Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er is iets gaande in deze film, geregisseerd door de redacteur van de _X-Files_, John Shiban, wat me is ontgaan. Je krijgt naarmate de film vordert het gevoel dat alles niet is wat het lijkt, en toch heb ik het gevoel dat de film je niet genoeg geeft om je er na afloop echt iets van aan te trekken. Het gaat over perceptie. Er zijn personages die de heldin Nicole (Jaimie Alexander) ontmoet in de film, die ze zover krijgt dat ze haar mond opendoet en verdwijnt. Dit lijkt misschien een belemmering, maar het is iets wat eigenlijk alleen maar een klein beetje aandacht van de filmmakers vergt. Ze lijken ons te bespotten terwijl we toekijken en ons afvragen of we moeten vertrouwen op wat Nicole ziet of niet. Er komt een moment in een film waarop dubbelzinnigheid gewoon frustrerend kan zijn, omdat de kijker wordt meegesleept in een zinloze achtervolging die op een dood spoor eindigt met weinig uitleg over wat we net hebben gezien... het voelt uiteindelijk als een uitputtende oefening in plaats van een opwindend psychodrama. Nu is er niets mis met dubbelzinnigheid op zich, maar geef ons iets om ons aan vast te klampen, anders ontwijk je ons. Zo voelde ik me toen ik naar 'Rest Stop' keek. Deze film gaat naar verluidt over een jonge vrouw die Nicole heet en die besluit om met haar minnaar Jesse (Joey Mendicino) naar Californië te gaan om het groot te maken in Hollywood. Ze maken een kleine omweg bij een wegrestaurant zodat Nicole kan plassen, maar de schrik slaat haar om het hart als ze merkt dat haar Jesse helemaal verdwenen is. Iemand in een stoffige, stoffige gele vrachtwagen is een gek die Nicole een hoop last bezorgt en we beseffen al snel dat hij achter Jesses verdwijning zit als er dingen beginnen te gebeuren, tekenen die haar zogezegd een uitweg bieden uit een heel moeilijke situatie. Nicole is ver van elke bestaande stad en heeft beperkte middelen om zich te verdedigen tegen een maniak die haar een sterk bewijs geeft van hoe slecht hij kan zijn. Als er een vrouwelijk personage in het spel komt, maakt de film een heel bizarre sprong van logica naar logica, omdat we niet zeker weten waar ze vandaan komt, hoe ze daar is gekomen en, nog belangrijker, waar ze naartoe gaat als Nicole haar probeert los te maken uit haar zogenaamde gevangenis in het toilet. Ze ontmoet een ander, een politieagent in de buurt (Joey Lawrence), die misschien haar redder lijkt, maar als ook hij het slachtoffer wordt van de vrachtwagenchauffeur, gebeuren er weer dingen die ons doen afvragen of hij er eigenlijk wel ooit is geweest. De vrachtwagenchauffeur pleegt martelende handelingen met Nicole (zoals haar opsluiten in het toilet, en als ze een draad probeert los te maken die de moordenaar om het slot van de deur heeft gewikkeld, krijgt ze een gemene beet van hem). Vervolgens steekt hij het toilet in brand en laat haar achter zonder een blijvende schuilplaats voor het beest.<br />Het is de timing van de aanvallen van de vrachtwagenchauffeur die me lusteloos maakt. Misschien vindt hij het gewoon leuk om haar te kwellen, maar hij duikt wel heel toepasselijk op in situaties waarin Nicole tijd heeft om te vluchten of zich voor te bereiden. Het slaat nergens op, zijn motieven, die de film in een onlogische richting sturen. Ik ga er maar van uit dat hij zijn prooi graag laat geloven dat ze een manier kunnen vinden om te ontsnappen, om die hoop vervolgens de grond in te boren als hij met zijn volgende gruwelijke aanval op de proppen komt. Maar toch, waarom besluit Shiban met de kijker te spelen door Nicole vreemde ontmoetingen te laten beleven met mensen die niet bestaan? Wat proberen Shiban en het schrijfteam te zeggen? En als klap op de vuurpijl is er een gezin in een camper. Ze spelen zelf een kleine rol in het geheel als religieuze fanatici, maar de film doet niet genoeg om de kijker uit te leggen waarom ze <0xC3><0xBC>berhaupt in deze film zouden moeten zitten.