Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Renee Zellweger is een huisvrouw uit Kansas wier dominante echtgenoot betrokken is bij de drugshandel. Twee professionele huurmoordenaars, Morgan Freeman en zijn zoon Chris Rock, vermoorden de echtgenoot in zijn eetkamer. Zellweger, die door de moordenaars niet wordt gezien, is hiervan getuige en ondergaat een dissociatieve reactie, waarbij ze de persoonlijkheid van een verpleegster aanneemt, de naam Betty, die een personage is in haar favoriete soapserie. Ze denkt dat ze het tv-personage is en vertrekt in de auto van haar man, die een lading drugs in de kofferbak heeft, en reist naar L.A., waar ze hoopt in contact te komen met een ander personage in dit hersenloze middagdrama, 'Dr. David Ravell', Greg Kinnear. Zonder te beseffen dat ze door de twee huurmoordenaars wordt achtervolgd, rijdt ze naar L.A., waar ze het voor elkaar krijgt contact te krijgen met Kinnear en in de show wordt ingeschreven als een verpleegster die Betty heet. Een handjevol mannen die ervan op de hoogte zijn, onder wie de plaatselijke sheriff, krijgen in de gaten wat er aan de hand is en gaan op zoek naar Zellweger in L.A. Het einde is geloofwaardig en aangrijpend.<br />Als dat idioot klinkt, komt dat doordat het dat ook is. En het is de verantwoordelijkheid van de schrijver, John C. Richards. Het vreemde is dat Richards en de regisseur, Neil Labute, het met aanzienlijke hulp van de artiesten zo'n beetje allemaal voor elkaar krijgen. Dit is geen plot dat in een vertrouwde vorm is gegoten. Nee hoor. Ik geef het bonuspunten voor pure originaliteit. Iemand heeft een risico genomen. Iemand heeft een kans gewaagd op een film die NIET een kopie of een remake was van iets wat tien jaar of vijftig jaar geleden geld had opgebracht. Ik stel me voor dat de betrokken mensen elke avond op hun knieën zaten en vurig baden. Ik weet niet of de film een beloning was, maar hij is over het algemeen succesvol in zijn eigen esthetische termen.<br />Het is wat je een 'inleidende premisse'-film zou kunnen noemen. Je begint met een enkele transformerende gebeurtenis, in dit geval de moord op Zellwegers echtgenoot en haar adoptie van een werkelijk nieuwe persoonlijkheid, en je volgt de logische paden die daaruit voortvloeien realistisch. Op een feestje in LA komt Zellweger eindelijk Kinnear tegen, de man die haar ex-verloofde speelt in een tv-serie. Ze is stomverbaasd (want per slot van rekening denkt ze dat ze Betty is, die haar verloofde lang geleden heeft verloren). Ze loopt op Kinnear en een paar collega's af en stelt zich voor als 'Zuster Betty', het personage. Ze spreekt Kinnear aan met de naam van zijn tv-personage, 'David Ravell'. De groep is in eerste instantie verbaasd, maar maakt zichzelf wijs dat ze een beginnende actrice is die per se 'in karakter' wil blijven tijdens het gesprek <0xE2><0x80><0x93> en ook daarna, nadat Kinnear gefascineerd is geraakt door haar en de anderen zich vervelen. Kinnear brengt haar met de auto naar huis en zelfs als ze hem welterusten kust, is ze nog steeds in haar rol. Kinnear staat met grote ogen van verbazing te kijken naar de meedogenloze manier waarop ze het personage van Betty neerzet. Op de volgende date beantwoordt Kinnear haar liefde. Die ontwikkeling, de relatie tussen Zellweger en Kinnear op dat moment, is een barst in de logica, van het soort dat ontbreekt in 'Groundhog Day'. Tegen het eind van de eerste avond zou Kinnear, net als ieder ander, beseffen dat Zellweger een paar clowns te veel is voor een circus.<br />De rest van de film, waar veel uitweidingen in zitten, slaagt boven verwachting. De relatie tussen Morgan Freeman en zijn onbeschaamde, nihilistische zoon wordt prachtig uitgespeeld. Morgan is vlekkeloos in zijn ergernis. Hij slaagt erin verliefd te worden op het beeld van Zellweger terwijl hij aanwijzingen opgraaft over haar verblijfplaats en activiteiten, en uiteindelijk kan hij zich er niet toe brengen haar dood te schieten. Ze is te lief om dood te schieten. Na haar transformatie tot Betty heeft ze een briefje achtergelaten in Kansas. 'Ik wil alle leven helpen, of het nu dierlijk, plantaardig of mineraal is.' Wie zou de auteur van zo'n belachelijke, aanlokkelijke verklaring kwaad kunnen doen? Zijn bewondering voor haar komt als een openbaring, terwijl hij bij een van de schijnwerpers aan de rand van de Grand Canyon staat. Zellweger, verkleed als Dorothy, of misschien als de Goede Heks van het Oosten <0xE2><0x80><0x93> nou ja, figuren die, net als Zellweger, uit Kansas komen <0xE2><0x80><0x93> verschijnt voor Freeman en hij omhelst haar en kust haar teder. Het is een tafereel dat tegelijkertijd griezelig, romantisch en een beetje griezelig is. Ik heb eens bij een van die lichten gestaan en wat snippers papier in de opwaartse luchtstroom uit het donkere ravijn gegooid en merkte dat ik omringd was door duizend rondwervelende vleermuizen die de fladderende snippers verkeerd hadden geïnterpreteerd als motten.<br />Juist. Waar was ik? Oké. Ik deed mijn best om de ruimte niet kwijt te raken. Zellwegers optreden verdient lof. Alles wat ze doet, elke beweging, elke uiting, is naïef en aarzelend. Ze is echt een sympathieke persoonlijkheid - en dat ondanks het feit dat ze naar Hollywood-maatstaven geen glamourmeisje is. Maar - wat een actrice. Vergelijk haar maar eens met die opgeblazen boerenkinkel uit de negentiende eeuw in 'Cold Mountain'. Precies het tegenovergestelde. Maar ja, in deze plezierige film is iedereen tot alles in staat. Allyson Jannings doet het uitstekend in een bijrol. Kijk maar eens hoe ze Greg Kinnear vertelt dat ze overweegt zijn personage in de soap te vermoorden als hij verdrinkt. Kinnear is zo'n narcist die van die dunne, zwartleren jacks van tienduizend dollar draagt die in die tijd erg populair waren. Hij grinnikt en zegt: 'O, zo'n schipbreuk, hè? Oké, hoe kom ik terug?' Jannings geeft geen antwoord. Ze glimlacht hem alleen maar toe met die enorme blauwe ogen van haar en houdt haar hoofd spottend schuin.<br />Geen meesterwerk van filmmaken, maar een goed, origineel, professioneel werkstuk van alle betrokkenen.