Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In wezen hebben we hier te maken met een verhaal over twee Amerikaanse tieners (een man en een vrouw, allebei mooie mensen natuurlijk) die psychisch met elkaar verbonden lijken te zijn, in die zin dat ze, elke keer dat ze allebei in slaap vallen, in elkaars dromen kunnen vertoeven en elkaars diepste verlangens kunnen uiten... denken dat je bij Mills & Boon X-files tegenkomt en je bent ergens in de buurt. In feite is het meer een ongelukkige kruising tussen een van Ed Wood's beruchte slechte B-films en een bijzonder domme aflevering van Melrose Place, zo smakeloos zijn de special-effects en zo amateuristisch is het acteerwerk. De acteurs die in deze film spelen (ik zou niet willen zeggen acteren) zeggen hun tekst alsof ze 't zeggen.' Ik lees nog steeds van die tarotkaarten met een pruilmondje als ze geacht worden emotie te tonen, en het is geen grote schok (of verlies voor de filmindustrie) dat ze sindsdien in de vergetelheid zijn geraakt. Het is gewoon een belachelijk misplaatste mengeling van stijlen die helemaal niet bij elkaar passen, en het eindresultaat is een intrigerende nieuwsgierigheid die in de komende jaren ongetwijfeld zal worden opgezogen door de leveranciers van zo-slecht-zijn-ze-goed-films. Ik zal waarschijnlijk de enige zijn die ooit commentaar levert op deze film, maar als je aan het lezen bent en hem hebt gezien, kom dan alsjeblieft terug, want het wordt hier nogal eenzaam...