Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Op een avond in de jaren tachtig, tijdens het Cannes of een ander filmfestival, zaten er een paar filmregisseurs absint, grappa, aramangac of junglesap te drinken, en een van hen zei: 'Hé, jongens, laten we een film maken waarin ieder van ons een segment creëert rond een aria van wereldklasse.' Nou ja... het werkte min of meer. Het was duidelijk dat iemand slim genoeg was om een paar van de beste opnamen van de gekozen aria's uit te kiezen, zoals Nessun Dorma van Bjoreling, dus als je blind was en op de grond naar de dvd lag te luisteren, kreeg je meer dan waar je je geld aan uitgaf. Niet elke regisseur slaagde erin, maar er waren er wel meer die het wel deden en de film lijkt met elk bezoek in de loop der jaren beter te worden. Mijn favoriet is het griezelig mooie liefdesduet uit Die Todt Statd; oké, een jonge naakte Elizabeth Hurley is een lust voor het oog, maar de man die voor haar zingt, de geest van zijn vrouw, is ongelooflijk mooi met de liefdesmuziek die in het operarepertoire alleen wordt overtroffen door Otello en Desdemona's 'Gia nella Notte Densa'. Kon de film maar beter zijn, dat kan niet anders, maar het is de moeite waard om naar te kijken, vooral als je in een superromantische stemming bent.