Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is waarschijnlijk een jaar geleden dat ik Uzak voor het laatst heb gezien, maar de twee hoofdpersonen, de afgestompte fotograaf Mahmut en zijn naïeve neef uit het dorp Yoessoef, staan in mijn geheugen gegrift.<br />Het is een lange film met heel weinig dialogen en een heel beperkte plot. Dat heeft kennelijk heel wat kijkers geërgerd. Maar de film schetst zo'n pijnlijk geloofwaardig portret van Mahmut en Yoessoef dat er net zoveel emotionele spanning is als in de saaiste thriller.<br />Voor alle duidelijkheid: in deze film is er geen sprake van opvulling, in de lange pauzes waarin niemand iets zegt, gebeurt er net zoveel in de emoties van de personages (en in die van jou, als je naar hen kijkt) als je zou kunnen verdragen. In plaats van onder narcose te worden gebracht.<br />Uzak klinkt in veel opzichten waar, en die oprechtheid is waarschijnlijk zijn grootste prestatie. Mensen worstelen niet zozeer met gebeurtenissen en problemen, als wel met elkaar. In de hele film is er waarschijnlijk niet één punt waarop de hoofdpersonen (Mahmut, Yusuf en Mahmuts ex-vrouw Nazan) niet tegenstribbelen. Het onbegrip van Ceylan over het feit dat Mahmut zijn verblijf misschien met opeengeklemde kaken zou tolereren; Yoessoef die heen en weer geslingerd wordt tussen machoambitie en grote ogen van onbeholpenheid wanneer hij een vrouw probeert te leren kennen.<br />Uzak is ongetwijfeld een vrij sombere film, en een van de sterke punten van Ceylan is dat hij ons niet voor de kop slaat met de thema's die hij verkent. Ik geloofde in elk geval volledig in het gedrag van zijn personages. Al die mislukte pogingen om contact te maken en kleinzielige wreedheden klinken zo waarachtig. En toch ging ik niet weg met de boodschap 'zo is de wereld', maar kreeg ik in plaats daarvan te horen: 'Zo behandelen we elkaar soms.'