Is deze recensie positief of negatief?

Dr. Sayer (Philippe Leroy), een rijke arts met psychologische problemen met betrekking tot het andere geslacht, ontvoert een werknemer, Maria (Dagmar Lassander), een vrijdenkende, liberale vrouw die vindt dat mannen moeten worden 'gefixeerd' in plaats van vrouwen. Sayer trekt zich terug op zijn vorstelijke landgoed en laat Maria een vernederende reeks mentale spelletjes spelen, waarbij hij dreigt haar te molesteren en te vermoorden. Het lijkt erop dat Sayer haar lichaam, geest en ziel wil domineren, haar tot zijn seksuele slavin wil maken, haar zijn bevelen wil laten opvolgen en aan al zijn wensen en grillen wil voldoen. Na aanvankelijke weerstand beweegt Maria zich langzaam in de richting van zijn doel, maar ze heeft haar eigen plannen. Het lijkt erop dat Sayer haar in zijn greep heeft en akkoord gaat met een aantal nogal g<0xC3><0xAA>nante scenario's (zoals het insmeren van zijn tenen, 'de liefde bedrijven' met een opblaaspop die hij voor zichzelf heeft gemaakt, vaak topless rondhangen, en zelfs een spuit in zijn gezicht krijgen als ze hem een klap in zijn gezicht geeft waardoor er bloed uit zijn neus stroomt), wat haar bijna het leven kost, maar er gebeurt iets als de gekwelde dokter langzaam verliefd wordt op Maria. En in een schijnbaar wanhopige poging om een eind te maken aan de waanzin, wint Maria de overhand en speelt ze met Sayers verlangen naar haar lichaam.<br />Het is meer een strijd tussen twee wilskrachten, een soort seksuele oorlog waarbij de een de leiding lijkt te hebben terwijl de ander in feite de overhand heeft. Tijdens een groot deel van de film behandelt Sayer Maria slecht en dwingt hij haar (zo lijkt het) zich te onderwerpen aan zijn psychologische spelletjes van seksuele aard. Haar pogingen om te ontsnappen mislukken omdat zijn huis zo'n goed ontworpen fort is. Het is een typisch Europees art deco-paleis, ontworpen en georkestreerd door een man die al een hele tijd in dit weekendverblijf verblijft (er zijn muren en deuren die op zijn bevel opengaan, en een deel ervan is afgezonderd voor zijn'slachtoffers'). Maar zodra Maria als gevolg van haar angsten een potje pillen lijkt te hebben geslikt, zijn de rollen omgedraaid en heeft ze hem waar ze hem hebben wil. Hij ontdekt dat hij echt naar haar hunkert en Maria gebruikt dat in haar voordeel. Ze speelt het hard wanneer Sayer haar wil omarmen en verscheuren (en ik kan zijn frustratie begrijpen, want ze heeft een aantrekkingskracht waar een man gek van kan worden).<br />Ik heb het gevoel dat de film uiteindelijk werkt als een strijdkreet voor vrouwen, hun kracht en opstandigheid tegen mannen die vinden dat ze altijd de controle moeten hebben, zowel seksueel als mentaal. De'verdraaiing' maakt dit ideaal compleet. Ik kon Sayers lot niet accepteren vanwege zijn zware cardiovasculaire activiteiten en trainingsregime. We zien hoe hij zijn afgetrainde atletische figuur ontwikkelt, en dat dit regime elk weekend deel uitmaakt van de normale routine voordat de echte spelletjes met zijn slachtoffer beginnen. Als hij zo goed in zijn vel zit en zoveel tijd besteedt aan het ontwikkelen van de buitenschoolse activiteiten die op zijn regime volgen, hoe kan hij dan lijden onder het lot dat volgt op het sluiten van de deal met Maria, aan het eind, als ze geen weerstand meer biedt aan zijn avances?<br />Maria, zo zou hij later toegeven, is de eerste die hij daadwerkelijk heeft ontvoerd; anderen uit het verleden, callgirls, werden voor hun diensten betaald, zodat Sayer de macht kon voelen om een vrouw te domineren, ook al is het allemaal een gefingeerde schijnvertoning, veroorzaakt door een diep verontrust individu dat niet in staat is om contact te maken met de andere sekse. De spontane beslissing om dat te doen, om de sprong te wagen, kost hem meer dan hij ooit zal weten. Het is fascinerend om te zien hoe deze psychoseksuele subtekst zich ontrafelt, maar Dagmar Lassander, zo'n verrukkelijke sekspoes, was de reden dat ik er zo van genoot. Zonder haar had ik het niet zo leuk kunnen vinden, want ze is zo vitaal als een slachtoffer dat het waard is om te krijgen. Het hoogtepunt van de film, de verrukkelijke dans waarin Lassander, gehuld in gaas(!), de kledingkast ontrafelt die haar borsten blootlegt, is een seksueel verleidelijk moment dat je het water in de mond doet lopen en het zweet op het voorhoofd doet staan. Dagmar Lassander moet een genot zijn geweest voor modeontwerpers, want ze draagt die kleren zo goed. Dagmar overstijgt de rol om een iconisch personage te creëren dat haar carrière zou bepalen, ook al is de film niet algemeen bekend (ik heb het van horen zeggen). Het provocerende karakter van het script en het gewaagde onderwerp zouden sommige mensen misschien niet aanspreken, omdat het in veel verschillende vormen gaat over seks (.. en pijn) in allerlei verschillende vormen, en de dialogen zijn heel illustratief en gedetailleerd. Soms moest ik grinniken om Sayers opmerkingen over een gevangen Maria, die het heerlijk vindt om vrouwen te laten lijden, en de kick die hij krijgt als hij ze dwingt tot een soort slavernij (in een poging de woorden poëtisch te laten klinken, voelt het allemaal nogal onecht). Maar Dagmar is de ware reden om hem te zien, en voor mij werkt de film het best als een fetisjfilm, een mogelijke mannelijke fantasie met deze schijnbaar preutse en fatsoenlijke idealiste, gevangen en tegen haar wil vastgehouden, gedwongen tot een hachelijke situatie, haar lot mogelijk overgeleverd aan de genade van een complexe en mogelijk gevaarlijke masochist. Haar onderwerping, en hoe ze reageert op zijn agressieve gedrag tegenover haar (er zijn momenten waarop ze zich ontplooit tot een aarzelend verlangen om hem te omhelzen, waarbij ze een mogelijke aantrekkingskracht op hem blootlegt die sommigen die toekijken misschien aan het schrikken maakt) behoren tot de fascinerendste hoogtepunten van deze uitbuitingsfilm. Mijn andere favoriete scène, naast de dans, is het pianoconcert met Sayer die Maria liefkoost terwijl ze een kalmerende melodie speelt.