Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was een enorme snl-fan in de tijd van Chevy Chase, John Belushi, Dan Ackroyd, Gilda Radner en vele andere gedenkwaardige sterren. Maar elke keer dat ik er in de afgelopen tien jaar naar heb gekeken, was ik erg teleurgesteld en soms walgde ik er zelfs van. Tien jaar geleden dacht ik dat de show onmogelijk kon overleven, omdat hij zo volkomen ontdaan was van het soort humor dat ik kon begrijpen, en toch bleef hij maar doorgaan, wat ik altijd ontmoedigend vond, en ik vroeg me af hoe ter wereld iemand zijn slappe humor <0xC3><0xBC>berhaupt grappig kon vinden. Telkens wanneer ik in de afgelopen tien jaar heb afgestemd, was ik niet één keer blij dat ik het deed. Ik heb me altijd aan mezelf geërgerd omdat ik opbleef en mijn tijd verdeed. Voor mij kwam het absolute dieptepunt een paar jaar geleden toen een populaire jonge mannelijke acteur die ik erg graag mocht, de gastpresentator was. Op een gegeven moment speelde hij die avond een grote ster, misschien wel zichzelf, en in het stuk belandde het personage 'Mongo', volgens mij gespeeld door Chris Kattan, opnieuw volgens mij, bij hem op de achterbank van een auto. Wat volgde was dat Mongo op en neer en op en neer op de schoot van de acteur werd gedwongen, terwijl hij hysterisch schreeuwde omdat hij vermoedelijk anaal verkracht werd. Het publiek lachte zich suf en ik...' Ik schud mijn hoofd, verbaasd dat ze dat ook maar enigszins grappig kunnen vinden, verbaasd dat NBC zoiets zelfs maar uitzendt. In de jaren daarna heb ik herhaaldelijk geprobeerd de show met een open blik te benaderen, in de hoop dat het programma het sluwe gevoel voor humor terug zou krijgen waar ik al die jaren zo dol op ben geweest. Maar tot een week geleden was dat voor mij niet het geval. Bij lange na niet. Eén uitzondering: tijdens de presidentiële campagne van 2008 vond ik Tina Fey fantastisch, en zij was de enige artiest die ervoor zorgde dat ik bleef luisteren. Maar die Sarah Palin-spotjes, hoewel hysterisch, waren niet genoeg om de rest van de 90 minuten te redden, en ik zou het altijd betreuren dat ik hem niet heb uitgezet zodra ik het bekende 'It's Saturday Night!!!'