Wat is het sentiment van de recensie?

Universalstudio's. Die naam roept zoveel herinneringen op aan horrorfans van prachtige matte schilderijen... eh... landschappen, in mist gehulde landschappen, volle manen, huilende wolven, herbergen en toortsen die de massa's opzwepen. Toch is het heel vreemd om terug te kijken op die films, hoe weinig de periode die de echte klassieken produceerde heeft geduurd. De jaren dertig hadden meesterwerken, maar die waren meestal van dezelfde regisseurs en veel van hun films zijn tegenwoordig voornamelijk van historisch belang. De jaren veertig produceerden meer geestdodende matineefilms dan hoogwaardige kunst, en de meeste fans zijn het erover eens dat de klassieke periode van de griezelfilms uit de Goth-tijd in 1945 eindigde met 'Huis van Dracula', dat het een beetje rommelde met de komedies van Abbott & Costello, en officieel dood was tegen de tijd dat de 50 aanbrak. 's en de komst van het atoomtijdperk.<br />Het is dus vreemd dat een van de beste gotische films van Universal misschien wel in de jaren vijftig is gemaakt! Dat alleen al maakt de film een curiositeit, want de kostuumdrama's waren op weg om overal te verdwijnen. Hij mag dan niet te vergelijken zijn met de klassiekers als de James Whale-films en 'The Wolfman', maar verdomme, alle leuke elementen van die films zijn samengebald in één verrukkelijke traktatie! Je hoeft je alleen maar voor niets anders dan puur amusement klaar te maken! Aangezien verschillende sociale mores waren veranderd, gaat de film ook over op geweld dat in vroeger tijdperken niet zou zijn toegestaan; er is geen bloed, maar we zien personages die direct worden neergeschoten en neergestoken, en er wordt zelfs een brandende fakkel in hun gezicht geduwd! De film mag dan niet echt een griezelfilm zijn, maar hij heeft wel de sfeer, het gevoel en de uitstraling van een griezelfilm! Hij begint in het holst van de nacht, met huilende winden (en wolven) als twee mannen de tomben van twee kennelijk dode jonge geliefden verzegelen, maar wacht! Een van hen is niet dood, maar hij kan zich niet bewegen! Hij zit in de val, maar hij praat in stilte in zijn eigen geest, niet in staat om te communiceren! Wat is zijn verhaal? De Engelse zakenman sir Ronald Burton (Richard Greene, die een van zijn beste voorstellingen geeft) gaat onder het alias Richard Beckett op pad om de verdwijning te onderzoeken van twee vrienden van hem die verdwenen zijn in het kasteel van de eenogige Oostenrijkse graaf Von Bruno (Heeft Sacha Baron Cohen dit gezien?). Het lijkt jaren geleden dat Von Bruno zich voordeed als een god voor de inboorlingen in Afrika om ivoor te stelen, hij werd ontmaskerd door Burtons mannen en de inboorlingen verminkten hem. Nu hunkert hij naar wraak.<br />De film bevat alle clichés, een rit in Jonathan Harker-stijl naar het kasteel, een herberg vol behoedzame dorpelingen, dodelijke vallen en een kolossale bediende (Lon Chaney jr.). De martelkamerscènes zijn echt spannend, met inbegrip van een paneel in de vloer dat een kerkerdeur activeert (wat later voor een ingenieuze ontsnappingsscène zorgt), een jachtexpeditie waarbij een geïmporteerde panter (!!!??) betrokken is, en zelfs een alligatorkuil! En dan is er nog de nepdood in de stijl van Romeo en Julia, die naar de proloog van de film leidt...<br />De plot is clichématig en het wereldbeeld zwart-wit. Maar het is nog steeds ongelooflijk vermakelijk, omdat regisseur Nathan Juran elke scène in de sfeer van de film brengt en ze fris en nieuw laat lijken. Er zijn ook verschillende gaten in het verhaal. Waarom probeert Ronald het kasteel zo vroeg te verlaten? En hij lost nooit het mysterie op van wat er met zijn vrienden is gebeurd, ook al is het overduidelijk, maar hij doet het wel.' Dat weet ik niet als hij het opgeeft, en eerder leek hij zo zeker van zijn zaak. Vreemd.<br />Alle acteurs zijn geweldig. Ondanks het feit dat Richard Greene een onbeschofte ouderejaars is, maakt hij van Burton een van de sympathiekste hoofdrolspelers die ik ooit in een horrorfilm heb gezien. Rita Corday is uitstekend als de 'boerenvrouw' van de graaf, die Burtons grote liefde wordt, en ze heeft misschien wel het stereotiepe'met één blik verliefd worden'. Maar haar vertolking van een lankmoedige vrouw in een liefdeloos huwelijk met een sadistisch monster is heel overtuigend, ze toont ook een achterdocht en een gevoel voor humor dat maar weinig filmheldinnen van dit tijdperk hebben, en ze ziet zelfs een geforceerde poging van Burton om haar het zwijgen op te leggen (en aan haar halsketting te frunniken, al is het alleen maar om hem te analyseren omdat hij een belangrijke aanwijzing heeft) als een poging tot verkrachting, en toch lijkt ze nooit gemeen in haar paranoia, het publiek voelt met haar mee. Ook al slaagt hij er niet in om Von Bruno echt buitenlands en buitenaards te laten lijken (hij is tenslotte een schurk in een horrorfilm), Stephen McNally geeft een werkelijk huiveringwekkende vertolking van de sadistische edelman. Als hij zijn verbrande oog laat zien en maniakaal begint te lachen, wordt het pas echt eng. Lon Chaney jr. is ook geweldig als zijn stomme handlanger Gargon.<br />Maar de beste rol is onmiskenbaar die van Boris Karloff als de mysterieuze arts dr. Meissen. Hij heeft in het begin weinig tijd op het witte doek, maar steelt elke scène waarin hij te zien is. Het is een rol die zowel eng, droevig, mysterieus als uiteindelijk heldhaftig is. Terwijl hij kwaadaardig grijnst terwijl hij bloedzuigers op een van Bruno's handlangers richt, onze held bespioneert en spreekt met die beroemde 'Je weet dat ik niets goeds in de zin heb'-stem die alleen Karloff kan maken, vraag je je af of hij een held of een schurk is, die altijd rondsluipt. En hoewel hij fungeert als de belangrijkste veroorzaker van de ontsnapping van onze held, toont hij nog steeds menselijke zwakheden zoals hebzucht en angst voor zijn eigen leven, zelfs door in koelen bloede een man te vergiftigen voor Burton voordat hij Burton zelfs maar zover krijgt dat hij ermee instemt. Zijn plan om onze held en heldin te helpen ontsnappen, brengt hen ook rechtstreeks in de klauwen van Von Bruno terwijl hij een verbazingwekkend sadistische (zij het ongelooflijk misvormde) dood voor hen arrangeert die vergelijkbare scènes in Cormans Poe-serie moet hebben geïnspireerd. Hij mag dan niet veel tijd op het witte doek hebben, maar dit is met gemak een van Boris' beste voorstellingen.<br />Hoewel het einde voor sommigen abrupt en onherbergzaam lijkt, is het de helft van de lol om daar te komen, en er is veel opwinding te beleven. Terugkrabbelen en de tijd herbeleven waarin Helden helden waren en schurken schurken. Het is geen meesterwerk, maar het is een escapistische grap.