Is deze recensie positief of negatief?

Bled begint als de jonge vrouwelijke kunstenares Sai (Sarah Ferooqui) een mysterieuze maar charmante man ontmoet die Renfield heet (Jonathan Oldham) & ze belanden uiteindelijk weer in haar studioappartement waar hij haar de schors van een of andere boom geeft die wordt gebruikt als hallucinogeen middel als hij is omgesmolten. s vriend de fotograaf Royce (Chris Ivan Cevic) begint zich zorgen over haar te maken terwijl ze steeds verder van de werkelijkheid afdwaalt omdat ze verslaafd raakt aan de drug, kan Royce haar van de drug afhelpen of zal het uiteindelijk haar leven ruïneren & waarom heeft de mysterieuze Renfield haar om te beginnen verslaafd gemaakt aan het spul & waarom heeft hij die ingewikkelde fantasiedroom gedaan alsof reisjes enige betekenis hebben?<br />Deze bloedeloze kunstzinnige vampierfilm, geproduceerd en geregisseerd door Christopher Hutson, is zo'n vijfennegentig minuten lang saai & verdient alle slechte opmerkingen dubbel en dwars. Het script is geschreven door de interessant getitelde Sxv'leithan Essex (hoe spreek je dat in godsnaam uit? ) die ook wordt genoemd als productieontwerper & zijn ongebruikelijke naam is eigenlijk interessanter dan alles wat er ooit gebeurt in Bled, ik denk dat de makers van plan waren een zeer serieuze fantasy-horrorfilm te maken met een sterke morele boodschap over de gevaren van drugs, drugsverslaving & verkrachtingsdrugs in de kern. Het grootste deel van de film is gewijd aan de drugskwestie met Sai's eerste kennismaking met de drug, hoe geweldig de eerste keer was & hoe ze hopeloos verslaafd raakt die haar uiteindelijk te gronde richt, haar leven & haar vrienden leven. Ze heeft nooit uitgelegd waar ze dat middel vandaan haalt want Renfield geeft haar maar een klein beetje tijdens hun eerste ontmoeting maar hé, wat maakt het uit? De eerste twintig min of meer minuten van Bled zijn echt saai & saai, het volgende uur of zo is niet veel beter en dan volgt er een puinhoop van de laatste tien minuten waarin een Vampirisch monster & Renfield weer opduiken. De morele elementen zijn neerbuigend, de fantasieelementen lijken op het laatste moment bedacht & de verschrikkingen bestaan niet. Er is ook de dialoog die afschuwelijk is, elke zin probeert diepzinnig te zijn, heeft massa's verborgen diepgang & probeert gewoon zoveel betekenis te hebben dat het vermoeiend wordt om naar te luisteren. Het concept van de film is verschrikkelijk & dat geldt ook voor de uitvoering want er is absoluut geen sprake van bloed en geweld te noemen & het geheel speelt zich af in een appartement dat geen licht lijkt te hebben. De fantasieopstelling ziet er iets beter uit maar is spaarzaam gebruikt. Er zijn hier geen angsten, geen sfeer & om het nog erger te maken hebben de makers besloten om gedempte heel vervaagde kleuren te gebruiken die ik gewoon haat & ergerlijk vind, wat is er mis met een mooi kleurrijk beeld? Het lijkt mij een rage bij de huidige filmmakers die schijnen te denken dat het automatisch een film cool maakt of sfeer toevoegt wat het zeer zeker doet.' t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t. Misschien is er wel publiek voor een film als deze, maar gezien de andere commentaren is het niet zo'n groot publiek.