Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een man arriveert in een vreemde, mooie, steriele stad waar niemand enige emotie voelt en alleen maar geobsedeerd is door binnenhuisarchitectuur. De wezenlijke eentonigheid van zijn dagen doet denken aan 'Groundhog Day'; de vreemde passages in en uit deze wereld doen meer denken aan 'Being John Malkovich'. Maar dit is echt een Scandinavische film, een stuk zelfbevrediging dat ook Scandinavisch van stijl is: de toon is streng, en zelfs de meest fantastische scènes worden recht voor zijn raap gespeeld, alsof ze je uitdagen om te lachen om de absurditeit ervan. Naar mijn idee is de combinatie niet helemaal geslaagd: er is niet genoeg oprecht gelach om de problemen te compenseren die het stuk als puur drama met zich meebrengt. Het is zeker origineel; misschien is mijn probleem dat ik de wereld die het belichaamt niet herken. Misschien moet ik naar Scandanavia verhuizen!