Is deze recensie positief of negatief?

Hayao Miyazaki's 'Ponyo' bekoort, net als de vijfjarige hoofdrolspelers van zijn laatste opus, met zijn ongebreidelde onschuld alsof de anime-meester zelf een kind is geworden bij het weven van een verhaal dat geniet van zijn eenvoud en al doende een aanstekelijke charme uitstraalt. Miyazaki, die zich zijn eerdere werken herinnert, schildert een felgekleurde wereld die duidelijk is afgestemd op het jongere publiek, en de rauwe levendigheid ontdoet zich vrolijk van de grimmige thematische elementen die zijn directe voorgangers onderscheiden.<br />Ponyo (beminnelijk uitgesproken door Joeri Nara), een vis met het gezicht van een jong meisje (wat haar doet lijken op een knuffelig kind in een roze, uit zijn krachten gegroeid Halloween-kostuum), ontsnapt uit haar onderwaterhuis en haar school van broertjes en zusjes om het oppervlak te verkennen. Aan wal gestrand wordt ze gered door Sosuke (Hiroki Doi), een vijfjarige jongen die samen met zijn moeder Risa (Tomoko Yamaguchi) in een huis op de nabijgelegen rots woont. Deze eerste ontmoeting en uiteindelijk vriendschap heeft een diepgaand effect op Ponyo, die nu mens wil worden, maar door onopzettelijk mens te worden de balans van de natuur verstoort en een maalstroom op het land ontketent. Met Sosukes hulp moet Ponyo een test afleggen om deze vloek op te heffen en volledig mens te worden.<br />Ondanks het feit dat de plot de filosofische verfijning mist van bijvoorbeeld zijn meest recente 'Geestelijk Weg', 'Ponyo' Het is niets minder dan een verbluffend vervolg, dat gekenmerkt wordt door een uiterst toegewijde aandacht voor details en een meesterlijk evenwicht tussen het echte en het fantastische, en door de eenvoudige vreugden en grote angsten. Het is een rechttoe rechtaan verhaal dat, hoewel het af en toe hapert door zijn neiging om als een kleuter te raaskallen, in harmonie blijft met zijn jeugdige stamboom van magische fascinatie. 'Ik zal je beschermen,' zegt Sosuke op zakelijke toon tegen Ponyo, een kinderlijke verklaring die wel iets weg heeft van de manier waarop Miyazaki zijn verhaal een gekunstelde geestkracht meegeeft.