Wat is het sentiment van de recensie?

Als fan van Michael Dudikoff ging ik naar een van zijn goede ouderwetse actiefilms zitten kijken <0xE2><0x80><0x93> ik zit er nog steeds op te wachten.<br />De film is gebaseerd op een groep Amerikaanse commando's die proberen zich te ontdoen van een stel Syrische terroristen die een kernreactor hebben overgenomen. Maddie Reese (Felicity Waterman) was een Engels lid van de commando-eenheid en natuurlijk kreeg ze een relatie met Tom Dickson (Dudikoff). Ik vraag me af sinds wanneer de Britten vrouwelijke SAS-leden hebben <0xE2><0x80><0x93> voor zover ik weet worden ze, als ze ooit nodig zijn, uit andere bronnen gehaald. En zelfs als ze dat wel deden, kan ik je wel verzekeren dat ze niet zo nat zouden worden als Maddie Reese. Ik zou ook denken dat Tom Dickson in zijn positie iets verantwoordelijker zou zijn <0xE2><0x80><0x93> of ben ik de draad kwijt?! Ik weet dat er altijd een romantische invalshoek in deze films zit, omdat die helpt om het gevoel te versterken, maar moet dat altijd zo zijn, vooral als er belangrijker dingen zijn om rekening mee te houden <0xE2><0x80><0x93> zoals kernoorlogen!<br />De ondertekening van het verdrag over het Amerikaanse vliegdekschip intrigeerde me. De 'heilige pen', die werd gedragen door iemand van de zogenaamde tv-nieuwsploeg <0xE2><0x80><0x93> zijn er geen veiligheidscontroles geweest om uit te zoeken wie of wat er aan boord van een van deze schepen gaat, vooral met het kaliber van de mensen die aan boord waren? Maar als dat wel zo was, zou er geen verhaal zijn, neem ik aan.<br />Ik zou verder kunnen gaan, maar toen het ging over 'inner body bomb defusion' om een kogel veilig te verwijderen, gaf ik het op en ging ik over op de actiefilm, en genoot ik van de komedie die het eigenlijk was.<br />Tussen haakjes, zou een verslaggever echt zeggen 'Downtown Damascus'?