Is deze recensie positief of negatief?

Charlie Wilson (Tom Hanks) is een fanatiek feestvierend, rokkenjagend congreslid uit Texas, zonder waarneembaar wettig verleden. In 1980 raakt hij geïnteresseerd in de benarde toestand in Afghanistan, dat midden in een wrede oorlog met de Sovjet-Unie zit. Op aanraden van zijn oude vlam, de aartsconservatieve Texaanse Joanne Herring (Julia Roberts) reist hij naar Afghanistan om de situatie te beoordelen, en hij is verbijsterd door wat hij ziet. Hij keert terug naar de VS, vastbesloten de Afghanen te helpen, en merkt dat zijn collega's buitengewoon onverschillig tegenover de situatie staan <0xE2><0x80><0x93> en dat hij wordt verdacht van drugsgebruik. Wilson laat zich niet afschrikken en rekruteert Herring en de ordinaire, verstoten CIA-agent Gust Avrakotos (Phillip Seymour Hoffman) om een ingewikkelde wapendeal te sluiten met Israël, Egypte, Pakistan, Saoedi-Arabië en een grotendeels onwetend Amerikaans Congres. Uiteindelijk verslaan de Afghanen de Sovjets, maar terwijl Amerika de overwinning viert, komen Wilson en Avrakotos tot de ontdekking dat hun waarschuwingen over de instabiliteit van het naoorlogse Afghanistan aan dovemansoren gericht zijn. De onwaarschijnlijke manier waarop de grootste geheime oorlog van de twintigste eeuw werd gevoerd <0xE2><0x80><0x93> en misschien ook de manier waarop de CIA en andere inlichtingendiensten te werk gingen <0xE2><0x80><0x93> is fascinerend.<br />De film is op een aantal niveaus interessant. Het verhaal dat in de film wordt geportretteerd <0xE2><0x80><0x93> met al zijn schandalige bedrog, achterbakse geheime operaties en, misschien wel het meest van al, zijn succes <0xE2><0x80><0x93> zou als fictie zo schandalig zijn, dat het gemakkelijk als satire kan worden afgedaan. Maar het is echt zo gegaan, althans binnen redelijke grenzen. De film portretteert onze drie hoofdrolspelers op een interessante manier die hun deugden benadrukt zonder hun gebreken te verdoezelen. Wilson als iemand die zich niet verontschuldigt voor zijn ondeugden (en ze zelfs omhelst) maar bereid is een rechtvaardige zaak te steunen. Herring is een beetje elitair, en haar herboren houding van rechtvaardigheid is afstotelijk <0xE2><0x80><0x93> maar ze is zeer toegewijd aan de zaak van het Afghaanse volk. Avrakotos is een CIA-buitenstaander met een houdingprobleem, op wie neergekeken wordt vanwege zijn'straat'-achtergrond <0xE2><0x80><0x93> maar zijn liefde voor het land en zijn haat voor het communisme zijn onwankelbaar. Het feit dat dit vreemde drietal een belangrijke rol zou kunnen spelen bij de ondergang van de USSR is niet alleen het bewijs dat iemand iets kan betekenen, maar ook dat de waarheid vreemder is dan de fictie. Het is ook heel interessant dat dit allemaal als komedie wordt opgevoerd <0xE2><0x80><0x93> niet zo verbazingwekkend, aangezien onze schrijver Aaron Sorkin is, maar het is een interessante manier om dit verhaal te benaderen.<br />De film heeft echter één nadeel, en dat is een beetje verrassend. De film lijkt de prestatie van Wilson en Co. schaamteloos te vieren. Dat is prima <0xE2><0x80><0x93> er is toch niets mis met het verslaan van de Sovjet-Unie? <0xE2><0x80><0x93> tot je bedenkt dat uit de as van de Russische nederlaag in Afghanistan de taliban en uiteindelijk Al-Qaida zijn voortgekomen. Ongeacht het niveau van de verantwoordelijkheid van de Verenigde Staten, is het gebeurd, en het beeld dat de film van Wilsons succes schetst, is vrijwel onverbloemd. Eerlijk is eerlijk, tegen het einde van de film komt het onderwerp inderdaad ter sprake, met een tamelijk actuele toespraak van Wilson over het onvermogen van de Verenigde Staten om de rotzooi achter zich op te ruimen, maar de film wordt op zo'n indirecte manier gemaakt dat de gemiddelde kijker er waarschijnlijk niet veel van zal begrijpen. De algemene indruk zal zijn dat deze drie opmerkelijke mensen de Afghanen hielpen de Russen te verslaan. Let wel, dit is geen fatale tekortkoming, maar het is wel een zorgwekkend aspect van een verder briljante film.<br />Het talent van de film is opmerkelijk. De legendarische Mike Nichols levert een gelikte, schitterend ogende productie; het materiaal past perfect bij zijn ingehouden, wrange regisseursstijl. Sorkin levert het zoveelste briljante scenario; de film heeft tientallen citaten en klassieke Sorkin-uitwisselingen (het beste is de discussie over de 'Schotse fles' tussen Wilson en Avrakotos) en houdt er een politiek en historisch perspectief achter. De cast van de film is een wonder: Tom Hanks geeft een uitstekende vertolking van de innemende schurk met een doel, Julia Roberts is afwisselend charmant en weerzinwekkend als de irritante maar toegewijde Joanne, en Phillip Seymour Hoffman steelt elke scène (zoals gebruikelijk) als de agressieve Gus. De altijd charmante Amy Adams zet nog een stap op weg naar de roem als Wilsons lang lijdende assistente, en Ned Beatty, Om Puri, Emily Blunt, Christopher Denham en Ken Stott geven de bijrollen extra vlees op de botten.<br />Charlie Wilson 's War is een intelligente en grappige film, een prachtig staaltje van iets-meer-dan-licht-vermaak. Het feit dat hij besluit niet meer te zijn dan dat, mag niet als een bezwaar worden beschouwd; hij is briljant in wat hij doet.<br /><br />10/8.