Is deze recensie positief of negatief?

Na mevrouw en meneer Iyer is dit weer een heel goede film van Aparna sen (voornamelijk in het Engels). In de eerste film behandelde ze een hedendaagse politieke omgeving en het effect daarvan op individuen. In deze film gaat het om de invloed van een geestelijk gehandicapt gezinslid en het effect daarvan op het gezin. Als parallel subthema behandelt ze een filosofisch concept over 'werkelijkheid'. Het is een film die na het zien van de film tot denken leidt.<br />Mithee, de jongere zus (Konkana Sen Sharma, de dochter van Aparna Sen) lijdt aan schizofrenie en wordt verzorgd door de dominante oudere zus Anjali (Shabana Azmi). Mithee gelooft na haar huwelijk met Jojo en de scheiding van hem dat ze nog steeds met Jojo en haar vijf kinderen op 15 Park Avenue in Kolkotta woont. (Zo'n adres is er niet in Kolkotta <0xE2><0x80><0x93> het schijnt dat er wel een in New York is) en ze is er heilig van overtuigd. Het is bijna een intens religieus geloof. Maar wat is uiteindelijk de werkelijkheid? In een van de scènes zegt ze tegen Anjali: 'Als ik je zeg dat je geen professor bent, maar alleen dat je je verbeeldt dat je een professor bent'. Het open einde weerspiegelt deze werkelijkheid. In een zogenaamd zoeken naar haar huis in Park Avenue is Mithee verdwaald. De voorlaatste scène gaat over Mithee die naar een groep van vijf spelende kinderen kijkt en zij die naar hen kijkt met vreugde omdat ze weer terug is bij haar familie en dan is ze verloren. Over dit concept van de werkelijkheid moet ik denken aan een andere film uit de jaren vijftig, Harry met James Stewart. De hoofdpersoon gelooft dat een groot konijn (?) dat Harry heet altijd bij hem is en dat hij altijd met hem praat. Aan het eind gelooft zelfs de dokter dat Harry er misschien wel is. Wat is werkelijkheid, is het wat de hoofdpersoon gelooft of welke anderen geloven, dan domineert Shabhna Azmi de film met haar schitterende vertolking van de sterke oudere zus met een ondertoon van frustratie. Konkana Sen Sharma geeft een even passende vertolking van de schizofreen. Toch is de film niet zo strak als mevrouw en meneer Iyer. Er lijken wat losse eindjes te zijn. En misschien zijn er te veel personages. Degenen die een gesloten einde willen, zullen het open einde hier misschien niet waarderen. Maar het einde past bij het thema van de film.<br />Weer een goede film van Aparana sen.