Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben verbijsterd en ontzet over het aantal recensenten op deze site dat niet begreep waar _De Zwarte Slang_ over gaat. Het gaat niet over zwart-witte relaties of oud-jonge relaties, hoewel ik denk dat regisseur Craig Brewer beide elementen opzettelijk heeft gebruikt om denkbeeldige taboes aan te scherpen. Het gaat niet over seksueel misbruik of seksverslaving, hoewel Rae, het personage van Christina Ricci, daar wel op lijkt. Het gaat niet over volksreligie in de zwarte gemeenschap, hoewel religie een grote rol speelt. Het is geen liefdesverhaal, hoewel er aan het eind niet één, maar twee gelukkige stellen zijn. En het gaat zeker niet over het zuiden, waar 'alles warmer is', hoewel het in het zuiden speelt en het onmiskenbaar warm is; heilige rook, zelfs de schrijvers van de tagline begrepen het niet. <br />Black Snake Moan is een parabel over de Mississippi Delta Blues; wie ze voelt, wie ze schrijft, wie ze speelt, waar ze over spelen, hoe het hen geneest.<br />Het is alsof de filmproducenten met een schone lei zijn gaan zitten en hebben gevraagd: 'Oké, als we de mensen zouden helpen begrijpen waar de Blues in werkelijkheid over gaat, hoe zou het er dan uitzien?' En dus hebben ze de film in het landelijke zuiden opgenomen. Vervolgens hebben ze twee personages verzonnen, een wiens vrouw hem in de steek heeft gelaten om bij zijn beste vriend te gaan wonen, de ander die naar het front vertrekt en wiens zwaar mishandelde dochter met iedereen in de stad naar bed gaat. Dan gooien we er wat wereldsheid bij, een beetje doorspekt met volksreligie (ze weten dat Jezus hun leven wil, en hoewel ze Hem respecteren, weten ze dat ze Hem dat niet kunnen geven), wat geweld tussen mannen en vrouwen, en een heleboel hitsige seksuele beelden, waaronder <0xE2><0x80><0x93> klaar om over de schreef te gaan? <0xE2><0x80><0x93> een zwarte man in een mouwloos onderhemd die een halfnaakt blank meisje gevangen houdt aan het eind van een 40-ponds ketting. Vul het aan met authentieke delta-bluesklanken, maak er een echte bluespianist van, gebruik muziek als het belangrijkste helende element in het verhaal, knipsels van bluesman Son House aan beide kanten, en Voil<0xC3><0xA0> <0xE2><0x80><0x93> je hebt een moderne parabel over waar de blues allemaal over gaat. Zelfs de climax van de film is geen karakterconflict, maar de hele stad die dampende dansen danst op hete, schunnige blues.<br />Natuurlijk is er hier een beetje een dilemma. Rae (Ricci) wordt vernietigd door onbeheersbare lust, en wordt genezen door Lazarus (Jacksons) huiselijke religie en standvastigheid (en vergeet de ketting niet). Maar dan krijgen we de herstelde Rae te zien, die op het eind schunnig op blues danst. Is dit een uiting van een herstelde, gezonde levenskracht, of gewoon nog meer van hetzelfde vulgaire gedrag dat haar om te beginnen heeft geruïneerd? Brewer wil het allebei, maar blues gaat echt over seks en geweld, om nog maar te zwijgen van depressie. Ik neem aan dat hij zou zeggen dat blues zowel (seks als geweld) een gezonde uitdrukking geeft zonder een van beide los te laten. Ik heb mijn twijfels.<br />Niet voor het eerst speelt Samuel L. Jackson zo goed dat we vergeten dat we naar Samuel L. Jackson kijken; de man is ongelooflijk goed. Hij kiest zelfs een paar van zijn eigen nummers in de film, en zijn spel is authentiek, smerig en opwindend. Christina Ricci is meestal ook niet zo goed. Toegegeven, de helft van haar werk wordt gedaan door het Kostuum Dat Daar Niet Stond en haar strakke figuur, maar ze is een fantastische combinatie van cynische lust, rebellie en kwetsbaarheid; bravo voor haar, ze is aangekomen. Ik was onder de indruk van de plattelandspredikant, John Cothran jr. Ik moest in de database kijken om me ervan te vergewissen dat hij een beroepsacteur is en geen echte minister.<br />Ouders moeten weten wat ze krijgen als hun kinderen deze film mee naar huis nemen. De taal is behoorlijk slecht, het eerste halfuur zit vol expliciete seks en vrouwen worden in de loop van de film op wel tien verschillende manieren verkracht (Lazarus bedoelt het goed en is fatsoenlijk, maar eerlijk, een vrouw aan de radiator vastketenen?) Bovendien besteedt Ricci de helft van de film aan kleding voor seks; als je tienerjongens hebt, likken ze het scherm halverwege de film in. Ik raad dit niet aan voor kinderen van welke leeftijd dan ook. Alleen voor volwassenen, alsjeblieft. En dat gezegd hebbende, is _Black Snake Moan_ informatief en accuraat over blues, volksreligie en seksueel misbruik, en het vertelt een verhaal dat in een heleboel opzichten bevrijdend is. Het is onorthodox, maar de moeite waard. En, lieve hemel, wat is de soundtrack goed.