Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze Noorse film begint met een man die over de metro springt en kennelijk zelfmoord pleegt. Maar in de volgende scène arriveert hij in een eenzame bus in een woestijn. Hij ontmoet een man en wordt naar een mysterieuze stad verscheept, waar hij als accountant in een steriel modern kantoor gaat werken. De collega's lijken aardig, hoewel ze op hun hoede zijn, en hij leert al snel een vriendin kennen, maar de stad lijkt volkomen vreemd, omdat eten geen smaak heeft, alcohol je niet dronken maakt en er geen kinderen in de buurt zijn. Is dit een droom, of is hij in het paradijs, of in de hel? Hoewel de films soms lijken op een verlengde aflevering van The Twilight Zone (zelfs na negentig minuten lijkt de film een beetje lang) zijn ze wel degelijk amusant. De beste scènes zijn die waarin de overdrijving minimaal is, zoals wanneer de mensen banale gesprekken voeren over binnenhuisarchitectuur en terugdeinzen voor het bespreken van diepere kwesties. Ik heb altijd gevonden dat er iets onmenselijks schuilt in de geavanceerde kapitalistische samenlevingen, in de manier waarop ze de fundamentele drang van de menselijke natuur proberen te onderdrukken. En deze film is op zijn best wanneer hij vernietigend kritiek levert op deze levensstijl. Helaas eindigt de film heel lang, en de regisseur ook. Het schijnt niet te weten hoe het moet eindigen, maar het grootste deel van de looptijd is dit de moeite waard om te zien.