Wat is het sentiment van de recensie?

Eros en Thanatos, Liefde en Dood beheersen de dialectiek van het leven. Aan het eind van de 19e eeuw worden in een afgelegen Japans dorp een jonge man en een getrouwde vrouw, ouder dan hij, verliefd op elkaar en besluiten hun echtgenoot te doden om vrij te zijn om van hun liefde te genieten. Maar ze genieten nooit van die vrijheid, want Wroeging begint hen te achtervolgen, zoals gewoonlijk op dat moment begonnen door het zwakste lid van het paar, de vrouw natuurlijk. Van toen af aan verschijnt in een atmosfeer waar droom (nachtmerrie) zich vermengt met werkelijkheid de geest van de vermoorde echtgenoot eerst aan de vrouw, maar dan ook aan de man. Het achtervolgt ook de dromen van de andere dorpelingen en creëert een sfeer van achterdocht en geroddel rond het echtpaar, die nog verergerd wordt door de komst van een politieagent die de verdwijning van de vermoorde echtgenoot komt onderzoeken. Maar wat deze film nog interessanter maakt dan het bijna gebruikelijke verhaal over overspel, is de ontwikkeling van de gevoelens van het echtpaar in een Shakespeare-achtige diepe psychologische en dramatische ontwikkeling van wroeging, angst en verdriet, die hun liefdesrelatie tot een nachtmerrie maakt tot aan hun uiteindelijke ondergang. Het expressionisme dat zo kenmerkend is voor het Japanse theater en filmwerk is ook aanwezig in de optredens van de spelers, maar niet in overdreven vorm. Alleen maar om de diepste gevoelens van de personages beter tot uiting te brengen. Dit is inderdaad een goede film.