Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De bergachtige bossen, jonge, blije kampeerders, een waarschuwing van een boswachter en een op de loer liggende figuur. De ingrediënten voor een griezelverhaal zijn aanwezig, en regisseur en medeauteur Jeff Lieberman slaagt er uitstekend in om het te verwezenlijken. Het is een recept voor een griezelverhaal, maar voor het grootste deel is de uitvoering de hoofdmoot en het verhaal (dat in zekere zin nogal elementair is) wordt in feite met een zekere mate van realisme verteld. Misschien zou een beetje meer uitleg niet misstaan hebben, maar Liebermans vakmanschap maakt de tekortkomingen en typische details van het materiaal goed met een toenemende spanning, sombere beelden en een verstikkende sfeer die veroorzaakt wordt door Brad Fiedels zeer onheilspellende, langdradige score. Telkens wanneer dat griezelige gefluit werd ingezet, schilderde het een werkelijk zenuwslopende sfeer die zich voegde bij de prachtige achtergrond. De cinematografie van Dean M. en Joel King doen ook uitstekend werk. Er is een overvloed aan stijl, zelfs met de minimale reikwijdte, en de opbouw is traag en moeizaam. Soms kan het heen-en-weergeloop een op-en-neer-gebeuren worden. Het is niet bijzonder gewelddadig, maar toch is er een gemene steek zichtbaar, ook al komt die voor een deel van het scherm. Die laatste achtervolgingsscènes en escalerende angst zijn goed gedaan, omdat de duisternis ermee tot leven komt. Het is een aardig stel voorstellingen; Deborah Benson is een sterke, zwierige heldin. Gregg Henry, Chris Lemmon Ralph Seymour, Jamie Rose, Mike Kellin en Katie Powell sluiten een bescheiden cast van geloofwaardige rollen af. De laatste climax is nogal verwrongen, maar het einde is zo'n type dat je doet denken: is dat het?<br />Een goed geëtst, primitief moordwapen, dat het waarschijnlijk een beetje te veilig maakt om het echt van de norm af te wijken.