Is deze recensie positief of negatief?

Kramer Vs. Kramer is een bijna hartverwarmend drama over de schokkende, drastische aanvullingen op de twee hoofdpersonen van een mislukt huwelijk. Meryl Streep, in de greep van haar kenmerkende moederlijke gevoeligheid, speelt een ongelukkige thuisblijfmoeder die zich tot zo'n rol beperkt voelt en na de eerste vijf minuten van de film haar onoplettende echtgenoot, in een fantastische vertolking van Dustin Hoffman, achterlaat om een andere rol voor zichzelf te zoeken. Hoffman is met stomheid geslagen, heeft geen flauw idee wat hij met zichzelf aan moet, heeft zoveel als vanzelfsprekend aangenomen dat hij niet eens weet hoe hij zijn zoon's ochtends op school moet krijgen.<br />Hoffman omschrijft deze echtgenoot naadloos als een sappige lading tegenslagen. Hij is rusteloos, meedogenloos en ongeduldig, maar ook al zou de positieve kant van die drie adjectieven precies het tegenovergestelde moeten behelzen, hij is voortdurend gefixeerd op datgene waar hij zijn aandacht op richt. Hij heeft zich geconcentreerd op zijn carrière in de reclame, en als hij zijn zoon Billy helemaal in zijn eentje moet opvoeden, slaat de chaos onmiddellijk toe. Hij is degene die driftbuien krijgt en halverwege een activiteit kwaad wegloopt. Na een tijdje, als hij bevriend raakt met zijn buurman en de voormalige vriendin van Joanna, gespeeld door de sexy Jane Alexander, komt Hoffman voldoende tot bedaren om te begrijpen waarom zijn vrouw is weggegaan. Intussen richt zijn grenzeloze energie zich op het opvoeden van Billy en raakt hij zijn baan kwijt. De strijd om de voogdij over de titel is een briljante, grauwe omstandigheid. Ook al is het einde een beetje ongemotiveerd, bestemd voor het publiek, de laatste regel en de laatste opname hebben nog steeds die geestige manier van schrijven die na de magische jaren zeventig leek te vervagen.