Wat voor toon heeft de volgende recensie?

One Night at McCool's wil dat je denkt dat het een hippe, slimme zwarte komedie is. De kijker wordt als een crackdealer die overuren maakt opgejaagd door de 'vreemde' personages en'schandalige' situaties. Het verhaal gaat over een vrouw die op zoek is naar goud, Jewel, die mannen versiert om ze zover te krijgen dat ze stelen en soms vermoorden, zodat ze alle wereldse gunsten kan krijgen waar ze zo wanhopig naar verlangt. Weet je, dit zou geen slechte strategie zijn als ze achter rijke kerels aan zat. Deze film wil je echt laten geloven dat een sluwe oplichter tijd zou verspillen aan afspraakjes met barkeepers en Andrew 'Dice' Clay. Alsjeblieft. Die grote fout in Jewels plan is eigenlijk het enige vermaak dat in deze stinkerd te vinden is (en dat is onbedoeld). Als je ernaar kijkt, is het niet moeilijk te geloven dat er ergens een goede film in had kunnen zitten. _One Night at McCool's_ kon gewoon niet besluiten welke kant het op wilde, dus bleef het als een dood gordeldier midden op de weg liggen. Het probeert sexy te zijn, maar er worden geen kleren uitgetrokken en de paar scènes waarin het lichaam wordt getoond, zijn vreselijk alledaags. Er is één keer een scène waarin een huurmoordenaar de protaganist (gespeeld door Matt Dillon) vraagt hoe het met Jewel is. Het lijkt erop dat Matt het niet weet, en de kijkers weten het ook niet. Waarom had hij trouwens iets met haar? Het ergste is dat deze film echt leek te streven naar een donkere sfeer om zijn komedie te begeleiden. Een beetje als een studentikoze film van de gebroeders Coen, maar het oppervlakkige scenario kon geen subtiliteit bevatten, en de matte montage kon geen enkele schok opwekken. Wat het publiek overblijft is een film die het druk lijkt te hebben met proberen iedereen tevreden te stellen, en die onderweg elke aantrekkingskracht lijkt te verliezen.