Is deze recensie positief of negatief?

Het produktiejaar zegt alles. De film is een plunderende bende van politiek correct links, feministisch, zelfgenoegzaam gezwam, van een zo zwaarwichtige symbolische variëteit dat hij vandaag de dag belachelijk overkomt. Elke scène heeft tot doel licht te werpen op een van de brandende kwesties van de maatschappij, voornamelijk de rol van vrouwen in de werkende gemeenschap, de rol van vrouwen tegenover mannen, vrouwen als seksobjecten, consumentisme, politiek, oorlog, enzovoort. Op elke scène wordt commentaar geleverd door de innerlijke dialoog van een van de hoofdactrices, of door er een surrealistische grap van te maken. Ik heb geen herinneringen aan een plot of aan wie de hoofdpersonen in werkelijkheid waren. Het is het soort film waarin het consumentisme wordt bespot door een stel dat in de etalage van een meubelzaak de liefde bedrijft terwijl de verkoper zijn toespraak houdt, of waarin een onthullend interview met een toneelspeelster uitmondt in een volledige striptease-act, want 'natuurlijk' zijn de aanstootgevende heren van de pers gelijkwaardig aan een schunnig clubpubliek. Daarna gaan we snel verder, want we moeten oorlog zien uitbreken in een vredig bos, we moeten diverse opruiende feministische toespraken zien te verdrinken in het (mannelijke) getoeter van auto's of oproerige menigtes, en natuurlijk moeten we filmjournaals zien van Stalin en alle andere gebruikelijke verdachten. Je snapt het wel. Maar dat doet er allemaal niet toe. De film is een onovertroffen snoepje voor iedere (mannelijke) Ingmar Bergman-liefhebber. Een film die opschepperig de hoofdrol speelt in het leven van Bibi Andersson, Harriet Andersson en Gunnel Lindblom op het hoogtepunt van hun schoonheid maakt dat de recensent zich volledig overgeeft en alleen nog maar kletspraat uitkraamt, en hij vindt het ook prachtig om te zien hoe ze zo royaal hun acteertalent gebruiken in een film waar ik nog nooit van had gehoord. Het is moeilijk te geloven dat vooral het gezicht van Bibi Andersson elke keer dat ze verschijnt het scherm beheerst. De cinematografie is schitterend georkestreerd, geniet vaak van een overbelichte (?) dimensieloze witheid, en je krijgt er gewoon nooit genoeg van om naar de acteurs te kijken. Hoe absurd is het dat een film die is gemaakt met zoveel consideratie voor de feministische agenda, die onvermoeibaar pleit voor het feit dat vrouwen niet alleen maar als lustobject beschouwd moeten worden, de 21ste-eeuwse kijker niets beters te bieden heeft dan een parade van oogverblindend mooie meiden. Zoals gezegd, ik klaag niet. Ik zou hem morgen nog eens kunnen bekijken.