Wat is het sentiment van de recensie?

Ik probeer te begrijpen wat mensen leuk vonden aan Spiegelgezicht. Ik ben een enthousiaste filmliefhebber en filmfanaat. Zoals ik tijdens mijn lunchpauze tegen mijn vrienden zei, zou Spiegelgezicht wel eens mijn grootste teleurstelling van het jaar kunnen worden. Net als de korte Maanmeisje had de film zijn hoogtepunten. Een paar keer tijdens de film deed hij een poging tot humor. Dat was bedoeld om je aan het lachen te maken. Maar in plaats van dat het je aan het lachen maakte, gaf het je een leeg gevoel. De grappen deden me denken aan een van de recente _Star Wars_ -films. Die waren alleen grappig als je vijf was. En het acteren was al even vreselijk. Ik heb acteurs daadwerkelijk zien acteren voor een blauw scherm. En ik heb het geloofd. Maar niet in deze film. Geen seconde. De film neemt een formule en probeert die toe te passen op een mooi kunstwerk. En hoewel het script volkomen uitvoerbaar is en de special effects heel mooi zijn, heeft het geen hart en faalt het jammerlijk. Ik verliet de film hoofdschuddend en overwoog de bioscoop te verlaten. Ik voelde me ellendig en had er nog steeds de zure smaak van in mijn mond. Ik ben dol op onafhankelijke films. Ik moedig mensen aan om onafhankelijke films te bekijken om hen te steunen. Maar niet deze film. Deze film had niet gemaakt moeten worden. Tenminste, niet op deze manier. Waarom zag de regisseur de zwakke plekken zo duidelijk over het hoofd? Ze waren duidelijk in scène gezet <0xE2><0x80><0x93> niet alleen de humor. Maar de emoties. Het drama. Zelfs de zinnen waren slecht getimed en werden slecht uitgesproken. Het was alsof de film op drie poten liep in plaats van vier. De stappen zijn onhandig en niet getimed. En hij zou bij het minste duwtje omvallen. Zie deze film niet. Het kan me niet schelen wie je bent. Het is je tijd niet waard.