Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Stephen Sondheims SWEENEY TODD: THE DEMON BARBER OF FLEET STREET ging op 1 maart 1979 in première op Broadway, met Len Cariou en Angela Lansbury in de hoofdrollen. Hoewel het stuk bijna alle mogelijke prijzen won, voldeed de kassa niet aan de verwachtingen en eindigde de oorspronkelijke productie op 557 voorstellingen. Gelukkig ging het stuk daarna op tournee <0xE2><0x80><0x93> en werd het onderweg op film vastgelegd. Het resultaat is een opmerkelijke opname van het stuk met George Hern, die Cariou verving, en Lansbury, die dicht in de buurt komt van de oorspronkelijke Broadway-opvoering.<br />Er is echter een tekortkoming. Eenvoudig gezegd: toneelvoorstellingen zijn niet erg goed voor de film, want een voorstelling die goed werkt op het toneel, moet het theater vullen en is daarom heel, heel groot <0xE2><0x80><0x93> en als ze op film worden gezet, lijken zulke voorstellingen vaak wat statisch, benauwend agressief, of allebei. SWEENEY TODD is geen uitzondering. Op film heeft het iets van'stand-en-zingen', en hoewel zowel Hern als Lansbury hun optredens voor de camera gemoduleerd lijken te hebben, is dat niet het geval met Betsy Joslyn als Joanna; haar meer dan levensgrote voorstelling klinkt op film onaangenaam uitzinnig en haar extreem opera-achtige stem lijkt misplaatst in contrast met de stemmen van de rest van de cast. Maar als we dit toneelspel-op-film-effect in overweging nemen, is dit werkelijk een uitzonderlijke vertoning van een unieke en macabere komische musical in de stijl van een operette. Lansbury is verbazingwekkend, een mengeling van dwaasheid, domheid en sluwe boosaardigheid, terwijl Hern in werkelijkheid de rol van de psychotische kapper heeft, wiens klanten'onberispelijk geschoren naar hun graf gaan'. De bezetting is uitstekend en hoewel de film niet genoeg van de set laat zien, is er genoeg te zien om indrukwekkend te zijn. En de muziek! Wie kan het oneens zijn met wat het meest wordt beschouwd als Sondheims beste werk? Het verhaal zelf is buitengewoon bekend, vooral in Engeland. In 1846 verzon Thomas Peckett Prest een kort verhaal met de titel A STRING OF PEARLS; binnen een jaar of zo werd het op het toneel aangepast tot SWEENEY TODD, THE DEMON BARBER OF FLEET STREET <0xE2><0x80><0x93> en in een tijd waarin men weinig van het auteursrecht afwist, werden er al snel variaties op het stuk in heel Engeland opgevoerd. Elke variatie was echter min of meer hetzelfde: Sweeney Todd, een kapper, vermoordt de mannen die bij hem komen om zich te laten scheren; mevrouw Lovett, zijn assistente, bakt taarten voor hen en voert ze aan een nietsvermoedend publiek. Het verhaal is erg Grand Guignol, met veel bloed, lichamen die in stortkokers vallen en groteske humor, maar tegelijkertijd openen de muziek, de tekst en de subplot van een onschuldige in de klauwen van het kwaad het onderwerp voor talloze lyrische charmes die je niet zou verwachten. De teksten van Sondheim zijn vaak ironisch, maar nooit meer dan hier; hij vervlecht er een heleboel boosaardige satire over de industrie en het kapitalisme doorheen, en je kunt de vreemde, maar toch Victoriaanse elegantie van zijn complexe muziek zeker niet misverstaan.<br />Net als de 'concertversie' met Hern en Patti LuPone in de hoofdrol, levert deze specifieke film ons ook een aantal keuzes uit de Tim Burton-filmversie uit 2007, met name de openingsscène. Aanschouw het verhaal van Sweeney Todd', dat als een rode draad door het hele stuk loopt. Het is naar mijn mening ook aanzienlijk komischer dan de film, die de neiging heeft de komedie te onderschatten ten gunste van een nog groter vertoon van bloedvergieten. Hoe dan ook, als je een fan van het verhaal bent, is dit de legendarische Broadway-show op tournee, en het is een knock-out. Aanbevolen.<br />GFT, Amazon Reviewer.