Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Pumpkinhead was op zichzelf al een redelijke griezelfilm uit de jaren tachtig. Geen klassieker, maar wel een leuk staaltje wollige humor. Waarom we dan nu zijn getrakteerd op een vierde film in deze franchise is me een raadsel. Net als in de vorige vervolgfilms is er niets wat de films echt met elkaar verbindt, behalve het monster, de heks en Ed Harley (Lance Henriksen). Deze keer volgen we de vete tussen de Hatfields en de McCoys. Een deel van de film is een Romeo and Juliet-romance waarin een jonge McCoy-jongen en zijn Hatfield-minnaar besluiten weg te lopen om samen te kunnen zijn. Maar al snel worden ze uit elkaar getrokken en wordt de zus van de jongen vermoord. De jongen ontsnapt naar het bos en krijgt de heks zover dat ze Pumpkinhead weer tot leven wekt om wraak te nemen. Het acteerwerk is op zijn best redelijk en op zijn slechtst amateuristisch. De demon in kwestie komt pas na bijna veertig minuten opdagen en als hij komt opdagen, is het een vage vergelijking tussen hem en het oorspronkelijke ontwerp. Over het geheel genomen maakt Bloedbroederschap geen indruk. Het is misschien een horloge waard, maar het is zeker geen aanwinst voor de collectie.