Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film gaat over een bejaarde Geisha in het Tokio van na de oorlog. Okin, gespeeld door de fantastische Haruko Sugimara, leent geld aan twee andere ex-Geisha's, Tamae (Chikako Hosokawa) en Otomi (Yuko Mochizuki), en ze zijn boos omdat ze er een beetje zelfvoldaan over doet. Tamae heeft een zoon, Otomi een dochter, die tijdens de film aankondigt dat ze uit elkaar gaan, terwijl Okin, die nooit moeder is geworden, bezoek krijgt van twee mannen uit haar verleden die, zo blijkt, alleen maar geld van haar willen. Het is een meeslepend verhaal over welke keuzes je maakt, wat je doet om door het leven te komen en aan wie je verantwoording verschuldigd bent. Haruko Sugimara is in mijn ogen altijd een van de beste actrices uit welk land dan ook geweest, en ze speelt de meestal onverzettelijke, minder dan meelevende Okin met een air van superioriteit dat maakt dat je haar niet mag, maar haar tegelijkertijd bijna benijdt. In een tijd waarin grote films onder andere werden gemaakt door Ozu, Mizoguchi, Kinoshita en Kurosawa, staat meneer Naruse met hem op één lijn. Als je een gratis dvd-speler uit de regio hebt, moet je proberen de twee Naruse-boxsets te vinden die in Engeland zijn uitgebracht. Ik denk dat deze film een geweldige karakterstudie was van vrouwen die gevaar lopen irrelevant te worden. Dat ze dat niet zijn, maakt deze film niet tot een meesterwerk.