Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er werden zo veel grote talenten gebruikt in 'The Best Years of Out Lives', dat het resultaat wel een wonder moet zijn. Denk eens aan wat de regisseur, William Wyler, voor zijn kiezen kreeg; in de nasleep van een militaire overwinning op statistische machten die afschuwelijke misdaden hadden begaan en de wereld hadden overspoeld als het tot gevechten kwam, maakte hij een film die betoogde dat de leiders van de Verenigde Staten zelf diep anti-individuaal waren <0xE2><0x80><0x93> dat ze 'de beste jaren van de levens hadden verspild van degenen die waren opgeroepen of misleid om de oorlog te voeren <0xE2><0x80><0x93> wat, aangezien het de rechten van individuen negeerde, niets anders was geweest dan een discussie over de mate van slavernij waarin mensen moesten leven.' Sherwood, auteur van 'The Road to Rome' en andere verdedigingen van individuen tegen tirannieke ideeën. De ironische titel werd gebruikt om de talenten van acteurs als Frederic March, Myrna Loy, Teresa Wright, Dana Andrews, Virginia Mayo, Cathy O'Donnell en Hoagy Carmichael in een grootschalig maar thematisch drama te verwerken. De slimme plotlijn was de ervaring van de 'paren' nadat de soldaten (drie in de schijnwerpers) hadden geprobeerd naar huis terug te keren in een 'overwinningscultuur'. Hun bittere ervaringen en het besef van hun eigen behoefte om weer te vechten tegen wat er aan het thuisfront gebeurde, vormen een sterk en ontnuchterend contrast met het conventionele idee dat 'alles goed was met 'Amerika'. March en zijn vrouw hebben de grootste moeite om zich aan te passen, en hij drinkt; O'Donnells jongeman, Harold Russell, heeft haken in plaats van handen en vraagt zich af of het leven wel de moeite waard is om te leven; en het ergste van alles is dat Andrews' vrouw hem inruilt voor een vent met geld en hij heeft jaren verloren, waardoor werkgevers zijn rechten op een baan negeren of ontkennen, rekening houden met zijn individuele verdiensten, zelfs hebben wat hij had voordat hij uit zijn leven was weggerukt en in de arena van het risico was geworpen <0xE2><0x80><0x93> voor niets, en met verlies van alles wat hij ooit had gehad. De verpletterende climax van de film komt wanneer elk van de drie de confrontatie aangaat met de noodzaak om weer te vechten, ieder voor zijn eigen geluk; en alle drie vinden ze de moed om door te gaan met vechten <0xE2><0x80><0x93> ieder voor zijn eigen geluk, dat nu wordt bedreigd door een merkwaardig anti-zelf, anti-werkelijkheid die een niet-Amerikaanse Verenigde Staten onverschillig laat. Wylers regie, vooral van de scène waarin Andrews in de cockpit van een in de mottenballen gelegde B-17 zit, alleen, en de scène van Russells bruiloft, is werkelijk prachtig. Dit is een zeer krachtige film en een geweldige film op zijn eigen manier, een film waar mannen en vrouwen het voor één keer over eens kunnen zijn. Muziek van Hugo Friedhofer en kostuums van Irene Sharaff dragen bij aan de glans ervan. Een van de beste en meest onverwachte films aller tijden, in verbluffend B/W.