Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De lege plekken en het oppervlakkige van een ansichtkaart van 'Uit Afrika' verhulden zo goed als alle belangstelling die ik had kunnen hebben om Isak Dinesen te lezen. Dus toen mijn broer 'Babette's Feest' voor me kocht, en ik wist dat het gebaseerd was op een verhaal van Dinesen, rende ik niet bepaald naar de videorecorder. Maar toen de titels kwamen, werd het duidelijk dat dit geen gewone film was. Jutland (waar hij zich afspeelt) is Afrika niet; de kille mist die zich op de camerabeelden verzamelt is niet uitnodigend. De koude, onherbergzame zee; de zware, grijze wolken; de bleke, ijzige, groene kliffen <0xE2><0x80><0x93> dat zijn de ontberingen die te zien zijn op de gezichten waarover regisseur Gabriel Axel het doek optrekt. In de talloze verdiensten van deze film is dat gezicht het meest gedenkwaardig. Het staat daar als een kaart die het geliefde wonder van de apostel van haar vader voor ons neerlegt; als een doolhof van fjorden waar de complicaties van de volharding en toewijding van haar congregatie als glanzende wapenschilden boven hangen.<br />Ik neem aan dat het Dinesens punt is dat de wereld op onverklaarbare wijze wordt aangetrokken door christelijke toewijding, wanneer Philippa wordt afgewezen door haar enige serieuze aanbidder (omdat hij bang is dat hij nooit zal kunnen tippen aan de regels en ontberingen van haar kleine religieuze kliek) en hij terugkeert om haar meesteres te vinden, die hij beschouwt als de beste kok van het hele continent. Het is ook haar standpunt dat Christus de twijfels en spijts van hen die het wereldse succes opgeven (Philippa's zuster Martina wijst alle pogingen van een bezoekende bariton (Jean-Philippe Lafont, wiens joligheid een verheffend contrast vormt met de schaarste aan geest die zijn ontdekking omringt) afwijst om haar in een operaster te veranderen; de titelfiguur verlaat Frankrijk en een benijdenswaardige reputatie en zoekt onderdak als bediende van twee oude vrijsters) om artistieke triomfen te behalen voor alleen God en degenen die Hem het meest na staan als getuigen. Maar het is Axel die de bitterheid van het leven van deze mensen weeft met de rijkdom van Martina's stem en de tafel van Babette Hersant en een weelderigheid tentoonspreidt die je nooit zou verwachten van een film over opoffering, geloof en religieuze overtuiging. <br />Wat deze film onderscheidt van andere religieuze films is de geslepen humor. 'Babette's Feest', dat wil zeggen, het banket zelf <0xE2><0x80><0x93> een postume herdenking van de honderdste verjaardag van de dominee <0xE2><0x80><0x93> is een prachtig georkestreerde botsing van gevoelens die komische momenten oplevert door een ensemble van acteurs die ongeëvenaard zijn in hun subtiliteit. Het is alleen deze handige komedie die de plechtige gevoelens bij het slot van de film verrijkt. Samen doen ze iets wat vrome films zelden doen. Ze laten een gelovige trillend hoopvol achter, onverwacht vastberaden en nederig.