Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een jaar na haar triomfantelijke eerste special, 'My Name Is Barbra', hergroepeerde Barbra Streisand zich met haar productieteam om deze vervolgspecial in de toenmalige revolutionaire kleuren te produceren. De eerste uitzending in maart 1966 volgt op eenzelfde opzet als zijn voorganger <0xE2><0x80><0x93> drie segmenten, de eerste twee met unieke concepten. Het eerste vindt plaats in de avonduren van het Philadelphia Museum of Art, waar ze, gekleed als een oude vrijster, door de zalen dwaalt en door middel van liedjes deel uitmaakt van de kunstwerken. In verschillende gedaanten geeft Streisand uitdrukking aan een verscheidenheid aan stemmingen, van de komische noot van de 'Minute Waltz' tot het melodrama van 'Non C'est Rien' op een schilderij van Modigliani tot de beatnikachtige razernij van 'Gotta Move' op abstracte kunst. Mijn favoriete moment in de special is wanneer ze verandert in een evenbeeld van koningin Nefertiti terwijl ze een meeslepende vertolking van Rogers en Harts 'Where or When' zingt.<br />Het tweede deel begint met weer een komische monoloog vol malle non-sequiturs, deze keer in het Frans, en het tweede deel is terug in de studio voor een felgekleurde circussuite waarin ze omgaat met dieren, waaronder haar geliefde poedel Sadie. Ze vindt een passende context voor 'Sam, You Made the pants too long' met een schare pinguïns en vergelijkt haar profiel komisch met dat van een miereneter met 'We Have So Much in Common'. Net als bij de eerste special eindigt het programma met een meeslepend soloconcert waarin ze een paar kastanjes zingt. 'Every Place I Hang My Hat Is Home', 'Where Am I Going?' en 'Starting Here, Starting Now' horen er ook bij. Ook de korte inleiding die ze in 1986, ironisch gekleed in het wit, opnam, toen de special voor het eerst op dvd werd uitgebracht, komt erin voor. De combinatie van locatie en muziek is nog effectiever dan in haar eerste special, en een 23-jarige Streisand is in topvorm.