Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film verscheen in de jaren negentig weer op kanaal 13, toen ze een serie komedies uit Hollywood uit de jaren dertig en veertig maakten. Ze hadden zelfs, op de melodie van 'The Jolly Fat Policeman', een montage van scènes uit de films om de reeks lachende mensen te introduceren, waaronder een van Gary Cooper die gniffelend naar een film in een bioscoop zit te kijken <0xE2><0x80><0x93> een fragment uit deze film.<br />Het begint allemaal heel onschuldig als Cooper, een miljonair, een chic warenhuis in Frankrijk binnengaat om een pyjama te kopen. Maar hij slaapt alleen graag bovenin. De verkoper (Tyler Brooke) houdt vol dat hij geen halve pyjama kan verkopen zoals Cooper wil. Claudette Colbert hoort de ruzie en biedt aan te helpen <0xE2><0x80><0x93> ze slaapt alleen maar in pyjamabroeken. Stel dat Brooke ze allebei de helft verkoopt? Brooke heeft nog nooit zo'n aanbod gehad, dus gaat hij naar de loopjongen (Rolfe Sedan) en vraagt hem of dat mogelijk is. Hij is ook verontrust <0xE2><0x80><0x93> het verzoek is heel ongebruikelijk. Uiteindelijk nemen ze contact op met de eigenaar van de winkel (Charles Halton). Halton ligt in bed en stapt eruit <0xE2><0x80><0x93> zijn magere lijf draagt alleen een pyjamajasje (al is het dan een lang, om censuur te voorkomen). Kunnen ze de twee klanten één pyjamabroek (de helft voor elk) verkopen? Vol afschuw antwoordt Halton: 'Nee, natuurlijk niet! Dat is communisme!' Dus is de verkoop niet toegestaan. Blijkbaar denkt niemand dat Cooper het totale paar kan kopen en de helft aan Colbert kan verkopen.<br />De vrouw van Lubitsch, de achtste Lubitsch, heeft de reputatie dat ze altijd instort. De meeste kijkers vinden dat niet prettig omdat Colberts karakter verkeerd wordt ingeschat. Ze wordt beschouwd als een zeer geldbeluste vrouw die zich op haar voorwaarden aan Cooper verkoopt.<br />In werkelijkheid is Coopers karakter nog veel gemener, want hij is rijk en denkt dat alles een prijs heeft. Meestal heeft hij gelijk. Kijk maar naar de manier waarop Colberts aristocratische paupervader, Edward Everett Horton, zijn nieuwe schoonzoon ziet als een gouden gans die hij kan gebruiken. De bereidheid van Horton om met Colbert te trouwen houdt op de een of andere manier ook in dat hij, als hij aarzelt of besluit niet met haar te trouwen, schadevergoeding moet betalen. Als Horton dit beseft, haalt hij een horloge tevoorschijn en zegt (op zeer geruststellende toon) tegen Cooper: 'Neem de tijd, jongen!' om tot een besluit te komen. Later zien we dat Hortons garderobe moderner en chiquer is geworden.<br />De film, met het scenario van Billy Wilder en Charles Brackett, is een goede vergelijking met hun scenario voor Mitchell Leisins _Middernacht_ (ook met Colbert, maar met Don Ameche en John Barrymore). Daar is Colbert bereid zichzelf te verkopen voor een geldhuwelijk met (Francis Lederer), maar dat wordt gecompliceerd door een fictief huwelijk met Ameche. Ze houdt echt van Ameche (een taxichauffeur), maar ze legt hem op een onverwacht realistisch moment uit dat haar ouders 'uit liefde' zijn getrouwd, maar dat ze door de armoede elkaar zijn gaan haten. Dit komt niet voor in de achtste vrouw van blauwbaard, waar Colbert niet zo'n achtergrond heeft (ze is tenslotte de dochter van een markies). Haar huurlingenplan is bedoeld om Cooper een lesje te leren over zijn normen en waarden. De ondersteunende staf heeft aardig werk geleverd, met inbegrip van Herman Bing als privé-detective, die dingen blijkt te verbergen waar Colbert achter komt, en een jonge David Niven, die een paar uitgelezen momenten heeft als stand-in voor de boksbal en als luisterend oor voor Cooper. Coop vertelt Niven over zijn problemen met Colbert en dat ze zo irritant is. Niven luistert eerbiedig. Aan het eind is Cooper geroerd door zijn bereidheid om te luisteren naar wat hij te zeggen heeft. 'Albert, hoeveel betaal ik je?' vraagt Cooper hem.