Is deze recensie positief of negatief?

De beroemde en mysterieuze kluizenaarster Raymar, die een soort dodelijke telekinetische, paranormale vampier is, sterft plotseling onder bizarre omstandigheden. De aardige middelbare scholiere Julie Wells (een warme en sympathieke voorstelling van de lieftallige Meg Tilly) wil wanhopig graag geaccepteerd worden door de snobistische kliek van de Zusters (een sublieme, krengerige vertoning van Leslie Speights, Robin Evans en de immer knuffelige Elizabeth Daily), dus ze stemt erin toe een nacht door te brengen in een griezelig mausoleum waar Raymars lichaam is begraven als onderdeel van een inwijdingsritueel. Raymar heeft natuurlijk nog steeds zijn buitengewone krachten, dus het wordt een heel lange en zenuwslopende nacht van pure, zenuwslopende angst voor die arme Julie. Vrijdag de 13e Deel VI: Jason Lives) neigt er in plaats van een broeierige en griezelige sfeer een broeierige en griezelige sfeer van te maken, maar slaagt daar niet in omdat het eerste uur veel te traag, spraakzaam en saai is om ook maar in de verste verte eng of spannend te zijn. Toch vond ik desalniettemin dat deze onvolmaakte griezelfilm merkwaardig aantrekkelijk en onderhoudend was. De grote, nichterige kapsels, een maffe montage van muziek, slecht getimede valse schrikbeelden (inclusief de alomtegenwoordige hand op de schouderknevel!), een scène in een glinsterende speelhal voor videospelletjes, kinderen die vrolijk hasj roken, en de hilarisch stompzinnige tienerfrase ('de hersens van een slet'!) geven deze film een zekere vertederende, ouderwetse charme uit de jaren tachtig. De mooie, gepolijste cinematografie van Bob Summers (met name de soepel glijdende opnamen van de Steadicam), de spookachtige, maar toch funky synthesizersongs van Bob Summers en Tom Burman's schitterende, macabere make-up van Tom Burman zijn allemaal tot in de puntjes verzorgd. De altijd grimmige Adam West van 'Batman' van de tv neemt slechts een ondergeschikte plaats in. Het mausoleum vormt een indrukwekkend grote en verontrustende hoofdlocatie. De grand finale met een stel afgrijselijke rottende lijken die uit hun doodskisten stuiven en rondzweven, valt te kwalificeren als een fantastisch macaber schokeffect. Tuurlijk, deze baby is beslist geen onrechtvaardig ontgoocheld juweel, maar hij levert evengoed een heleboel aangenaam onnozele en vermakelijke kleffe lol.