Is deze recensie positief of negatief?

Onlangs kwam ik op het idee om een korte film te maken over een man die door een auto wordt aangereden en bij het wakker worden denkt dat hij Chuck Norris is. Dat betekende dat ik uitgebreid onderzoek moest doen naar Chuck en zo veel mogelijk over de man te weten moest zien te komen. Later kom ik erachter dat hij niet echt een man is, maar een uit de hemel gezonden engel. Wie zou daar ooit aan kunnen twijfelen met zo'n gezicht? Ik heb de afgelopen vier maanden meer Chuck Norris-films gezien dan goed voor me is. Ik ben er trots op dat Bells of Innocence bijna boven aan de lijst van de allerergste films staat. Het grootste deel van de film zat ik me af te vragen of ik mijn kopie terug kon brengen naar de plaatselijke Wal-Mart, zonder het bonnetje, waar ik op had zitten bijten om te voorkomen dat ik mijn eigen tong inslikte. De belangrijkste reden waarom ik deze film wilde kopen, was dat Chuck er niet alleen in voorkwam, maar ook zijn zoon Mike. Ik wilde graag weten of Mike nog een stukje was van het oude kan-niet-acteren-weg-uit-een-nat-papier-zakje-blokje. Ik ben lang geleden tot die conclusie gekomen; de Chuck Norris is om één simpele reden een van de slechtste acteurs uit de filmgeschiedenis. Het enige personage dat hij ooit speelt, is hijzelf, Chuck Norris. In welke film, in welke situatie dan ook, hij is altijd Chuck Norris. Het enige wat hij voor zijn zoon in petto heeft, is dat hij consequent is. Mike lijkt niet te begrijpen hoe menselijke emoties werken. In de scène waarin hij met het meisje over zijn overleden dochter praat, lijkt hij buitengewoon gelukkig! Misschien komt dat doordat hij zijn dochter daadwerkelijk het verkeer in heeft geduwd, zoals afgebeeld in een van de vreemdste flashbacks aller tijden. Zijn gedrag bracht me de hele film lang in verwarring, waardoor het heel moeilijk voor me was om me te concentreren op de kleine plot. De andere twee hoofdrolspelers waren net zo pijnlijk om naar te kijken als de zoon van Norris. De man, die altijd maar wil eten of een stomme pauwenmop vertellen, was gewoon een van de irritantste figuren die ooit op het Direct-to-Video-scherm hebben gestaan. Het enige wat ik me van hem herinner, afgezien van deze film, was een aflevering van Walker Texas Ranger, waarin hij een al even irritant personage speelt. Misschien is Chuck die man nog iets verschuldigd. De andere man, de enige naam die ik kan bedenken omdat hij zo vergeetachtig was, was de gemiddelde christenfanaat. Ik heb niets tegen christenen, ik ben er zelfs een, maar deze man was gewoon te veel voor me. Om het verhaal af te ronden: er zijn een heleboel mensen in deze stad die het heerlijk vinden om mensen 'vriend' te noemen. en een paar schurken die niet in staat lijken te zijn om te beslissen wie van hen de leiding heeft. Om nog maar te zwijgen van de enge kinderen die me doen denken aan de goedkope versie van alle andere enge kinderen in films. Al met al is de film misschien wel een van de grootste mislukkingen aller tijden, op meer niveaus dan Chuck Norris mensen op hun donder kan geven. Hoewel ik een van de slechtste acteurs aller tijden ben, kan ik nog steeds geen genoeg krijgen van Chuck. Misschien is hij echt uit de hemel gestuurd...