Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er is geen plot. Er zijn geen hoofdpersonen. Er zijn geen bewegende camera's of close-ups. Deze film volgt in feite geen van de conventionele verteltechnieken die in de doorsneefilm worden gebruikt. Maar Du Levande van Roy Andersson is een opmerkelijk staaltje cinematografische vertelling. Het is een ontroerende blik op de menselijke psyche.<br />Gecombineerd met een reeks portretten geeft Roy Andersson ons een intiem inzicht in wat ons allemaal menselijk maakt. In perfect ingelijste statische opnamen, aangevuld met de perfect ingespeelde, maar grillige muziek, stelt Roy ons voor aan een groot aantal personages die hun dagelijks bestaan leiden. Sommigen grenzen aan het tragische, anderen aan het hilarische, en we worden als geen ander meegenomen op een reis naar het noorden. Het is een reis naar de kleine dingen die ons menselijk maken. In plaats van overdonderende verhalen of visuele technieken wordt alles tot het absolute minimum teruggebracht, zodat we ons alleen op de personages zelf richten. Het richt zich op de onbetekenende punten in ons leven die ons maken tot wie we zijn; onze dromen, onze wanhoop. Door deze eenvoudige observatie van anderen kunnen we accepteren wie we als individu zijn.<br />De verbleekte kleuren en lijkbleke make-up van de personages lijken de individuele verhalen alleen maar te benadrukken en ons eraan te herinneren dat we in tegenstelling tot hen allemaal in leven zijn. In deze film is er geen happy end of licht aan het eind van de tunnel, en toch loop je de bioscoop uit met een gevoel van leven. Veel toegankelijker dan zijn vorige film, Songs from the Second Floor, Du Levande, is een werkelijk inspirerend stuk film.