Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In veel opzichten definieert deze film de essentie van alles wat ik mooi vind aan film, in termen van het vastleggen van die vreemde, ongrijpbare momenten van de onbewaakte waarheid. In andere opzichten is het ontegenzeggelijk een amateuristisch, onscherp resultaat van junkies die zichzelf vermaken met een camera. Uiteindelijk komt het ergens tussen pure genialiteit en onoplettendheid uit (gelukkig veel meer in het eerste dan in het laatste). Een deel van mij wil hem alleen maar belonen omdat hij zo absoluut vernieuwend is en momenten van pure subliemheid bevat, maar tegelijkertijd kan ik de af en toe ronduit verschrikkelijke 'acting' en overduidelijk slechte productiewaarden niet helemaal negeren. In het begin lijkt de montage overweldigend slordig en nodeloos afleidend (of misschien gewoon verkeerd 'innovatief'). ), maar na een tijdje raakte ik eraan gewend, wat uiteindelijk het ware teken is of een film op zijn eigen voorwaarden slaagt of niet. Ik denk dat dit antwoord in wezen mijn allesoverheersende gevoelens voor de film samenvat. Dat wil zeggen, ondanks de overduidelijke tekortkomingen werkt hij over het geheel genomen heel goed. En in elk geval laat een film als deze op zijn minst zien hoe vals en gekunsteld de namaakdocumentaire, de bibbery-cam-stijl soms kan zijn als hij zo duidelijk puur voor het effect wordt gebruikt (zoals in films als de overigens bewonderenswaardige Roger Dodger). Hier wordt de esthetiek duidelijk afgeleid van de noodzaak van de filmsituatie, en niet zomaar willekeurig gebruikt om het er 'cool' uit te laten zien.