Wat is het sentiment van de recensie?

Nazarin van de vermaarde surrealist Bunuel is duidelijk een aanval op de katholieke kerk en het verlies van waarden. Het is geen visuele film en ik denk dat hij beter op het toneel had kunnen worden vertoond. Bunuel neemt ons mee door deze man, de nazarener die leeft zoals Christus leefde; een ware volgeling d.w.z. in armoede en zonder belangstelling voor bezit en wat de volgende dag brengt. Sommigen zouden het een parallel kunnen noemen met het verhaal van Christus, maar elke volgeling en beoefenaar van het woord zou in zekere zin het leven als Christus moeten leven. Maar in wezen gaat Bunuel ook in op het egoïsme en de behoefte van de mens om te zondigen en hoe goedheid ons allen kan redden. Het is een stoutmoedige uitspraak die voor sommigen de film tot leven kan brengen of in hun geheugen kan prenten. De waarheid is dat de Nazarener ook zelfzuchtig is, want hij geeft zonder er iets voor terug te verlangen of erom te vragen. Zijn zelfzuchtigheid is zijn dwaasheid en de twee vrouwen die hem volgen vertegenwoordigen de twee kanten van een munt, met aan elke kant hetzelfde gezicht. Veel mensen vertegenwoordigen in deze film de twee kanten van een munt, allemaal met hetzelfde gezicht. Maar de film is niet bepaald gedenkwaardig als hij eenmaal is afgelopen en je zou veel van de ethische perforaties en uitingen van de film binnen de eigen doctrine kunnen aanvallen. Geen eersteklas Bunuel, maar een'surrealistische' film. Het is een droomsequentie die Bunuel opvoert op de plek waar de boodschap van de film wordt ingelijst, en het is de moeite van het vermelden waard, want het laat je zien wat de capaciteiten van de regisseur, Bunuel, zijn.