Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De zoon van Hercules raakt ernstig gewond tijdens een leeuwenjacht die uit de hand loopt. Hercules (een degelijke en onderhoudende voorstelling van de vlezige Reg Park) moet zich in een griezelige en gevaarlijke alternatieve dimensie begeven die wordt geregeerd door de kwaadaardige en wraakzuchtige Gia de Aardgodin (een verrukkelijk ondeugende voorstelling van Gia Sandri) en moet tegen diverse monsters vechten om de ziel van zijn zoon te redden. Ondertussen poseert Gia's even akelige zoon Antaius (een uiterst hatelijke zet van Giovanni Cianfriglia) als Hercules en neemt hij een hele stad over als een wrede en meedogenloze tiran. Regisseur Maurizo Lucidi vertelt het boeiende verhaal in een gestaag tempo en houdt de hele tijd een ernstige toon aan. Deze film begint een beetje traag, maar begint pas goed als Hercules de mistige en gevaarlijke onderaardse geestenwereld binnengaat. Tot de hoogtepunten behoren Hercules die worstelt met een mensachtige hagedis, Hercules die in een reusachtige, knoestige boom klimt en Hercules die wordt aangevallen door een stel enge, rottende zombies. Nog beter is dat de bizarre geestenwereld alleen maar naar een griezelige atmosfeer stinkt (ik ben dol op die hardnekkige, kolkende mist!). De inspannende, ruige, mano-a-mano-grote fysieke confrontatie tussen Hercules en Antaius is ook om op te vreten. Natuurlijk krijgen we ook nog een grote mondo destructo climactische vulkaanuitbarsting. Allvaro Mancori's scherpe breedbeeldfilm geeft de film een indrukwekkend uitgebreid perspectief. De robuuste, opwindende score van Ugo Filippini heeft een majestueuze zwierigheid. Oké, deze film is duidelijk goedkoop, schattig en nep, en gebruikt overvloedige beelden van zowel 'Hercules in de spookwereld' als 'Hercules en de gevangen vrouwen', maar het is niettemin een buitengewoon levendige en onderhoudende stoeipartij.