en daarom werkt ze hard en maakt ze haar echtgenoot gek met onnodige dramatiek. Haar gescharrel was gewoon een andere manier om haar lege leven te vullen; dat gedoe met die stervende man was een extra bonus voor haar, omdat het op de een of andere manier haar eerdere daden volkomen boven elke twijfel verheven maakte.<br />Luister, iedereen zou beter af zijn geweest als Wilkinson haar gewoon had verlaten voor zijn secretaresse, die hem leek te waarderen om wie hij was. In plaats daarvan gedroeg hij zich als een mishandelde hond, en zijn openlijke verlangen naar de genegenheid van zijn vrouw nam toe met elke schop die ze hem gaf. Het klinkt waar, zelfs als je rekening houdt met de harde realiteit van de middelbare leeftijd die we allemaal onder ogen moeten zien. Het einde was voor mij (en dat was niet de bedoeling van de regisseur, dat weet ik zeker) deprimerend. De film heeft me er de afgelopen 80 minuten van overtuigd dat deze twee mensen gewoon niet bij elkaar horen, dus vond ik het geen prettig vooruitzicht dat hun relatie zou voortduren. Ik wil best dat mijn emoties worden gemanipuleerd door een verhaal, als het maar enigszins geloofwaardig is en niet afgezaagd. Is dat te veel gevraagd?<br />Mijn score: 4/10.