Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is het verhaal van een maniakale agent die om de een of andere reden de pik heeft op een jonge student en zijn vrienden. Nadat ze hem hebben aangegeven bij zijn chef, die hem in afwachting van een psychiatrisch onderzoek beurtelings op non-actief stelt, ziet hij een kans om hen door de psychologie te laten martelen als de kinderen bij een weddenschap inbreken in de beveiliging van een warenhuis en de deur openmaken. Alleen worden ze in de winkel opgesloten, samen met de mafkees. Er is moord en doodslag aan de gang en de kinderen rennen rond en proberen te overleven tot de ochtend waarop ze misschien kunnen ontsnappen.<br />'Dangerous Game' zou een succesvolle thriller over een kat-en-muisspel waarschijnlijk zijn geweest als hij op een andere locatie was opgenomen. De gedachte aan een psychotische agent die in een warenhuis achter een stel onschuldige tieners aan zit, werkte gewoon niet. Vooral niet als hij heel vaak oog in oog komt te staan met zijn terugdeinzende prooi en toch heel vaak niets ernstigs doet. Er was geen echte confrontatie die voldoende zou zijn voor dit soort verhaal, en het had beter kunnen werken als bijvoorbeeld de tieners in de buurt waren en voor zichzelf moesten zorgen tegen die gek (vooral als dat een paar dagen duurde terwijl hij hen steeds paranoïder maakt... hoewel ik moet toegeven dat zelfs dat cliché is).<br />Wat ook jammer was, was dat het geen betere thriller had kunnen zijn, gezien de excentrieke cast van jonge Australische personages. Zelfs een luchthartig avontuur, ondanks de waanzin van de schurk die door het beeld heen schemerde, zou het een bevredigender beeld hebben gemaakt. In plaats daarvan begon het fris en had het zeker genoeg actiescènes, maar het eindigde bijna belachelijk.