Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Is het een moordmysterie? Is het een politieprocedure? Is het een kijkje achter de schermen in louche Franse concertzalen? Quai des Orfevres is het allemaal, maar meer dan al het andere is het een amusante komedie over ontrouw, jaloezie en liefde, gesitueerd in het Parijs van na WWII. Het is misschien verbazingwekkend dat Henri-Georges Clouzot, de regisseur van grimmige films als Le Corbeau en van spannende nagelbijters als Diabolique en The Wages of Fear, de regisseur van deze film is. Clouzot was echter een sluwe filmmaker. 'In een moordmysterie,' vertelt hij ons, 'zit een element van speelsheid. Het is nooit helemaal realistisch. Hierin deel ik de visie van Hitchcock, die zegt: "' Een moordmysterie is een stuk taart met rozijnen en gekonfijt fruit, en als je jezelf dat ontzegt, kun je net zo goed een documentaire maken."' Quai des Orfevres is een fantastische film, en het is geen documentaire.<br />Jenny Martineau (Suzy Delair) is een ambitieuze zangeres in concertzalen en souperclubs. Ze is een flirt, en ze ziet er niets verkeerds in om naast talent ook een beetje seks te gebruiken om een contract te krijgen. Haar artiestennaam is Jenny Latour. En ze houdt echt van haar man, Maurice Martineau (Bernard Blier). Martineau is een beetje een zielige zak. Hij is haar begeleider en arrangeur. Hij is een beetje kalend, een beetje mollig en ontzettend jaloers. Dan hebben we hun buurvrouw, de fotografe Dora Monnier (Simone Renant). Ze is blond, beeldschoon (denk maar aan Rita Hayworth) en heel capabel. Zij en Martineau zijn al bevriend sinds ze kinderen waren. Maar Dora denkt beslist niet alleen aan vriendschap als ze naar Jenny kijkt. Dan komt Georges Brignon (Charles Dullin), een gerimpelde, rijke, vieze oude man, die Dora vaak 'kunst'foto's laat maken van zijn jonge vrouwelijke beschermelingen die hij zelf poseert. Hij biedt Jenny een contract voor een film aan en stelt voor om bij hem thuis te gaan eten om de details te bespreken. Jenny is meer dan bereidwillig. Maurice is woedend en verbiedt het. 'Nou, ik wil mijn deel van hun poen. Ik ben helemaal voor het koningshuis!' 'Je vader was een arbeider,' schreeuwt Maurice terug. 'Nou en? Onder Lodewijk de Veertiende zou ik Madame de Pompadour zijn geweest! Ik zou hun panty's hebben opgewarmd!'<br />En nadat Brignon dood is aangetroffen met een verbrijzelde champagnefles naast zijn bloedende schedel, is Dora er om te proberen de zaken veilig te stellen voor Jenny. Maar wacht. Inspecteur Antoine krijgt de zaak. Antoine (Louis Jouvet) is een lange, vermoeide vrijgezel van middelbare leeftijd met zere voeten. Hij heeft alles al meegemaakt. Hij heeft in 'de koloniën' gediend bij het Vreemdelingenlegioen en is teruggekomen met een geadopteerde baby en malaria. Het kind is nu ongeveer acht jaar oud en Antoine is dol op hem. Een van de eerste dingen die Antoine ontdekt, is dat iemand Brignon niet alleen de hersens heeft ingeslagen met een fles, maar ook dat iemand hem in het hart heeft geschoten. Wie heeft dat gedaan? Het duurt niet lang of Jenny, Maurice en Dora verzinnen alibi's, liegen en bekennen op een gegeven moment alles. Hoe zal Antoine de moordenaar ontdekken? Zullen we de kans krijgen om een paar geweldige muzieknummers te horen die door Jenny Latour zijn gezongen? Alles wordt duidelijk, maar alleen na verloop van tijd en de vasthoudendheid van rechercheur Antoine. We blijven achter met vele soorten liefde die tot allerlei motieven leiden, van een lichte jaloezie tot verlangende blikken... en dat alles gespeeld met een aangename mengeling van Frans vermaak. <br />Clouzot neemt ons mee naar een Parijs van sjofele maar niet bedreigende buurten, naar verloederde muziekuitgevers waar voor kopers pianomuziek wordt gespeeld, naar restaurants met discrete privé-eetkamers. Maar bovenal neemt hij ons mee naar de concertzaal waar Jenny Latour vaak optreedt. We zien Jenny zingen, met stelletjes op de stoelen en alleenstaande mannen met jassen en hoeden in de staanplaatsen. En iedereen rookt. Het eerste derde deel van de film speelt zich grotendeels in dit milieu af. Met Jenny die zingt over 'Haar petite tra-la-la, haar sweet tra-la-la'. We volgen haar van het uitproberen van het nummer bij de publishers tot een repetitie tot een gewaagde voorstelling met Jenny in een hoed met veren, een korset, kousen met jarretels en niet veel meer.<br />Delair, Blier en Renant doen allemaal geweldig werk, maar Louis Jouvet houdt alles bij elkaar. Hij was een geweldige acteur die een hekel had aan films maken. Het toneel was zijn wereld, en hij nam alleen films op als hij de regisseur mocht en geld verdiende om zijn toneelwerk te financieren. Jouvet was lang met een lang gezicht en brede jukbeenderen. Hij was niet knap op de conventionele manier, maar hij had wat nodig is om een scène te domineren. Om te zien hoe goed hij komedie kan spelen, moet je naar _Drole de Drame_ kijken. Hij is een fascinerend acteur. Op een gegeven moment zegt hij: 'Ik mag u wel, juffrouw Dora Monnier.' 'Ik?' vraagt ze.