Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Na de opkomst van de slasherfilm duurde het niet lang of de categorie werd vervloekt door de voortdurende middelmatigheid. Al in 1983 had het genre al moeite om meer dan drie fatsoenlijke films per jaar uit te brengen, en in 1988 was de slasher- en slasherfilm zo'n beetje de topper van de horrorfilms geworden. Tegen die tijd waren de grote studio's zich er allemaal van bewust dat het herhalen van de oude formule niet langer een lucratieve richting was, zodat onafhankelijke en meestal onervaren filmmakers de erfenis die John Carpenter had gecreëerd moesten voortzetten. Hoewel er in 1988 nog steeds een indrukwekkend aantal auto's op de markt kwam, waren de meeste zwak geproduceerd en als geheel volstrekt onaantrekkelijk. Dat betekende dat er een paar juweeltjes tussen het puin lagen. Scott Spiegels Intruder in zijn onversneden vorm was een grandioze klassieker, terwijl Evil Dead Trap bewees dat de cyclus nog niet helemaal uit de mode was. William Lustigs Maniak in het Echt had genoeg succes om een franchise te lanceren en twee jaar later bleken Dead Girls en Mirage de laatste bekoorlijke levensadem in de kwijnende categorie. Het was de voortdurende vertoning van flauwekul als _Berserker_, _Blood Lake_ en _Rush Week_ die de slasherfilm acht jaar lang in de vergetelheid deed raken. Uiteindelijk was er de grote, gebudgetteerde flamboyante vertoning van _Wes Craven's Scream_ voor nodig om de noodzakelijke reanimatie te bewerkstelligen. Omdat ik nog nooit iets over Demon Warrior had gehoord voordat ik er onverwacht op stuitte, nam ik onmiddellijk aan dat het deel uitmaakte van de laag-bij-de-grondse troep die leidde tot de ondergang van de slasherfase. Maar met dat gezegd hebbende, kan de film bogen op een intrigerend uitgangspunt dat gerieflijk naast Scalps en _Camping Del Terrore_ ligt, als een welkome aanvulling op de door de indianen beïnvloede catalogus.<br />Een vrachtwagen stopt op een bosweg en stapt uit met twee lachwekkend gedramatiseerde rednecks. De hillbilly-houthakkers zijn maar tien seconden op het scherm te zien en dan worden ze vermoord door een ongeziene dreiging. Vervolgens ontmoeten we een groep van vijf jonge volwassenen die naar dezelfde locatie gaan om een schietoefening te doen met een paar van de plaatselijke wilde dieren. Het gebied is eigendom van Neil Willard en is door drie generaties van zijn familie doorgegeven. Zijn grootvader heeft het land gestolen van een indiaanse medicijnman, van wie het gerucht ging dat hij een vloek over het gebied had uitgesproken. Volgens de legende sluipt om de tien jaar een Duivelskrijger met een extreme haat jegens de mensheid door het bos om wraak te nemen op degenen die hij verantwoordelijk acht voor de plundering van het stamhuis. Het zou niet erg leuk zijn als die mythen een leugen waren, zo regelmatig als het uurwerk van een maniakale moordenaar die opduikt met een bloeddorstige inslag. Zullen de kinderen in staat zijn deze fantoommoordenaar tegen te houden?<br />Demon Warrior kan het best worden omschreven als een grotere (maar nog steeds schandalig goedkope) herverfilming van Fred Olen Ray's Scalps. De boemannen uit beide films zijn vrijwel identiek en de regisseur gooit er zelfs een scalperingssequentie tegenaan om mijn vermoedens te bevestigen. Het begint veelbelovend met een wat frisse Vrijdag de 13e-achtige eerstepersoons cinematografie en een paar schokkerige scènes die met finesse zijn samengesteld door regisseur Frank Patterson. Thomas Callaway heeft goed werk geleverd met de foto's en de tribaldrum-songs vormen een verfrissende afwisseling met de meer traditionele synthesizer-onzin uit de jaren tachtig. Spannende scènes worden afgewisseld met een paar geloofwaardige verfraaiingen van de regisseur en er zijn zelfs een paar pogingen tot humor. De moordenaar zag er met succes eng uit in zijn demonenkostuum en de toevoeging van pijl en boog als het voornaamste moordwapen was een handige ingreep van de regisseur.<br />De beruchte slasher van Fred Olen Ray stond bekend om zijn grimmige en ongelooflijk verontrustende sfeer. Jammer genoeg komt Demon Warrior, ondanks het feit dat hij wordt geproduceerd op twee keer het budget, nooit in de buurt van de film die hij zo wanhopig najaagt. Volgens de geruchten was het merendeel van de acteurs geronseld door de Baylor Universiteit van Texas en niet eens betaald voor hun deelname aan de film, dus het spreekt vanzelf dat het drama op passende wijze abominabel is. Ik genoot vooral van de hilarische John Langione als een 'Italiaanse' indiaan (vraag niet hoe) die ongeveer evenveel emotie uitstraalt als de bomen in het bos om hem heen. Warrior begon met een paar geloofwaardige glimpen van panache van de regisseur, die me in feite deden geloven dat dit een welkome deelname aan de index van bruut geweld zou kunnen zijn. Helaas veranderde de giftige cocktail van gruwelijk acteerwerk en een einde dat rechtstreeks uit een achterbuurt was geplukt het oorspronkelijke plan dat ik voor de ranglijst in gedachten had ernstig. Het is jammer dat de dramatiek zo van de bodem van de toneeltrog werd geschraapt, want af en toe vertoonde _De Duivelskunstenaar_ flitsen van mogelijkheden.<br />Al met al is Pattersons film een mengeling van ideeën waarvan sommige goed waren, maar de meeste waren verbijsterend middelmatig. Omdat deze film werd uitgebracht in een tijd dat het slasher-genre was afgezwakt om de scharenblije censuur te ontlopen, is er eigenlijk geen bloed dat de moeite van het vermelden waard is. Zelfs de scalperingssequentie is betrekkelijk tam vergeleken met de grafische voorstelling van Olen Ray. _De Duivelskunstenaar_ heeft af en toe een moment van geloofwaardigheid, maar niet vaak genoeg om een aankoop te rechtvaardigen.