Wat is het sentiment van de recensie?

Deze satire is echt, echt volkomen raak, en niemand wordt gespaard. Maar hoewel er in deze film meer dan genoeg te lachen valt binnen het malle verhaal en de groteske imitatie van Hitler (hier knap omgedoopt tot 'Hynkel', en sprekend in een hilarisch soort pseudo-Duits), is de algemene toon nogal triest, misschien vanwege de plaats die de film in de geschiedenis van de cinema inneemt. En de acteurs overdrijven niet eens zoveel, denk ik. Een van de grootste filmmomenten aller tijden moet wel de slottoespraak van de joodse kapper zijn, als de dingen maar op die manier hadden kunnen eindigen. Het is niet eens meer het personage dat praat, het is Chaplin die iets zegt wat hij echt wilde zeggen. Het voelt oud of gedateerd aan, maar het beweegt zich in een aardig tempo. En de scherpe humor die we in dit werk overal aantreffen zal nooit verdwijnen, het enige wat me niet bevalt is de slapstick, maar dat hoort bij deze tijd, denk ik. Dit is een ongelooflijk gewaagde, harde aanval op het fascisme, het is na al die jaren nog steeds keihard.