Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik schrijf deze recensie alleen maar omdat ik een enorme fan ben van het boek _Prozac Nation_, en ik was geschokt door de film.<br />Als je het boek niet had gelezen, zou je de film niet hebben gezien, denk ik, omdat er geen echt achtergrondverhaal in stond over Wurtzels depressie. Er werd niets gezegd over haar jeugd (haar relatie met haar vader, haar ervaringen op het zomerkamp, haar eerste therapeuten (in feite wekte de film de indruk dat ze pas bij dokter Sterling in therapie was gegaan).... Dat gezegd hebbende, als je het boek wel had gelezen, zou je in de war zijn geraakt door de hoeveelheid bewerking die erin zat. Ik vond het boek een levendige weergave van depressie, met de nadruk op Wurtzels dieptepunten en de ervaringen die ze in de loop der tijd had opgedaan. De film begon echter op Harvard en gooide het publiek letterlijk met beide benen op de grond zonder een echte verklaring voor wat er aan de hand was.<br />Gebeurtenissen die in het boek belangrijk waren (zoals Wurtzels miskraam, de zomer dat ze in Dallas werkte, haar zelfmoordpoging met Prozac) werden uit de film weggelaten.<br />Dit is ook pedant, maar Wurtzel verloor haar maagdelijkheid niet aan Noah. De zelfmoordpoging die in Sterlings kantoor werd getoond, was heel anders dan in het boek. Om te beginnen nam ze een overdosis Mellaril, in tegenstelling tot het para-suïcidale gebaar dat in de film werd getoond. Als je het boek hebt gelezen en ervan hebt genoten/je ermee hebt geïdentificeerd, zou ik zeggen: kijk niet naar de film. Lees 'More, Now, Again' (van dezelfde auteur) in plaats daarvan. Of kijk naar _ Girl, Interrupted_.<br />Het enige positieve was de voorstelling van Anne Heche, die volgens mij dokter Sterling heel goed speelde. Christina Ricci was ook goed, hoewel haar optreden een beetje... stijfjes leek. Jessica Lange maakte een prettige indruk, maar zag er heel anders uit dan Wurtzels moeder in het boek wordt beschreven.<br />Conclusie? Doe geen moeite.