Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Kandidaat-kijkers worden gewaarschuwd: de huidige IMDb-beoordeling voor 'Morgen om zeven uur' is een anomalie met een lage opkomst. Het heeft een interessante premisse: een moordenaar laat een schoppenaas achter op de plaats van zijn misdaden, terwijl hij het slachtoffer van tevoren waarschuwt. De executie valt echter in het water, en als je zegt dat de film zijn aandeel aan gaten heeft, impliceer je dat er inderdaad een complot is.<br />Chester Morris speelt de detective Neil Broderick, die elementen van echte moorden door de schoppenaas in zijn laatste roman verweeft. Broderick is van plan een rijke zakenman te interviewen voor zijn boek, maar eerst moet hij langs de excentrieke secretaresse van de man zien te komen...' Als je zijn familieleden op een rij zet, heb je genoeg noten om een Ford bij elkaar te houden'. Die zin maakt hem zonder veel plichtplegingen verliefd op de dochter van de 'noten' Martha (Vivienne Osborne), die aanbiedt hen aan elkaar voor te stellen.<br />Broderick ontmoet Thornton Drake (Henry Stephenson) op het moment dat de laatste op het punt staat een legpuzzel te voltooien die die ochtend door een koerier is afgeleverd. De enige overgebleven stukken vormen, zoals we in de volgende scène te weten komen, de vette, zwarte vorm van de schoppenaas met de woorden 'Om zeven uur's avonds'. Welke persoon die een puzzel maakt, gebruikt nu niet eerst de stukken met de contrasterende kleuren? In eerste instantie werd ik geïntrigeerd door de verschijning van Frank McHugh en Allen Jenkins in hun rol van twee politierechercheurs die naar het huis van de Drakes waren ontboden. Over het algemeen zijn hun personages kleurrijk genoeg om een komische afwisseling te vormen, maar hier zijn ze ronduit irritant. Vooral de Clancy van McHugh eindigt met het schreeuwen van bezwaren tegen stompzinnige opmerkingen van zijn partner Dugan, en ze gaan meestal de andere kant op als er echt moeilijkheden dreigen.<br />En nu een vraag <0xE2><0x80><0x93> waarom zou hij, in het licht van de identiteit van de moordenaar van Ace, een romanschrijver en een paar agenten die hij net had ontmoet, hebben uitgenodigd op een vlucht naar zijn plantage in Louisiana? Als de eerste moord wordt gepleegd, zouden alle partijen een geboeid publiek aan boord van het vliegtuig zijn. Drake is echter niet dood, maar zijn secretaresse Austin Winters (Grant Mitchell). De eerste verdenking valt op piloot Henderson (Cornelius Keefe) die de plaats delict volgt, maar Henderson heeft de moord pas aan zijn chef gerapporteerd lang nadat hij met alle anderen op Drakes plantage is aangekomen. Kun je je voorstellen dat iemand dat vandaag zou proberen, tenzij je Ted Kennedy heette?<br />Nu de doodsoorzaak nog moet worden vastgesteld, wordt de plaatselijke lijkschouwer erbij gehaald, maar de eerste die zich meldt (een medeplichtige uit Broderick) is een bedrieger. Maar als de echte lijkschouwer zich meldt, verdwijnt hij meteen weer! In een tweede donkere buitenscène wordt op het punt van verschijnen een brief van het moordslachtoffer Austin Winters voorgelezen. Die wordt uiteindelijk vermist als het licht weer aangaat, en omdat hij misschien naar de moordenaar wijst, wordt het een aanwijzing die moet worden gevonden. Dus waar was de brief? Winters' dochter Martha heeft hem meegenomen en op de schoorsteenmantel in de woonkamer gelegd! Hoeveel tijd is hier aan besteed?<br />Kennelijk is de hele zaak zo onzinnig dat Morris' personage de zaak vrij gemakkelijk oplost. Ook al komt de film ongeveer een uur later binnen, het wordt bijna een opgave om naar te kijken met al die onzin. Het is eigenlijk maar één grappig moment dat de moeite van het herhalen waard is, terwijl de rechercheurs aan boord van het vliegtuig dit gesprek voeren: Dugan: 'Hé, Clancy, hoe vaak vallen die dingen?' Clancy: 'Eén keer!'<br />Afgezien van McHugh en Jenkins kan ik niet zeggen dat ik een van de andere spelers in de films van die tijd heb gezien, hoewel ik een fan ben van de meeste B-films van de jaren dertig tot en met de jaren vijftig. Gelukkig gaat het stel veel beter vooruit als ze Humphrey Bogart spelen in een maffe film uit 1938 <0xE2><0x80><0x93> 'Swing Your Lady', waar ze opzettelijk om lachen. Het beste wat ik over 'Morgen om zeven uur' te melden heb is een citaat van Martha Winters over het midden van deze onzin <0xE2><0x80><0x93> 'Dit is gewoon tijdverspilling.'