Is deze recensie positief of negatief?

Het is nu 2005 en 15 jaar geleden dat deze tekenfilm voor het eerst werd uitgezonden. Ik heb hem al zo'n 10 jaar niet meer serieus of van dichtbij bekeken. Nu ik een volwassene van in de dertig ben, kan ik er met een serieus oog naar terugkijken als ik de afleveringen opnieuw bekijk.<br />In concept is de tekenfilm deels een hommage aan de klassieke Looney Tunes, maar ook zijn eigen originele show. Er zijn een paar afleveringen die net als de oude tekenfilms zijn gestructureerd. Er is bijvoorbeeld een zanger die Buster aanvalt, en dus neemt hij wraak op het concert van deze zanger <0xE2><0x80><0x93> precies zoals in de oude tekenfilm van Bugs Bunny. De tekenfilm die daarop volgt, lijkt op Looney Tunes, maar dan in een ander tijdperk. Als je naar de oude Looney Tunes kijkt, deden ze een heleboel dingen precies zoals Tiny Toons deed. De oude Looney Tunes maakten een heleboel sociale commentaren en parodieën. Er waren beroemdheden die werden geïmiteerd. Er waren een heleboel afgezaagde grappen uit die tijd, slang en dialogen. De komedie was surrealistisch en maf. Dat kun je ook van Tiny Toons zeggen. De komediestijl is'spiritueel' precies hetzelfde. Het is absoluut een terugkeer naar de klassieken, die in de decennia voorafgaand aan deze show niet goed (zo niet helemaal niet) waren uitgevoerd in cartoons. We herkennen de culturele verwijzingen in Tiny Toons en we kunnen met onze ogen rollen als iets wat we niet leuk vinden ter sprake komt. Het idee dat Looney Tunes afgezaagd is, komt doordat we in de jaren veertig nog niet leefden. Bovendien was Looney Tunes in die tijd het origineel, maar tegenwoordig worden de tekenfilms steeds opnieuw gemaakt. Het is dus niet zo moeilijk om Tiny Toons in een oneerlijk licht te zien, omdat we blootgesteld worden aan de actualiteit en te veel blootgesteld worden aan tekenfilms in het algemeen.<br />Er zijn zeker verschillen in veel opzichten <0xE2><0x80><0x93> de timing, de presentatie en natuurlijk de duur van de shows. Het zijn twee verschillende stijlen uit twee verschillende periodes, die onder twee heel verschillende omstandigheden worden opgevoerd <0xE2><0x80><0x93> Looney Tunes voor volwassenen in theaters en Tiny Toons voor kinderen die tv kijken. Niettemin hebben ze goed werk geleverd door een originele show te maken met originele grappen EN nog steeds hulde te brengen aan de komische stijl van de oude Looney Tunes.<br />Aangezien Tiny Toons veel meer tijd had om mee te spelen, hadden ze ook een paar echte momenten van grote levendige inspiratie. Je hoeft alleen maar te kijken naar afleveringen van 1 minuut tot 3, naar de aflevering van de baby-Plucky-toilet... er zijn er nog zoveel meer. Een van de beste komische dialogen die ooit geanimeerd zijn geweest, is bijvoorbeeld die in Dertien-nog-wat, als Babs en Buster op een splitscreen aan de telefoon zitten in de hoop dat ze elkaar over het hoofd zien. De miscommunicatie is spectaculair. De karakterontwikkeling in deze aflevering en in verscheidene andere (meestal die van Deanna Oliver of Sherri Stoner) is vrij goed. De vrouwelijke personages werden serieus genomen als persoonlijkheden en ontwikkeld, wat ongebruikelijk was, aangezien het tegenovergestelde meestal het geval is bij tekenfilms uit die periode.<br />Dit was de eerste moderne tekenfilm met veel zowel popcultuur-referenties als zelfreferenties. Dit was zijn tijd ver vooruit. Tiny Toons opende echt een deur voor schrijvers om zich de vrijheden te veroorloven die tegenwoordig in tekenfilms zo gewoon zijn, in plaats van de saaie onzin te doen die wij als kinderen in de jaren tachtig moesten verduren. Ja, ik was dol op Transformers en Thundercats, maar Tiny Toons sprong daar helemaal vanaf. Het was een frisse wind. Bakshi's _Nieuwe Avonturen van Machtige Muis_ mag dan een voorloper zijn geweest, maar _Kleine Toontjes_ heeft van deze surrealistische vorm van komische tekenfilm schrijven een echt succes gemaakt.<br />Als kind heb ik een paar grappen totaal over het hoofd gezien. Een aflevering is bijvoorbeeld een eerbetoon aan de Marx Brothers, dat ik als tiener volledig heb genegeerd. Nu heb ik er een nieuw respect voor gekregen. Er zijn zoveel geïnspireerde grappen die ik nooit echt briljant heb gevonden. Het is dat soort komedie dat me doet denken aan Looney Tunes en Family Guy. Dat soort komedie heb ik als kind nooit gezien. Dat heb ik de laatste tijd bij de meeste afleveringen die ik heb gezien.<br />' Dit soort dingen zie je pas als je de serie echt hebt gezien. In tegenstelling tot sommige andere recensenten van wie ik weet dat ze het niet terecht vinden, heb ik alle afleveringen gezien en er goed over nagedacht, ze zowel als kind als als volwassene aan de kaak gesteld.<br />Je kunt zien dat er ook ontzettend veel zorg is besteed aan het acteerwerk. Ik heb het niet alleen over de hoofdpersonen, maar ook de bijpersonen hebben het heel goed en creatief gedaan. Maar om terug te komen op de hoofdpersonen, sommige van de hoofdpersonen waren briljant. Naar mijn mening heeft Tress MacNeille haar beste optredens in deze tekenfilm gehad. Ze is sindsdien niet meer dezelfde geweest. Rob Paulsen heeft hier ook ongelooflijke dingen gedaan. Dit wil niet zeggen dat het programma geen slechte afleveringen had. Het had er meer dan genoeg. Het had ook een heleboel middelmatige afleveringen. Maar het had verreweg de meeste echt grappige afleveringen. Vooral toen het voor het eerst werd uitgezonden, was het echt grappig om te zien.<br />Uit 10 geef ik het programma een 8,5 <0xE2><0x80><0x93> en mijn complimenten voor het opengooien van de envelop en het openbreken van de deuren die naar een nieuw tijdperk van cartoons leidden.