Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Toen ik deze film kocht, verwachtte ik een leuke exploitatiefilm uit 1970 te krijgen. In plaats daarvan kreeg ik dit saaie feest van de amateurschrijver Andy Milligan. Aha, Andy Milligan. Met zijn strakke montage, zijn halsbrekende tempo en zijn geweldig bekende acteurs, zou je bijna denken dat je naar een van zijn eigen films zat te kijken... een van zijn eigen films! Serieus, ik kon de eerste keer dat ik ernaar probeerde te kijken, niet eens wakker blijven. De scènes met saaie mensen sleepten zich voort, en telkens wanneer er iemand werd vermoord, vertraagde de film. Soms versnelde hij ook, waardoor de stemmen van de personages op die van eekhoorns leken, en dat was waarschijnlijk het beste aan deze film. Het script leek eigenlijk een beetje beter dan de film, en leek meer geschikt om in een soapserie te spelen dan in een korrelige slaappil uit de jaren zeventig, waarin de acteurs voortdurend over de regels struikelen. Op het omslag stond: 'Hun eerste versierpogingen waren merkwaardig erotisch... maar door en door wreed!' Geloof me, er is niets 'erotisch' aan deze film. O, we zien wel personages die op extra klonterige kwarktaart lijken, maar dat is het wel zo'n beetje. En wat 'wreed' betreft, tja, de kijker wordt het meest wreed behandeld met deze film.