Is deze recensie positief of negatief?

Het oorspronkelijke Airport (1970) was een klassieker in zijn soort, en de eerste twee vervolgfilms (Airport 1975 en Airport 1977) waren in het beste geval vermakelijk en in het slechtste geval vermakelijk om naar te kijken; maar deze botte en onbeholpen slotaflevering mist elke amusementswaarde en toont een schokkende minachting voor zijn publiek. Het is onverdraaglijk en niet eens goed voor een lach.<br />Alle drie de 'Airport'- vervolgfilms waren theaterproducties van de televisieafdeling van Universal, maar deze is zelfs beneden de bescheiden maatstaven van een tv-film uit die tijd, met goedkope productie, groteske casting, visuele lelijkheid en smakeloze, weinig grappige 'comedy'. Het project was duidelijk ten dode opgeschreven door de 'creatieve' inspanningen van het hoofd van Universal, Jennings Lang, die persoonlijk produceerde en die een'verhaal' toekomt. <br />Iedereen begint ergens, en de schrijver Eric Roth (Forrest Gump) had misschien een element van burlesk kunnen toevoegen, zoals de vorige films (vooral de beruchte Airport 1975), maar in Roths gezwollen, onsamenhangende script is niets de moeite van het nadoen waard, en zelfs de komedie Airplane! liet deze smet onaangeroerd.<br />Wat The Concorde: Airport '79 zo bijzonder aanstootgevend maakt, is het beledigende misbruik van professionals. Het ergste slachtoffer is de uiterst begaafde Cicily Tyson (Sounder; The Autobiography of Miss Jane Pittman), genadeloos teruggebracht tot een kotserige subplot waarin zij een bevroren harttransplantatie begeleidt tijdens de onfortuinlijke vlucht.<br />Een speciale schop in het kruis is gereserveerd voor de geweldige George Kennedy, die de ware hoofdrol speelt, ondanks het feit dat hij op de castlijst staat. Kennedy, de officiële mascotte van de Airport-serie en de enige acteur die in alle vier de films optreedt, had de hoofdrol meer dan verdiend, en zijn plaats op de stoel van de Captain zou de enige mogelijke reden zijn geweest voor deze inval, afgezien van het persen van een laatste dollar. Kennedy is de enige warmte en echte humor in deze mechanische puinhoop. Hij zet de bravoure even opzij en toont een oprecht lieve en tedere kant van zichzelf, en zijn beminnelijke en heldhaftige karakter van 'Joe Patroni'. Helaas mogen we nooit vergeten hoe dik en oud en over de top Kennedy is, en de al te oude knappe jongen Alain Delon noemt hem onophoudelijk 'Varkentje', als onderdeel van een vriendschap die volkomen uit de hand loopt. De Parijse romance, het enige menselijke deel van dit vliegtuigwrak, blijkt slechts een voorwendsel te zijn voor een hatelijke grap ten koste van Patroni, Kennedy en de kijkers.