Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik zag de opening van Otto Preminger's 'Porgy and Bess' voor het eerst op tv, waarschijnlijk ergens in het begin van de jaren tachtig, en mijn jongere ik vond het een beetje traag, ondanks de tijdloze muziek. Ik heb het uitgezet.<br />Gisteravond, een uiterst zeldzame, in elkaar geflanste film op het scherm in de bioscoop van L.A., en het was een beetje een openbaring. De voorstellingen zijn sterk en gedenkwaardig. Dorothy Dandridge brengt heel wat kwetsbaarheid, kracht en (tenminste naar de maatstaven van vandaag) subtiele erotiek mee. Sidney Poitier schijnt zich niet op zijn gemak te voelen in de film, maar hij speelt geweldig, net als Pearl Bailey. Nog beter zijn Sammy Davis als de amorele, katachtige Sportin' Life en Brock Peters als de zelfingenomen bullebak Crown. Toch ben ik geen fan van Preminger's eerdere, loodzware <0xE2><0x80><0x93> en veel beter te zien <0xE2><0x80><0x93> 'Carmen Jones'. Porgy and Bess' is veel beter dan die minder controversiële film <0xE2><0x80><0x93> hoewel dat misschien te maken heeft met het feit dat het bronmateriaal ook veel beter is.<br />Zoals de vorige avond te zien was, is dit een stevig maar verre van volmaakt werk. Niet alle momenten komen echt tot leven, en de manier waarop de film de overdreven gestileerde decors van Catfish Row (mooi gedaan door Oliver Smith) combineert met de locaties, is een beetje g<0xC3><0xAA>nant. Bovendien lijken sommige korte gedeelten van de score zelfs in mijn vrij ongeoefende oren overdreven populair. Het zal de aandacht afleiden van wat de filmmakers tot stand hebben gebracht <0xE2><0x80><0x93> het besluit van Preminger om de film vrijwel geheel te filmen in brede shots, zonder close-ups en zo nu en dan een mediumshot, zal hem ongetwijfeld onbruikbaar maken op tv en zelfs op dvd's, als hij de restauratie krijgt die hij verdient. Op kleinere schermen zullen we de vele details die van cruciaal belang zijn voor de manier waarop Preminger de film heeft geënsceneerd niet kunnen zien.<br />Bovendien was de mix die we gisteravond hebben gehoord vreemd. Veel van de zang, vooral in de openingsscène van _Summertime_, klonk overdreven zacht en werd overstemd door de instrumentale muziek. Misschien kan dat in een restauratie worden hersteld.<br />En dan is er nog de kwestie van de rassenpolitiek in de film. Persoonlijk zie ik er niets verkeerds in, in elk geval niet in een hedendaagse context. In de tijd dat er nog maar zo weinig films waren met sterke Afro-Amerikaanse personages, was dit misschien een ongelukkige keuze voor een groot budget-Hollywoodfilm. En hoewel er misschien niet veel'macht' in zit, zijn dit herkenbare menselijke wezens die geen stereotypen zijn. Dit zijn operazangeressen die slechte keuzes maken, omdat dat is wat tragische personages doen. Dat alleen al maakte het in die tijd een enorme stap voorwaarts.<br /><br />In een moderne context waarin sterke en heldhaftige Afro-Amerikaanse personages minder zeldzaam zijn (hoewel nog steeds niet gewoon genoeg), lijken deze personages niets meer of minder dan menselijk. Het zouden echt arme en onderontwikkelde mensen kunnen zijn, van welke etnische achtergrond dan ook. Afgezien van de politieke spelletjes is het oorspronkelijke werk ongetwijfeld een van de grootste prestaties van de Amerikaanse muziek en (latere) theater. Poitier, Davis, Dandridge, Peters en <0xE2><0x80><0x93> ja, Pearl Bailey <0xE2><0x80><0x93> waren stuk voor stuk fantastische artiesten van wie we nooit meer iets zullen zien. Deze minder dan perfecte, maar nog steeds degelijke film verdient het duidelijk om gezien en gekoesterd te worden.