Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nadat ik deze film verscheidene malen heb gezien, ben ik tot de conclusie gekomen dat Milos Forman een zeer gewaagd besluit heeft genomen om een muze voor Goya te scheppen, terwijl de kunstenaar een leven leidde dat door de meeste mensen als stormachtig, hartstochtelijk zou worden beschouwd, terwijl de Franse Revolutie en het napoleontische tijdperk over Europa raasden, een leven dat zeker genoeg drama zou bevatten om op te baseren. Hoewel ik begrijp dat de heer Forman in de microkosmos van de tragedie van Ines' leven de verwoesting van de wereld in die tijd beschreef, bleef ik het gevoel houden dat er gewoon te veel van Goya werd weggelaten, dat er te veel van zijn menselijkheid werd weggelaten. Het sterkste en meest veelzeggende punt dat deze film maakte, was dat dankzij de mens' In de gevallen natuur is ieder van ons een potentiële schurk in de levensstroom, ieder van ons heeft het kwaad in zich dat we moeten bevechten met de hulp van God. Hoe welsprekend als Goya zegt dat hij Ines meer had moeten helpen, hoe waar is dat voor ons allemaal! We moeten de onschuldigen verdedigen en beschermen. De voortreffelijk ironische scène waarin de ooit gevangen priester die tot de dood is veroordeeld het doodvonnis uitspreekt over Lorenzo, die hem oorspronkelijk veroordeelde, is geniaal. Ik wilde nog iets meer toen de aftiteling kwam. Misschien minder van de onwerkelijke toevalligheden, en meer van het innerlijke leven van de personages.