Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nadat ik meer dan een paar vrienden had horen zeggen dat ik _Rise of the Footsoldaten_ moest gaan zien, kwam ik er gisteravond eindelijk aan toe. Ongetwijfeld is het verhaal dat Colton Leach te vertellen heeft (en dat in zijn autobiografie deed) een meeslepend verhaal over de opkomst van een man van Terraces laarzenjongen tot verbonden onderwereldboef. Deze film is helaas qua kwaliteit gecompromitteerd door verkeerde rollen, afgrijselijke accenten en jammerlijk acteerwerk. Ricci Harnett in de hoofdrol van Leach weet de overgang van schurk naar serieuze crimineel redelijk goed te vertolken, maar zijn accent is overal. Omdat zijn stem de verhalen vertelt, is het iets waar ik na tien minuten helemaal gek van werd. Terry Stone als Tony Tucker zorgde voor de onbedoelde komedie met een slecht passende pruik (of de ergste Barnett-kapsel) die zo vloekend en scheldend was dat hij aan kinderlijkheid grensde, en een overdreven heftigheid in de regie zorgde ervoor dat Tucker geen parodie werd. Wat me het meest dwarszat aan deze film was dat de gebeurtenissen die voorafgingen aan de schietpartij in Rettenden, Essex en de beginjaren van Leach voor misdaadfans en fans van voetbalvandalisme heel interessant waren, dus toen dit verhaal werd gesaboteerd door een gebrek aan geloofwaardige accenten en acteerwerk, had ik het gevoel dat ik een kans had gemist. Roland Manookian en Frank Harper waren de enigen die de films authentiek maakten. De positieve kant was dat sommige van de films over ijsberen en constructies goed in elkaar zaten en de aandacht vasthielden. Het geweld was goed gechoreografeerd en afgezien van een overmatig vertrouwen in projectielrode siroop voor bloedspetters, was het over het geheel genomen realistisch. Als je van de film hield, was het de moeite waard om te kijken naar Essex Boys, die vanuit een gefictionaliseerd gezichtspunt een soortgelijk verhaal vertelde en ook Billy Murray in de hoofdrol had.