Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik had nog nooit van Mishima gehoord voordat ik deze film zag, en hoewel sommige gedeelten een beetje saai zijn, merk ik dat ik er toch naar snak om hem te zien als hij op de buis is. Aan het begin van de film horen we over een beroemde Japanse schrijver die zich als een krankzinnige gedraagt en in het openbaar seppuku doet. Naarmate de film vordert, word je langzaam ingewijd in de verwrongen logica van Mishima's geest. De stadia van zijn leven worden in vier hoofdstukken uiteengezet. Elk hoofdstuk zelf is een mengeling van twee contrasterende verhalen, het eerste vervolgt het verhaal met scènes uit Mishima's leven en verschijnt in zwart-wit. Het tweede verhaal is een bewerking van scènes uit een roman, die als een toneelstuk in levendige kleuren worden geënsceneerd. In elk hoofdstuk wordt een andere roman geënsceneerd. Tussen elk hoofdstuk keert het verhaal terug naar het heden, terwijl Mishima verdergaat met zijn uiteindelijke rituele zelfmoord. Dit betekent dat het drama en de spanning tot het eind worden vastgehouden.<br />Ik vermoed dat veel mensen deze film saai en pretentieus zullen vinden. Dat respecteer ik, want het is geen film voor mensen die actie en een sterke verhaallijn willen. Als je daarentegen het soort persoon bent dat geniet van de kans om de geest van een bizarre man te doorgronden, terwijl je zijn levensverhaal aanschouwt in een collage van prachtige foto's op muziek van Philip Glass, dan zul je het geweldig vinden. Ik vond het geweldig.<br /><br />