Wat is het sentiment van de recensie?

'Saturday Afternoon' is een van Harry Langdons bekendste korte films, en met reden. Het is een van zijn grappigste en beste films. De plot <0xE2><0x80><0x93> voor zover je daarvan kunt spreken <0xE2><0x80><0x93> is een oud gegeven: een door de wol geverfde echtgenoot sluipt weg om een avondje uit te gaan met een van zijn vrienden en een paar andere meisjes. Het is een solide en veelgebruikte komedie, maar het verschil zit hem in Harry Langdon zelf. Zijn trage, ineffectieve, verwarde, onschuldige personage heeft zich op de een of andere manier in een huwelijk gemanoeuvreerd met een vrouw die vindt dat uitgerekend hij met ijzeren vuist geregeerd moet worden, en hij wordt er alleen maar toe gedwongen haar te bedriegen omdat hij geen 'nee' kan zeggen. tot de aansporingen van de kameraadschappelijke Vernon Dent en het schattige gewimper van het meisje.<br />Het is een heel volwassen probleem om op zo'n hulpeloze, kinderlijke figuur te worden geduwd. Harry wil niet vals spelen, maar hij kan er niets aan doen. In een prachtig stukje komische komedie kan hij zich er niet toe brengen de nieuwe vriendin een afscheidskus te geven: hij drukt de kus stiekem onderhands op haar mond en veegt beschaamd zijn hand af alsof hij hem wil straffen. De film is een komedie van drie delen, tien minuten langer dan de twee delen waarin Harry Langdon eerder de hoofdrol in Mack Sennett had gespeeld, en zonder meer plot. Misschien was hij zelfs wel bedoeld als twee delen. Dit werkt uitstekend, want het geeft hem net zoveel tijd als hij nodig heeft om de langzame reacties en verwarde glimpen en halve reacties te injecteren waar zo'n groot deel van zijn komedie om draait.<br />Hij is hier op zijn best, en de show is in feite Harry Langdons merkwaardige magie en zijn vermogen om uit bijna niets een komedie te spinnen. Zijn halve glimlachjes, zijn blik terwijl hij het geld aanpakt dat hij onder het kleed heeft verstopt, zijn kinderlijke pogingen om aan het eind de strijd aan te gaan. Ik denk dat zijn komedie ons iets in ons laat herkennen wat in wezen onschuldig en verward is, iets wat ons het gevoel geeft dat de hele wereld te veel voor ons is, maar door ons te laten begrijpen wat Harry niet begrijpt (zoals het feit dat de vrouwen die hij goedhartig naar zijn vriend brengt om hem toe te juichen nadat hij denkt dat het afspraakje is afgeblazen in feite hoeren zijn) dwingt hij ons met een beetje droefheid te beseffen dat we niet zo onschuldig meer zijn. Zijn komedie is net zo goed in staat ons hoorbaar 'Awwww' te laten zeggen als ons aan het lachen te maken, vaak tegelijk. <br /><0x3E> Harry wil weigeren zijn vrouw te bedriegen, hij wil zijn vrouw vertellen wiens baas het is en weer wat macht in zijn relatie terugkrijgen, hij wil terugvechten tegen de twee gewelddadige mannen aan het eind van de film, maar hij kan zijn omgeving gewoon niet zo veel beïnvloeden, en soms voelen we ons allemaal zo.<br /><0x3E> De film wordt perfect geregisseerd door de veelvuldig in Langdon opgetreden regisseur Harry Edwards; hij beweegt zich in een snel tempo en hapert nooit terwijl hij tegelijkertijd tijd vrijmaakt voor de stille, reactieve komedie van Harry Langdon en die ook ten volle benut. Vernon Dent, een frequente figurant van Langdon, speelt een van de rollen waarin hij bijna een komediepartner wordt in zijn zeer effectieve koppeling met Harry. De grappen zijn zo uitgekiend dat ze ook een maximaal effect hebben, en aan het eind krijgt Harry zijn eigen versie van een Lloyd of Keaton-stunt. Hier zit de komedie niet in Harry's grote reactie op het gevaar dat hij tussen twee rijdende auto's zit, maar in zijn traagheid om het in zich op te nemen.<br />Dit is een hilarische film, en een perfect voorbeeld van de komedie van een van de meest unieke, getalenteerde humoristen van wie ik weet dat ze ooit hebben bestaan.