Wat is het sentiment van de recensie?

Als een moderne Marco Polo, van Venetië naar China, hier komen we weer bij Amelio, die de taak op zich neemt om ons het grijze gebied in het midden van twee werelden in vaste kleuren te geven. Verminderd door de bijkomende schade van de globalisering, is de pessimistische visie van Europa gelijk aan die van China.<br />Het beeld van dat charmante maar raadselachtige land wordt van onderaf gegeven, zonder enige aanspraak op kennis of het opleggen van meningen. De werkelijkheid is niettemin hard. Verlaten en geëxploiteerde kinderen, bijenkorven, achterlijke gebieden is het ANDERE porselein dat we negeren. Vincenzo (Castellitto), een technicus van een staalfabriek, is een van ons. Zijn reis naar China is een voorwendsel om te begrijpen, om te leren van het binnenland, een land waar vooruitgang en problemen van de derde wereld samenleven in een berucht evenwicht. Het is niet helemaal duidelijk of Vincenzo al voor de eerste keer wist dat het mechanische onderdeel al was gerepareerd, ik denk van wel; het is trouwens maar een klein aspect. Liu, het Chinese meisje, is de sleutel van de hele film. Ze draagt een heleboel moeilijkheden op haar rug, ze heeft de kracht om die te overwinnen, maar hoe zou ze kunnen vechten met weinig geld en weinig hulp?<br />De realistische en onbevooroordeelde kijk van het meisje op de feiten, toen ze Vincenzo's geld weigerde, heeft me erg aangegrepen. Het terugkrijgen van haar man, haar baby (gedwongen om haar als een vreemde te behandelen vanwege de Wet), haar door minachting te beschermen. Liu wist dat zijn bedoelingen goedaardig en vriendelijk waren, verre van een kille liefdadigheidsdaad. Hun vriendschap wordt prachtig beschreven, de manier waarop die stap voor stap groeit, waardig en vormend, uniek. Een onschatbare erfenis om te bewaren.<br />Sommige scènes zijn verbijsterend, hetzij vanwege het acteerwerk (Vincenzo die op de veerboot staat te huilen) of vanwege de dialogen (in het restaurant, bij de spoorwegen). Naast een slordige montage en een nogal lui begin is 'La Stella che non c'è' briljant en scherp alleen maar omdat het de onuitgesproken waarheden weergeeft. In de competitie van het 63rd Venice Film Festival was er heel wat geld ingezet op Tai Ling voor de Mastroianni Prize, een prijs voor opkomende sterren. Die prijs had ze beslist verdiend.<br /><br /><0x3E><0x3E> Von 8/10.