Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zoals veel mensen hield ik van het origineel; 'American Graffiti' was een van de beste films uit de jaren zeventig. Het vervolg, 'More American Graffiti', is een afschuwelijke, deprimerende puinhoop. Het was niet grappig, de sympathieke personages met hun grote ogen waren cynisch en blasé geworden, en de verhalen waren verzonnen (zoals 'Lauries' personage dat nog een broer had omdat Richard Dreyfuss het vervolg niet had gedaan, en 'Terry the Toad' en 'Pharaoh Joe' die er op de een of andere manier in slaagden om samen in Vietnam te dienen). Ze hebben zelfs een politieagent die 'Falfa' heet (Harrison Fords personage in het origineel) die een 'Cameo' maakt. Hij lijkt niet eens op Harrison Ford, die in 1979 een veel te grote ster was om zich zelfs maar met deze rotzooi bezig te houden. Debbie (Candy Clark) is een stripper die samen met een stel drugsverslaafden hippies uit de gevangenis probeert te redden; Steve en Laurie (Ron Howard en Cindy Williams), de tortelduifjes uit het origineel, hebben twee kinderen en zijn een irritant, kibbelend stel geworden; de schattige, kleine, stoere Carol (MacKenzie Phillips) is 'Rainbow' geworden, alweer een hippiekind. John Milner (Paul LeMat) is een loser die in een raceauto rijdt en wiens fortuin aan het eind van het origineel werd voorspeld. Zelfs Wolfman Jack, wiens stem zo'n integraal onderdeel van het origineel was en er zo'n grote rol in speelde, wordt slechts sporadisch gehoord. Misschien kwam het door de andere schrijvers, de andere regisseur en het totale gebrek aan een samenhangende verhaallijn dat deze film zo'n treurige mislukking is.<br /><br />De episodische charme en authentieke nostalgie van het origineel zijn in het vervolg nergens te vinden. Het was een film die niet gemaakt hoefde te worden en hij deed zijn best om zich te herinneren wat een geweldige film 'American Graffiti' was en de film met 'More' in de titel te vermijden.