Wat is het sentiment van de recensie?

Dit was een verbazingwekkend openhartige (uh-huh, uh-huh) film voor 1955. Otto Preminger en Carlyle Productions waagden een kans door hem te maken, de Motion Picture Association of America zag af van het maken van een film waarin openlijk een junkie te zien is die een injectiespuit vol heroïne in zijn arm steekt. Frank Sinatra waagde een kans door een verslaafde muzikant te spelen en door plat op zijn gezicht te vallen in een rol waarvoor hij minstens twee keer zoveel acteerwerk nodig had als ooit tevoren. Al deze gokjes leverden iets op, de film is een klassieker, hoewel hij niet volmaakt is.<br />Nelson Algren' De roman van Frank Sinatra mag dan geweldig zijn, maar er gebeurt veel te veel om hem in een film van twee uur te passen. 'The Man with the Golden Arm' duurt 119 minuten en voelt vaak veel langer. Maar naar mijn mening wordt de film niet gemaakt door Frankie Machine (Sinatra) maar door de andere personages en hun subplots, die allemaal met Frankie te maken hebben. Uiteindelijk is het niet alleen Frankie die verslaafd is, alles en iedereen lijkt van hem afhankelijk te zijn en dat voelt hij heel sterk. Als de druk te groot wordt, begint het tromgeroffel op de soundtrack en Frankie steekt de straat over met zijn goedgeklede 'vriend' Louie.<br />Het is overdreven om te zeggen dat Frank Sinatra' De muziekcarrière van Billy Wilder heeft altijd in het slop gezeten, maar in het begin van de jaren vijftig zat hij tussen zijn tournees met grote bands en het Las Vegas-tijdperk in. Met 'From Here to Eternity' bewees hij dat hij een serieuze acteur was en zijn carrière als zanger kwam ook weer op gang, maar 'The Man with the Golden Arm' was nog steeds een grote uitdaging, de hele show zakt of zinkt weg door zijn optreden. Hij doet het zo goed dat ik soms minutenlang vergat dat ik naar Frank Sinatra zat te kijken, hij moet junkiemuzikanten hebben gekend en die kennis tot het uiterste hebben uitgebuit.<br />Naast Billy Wilders meesterwerk 'The Lost Weekend' In 'The Man with the Golden Arm' wordt meer nadruk gelegd op de sociologische oorzaken van verslaving. Terwijl Don Birnem (Ray Milland in 'The Lost Weekend') zich voornamelijk tegen zichzelf lijkt te verzetten, wordt Frankie Machine belaagd door externe krachten en zoekt hij zijn toevlucht in de naald. Geen van beide benaderingen is helemaal goed of fout, vooral omdat verslaving onmogelijk volledig te verklaren is, maar het lijkt erop dat deze film baat zou hebben gehad bij wat meer inzicht in Frankies innerlijke strijd.<br /><0x3E><0x3E> Een van de problemen die ik met deze film heb, is het clichématige vertrouwen op het 'afbreken van de koude bouillon'. Ik besef dat 'The Man with the Golden Arm' waarschijnlijk de trend zette in plaats van hem te volgen, maar dat doet er niet toe. In het begin van de film heeft het er alle schijn van dat Frankie met behulp van een arts en een of andere behandelinrichting zijn verslaving te boven is gekomen. Natuurlijk vereist het drama van de film dat hij terugvalt, maar ik vond het typisch Amerikaanse ideaal dat een man zijn problemen alleen het hoofd moet bieden (of misschien met de hulp van een goede vrouw) hier niet op zijn plaats. Zomaar de pijp uit gaan en met Kim Novak de zonsondergang tegemoet rijden leek me te onrealistisch. Het einde van 'The Lost Weekend' leek er wel op, maar was naar mijn mening iets minder rooskleurig.