Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als ik ervan uitga dat je weet waar deze film over gaat, moet ik ook aannemen dat je naar deze recensie bent gekomen in de wetenschap dat je hem waarschijnlijk zult bekijken, ongeacht wat ik zeg. Als dit allemaal waar klinkt <0xE2><0x80><0x93> lees door <0xE2><0x80><0x93> zul je waarschijnlijk enige overeenkomst vinden met ten minste een deel van deze recensie. Als je niet weet, of niet helemaal zeker weet, wat er aan het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig gebeurde in de muziekcultuur van de jeugd in de grote en kleine steden, moet je waarschijnlijk een van de recensies lezen die in plaats daarvan doen alsof ze objectief zijn.<br />Hoewel ik niet in Californië ben opgegroeid, was de Amerikaanse punkscene de eerste muziekscene waarin ik echt heb geleefd. Vanaf 1979 tot 1981 was ik op het hoogtepunt van de hardcore en had iedereen een band en de enige gemeenschappelijke noemer tussen bands en leden van hun publiek was:<br /><br /><0xE2><0x80><0xA2> de afwijzing van conformisme<br /><0xE2><0x80><0xA2> de tolerantie en het genieten van het verschil<br /><0xE2><0x80><0xA2> het verlangen om plezier te maken <0xE2><0x80><0x93> hard en snel <0xE2><0x80><0x93><br />Hairstijlen, politiek, afkeer van gezagsdragers en gewelddadige slamdancing waren geen integraal onderdeel van wat ik ervoer, hoewel er zeker kliekjes of facties waren die intolerant waren tegenover mensen die zich niet kleedden, spraken of gedroegen als 'punk'. En er werd vaak een zekere mate van onverdiende eer toegekend aan sommige van deze kliekjes aan degenen die echt hun best deden om te leven volgens het fascistische paradigma van anarchistische, zichzelf verminkende, boze jonge smerishaters.<br />Hoewel de interviews met punkers in Penelope Spheeris' uitstekende Cal-Punk-documentaire _Decline of Western Civilization_ een zeer beperkt beeld geven van de subcultuur waarvan sommigen van ons genoten, zijn de interviews met de bands, clubeigenaren, promotors en zelfs de veiligheidsmensen veel representatiever voor in elk geval mijn eigen perspectief en herinneringen aan 'de scene'. Niettemin is het voor degenen die deze film benaderen met vooroordelen over wat punk is, mogelijk om deze film te ervaren zonder dat hun vooroordelen in twijfel worden getrokken. Hoe jammer dat ook is, de schuld daarvan ligt uitsluitend bij degenen die stereotypen promoten, erin geloven of zich er prettig bij voelen. Niet bij de filmmakers. Geef de boodschapper niet de schuld.<br />De muziek die hier wordt ten gehore wordt gebracht, is niet voor iedereen <0xE2><0x80><0x93> zelfs niet voor de meesten. Het is niet het meest primitieve spul dat er is, maar het is hard, irritant, snel en heeft minder te maken met techniek dan met pure energie.<br />Voor mij was het zien van de vroege Black Flag met Ron Reys in de hoofdrol, X, Fear and the Circle Jerks, veel meer waard dan de kosten van deze film. Hoe leuk ik _The Germs_ ook vind, het feit dat ik Darby Crash voor de troep <0xE2><0x80><0x93> en de aardige vent <0xE2><0x80><0x93> zag, liet me een beetje koud. Niettemin waren de scènes waarin Darby met zijn tamme tarantula speelt en op de achtergrond steeds weer 'Shut Down' dreunt, me dierbaar. Het interview met X is ook geweldig.<br />Spheeris' rechttoe rechtaan documentairestijl wordt aangevuld met wilde pans en ingezoomde shots tijdens de muziekfragmenten. Tijdens de interviews wordt er heel netjes gebruikgemaakt van de kaders om een context te bieden voor wat er wordt gezegd. Gezien haar ervaring en het budget deed Spheeris het zo goed als iedereen het met deze film had kunnen doen. Aanbevolen voor degenen die begrijpen waar deze film in feite over gaat, en voor degenen die die paar jaar van leuke, eerlijke, richtingloze rebellie zijn vergeten, voordat de Amaeri-punk werd ingelijfd in de zoveelste stroom binnen de muzikale mainstream en de stereotypen belangrijker werden dan de basisfilosofie.