Wat is het sentiment van de recensie?

Het verhaal van Ted Brice, een Amerikaanse piloot die de enige overlevende is van het neerstorten van een Geallieerd verkenningsvliegtuig in België in januari 1944, is nogal een warboel. De titel zou je doen denken dat het voornamelijk een verhaal is over de Belgische gewapende verzetsgroepen, maar dat lijkt alleen maar de achtergrond te zijn voor een onnozel liefdesverhaal tussen Ted en Claire, de vrouw die Ted in huis neemt. Claires man Henri is een actief lid van het verzet, maar het is Claire die, in Henri's afwezigheid en tegen zijn wil, besluit Ted een toevluchtsoord te bieden.<br />De plot van het verhaal is onlogisch. Centraal in het verhaal staat de opname van het neergestorte vliegtuig, waarop de navigatiecodes en de posities van de doelen te zien zijn. Maar in de openingsscène zien we Belgen het vliegtuig plunderen, onder wie leden van het verzet. Waarom hebben ze op dat moment de waardevolle spullen niet opgehaald, in plaats van te wachten tot de nazi's het vliegtuig zouden komen bewaken? En de hele operatie om Ted uit het gebied te evacueren werd uitgevoerd met geheime instructies en codewoorden, terwijl de transactie gewoon een simpele uitwisseling had kunnen zijn. De zware muziek probeert, tevergeefs, enige gewicht aan deze lauwe onderneming te geven.<br />Het meest bespottelijke onderdeel van de film is de liefdesrelatie tussen Ted en Claire. In het begin houdt Claire zich bezig met de verzorging van Ted, die bijna dood is geweest, en als Ted begint te herstellen, raken ze fysiek bij elkaar betrokken (terwijl Henri zich uit de voeten maakt om verzetswerk te gaan doen). Julie Ormond doet het redelijk als Claire, maar ze heeft een Frans accent dat ik vaak niet kon verstaan. Haar reacties waren soms wat zwak <0xE2><0x80><0x93> toen ze hoorde van de ophanging van een aantal leden van de gemeenteraad, reageerde ze alsof ze net te horen had gekregen dat de plaatselijke kruidenier geen perziken meer had. Als Ted lijkt Bill Paxton gewoon zijn tekst op te zeggen; zijn optreden is zo ongeïnspireerd dat het g<0xC3><0xAA>nant is. Een echte Amerikaanse piloot zou misschien zo'n vlakke persoonlijkheid laten zien, maar dat levert geen overtuigende film op. Ik bespeurde geen enkele chemie tussen die zogenaamde geliefden.<br />Het meest idiote is de manier waarop Ted en Claire zich gedragen als geliefden op vakantie. Misschien is seksuele ontlading uit zulke zware situaties begrijpelijk, maar het is moeilijk voor te stellen dat ze zich totaal niet bewust zijn van de ernst van de situatie. In het begin wordt Ted verbannen naar een zolderkamer en maakt Claire zich zorgen dat hij zelfs maar het huis binnenkomt. Maar naarmate de zaken zich ontwikkelen, komt hij niet alleen het huis binnen, hij danst met Claire op luide muziek, gaat de aangrenzende schuur binnen om een partijtje honkbal te spelen met een jongen uit de buurt en maakt uiteindelijk een autotochtje met Claire naar een nabijgelegen stadje.<br />De jonge jongen lijkt zeer toegewijd aan zijn rol, maar hij wordt ondermijnd door het script. Hij heeft het griezelige vermogen om op cruciale momenten ongezien aanwezig te zijn. En als hij zinnen uitspreekt als: 'Heb je ooit iemand zien ophangen? Hij ziet eruit alsof hij danst, maar hij kan de vloer niet vinden.'<br />Je hebt het gevoel dat de scenarist praat en niet een dertienjarige jongen. Als je deze film vergelijkt met het briljante 'Ashes and Diamonds' over het Poolse verzet, of het even briljante 'Lacombe, Lucien' over het Franse verzet, besef je wat een ellendige zaak het is.