Wat is het sentiment van de recensie?

Ik beschouw mezelf als iemand die blij is dat er in deze aflevering geen Hastings te zien is. De arme-man-dokter doet niets voor me, want hij sleept gewoon elke scène waarin hij voorkomt naar zich toe. Japp is in het verhaal vaak nodig als vertegenwoordiger van het ambt, en een beetje miss Lemon is prima om het verhaal wat pittiger te maken, maar Hastings wisselt in verschillende afleveringen van pijnlijk saai naar overdreven welgemanierd. Als ik nog één keer een stompzinnig 'O, nou zeg!' moet aanhoren, neem ik de gaspijp.<br />Over het algemeen geldt dat hoe meer Poirot je in een Poirot-verhaal krijgt, hoe beter het is. Voor Hastings wordt elke regel van Poirot afgepakt. En ik heb de boeken nooit gelezen, dus het kan me echt niet schelen of Christies personages trouw zijn. Veel kijkers/lezers lijken er moeite mee te hebben de films van de boeken te scheiden. Als je het boek wilt lezen zoals het geschreven is, lees het dan. Ik zie er het nut niet van in om naar de televisieversie te kijken als je weet wat er in elk stadium komt. Theater is geen proza <0xE2><0x80><0x93> verwacht geen transcriptie.