Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hoewel het een kerstfilm is, had 'Kerstmis in Connecticut' elk willekeurig jaargetijde kunnen zijn, want het is het verhaal van een soldaat die een idyllische tijd doorbrengt met een Martha Stewart-type. Dat is wat hij denkt. In werkelijkheid heeft de dame in kwestie, gespeeld door Barbara Stanwyck, een populaire tijdschriftcolumn over het leven op een boerderij met haar man en baby. Ze heeft geen boerderij, geen man en geen baby, en dat geldt ook voor de vele recepten die ze van zichzelf publiceert. Ze zijn van de restauranteigenaar in de buurt. Als haar nuchtere redacteur, Sydney Greenstreet, erop staat dat ze soldaat Dennis Morgan vermaakt, schakelt ze de hulp van haar vriend in om zijn boerderij te gebruiken, en ze brengt zichzelf en de restauranthouder daarheen. En dan is er nog een baby... nou ja, eigenlijk is er meer dan een baby. Er ontstaat chaos en het wordt steeds moeilijker om de schijn op te houden, vooral als Stanwyck verliefd wordt op Morgan.<br />Dit is zo'n geweldige film, en zelfs als je ernstig depressief bent, kan 'Kerstmis in Connecticut' je er weer bovenop helpen. Barbara Stanwyck is geweldig als de carrièrevrouw die huisvrouw wordt. Hoewel ze niet zo opzichtig is als Crawford of Davis, is ze toch in staat om te doen waar elke rol om vraagt: ze kan goedkoop, elegant, warm, akelig, koud en/of sexy zijn en ze zorgt ervoor dat het gemakkelijk lijkt. Bovendien is ze altijd aantrekkelijk en verleidelijk. Dennis Morgan is een knappe en charmante soldaat; als extraatje mag hij zijn Ierse tenor gebruiken. Verloofde Reginald Gardner is een en al zakelijkheid, en je kunt merken dat hij niet helemaal geschikt is voor Stanwyck. S.Z. Sakall als de nep-oom/echte kok is hilarisch, vooral als hij bidt dat Stanwyck een pannenkoek naar zijn publiek kan gooien.<br />Ik kan me de impact voorstellen die deze verrukkelijke film aan het eind van de Tweede Wereldoorlog had. Het moet een echt baken zijn geweest voor de betere tijden die zouden komen.