Wat is het sentiment van de recensie?

Het grootste deel van de film was ik de kluts kwijt, en ik ben degene die meestal de werken van raadselachtige grootheden als David Lynch (Twin Peaks: Fire Walk With Me) en Darren Aronofsky (Pi) begrijpt. Niet dat Northfork op een bepaald niveau onlogisch is, maar het past gewoon niet in een geheel coherente film. Naarmate de tijd verstrijkt, worden de thema's en bedoelingen duidelijker, maar toen ik de film voor het eerst zag, was ik echt in de war, en ik merk dat dat de belangrijkste fout van de film is... het gebrek aan richting. De plot concentreert zich op het stadje Northfork in Montana in het jaar 1955. De stad is ontruimd en zal spoedig onder water komen te staan om plaats te maken voor de aanleg van een hydro-elektrische dam. Het grootste probleem is dat niet alle inwoners bereid zijn geëvacueerd en verplaatst te worden. Er wordt een groep mannen ingehuurd om de resterende inwoners uit de stad te verdrijven voordat ze verdrinken, en voor het grootste deel slagen ze in een aantal tamelijk vreemde situaties en stadsbewoners. Tegelijkertijd vertelt de film het verhaal van Irwin, een heel zieke jongen (of is hij een gevallen engel?) wiens adoptieouders hem als gevolg van zijn ziekte teruggaven aan het Northfork-weeshuis waar ze hem hadden geadopteerd. Pater Harlan (Nick Nolte) geeft om de stervende Irwin, maar Irwin denkt (of verbeeldt hij zich dat?!) dat er een groep engelen (onder wie Daryl Hannah en Anthony Edwards) in de desolate, verlaten stad is aangekomen, op zoek naar een gevallen engel. Irwin heeft littekens op zijn rug en op zijn hoofd, en hij probeert de engelen ervan te overtuigen dat zijn littekens de plekken zijn waar de mensen zijn vleugels en zijn aureool hebben geamputeerd. O ja, en al die tijd zwerft er een merkwaardig surrealistisch wandelend dier op stelten door het landschap. Er gebeuren in de film nog een heleboel andere kleine dingen, maar geen daarvan leidt tot veel meer dan een kortstondige intrige. Je kunt de artistieke kwaliteit van de film (het is duidelijk dat de filmmakers veel om deze film gaven) en de rijke cinematografie wel waarderen, maar de film doet nog steeds te veel zijn best om anders te zijn en geeft het dan op en zeurt maar door zonder veel indruk te maken. Zoals ik al eerder schreef, wordt het veel duidelijker, lang nadat je de film hebt gezien, wat er mogelijkerwijs in de film heeft plaatsgevonden. Irwin is stervende, en Northfork ook, en om met zijn eigen verlies en dood om te gaan heeft Irwin hoogstwaarschijnlijk personages gecreëerd, uit ideeën die hij krijgt van de voorwerpen die hem in het weeshuis omringen, om hem te troosten als hij in de steek wordt gelaten en zijn leven zijn einde nadert. Maar aan de andere kant, misschien is hij echt een engel en heeft hij zijn soort gevonden en kan hij nu naar huis terugkeren. Ik moet benadrukken dat er een paar echt mooie momenten in de film zitten, hartverscheurend, levendig en vol eenzaamheid en verdriet. Helaas voelt de film als geheel onsamenhangend en op de een of andere manier incompleet.