Is deze recensie positief of negatief?

Wolfgang Petersons _In the Line of Fire_ is geslepen en af en toe echt bloedstollend, ook al hebben we een paar keer het gevoel dat we al eerder op dergelijke wegen zijn geweest. Hoe kan het ook anders als Clint Eastwood, vlak nadat hij (naar verluidt) het boek over zijn westerse erfenis heeft dichtgeslagen, waarschijnlijk ook het boek op zijn korrelige detectivefoto's dichtslaat (zie daar maar geen bloedwerk in). Maar er is meer, want Eastwoods personage, hier een keiharde, door demonen gekwelde en zo hard als een spijker, heeft een lichtelijk charmante kant, zelfs de meer romantische kant die je nooit te zien krijgt op de foto's waarop hij zijn kenmerkende zinnen uitspuugt. Vertrouw niet op de gebruikelijke bravoure, en het is opmerkelijk dat zo'n mogelijk verzonnen achtergrondverhaal (dat Kennedy er niet van heeft gered dat hij in 63 werd vermoord) enigszins geloofwaardig wordt gemaakt te midden van de rest van zijn personage, dat zijn wonden hoogstwaarschijnlijk verbergt <0xE2><0x80><0x93> meestal. Eastwood gaat echter naar de stad om een grote rol in de film te spelen, en onder de omstandigheden lijkt het erop dat de rol hem op het lijf geschreven is.<br />Maar het risico bestaat dat zijn rol in de film een beetje conventioneel is (we hebben nog steeds de 'Harry'). De film begint met een paar scènes waarin hij slimmer <0xE2><0x80><0x93> en net zo bijdehand <0xE2><0x80><0x93> is dan alle anderen in de kamer en een standje krijgt en te horen krijgt dat hij zich er niet mee moet bemoeien van de hoge omes, hier een stafchef, en zelfs een president beschermt die we (verstandig genoeg) nooit echt zien of kennen. Zelfs de romantische subplot, die een beetje onder de maat is als er sprake is van wat machismo, zou de film een beetje onder par maken als het andere quasi-Dirty Harry-aspect niet in beeld kwam: een onuitwisbare schurk. Deze keer is er wat extra Hollywood-spanning, hoe briljant intelligent de spanning ook is (bijna slimmer dan de rest van de film verdient), met de 'John Booth'-figuur, gespeeld door John Malkovich in een door een Oscar bekroonde voorstelling, als iemand die...' 's wordt meer als een roofdier dan als een moordenaar beschreven. Er zijn manieren waarop dit met de Eastwood-personage zou kunnen misgaan, maar misschien overtreft Malkovich een paar van zijn vroegere schurken tegenhangers door uiterst koel en onopgewekt te zijn (zoals in die vernietigende, kruiperige scène waarin hij de kassier van de bank en haar huisgenoot vermoordt), en als zijn verleden wordt onthuld, is er nog steeds dat element van 'wat is er in godsnaam met deze vent aan de hand?' dat het publiek en Eastwoods agent extra achterdochtig maakt. Het is een klassieke Malkovich-voorstelling, typisch eng, en altijd op het niveau van krankzinnigheid en professionalisme.<br /> Afgezien van de conventionele punten, is het ook gewoon een mooi in elkaar gezette film van Peterson en co, en ze komen aardig in de buurt van het pittige pulprealisme van Don Siegel. Maar Peterson heeft ook een paar filmtrucs achter de hand waar ik soms om moest grinniken; elke keer dat iemand zo'n schaamteloze maar opwindende hulde aan _Vertigo_ brengt <0xE2><0x80><0x93> van het ene dak naar het andere springen, de held bungelend aan de rand, de 'draai' <0xE2><0x80><0x93> lopen de rillingen nog steeds over mijn rug. Dan zijn er ook nog de telefoongesprekken tussen Eastwood en Malkovich, waarin we de diepten van het kat-en-muisspel zien, waarschijnlijk weer een trap in de ribben van Hithcock. Maar uiteindelijk is het, ondanks alle opwinding, het wrede gevaar en het stijve formalisme in de climax, toch een film met personages, en alles is zo goed uitgewerkt dat het publiek heel wat heeft om over na te denken, in elk geval in de zin van een spannende film. _Eastwod_ is een geweldige hoofdrol, Russo speelt een oprechte en rijpe vrouw die van een man houdt, en Malkovich is de ster van de film. Er zijn ook een paar opvallende bijrollen die de film opstuwen, en er zit een mooie opname bij. Een van de betere films van 1993.