Wat is het sentiment van de recensie?

Het beste <0xE2><0x80><0x93> en dat is behoorlijk goed <0xE2><0x80><0x93> aan The Black Castle is dat het een zwart-witte gothic gril uit de jaren veertig is, met een moorddadige krankzinnige graaf die op de een of andere manier in 1952 is gemaakt. De ster is zogenaamd de Britse acteur Richard Greene, een capabele hoofdrolspeler die me doet denken aan een eerdere versie van Roger Moore. De schurk is een krankzinnige graaf die wordt gespeeld door Stephen McNally, die een geloofwaardige rol speelt, behalve wanneer hij maniakaal moet lachen. In de schaduw sluipt een in lange gewaden gehulde Boris Karloff in een beslist secundaire rol van een bejaarde dokter die al dan niet de redding van onze held kan zijn.<br />Het' In het midden van de achttiende eeuw in Oostenrijk is sir Ronald Burton (Greene) vastbesloten uit te zoeken wat er met twee goede vrienden is gebeurd. Ze zijn verdwenen in de omgeving van het kasteel van graaf Karl von Bruno (McNally), diep in het Zwarte Woud. Het schijnt dat sir Ronald en zijn vrienden een belangrijke rol hebben gespeeld bij het verijdelen van een wreed plan van Von Bruno in Afrika, drie jaar geleden. De graaf werd niet alleen met een mislukking achtergelaten, maar ook met een litteken op zijn gezicht en een zwarte lap die hij nu draagt om een verwoest oog te bedekken. Von Bruno zwoer wraak en het schijnt dat hij daar gedeeltelijk in is geslaagd. Dus regelt sir Ronald onder een valse naam dat de graaf hem uitnodigt voor de jacht, en zo vertrekken we per rijtuig, door een donkere reis van storm en huilende wolven, naar het kasteel van de graaf. Het is een enorme massa stenen torentjes en gangen, schemerige trappen, enorme open haarden... en enge gangen die leiden naar bedompte kerkers, een martelkamer en een grote kuil vol bijtende, spartelende krokodillen. Die kuil wordt ook gevuld door de mooie, blonde, gevoelige vrouw van de graaf, Elga (Paula Corday, die soms Rita Corday wordt genoemd), en door de twee goede vrienden van de graaf, gespeeld door de twee acteurs die we kennen uit de jaren vijftig, die gespecialiseerd waren in het spelen van slijm, John Hoyt en Michael Ansara. Er is een gevaarlijke luipaardjacht, verboden kussen, knorrige bedienden, houten borden die kraken en heen en weer zwaaien in de koude wind en vergif in een kopje. Niet in de laatste plaats heeft dokter Meissen (Karloff) een speciaal flesje gevuld met een middel dat de lichaamsfuncties zo vertraagt dat het lijkt alsof de dood is ingetreden. Het risico is dat... nou ja, als de persoon tien uur later wakker wordt, kan hij maar beter hopen dat hij niet al in zijn doodskist is vastgespijkerd.<br />Verrassend genoeg, ondanks alle clichés, gaat _The Black Castle_ vrolijk door. De film neemt zichzelf serieus, maar is bekwaam genoeg gemaakt om onze belangstelling vast te houden, zelfs als we uiteindelijk met een glimlach achterover gaan zitten terwijl we kijken. Op een bepaalde manier is het zelfs geruststellend om te beseffen dat er sterke echo's van Het gevaarlijkste spel bestaan. Wanneer Burton beseft hoe krankzinnig Von Bruno is, wordt hij nog vastbeslotener om Von Bruno in de boekhouding op te nemen. En natuurlijk is hij voor Elga gevallen. Von Bruno, gek van wraakzucht, maar sluw en bekwaam, is een man die van de jacht houdt en zich verlustigt in het doden. Hollywoods tweede creatieve regel is altijd geweest: 'Als je gaat stelen, steel dan van de besten.' Het eerste creatieve voorschrift is natuurlijk: 'Als je gaat stelen, steel dan van de besten en maak er dan leverworst van.' Het Zwarte Kasteel is een lekkere hap Oostenrijkse braunschweiger.