Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik hoorde voor het eerst van deze film toen Patton Oswalt het erover had op zijn cd _Werewolves and Lollipops_. Hij zei dat het een verloren gewaande klassieker was die volslagen belachelijk is. Omdat ik een liefhebber van vreselijke films ben, wist ik dat me een traktatie te wachten stond.<br />Deze film is, op zijn zachtst gezegd, een van de vreemdste die ik ooit heb gezien. Zeker een van de vreemdste shunkfilms. Het komt erop neer dat een demon jaren geleden een menselijke gedaante aannam voor een vrouw, de vrouw stierf of zoiets, de demon huilde bloed, het bloed viel op het bed, het bed is nu bezeten en hij eet. Naast fruit, bloemen en kip heeft hij ook een voorliefde voor mensen. De mensen kunnen variëren van geile tieners, burgemeesters, gangsters, bedienden of beroepsorgiewerpers. Er is ook een zieke vent die het bed opat maar zijn ziel achter een schilderij in de kamer zette.<br />De meeste films laten je de plot door spannende actie ontdekken. Death Bed neemt een andere weg: het vertelt je door middel van vertelling precies wat er gebeurt terwijl er langzame, saaie moordscènes plaatsvinden. Bovendien moet ik zeggen dat iedereen die bij het bed wordt opgegeten verrassend stil is. Ik zou denken dat als een bed je opeet tijdens een natuurkundeexperiment in de vijfde klas, het een beetje zou steken. Ik denk dat zenuwuiteinden pas in 1981 of zo werden uitgevonden. '<br />'Het verhaal is maf, de regie is traag en behoorlijk slecht, de sets zijn schaars, het acteren is tamelijk pijnlijk en de broer is een van de onbedoeld lelijkste acteurs die ik ooit heb gezien. Zou waarschijnlijk een geweldige feestfilm kunnen worden als er alcohol en bijdehante types in voorkomen. Zeker een die je niet moet missen.'