Wat is het sentiment van de recensie?

Ik wilde deze film echt graag leuk vinden, vooral na alle opwinding die ik eromheen had gehoord. Maar helaas werkte het gewoon niet voor mij. Paranoid Park lijdt aan hetzelfde waanidee als Lost in Translation. Als je heel weinig dialoog gebruikt, je concentreert op de slow motion close-ups en je concentreert op stukjes stof in de setting, dan zal je verhaal op magische wijze diep en bedachtzaam overkomen.<br />Veel van de plot, als je die al kunt vinden, van deze film is verzonnen. Ik was niet onder de indruk van de'schrijf het allemaal maar op' biecht, omdat de hoofdpersoon op die manier met het ongeluk omgaat. Dus wat moeten we geloven? Hij groeide nog lang en gelukkig op en schreef een boek over zijn ervaringen, waardoor dat afschuwelijke incident werd rechtgezet?<br />Wat, vermoed ik, een film moet zijn die empathie opwekt voor een jongeman die stuurloos is en geconfronteerd wordt met een onmogelijk moreel dilemma, maar in plaats daarvan een portret creëert van een toekomstige sociopathische persoonlijkheid. Hij heeft geen band met iemand in zijn omgeving, en aan het eind van de film heeft hij geen echt besef meer van wat goed of fout is. Hij heeft geen richting in zijn leven thuis en voelt niets voor zijn vrienden. Wat wij hebben is een portret van een niet-persoon, een geest die alleen maar door het leven glijdt terwijl hij zich een weg baant op zijn skateboard. Ik heb met hem te doen, en eerlijk gezegd zou ik willen dat hij gepakt was. De hele film draait niet zozeer om zijn schuldgevoelens, maar om de vraag hoe hij straf en/of verantwoordelijkheid voor een verkeerde beslissing kan vermijden. Hij komt er niet alleen mee weg, hij vindt ook een manier om het op een subtiele manier te rationaliseren. Een behoorlijk angstaanjagende, negatieve boodschap, waarin gesuggereerd wordt dat zovelen van onze jeugd zo weinig van goed en kwaad begrijpen dat ze de regels naar eigen goeddunken bepalen en zichzelf in dienst stellen, ten goede of ten kwade. Ik vind het een beledigende aanval op de jeugd van tegenwoordig, en de pretentieuze arrogantie van de filmmaker druipt ervan af met elke moeizame, overdachte stap en elke schichtige blik. Hij heeft de bewaker vermoord, maar als je met je ogen knippert, zie je het niet. Het is moeilijk te zeggen of het een daad van genade was of niet <0xE2><0x80><0x93> het kan zijn dat hij zich zo schaamde dat hij met zijn skateboard uithaalde. Als hij naar de auto van de bewaker rent, zit er bloed op een van de wielen van zijn skateboard.)