Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Aaah... Het Ding.<br />Een horrorfilm zien waarin niet alleen alle personages boven de dertig zijn, maar ook nog eens onmiskenbaar onaantrekkelijk zijn, is een verfrissende verandering, en doet me denken aan die tijd, lang geleden, toen acteurs werden gekozen vanwege hun talent en hun vermogen om realistische personages te spelen, in plaats van vanwege hun tienerachtige aantrekkingskracht op de omslag van een tijdschrift. En Carpenter kiest een productieontwerper en een filmregisseur die daadwerkelijk realistische omgevingen kunnen creëren in plaats van overdreven parodieën. En er is geen gimmick van een'verdraaid' einde, of een cameo van een beroemdheid, of een slappe pseudo-romantische subplot.<br />En ik mis echt de fysieke effecten op de set; al die twintigjarige kinderen die gekke nieuwe ideeën uitproberen met vaten bloed en latex en vroege animatronics. In de 5 jaar tussen 1979 en 1984 zagen we _Alien_, _The Elephant Man_, _Poltergeist_, _The Howling_, _An American Werewolf in London_, _The Thing_, _The Company of Wolves_, _A Nightmare on Elm Street_ <0xE2><0x80><0x93> wat een tijd voor horroreffecten! En laat me nu niet beginnen over de dood van het matte schilderwerk. Het matte in deze film is prachtig en naadloos.<br />Wat hebben we nu? Derderangs CGI, voormalige muziekvideoregisseurs en professionele stylisten, waardoor zelfs 'griezelige' horrorfilms op glossy MTV-video's lijken.<br />Nu ga ik 'The Howling' op Netflix bekijken.