Wat is het sentiment van de recensie?

Het is een zeldzaam en fraai schouwspel, een allegorie van de dood en transfiguratie die prekerig noch sentimenteel is. Northfork, een werk van volwassen en moedig inzicht, vermijdt het ambachtelijke onderscheid door te weigeren tot een soort te behoren. In tegenstelling tot de meest memorabele en bekwame film die een duidelijke vergelijking oplegt, _Vleugels van verlangen_ van Wim Wenders uit 1987 ( _Der Himmel neurber Berlin_ ), is er sprake van een ambivalentie in een vertelspectrum dat zich uitstrekt van het alledaagse tot het bovennatuurlijke. Dit verhaal van aardse en hemelse verheven domeinen in het Amerikaanse Westen onthoudt zich van de sprookjesachtige letterlijkheid die zijn Duitse voorganger kenmerkte in het ad-hoc-genre van engelen die hun vleugels met kruiperig sentiment afwerpen. De hemelse transcendentie ervan, of die nu wordt geïnspireerd door somber geloof of door een koortsdroom, verdeelt de wereld nooit in slijk en verrotting. Deze stevige grond onder de voeten is een grote eer voor de schrijvers en regisseurs Mark en Michael Pool.