Is deze recensie positief of negatief?

Door de lijnen van de klassieke formule te volgen tot een punt waarop het materiaal weer een sprong afwijkt, wordt de remake van _The Thing_ een van de coolste remakes van zijn tijd. John Carpenter maakt gebruik van wat een tamelijk vaag scenario over bepaalde dingen moet zijn geweest (of misschien wel een heel beschrijvend scenario, wie weet), en brengt een ongelooflijk ellendige, briljante poppenkast en animatroniek van Rob Bartin (met Stan Winston ook in het team). Deze effecten helpen de toon te zetten tegen de harde, afstandelijke omgeving die Carpenter zijn personages voorschotelt. De film vertelt het verhaal van een groep die in een onderzoeksbunker midden in een poolklimaat is gestationeerd, en die het moet opnemen tegen een kwaadaardige kracht die de vormen van anderen aanneemt. Voor iemand die in de voetsporen van Howard Hawks is getreden, heeft de filmmaker hier veel meer vertrouwen en talent in het uitvoeren van het materiaal dan de meeste mensen die de kans krijgen om het nog eens met een oude film te proberen.<br />Met de effecten die de mensen op volle kracht aan het werk zetten <0xE2><0x80><0x93> te midden van wat waarschijnlijk zou volgen op _Backdraft_, omdat daar het meeste vuur per scène in zit (het kan overkill worden, maar na een tijdje past het allemaal in de spanning) <0xE2><0x80><0x93> doen de acteurs hun werk als een mooi ensemble. In tegenstelling tot het team in _Predator_ zijn dit voornamelijk gewone arbeiders, en de leider komt uit de koker van Kurt Russell.' MacCreedy (heel goede rol voor zijn stijl, uitstekend zelfs). Sappige bijrollen liggen voor het oprapen voor types als Wilford Brimley en Keith David. En het is verfrissend om te zien hoe de absurditeit van wat er in de film gebeurt (een buitenaards wezen dat met honden begint en vervolgens in een bloederige, demente gedaante overgaat op de anderen) afsteekt tegen de timing van iedereen. Ik vond de lange stiltes soms heerlijk, met Ennio Morricones griezelige, merkwaardige muziek op de achtergrond (en die baslijn is op zich al verdienstelijk).<br />Het valt op omdat het, als er al niets anders is, datgene levert wat het wil leveren voor zijn genre/sektepubliek. Een zeldzaam soort horrorfilm, waarin het verhaal duidelijk en nauwkeurig wordt verteld door middel van de positie van de camera, de dialoog en de timing van de scènes. Dat wil niet zeggen dat de film niet tjokvol geweld zit, dat is wel zo, en een paar keer is het zelfs bijna grappig. Maar omdat hij teruggaat naar een tijd die belachelijk genoeg op een voorbije tijd lijkt, zijn de wezens/maaksters, samen met het vaste, goed ingestudeerde script, volledig zonder CGI gemaakt. Het is walgelijk, maar het is echt, en sfeervol tot in de puntjes.