Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb deze film gezien als voorproefje voor de opening van het Telluride Filmfestival in Venetië. Je reactie erop zal grotendeels afhangen van je houding ten opzichte van het respecteren van de tekst van Shakespeare. Daar staat tegenover dat Pacino als Shylock een heel goede rol heeft; Lynn Collins is een prima Portia; en de film ziet er weelderig uit.<br />De negatieven zijn voorspelbaar. 'The Merchant of Venice' is aantoonbaar de moeilijkste van alle stukken van Shakespeare van vandaag de dag, voornamelijk omdat we ernaar kijken door de vertekenende lens van de twintigste-eeuwse geschiedenis. De romantische intrige met Bassanio en Portia vormt geen probleem. Het personage Shylock wel, omdat we het oorspronkelijke referentiekader van het elizabethaanse publiek missen. Shylock is tegelijkertijd een menselijk personage met menselijke kwaliteiten en beweegredenen, en een abstractie van de genadeloze kwaliteit van de Oude Wet. Wanneer hij zegt: 'Heeft niet een Joods oog?' is hij een personage; wanneer hij verkondigt: 'Ik zal mijn band geven!' is hij een abstractie. De lange passage over muziek en kosmische harmonie in de slotscène (hier versprongen en aan flarden geknipt) is de sleutel tot het stuk, in die zin dat het de universele harmonie herstelt nadat de ontwrichtende en kwade krachten (de Shylock van de proefscène) zijn uitgestoten. Het is mogelijk om het karakter van Shylock psychologisch te begrijpen door hem te laten zien hoe hij geleidelijk krankzinnig wordt en in een monomaan mens verandert tegen de tijd dat de processcène zich ontrolt <0xE2><0x80><0x93> de sleutel is dat hij op een gegeven moment moet ophouden sympathiek te zijn.<br />De vertolking van Pacino doet het bijna, maar niet helemaal. De film kan niet helemaal tot een besluit komen <0xE2><0x80><0x93> aan de ene kant is er de juiste beweging in het karakter van Shylock, en aan de andere kant zijn er een heleboel losse beelden van joden die worden mishandeld en Venetiaanse hoeren met rouge op hun tepels (ongetwijfeld om de decadentie van Antonio e.a. te laten zien). Shakespeare schreef geen Ibsen-achtig sociaal drama; hij schreef een komedie die het klassieke patroon volgde van verstoring van de sociale orde en het herstel van de sociale orde, gesymboliseerd door het huwelijk, met een thema van liefde versus wet in het middelpunt van de Shylock-tragedie.<br />In dat opzicht is de film een karikatuur <0xE2><0x80><0x93> Radfords chirurgische ingreep aan het stuk en de regie dwingen ons bijna weg van wat het stuk werkelijk betekent. (Het begin van de slotscène, die het grootste deel van de film beslaat, en het verschuiven van de scène voor de proefscène zijn het meest extreme voorbeeld.) Er zijn nog andere belangrijke problemen. Jeremy Irons, een goede acteur, speelt Antonio alsof hij een overdosis kalmerende middelen heeft ingenomen. Joseph Fiennes is knap maar oppervlakkig als Bassanio. De meeste acteurs, met uitzondering van Collins, Pacino en de acteur die de rol van de Duke speelt in de processcène, mompelen hun tekst.<br />Einde oordeel? Een mooie film met een paar behoorlijke optredens. Het is geen Shakespeare, het is een slechte interpretatie. Niet echt de moeite waard <0xE2><0x80><0x93> hoewel Lynn Collins als Portia het bijna goedmaakt.