Is deze recensie positief of negatief?

Lucio Fulci was een van de meest productieve Italiaanse regisseurs ten tijde van zijn dood in 1996, maar zijn carrière was al lang geleden afgedwaald in een neerwaartse spiraal van steeds futielere typetjes die nauwelijks in de schaduw van zijn eerdere werk konden staan. Gedurende een groot deel van de jaren zeventig tot halverwege de jaren tachtig produceerde hij stylistisch opvallende gruwelen als 'City of the Living Dead', 'The Beyond' en de brute _Giallo_ 'The New York Ripper', die door fans zoals ik met genegenheid worden herinnerd. Het is een schokkende, duister hilarische headtrip die, hoewel een duidelijk inferieur werk (het decor, de effecten en het acteerwerk zijn onder de maat) een interessante, open meditatie is over poppsychologie en het vermogen van de film om de zintuigen te desensibiliseren. Vergis je niet: 'Cat in the Brain' is bloederig en net zo onsamenhangend als Fulci's vorige films, maar het siert hem dat hij iets meer probeert te zijn. Met een verrukkelijke tongue-in-cheek-touch speelt Fulci zichzelf: een regisseur die midden in de zoveelste gewelddadige horrorfilm zit en ten prooi valt aan perverse en moordzuchtige hallucinaties; na een bezoek aan een psychiater die hem onder hypnose brengt, beginnen zijn dromen en werkelijkheid elkaar te kruisen, tot het punt waarop de kijker de twee niet meer kan onderscheiden. De laatste dvd van Grindhouse Releasing vermeldt 'Cat' als een mogelijke opvolger van lieden als 'Eraserhead', en heeft een even verontrustende, onbeholpen grappige sfeer als de beste surrealistische kunst.