Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Jakkes! en we dachten allemaal dat Joan Crawford _The Horror Mommy Dearest_ was... nou ja, Laura Hope Crewes als mam in deze bijtende 4-delige film levert (en brengt de politie) de goederen in deze knoeiboel van een echtelijke mommy mangle.... THE SILVER CORD is een echt sensationeel pre-codedrama van RKO, gemaakt in 1932 en in 1933 uitgezonden in een toneelstuk uit 1929. Zo verbazingwekkend, eerlijk en oprecht is elke opzienbarende woordenwisseling tussen de vrouw van de ene zoon (IreneDunne) en de verloofde van de ander als deze twee jongere meisjes samen ten strijde trekken <0xE2><0x80><0x93> vrolijk en kwaad de duidelijk incestueuze hunkering van mam naar haar knappe oudste zoon gespeeld door de viriele Joel MacCrea en haar jongere 'vriend'/zoon betaald door de tere en mooie 25-jarige acteur Eric Linden. Ik zou denken dat deze film in 1933 in grote theaters voor een juichend en bewonderend publiek is gedraaid en de kijkers zelfs in 2005 een heel fruitig melodrama voorschotelt, verlevendigd door knetterende dialogen die niet bang zijn om moeder precies zo te noemen als ze is. Deze film zou onmogelijk gemaakt kunnen zijn nadat de censuurcode na 1934 was binnengekomen. Andere commentaren op de IMDb onderschrijven mijn reactie en je zult merken dat bijna iedereen die het geluk heeft gehad om _THE SILVER CORD_ te zien (en op te nemen) het met me eens zal zijn dat het een onvergetelijk en scherpzinnig script is in een voortreffelijk geproduceerde film. Hij zou gespeeld zijn als de _Virginia WOLF_ van 1932. En het is zelfs nog beter dan haar wollige rol in _GWTW_. Irene Dunne is even adembenemend en nonchalant en geloofwaardig als altijd, en ze vecht opnieuw voor haar man, en het is de moeite waard om _De gescheiden vrouw_ te zien, dat in 1929 is gemaakt als aanvulling op _The silver cord_. Joel MaCrea is beslist van hetzelfde niveau als Cary Grant en Randolph Scott in de knappe en sympathieke rollen. Ik had Eric Linden nog nooit in een echte rol gezien (hij speelde de man met het geamputeerde been in de horrorscène in het ziekenhuis in _GWTW_ ) en hier is hij verrassend en jeugdig, met een uitstekende rol als Robert, de jongere en gevoeliger zoon. Een paar verbale stekeligheden die weer tegen hem werden geuit, zouden niet voorbij het Code-kantoor komen als ze later werden gemaakt. Dit is echt een goede film, en als de kijker een deel van de krakerigheid van zijn tijd vergeeft en zich voorbereidt op een robbertje vechten van ongeëvenaarde scherpte voor een film uit 1932, zul je rijkelijk worden beloond. Eerst dacht ik dat een deel van het keelklemmende melodrama van moeder gedateerd was, tot ik besefte dat het een opzet was van het uitstekende scenario om de kijker om haar te laten lachen alsof ze een zwak oud dametje is... NIET... maar de andere twee vrouwen in deze krachtcentrale zijn ook niet op film vastgelegd, vandaar de fantastische retorische dialogen. Het oceaanschip dat in beeld is, is de LEVIATHAN, het monsterschip dat de Verenigde Staten in de Tweede Wereldoorlog van de Duitsers hebben gewonnen. Het was zo groot en log dat de bemanningen zenuwlijders waren die op de Atlantische Oceaan met het schip probeerden te worstelen. Het is berucht omdat het in een storm met de kop naar voren een kolossale golf opwierp en zo schuin over de kam heen schoot dat de ruggegraat langs de bodem brak en het schip verticaal tussen de schoorstenen door spleet. Het hinkte naar bakboord met rammelende stalen panelen en knipperlichtgaten... en mentaal totaal verwoeste bemanning en passagiers. Het werd in 1935 tot zinken gebracht nadat het zijn hele bestaan lang was vervloekt en geplaagd door gruwelijke mechanische problemen. Toch niet zo'n oorlogsbuit. <br /><0x3E> Hoe dan ook, de dialoog in de zilveren schaal is genoeg opwinding voor één avond: eg: 'Moeder! De dokter zei dat er niets met je aan de hand was, hij zei zelfs dat er een staaf dynamiet voor nodig zou zijn om je te doden.'