Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film is een bijna vergeten juweel uit 1979, die, hoewel in wezen een komedie, gebaseerd was op een van de grootste bankovervallen uit de geschiedenis van het Verenigd Koninkrijk. Een van de titels van deze film, die als zodanig bekendstaat, bevat dan ook 'kapper', wat een indicatie is voor het soort film. Een van een stel beminnelijke rouges, die niet het gewelddadige of psychotische type zijn, maar die met een brutale snaak de grootste klus van hun leven klaren. Eerlijk gezegd weet ik niet echt veel over de echte misdaad en kan ik niet zeggen of hij de gebeurtenissen die zich ontvouwden nauwkeurig weergaf of de betrokken personen. <br />Richard Jordan speelt zichzelf uitstekend in PINKY GREEN en is heel geloofwaardig als een gemakkelijke kleine Amerikaan, een geboren schurk, die erg op zijn gemak lijkt met zichzelf. Ik moet eraan toevoegen dat Amerikaanse acteurs soms moeite hebben met Engelse acteurs in een Britse film, de chemie is er niet altijd, maar dat is geen probleem voor Jordon, die goed in zijn rol past.<br />Het is de moeite waard erop te wijzen dat Jordan zelf waarschijnlijk een van de meest onderschatte acteurs van de jaren zeventig en tachtig was en nooit echt de erkenning kreeg die hij verdiende. Hij leek vast te zitten in bijrollen en B-films, wat niet bepaald een goede weergave is van zijn acteertalent. Hij heeft een corrupte smeris gespeeld in THE FRIENDS OF EDDY COYLE, een sadistische moordenaar in THE MEAN SEASON. In THE SEASON OF MY SUCCESS speelde hij een soort komische Gordon Gehco-figuur en ook in de EQUALIZER-tv-show van 1980 speelde hij een goeie vent. Dit alles toont de veelzijdigheid van zijn acteertalent, terwijl hij zich ook nog vermengt met figuren als David Niven, Kurt Russell, Edward Woodward en Robert Mitcham. Het helpt ook niet dat ik Green graag mag, want hij wilde echt wel het rechte pad op, maar toen hij eenmaal gechanteerd was, leek het allemaal een te grote kans om voorbij te laten gaan, en uiteindelijk genoot hij van de gedachte aan al dat geld.<br />David Niven is de baas en bepaalt wat er gebeurt, de politie-inspecteur werd briljant gespeeld door Richard Johnson, die gewoonlijk een gladde maar grondige Londense rechercheur speelt die duidelijk van zijn werk houdt. De andere bijrollen zeggen niet veel, maar als je naar hen kijkt, zijn het allemaal heel bekende Britse karakteracteurs die vaak schurken of smerissen spelen (is dat niet ironisch?). Elkie Sommers, Oliver Tobias doen wat ze moeten doen en dat is...' Het is goed om Gloria Graham in een cameorol te zien.<br />Voor sommige kijkers, vooral Amerikanen, zou het bespottelijk zijn dat iemand met Greens staat van dienst uitgerekend bij een bank een onderhoudsbaantje kon krijgen en kon komen en gaan wanneer hij wilde. Bovendien was de stunt die hij na zijn veroordeling op de rechtbank uithaalde niet zo geslaagd als het misschien lijkt, want de beveiliging in de jaren zestig en zeventig was lang niet zo streng als nu.<br />Wat de film zelf betreft, zijn er een paar interessante observaties. Met kleine misdadigers was de buit hier te groot. Er zijn andere films geweest waarin dit ook gebeurde, d.w.z. THE BRINKS MAT. Het gaat niet alleen om het opruimen of verbergen van de buit, maar als er zoveel mensen bij betrokken zijn, wordt iemand onvoorzichtig, gaat hij praten of breekt hij gewoon als hij onder druk wordt gezet. Bovendien gaan de autoriteiten heel hard tekeer tegen de plaatselijke politie als er zo'n enorme roofoverval wordt gepleegd. Ze zeggen ook dat dieven geen eergevoel hebben, maar Iwan stond erop dat PINKY zijn verdiende loon kreeg. Je hoefde hem alleen maar aan te kijken in de beklaagdenbank, als blikken konden doden, een blik van volslagen verraad! Hoe kon hij ze allemaal in hun sop laten gaarkoken nadat hij met hem had afgerekend? Je moet je afvragen waarom misdadigers zo stom kunnen zijn. Dacht Green nu echt dat hij zich een tweede keer uit de nesten kon praten? Inspecteur Watford liet zich niet voor de gek houden door zijn onschuldig uitziende gezicht en een goed geconstrueerd alibi, de hele zaak riekte naar inside-information. Bovendien moet je je afvragen waarom ze zoveel aanwijzingen achterlaten. Een blocnote met de veilige nummers erop gekrabbeld, reisbrochures voor overzeese reizen, nog steeds zijn telescoop rondslingeren en ongewoon gedrag op de dag van de beroving, wat helemaal niets voor hem was.<br />Met wat fatsoenlijk maar verstandig politiewerk had Insp Watford Green al snel in de smiezen, pikte hem op en liet hem al snel zingen als een kanarie. Het laat alleen maar zien dat ondanks goed doordachte planning de dingen heel snel kunnen ontrafelen, dat er nooit voor iedereen een uitweg is, dat er altijd wel een paar gepakt worden. Hoewel het de moeite waard is om erop te wijzen dat een groot deel van het geld nooit is teruggevonden.<br />Al met al een onderhoudende film, interessante opnamen van Londen en Engeland aan het eind van de jaren zeventig, goed in elkaar gezet, met een geweldig einde. Ik zou dit in het bijzonder willen aanbevelen als u van avonturenfilms houdt. (Let op: ik heb hier onlangs een dvd van gekocht, maar de transfer is duidelijk van een VHS-band gehaald en is van slechte kwaliteit. Betaal er dus niet te veel voor!)