Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik dacht dat Bessons film zonder woorden deed wat maar weinig films met hen hebben kunnen doen: echte menselijke emoties vangen. De worstelingen, triomfen, strakke ruggen, hoop en verlangens van de hoofdpersoon worden allemaal zo oprecht getoond dat je je afvraagt of hij eigenlijk wel acteert. De film heeft een laag budget en is duidelijk gemaakt zonder de glamour en glamour die de meeste Hollywoodproducties hebben, maar dat minimalisme stelt deze film in staat de stereotiepe Sci-Fi-labeling te overstijgen en een echt drama te worden. Hoe je deze film ook louter een drama zou noemen, het zou afbreuk doen aan de fantastische postapocalyptische plot. Het is waar dat dit soort films al eerder is gemaakt, maar ik denk dat deze de vreugde en het verdriet van dat soort wereld misschien beter vastlegt dan welke andere ook.