Wat is het sentiment van de recensie?

Als er ooit een potentiële film moet hebben geklonken alsof hij niet zou werken als je het script op papier leest, dan is het deze wel. Hier hebben we iets wat op een lugubere en smoezelige s&m-film lijkt, compleet met een enorme poster in het theater, waarop een bijna naakte Christina Ricci is vastgeketend aan niemand minder dan Mr. Bad Ass MF zelf, Samuel Jackson. Maar ik zal je dit vertellen: als er ooit een film tot leven komt op celluloid van topkwaliteit en met een flinke dosis gevoel, dan is het Craig Brewers verlossende vervolg op Hustle & Flow, Black Snake Moan. <br /><0x3E> Ongegeneerd overdonderend vanaf het begin zuigt deze film je op met de eerste scènes en graaft dieper en dieper in elke volgende scène. Het is het basisverhaal van twee zwaar beschadigde personages die in elkaar de kracht en de moed vinden om op een positievere manier verder te gaan met hun leven. Dit verhaal is natuurlijk al eerder verteld, maar zoals ik altijd heb gezegd, geeft de manier waarop een verhaal wordt verteld het hart, de diepte, de betekenis en de kracht.<br /><0x3E> Ricci's beschadigde wilde-kind-figuur Rae en Jacksons even zielszieke muzikant Lazarus vinden elkaar onder wanhopige omstandigheden, en Laz neemt de taak op zich om Rae te helpen. Dit is op zichzelf relatief uniek: een man die echt probeert een vrouw te helpen die veel pijn heeft, in plaats van nog meer misbruik van haar te maken. Vanaf het begin weten we dat het hart van Laz en het hart van de film op de juiste plaats zit. De film gaat over de verlossende, genezende kracht van de liefde (met de muziek op een haar na als tweede), en de film weerspiegelt deze waarheid diepzinnig, kunstzinnig en briljant.<br />Een van de belangrijkste redenen waarom de film zo goed is, is de krachtige, gepassioneerde uitvoeringen van Ricci en Jackson. Scènes die bij mindere kunstenaars lachwekkend en pathetisch over zouden komen, zijn zo krachtig als wat. In het bijzonder de scène in de film waarin Jackson alleen in zijn huis het lied van de titel zingt en speelt, met Ricci, te midden van een ernstig onweer en de gewelddadige demonen uit Raes verleden die in haar hoofd amok maken en haar ertoe brengen naar Lazarus toe te kruipen en zich aan zijn been vast te klampen, is technisch gezien niet zo belachelijk als het zou moeten zijn, maar net zo hartverscheurend cathartisch.<br />Alle ondersteunende voorstellingen zijn ook hier fantastisch. Justin Timberlake is volkomen geloofwaardig als Raes angstige vriendje Ronnie, en de altijd fantastische S. Epatha Merkerson is ook perfect gecast als een personage dat duidelijk gevoelens heeft voor Lazarus. John Cothran jr. is ook uitmuntend, als de gelovige vriend van Laz, R.L. Burnside, ongetwijfeld).) Alles draait om deze film, laten we eerlijk zijn, inclusief de muziek/soundtrack, met Burnside, Scott Bomar, Bobby Rush, Son House en, het allerbelangrijkste, Jackson zelf, naar wiens fantastische versie van Stackolee ik luister terwijl ik deze recensie schrijf. In de film zit ook een werkelijk prachtige en ontroerende versie van 'This Little Light of Mine', hartverscheurend aarzelend en zacht gezongen door Ricci.<br />Samuel Jackson heeft in recente interviews gezegd dat hij van zijn acteerprestaties in deze film tot nu toe de beste van zijn carrière vindt; ik ben het volkomen met hem eens. Dit is werk waar hij enorm trots op kan zijn, samen met alle anderen die betrokken zijn bij dit vermetele, uiterst wijze en diepgevoelde moeder-dekenproject.