Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het begint <0xE2><0x80><0x93> en een halfuur lang gaat het door <0xE2><0x80><0x93> als een educatief programma over het Oude Testament, zij het niet zonder humor. De film begint eindelijk vleugels te krijgen als de bijbelse frasering wordt weggelaten. In een scène van gemengd succes besluit Martin Donovan (Jezus) om de Apocalyps af te blazen en het laatste kwartier is een soort humanistische 'waar is al die drukte om?'-uitvoering, verguld met optimistische gissingen tegen een (naargeestig, ellendig ironisch) lang shot van de twee torens van het WTC.<br />Afgezien van Donovans autoriteit is het acteerwerk verdeeld. Er is het theatrale melodrama van de rest van de cast: dit is, hoewel formeel bedacht voor een bijbelse presentatie, geschikt voor de moderne, paranoïde komedie waar Hartley op uit is. Maar ik was ook aangenaam verrast door de bijdrage van PJ Harvey (die op die manier werd erkend en het gevaar liep in de film uitsluitend te bestaan als de popster-entiteit die ze is, niet in de laatste plaats in een scène op een set in een platenwinkel en een gevaarlijk fragmentarische soundtrack waaraan ze bijdraagt). Ze bleef cool <0xE2><0x80><0x93> een soort onoprecht gebrek aan concentratie <0xE2><0x80><0x93> zoals veel popiconen die aan film zijn gaan doen (ik denk hier aan de Jagger of Performance), maar hield niettemin een overtuigende integratie in met zowel de cast als het project.<br />Uiteindelijk bevestigend, maar dit bitterzoete essay lijkt er een beetje te veel op en berust meer op de volharding dan op de verbeeldingskracht van het publiek.