Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De middelbare school. Jaren en decennia later kijken sommigen er met genegenheid op terug, anderen met g<0xC3><0xAA>ne. Maar er zijn er maar weinig die het gemakkelijk kunnen vergeten. Het is een van de meest kritieke fasen van ons leven, waarin veranderingen snel en woest komen, of we er nu klaar voor zijn of niet. Niet langer kinderen, nog niet volwassen, worden we gegeseld door onweerstaanbare krachten, die ons alle kanten op duwen en trekken.<br />'Fame' deed zijn best om deze turbulente, chaotische periode vast te leggen voor de cast van jonge personages. Voor het grootste deel lukte dat ook. De film slingerde, maar voelde wel als een stukje leven. Deze film heeft een speciale plek in het hart van de klas van '80. We hadden net afscheid genomen van een decennium, en aan het eind van drie of vier stimulerende en soms moeilijke schooljaren. We waren op weg naar de koude, wrede wereld en gingen van huis weg om te gaan studeren en vervolgens naar onbekende oorden. Toen we bij ons hoogtepunt kwamen, was deze pas uitgebrachte film voor ons net een twee uur durend jaarboek. We konden niet ontsnappen aan het oubollige liedje op de radio. Dat waren wij daar op het scherm. Dat waren onze vrienden, rivalen en klasgenoten zoals we onze eigen dromen, frustraties, successen en mislukkingen onder ogen hadden gezien.<br />Het is vooral aangrijpend voor degenen die op een van de andere elitaire, eersteklas middelbare scholen in New York City hebben gezeten, met name Stuyvesant, de Bronx HS van Science of Brooklyn Tech. Net als de kinderen hier werden we beschouwd als de besten van de besten. We hadden geen audities, maar in plaats daarvan strenge toelatingsexamens. Misschien nog meer dan de kinderen van Performing Arts werd er van ons verwacht dat we de wereld zouden veranderen, hoewel we niet noodzakelijkerwijs beroemd zouden worden. Net als zij haalden we het niet allemaal. Maar de omgeving van de snelkookpan stimuleerde een buitengewone camaraderie en esprit de corps, een beetje zoals de tenentikkende 'Hot Lunch Jam' in de cafetaria. Op onze eigen diploma-uitreiking zweefden we bijna als het jubelende crescendo in de opzwepende finale. De film laat ons passend achter met een enkele, triomfantelijke noot aan het eind van 'I Sing the Body Electric', wijzend op de verblindend heldere, grenzeloze toekomst en alle belofte die die inhield.<br />'Fame' zou kunnen.' Dit verhaal zou nooit op een kleine of voorstadsschool zijn geplaatst. Los Angeles heeft een sterkere band met films en televisie, maar NYC is een mekka voor alle kunsten. Niet alleen thuis in wat toen nog PA werd genoemd, maar ook in het wereldberoemde Juilliard, is NYC een cultureel centrum dat in geen enkele andere stad ter wereld te vinden is. Het is ook een tijdcapsule van de rest van de stad van die tijd, en toont de smoezeligheid, het gruis en het vuil die kenmerkend waren voor een New York dat nog steeds worstelde met de fiscale crisis die het bijna bankroet had gemaakt. Maar bovenal toonde het de vitaliteit, die was afgezwakt door de komst van Giuliani, Disney en toerisme. Wat zou ik er niet voor geven om weer jong te zijn. Maar met 'Fame' kan ik me tenminste herinneren hoe het was.