Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als je aan de Sovjet-film denkt, denk je meestal aan de meesterwerken van Eisenstein of de sombere meditaties van Tarkovsky. Het zijn beslist geweldige films, maar over het algemeen niet het meest onderhoudende materiaal. Maar de landen achter het IJzeren Gordijn genoten blijkbaar net zo van hun escapistische musicals als de staten. Van de jaren dertig tot de jaren zeventig werden veertig van deze zang- en dansuitspattingen door het publiek met veel adoratie ontvangen. Maar in het Westen zijn ze volkomen ongehoord, dus deze documentaire probeert die situatie te corrigeren. Hij doet het geweldig goed, zowel bij het tentoonstellen van deze films als bij het in de juiste culturele context plaatsen ervan. Ik ben nooit een fan van musicals geweest, maar ik vond deze documentaire van het begin tot het eind fascinerend. Hij bewijst dat je, hoeveel films je ook kunt zien in je leven, slechts een oppervlakkige indruk krijgt van wat er allemaal te zien is.<br />Wat de filmfragmenten zelf betreft, die zijn heel onderhoudend. Terwijl sommige van de musicals regelrechte propaganda zijn en arbeiders laten zien die zingen hoe geweldig ze het vinden om onder het regime te werken, zien sommige van de films (vooral de latere) er vanuit het productiestandpunt heel overtuigend uit. Bovendien zijn ze allemaal extreem kitscherig omdat ze zo anders zijn dan wat ik in het Westen zie. Er zijn een paar overeenkomsten tussen de Amerikaanse musicals die ik heb gezien en die van de Amerikanen. Ik ben er wel aan gewend, maar de aanwezigheid van een strikt door de overheid opgelegde boodschap geeft ze iets surrealistisch. Ze lijken in elk geval niet op de musicals die in het Westen worden gemaakt. Deze documentaire is zowel een van de meest bizarre en onderhoudende films die ik de laatste tijd heb gezien, als een absolute must voor elke filmliefhebber.