Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik deze film voor het eerst zag, was het in 1956 en hoewel ik hem onlangs weer heb gezien, ben ik niet van mening veranderd. Ik denk dat het de beste film van Robert Ryan was, omdat hij iemand als mijn vader speelde, en hij in het echte leven een schizofreen was (mijn vader), hoewel hij nooit iemand vermoordde, maar er meer last van had tijdens de tweede wereldoorlog die hem nog erger maakte. Het was heel toepasselijk dat ik hem zijn zin moest geven om de dag door te komen. (Mijn moeder en broer moesten dat doen) Toen ik Robert Ryan dit type man zag spelen, was het een heel goede imitatie van dit type individu, en ik was onder de indruk.