Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb gemerkt dat een heleboel mensen de Opera ter hand nemen om te klagen over de manier waarop Betty op de moorden reageert. Ik denk dat ze die klachten baseren op de manier waarop ze denken dat een 'normaal' mens zou reageren. Het punt is... Betty is geen 'normaal' mens, vanwege de traumatische gebeurtenissen in haar jeugd. Ze heeft al problemen lang voordat de film zelfs maar begint... en tegen het eind van de Opera... naar mijn mening... is ze volkomen van de kaart.<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ze is grootgebracht door een vrouw die seksuele ontlading bereikt door vastgebonden toe te kijken hoe meisjes in stukken worden gehakt, opengesneden en gewurgd. Dat is geen gezond gezinsleven. Ik denk dat het vrij gemakkelijk is om te concluderen dat haar moeder allerlei emotionele manipulaties en negatieve bekrachtiging heeft gebruikt om ervoor te zorgen dat haar dochter haar nooit zou verlinken. Het is ook waarschijnlijk dat Betty op haar ontvankelijke leeftijd diep in de war was door wat ze zag. Is dit gewoon iets wat volwassenen doen, enzovoort.<br />Betty kijkt kennelijk op naar haar moeder... ik bedoel... ze is net als zij operazangeres geworden. Als mama het leuk vindt, kan het niet slecht zijn, toch... mama kan toch niet slecht zijn? Dat kan ze toch niet?' 'Vertel de politie niet over haar mammie of die mysterieuze kerel met een kap over zijn hoofd die ze met mammie associeert.'<br />Betty heeft een heleboel diepgewortelde emotionele problemen. Jarenlang heeft haar geest geprobeerd de herinnering aan wat ze haar moeder heeft zien doen uit te bannen... maar die blijft maar naar de oppervlakte komen, manifesteert zich in de vorm van afschuwelijke nachtmerries, migraine, een afhankelijkheid van ontspanningstechnieken en seksuele frigiditeit. Ze associeert wreed geweld/bloedige dood met seks op een onderbewust niveau. Er is een innerlijke strijd tussen het deel van Betty dat moord/seks verward heeft met het deel van haar dat denkt dat die dingen verkeerd zijn.<br />Nadat ze haar vriendje heeft zien vermoorden door de man met de kap over zijn hoofd... Ze belt de politie, maar wil niet zeggen hoe ze heet. Het deel van haar dat denkt dat moord verkeerd is, dwingt haar het telefoontje te plegen, maar het ambivalente deel van haar wil niet toegeven dat ze er persoonlijk bij betrokken is. Het ambivalente deel van haar neemt het heft in handen voordat ze helemaal kan gaan. Dus loopt ze in de regen bij de telefoon vandaan... en als ze door de regisseur wordt gebeld, doet ze verrassend kalm, niet zo van streek als je zou denken dat een 'normaal' mens zou zijn... omdat het deel van haar dat sinds haar kindertijd de dingen blokkeert, zijn uiterste best doet om de verschrikkingen waarvan ze zojuist getuige is geweest, te blokkeren. De stand van zaken in haar leven draagt allemaal bij aan een impasse in Betty's psyche. Haar zangcarrière begint vruchten af te werpen... ze zal een groot operazangeres worden, net als haar moeder. Maar zal ze in alle opzichten net zo worden als haar moeder? In de duistere zin van het woord? Of zal ze in staat zijn haar eigen weg te gaan? Voeg dat bij de verschijning van de man met de kap die iedereen om haar heen vermoordt.<br />Pas als de man met de kap het personage van Daria Nicolodi vermoordt, neemt Betty een actieve rol in bij het verslaan van de moordenaar. Hier is iemand die van Betty houdt, die haar van ganser harte heeft gesteund in haar opkomende carrière, die in feite een moederlijke figuur is in Betty's leven sinds mama's dood. '... is dood. Stel je eens voor hoe vreselijk het zou zijn om je echte moeder te verliezen en dan te zien dat de vrouw die het dichtst bij een moeder in de buurt komt, door haar oog wordt geschoten.<br />Ik zou door kunnen gaan... maar dat doe ik niet. Wat ik wil zeggen, is dat het karakter van Betty heel wat ingewikkelder is dan de meeste recensenten hier bereid zijn toe te geven.<br /><br />De opera is een van Argento's beste... en niet alleen vanwege de beelden (hoewel ze werkelijk schitterend zijn) en niet alleen vanwege de inventieve moorden (hoewel die dat wel zijn). Er zit diepgang in... en er moet aandacht aan worden besteed.