Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Julie Delpy speelt de hoofdrol in deze afgrijselijke film over een sadistische relatie tussen een vader en een dochter in het Frankrijk van de veertiende eeuw. De film probeert het romantische ridderbeeld van de heldhaftige middeleeuwse ridder te ontkrachten door een nogal naargeestig beeld van die periode te laten zien, dat wordt bepaald door psychologische stoornissen en geweld.<br />De film begint met een kind, Fran<0xC3><0xA7>ois, dat opgroeit in de schaduw van de Honderdjarige Oorlog en van zijn vader te horen krijgt dat hij zijn moeder moet beschermen en op zijn terugkeer moet wachten. Fran<0xC3><0xA7>ois onderneemt actie als hij ontdekt dat zijn moeder met een minnaar in bed ligt. Fran<0xC3><0xA7>ois vermoord Fran<0xC3><0xA7>ois wordt als vader en als zoon, groeit op en verlaat zijn familie, ook om naar dezelfde oorlog te gaan. Deze omstandigheid is min of meer een verklaring voor de komende gebeurtenissen, want op weg naar huis merken we al dat er iets mis is met Fran<0xC3><0xA7>ois. De oorlog heeft hem geen goed gedaan, hij is veranderd.<br />De dochter, Béatrice de Cortemart (Delpy), wacht op haar geliefde vader, die terugkeert uit gevangenschap van de Engelsen. Ze heeft een zuiver hart en werd achtergelaten om het landgoed te beheren terwijl haar vader weg was. Tijdens haar vaders afwezigheid moet Béatrice de financiële problemen afhandelen, wat Béatrice' hoop versterkt dat haar vader zal terugkeren om haar te redden. Maar bij zijn terugkeer merkt ze dat hij de wil om van het leven te genieten heeft verloren, en hij kwelt en vernedert alles om hem heen, zelfs zijn eigen dochter. De film laat op verschillende manieren zien hoe Fran<0xC3><0xA7>ois zijn gezin kwelt. Te beginnen met het vernederen van zijn eigen zoon, en eindigend met de verkrachting van zijn eigen dochter, Béatrice.<br />Door de film in de middeleeuwen te plaatsen, zou hij de klap verzachten, zoals de kijker zichzelf misschien voorhoudt, dat dit soort gewelddadige daden in moeilijke tijden werden gepleegd. En inderdaad, veel films over het onderwerp Incest, zoals 'The War Zone' van Tim Roth uit 1999, waren daardoor schokkender.<br />Delpy verschijnt in deze film in een aantal gewaagde naaktscènes. Ze lijkt inderdaad engelachtig en mooi.<br />Ik ergerde me toen ik scènes zag waarin dieren werden gemarteld. Ik geloof <0xE2><0x80><0x93> en dat wordt niet bevestigd <0xE2><0x80><0x93> dat er vogels zijn gedood voor de opnamen van deze film, wat me echt van streek maakt. De kwaliteit van een film daalt als er echt geweld tegen dieren wordt gebruikt. Ik hoop dat deze film zonder die wreedheidsscènes zal worden uitgebracht. Die scènes dragen niet veel bij aan de verhaallijn van de film.<br />De film is over het algemeen te lang. Het script is problematisch. We krijgen Fran<0xC3><0xA7>ois en Béatrice voor de oorlog niet te zien, we krijgen niet echt het antwoord op de vraag waarom hij zo extreem is veranderd. Maar ik zou deze film niet hebben doorgestuurd als ik niet een paar scènes had genoemd die deze film de moeite waard maakten.<br /><0xE2><0x80><0xA2> Scènes waarin een jong kind in staat is in koelen bloede te moorden zijn echt schokkend. Ik heb ze voor het eerst gezien in 'Stad van God' (2002). Hier vermoordt Fran-neis de minnaar van zijn moeder, terwijl zijn vader in oorlog is. Uitstekende scène en heel beeldend. <0xE2><0x80><0xA2> De scènes waarin Béatrice door haar vader wordt verkracht tot ze ontdekt dat ze zwanger van hem is, zijn echt schokkend en interessant. De scène na de verkrachting, waarin Delpy haar kleren verbrandt en zichzelf schoonmaakt. Ze vraagt haar broer haar in haar buik te schoppen in de hoop op een miskraam. De scènes waarin de vader het hoofd van zijn zoon in het eten gooit <0xE2><0x80><0x93> hem eerst vernedert en dan tekeergaat over de oorlog. Later kleedt hij zijn zoon aan met vrouwendoeken.<br />De film won de César (Franse Oscar) voor Beste Kostuumontwerp, ik ben het met je eens dat de kostuums hier de film echt authentiek doen lijken voor die tijd. De filmlocatie is Ch-teau de Puivert, een echt twaalfde-eeuws kasteel en een historisch monument, gelegen in Aude, in het zuiden van Frankrijk. Prachtig uitzicht op het kasteel en de bergen, wat je echt in de tijd van deze film brengt. De film werd ook genomineerd voor nog 3 andere Césars, maar die gingen allemaal naar de zeer succesvolle Franse film 'Au revoir, les enfants' ('Goodbye, Children', 1998). In New York City uitgebracht als 'Beatrice', maart 1987. Alleen in Frankrijk vertoond, op november 2007. Op 3 mei 2007 om 17.45 uur op mijn werk gezien.