Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een geweldige kleine film, vol interessante personages en situaties. Hoewel hij niet in dezelfde categorie valt als sommige van de bekendere films uit die tijd, is hij toch buitengewoon om naar te kijken en gedenkwaardig. De scène waarin Zachary Scott in een bus terloops de luchtmachtspeld steelt uit de revers van een jas die over de stoel naast hem is gegooid, is geweldig. Het geeft zijn personage een prachtig karakter - een vent die zo laag is dat hij iets van onschatbare waarde aan een oorlogsveteraan ontfutselt, om als rekwisiet te gebruiken in zijn verschillende charades. Hij liegt gemakkelijk als de situatie erom vraagt, en boeit de vrouwen in het Fenchurch-huishouden met zijn onweerstaanbare charme en die dodelijke glimlach.<br />'Ik zou het niet kunnen.' Onwillekeurig vraag ik me af of deze film is gemaakt om het succes van Mildred Pierce te onderstrepen. Scott en Bruce Bennett waren weer samen, en Faye Emerson lijkt een beetje op Joan Crawford, met haar gezichtsstructuur en grote ogen. Bovendien lijkt het personage Mona Freeman wel wat op de weerzinwekkende Veda in Mildred Pierce.<br />Ik ben het eens met een eerdere opmerking dat het einde van de film te perfect was, met de gemakkelijke tuimeling over een klif voor 'Ronnie Mason', het personage van Zachary Scott. Ook zien we in een van de laatste scènes hoe de verwende Mona Freeman herenigd wordt met het vriendje dat ze eerst had versmaad ten gunste van de oudere, gladdere Zachary Scott. Ze riep dat ze gestraft moest worden voor haar gedrag en voor de wreedheid tegenover haar zus, in plaats van het te zien als gewoon een puberale episode. Maar dat zijn kleine tekortkomingen in een verder plezierige en goed gemaakte film.