Wat is het sentiment van de recensie?

De grootste periode van de cinema begon in het Europa van na de oorlog, met de neorealistische beweging in Italië. In de twee of drie decennia die volgden, trok Frankrijks New Wavers de aandacht van iedereen, en er was altijd wel een Bergman ergens op zijn verlaten Scandinavische eiland die er bittere meesterwerken van maakte. Maar in 1971 bracht Luchino Visconti de kunstvorm, geografisch gezien, in zijn geheel naar de kroon met zijn wonderbaarlijke werk _Death in Venice_, dat net zo goed _The Death of Europoean Cinema_ had kunnen heten. Toen de jaren zestig ten einde liepen, deden de grote Europese filmmakers dat ook, op enkele uitzonderingen na, die over het algemeen uitgeput raakten en de fakkel doorgaven aan een nieuwe Amerikaanse generatie van Movie Brats (Coppola, Scorsese & Co.). Deze film voelt absoluut aan als een groots slot, niet alleen van Visconti's film. De Visconti's zijn niet zozeer geobsedeerd door esthetische idealen, als wel door de algemene poging van Europese filmmakers om het esthetische ideaal in de film te bereiken. En wees gerust, u zult geen strenger meester vinden dan de Visconti's die hier zijn onthuld. Hij speelt niet voor de massa, mensen: of je gaat achter hem staan en volgt hem, of je wordt achtergelaten. Het ijsberen is een uitdaging: langzaam, maar nooit zonder emotioneel gewicht. 'Incidenten' zijn er maar weinig en met grote tussenpozen, maar ze lijken stuk voor stuk geladen met symbolische betekenis in een sturm-und-drang kosmos.<br />'We zullen waarschijnlijk nooit meer in zulk verheven gezelschap verkeren, wat de film betreft: een van de honderd.' Visconti is een van de grote schrijvers die het verhaal inspireerden (Thomas Mann), een van de grootste filmmakers die het regisseerden (Visconti), een van de grootste acteurs in de hoofdrol (Dirk Bogarde) en bijna onophoudelijk op de achtergrond aanzwellend: de Vijfde Symfonie van Gustav Mahler. Visconti maakt volledig gebruik van Mahlers vermogen om zelfs de meest cynische vrouw tot romantiek aan te zetten, en verandert de hoofdfiguur, Aschenbach, van een afgeleefde componist in een afgeleefde schrijver, en verzint zelfs dat Bogarde op Mahler lijkt (slungelige snor, bril, warrig haar, eendachtige manier van lopen). Bogarde levert, tussen twee haakjes, de waarschijnlijk grootste prestatie van een acteur in de geschiedenis van de film. Het is een grotendeels zwijgende vertoning, en de acteur moet met een gebaar of een blik heel veel betekenis overbrengen <0xE2><0x80><0x93> een moeilijke kunst zonder als Chaplin te doen of gewoon als een levend lijk.<br />Cinema kan niet beter. Ik zal de klachten van de Ritalin-verslaafden negeren die zeggen dat het te langzaam gaat, maar zelfs de meer legitieme klachten over een paar flashbacks van Aschenbach met die vijandige vriend van hem zijn misplaatst. De flashbacks passen keurig binnen de thematiek van de film (d.w.z.: wat is de beste weg naar esthetische perfectie: passie of discipline?), en het plotselinge en schrille van deze onderbrekingen zorgt ervoor dat de kijkers niet slaperig worden. (Natuurlijk zullen sommige kijkers door deze film heen slapen. Een non-stop stroom van Mahler en een mooi, stervend Venetië zou niet meer dan een mooie film zijn, maar deze film gaat eigenlijk over iets. En het gaat vooral over lijden, in het bijzonder het lijden van een romantische (Capital R) romanticus. Visconti, zelf een lijdende romanticus, wist waarover hij het had.<br />************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************ De klimatologische opeenvolging vat alles samen waar de film over gaat: liefde, lust, schoonheid, verlies, het einde van een leven dat zich aftekent tegen het begin van een ander leven, en een koude dood te midden van warme, zonnige schoonheid. Death in Venice** is een wonderbaarlijk kunstwerk.<br />**Dvd-tip** : net als bij het gelijktijdig uitgebrachte meesterwerk _The Damned_ van Visconti, raad ik je aan de Engelse ondertiteling aan te zetten als je naar de film kijkt. Hij is zogenaamd in het Engels, maar het geluid van de dvd klinkt nogal wazig en er wordt trouwens ook veel Italiaans gesproken tijdens de film.<br /><br /><br />