Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een van de vele speculaties over 2000 was dat de wereld op 31 december 1999 om klokslag middernacht zou vergaan. In 'Het boek van het leven' bestudeert schrijver/regisseur Hal Hartley de mogelijke gevolgen van een nieuw millennium, te beginnen met de terugkeer van Jezus naar de aarde op oudejaarsavond 1999. Het verhaal behandelt de taak van de Zoon van God, die de resterende drie van de zeven zegels van het boek van het leven (dat nu in een Mac-laptopcomputer zit) moet openen, waarin ook de namen staan van de honderdvierenveertigduizend goede zielen die op de laatste dag gespaard zullen worden. Harvey) arriveert in New York om de voorbereidingen te treffen die nodig zijn voor het uitvoeren van zijn vaders wil, maar hij begint te twijfelen; moet hij oordelen over de levenden en de doden? Verdienen zij wat hun moet overkomen? Het is een beker die Hij liever niet op dit moment zou omarmen, hetgeen Satan (Thomas Jay Ryan) bemoedigt, die vreest dat de vrucht van al zijn harde werk om middernacht zal worden weggewassen, want hij kan zijn werk alleen voortzetten zolang er mensen in de buurt zijn die zich vastklampen aan hun armzalige hoop en dromen. Hartley, die een artistieke, conceptuele film heeft gemaakt, presenteert het verhaal op een intelligente, gedurfde, provocerende manier, waarbij hij zijn uiterste best doet om het gevoelige onderwerp niet aan te tasten, zodat het zelfs voor de vurigste fundamentalist niet beledigend is. De dialoog tussen Jezus en Satan is intrigerend en stimulerend, net als het effect van hun aanwezigheid op degenen die ze tijdens hun lichamelijke verblijf in de stad tegenkomen. Het is een boeiende meditatie over de spirituele kant van het kwetsbare bestaan van de mens en een contemplatie van wat is voorspeld in de Openbaringen van Johannes in de Apocalyps, het laatste boek van het Nieuwe Testament. Hij houdt de esthetiek van de huidige omgeving in stand door gebruik te maken van gewijzigde filmsnelheden die de film visueel een etherische kwaliteit geven. Christus draagt onopvallend een pak en stropdas, waardoor hij goed opgaat in de bevolking, terwijl de kleding van Satan wat nonchalanter is en hij er wat sjofel uitziet; hij heeft een blauwe plek boven zijn linkeroog. Donovan is goed gecast als Jezus, wat hem een welwillend voorkomen en een ingehouden urgentie geeft die heel effectief zijn. Het is natuurlijk een unieke weergave van de Verlosser, en misschien wel de beste sinds Max von Sydow in _Het grootste verhaal dat ooit is verteld_. Hij weet met succes een gevoel van innerlijke vrede en rust over te brengen, van sereniteit, dat de essentie vormt van de kern van het personage. En Ryan speelt de rol van de Prins der Duisternis met verve; hij heeft een duidelijke manier van spreken en een resonerende stem, waardoor hij absoluut fascinerend is om naar te kijken. Zijn ogen zijn donker en doordringend, een eigenschap die hij effectief gebruikt met steelse blikken en fascinerende blikken. Hij is de man die je alles kon verkopen in ruil voor je ziel voordat je wist wat je overkwam. Het is een gedenkwaardige vertolking die zo goed contrasteert met Donovans vertolking van Jezus. Tot de bijrollen behoren Martin Pfeffercorn (Martelaar), Miho Nikaido (Edie), Dave Simonds (Dave), D.J. Mendel (advocaat), James Urbaniak (True Believer), Katreen Hardt (assistente van de advocaat) en Anna Kohler (klerk van het hotel). In zijn eigen, onnavolgbare stijl, met _Het boek van het leven_, heeft Hartley een perspectief van de laatste dagen gecreëerd dat interessant, onderhoudend en werkelijk uniek is. Hij heeft een manier om het leven te laten zien zoals het is, een methode die bijzonder goed werkt bij een film als deze. Hoewel vrij kort voor een speelfilm (looptijd 63 minuten), is het niettemin een van Hartleys beste en de toegangsprijs meer dan waard. Het is een film die je bij zal blijven en je misschien aan het denken zal zetten over een paar dingen die je misschien in een hoekje van je geest hebt weggestopt voor later. En dat is een deel van de aantrekkingskracht van deze film; het doet je beseffen dat'vernietigend' hoogstwaarschijnlijk 'nu' is.