Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Joe is de film over de duistere kant van de Amerikaanse macht uit de jaren zestig, en Susan Sarandon had mooie tieten. Toen ik de film in de bioscoop zag, maakte hij me zo bang dat ik Peter Boyle pas na Young Frankenstein aardig vond en zelfs na die komedie nog op mijn hoede voor hem was. Als ik nu terugkijk op de ervaring van vandaag, lijkt deze film weer zo direct te zijn dat de helft van de kiezers John McCains 'Joe de loodgieter'-typecast goedkeurt, en dat ze bang zijn om de komende weken een zwarte president van de Verenigde Staten te kiezen. Een zwarte Prez zou worden gezien als zoete wraak van de 'nikkers'. Maar deze keer wordt de geest van Joe in de film weer tot leven gewekt in de campagne van Joe de loodgieter! Toch vind ik het heerlijk om Amerikaan te zijn en doodsbang te zijn voor zowel de mensen als voor de wetenschap dat ze illustreren wat Gregory Peck ironisch genoeg ook onze beschaafde wet noemde: 'een levende, ademende werkelijkheid!'