Wat is het sentiment van de recensie?

In de loop van de jaren heeft Hollywood heel wat vreemde films gemaakt, maar geen ervan was vreemder dan deze. Ik zal nooit weten waarom deze film werd gemaakt, noch waarom Paramount dacht dat het in 1947 nog kaartjes zou verkopen. Het is de vreemdste mengeling van genres die ik in lange tijd heb gezien, een film die werkelijk niet weet of hij een serieus oorlogsdrama probeert te zijn of een Weense operettekomedie.<br />Het verhaal gaat over een Britse spion die in de dagen vlak voor de Tweede Wereldoorlog een gifgasformule uit Duitsland probeert te krijgen. Ray Milland, een goede acteur, moet de rol spelen als een vluchteling uit Monty Python, allemaal zeer overdreven Engelse dialogen. In Duitsland ontmoet hij een zigeunerin, Marlene Dietrich, die hem helpt onderduiken als, natuurlijk, een andere zigeunerin. Ze speelt haar rol als de typische Weense operetta-zigeunerkarikatuur, net als de andere 'zigeuners' in de film. Maar er zijn ook nazi's, die helemaal niet grappig zijn. En dan merkt Milland dat hij begint te denken als een zigeuner, en dat wordt niet als een grap behandeld. Soms is de muziek voor een luchtige komedie, soms voor een drama. Elke keer dat de nazi's opduiken, speelt de filmband Wagner, wat op zich al grappig is. <br />Deze film had een komedie kunnen zijn, of hij had de benarde toestand van de zigeuners serieus kunnen nemen en laten zien hoe de nazi's hen behandelden. Op beide wordt in deze film gezinspeeld, maar ze worden geen van beide nagestreefd. Wat overblijft is een werkelijk vreemde mengelmoes van genres die iedereen (behalve de regisseur) die erbij betrokken was in verlegenheid moet hebben gebracht.<br />Bizar.