Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Honkbal' van Ken Burns is een aardige documentaire... hij geeft een duidelijk beeld van de oorsprong van het spel, een geweldige weergave van de beginjaren en helden van het honkbal. Er zit meer dan genoeg in voor elke honkbalfan... maar dan nog heeft de film een aantal opvallende gebreken.<br />18 uur is gewoon te lang voor de menselijke aandacht. Het is duidelijk dat Burns zijn film heeft uitgerekt om aan zijn 'negen inning'-concept te voldoen. Het is zelfs geen krappe 18 uur... het tempo van elk segment is langzaam, bijna somber... de muziek altijd nostalgisch en weemoedig. Is honkbal nooit opwindend en leuk? Waarom wordt elke speler en hun prestaties in de vorm van een tragedie gepresenteerd? Als je de ene na de andere redevoering afsteekt, verandert elke worp in een emotioneel hartzeer, als je maar blijft leuteren over honkbal als metafoor, honkbal als _Americana_, de psychologie en theologie van het honkbal... genoeg! Dit is stroperig, sentimenteel geleuter. Billy Crystal is hier om ons allemaal de Yankee-onzin te verkopen die hij ons al eerder heeft verkocht. Ken Burns gebruikt het volkslied als de herkenningsmelodie van de serie en slaagt erin 'Take Me Out To The Ballgame' zo vaak te spelen dat je er bijna van moet overgeven. We snappen het, kerel.<br />Het is duidelijk dat Burns een nep-Hollywood-imitator is, dus besteedt hij waarschijnlijk een derde van de film aan de negerklasse... deze fragmenten worden besteed aan de blanken van gisteren de les te lezen omdat ze niet zo ruimdenkend zijn als Kenny vandaag is. Schaam je! Hij berispt het honkbal omdat het in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw gesegregeerd was, maar beseft niet dat Amerika in die tijd gesegregeerd was! Burns wordt tot over zijn oren verliefd op Buck O'Neil, een voormalige speler van de zwarte competitie, en kwijlt bij elk stukje film waarin de oude O'Neil poëtisch uitweidt over zijn tijd als speler.<br />Burns zou beter af zijn geweest met een volwassene om hem te helpen zijn creatie te redigeren. 'Honkbal' eindigt als sentimentele, sentimentele, burgerrechtenpropaganda vermomd als Americana. Het is duidelijk dat Burns geen honkbalfan is... anders zou hij weten dat we naar wedstrijden kijken en lachen en juichen, niet huilen en alleen maar praten... luistert u wel, meneer Burns? Er wordt niet gehuild bij honkbal.