Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Voor Greta Garbo's eerste sprekende film koos MGM wijselijk voor Eugene O'Neills Pultizer Prize-winnende film ANNA Christie uit 1921.<br />Ook wijselijk steunden de producenten Garbo met niet één maar twee leden van de oorspronkelijke Broadway-cast (George Marion als Anna's vader Chris en James T. Mack als Johnny de Priester <0xE2><0x80><0x93> voor de film om geen aanstoot te geven omgevormd tot 'Johnny the Harp').<br />Deze kleine verandering is interessant. Zoals te veel films die ervan beschuldigd worden (door degenen die willen dat MOVIES MOVIES zijn en hun oorsprong negeren) dat ze 'niet veel meer zijn dan geënsceneerde toneelvoorstellingen', is het probleem niet het stuk, maar de filmmakers die niet trouwer zouden zijn aan hun eigendommen. Door een groots filmisch toneelwerk af te zwakken zodat het niemand voor het hoofd zou stoten, of het te openen omdat ze dat konden, verloren te veel mensen juist de kwaliteiten die het stuk de moeite van het filmen waard maakten.<br />Gelukkig had het respect dat de studio had voor O'Neill en Garbo ervoor gezorgd dat Anna Christie het normaal gesproken destructieve proces op bewonderenswaardige wijze overleefde in Frances Marions over het algemeen gevoelige versie van het scherm. Wonder boven wonder stond Marion zelfs toe dat het begin van de scène waarin Anna Garbo haar verleden op 'de boerderij' onthulde aan de man met wie ze zo graag wilde trouwen en aan de vader die haar daar tactvol naartoe had gestuurd, werd verdoezeld! Wat moet de Bond van Fatsoen daar wel niet van gedacht hebben!<br />De bronvermelding. 's grootste probleem is altijd geweest dat de vriendin van Chris, Marthy, de neiging heeft met de eerste akte weg te lopen en dan bij de laatste twee te verdwijnen, zodat Anna het toneel kan bestijgen <0xE2><0x80><0x93> de twee kanten van de echt goede vrouw die mannen niet altijd herkennen.<br />De perfect gecaste Marie Dressler (die haar tanden ook al in het Broadway-toneel had gezet voordat ze naar Hollywood ging) vormt ook op dit gebied de perfecte tegenhanger voor Garbo's Anna, en de snel bewegende film duurt maar 90 minuten. En scenarioschrijfster Marion is zo verstandig om van O'Neill af te wijken en Dressler terug te halen voor een ontroerende scène op twee derde van de film, die veel mensen zal doen denken aan Julie Lavernes tweede hoofdrol in SHOW BOAT.<br />De eerste scène van Anna en Marthy samen op het scherm (16 minuten na het begin van de film) waarin ze elkaars stemming peilen en alle spanning van de rest van het verhaal opwekken, is een van de meest aangrijpende scènes in het hele stuk. Die mag je niet missen. <br />Anna Christie is een groots tragisch toneelstuk en een goed filmdrama. Het is moeilijk voor te stellen dat een latere remake, die bijna zeker het lef en de sfeer van deze remake uit 1930 zou verliezen (hij werd in 1923 voor het eerst zonder geluid opgenomen, ook met George Marions oorspronkelijke Broadway Chris) deze uitstekende film zou kunnen verbeteren.<br />De interne scènes waren het dichtst bij het stuk, maar de buitenkant mag niet worden overgeslagen door iemand met oog voor de sfeer. Hoewel het achtergrondwerk naar moderne technische maatstaven niet veel voorstelt, geven de achtergronden een beter beeld dan de meeste films over het tijdperk van de werkelijke wereld waarin het toneelstuk zich afspeelt (vooral in de haven van New York). <br /><br />Bijna al Garbo's naturalistische voorstellingen uit het geluidstijdperk hebben het voortreffelijk gedaan (alleen de al te vaak geïmiteerde sterfscène uit _CAMILLE_, zeven jaar later, zal af en toe gniffelen vanwege de zwaarwichtige regie en de parodieën), maar deze ANNA HARI, samen met de verscheidenheid aan haar films uit 1932, MATA HARI en GRAND HOTEL, en de sublieme Lubitsch in haar komische film uit 1939, NINOTCHKA ('Garbo lacht!'), is beslist haar beste werk.<br /><br />O'Neill-fans die gecharmeerd zijn van dit stuk aan de rand van zijn geroemde 'zeestukken', zouden de mooie in de Tweede Wereldoorlog gemaakte film moeten opsporen die werd uitgebracht in het jaar voordat de Verenigde Staten zich bij het conflict aansloten, THE LONG VOYAGE HOME (1940). Hij is bijna net zo vaardig uit die zeestukken getrokken als deze van ANNA Christie, en toont een jeugdige John Wayne in een van zijn zeldzame niet-westerse stukken, die een uitstekende cast van ervaren acteurs ondersteunt die hem de weg wijzen.