Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In de jaren veertig maakte Veronica Lake een bliksemcarrière als filmster, dankzij haar zwoele schoonheid en haar zeer uitbuitende 'kiekeboe'-kapsel. Ze speelde tegengestelde grote namen als Alan Ladd en Fredric March, en boekte kassuccessen in films als 'This Gun For Hire' en 'I Married A Witch'. Ze kon ook goed overweg met vrouwelijke sterren, en ze verraste zelfs haar criticasters met haar optreden als een verbitterde marineverpleegster in 'So Proudly We Hail'. Maar veranderende tijden en haar eigen tekortkomingen haalden haar in, en aan het eind van de jaren veertig was haar hoogtijdag voorbij. Met twee mislukte huwelijken achter de rug (en nog twee in haar toekomst) ging Veronica naar New York City, waar ze af en toe op de televisie en in de zomer in de beurs optrad, voordat ze volledig uit het zicht verdween. Het was even groot nieuws toen ze in het begin van de jaren zestig als barmeisje in een tweederangs hotel werd aangetroffen. Maar inmiddels hadden haar jarenlange alcoholisme en jaren van zwaar leven haar van haar uiterlijk beroofd. Zonder dat vervaagde de publieke belangstelling voor haar al snel weer. Ze keerde wel terug op het toneel in verschillende voertuigen, maar haar succes was minimaal. Uiteindelijk verhuisde ze naar Miami, Florida, waar ze in relatieve vergetelheid leefde. In 1966 ging ze naar Canada voor een rol in een obscure film die'_Sixteen_'heette. 'Voetstappen in de sneeuw', dat geen Amerikaanse release kreeg. Het jaar daarop werd ze ontdekt door een paar industriële filmmakers die al heel lang een commerciële film wilden maken. Ze benaderden haar om de hoofdrol te spelen in hun film 'Time is Terror' en haalden haar over om in het project te investeren. Zoals een auteur het verwoordde: 'Als er ooit een filmkoningin een fatale terugval heeft gehad, dan was dit het wel.' Omringd door amateurspelers en pathetische productiewaarden slaagde ze er zelfs niet in om tot een minimaal niveau te stijgen in dit in Miami, Florida opgenomen vluggertje. Op de lange opnamen zag de arme Veronica er doodgewoon uit, en op de lugubere close-ups was ze griezelig oud. Ze speelde niet eens haar rol. Als gestoorde arts, die met behulp van vleesetende maden een succesvolle formule voor het herstel van de jeugd heeft gevonden, ziet ze er zowel verveeld als verward uit, en haar meest onbedoeld hilarische moment komt wanneer ze gedwongen wordt om mee te doen terwijl ze dapper probeert een paar rubberhandschoenen aan te trekken. Aan de bijrollen heeft ze helemaal niets, want die brengen de plot alleen maar naar een hoger plan door de mensen dood te praten. De regisseur Brad Grinter hoefde de acteurs alleen maar te laten bewegen terwijl de camera op hen gericht was, er was geen behoefte aan iets wat op vermaak leek (er is, toegegeven, één onbedoeld hilarische scène met een privé-detective/verpleegster en een lijk in een rolstoel die bijna twintig jaar ouder is dan 'Weekend At Bernie'. Volgens Veronica zelf was de film drie jaar lang op de plank blijven liggen omdat er geen meesterwerken in waren verwerkt. Maar in 1970 schraapte de productiemaatschappij de moed bij elkaar, veranderde de titel in 'Vleesgenot' en gaf de film uit om te profiteren van Lakes net gepubliceerde biografie. En omdat voormalige hoofdrolspeelsters als Bette Davis, Joan Crawford en Olivia De Havilland onverwachts hun carrière in horrorfilms nieuw leven hadden ingeblazen, werd deze travestie uitgeroepen tot Veronica's 'terugkomfilm'. Dit lijkt echter een vreemde gang van zaken voor de filmmakers, want het is onwaarschijnlijk dat het (jonge) publiek voor een horrorfilm van deze kwaliteit wist of zich er iets van aantrok wie Veronica Lake was. Zoals verwacht deed het Veronica's reputatie geen goed. Drie jaar later stierf ze in armoede. Een vorige recensent citeert een scène waarin de vrouwelijke rechercheur die undercover als verpleegster in het laboratorium van de dokter werkt (en toezicht houdt op de diefstal van lijken uit een nabijgelegen mortuarium) de hulp inroept van een getalenteerde chauffeur om de lichaamsdelen in stukken te snijden. 'Arme mevrouw Lustig,' zegt ze met een zucht, 'ik hoop dat ze het niet erg vindt om haar lichaam aan de wetenschap over te laten.' 'Probeer er niet aan te denken,' raadt de chauffeur haar al zagend aan. 'Je zult wel gelijk hebben, Hans.'