Is deze recensie positief of negatief?

'Happy Days' werd geproduceerd en uitgezonden van halverwege de jaren zeventig tot begin jaren tachtig en lijkt met de jaren steeds belachelijker te worden. Ten tijde van de uitzending waren de meeste kijkers die in de jaren vijftig opgroeiden van middelbare leeftijd en hadden een gezin, en de scènes in Mel's Diner brachten waarschijnlijk een kunstmatige nostalgie bij hen teweeg. Het Fonz was natuurlijk het coolste van het coolste (hoewel de acteur Henry Wrinkler tot op de dag van vandaag nooit heeft geleerd hoe hij op een motor moet rijden). Richie Cunningham was de typisch Amerikaanse jongen met het blonde haar die waarschijnlijk tot voorzitter van de leerlingenraad zou worden gekozen. Potsie was Richies beste vriend <0xE2><0x80><0x93> de ster van het programma moet denk ik wel een beste vriend hebben. En Ralph Malph was de stuntelige sidekick van de Fonz, zo niet van de hele groep. Ik vond het heerlijk als de Fonz die arme Ralph Malph in elkaar sloeg. En dan was er nog Mel, de klojo van middelbare leeftijd die Mel's Diner runde. En wie kon de verschijning van Mork vergeten? Was dit echt de jaren vijftig? Ironisch genoeg zijn films uit de jaren vijftig, zoals _Rebel Without a Cause_ en _The Wild One_, met de jaren beter geworden en geven een eerlijker beeld van die periode dan dit programma, dat twintig jaar na die periode werd uitgezonden.<br />Jammer genoeg valt de tv-serie 'Happy Days' niet in dezelfde categorie als 'Rebel Without a Cause' of 'American Graffitti'. Misschien dat sommige aspecten van de jaren vijftig, met zijn hamburgertenten, jukeboxen, coole auto's en ordinaire geruite overhemden, zijn vastgelegd, maar het is eerder een nostalgisch idealisme dat alleen voor de lol is gemaakt dan dat het een eerlijke weergave is. 'American Graffitti' had iets te zeggen over jonge Amerikanen in de jaren vijftig, terwijl 'Happy Days' meer leek te gaan over wat mensen van middelbare leeftijd in de jaren zeventig wilden dat de jaren vijftig waren geweest. Het resultaat was een soort verwaterd verzinsel dat niets te maken heeft met de jaren vijftig. 'Happy Days' is op zijn best een komediefantasie met iets van de kunstmatige cultuur van de jaren vijftig als achtergrond. Een andere recensent wees erop dat Richie Cunningham waarschijnlijk een standje zou hebben gekregen omdat hij vriendschap had gesloten met iemand als Fonzie. En Mel zou Fonzie waarschijnlijk hebben verboden om in zijn Diner te komen.<br />Een korte geschiedenis: 'Happy Days' was oorspronkelijk een pilot die 'Love in the Happy Days' heette en die niet werd uitgezonden. Piloten van comedyseries die thema's hadden die te maken hadden met seks en romantiek, verschenen soms in de niet zo vaak uitgezonden serie 'Love American Style', die vaak werd uitgezonden in plaats van honkbalwedstrijden die waren afgelast of andere onverwachte programmeringsaankondigingen en/of wijzigingen. Kortom: 'Love American Style' 'Love in the Happy Days' verscheen inderdaad in het begin van de jaren zeventig als een 'Love American Style'-show, maar in die tijd konden tv-managers niet voorzien hoe populair een show over jonge mensen uit de jaren vijftig zou worden, vooral tijdens de hoogtijdagen van comedyshows die zich op middelbare leeftijd concentreerden, zoals 'The Mary Tyler Moore Show' (en de spin-offs daarvan, zoals 'Rhoda', 'The Bob Newhart Show' en 'All in the Family'). (Wat zijn de dingen veranderd, want tegenwoordig gaan de meeste tv-series over jonge mensen en ontwijkt de industrie de meeste shows over middelbare mensen als de pest! Een van de jonge sterren van 'Love in the Happy Days', een kindacteur uit 'The Andy Griffith Show' die Ron Howard heette, kreeg vervolgens de kans om de hoofdrol te spelen in een film over jonge mensen die in 1959 in première ging en 'American Graffitti' heette, geregisseerd door de betrekkelijk onbekende George Lucas, wiens vorige 'THX 1138' een fiasco was geweest bij de kassa. Zelfs toen de film werd vertoond aan filmbazen, zagen de studio's niet in hoe een film over jonge mensen in de jaren vijftig populair kon worden omdat hij niet 'paste' bij wat in het verleden populair was geweest, hoewel ze niet beseften dat een groot deel van het filmpubliek in de jaren vijftig jong was geweest. Zoals iedereen weet, was de film een enorme hit, en studiobazen erkenden dat ze hun publiek volkomen verkeerd hadden ingeschat. Ergens tijdens de theaterversie van 'American Graffitti' beseften tv-bazen dat ze een komiek in hun kluis hadden die veel weg had van 'American Graffitti'. Ze brachten hem terug met de oorspronkelijke cast, plus Henry Wrinkler als 'The Fonz', gaven hem een nieuwe titel 'Happy Days' en de rest is tv-geschiedenis, omdat het een van de populairste programma's van de jaren zeventig werd.<br />'Happy Days' lijkt nu belachelijk. De personages zijn plat en van karton, nooit meer of minder dan wat ze oppervlakkig gezien zijn. De kwesties waar ze mee te maken hebben, zijn triviaal. En hun reacties lijken stompzinnig en zelfs dwaas. Tegenwoordig lijkt het personage van de Fonz een karikatuur te zijn van, nou ja, van de Fonz. Was het idee een soort parodie op Marlon Brando's personage in 'The Wild One'? Nu ik de serie met nieuwe ogen bekijk, heb ik het gevoel dat de producers een geweldige kans hebben laten lopen om de jaren vijftig te presenteren met diepte en realisme dat nog steeds leuk en onderhoudend kon zijn. In plaats daarvan besloten ze goedkope lachsalvo's voor snel geld. Dit is absoluut een serie die de tand des tijds niet heeft doorstaan. 'American Graffitti' heeft veel van de uiterlijke schijn van 'Happy Days', maar het had een scherp randje. Het had een eerlijkheid over de personages en hun problemen. maar niet zijn hart.