Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dertig jaar voor THE DEER HINDER kwam deze film uit, een uitstekende meditatie over de gevolgen van de oorlog op het Amerikaanse gezin, gezien door de ogen van zowel de oorlogshelden als hun echtgenotes. Een waarlijk ironische titel: THE BEST YEARS OF OUR LIVES is van alles, maar sinds die tijd zijn verdwenen in stilstaande beelden en het enige wat overblijft is een onzekere toekomst voor de betrokkenen.<br /> THE BEST YEARS OF OUR LIVES is een waar ensemble, ondanks de tophits van Myrna Loy, dat zich meer richt op de verhalen van de mannen. Fred Derry kan na zijn terugkeer geen fatsoenlijke baan vinden, ook al is hij een oorlogsveteraan, en hij zit vast in een huwelijk dat hij niet wil met Marie, een meisje dat het allemaal prima vindt en meer van het leven wil en hem steeds meer begint te haten. Homer Parrish, daarentegen, heeft grotere problemen door het verlies van zijn handen in de oorlog en hij vindt dat de hele wereld <0xE2><0x80><0x93> inclusief het meisje van wie hij houdt en haar familie <0xE2><0x80><0x93> hem een rariteit van de natuur vindt.<br />De film duurt bijna drie uur en lijkt nooit lang te duren. Er zijn zoveel emoties te zien, zelfs op de kleinste momenten, dat de plot als een lopend vuurtje rondgaat; niets lijkt verspild of op het scherm gezet te zijn door gebrek aan montage. Geen enkele vertolking klinkt vals, hoewel de uitblinkers Dana Andrews als Fred Derry, Harold Russell als Homer Parrish en Virginia Mayo als Marie Derry zijn. Zelfs dan hebben alle personages hun eigen moment op de film, en de tijd was rijp om te praten over alle pijn en lijden die tot dan toe niet waren vertoond in Amerikaanse films (inclusief die uit de tijd rond de Eerste Wereldoorlog, die niet liefhebberden in dit soort onderwerpen). Hoewel er nooit sprake is van openlijk geweld, is het er wel, in de gekwelde uitdrukkingen van de drie mannelijke hoofdrollen.' Op het terrein waar nu de vliegtuigen staan, klaar om in rommel (en dus in vergetelheid) te worden veranderd, in het cynisme van de winkeliers die niet de moeite namen om die mannen met shellshock, die gevochten hadden of nog erger, uit te dagen om zich af te vragen wat het allemaal waard was. Dit is de film waarin _Kom thuis_ en _Geboren op vier juli_ hun waarde bewijzen. In een tijd waarin Amerika wegvluchtte voor oorlogsfilms, was het een noodzaak om dit te verzinnen toen het einde van de Tweede Wereldoorlog nog vers was om een eerlijker film te kunnen maken.