Is deze recensie positief of negatief?

Paul Thomas Andersons stijlvolle en fascinerende kijk op de porno-industrie in de jaren zeventig wordt gevolgd door Eddie Adams, alias Dirk Diggler (Mark Wahlberg), in zes jaar van seks, drugs en disco. Zijn toevallige ontmoeting met Jack Horner, directeur van de afdeling pornografie, begint zijn carrière als een van de grootste volwassen acteurs van die tijd. Dirks personage is gebaseerd op John Holmes, de echte pornoacteur, die net als Dirk beroemd was om zijn uitzonderlijke 'goede gaven'. Op dit punt vindt Dirk zijn eerste succes.<br />De belangrijkste thema's in Boogie Nights zijn de voor de hand liggende thema's van een film van dit genre: porno, drugs, seks, verraad, geweld en muziek. Boogie Nights behandelt het pornothema met enige beheersing. Het wordt niet overdreven en de seksscènes zijn verrassend minimaal, maar mentaal expliciet wanneer ze op het scherm plaatsvinden.<br />De hele film wordt cocaïne enorm misbruikt, en de setting, Los Angeles 1977-1983, weerspiegelt de populariteit van de drug in die tijd, die de film perfect weergeeft. Maar Boogie Nights promoot geen cocaïne, want er zijn enkele scènes waarin verslaving en overdoses een rol spelen. Op Jacks feest vinden ze bijvoorbeeld een meisje dat kort daarvoor, en heel treffend, een overdosis heeft genomen; er stroomt bloed uit haar neus en ze krijgt onbewust een toeval. De film is voor deze scènes vrij vrolijk en komisch, maar vanaf dat moment is hij een voorbode van de duisternis die zal volgen. De muziekscènes zijn schitterend uitgevoerd, van schitterend gechoreografeerde discoscènes tot en met een afgetobde Dirk die in zijn nieuwe muziekcarrière verschrikkelijk staat te zingen. De soundtrack is ook uitstekend, met melodieën uit The Emotions, ELO, The Beach Boys en de onvergetelijke Sound Experience. De uitmuntende scène in de hele film draait om de muziek; Dirk, Redd Rothchild (John C. Reilly) en Todd Parker (Thomas Jane) gaan op bezoek bij drugsdealer Rahad Jackson (Alfred Molina) om snel wat geld te verdienen aan het verkopen van nepdrugs, maar Night Ranger's Sister Christian, die op de achtergrond speelt, verhoogt de intensiteit van de scène op een ongelooflijke manier, wat bewijst dat muziek een scène zoveel meer diepgang kan geven. Boogie Nights zit vol met dat soort scènes, wat de film nog fantastischer maakt.<br />De uitblinker in Boogie Nights is Burt Reynolds als de raadselachtige, maar wispelturige filmregisseur. In de scène waarin hij een jonge vent aanvalt omdat die zijn films verprutst, is het publiek totaal geschokt, want tot op dat moment is hij behoorlijk mild en tevreden geweest. Andere uitblinkers zijn Julianne Moore, Heather Graham als het mooie rolschaatsmeisje, John C. Reilly en Mark Wahlberg, die de vertolking van zijn carrière levert.<br />Boogie Nights is ook een verrassend originele film, met veel gebruikelijke thema's maar op zijn eigen scherpe en realistische manier gefilmd. De aanpak van de film is gebaseerd op het volledig in beeld brengen van deze personages in een tijd dat er niets mis leek te gaan, of in elk geval tot de jaren tachtig. Vanaf dat moment wordt het erg duister en zijn alle herkenbare personages en situaties uit het eerste deel van de film verdwenen. Dit vermindert echter niet het niveau van het onderhoudende amusement dat deze film te bieden heeft.<br />Boogie Nights was geen kassucces en bracht slechts twee miljoen pond op in bioscopen in Groot-Brittannië. Maar dat is niet de zorg van de filmer of de regisseur. Anderson herkent kwaliteit, niet populariteit, wat duidelijk wordt in zijn drie andere films, Hard Eight, Magnolia en Punch-Drunk Love. Ik zou deze film aanbevelen aan iedereen die houdt van een eenvoudige parabel vol uitstekende en variabele situaties, want aan het eind van deze film zul je beseffen dat Boogie Nights een eenvoudig moraliteitsverhaal is, maar een verhaal dat je nog dagen na het kijken bijblijft. Boogie Nights is zowel schokkend als hilarisch, vernietigend en zowel visueel als hoorbaar voortreffelijk.