Is deze recensie positief of negatief?

Dit is het meest meelijwekkende excuus voor een komische show die ik ooit heb gezien. Het verbaast me dat die vent zijn eigen show heeft gekregen. Het riekt naar totale en volslagen wanhoop van de kant van het komische centrum, dat de leegte probeert te vullen die is achtergelaten door de getalenteerde en weergaloze Dave Chapelle. Hij is een tip uit Neds zak met komische goudklompjes: is een clou niet grappig? Moet die extra duwtjes krijgen om tot hilariteit te komen? DRINGEND GELUKKIG OP DE TOEKOMST. Simpel, niet? En als extra bonus... maak de helft van je grappen af met... DAN BEN JE RE-TAH-DED!! of DUH-DUH-DUUHHH! O man. Zo... grappig. Boener... hilarisch. Wetback... houdt het lachen dan nooit op?<br />Om mijn standpunt op een meer cerebrale manier te illustreren, zal ik een voorbeeld noemen. Mencia grapt dat het 'achterlijk' is om nieuwe dijken te bouwen, omdat ze zo dicht bij het water liggen. Geniaal. De scheidslijn tussen een groot komiek en een broodschrijver is nog nooit zo duidelijk getrokken. Terwijl een goede komiek verborgen humor zou vinden in de tragedie, subtiele manieren zou vinden om een grap te verweven tot iets waar we allemaal om kunnen lachen en troost uit putten, kiest Ned voor het voor de hand liggende. De stad verplaatsen. Geweldig. Wacht, is dat grappig? Ned heeft niet het intellectuele vermogen om de diepste betekenis van dingen te vinden. 's manier om ons duidelijk te maken dat we daar niet zouden moeten zijn. Per slot van rekening heeft hij een zetel in het Congres. Wat een idioot.<br />Chapelle was een meester in het op zijn kop draaien van een vermoeide rassenkomedie. Hij deed het zonder enige moeite en op alle punten lachten we met hem mee. Terwijl Mencia praat over zwarte mensen die niet kunnen zwemmen zonder te gapen, ging Chapelle 300 meter verder met de zwarte en de blinde, blanke oppersist. Je hoeft niet vernietigend te zijn om prikkelbaar te zijn. Je moet origineel zijn.<br />Mencia en zijn legioenen fans zijn net als die gesloten homo die maar al te graag lacht om homograpjes, in de veronderstelling dat het op de een of andere manier zijn eigen onzekerheden maskeert. Behalve natuurlijk, met Ned, hij.' 'Du-du-duuuuuh.'