Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Je zou denken dat iemand die een vervolg wil maken op de baanbrekende Naked Civil Servant van meer dan dertig jaar geleden, op zijn minst zou proberen het origineel te eren met een soort geïnspireerde visie, maar nee. Hier hebben we een soort biopic van een van de meest stijlvolle mensen van het eind van de twintigste eeuw, die op zichzelf geen enkele stijl heeft. Het is waar, de filmmakers hebben een aantal uitstekende acteurs bijeengebracht <0xE2><0x80><0x93> en hun een geschilferde mok grauwe pap gegeven om mee te werken. Alles in de infrastructuur van deze film is verkeerd, te beginnen met het script, dat weer zo'n tv-filmachtige verfilming is van een geweldig leven waarin elke andere regel een 'beroemd citaat' is. We krijgen Swoozie Kurtz als pr-man die Crisp promoveert tot entertainer in Amerika; Denis O'Hare als redacteur van een homotijdschrift die Crisp inhuurt als filmrecensent; een beetje vervreemd van hem rakend als hij onverschillig lijkt te staan tegenover de passies van aidsactivisten uit de jaren tachtig; en dan weer terugkerend in de kudde als een meelevende vriend van de stervende tachtigjarige; Jonathan Tucker (in een uitstekende rol) als een verlegen, onzekere schilder van homofiele doeken die bevriend raakt met Crisp; en ten slotte Cynthia Nixon als actrice en Vrouw-over-Bohemia-Penny-Arcade-actrice die, geïntrigeerd door Crisps rol als homofiel, naar de bioscoop gaat. Crisp bracht de laatste twintig jaar van zijn leven door in een eenkamerflat in een oud flatgebouw in de East Village van Manhattan. Hij stond erom bekend dat hij nooit schoonmaakte, omdat 'het stof na een paar jaar niet erger wordt' of zoiets. Maar als je naar de afbeelding van die flat in deze film kijkt, zou je nooit de smaak van dat stof te pakken krijgen. Hij kwam vaak in een plaatselijke koffieshop aan een drukke avenue en je zag hem bijna elke dag van de week theedrinken en naar de wereld kijken. In deze film zien we een cafetaria die eruitziet als iets op 12th Avenue bij de Hudson. De meeste'straten van New York'-scènes hebben een steriele, onwerkelijke uitstraling zonder enig gevoel voor de periode.<br />De ziel van deze film is de grote John Hurt in de titelrol. Na bijna 35 jaar kan hij nog steeds de essentie van deze merkwaardige post-Edwardiaanse Engelsman bevatten en overbrengen op derde millennia. Elke zin, elk gebaar van hem is verfijnd. In de latere scènes past hij zelfs zijn stemprojectie aan aan die van iemand wiens leven ten einde loopt en de dood nadert. Crisp schreef kort voordat hij dit rijk verliet dat wanneer je heel, heel oud wordt, je huid het karakter aanneemt van een stinkende overjas die niet meer uitgetrokken kan worden en je naar de dood verlangt. Dat gevoel voel je in Hurts film. Dus voor hem en voor hem alleen is deze film het bekijken waard.