Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Sommige films kijk je omdat ze je ziel raken of je uitdagen op een manier die groeit.<br />Sommige films kijk je omdat je blootgesteld wilt worden aan avontuur of een schok die buiten je ervaring valt; ze voeden je niet direct, maar ze helpen je je in een grotere wereld te plaatsen dan je anders zou hebben gedaan. En tenslotte zijn de moeilijke dingen in het leven dingen die je liever niet accepteert.<br />En dan zijn er films die geen van beide doen, die je uit plichtsbesef bekijkt of omdat je behoefte hebt aan een historische context. Dat zijn behoorlijk waardeloze ervaringen in termen van het opbouwen van een leven.<br />Het probleem is natuurlijk dat je dat vaak niet doet. Ik weet niet welke van de drie films het wordt. Misschien krijg je een aanwijzing van mensen die je vertrouwt, maar omdat een leven in de film zo persoonlijk is, weet je dat pas als je een blind date hebt.<br />Voor mij was dit waardeloos. Ja, ja, ik weet dat Bunuel voor veel mensen de belichaming is van het sublieme en de rijken. En je moet weten (als je het niet weet) dat een van mijn mooiste films een paar heel vreemde films is, heel vreemd.<br />Het is niet dat dit niet filmisch is, of symbolisch diep, of apolitiek/politiek vriendelijk voor de manier waarop ik denk. Het is de manier waarop het daar komt die verkeerd is. Het is de afwijking van de echte afwijking die me irriteert. Een deel van het probleem is dat dit een succesvolle alternatieve kunst is, wat betekent dat het een succesvolle commerciële kunst is. Wat op zijn beurt betekent dat het eenvoudig verklaard kan worden en dat die verklaring niet alleen algemeen aanvaard is, maar ook nog eens in steno is gecodeerd. Dat is allemaal waar.<br />Als de term'surrealistisch' wordt gebruikt, wordt die meestal verkeerd gebruikt om een filmbeeld aan te duiden dat afwijkt van de werkelijkheid of dat vreemd lijkt. Maar als de term juist wordt gebruikt, wat volgens de consensustheorie betekent dat het om Bunuel gaat, en dan met name om deze film en de film die hij echt met Dali heeft gemaakt. Omdat zij de surrealistische film hebben uitgevonden, definiëren en beheersen ze de term. Dat op zichzelf irriteert me, en ik heb mijn eigen alternatieve definitie die niet uit hun filosofie komt.<br />Het komt doordat de filosofie volkomen tegengesteld is. Het is helemaal geen filosofie, maar een verwerping van de filosofie, een antiordening. Het is verpakte anarchie, die zorgvuldig de dingen kiest die ze gebruiken en de dingen waartegen ze zijn, zonder ze duidelijk te onderscheiden.<br />Dus oké: tegen lineairheid, tegen verhaal, tegen geschiedenis, tegen religie (een gemakkelijke), tegen weloverwogen liefde. Maar tegen een niet-lineair verhaal, tegen de opbouw van zijn eigen geschiedenis (gevierd door talloze professoren van de filmschool; wat kunnen ze anders?); tegen een soort transcendente 'toevallige' liefde.<br />Het is zijn eigen vijand. Als er vandaag de dag nog een Bunuel in leven zou zijn, terwijl hij zijn imago verkocht, zou het eerste wat hij zou doen de kerk of het surrealistische aanvallen.<br />Mijn vaste lezers weten dat ik me in bijna alle filmkwesties aan het Spaans houd en het Frans vermijd. Maar wat het surrealistische betreft, zou ik u het omgekeerde willen aanraden: haal uw surrealisme bij Alfred Jarry, niet bij Bunuel.<br />Ted's Evaluation <0xE2><0x80><0x93> 2 van 3: heeft een paar interessante elementen.