Wat is het sentiment van de recensie?

Rules of Engagement is een van de beste documentaires die ik ooit heb gezien. Hij is goed in elkaar gezet, voortreffelijk in elkaar gezet, en levert uitstekende beelden om de beweringen die hij doet te staven. De beste kwaliteit van de film is dat hij niet zozeer gebaseerd is op sympathie voor de Dividians als wel het publiek op de hoogte brengt van de schaamteloze regeringsfouten en leugens die de hele situatie omgaven. Ik blijf achter met een verontrustende angst en extreme woede over de manier waarop de regering een tragedie van deze omvang heeft afgehandeld en vervolgens heeft verdoezeld. Die verdoezeling heeft me echt razend gemaakt. Het is één ding om tijdens een operatie een fout te maken en schuld te bekennen, maar het is iets heel anders om het Amerikaanse volk recht in de ogen te kijken en tegen hen te liegen. Het zou me niet moeten verbazen dat de geschiedenis van ons geliefde land, dat getuige is geweest van de moordaanslag op JFK, de Vietnamoorlog en andere belangrijke gebeurtenissen, zo slecht ruikt dat je je neus moet dichtknijpen als je door Washington D.C. rijdt. De beelden van een vliegtuig met speciale warmtesensoren en de autopsies op sommige lichamen tonen duidelijk aan dat de FBI tegen het publiek liegt. Een van de dingen waar ik me van bewust probeer te blijven als ik naar een documentaire als deze kijk, is dat ik meestal alleen maar een getuigenis vanuit één gezichtspunt te zien krijg. Maar nogmaals, dat is zonder enige twijfel een van de briljante successen van de Regels van de Gevechtsvoering. De bewijzen worden op zo'n afsluitende manier gepresenteerd dat zelfs als je een verklaring van de FBI te zien kreeg, je ze nog niet echt kon geloven. Ik herinner me nog goed dat de impasse ontstond toen de media de Dividians presenteerden als een krankzinnige groep sekterebellen met David Koresh, de zelfverklaarde herboren Jezus Christus, als hun leider. Niets van dit alles was waargebeurd, maar het was een verhaal dat was opgebouwd uit stukjes en beetjes van feiten. Ze stonden gewoon voor hun rechten om wapens te dragen en hun geloof te belijden als Amerikaanse burgers. Als je bij de atf zat en je wilde het terrein doorzoeken, dan viel je het gebouw aan met een eenheid mannen die bewapend waren met geweren en kogelvrije pakken. Als je bij de fbi zat, waarom zou je dan psychologische oorlogvoering gebruiken en weinig doen om de situatie op te lossen? Waarom zou je liters schadelijk gas lozen als je kinderen wilt redden? Waarom zou je grote gaten in het terrein openmaken als je wist dat er brand kon uitbreken? Waarom zou je liegen over het niet schieten van wapens als het duidelijk op video te zien is? Tenzij. Tenzij je de situatie op dezelfde manier wilde zien eindigen als hij was geëindigd. De scène aan het eind, toen de vlag van de Dividians Star of David van de vlaggenmast in het vuur werd geblazen en die van het ATF kort daarna werd gehesen, was een emotioneel klimatologisch tafereel dat mijn hoofd deed schudden van walging en mijn maag onbeheersbaar deed draaien. De filmmaker William Gazecki verdient een felicitatie van de bovenste plank. Er is heel wat lef voor nodig om zo'n film te maken en ik weet zeker dat de regering er ook heel wat repercussies voor heeft gehad. Door mensen als hij kan het publiek de echte waarheid te zien krijgen in plaats van rotzooi die wordt gefilterd door een media die informatie geeft die nauwelijks als echt kan worden beschouwd. Als ik terugdenk aan hoe ik me op dat moment voelde ten opzichte van de Dividians, omdat de media David Koresh vertegenwoordigden, en hoe ik me voelde na het zien van deze film, dan is het echt verbazingwekkend. Het doet me denken aan de regel uit de bijbel van een man die door Jezus werd genezen en van de ouderlingen vroeg hoe dat was gebeurd 'voordat ik blind was, maar nu kan ik zien'. Doe jezelf een lol en kijk naar deze film. Je moet er misschien naar zoeken, maar het is echt iets bijzonders.