Is deze recensie positief of negatief?

Ik had nooit een van de romans van Sarah Waters gelezen, of naar Tipping the Velvet gekeken. Ik hoorde pas over Fingersmith toen ik de websites over 'Het L-woord' doorbladerde. De verhaallijn van Fingersmith interesseerde me, maar ik liet het voor wat het was en dacht: Lesbisch in de victoriaanse tijd, dat loopt nooit goed af, ik heb genoeg van die lesboseries en films die nergens naartoe gaan.<br />Maar tijdens de kerst gaf mijn plaatselijke dvd-winkel Fingersmith korting, ik nam de dvd mee en mijn leven is nog nooit zo kleurrijk geweest.<br />Deze miniserie verdient het om gekoesterd en geprezen te worden. Het acteerwerk is zo goed dat ik het zeldzaam noem. Ik noem maar wat, ze brachten licht en duisternis in hun karakters. Met een klein gebaar, een kleine blik, een klein gebaar, maakten ze hun karakters echt en als toeschouwer kon ik er niets aan doen, maar ik nam ze mee naar huis, hield ze dicht bij me.<br />Fingersmith, zich afspelend in het Victoriaanse gebied, is een verhaal over Sue <0xE2><0x80><0x93> een dievegge die liefheeft en samenleeft met haar 'familie' van zakkenrollers. Ze wist niet dat haar lot verbonden is met dat van Maud Lily <0xE2><0x80><0x93> een enigszins verlegen, verlegen meisje dat opgroeit in een landhuis kilometers ver weg. Mauds moeder heeft haar een fortuin nagelaten, maar Maud zelf kan er niet aankomen, tenzij ze trouwt. En het ergste van alles is dat Mauds oom ervoor zorgt dat ze dat nooit zal doen, door haar gevangen te houden in het huis. Het zou allemaal heel eenvoudig zijn als Sue niet verliefd werd op Maud.<br />En het zou allemaal heel eenvoudig zijn als het verhaal was zoals ik het zojuist heb verteld. Ik wil het niet bederven, dus daar zou ik het bij willen laten. Maar ik kan aan je zien dat alles al verknald is voordat je je zelfs maar bewust bent van wat er is gebeurd. Als het eenmaal is gebeurd, vraag je je af wat er daarna zou gebeuren. Daar komt nog bij dat het verhaal vervuld is van een hartstocht zoals ik die nog nooit heb meegemaakt. Er zijn geen zelfonderzoekende, seksualiteitsvragende 'O, mijn god, wat hou ik van meisjes'-momenten, want de meisjes in Fingersmith zijn zo diep in hun eigen duisternis begraven dat ze zich er nauwelijks druk om kunnen maken. Het verhaal beweegt zich met zo'n verwrongen plot zo glad als water, het wordt hartstochtelijk verteld, maar vreemd kalm.<br />Er zijn weken voorbijgegaan sinds ik naar 'Fingersmith' keek, maar Mauds ogen achtervolgen me nog steeds, en Sues woorden verwarmen mijn hart nog steeds. 'Jij parel, jij parel, jij parel,' zei ze. En dat is het ook.