Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat de tv-films betreft, lijkt het me routine. Ik geloof dat ze gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, want de plot lijkt me te onhandig om geschreven te zijn door iemand met verhalenvertellerskwaliteiten.<br />Die goeie ouwe John Ritter bijvoorbeeld (nu een nogal omvangrijke en bebaarde schurk) vergiftigt zijn vrouw genoeg om haar ziek te maken, beschuldigt haar er vervolgens van psychosomatisch te zijn en vertrekt om onmiddellijk met een andere jonge vrouw te trouwen. Er gaan veertien jaar voorbij voordat het verhaal weer opduikt. Waarom veertien jaar? Ik zou zeggen dat het verhaal het niet vraagt, maar de geschiedenis wel.<br />Sommige van die scènes zijn echter zo filmisch toepasselijk dat ze bijna zeker zijn verzonnen door een schrijfster. '... Ritters eerste vrouw komt een oud elektrisch apparaat tegen en krijgt een van die zwart-wit flashbacks met steken in het hart - plotseling herinnert ze zich dat ze veertien jaar geleden Ritter seleniumvijlsel uit een scheerapparaat heeft zien schrapen, dat zorgvuldig heeft verzameld en in haar shampoo en wimperliner (of hoe het ook heet) heeft gedaan. Later blijkt dat hij het ook in haar koffie heeft gedaan.<br />Eerlijk gezegd geloof ik dat niet. Ik geloof niet dat ze die speciale openbaring op zolder had of dat Ritter seleniumschaafsel in haar shampoo of eyeliner heeft gedaan. Selenium wordt in de film een "giftig metaal" genoemd en dat is het waarschijnlijk ook, in voldoende hoeveelheid, maar het is ook een anti-oxidant.' Marg Helgenberger verkoopt haar nicotinepleisters over de toonbank en slikt ze door. Iemand zal moeten aantonen <0xE2><0x80><0x93> zoals niemand in deze film dat doet <0xE2><0x80><0x93> dat het een lokaal gif is. Veel mensen hebben het nicotinepleistertje geprobeerd, maar dat is mislukt. Hoe komt het dan dat Marg Helgenberger van een beetje selenium in haar shampoo onmiddellijk hevige hoofdpijn krijgt? En dat haar ogen net zo pijnlijk worden als steenpuisten als ze make-up aanbrengt? Ik geloof dat de antropoloog E.B. Tylor dit onnozele idee'sympathische magie' noemde, maar ik weet het niet zeker.<br />Mais je diva. Hoe dan ook, Ritter probeert veertien jaar later dezelfde stunt uit met zijn tweede vrouw, hoewel er nooit enig bewijs van bedrog wordt geleverd als ze ziek wordt met dezelfde symptomen. Vrouw Nummer Twee wordt naar Mexico gebracht en schijnt te zijn genezen, maar valt kort na haar terugkeer plotseling dood neer. Het bewijs tegen Ritter stapelt zich op, en als zijn eerste proces is afgewezen, begint hij tegen Helgenberger te schelden, die de aanzet tot het onderzoek heeft gegeven.<br />Zie je, Helgenberger was goed bevriend met Ritters tweede vrouw en maakte zich grote zorgen over haar verscheiden en haar manier van doen. (Dat wil ik wedden.) En ze wil voorkomen dat hetzelfde gebeurt met de rijke jonge vrouw die op de derde plaats in Ritters huwelijksagenda lijkt te staan. (Tuurlijk.) De beste rol wordt gespeeld door de man die rechercheur Mauser speelt <0xE2><0x80><0x93> Lawrence Dane? Ieder ander handelt volgens het boekje. Ze projecteren emoties en gedachten met de subtiliteit van een waarschuwing bij een spoorwegovergang. Maar Dane doet kleine dingen die origineel zijn. 'Ik heb gehoord dat u een moord wilt rapporteren.' (Lange stilte terwijl hij gaat zitten en wacht) en dan kijkt hij plotseling naar Helgeberger en vraagt op redelijke, nieuwsgierige toon: 'Wie is er dan vermoord?' Ik neem aan dat, afgezien van de naakte feiten van de historische gebeurtenissen, niets de personages ervan heeft weerhouden om anders te worden neergezet dan ze in het echte leven waren. Ik bedoel maar, Ritter zit nog steeds in de gevangenis wegens moord en Helgenberger is dood, dus wie maakt daar bezwaar tegen? Ik wou dat de forensische gegevens duidelijker waren geweest. Ritter schijnt zoveel gifstoffen en giftige metalen te hebben gebruikt <0xE2><0x80><0x93> laat eens kijken, selenium, cyanide, een enorme dosis chloor en misschien nog iets anders <0xE2><0x80><0x93> dat het me allemaal een beetje in de war bracht. Niet dat ik Ritter steunde. Er is een wiskundige met een doctorstitel die erop staat dat mensen hem 'doctor' noemen. Hij verbetert zelfs mensen die hem alleen maar 'professor' noemen. De meeste doctoren hebben dat narcistische probleem heel snel achter de rug. 'Noem me maar Whitey, ook al weet ik hoe ik een standaardafwijking krijg en jij niet.'