Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dat zag ik net op het Madison Horror Film Festival en het stelde me teleur. Een paar schokkende, grappige momenten (met de holle Carla op de vuist, een plassende harpij in Dromenland) en twee concurrerende interessante locaties (zoiets als _New Nightmare_ met het geloof dat je een mythisch personage tot leven kunt wekken en ook Lost Highway met een man die een fantasie in zijn hoofd uitleeft), maar lange stukken zonder beweging en een onsamenhangende plot. Alleen omdat je het raamwerk van dromen of een mentale schemertoestand gebruikt, is het nog niet Lynchiaans. Je hebt de meeslepende beelden en griezelige optredens nodig.<br />Positieve dingen: dr. Maitland had een echt komisch gevoel voor timing en alle meisjes waren heel schattig. Carla's vader, Chalmers en Ingrid Pitt zagen eruit alsof ze zich amuseerden. En Tom Savini zag er in elk geval uit alsof hij zijn tekst uit zijn hoofd kende en we niet konden zien of hij alleen maar keu-kaarten aan het lezen was.<br />Ik snap de Hammer-verwijzingen, maar het lijkt erop dat de regisseur besefte dat het script saai was en er alleen maar een paar schokken aan heeft toegevoegd in een poging er iets leuks van te maken. Maar ze werken niet, omdat het er te weinig zijn en ze een inconsistente toon creëren. Als je dit vergelijkt met 30 minuten van alle leuke delen, zou je een surrealistisch kort filmpje kunnen hebben, maar als het om de lengte gaat, sla het dan over. Het is niet 'zo slecht dat het goed is', het is gewoon 'zo slecht dat het saai is'.