Is deze recensie positief of negatief?

'... ga nu alsjeblieft verder, want dat begint me op de zenuwen te werken.'<br />Serieus, de man achter briljante stukken als 'My Own Private Idaho' en 'To Die For' (en andere niet zo briljante films, d.w.z. de onnodige 'Psycho'-reboot) begon een experimentele fase met 'Gerry', die zijn hoogtepunt bereikte met 'Elephant'. 'Last Days' had een paar interessante aspecten, maar was erg onevenwichtig, terwijl in 'Paranoid Park', zijn nieuwe film, ook knappe vijftienjarigen rondlopen... en niet veel meer. Een paar coole verwijzingen naar Fellini (de soundtrack hergebruikt een paar prachtige stukken van Nino Rota) en de elegante cinematografie van de legendarische Christopher Doyle ('In the Mood for Love') zijn de hoogtepunten, maar de film is gewoon te artistiek en te weinig betekenisvol voor zijn eigen ondergang. Het was altijd al veel beter om leeftijdsverhalen te horen, en 'Paranoid Park' brengt niets nieuws. Ik zie er niets artistieks in om Gabe Nevins in zijn ondergoed of onder de douche te zien. Of wanneer Nevins en de dertienjarige Taylor Momsen (het kleine meisje uit 'How the Grinch Stole Christmas') voor het eerst met elkaar naar bed gaan, alleen maar omdat ze het gevoel had dat ze het moesten doen, en als ze klaar zijn, belt ze haar vriendin om te zeggen hoe geweldig het was (en je kunt aan Nevins' gezicht zien hoe traumatisch het was). Iedereen weet dat ze tegenwoordig steeds vroeger beginnen, met films als 'Dertien' en zelfs 'Elephant' Gus probeert minimalistisch en artistiek te zijn, maar het eindresultaat is saai en oninteressant. Zijn volgende project, 'Milk', een biopic over Harvey Milk met Sean Penn in de hoofdrol, zal hopelijk de goede oude Gus weer terugbrengen, want eerlijk gezegd is die obsessie over minderjarige kinderen bijna... griezelig.