Is deze recensie positief of negatief?

Toen ik de synopsis van de komende film las, was mijn eerste indruk dat die heel, heel anders zou zijn dan het boek. In de filmtrailer stond dat de film zich zou afspelen als Vivian 19 jaar oud is, nadat haar ouders bij een brand in Amerika om het leven zijn gekomen. Ze ontmoet Aiden, een aankomend grafisch schrijver. Als ze overdag in een chocoladewinkel werkt, moet ze accepteren dat ze nooit normaal zal zijn, omdat ze bij elke volle maan een weerwolf wordt <0xE2><0x80><0x93> een ingebeeld mythisch wezen dat sterk lijkt op een weerwolf.<br />De meeste kleine veranderingen gingen niet door. Het klinkt mij te slecht in de oren, ook al ben ik een fan van het boek met de gedeelde titel van Annette Curtis Klause. Ik wist dat het anders zou zijn, maar ik wilde het zien om het boek te steunen, omdat ik dacht dat een leeftijdsverandering, een decorverandering en een paar kleine wijzigingen in de bezetting het verhaal niet zo zouden beïnvloeden dat ik mijn ogen uit mijn kassen zou scheuren en bloedend op de grond van de bioscoop zou achterblijven.<br />De film doodde onnodig veel belangrijke personages, onder wie Esmé, Vivans moeder, die zo van de knuppel in de brand sprong die haar vader had moeten doden. Ik zette die gedachte van me af en waagde me aan de film, vermoeid en een beetje geïrriteerd. De camerahoeken in Roemenië waren redelijk, het landschap was prachtig en de muziek was... interessant... maar ik had het gevoel dat ik moest vragen: 'Waarom ziet Vivian er zo uit en waarom heeft ze een capuchontrui aan?' Toen ik me op de latere delen van de film richtte, moet ik zeggen dat het me verbaasde dat de scenarioschrijvers in zekere zin incest leken te steunen, en in plaats van zich te houden aan de relatie tussen Vivian en Rafe in het boek, werd de leider van De Vijf nu haar nicht via haar (verrassing!) tante Astrid, die in het boek de verbitterde en gehate rivale van Vivan was. Tot overmaat van ramp was Gabriel op de een of andere manier de leider van de roedel geworden en was hij geobsedeerd geraakt door het feit dat Vivian zijn partner was, zodat ze een niet-bestaande profetie konden vervullen. Niet alleen had zijn uiterlijk de beschrijving in het boek volledig tenietgedaan, hij was blijkbaar ook de vader van Rafe. Ja, dat klopt, het is een mooi incestueus kluwentje wolfjes, allemaal stevig ingepakt.<br />Kleine dingen die me dwarszaten, waren scènes als de jachtpartijen in het bos. Er was een roodharige die opviel tussen de rest van de menigte, degene die 'hun vijand kuste' voordat hun prooi werd vrijgelaten om te vluchten en opgejaagd te worden. Waarom was ze daar? Waarom leek ze op Astrid? Ik denk dat mijn geest niet groot genoeg is om te begrijpen waarom zo'n personage in de film moest bestaan zonder enige andere verklaring dan dat ze bestond om mooie slachtoffers te kussen.<br />Ik vond het prachtig dat de Amoebe volledig uit de film was weggesneden. Ik vond het prachtig hoe wettelijk Aidens verleden met elkaar verweven was, tussen de zogenaamd dramatische scène waarin hij Vivian vertelde dat zijn vader wilde dat hij zelfverdediging leerde, en toen zijn vader in elkaar sloeg 'uit zelfverdediging' om hem zo'n tragisch personage te laten lijken.<br />Karakter 180's zijn heel leuk als ze volkomen onnodig zijn. Aan het eind van de film had ik het gevoel dat iemand het boek vluchtig had doorgelezen, de helft van de namenlijst had opgeschreven, hier en daar een verband had gelegd, had opgemerkt dat Gabriel een beetje een lul was, Vivian verliefd was geworden op Aiden, bang voor haar was geworden toen hij ontdekte dat ze een weerwolf uit de legenden was, en dat 'iemand' 'door een zilveren kogel was gedood' en dat er een soort happy end was, omdat Vivian zich eindelijk geaccepteerd voelde door iemand die van haar hield om wie ze was. Ik gaf deze film een 2/10 omdat de camerashots redelijk waren, en de casting had nog erger kunnen zijn, maar wat regie betreft: waarom springen die jongens in hun menselijke gedaante de lucht in alsof ze willen vliegen (met hun gewelfde ruggen en hun neiging om van hoge plaatsen te springen), flikkeren even en vallen dan als wolven op de grond? De enige aspecten van deze film die me ertoe brachten hem tot het zeer gekwelde, treurige einde te bekijken, waren de wolven, het prachtige landschap en de jongens met de ogen als snoepjes. Om ook maar iets van deze film te kunnen genieten, moet ik zeggen dat je, om er ook maar iets van te kunnen genieten, voorbereid moet zijn op misvattingen, vreemde gebeurtenissen die niet altijd worden verklaard, incestueuze toespelingen, en dat je het boek ofwel niet leuk vond, ofwel het boek niet hebt gelezen.