Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een van die vreemde, zelfingenomen, genotzuchtige films die te hard hun best doen om diepzinnig te zijn. Dat is hij ook niet. In plaats daarvan spuit hij clichés die proberen door te gaan voor Diepzinnigheid. Typisch is de scène waarin Peter (Kelsey Grammer) aan hoofdrolspeler en beste vriend Adam (Dwier Brown) uitlegt hoe het leven begint met borstvoeding, vervolgens overgaat op het zuigen van de borst van zijn vriendin, en ten slotte van zijn vrouw, waarmee hij uiteindelijk besluit dat het leven waardeloos is. Zo diepzinnig. We worden getrakteerd op een verscheidenheid aan personages die hun kijk op het leven, het universum enzovoorts bieden tijdens Adams voettochten door de Mojavewoestijn. De acteur, James Kevin Ward, maakt een paar geweldige indrukken, onder andere van Nicholson, Popeye en een aantal personages uit de originele Star Trek. Maar als de interessante personages eenmaal van het scherm zijn verdwenen, zitten we weer met Adam en zijn zoektocht naar het diepe. Het is een lange reis, die op veel plaatsen lang duurt. Het is zelfs de langste anderhalf uur-film die ik ooit heb gezien. En de finale maakt het nauwelijks de moeite waard. Op een dag ontdekte ik die film op HBO door te vroeg wakker te worden en de tv aan te zetten. Dat zal me leren. De volgende keer zal ik beter mijn best doen om uit te slapen.