Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In mijn analyse van 'Trois couleurs: Blanc' schreef ik dat de toon veel lichter is dan die van 'Trois couleurs: Bleu'. Ik denk dat het met deze film net zo is. Deze keer is het niet vanwege een tragisch komedieelement, maar veel meer vanwege het hoofdpersonage Valentine. Hoewel haar vriend in het buitenland woont en belachelijk jaloers is, leidt ze haar leven met luchtigheid en optimisme, en ik denk dat ze wel eens Kieslowski's imago van zorgeloze jongeling zou kunnen zijn. Het tegenovergestelde lijkt de rechter te zijn, die erg pessimistisch is, een chagrijnige oude man die grote eenzaamheid ervaart. Volgens mij lijken Valentine en de rechter aardig op elkaar, de rechter is alleen veel ouder en heeft veel meer teleurstellingen meegemaakt. Ze delen een ander soort naïviteit en ontdekken allebei dat ze veel van de ander kunnen leren. Ten slotte wil ik Irène Jacobs optreden nog even onder de aandacht brengen, ze rondt de stroom van verbazingwekkende vrouwelijke bijdragen aan de 'Drie Kleuren'-trilogie af.