Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb verschillende Yul Brynner-films gezien <0xE2><0x80><0x93> maar dit is zijn beste rol, omdat de camera zijn emoties van dichtbij vastlegt terwijl hij gromt, glimlacht en lacht. Brynner had even boeiend kunnen zijn in _Tien geboden_, _Taras Bulba_, _The Magnificent Seven_, _The Brother Karamazov_ en _The Mad Woman of Chaillot_, maar geen van deze films heeft zijn talent zo van dichtbij vastgelegd als deze. Hij is boeiend en verleidelijk om naar te kijken op elke opname.<br />Even fascinerend en sexy is Deborah Kerr, zonder haar kleren uit te trekken. Het script stelt haar in staat een sensualiteit uit te stralen die niet visueel is, maar suggestief <0xE2><0x80><0x93> dit soort rollen speelde ze jaren later opnieuw in _The Night of Iguana_. De film suggereert niet dat ze met iemand naar bed is geweest om te helpen de groep uit de klauwen van de Russen te bevrijden; in feite wordt ze getoond als iemand die wegloopt voor de Russische majoor (in tegenstelling tot het verhaal over de Maupassant of het verhaal over Isak Denisen). Toch barst de film van de suggestieve, maar echte fysieke aantrekkingskracht van de Kerr-personage.<br />Kerr kan in mijn ogen nooit worden bestempeld als een mooie actrice, maar ze is wel een uitmuntende actrice. Ze zet zich met hart en ziel in om de personages die ze vertolkt waardig te zijn, wat vaak in strijd is met de geest van het personage. Het is deze tegenstrijdigheid die haar rollen in De reis, Quo Vadis en De nacht van Iguana zo gedenkwaardig maakt. Het is in Hollywood niet gemakkelijk om Russische personages te zien die als goede mensen worden afgeschilderd <0xE2><0x80><0x93> dr. Zhivago was een uitzondering. Brynners Romance of a Horse Thief was ook weer een geweldige film van Abraham Polonsky, maar werd nooit als zodanig erkend vanwege de onverdraagzaamheid jegens de linksen in het post-McCarthy-tijdperk.<br />De film heeft ook een ongebruikelijke cast <0xE2><0x80><0x93> de grote Franse acteurs Gerard Oury en Anouk Aimee <0xE2><0x80><0x93> die schouder aan schouder staan met Jason Robards jr. en de Britse acteur Robert Morley. In veel opzichten is de film internationaal, niet Amerikaans. Alle vier de acteurs zijn grote acteurs en dragen bij aan het vermaak.<br />Degenen die Maupassant en Denisens werken hebben gelezen, zullen merken dat de film voor geen van Toch kan de film op eigen benen staan, omdat zijn gezuiverde (gecensureerde?) versie een eigen waardige charme heeft <0xE2><0x80><0x93> vooropgesteld dat de realiteit van de avond die tot de opname van de groep leidde, een rol speelt. Ik vind dat Litvak het verdient om het laatst te lachen als hij een interessante en plausibele draai geeft aan de verhalen die tot de totstandkoming van de film leidden, terwijl hij stukjes van beide geschreven verhalen verstrengelt (bijvoorbeeld de laatste busrit en de laatste kus).<br />Maar ik heb één probleem <0xE2><0x80><0x93> waarom erkent Hollywood de bronnen die de verhalen inspireren nooit? Pas sinds kort (bijvoorbeeld slapeloosheid) worden de oorspronkelijke werken in de aftiteling prominent genoemd.