Wat is het sentiment van de recensie?

Ik wil allereerst zeggen <0xE2><0x80><0x93> voor de goede orde <0xE2><0x80><0x93> dat het ongelooflijk stom is om je film 'Embryo' te noemen als het onderwerp uitsluitend draait om wetenschappelijk onderzoek naar foetussen (dierlijk zowel als menselijk) van 12 tot 16 weken. Het embryostadium is voorbij aan het eind van de achtste zwangerschapsweek en vanaf dat moment begint het ongeboren wezen aan de foetale fase. Oké, eerlijk gezegd wist ik dat allemaal niet, maar ik heb de moeite genomen om het op te zoeken en dat is ook het minste wat de makers van 'Embryo' hadden kunnen doen. Maak je geen zorgen; ik struikel niet alleen over de details of ben overdreven verbitterd, want er zijn nog meer redenen om te verklaren waarom 'Embryo' 'Embryo' wordt genoemd. De echte wetenschap kan worden beschouwd als saai en ontoegankelijk, en dus is Science Fiction een filmgenre dat speciaal is gecreëerd om de verder saaie, maar educatieve wetenschapsthema's voor een groter publiek interessanter en begrijpelijker te maken. Door het vertonen van ambitieuze wetenschappelijke experimenten die gruwelijk de mist in gaan, of ruimtemissies die te maken hebben met kwaadaardige buitenaardse wezens in plaats van lichtjaren leegte, slagen filmmakers er meestal in om mensen te vermaken met spectaculaire special effects en hun tegelijkertijd nuttige weetjes over wetenschap bij te brengen. Om een goede, of in elk geval redelijke, Science Fiction-film te maken, hoeven schrijvers en regisseurs zich slechts aan één basisregel te houden: niet saai zijn! Om aan deze ene voorwaarde te voldoen, zou de kijker net zo goed een theoretisch juist boek kunnen lezen. Er moet iets mis zijn gegaan tijdens de productie van Ralph Nelsons 'Embryo'. De basisgedachte is potentieel fascinerend en zelfs meeslepend, aangezien we allemaal gevoelig zijn voor het redden van de levens van ongeboren baby's. Er waren ook een paar zeer prominente namen betrokken bij de productie, zoals de grote sterren Rock Hudson ('Giant', 'Seconds'), Diane Ladd ('Chinatown', 'Alice Doesn't Live Here Anymore') en de regisseur Nelson zelf was verantwoordelijk voor de populaire klassiekers 'Soldier Blue' en 'Charly'. En wat ging er mis? Eenvoudig. Het script is onverbeterlijk saai, cliché en het geheel ziet er ongelooflijk dom uit omdat het laboratoriumlandschap & de wetenschappelijke apparatuur duidelijk te primitief zijn om er medische doorbraken mee te bereiken. In een zeer slechte voorstelling speelt Rock Hudson een arts die sinds de dood van zijn vrouw geen enkele passie meer in zijn onderzoek heeft gestoken. Als zijn auto op een regenachtige avond een zwangere hond raakt, komt zijn passie terug en doet hij al het mogelijke om de foetussen van de stervende dieren te redden. Hij slaagt erin één foetus in leven te houden, versnellt indrukwekkend het groeiproces en traint het dier om een buitengewoon intelligente hond te worden. Omdat zijn procedure zo succesvol is, haalt dokter Paul Holliston zijn vriend in het ziekenhuis over om zijn tests te herhalen met de menselijke foetus die uit de baarmoeder van een zwangere tiener is gehaald die zelfmoord heeft gepleegd. Maar de vrouwelijke hoofdpersoon blijft onverwacht snel groeien, en al na een paar weken is ze een volgroeide, verrukkelijke en superintelligente vrouw. De goede dokter wordt natuurlijk verliefd op haar, maar de baanbrekende nieuwe groeibehandeling begint ook afschuwelijke bijwerkingen te vertonen... Tijdens de eerste 45 minuten van de film gebeurt er absoluut niets, afgezien van een hoop onwaarschijnlijke en overdreven melodramatische hocus pocus en een of twee zeer indrukwekkende trucs van de hond. Die tweede helft van de film bevat wel een beetje (groteske) actie en spanning, maar tegen die tijd heeft de stompzinnigheid van de dialogen en de onwaarschijnlijke plotwendingen het mogelijk fabelachtige Sci-Fi-idee al verpest. Er zijn een paar echt coole scènes, met name de schaakpartij tussen Victoria en Roddy McDowall (in een zeer gedenkwaardige en uiterst irritante ondersteunende rol). De grote finale is absurd grotesk en letterlijk op het randje van belachelijk, en het voelt bijna alsof Ralph Nelson die laatste desastreuze stoot heeft uitgedeeld omdat dat de regel was in hedendaagse thrillers en sci-fi-films. De laatste scène, met inbegrip van het afschuwelijke stilstaande beeld aan het eind, past zeker niet bij de toon van de voorgaande honderd minuten van de film. Maar goed, mijn oprechte bewondering en respect voor de hond en zijn trainers. Een dier met zo'n intellect en talent verdiende het beslist om zijn trucs te demonstreren in een veel betere film.