Is deze recensie positief of negatief?

Voor wat het waard is, dit is een redelijk goede Road Runner-cartoon, zij het een beetje kort (iets minder dan 6 minuten). De grappen zijn op z'n best redelijk, de animatie is goed en de gerestaureerde dvd-speler ziet er goed uit. Maar daar houden de kwaliteiten op. Ik zal je een klein achtergrondverhaal geven: in 1958 kreeg WB, dankzij een arbeidsconflict, een stapel ingeblikte muziek in handen die in 6 van de cartoons van dat jaar zou worden gebruikt.<br />Er is maar één zin om deze korte muziek te beschrijven, en dat is: 'Het heeft het geluid van 4Kids.' Ik gebruik die zin om muziek te beschrijven die absoluut niets te maken heeft met de actie op het scherm, en ik heb het gevoel dat die muziek is opgenomen door een orkest dat bestaat uit leden van een coverband van Sonic Youth. De muziek in deze korte film voelt hopeloos aangedikt en ongelooflijk irritant, vooral als je bedenkt dat er in deze korte film (met name de pianotrap) scènes zitten die het beste zouden hebben gewerkt met weinig of geen muziek.<br />Ik had niet gedacht dat een WB-cartoon verpest zou worden door afschuwelijke muziek (zelfs de scores van Lava zijn niet zo irritant), maar als je bedenkt dat de cartoon toch al niet zo opvallend is, wordt het bijna pijnlijk om naar te kijken met de muziek. s afleveringen van _Doctor Who_ konden hoe dan ook slecht zijn, en toch ongezien blijven dankzij Keff McCullochs ongelooflijk verschrikkelijke muziek (die klonk alsof hij op alle 5 zijn Casio-toetsen tegelijk op de demoknop drukte).<br />Ik zal me laten aanpraten dat ik hier gek van word, maar hiervoor zou ik met gemak een van Larriva's tekenfilms kunnen bekijken. De ingeblikte muziek was tenminste meestal in overeenstemming met de actie die erop te zien was.