Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er zijn talloze producties geweest die over de ontwikkeling van de atoombom vertellen. De Robert Taylor-film _Boven en Beneden_ (waarschijnlijk met de vlag van de interne propaganda; als je deze gelooft, denk je dat de luchtmacht, in de persoon van Paul W. Tibbits, de hele show heeft geregisseerd), de NBC produceerde _ENOLA GAY_ (waarschijnlijk een stuk dichter bij de waarheid) en de bbc-tv-serie _OPPENHEIMER_ met Sam Waterston in de titelrol.<br /><br />De serie _Fat man and little boy_ volgt dezelfde aanpak als de bbc-serie, maar verruimt hem; hij vermijdt de 'Gee Whiz'-technologie van het Manhattan Project en concentreert zich op menselijke aspecten; de persoonlijkheden die bij het werk betrokken zijn. In plaats van zich op Oppie te richten, behandelt het een breed gebied van mythische, maar vrij typische mensen die er deel van uitmaakten.<br />Met voorbehoud deed Dwight Schultz goed werk als Oppie: hij stelde een dromerige academicus uit de Ivoren Toren voor die zijn bijdragen als fysicus probeerde te rijmen met zijn neiging om de wereld in een bredere sociale en morele context te zien... en die strijd werd gewonnen door een allesoverheersende zucht naar persoonlijke macht en roem. In de dag na de première werd duidelijk dat Oppenheimer zichzelf als een'superieur wezen' beschouwde, dankzij zijn enorme, veelzijdige intellectuele bekwaamheid. Uiteindelijk was dat de ondergang van Robert Oppenheimer; hij zag zichzelf als een soort 'filosoof/koning' Een moreel en intellectueel superieure die (en terecht) 'wijs' kon voorschrijven wat voor de rest van de wereld het beste was op het gebied van de ontwikkeling van kernwapens en het gebruik ervan.<br />Jammer genoeg dicteert de wijsheid niet de daden van naties of de richting van gebeurtenissen op wereldschaal. De wijsheid geeft geen wereldlijke macht. Als die macht probeert uit te oefenen op een niet-bestaande macht (zoals Oppie ontdekte toen hij zich verzette tegen de ontwikkeling van 'De Super', de waterstofbom), wordt de wijsheid genegeerd en verbannen door degenen die de macht werkelijk hebben.<br />Ik betrapte mezelf erop dat ik Schultz' karakter in één opzicht afkeurde: zijn Oppie stelt zich te nauw en persoonlijk bloot aan het Manhattan Project, ondanks de twijfels en angsten die zijn intellectuele basis verscheurden. De echte Oppenheimer zou een andere benadering hebben moeten kiezen; in het begin zou hij tot de stellige conclusie zijn gekomen dat het project uiteindelijk tot iets goeds zou leiden. De lelijkheid die het zou voortbrengen zou een toevallige prijs zijn die betaald moest worden om dat uiteindelijke goed te bereiken, en die moest worden genegeerd... in ieder geval tot het einde van het project, als er tijd was om de winsten en de verliezen te beoordelen. Oppie deed dat duidelijk en dat resulteerde in zijn controversiële naoorlogse uitspraken met als gevolg dat de wetenschap nu zonde had gekend en dat was een kennis die ze nooit zou kunnen verliezen. <br />Terwijl het project voortduurde, moesten dergelijke overwegingen terzijde worden geschoven als hij zijn verstand wilde bewaren.<br />Vanwege deze dubbelzinnigheid komt de Schultz-figuur over als een zwak, bang jongetje dat nooit had kunnen dienen als 'Co<0xC3><0xB6>rdinator van de Snelle Ontploffing', zoals Oppenheimer zijn onofficiële functie noemde.<br />Paul Newmans visie op luitenant-kolonel Leslie R. Groves is fascinerend, en een bravourestukje, al is het misschien een beetje overdreven.<br />Groves was civiel ingenieur, maar in de eerste plaats was hij een SOLDIER, en nog een generaal ook! Hij was een intens gedreven, onbeschaafd, verwend kind dat bij het minste of geringste een woedeaanval kreeg, dat zijn land vereerde en niet te trots was om op zijn knieën te vallen en te bidden. Met andere woorden, hij leek erg veel op echte (nee, geen civiel ingenieurs) soldaten, alias George Patton! Groves mislukking komt niet alleen op de eerste plaats, het is zijn enige overweging... gevoelens en ego's kunnen de pot op, behalve zijn EIGEN, natuurlijk!<br />Groves kon het niet toegeven, maar hij wist maar al te goed dat hij Oppenheimer nodig had; militaire rang betekende niets in de wereld van de theoretische natuurkundigen. Oppie was een noodzakelijke verbinding tussen de twee werelden die hij schrijlings moest omarmen.<br />Opnieuw... Ik moet het script hierop afkeuren, en om dezelfde reden. In werkelijkheid bezat Groves Oppie al; als hij dat niet had gedaan, zou Oppie om te beginnen nooit voor die post zijn gekozen. De geschiedenis vertelt van veel gevallen waarin andere wetenschappers, van wie sommigen zo briljant waren als Oppenheimer, gewoon wegliepen van Groves rekruteringspogingen. Op een gegeven moment was Groves zo wanhopig dat hij voorstelde de natuurkundigen die hij nodig had te DODEN!<br />De pogingen van Groves om Oppie te manoeuvreren en te beheersen waren in de film onnauwkeurig... ze bestaan hier alleen maar als een dramatisch middel dat de sfeer van de film inderdaad heel lelijk maakt.<br />Kusaks 'Michael Merriman' is een compositie van verschillende echte karakters, maar ze komen uit een ander tijdsbestek. Verschillende onderzoeksongelukken die lijken op wat er in POSTWAR-wapenonderzoek is gebeurd. De stralingsoverdosis van Merriman creëert nog een lelijkheid in de film, maar een die, IMHO, noodzakelijk en tamelijk accuraat is. Mensen met een zwakke maag zullen moeite hebben met de ziekenhuissequenties; ze zijn allemaal TE RECHTZAAM.<br />Het belangrijkste idee dat naar voren komt, maar niet sterk genoeg IMHO, is de grote waarheid van de Los Alamos-ervaring. De wetenschappers die zich aanmeldden waren jong, idealistisch en naïef, maar ook getalenteerd. De meesten waren op hun eerste uitstapje buiten de beschutting van de campus. Voor hen was het project een vaderlandslievend avontuur dat hen in staat stelde op grote schaal experimentele fysica te beoefenen zonder de beperkingen van budgetten of 'buitensporig' bureaucratisch toezicht. <br /><0x3E> Het was niet alleen hun genialiteit, maar ook hun jeugdige uitbundigheid die de atoombom voortbracht.<br /><0x3E> Er is hier genoeg om de oplettende kijker een intens ongemakkelijk gevoel over deze film te bezorgen. Evengoed, als je het Hollywood-spul wegfiltert (zoveel is er eigenlijk niet), is dit waarschijnlijk een tamelijk accuraat beeld van het Manhattan Project.