Wat is het sentiment van de recensie?

Heeft de verbreiding van relatief hoge kwaliteitsprogramma's op de steeds groter wordende tv-netwerken het mogelijk gemaakt dat mensen die anders misschien niet in staat zouden zijn geweest om een hoofdrol in hun eigen film te krijgen en/of te financieren en/of een ster in hun eigen film te worden, dat nu wel kunnen? Is dat goed?<br />Deze film beantwoordt hoe dan ook de laatste vraag niet, maar het lijkt erop dat Jeff Garlin zonder Curb niet in staat zou zijn geweest om _I Want Someone to Eat Cheese With_ te maken.<br /><br />Zoals de meeste nieuwe producenten/regisseurs slaakt Jeff Garlins onafhankelijke stuk een veel gevoeliger zucht dan het voertuig waar hij in de eerste plaats om bekendstaat (Curb). En toch, is het een gevoelige mannenfilm? Hij is niet echt een gevoelige man. Hij is gevoelig, dat wel. Relatief gevoelig zelfs. Het is een beetje moeilijk om te zeggen waar deze film echt over gaat, ik kan alleen vertellen wat ik ervan heb meegenomen.<br /><br />Ik huurde de film vanwege de trailers, met name de scène waarin een therapeut, geportretteerd door Amy Sedaris, James Aaron (Garlin) vertelt dat een bepaalde vrouw voornamelijk in hem geïnteresseerd is omdat ze een 'dikzak' is. Ik viel bijna van mijn stoel. Alleen al vanwege die scène rende ik naar mijn computer om een briefje aan mezelf te schrijven dat ik deze film moest huren. De reden: ik dacht dat de therapeut (Sedaris) het over Beth had, geportretteerd door Sarah Silverman. Ik stelde me een luchtige romantische komedie voor tussen de vosachtige Silverman en de dikke Garlin. Ik dacht niet dat het een origineel verhaal zou worden, maar dat de dialogen gevat zouden zijn en dat de scènes in een bevredigend tempo zouden verlopen. Kortom, ik dacht dat het een komedie zou worden.<br />Het was intrigerend dat de film zo begon, maar daarna een veel realistischer wending nam als Beth James de bons geeft omdat 'ik nog nooit echt met een dikke vent ben geweest'. Zo wreed leven we het leven, en het was volkomen realistisch. Ik waardeer de beslissing. Het betekende alleen dat Beth nu het gebouw heeft verlaten en met haar, de enige gevatte persoon in de film.<br />James' relatie met zijn moeder was ook interessant. Dat deel maakte dat ik me afvroeg of het hele concept niet als een toneelstuk was begonnen. Het had dat ingewikkelde gevoel. (Die hele 'Marty'-film binnen een film-ding ging volkomen aan me voorbij, omdat ik die film nooit heb gezien.)<br />Maar ik had ernstige twijfels over het personage van James Aaron. Is het echt mogelijk dat hij op zijn negenendertigste nog geen serieuze relatie had gehad? En hij is acteur? Dat vond ik niet helemaal eerlijk. Voor mij was zijn personage minder acteurachtig en meer zakelijk. Ik kon zijn gewoonheid ook niet echt geloven. Ongetwijfeld was hij enorm teleurgesteld dat het met Beth niet was gelukt. Dat voelden we. Maar ja, kon het hem echt iets schelen?<br />En dan nog iets <0xE2><0x80><0x93> hoe kunnen hij en zijn moeder het zich in vredesnaam allebei veroorloven om tegelijk te verhuizen? Is hij niet net zijn baan kwijtgeraakt? De laatste die hij had? Dat was een van de redenen waarom hij me niet gewoon leek. Waar komt de financiering van zijn leven vandaan?<br />En toch heb ik recensies gelezen die het hadden over de realistische beschrijving van de eenzaamheid in een grote stad, dus dat is er ook nog. Ja, het is heel realistisch, de manier waarop we tevreden moeten zijn met wat we hebben omdat het alles is wat we hebben. De manier waarop we zo'n beetje van onszelf en van elkaar verdwijnen tijdens interacties (James en Stella), een soort zelfverloochening die alleen plaatsvindt om door te gaan naar het volgende moment. Dat, in contrast met de mogelijkheid om onszelf te definiëren door onze momenten, onze gedachten, zoals James dat met Beth had gedaan, is echt verpletterend.<br />Heel goed gedaan.