Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het belangrijkste woord dat in me opkomt als ik aan deze film denk, is 'ondeugend'. Dit is een filmbiografie van een van de meest iconische artiesten aller tijden. De Gehandschoende verdiende beter.<br />Voordat ik inga op de kern van mijn gedachten over deze biopic, moet ik zeggen dat er twee dingen waren die ik effectief vond. Ten eerste het gebruik van echte fanbeelden en interviews op bepaalde momenten in de film, vooral in de scènes waarin de eerste aantijgingen van kindermishandeling worden weergegeven. Ik heb het gevoel dat dit bijdroeg aan een zekere authenticiteit die in de rest van de film volledig ontbrak. Ten tweede de scène waarin de verkering van Michael Jackson en Lisa Marie Presley wordt afgebeeld. Ik zal niet zeggen of ik geloof dat het huwelijk een schijnvertoning was, maar volgens veel mensen was het een relatie waarin zorg en genegenheid tussen de twee betrokken partijen bestonden. Dat kwam echt over in deze film; Flex Anderson en Krista Rae hadden genoeg chemie om het voor elkaar te krijgen. Deze succesvolle punten zijn genoeg om Man in the Mirror buiten de 1-sterrenstatus te houden.<br />Dat gezegd hebbende... er was hier weinig anders dat werkte. Heel weinig acteurs zagen eruit als de mensen die ze moesten spelen, en dan vooral degenen die Elizabeth Taylor, Janet Jackson en Diana Ross speelden. Ook was de afwezigheid van Jacksons muziek een groot verlies. Hoe kun je in feite een verhaal over hem vertellen zonder zijn muziek? Ik begrijp dat ze niet in staat waren de rechten ervan te bemachtigen omdat het een lowbudget, ongeautoriseerde productie was; maar het lijkt erop dat als je de muziek van de man in een film over hem niet kunt hebben, je net zo goed je biezen kunt pakken en naar huis kunt gaan, want dan mis je een uiterst belangrijk deel van zijn levensverhaal.<br />De karakterisering van Jackson in deze film zat me ook een beetje dwars. Niet te geloven dat Jackson, die bekendstond als een sluwe zakenman, net zo naïef zou zijn over hoe de volwassen wereld in elkaar zit als hij in deze film werd afgeschilderd.<br />Ten slotte was de manier waarop deze film was geschreven niet minder dan schandalig. Veel zinnen of dialogen waren of extreem afgezaagd, zoals Michael en Janets 'Tinkerbell'-uitwisseling, of onzinnig, zoals de 'Deken van de liefde'-opmerkingen van Michael. Ook hebben de scenaristen niet bepaald een talent voor subtiliteit. Er werd veel heen en weer gemaild over komende gebeurtenissen ('Wat zou er nou mis kunnen gaan??'-achtige zinnen) en er werd extreem openlijk gehamerd op thema's en motieven in de film (als ik het woord 'geloof' nog één keer had gehoord...). Dit is wat de film uiteindelijk belemmerde om als iets te worden beschouwd wat je als verschrikkelijk slecht zou kunnen beschouwen.<br />Misschien dat als we een paar jaar, of zelfs tien of drie, verwijderd zijn van Jacksons dood, iemand in staat zal zijn zijn verhaal tot leven te brengen in een film die dat meer verdient. Tegen die tijd hebben we misschien een beter beeld van zijn leven en zal iemand in staat zijn een oprecht, zorgvuldig onderzoek te doen naar wie Michael Jackson werkelijk was en wat hij voor de wereld van het amusement betekende. Deze uiterst onbetrouwbare biopic was die film niet.