Wat is het sentiment van de recensie?

Verrukkelijk! Het pretendeert nooit een meesterwerk te zijn, maar het is een juweeltje van Britse komedie uit het eind van de jaren zeventig. Gezien het feit dat de producenten het in het buitenland wilden verkopen, speelt een Amerikaan de hoofdrol (de overleden acteur Richard Jordan), maar hij is in elk geval niet het gebruikelijke saaie Hollywood-type. Om hem heen staat het puikje van het Britse acteertalent, aangevoerd door een geweldig stekelige en superieure David Niven.<br />Nivens Ivan de Verschrikkelijke krijgt natuurlijk de beste regie en de beste reactiefoto's. Hij slaagt er ook in verrassend dreigend en intimiderend gevaarlijk te zijn. Het moment in de snookerclub waarop hij de charmante fa<0xC3><0xA7>ade laat vallen en Richard Jordan bedreigt, zal een schok zijn voor de kijkers die Niven als een lichtvoetige komiek beschouwen. Hij is vervuld van oprechte macht en meedogenloosheid als we zien hoe Ivan zijn bijnaam heeft gekregen. Des te verbazingwekkender omdat Niven toentertijd zo ziek was. Kort na de opnamen van deze film verloor hij zijn spraakvermogen door Amyotrofische Laterale Sclerose (bekend als de ziekte van Lou Gehrig). Dit is de laatste film van Niven waarin je zijn eigen stem kunt horen, die daarna door de komiek-impressionist Sid Caesar werd verfilmd. Naast hem zie je talloze bekende gezichten uit de film- en televisiewereld uit de jaren zeventig. Elke Sommer (die haar borsten laat zien op de politiek incorrecte manier van een bimbo), Oliver Tobias, Michael Angelis, Brian Croucher, Davy Kaye, enzovoort, enzovoort. Davy Kaye krijgt een van de grootste lachers op zijn hand als hij een beveiligingsbeambte omhooghoudt die op het plegen van een telefoontje is betrapt. 'Wie bel je?!... Verdomde Dial-A-Disc! Jij achterlijke eikel!'<br />Geweldige opnamen van Londense straatlocaties; de film werd een tijdloze tijdcapsule van rode telefooncellen met plompe handsets met een draaischijf, zwarte taxi's bestuurd door 'Cor, gov, gov'-cockneys, en dames en heren die allerhande uiterst louche retro vrijetijdskleding en haarmode uit de late jaren zeventig showden. In tegenstelling tot de klassieke Ealing-komedies van vroeger tijden, mag de 'held' ongestraft zijn misdaad begaan en ontsnappen naar een leven in de zon. Wat waren de tijden veranderd! De morele code waarmee misdadigers in films altijd gestraft moesten worden, was in de jaren zeventig allang verdwenen, en antihelden als Pinky Green verwierven status door hun brutale antiautoritaire gedrag en hun vastbeslotenheid om 'een potje te neuken' met een bekrompen, kapitalistisch etablissement van vette zakenlieden in pak. We worden aangemoedigd om te juichen als Pinky ervandoor gaat, ongestraft en vrij als een vogel met zijn misgelopen winst. Vergelijk dat maar eens met het einde van de Lavender Hill-maffia! Als je van een bepaalde leeftijd bent, een beetje nostalgisch bent en altijd al eens David Niven in een filiaal van McDonald's hebt willen zien, terwijl hij in stilte een Amerikaan intimideerde met behulp van een intrekbare telescoop!