Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zag deze film voor het eerst toen ik nog een klein kind was. Mijn zus had me erover verteld en ik dacht dat het meer een kinderfilm zou zijn. Maar het blijft ook een ongelooflijke film. Het is waar dat het onderwerp van de film wollig is, maar het is ook waar dat deze film je altijd zal blijven raken.<br />Ik was pas zes toen ik hem voor het eerst zag en gisteren, zeven jaar later, zag ik hem opnieuw. Voor het eerst in lange tijd. Zelfs nadat ik wist hoe hij afliep, wist ik dat ik hem miljarden keren had gezien. Ik huilde als een piepklein baby'tje. Toen ik hem een paar jaar geleden zag, kreeg ik eindelijk het idee en de ernst van de film in de gaten. Dus heb ik er een tijdje niet meer naar gekeken. Maar gisteren ben ik niet naar een andere zender gegaan, ik heb ernaar gekeken. Aan het eind stond ik er versteld van dat ik er nog steeds om kon lachen, huilen, denken en bovenal: dat ik er nog steeds in geloofde. Ik heb al heel lang niet meer geleefd en deze film haalde me uit mijn schulp en opende mijn hart. Deze film was niet alleen aangrijpend. Ik was ook zo onder de indruk van de acteurs. Vooral van Bobby. Dus als je deze film voor het eerst wilt zien, stel ik voor dat je hem alleen ziet. Met tissues. En dat je klaar bent om je jonge, lieve, onschuldige kant te ontdekken en de kant die nog hoop heeft. Deze film raakte me tot in mijn ziel toen ik nog maar zes was, en zelfs in deze tijd waarin ik probeer uit te zoeken wie ik ben, heeft deze film me geholpen te beseffen wat ik niet ben en wat ik nog wel wil zijn in het leven.