Wat voor toon heeft de volgende recensie?

10/10/10<br /><br />Plaatdistributie<br /><br />Dit is een van de beste films die ooit gemaakt zijn en dat zeg ik niet omdat ik me laat misleiden door de schijnbaar onzinnige presentatie. Degenen die de film niet leuk vinden omdat ze het verhaal niet begrijpen, hebben vaak kritiek op degenen die de film wel waarderen door te zeggen dat ze het genie ervan aannemen omdat ze het niet begrijpen. Ik beschouw deze film niet als erg allegorisch. Voor mij is het een verhaal met een begin, een midden en een eind. Mensen raken in de war door de film omdat ze verwachten dat hij een diepe, filosofische betekenis heeft die ze moeten interpreteren aan de hand van de zogenaamd betekenisloze scènes. Ik heb het gevoel dat ze niet beseffen dat de cryptische inhoud voortkomt uit een in stukken gehakte en herschikte plot, gecombineerd met een heel lange en nogal verklarende fantasiesequentie, en niet uit een chaos van visuele allegorie. Vanwege de beperking van de lengte zal ik proberen dit kort en bondig te houden en de belangrijkste concepten aan te snijden.<br />De algemene plot: Diane verhuist na een jitterbug-wedstrijd naar L.A. om actrice te worden. Bij een auditie ontmoet ze Camilla, op wie ze verliefd wordt. Diane wordt woedend van jaloezie omdat Camilla met andere mannen en vrouwen naar bed gaat. Diane ontdekt de andere man (de regisseur) bij een filmopname en ontdekt de andere vrouw (een willekeurige blondine) op het verlovingsfeest van Camilla en de regisseur. Gefascineerd door haar woede en bezitsdrang huurt Diane een huurmoordenaar in om Camilla te vermoorden. Als dat is gebeurd, wordt ze overmand door eenzaamheid en glijdt ze weg in een onbewuste fantasiewereld waarin ze het leven leidt dat ze wil leiden. Dan wordt Diane wakker. In haar bewuste staat wordt ze achtervolgd door wat ze heeft gedaan.<br />De betekenis van de fantasie: De film begint, na de aftiteling, met een p.o.v.-opname van iemand die op een bed in elkaar zakt en bewusteloos raakt. Op dat moment begint Dianes fantasie. Het ongeluk dient als excuus voor haar om haar dode vriendin 'terug te halen' en het fantasieleven te rechtvaardigen. Ze schetst haar vriendin als gedwee en onschuldig omdat ze dat graag wilde zijn. Ondertussen doet ze alsof alles 'net als in de film' is, omdat ze een ontsnappingspersoonlijkheid heeft. In zekere zin pleegt ze ook zelfmoord en neemt ze de identiteit aan van een serveerster die Betty heet in een restaurant. Het verhaal dat om de regisseur draait, is een direct gevolg van haar gevoel dat hij op de een of andere manier in de werkelijkheid het slachtoffer is geworden, net als zij, en ze 'overtuigt' zichzelf ervan dat hij gedwongen was om Camilla te kiezen. Het was ook een onbewuste uiting van het gebrek aan zelfbeheersing dat ze tijdens het feest voelde. In de fantasie is Camilla Rhoades in werkelijkheid de willekeurige blondine van het verlovingsfeest. Ze had zo'n hekel aan haar dat ze haar in Camilla veranderde en de ultieme tegenstander werd. Toen nam ze de echte Camilla en veranderde haar in een perfecte, onderdanige vriendin uit een film en gebruikte Rita Hayworth als inspiratiebron. Ze schildert de huurmoordenaar ook af als een heel onhandige en niet in staat zijnde persoon om het overleven van Camilla te rechtvaardigen. Haar fantasiewereld was, helaas voor haar, een zoektocht naar Diane die haar uiteindelijk zichzelf maakte en de droomwereld deed sterven door haar door een reeks herinneringen aan de werkelijkheid te sleuren. De eerste herinnering is die aan Club Silencio, die zong dat 'er geen band is' en dat de 'instrumenten' die je hoort er niet echt zijn; dat is een metafoor voor de fantasie. Ze begint hevig te beven omdat het haar waarneming van haar omgeving beeft. De andere herinnering is de blauwe doos... Eigenlijk is de blauwe doos niet de herinnering zelf (meer een doos van Pandora, eigenlijk), maar de blauwe sleutel die de doos openmaakt. De blauwe sleutel herinnert haar aan de eigenlijke dood van Camilla, omdat de huurmoordenaar zei dat die zou opduiken als het gebeurd was. Naast het hebben van liefde is deze hele creatie van haar een ontsnapping aan de werkelijkheid door te wonen in het geïdealiseerde Hollywood waarvan ze verwachtte dat het deel zou uitmaken toen ze er aankwam.<br />Dit is een verhaal dat de psychologie toont van een zeer gekwelde vrouw die een droom heeft verloren. Het is geen reeks willekeurige dingen die specifiek zijn bedoeld om te verontrusten en het is geen cryptische, filosofische boodschap. Het is een ongelukkige brok van de menselijke conditie die prachtig wordt gepresenteerd.<br />Maar uiteindelijk is dit allemaal mijn mening. Misschien zit ik er ver naast. Of misschien is het niet bedoeld om iets te betekenen. Er zijn veel mensen die het niet met me eens zijn. Geweldig! Trouwens, waarom moet het iets betekenen? Is het op zichzelf niet al een statement? Stel dat samenhangende, verstandige vertellingen de grondslag vormen voor een artistieke uiting? Peter Greenaway heeft dat idee bijvoorbeeld in veel woorden welsprekend ondersteund met uitspraken als: 'Ik zou zeggen dat als je verhalen wilt schrijven, je dan schrijver moet worden, romanschrijver, geen filmer. Want ik geloof dat het maken van films zoveel opwindender is op gebieden die niet in de eerste plaats met vertelling te maken hebben.' En waar is de geschreven regel dat alles onmiddellijk begrijpelijk moet zijn met slechts één mogelijke interpretatie? Zo'n regel bestaat niet, omdat de helderheid van de film niets te maken heeft met de kunst ervan. 'Ik begreep het niet!' Dus...? De manier waarop het zich leent voor interpretatie is verbazingwekkend. Het wordt nooit oud. Het verliest nooit zijn glans. De beelden zijn altijd effectief en mooi. Het is filmisch volmaakt, wat er ook gebeurt. Geniet ervan.