Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Aangezien Paul Kersey bijna geen familieleden meer had om zich te wreken, draait de derde aflevering van de 'Doodswens'-saga erom dat hij terugkeert naar New York om een oude strijdmakker te bezoeken. Hij komt daar aan en komt tot de ontdekking dat Brooklyn volledig is veranderd in een armzalige onderwereld en dat jeugdige criminelen zijn vriend hebben vermoord en voortdurend alle andere bewoners van een bouwvallig appartementencomplex terroriseren. Kersey sluit een deal met de plaatselijke hoofdcommissaris van politie, overwint het hart van zijn blonde advocaat, schiet talloze schurken neer met een indrukwekkend Wildey Magnum-pistool en stimuleert de doodsbange New Yorkers geleidelijk aan om voor zichzelf op te komen. Oké, het heeft geen zin om de 'Doodswens'-serie te verdedigen nadat je deel drie hebt gezien. Het origineel uit 1974 was een meesterwerk dat evenzeer draaide om het sociale drama als om de vergelding, en ook al was het pure uitbuiting, het tweede deel had nog heel wat positieve eigenschappen, en de gebeurtenissen waren in elk geval logisch verbonden met de gebeurtenissen in het eerste deel. Nummer drie voelt vaak als een volkomen aparte concessie. Kersey is blijkbaar geen architect meer, hij is tien keer zo sociaal en spraakzaam als vroeger en plotseling is niemand, zelfs de politie niet, meer tegen burgerrechten? Al deze veranderingen en diverse andere aspecten maken duidelijk dat Michael Winner en Charles Bronson hun 'Doodswens' hebben ingeperkt. Het succes van een puur hersenloze en exploitatieve actieserie, met een dodental dat met elke aflevering enorm toeneemt, een wapenarsenaal dat steeds explosiever wordt en criminelen die steeds gemener, smeriger en veel moeilijker te doden zijn. De heren leken echter niet te beseffen dat de ononderbroken driftbuien van geweld een tegengesteld effect creëren, namelijk een extreem monotoon en veel saaier effect dan de vorige twee. Ik heb eens een briljante recensie gelezen waarin 'Doodsverlangen 3' werd omschreven als de zuivere definitie van cinematografische masturbatie. Die beschrijving had niet beter kunnen zijn, want het script verplaatst zich vermoeid van de ene weerzinwekkende executiesequentie naar de volgende. Vooral de laatste twintig minuten zijn een complete 'orgy' Dit deel van de serie heeft een interessante ondersteunende cast, onder wie Martin Balsam ('Psycho', '12 Angry Men') als de vermoeide buurman die machinegeweren in zijn kast bewaart, Ed Lauter ('Family Plot', 'The Longest Yard') als de ietwat onorthodoxe agent en zelfs Alex Winter (uit 'Bill en Ted's Excellent Adventure!') in zijn debuutrol als een van de schurken.