Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zag die film in 1970 in een Cinema Club in Duitsland. De meeste aanwezigen waren leerlingen van de plaatselijke particuliere school waar ik lesgaf. Ik had al eerder een paar Godard-films gezien toen ik in Frankrijk woonde, en hoewel het niet mijn favorieten waren, kon ik er tenminste iets van begrijpen. Het hielp dat ik Frans sprak.<br />Het tamelijk onschuldige begin van 'Le Weekend' veranderde al snel in een caleidoscoop van beelden, heel goed, misschien te goed gefotografeerd, die me al snel niets meer zeiden. Voor mij moeten films, net als boeken, een duidelijke betekenis hebben. Dit had ik niet. Ik denk dat ik niet 'in' kunstzinnige films zit. Beelden uit de film achtervolgen me nog steeds. Tot op de dag van vandaag weiger ik konijnenvlees te eten, waar de Fransen zo dol op zijn. Degenen die de film hebben gezien, zouden misschien begrijpen waarom. Ja, het thema van het materialisme kwam aan bod, maar het kannibalisme, de autowrakken en alle andere taferelen van vernietiging en verschrikking maakten me alleen maar misselijk. Ik weet niet of ik er voor het einde uit ben gelopen, maar ik had er in elk geval zin in. Ik had mezelf beloofd dat ik nooit meer een Godard-film zou zien, en dat heb ik ook nooit gedaan en zal ik ook nooit willen.<br />Mijn beoordeling: niets. Het was de walgelijkste film die ik ooit heb gezien. Anderen waren misschien onbekwaamer, dwazer of stommer. Ik ben die scènes uit deze film vergeten, terwijl ze me altijd zullen blijven achtervolgen.