Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had het geluk deze film vorig jaar op een festival te zien en had half verwacht dat hij zou worden uitgebracht. Het feit dat hij op een digitale camcorder is opgenomen, heeft het succes zeker belemmerd, maar ik heb begrepen dat het nooit de bedoeling van de filmmaker is geweest om hem er FILM achtig uit te laten zien, het ging meer om het verhaal van de personages en hun relaties. Hoort een film daar niet over te gaan!? Maar de structuur van zijn visuele verschijning suggereert dat May Thomas iets op het spoor is waar we aandacht aan moeten besteden. Voor zowel onafhankelijke filmmakers als producenten die het talent en het geld en de gedrevenheid hebben, valt er veel te leren van het kijken naar deze film, technisch gezien zit er alles in wat je nodig hebt, het gebruik van licht, muziek enz. weegt veel zwaarder dan dat van elke andere digitale speelfilm die ik ooit heb gezien en daarom verdient hij veel lof. De acteerprestaties zijn tot op zekere hoogte geloofwaardig, zo niet lichtelijk onderkoeld, maar ik had het gevoel dat er veel meer in zat, meer diepgang, met name van de mannelijke hoofdrolspeler John Paul Clarke. Maar één ding dat me echt dwarszit, als filmmaker, is dat de zwart-witfilm een behoefte schept om een veelheid aan zonden te verhullen, in plaats van dat het kleur is. Moeten we nog meer leren van de ontwikkeling van de digitale technologie? Of is dit de toekomst van geweldige, betaalbare films?