Is deze recensie positief of negatief?

Ik geloof dat er een heel boek kan worden geschreven over de odyssee om de klassieke film waarop deze film losjes is gebaseerd te reconstrueren. Toen Hollywood voor het eerst over zo'n onderneming begon, was de reactie altijd negatief, omdat er te veel aspecten waren die verkeerd hadden kunnen gaan, te beginnen met het solide geheel dat het origineel onvergetelijk maakte, en dat is precies waar het hier begint te verzuren, met de selectie van actrices die anders opmerkelijk werk kunnen doen, maar die niet geschikt zijn voor de rollen, en jammer genoeg zijn ze geregisseerd met de zware hand van een regisseur die het bronmateriaal niet begrijpt of waardeert. Het lijkt alsof er geen focus of richting is, of alsof de richting die is ingeslagen alles uitwist wat goed was aan de oorspronkelijke film. Dit heet up-to-date zijn, zoals in: laten we het verhaal ontdoen van humor, gevatte dialogen en interessante premissen. En bovenal: laten we bewijzen dat vrouwen een heel eind zijn gekomen, behalve dat het probleem is dat we (in elk geval door naar deze film te kijken) niet echt begrijpen waar de vrouwen echt naartoe gaan.<br />Om te beginnen blijkt de rol van Meg Ryan in de centrale rol bijna fataal te zijn voor de film, omdat ze zich op de een of andere manier in een soort voorgeborchte lijkt te hebben opgesloten waar vrouwen niet komen. Het veranderde haar uiterlijk, zelfs nadat ze twintig jaar in de filmindustrie had gewerkt. Haar Mary, die een moeilijke rol bleek te zijn in de jaren dertig, groeide op de een of andere manier uit haar interactie met de andere stereotypen, net als Dorothy in 'The Wizard of Oz', door te leren, te observeren en te beseffen dat ze een keuze had. Het was misschien geen keuze die vrouwen tegenwoordig zouden vieren, maar het was leuk, en een deel van de lol was de kattige, dwaze, soms slapstickachtige manier waarop die film naar het rijk van het sublieme werd getild. Hier zijn we met een klap terug op aarde. Door het karakter van Sylvia te veranderen, heeft de film veel van zijn vonk verloren, en dat is...' Het was in elk geval de schuld van Annette Bening. Ik kon niet anders dan bewondering hebben voor de manier waarop ze probeerde dit zinkende schip te redden en een zinkend gevoel kreeg terwijl ze worstelde met de afschuwelijke tekst die ze moest schrijven. Gelukkig vermaakte ik mezelf door naar een paar van haar fantastische outfits te kijken en mezelf eraan te herinneren hoe getalenteerd deze dame in werkelijkheid was. Haar Sylvia is wijs maar gebrekkig, en ze had een geweldige creatie kunnen zijn. Helaas besteedde mevrouw English geen aandacht aan haar eigen werk en verloor ze de controle over het enige personage dat de film een nieuwe richting had kunnen geven.<br />Maar dat was niet de grootste godslastering van allemaal. In het origineel hebben we Joan Crawford, die waarschijnlijk een van de beste optredens van een vrouw gaf. Haar Crystal is legendarisch, met intrigerende lijnen, ophitsende bewegingen, dubbelzinnige manoeuvres en een paar heel sexy poses. Zij was de schakel tussen de man en de vrouw, en via haar wisten we waar de hele catastrofe om draaide. Zij zorgde voor de spanning tussen mannen en vrouwen. Ze was gevaarlijk, sexy, de ultieme femme fatale. Een intelligente vrouw die we vreesden en bewonderden, en vooral wilden vernietigen om onze heldin te redden. Eva Mendes, zo mooi als ze is, is in dit uitje tweedimensionaal vanwege haar zwakke tekst en wederom een slechte casting. Er komen nog meer gruwelen in de film voor, zoals de toevoeging van een vreselijke rol voor Mensing als de toegewijde moeder die leeft voor haar baby's, en de nogal irritante lesbische draai van Pinkett. Dan komt de grootste verspilling van talent in de film, als Bette Middler, die een beetje onherkenbaar is in haar make-up, de vonk laat zien van wat had kunnen zijn. Haar zure vertolking doet ons denken aan de hedendaagse invalshoek die de film had kunnen nemen. Haar woorden roepen herinneringen op en geven de film een hoognodige dosis ondeugendheid, en het is opwindend om te zien dat die echt kan vliegen, en dan is ze weg. Ze zit maar zes minuten in de film en vervaagt midden in de chaos.<br />Dit is een film die ons verwachtingsniveau opvoerde en ons echt teleurgestelde, een film die had kunnen meedoen aan de succesvolle Sex in the City, die een verbazingwekkende overgang naar het witte doek maakte omdat hij zijn bronmateriaal respecteerde en geen compromissen sloot. Hij gaf ons meer, een grotere en betere aanpassing. Hij updatete echt wat hem eerder succesvol had gemaakt. 'The Women' in zijn huidige reïncarnatie moet terug in de tijd en zichzelf aanpassen, ongeveer zoals 'The Hulk' dat dit jaar deed, passender acteurs vinden, een echt goede schrijver, en bovenal iemand die echt waardeert waar goede films over gaan.