Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De titel zegt het al: Ed Gein, de slager van Plainfield.<br />Het is geen actiefilm met veel actie, gemaakt voor tieners die high zijn van de energiedrankjes. Dat zou hem passen in een gevestigd genre, het soort dat sommige mensen amusant vinden, iets in de trant van 'Halloween' of 'The Texas Chain Saw Massacre'.<br />Dit is donker, traag, vol in stukken gehakte lijken, en in alle rust kwaadaardig. Er zijn weinig schokeffecten, geen opnamen vanuit het gezichtspunt van het monster, geen luide elektronische muziek. Ik weet niet op wie hij is gericht <0xE2><0x80><0x93> op griezels, misschien.<br />Onder de aftiteling zien we al foto's van schedels, opgehangen karkassen, huiden over de rugleuning van stoelen gedrapeerd, dat soort dingen. En ze zijn zo weerzinwekkend dat ik ze niet zou kunnen verdragen.' Onwillekeurig denk ik dat deze film wel heel erg goed moet zijn om deze openingsscène van Grand Guignol goed te maken.<br />Helaas is dat niet zo. De acteerprestaties zijn allemaal even verschrikkelijk, als in een schooltoneelstuk. Het script doet zijn best om onder de vulgariteit te duiken. Ed Gein, die slechts twee vrouwen van middelbare leeftijd heeft vermoord, en misschien zijn broer, zit achter een gillende, bloederige jonge vrouw aan door het Woodland of Weir, en ze draagt alleen maar een moderne beha en bikini, in plaats van historisch ondergoed. Gein onthoofdt ook een nachtwaker, wat hij in historische zin nooit heeft gedaan.<br />De richting? Je zou het beter kunnen doen. In de eerste paar minuten ontdekken agenten een verlaten auto met bloedspatten op de voorruit. Er is geen lichaam. De knappe jonge hulpsheriff wendt zich tot zijn baas en stelt voor dat ze op zoek gaan naar het slachtoffer, dat misschien nog in de buurt is en in leven. De sheriff, die geen enkele motivatie heeft, schreeuwt tegen hem: 'Vergeet dat nou maar! Ik wil niet dat je je halfdood werkt voor wat dan ook!' Het zou niet meer dan een zakelijke uitwisseling van meningen moeten zijn. Waarom heeft de directeur de sheriff zo kwaad gemaakt? Mensen van allerlei pluimage luisteren naar radioprogramma's of platen waarop oude jazzy popsongs worden gedraaid <0xE2><0x80><0x93> Louis Armstrongs 'Ain't Misbehaving' bijvoorbeeld. Dit is <0xE2><0x80><0x93> wat <0xE2><0x80><0x93> plattelandsmuziek uit de jaren vijftig? En de personages staan erop muziek te draaien die aanspreekt bij de klanten van de Cotton Club in Harlem in de jaren dertig, of bij New Yorkse intellectuelen als Woody Allen. Nee. De radio zou Kitty Kallens 'Wheel of Fortune' spelen, of Theresa Brewer, of, even waarschijnlijk, Lefty Frizell. Niet dat de disfunctionaliteit tussen de muziek en de gebeurtenissen iets toevoegt aan ons begrip van wat er onder de beelden gebeurt. Iemand die bij de productie betrokken was, hield gewoon van oude jazzy popsongs, dat is alles.<br />Natuurlijk kun je met een laag budget niet alles doen, maar het kan lichtjaren op deze slachtpartij voorliggen. Met Steven Railsback als voorbeeld van een veel geraffineerdere manier om met deze gek en zijn voorliefde voor lijken om te gaan, en met een budget dat dit niet veel groter had kunnen zijn.<br />Deze commentaren zijn allemaal gebaseerd op de eerste twintig minuten van de film. Verder kan ik niet gaan. Als iemand dit verhaal op enigerlei wijze goed uitgevoerd en fascinerend vindt, moet hij proberen enig inzicht te krijgen in zijn eigen smaak. Het is beneden mijn waardigheid <0xE2><0x80><0x93> en ik beschouw mezelf als behoorlijk verwrongen.