Wat is het sentiment van de recensie?

In een wereld waarin discussies en misverstanden eindeloos kunnen worden opgesomd, staat deze sterke film uit 1995 boven aan die lijst; bovendien doet hij het objectief en realistisch, en met een gevoeligheid en gevoeligheid die van deze film een echt grote film maken. En om het allemaal nog ironischer te maken: zelfs het onderwerp van deze film is wijd en zijd verkeerd begrepen, omdat men ten onrechte aanneemt dat dit een film is over de voors en tegens van de doodstraf; dat is niet zo. Onder leiding van Tim Robbins, is een onderwerp dat in werkelijkheid misschien wel het meest verkeerd begrepen van allemaal is, en met reden, want het is misschien wel het moeilijkste dat een mens echt <0xE2><0x80><0x93> en waarlijk <0xE2><0x80><0x93> kan begrijpen. En daar gaat deze film in feite over: vergeving. Echte vergeving; niet het goedpraten van een gruwelijke misdaad of de dader ervan <0xE2><0x80><0x93> niet zeggen dat wat er gebeurd is goed is <0xE2><0x80><0x93> maar het vinden van de kracht om door te gaan en dat te doen door voor het leven te kiezen. <br /><br />Tim Robbins heeft een getrouwe bewerking gemaakt van de roman van zuster Helen Prejean, waarin ze vertelt over haar betrokkenheid bij de ter dood veroordeelden aan wie ze in de loop der jaren haar geloof in God heeft toevertrouwd. Zoals in de film wordt beschreven, begon haar levenslange streven naar niet alleen gerechtigheid, maar ook menselijke waardigheid met een eenvoudige brief van een ter dood veroordeelde uit de Louisiana State Prison in Angola. Matthew Poncelet (Sean Penn) was ter dood veroordeeld wegens verkrachting en moord en probeerde iedereen te bereiken die maar wilde luisteren, toen zijn brief in handen kwam van zuster Prejean (Susan Sarandon), die zich al snel op een terrein begaf waarvan ze absoluut geen kennis of ervaring had. En Robbins heeft de emotionele en turbulente reis van zuster Prejean bondig samengevat, terwijl hij erin slaagde er geen sentimentele sentimentaliteit aan toe te voegen, wat de film niet alleen echt, geloofwaardig en geloofwaardig maakt, maar ook een aangrijpende en emotioneel geladen ervaring voor het publiek. Via het medium film wordt wat ooit een persoonlijke, betekenisvolle emotionele ervaring voor zuster Prejean was, ook een ervaring voor iedereen die deze film ziet. Susan Sarandon kreeg de Oscar voor de beste actrice voor haar ontroerende, hartstochtelijke vertolking van zuster Prejean. Gevoelig en doortrokken van emotionele diepgang is haar rol ongelooflijk ontroerend en echt, vooral in de manier waarop ze de onderliggende kwetsbaarheid en kwetsbaarheid van zuster Prejean weergeeft, die ze onvermurwbaar heeft getemperd met de hardheid die ze nodig had om haar inspanningen ten behoeve van Poncelet voort te zetten (en in werkelijkheid in totaal vijf sinds ze begon). Wat uw standpunt ook mag zijn met betrekking tot de zaken die in deze film aan de orde komen, Zuster Prejean is zonder twijfel een individu van heroïsche proporties, die Sarandon hier voortreffelijk verpersoonlijkt; en dat doet ze zonder haar toevlucht te nemen tot overbodige melodramatiek, maar eerder door het echt te houden, door subtiel en nederig de menselijkheid van de persoon in kwestie te onderzoeken in een zeer geloofwaardige vertolking. Het is een buitengewone prestatie, aantoonbaar de beste uit Sarandons briljante carrière.<br />Ook Sean Penn maakt carrière, die werd genomineerd voor de beste acteur voor zijn vertolking van Poncelet (hij verloor van Nicolas Cage, die won voor zijn vertolking in _Leaving Las Vegas_). Penn is in alle opzichten geknipt voor de rol, hij is gewoon nooit beter geweest, daarvoor niet en daarna ook niet. Hij presenteert Poncelet in feite als een echt mens in plaats van als een opgeblazen karikatuur van een monster dat in staat is tot de misdaden die hier worden beschreven. Niet dat Poncelet daardoor minder verachtelijk wordt; integendeel zelfs. Het maakt het echt verontrustend om geconfronteerd te worden met het feit dat iemand die eruitziet als een vent die naast je zou kunnen wonen tot zulke dingen in staat zou kunnen zijn. En dat is de kracht van Penns optreden <0xE2><0x80><0x93> het is zo verontrustend echt, gepresenteerd in diepte en nuance; je hoeft maar in zijn ogen te kijken om de onvolmaaktheden van een gekwelde ziel te zien. Een geweldige prestatie, en Penn had er een Oscar voor moeten krijgen, hoe goed Cage ook was in _Vegas_.<br /><br />In een ander stand-inoptreden is Raymond J. Barry gedenkwaardig in een bijrol als graaf Delacroix, de vader van een van Poncelets slachtoffers. Hij heeft maar weinig tijd op het witte doek, maar toch ontwikkelt hij zijn karakter op zo'n manier dat je met hem meevoelt, en ook met zuster Prejean, want via hem krijgen we enig inzicht in hoe complex en ogenschijnlijk onbeduidend haar positie is, in elk geval oppervlakkig gezien. Barry presenteert Delacroix op zo'n manier dat het verhaal de nodige evenwichtigheid en perspectief krijgt, wat uiteindelijk uiterst effectief is en de boodschap van de film versterkt.<br />De bijrollen zijn voor R. Lee Emery (Clyde Percy), Celia Weston (Mary Beth Percy), Lois Smith (Helens moeder), Scott Wilson (Chaplin Farley), Roberta Maxwell (Lucille Poncelet), Margo Martindale (Zuster Colleen) en Jack Black (Craig Poncelet). Het is twijfelachtig of deze film iemand op de een of andere manier op andere gedachten zal brengen over de doodstraf, maar dat is nooit de bedoeling geweest; het was de bedoeling om een tot nadenken stemmende, emotioneel betrokken film te maken, en dat is precies wat Robbins heeft bereikt met Dead Man Walking.' Ongeacht je persoonlijke standpunt, zal deze film impact hebben en hopelijk sommige mensen openstellen voor de ware aard van vergiffenis. Want zoals we door het personage Earl Delacroix heen kijken, is ware vergiffenis niet iets wat je zomaar besluit te doen, maar is het een taak die een levenslang werk kan worden. En het is misschien wel een van de moeilijkste dingen in het leven om effectief uit te voeren; en als je deze film achter je laat, heb je waardering voor mensen als zuster Prejean, die haar leven onbaatzuchtig heeft gewijd aan het helpen van mensen in nood, en voor filmmakers als Robbins en Sarandon, die haar tot leven hebben gewekt voor miljoenen mensen die haar anders nooit zouden hebben gekend. Ik geef deze film een 10/10. <br /><br />