Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Alain Resnais regisseert drie parallelle verhalen die te maken hebben met fantasie en verbeeldingskracht in de wereld van de volwassenen. In een ervan speelt zich een soort bordeelverhaal af waarin een afgewezen architect een groep mensen probeert te manipuleren om ze gelukkig te maken <0xE2><0x80><0x93> alleen mist zijn poging het eigenlijke doel, de vrouw die hij najaagt. In hetzelfde onvoltooide _chsteau_ dat hij heeft gebouwd, zoekt een groep onderwijzers in een moderner verhaal naar liefde, als een vrouw onuitsprekelijk gelooft in de rol van romantiek en de cynische antropoloog haar een lesje probeert te leren door haar te koppelen aan de grootste klootzak van de groep. Intussen fantaseert een stel kinderen een avonturenfilm met een George Melies-achtige prins die een meisje in nood redt van moeraswezens en vervolgens de boze koning vermoordt, waardoor het koninkrijk van de liefde ontstaat. De twee belangrijkste thema's? Het leven is een sprookje en het leven is geen sprookje.<br />Wat beter klinkt dan de film in werkelijkheid is. Resnais is het soort regisseur waarbij het concept vaak goed of slecht is, maar het gaat om de vertoning; hier is het concept geweldig, maar de film is ronduit pijnlijk om te zien. Afgrijselijke valse liedjes, sprankelende personages zonder een greintje dimensie, een misselijkmakende pastelkleuren op de achtergrond <0xE2><0x80><0x93> in plaats van je innerlijk kind een ijsje te geven, verdrinkt Resnais het in een emmer met glazuur. Voeg er wat Franse filosofie aan toe en je krijgt een vreemd heksenbrouwsel, een brouwsel dat niet bubbelt en bubbelt om te zwoegen en te ploeteren, maar gewoon verkeerd in je maag zit tot je het wilt uitbraken.<br />Resnais is een regisseur die risico's neemt, en zelfs op zijn slechtst kun je zien dat hij iets probeert wat misschien niet helemaal werkt. In _I Want to Go Home_ slaagt hij erin irritante personages en malle decors te omzeilen door echte veranderingen te laten zien en een moment van stilte te nemen om op adem te komen. Hier duikt hij direct onder in een fantasie die niet echt een weerspiegeling van de fantasie is, alleen maar een verwijzing naar het behang in de babykamer. Het grootste probleem is dat hij er op de een of andere manier in is geslaagd om een film flamboyanter te maken dan een popvideo uit de jaren tachtig, en kitscheriger dan de musicals van Golden Era Hollywood. De fantasieën zijn veel te kinderlijk en naïef, maar de film (met naaktheid en godslastering) is duidelijk gericht op volwassenen, een doelwit dat hij beslist heeft gemist.<br />Maar hij houdt zich aan zijn thema en krabbelt nooit terug. Deze film is zo mogelijk nog indrukwekkender, simpelweg omdat hij zich niet verontschuldigt.<br />- PolarisDiB.