Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik moet zeggen dat ik wel ergere originelen van sci-fi-kanalen heb gezien, maar deze Nu Image-schurk van Yossi Wein was nog steeds een behoorlijke afknapper. Het grote probleem is dat het gewoon niet overtuigend is, niet alleen het personage, maar ook het acteren, het schrijven en alle pogingen tot drama. De richting ontbreekt elke flair en het script van Boaz Davidson en Danny Lerner werkt nooit echt, het is voorspelbaar en vaak lachwekkend, terwijl het minder hilariteit oplevert dan een heleboel van dit soort films en nooit iets biedt om de aandacht te trekken of de gemoederen te verhitten. De acteurs doen hun best, maar met zulk materiaal hebben hun vakkundige inspanningen weinig effect. Matthew Reilly Burke is een weinig overtuigende held, net als Meredith Morton een weinig overtuigende liefdesrelatie. In feite was ze iets minder overtuigend, maar ze was in elk geval aangenaam om naar te kijken. De film heeft tenminste de waardigheid om in een redelijk tempo door te gaan, maar het grootste pluspunt is dat de octopus niet helemaal in CGI is opgenomen. Dus ook al ziet het er niet goed uit, er zijn in elk geval een paar echte scènes met personages die op een tamelijk grappige manier met rubberachtige tentakels worstelen. Ik moest ook grinniken om de verschillen tussen de verschillende weergaven van de octopus, de cgi-opnamen van het wezen als geheel variëren in de loop van de film, ze verschillen niet alleen in grootte maar ook in uiterlijk met de praktische opnamen ervan, en er zijn scènes waarin de tentakelhandeling suggereert dat de makers de schijn hebben laten varen dat ze een film over een octopus maakten en hun wezen alleen maar hebben voorgesteld als een verzameling verschillende tentakels. De scènes waarin het wezen mensen aanvalt worden vrij snel oudbakken, maar er zijn een paar grappige scènes waarin het andere dingen aanneemt, zoals een boot en een kraan. Ja, die scènes zijn armzalig, maar ik moest er wel om grinniken. Maar het onbetwistbare hoogtepunt is een hilarische scène waarin de octopus een New Yorks herkenningsteken aanneemt, de scène mag dan niet veel meer dan een minuut in beslag nemen, maar hij is echt geïnspireerd en de moeite van het opkijken waard. Afgezien daarvan zijn de dingen in het algemeen niet geïnspireerd (een PG-niveau van gebrek aan bloed of smerigheid weerhoudt deze film er zelfs van om in de vuilnisbak goede tijden op te halen) en aan het eind gaat de film toch een beetje over in het gebied van de rampenfilm, maar ik kan het niet echt goedkeuren omdat de beste opnamen van de laatste paar scènes afkomstig zijn uit de Stallone-film Daylight (die naar mijn herinnering heel goed is). Ik zou het iedereen aanbevelen, behalve wezens met een stijve. Beter dan een por in je oog met een natte stok, maar niet veel beter.