Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb net Princess Raccoon gezien op het Asian Film Festival in New York. De heer die de film aankondigde, feliciteerde het publiek met zijn goede smaak. 'U had bij Herbie: Fully Loaded kunnen zijn,' zei hij met een zelfvoldane glimlach,'maar in plaats daarvan bent u hier om naar Seijun Suzuki's Princess Raccoon te kijken.' Het publiek applaudisseerde en juichte. Nou, ik kan u vertellen dat ik liever twee keer achter elkaar naar Herbie: Fully Loaded had gekeken. Princess Raccoon, een zogenaamd grillige musical die is gebaseerd op Japanse folklore, is zonder meer een van de tien slechtste films die ik ooit heb gezien. Hij is zo ellendig dat ik door de ellendigheid ervan eigenlijk een hekel krijg aan andere films van Seijun Suzuki, wat een hele prestatie is. Er is zo'n enorme hoeveelheid dingen mis met prinses Wasbeer dat ik nauwelijks weet waar ik moet beginnen. Misschien zijn de ergste fouten dat ze zowel agressief onbegrijpelijk zijn als griezelig monotoon. Als de spoelen in de war zijn geraakt of als de helft verloren is gegaan bij de verscheping, zou het publiek het verschil niet merken. Als je me niet gelooft, daag ik je uit om een afdruk te stelen en iemand de spoelen in willekeurige volgorde te laten afdraaien. Als je me kunt vertellen welke naar waar gaat, zal ik je elke cent geven die ik heb.<br />Het eerste derde deel van de film bevat een mengelmoes van scènes, liedjes (inclusief een schunnig rapnummer) en beelden die niet kloppen. Het lijkt op geen enkele manier met elkaar in verband te staan. Op de koop toe komt er nog een afgrijselijk geïntegreerde computeranimatie bij, die nog een steen toevoegt aan de immense, en snel groeiende muur van onbegrijpelijkheid. Het zou me niets verbazen als de schrijver alle Japanse folklore die hem te binnen schoot op een stel aantekenkaartjes noteerde, ze opstapelde, schudde, uitdeelde op een tafel, en vervolgens het script in hun volgorde schreef.<br />Ongeveer vijfendertig minuten na het begin van de film verschijnt er iets wat op een plot lijkt op het toneel. Iets over een wasbeerprinses die van vorm verandert (in mensengedaante) en een gewoon mens die verliefd wordt. Ik hoopte dat dit een voorteken was dat de film iets anders was dan een reeks verbijsterende scènes, maar helaas. De film gaat verder op dezelfde volstrekt verbijsterende manier. Ik wou dat ik er toen uit was gekomen, maar ik zat gevangen in het midden van een smalle rij. Achteraf gezien zou het die ongemakkelijke scène waard zijn geweest.<br />Ik ben uitgeput als ik alleen al aan de laatste paar films denk. Ik heb elk moment gehoopt en gebeden dat het voorbij zou zijn. Elke grote dollybeweging, elke golf van muziek, of scène die er ook maar enigszins op leek dat hij de dingen zou afsluiten, gaf me nieuwe hoop dat de aftiteling op het punt stond te beginnen. Want de ene martelende minuut na de andere ging het door. En zo ging het maar door. Ten slotte, na tientallen valse alarmen, ging het over op iets waarvan ik zeker wist dat het een abstract patroon moest zijn over welk van de hoofdstukken later zou verschijnen. Toen, tegen alle redelijkheid in, ging het over op een ander tafereel. Hoe kon ik dat nou vergeten? Het volkomen irrelevante subplot over een ninja die gevangen werd genomen, werd geplast en in een soep werd gekookt, was nog niet afgehandeld.<br />Ik krijg die 111 minuten nooit meer terug, maar je kunt jezelf de pijn besparen. Tenzij je je geheugen wilt bezoedelen of in de toekomst wilt genieten van geweldige Seijun Suzuki-films als _Jungle_ _of the Beast_ en _Tokyo Drifter_ met prinses Raccoon in de hoofdrol. Ik had liever overgegeven.