Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als ex- koopvaardijkapitein was ik echt geïnteresseerd in deze film: ik ben persoonlijk betrokken geweest bij een verstekeling die bij het verlaten van Kingston Jamaica werd gevonden. We slaagden erin hem aan land te krijgen, maar we bevonden ons in de territoriale wateren. Op een ander schip was ik aan boord en de verstekeling werd gevonden en we konden hem nergens aan land brengen vanwege paspoort- en nationaliteitsproblemen. Hij bleef een jaar aan boord als bijna 'eervol' bemanningslid en werkte voor zijn kostje. Afrika is berucht om verstekeling-op-afstand. Er is een geweldige scène in het begin van de film als de bulkcarrier de Afrikaanse haven binnenvaart: zijn omvang doet alles in het niet verzinken. De bemanning duikt aan wal voor een beetje omgang en beschonkenheid. Tot nu toe normaal. Het drama begint wanneer de verstekelingen de enorme, spelonkachtige ruimen van het schip betreden. Joss Ackland is briljant als de kapitein met een drankprobleem die door zijn Nemesis Suchet wordt lastiggevallen, precies zoals het hoort als de vertegenwoordiger van de Compagnie aan boord. De zoektocht naar de verstekelingen is klassiek, maar wij hadden geen kanonnen. Ik betwijfel het gebruik van kanonnen in deze film. Dit schip scheen een enorme wapenkamer te hebben. De verschrikking die volgt op de ontdekking van de slachtoffers is ondraaglijk: de grimmige metaalachtige achtergrond van de schepen en het gevoel dat je je nergens kunt verbergen, dragen bij aan het drama. Sommige bemanningsleden van de vrachtschepen hebben niets met de moord te maken en degenen die er wel bij betrokken zijn, worden geleidelijk aan meegezogen in een wereld van geweld waaruit geen ontsnappen mogelijk is. De achtervolging door het schip, vooral de scènes in de machinekamer, zijn'scherp op de snede': het gevoel van extreme claustrofobie heerst. Het gevoel van metaal dat zich naar binnen perst en de dood die slechts een geweerloop van je vandaan is. De film is wreed: mijn vriendin moest het kijken tijdens de scènes waarin wordt geschoten en geslagen opgeven. Terwijl dit allemaal gebeurt, wordt Suchet in het comfort van zijn goed ingerichte hut dronken zonder zich bewust te zijn van de chaos 3 dekken lager. Het is een spannende film, met hier en daar een foutje, maar de echte boodschap is dat we allemaal tot dit soort geweld kunnen worden meegezogen. Langzaam maar zeker. Denk aan de treinbestuurders die Joden naar Auschwitz brachten, de klerken die dat treinschema uitwerkten. Ik herinner me altijd iemand die aan het eind van de oorlog een bezoek had gebracht aan het concentratiekamp Dachau en hij zei dat een van de SS-bewakers een vogeltafel voor het crematorium van het kamp had neergezet. Deze film is net zo: gewone mensen bevinden zich plotseling in een wereld van onstuitbaar geweld!