Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Richard Donner laat zijn liberale geloofsbrieven zien met deze belachelijke, al te gekunstelde, simplistische aanval op de politiek van Zuid-Afrika. Het is niet zo dat Amerika de bakermat is van raciale harmonie en broederliefde <0xE2><0x80><0x93> en de ironie wordt nog vergroot door het feit dat de film zich afspeelt in de stad waar Rodney King is opgegroeid en die de politie verheerlijkt, die zoveel aan de gemeenschapszin heeft bijgedragen met hun wrede racistische gedrag. In het kantoor van Rudd (Joss Ackland <0xE2><0x80><0x93> voortreffelijk sissend) is het decor zo ontworpen en verlicht dat het zo veel mogelijk op de F<0xC3><0xBC>hrerbunker lijkt en voor het geval een paar nogal domme bioscoopbezoekers het niet begrijpen, worden hij en zijn mannen met regelmatige tussenpozen 'nazi's' genoemd. Voor mij was het enige lichtpuntje in de film Mel Gibson die op een anti- apartheidsdemonstratie verscheen met een spandoek waarop stond: 'Einde apartheid nu'. De uiterst irritante Joe Pesci wordt in de franchise geïntroduceerd om een deel van de last van de schouders van de jongens te nemen door hen als een slecht getrainde puppy onophoudelijk keffend te volgen. Dit zou draaglijk zijn als er ook maar de geringste kans bestond dat hij in een betonnen overjas zou eindigen, maar helaas overleeft hij het om nog een dag lang te irriteren. Miss Patsy Kensit lijkt in een eigen wereldje te verkeren, misschien omdat ze haar geluk niet op kan dat ze de rol van tegenspeelster krijgt toebedeeld, terwijl Mel Gibson er weinig moeite mee heeft haar in bed te krijgen in zijn stacaravan, die blijkbaar ergens op een strand aanspoelt. Kort nadat ze hun verhouding hebben geconsumeerd, komen ze onder vuur te liggen van een aantal helikopters die genoeg kogels in Mels caravan afvuren om het Amerikaanse leger in Irak zes maanden aan de gang te houden. Gelukkig heeft hij een hond die niet bang is om coïtus interruptus te veroorzaken op het moment dat zij aan het vrijen zijn en zijn geblaf waarschuwt hen voor de ophanden zijnde aanval. Mels hond) op een vrachtschip dat op weg was naar nazi-Duitsland (sorry, Zuid-Afrika) toen Mel en Danny zoveel leden van het meesterras vermoordden dat ik de tel kwijtraakte. Ondanks het feit dat hij als Bonnie en Clyde heen en weer schommelde onder de inslag van een kogelregen, overleefde Mel het, opgerold in de armen van zijn partner als een klein kind met een wijze en welwillende vader.