Wat is het sentiment van de recensie?

Dit was een heel goede voorstelling. Ik genoot van de overgang naar de echte tijd en de flashbacks, waarin ik de oude Diggers weer bijeen zag komen en me de verschrikkingen van hun gevangenschap in het krijgsgevangenkamp Changi herinnerde. Het grootste probleem met de manier waarop de voorstelling was geschreven, is dat de scènes over het leven in Changi meer op een vakantiekamp lijken dan op hoe het er moet zijn geweest. Ik ben oud genoeg om me filmbeelden te herinneren van de mannen die uit Changi en andere Japanse krijgsgevangenkampen werden bevrijd. Geen enkele acteur kan genoeg afvallen om een gelijkenis te vertonen met de toestand van die mannen. Ze deden de Joden van Belsen op sumoworstelaars lijken. Ik heb in de loop der jaren verschillende veteranen uit Changi ontmoet. Velen zouden nooit in een Japanse auto rijden, laat staan dat ze er een zouden bezitten. De lichamelijke en geestelijke marteling die deze mannen ondergingen, was zo verschrikkelijk dat ze er niet eens over konden praten. Welk percentage overleefde het? John Doyle mag dan komedies schrijven voor 'Roy and HG' (daar heb ik ook een hekel aan), maar dit is een serieuze suikerlaag op de geschiedenis die nooit getolereerd had mogen worden. Ik vind het prima dat satirici 'The Life of Brian' schrijven en de draak steken met de kruisiging, omdat het duidelijk een komedie is, ook al vinden sommigen het van slechte smaak getuigen. 'Changi' is geschreven als een weergave van een echte gebeurtenis en zou als zodanig door jongere mensen als een ware geschiedenis beschouwd kunnen worden. Grote prestaties van een uitstekende cast kunnen dit lichtgewicht scenario niet goedmaken.