Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb het geprobeerd. Ik heb echt heel erg mijn best gedaan om iets te bedenken wat deze film een hoger cijfer zou geven dan een twee. Het is niet dat ik het niet'snap' <0xE2><0x80><0x93> ik ben een grote fan van Aziatische cinema. De waarheid is dat de film infantiel in constructie is, langdradig is en pijnlijk onsamenhangend.<br />Ik neem aan dat als je Alfred Hitchcocks gedachtegang volgt: 'Vertel het ze niet, laat het ze zien', je deze film zou kunnen proberen te waarderen, maar dan nog zou je het moeilijk hebben.<br />Ten eerste probeert _The Terrorizers_ bewustzijnsstroom in de stijl van Jean-Luc Godard en slaagt daar niet in. Edward Yang lijkt de grondbeginselen van de techniek te begrijpen, maar hij is er erg onervaren in. Ik weet het niet, want ik heb nog geen andere Yang-films geprobeerd.) Waar het om gaat, is dat hij een gebrek aan 'laat zien, niet vertellen' gebruikt dat in feite alleen maar dient om de optocht van het verhaal te onderbreken. Zeker, hij brengt een paar visueel boeiende beelden in, maar die voegen niets toe aan het verhaal, en ze maken het er ook niet beter op.<br />Bovendien, het belangrijkste concept achter'stroom van bewustzijn' en 'laat zien, niet vertellen'. Met de juiste beelden, het juiste drama, de juiste herhaling en de juiste correlatie zal de kijker zijn of haar eigen conclusies kunnen trekken; dat wil niet zeggen dat het de juiste conclusies zijn, maar die kunnen worden bijgesteld naarmate het verhaal vordert, en elke regisseur moet streven naar dit soort interactie met het publiek. In dit opzicht stelt Edward Yang de kijker ernstig teleur. De kijker bevindt zich voortdurend aan de periferie. Er is geen reden om erin mee te gaan, geen reden om stil te staan bij de personages of hun motieven, geen reden om er emotioneel bij betrokken te raken, en eigenlijk geen reden om alert te blijven.<br />Ten slotte verdwaalt Yang in het verhaal dat hij wil vertellen, niet het verhaal dat de film zelf vertelt. Zijn kunst beweegt zich in één richting, maar als een grote hond die hij niet in de hand heeft, trekt hij voortdurend aan de lijn om hem weer op de koers te krijgen die hij wil, niet op de koers die hij van nature volgt. Het ergste voorbeeld hiervan is het einde. Het einde had eigenlijk moeten plaatsvinden op het moment van de onthulling van de echtgenoot. Het einde van het boek waar de film op gericht is (en in het verlengde daarvan een mogelijk einde van de film) is ons al verteld. Als Yang ervoor had gekozen om op dat punt te eindigen, zou hij een veel krachtiger stuk hebben gehad, waardoor de toeschouwer in spanning zou hebben gezeten <0xE2><0x80><0x93> speelt het verhaal zich af zoals in het boek, of speelt Yangs 'echte wereld' zich af zoals in het boek? Dat Yang de kijker vraagt hierover na te denken, is het soort interactie dat hij hard nodig heeft. In plaats daarvan gaat hij door met het verhaal dat hij wil vertellen, waarbij hij de natuurlijke conclusie oprekt, maar waarvoor? Alleen maar om een hoofdpersonage te benadrukken <0xE2><0x80><0x93> we hoefden niet meer over haar te weten, en Yang zou het niet nodig hebben gevonden om ons meer over haar te vertellen als hij haar niet tot een vernisje had gemaakt, in plaats van de moeite te nemen om haar om te vormen tot een meer innemend en diepzinnig personage.<br />Waarom zou Yang anders zo lang doorgaan en zijn film kwellen? Om meer van die 'visueel boeiende beelden' binnen te halen. De film heeft er echt onder te lijden. Het wil eindigen, het heeft een conclusie die natuurlijk aanvoelt en de kijker van zijn stuk brengt, maar in plaats daarvan gaat Yang door. In plaats daarvan creëert Yang een complex einde dat de kijker verder leidt, waardoor hij of zij voortdurend 'en wat dan nog?' vraagt. Het eerste einde, dat Yang negeerde, was goed. Het tweede einde, nou, mijn gedachte was 'en wat dan nog, wat maakt het uit?', want het is niet alsof het iets introduceert wat niet al in de plot is verwerkt... maar het laatste einde? Dat was echt tijdverspilling. Niet alleen liet het 'echte' einde me in de steek, maar ik had ook het gevoel dat het een belediging was voor wat het verhaal had kunnen zijn. Yang offerde een in potentie goed verhaal op voor de conclusie met kauwgom-melancholiek-noir-tint waar hij al die tijd op had gestaan.<br />Mijn laatste probleem met de film heeft niets te maken met de film zelf, maar met de na-productie ervan. Het ondertitelen (als je het ondertiteld ziet) is verschrikkelijk. Lange zinnen blijven een seconde of twee hangen, terwijl korte veel te lang blijven hangen. Bovendien worden, als Yang snel van beeld verandert, de ondertitels van het scherm gehaald. Dit is een van die zeldzame keren dat ondertitels op het scherm moeten blijven staan, ook als het beeld is veranderd, omdat er toch niet veel dialoog is.