Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze Oscar-winnende korte film (40 minuten), gebaseerd op een kort verhaal van William Faulkner, voert ons terug naar het kleine stadje Tennessee in december 1941. Twee broers, een van ongeveer 18 en een van ongeveer 8, zijn op zoek naar vogeleieren (duidelijk een enorm verzamelaarsobject voor jongens in het Zuiden rond deze tijd). Nou, de Japanse bom Pearl Harbor en de oudere broer, Pete, besluiten zich aan te melden. Hij geeft zijn prijsei aan zijn kleine broertje Willie en maakt dat hij wegkomt omdat hij meer emotie en tederheid aan zijn kleine helper wil tonen. Nou, daar moet Willie niets van hebben, als Pete soldaat kan zijn, dan kan hij het ook. Hij gaat op weg naar Memphis en toont zijn koppigheid en vastberadenheid als hij onderweg verschillende volwassenen te slim af is. Nadat hij het rekruteringscentrum in Memphis heeft gevonden, eist hij zijn broer te zien, waarbij hij een luitenant met een mes te lijf gaat en hem daarbij verwondt. We krijgen de toewijding en liefde van een klein broertje (Jonathan Furr) te zien. Hij levert een onberispelijke prestatie als een koppige, wilskrachtige jongen in de zachtere tijden van weleer. De film probeert voornamelijk te laten zien hoe broers toewijding kunnen tonen en het belang van familiebanden in je jeugd. Als de twee broers kort daarna weer bij elkaar komen, laat de film een louterende kreet horen als de broederliefde ons allemaal omhult. <br />Deze film is als een koud flesje water. Misschien Dasani of Aquafina, goed, helder water met een smaakvol mineralenpakketje, maar geen zuiver natuurlijk bronwater zoals Evian. Toch lest het je dorst en twijfel je niet aan de zuiverheid en het bluseffect. Het is meer een kwestie van roosteren en minder duur dan sommige, maar het werkt, en na afloop heb je een verfrissend en ontgiftend drankje.