Wat is het sentiment van de recensie?

Symbioloog Robert Langdon (Hanks) wordt naar Rome geroepen om te helpen het mysterie achter de Illuminati te ontcijferen voordat een nieuw wetenschappelijk experiment de stad opblaast.<br />De Da Vinci Code brak het record in 2006, maar voor de overgrote meerderheid van de Dan Brown-volgers deed het boek zijn prijswinnende prijswinnaar geen recht, en hoewel het ruim tweeënhalf uur duurde, leken velen er genoeg aan te hebben.<br />Nadat ik het boek had gelezen, was ik misschien een van de weinigen die genoten van de pogingen van Tom Hanks en Audrey Tautou om het mysterie van de moord in het Louvre op te lossen, maar voor Angels and Demons werd de weegschaal opnieuw in het voordeel van de hoofdrolspeler en de regisseur verlegd. De meeste mensen die ernaar vragen, geven de voorkeur aan Angels en Demons boven de Da Vinci-code, en het lijkt erop dat critici en fans, hoewel niet helemaal terecht, de voorkeur geven aan deze nieuwste versie van de film uit 2006.<br />Deze film van Howard heeft beslist een meer klinische energie en oefening, want in tegenstelling tot Da Vinci heeft de Robert Langdon van Tom Hanks maar één nacht om de mysterieuze activiteiten van de vergeten Illuminati in het Vaticaan op te lossen, en vanwege de tijdsbeperkingen, de actie en de wanhoop die de inzet opvoeren en een opwinding teweegbrengen die zeker beter is dan de Da Vinci-code, maar ook een heleboel kronkels en verbijsterende moordscènes oplevert. <br />De interessante factor van deze vrijgegeven versie van 2009 is dat de moorden door de constante elementen worden gerechtvaardigd. Aarde, wind, water en vuur zijn allemaal in drastische en krachtige opeenvolgingen opgenomen om een gevoel van algehele macht over de situatie uit te drukken.<br />Dit rechtvaardigt echt het etiket 'thriller' met een constante spanning en een scherp drama, waarbij de kwesties en overtuigingen nog eens goed onder de loep worden genomen.<br />Net als 3 jaar geleden zijn er veel debatten en ontdekkingen van symbolen waarvan ooit werd gedacht dat ze voor altijd verloren waren en Langdon is weer de sleutelfiguur om iedereen het licht te laten zien in en te midden van de controverse over andere dringende omstandigheden. Het mag duidelijk zijn dat Dan Brown een complexe schrijver is; hij propt kwesties en drama's graag tussen zijn actie- en spannende scènes. Naast de zoektocht naar de Illuminati is er ook het scenario van de verkiezing van een nieuwe paus, de omgang met een nieuw wetenschappelijk experiment en de macht van de Religie. Allemaal interessant om te ontdekken en naar te luisteren, als de debatten en dialogen af en toe je gedachten afdwalen, maar aangezien er zoveel in de roman staat, was dat altijd waarschijnlijk.<br />Ron Howard, die in Da Vinci een heel gewoon soort richting aanhield, keert misschien wel op de slechtst mogelijke manier terug. Zijn schokkerige, altijd bewegende camerastijl doet niets om de druk op de ketel te houden, en we kunnen nooit volledig accepteren wat er op het scherm gebeurt dankzij deze ronduit afschuwelijk geportretteerde stijl. Hij is zeker geen Paul Greengrass en dit is beslist geen Bourne.<br /><br />Slim en gestileerd is dit sneller en interessanter dan Da Vinci.