Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is pas de vierde poging die ik van deze regisseur heb gezien (die ik op het Italiaanse B-filmfestival van Venetië in 2004 heel sympathiek vond) en mogelijk ook de ergste. Net als THE BRONX EXECUTIONER (1989), die eraan voorafging, is dit een eersteklas voorbeeld van het staartje van het Euro-Cult-tijdperk <0xE2><0x80><0x93> eersteklas, omdat het laat zien hoe diep de voorheen stimulerende stijl inmiddels was gezonken!<br />Hier krijgen we in feite een plot dat ronddraait terwijl... ik meen het, mensen, een supertelefoon! In haar derde film na PIRATES (1986) en THE GOLDEN CHILD (1986) speelt Charlotte Lewis een model dat kennelijk net een affaire heeft beëindigd; ze verwacht steeds dat haar architect-minnaar haar terugbelt, maar elke keer dat de telefoon gaat, hoort ze alleen maar ruis, vergezeld van stemmen uit het hiernamaals (of iets dergelijks). Ze raakt bevriend met een nieuwe huurder in haar appartementencomplex die, heel handig, een autoriteit op het gebied van paranormale activiteit (William Berger) kent die, hilarisch, uitlegt dat de negatieve energie die bijvoorbeeld tijdens familieruzies wordt ontketend zich via huishoudelijke apparaten kan manifesteren tot een dodelijke kracht (ik zweer dat ik dit niet verzin!)!<br />Onder de hoogtepunten... uh... De barkeeper van de bar waar de heldin een paar keer naar toe belt (het lijkt erop dat de keten van gebeurtenissen alleen kan worden doorbroken door Lewis opnieuw door haar gangen te laten gaan, in de stijl van _Exterminating an angel (1962)!_ ), de enorme verscheidenheid aan belachelijk uitziende telefoons die te zien is, het apparaat van de fotograaf van de heldin die haar voor de moord besluipt, de sarcastische agent die Lewis begroet als hij hem verslag doet van de vreemde gebeurtenissen ( _En waar zou de broodrooster mee bezig zijn, vraag ik me af?_ ), de verkrachter in spe die wordt gedood door een spervuur van munten dat uit een telefooncel schiet, en Bergers eigen bloedige verscheiden (waarbij de telefoon de pacemaker van de dokter beïnvloedt en zijn hart laat ontploffen)! De climax van de film is nogal verwarrend, en het lijkt erop dat alle verloren zielen eindelijk een zwerm duiven bewonen en uit het raam van het kantoor van de 'begunstigde zielen' (een service voor eenzame zielen!) vliegen. Voor wat het waard is, de score van ex-goblin Claudio Simonetti is niet minder effectief, ondanks de toevoeging van gedateerde heavy-metalnummers op de soundtrack.