Wat is het sentiment van de recensie?

Er is een dunne scheidslijn tussen theatraal zijn en gewoon gedwongen zijn. Gedwongen acteerwerk. Gedwongen takes. Gedwongen plot. Zelfs gedwongen fotografie. Er zijn mensen die zeggen: 'De film ontwikkelt zich zo omdat hij uit Azië komt', maar ik zie geen enkele vorm van gedwongen elementen op Seven Samurai of Sonatine. Er is een dunne scheidslijn tussen fictie zijn (en elk kunstwerk is in zekere zin fictie) en gewoon onwaarschijnlijk zijn. Op een meer persoonlijke manier voel ik gewoon niets bij de film, hij brengt me nergens, en ik kan gewoon niet geloven in de fictieve wereld die hij voorstelt. Het voelt gewoon niet goed, er zit iets in of het klikt gewoon niet.