Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Landschap na een veldslag' opent met ontsnappende gevangenen over een besneeuwd veld vol hekken <0xE2><0x80><0x93> in nogal grappige bewegingen begeleid door Vivaldis Vier Jaargetijden. Een ontroerende opening. Maar we leren al snel dat deze gevangenen een meute vormen, en als ze (ook weer behandeld als humoristisch) een man levend bewerken, stopt de hoofdpersoon even, maar is al snel meer bezig met het vinden van boeken uit het afgedankte kamp dan met het verzorgen van zijn buurman.<br />De rest van de film speelt in een Amerikaans kamp waar de gevangenen niet worden vrijgelaten, in een soort semi-vrijheidskamp, een semi-kamp. Een perfect decor voor een studie naar oorlogsmisdadigheid, Amerikaanse kampen, het Poolse nationalisme, het katholicisme, verdriet en menselijke ellende in het algemeen. De film neemt een belangrijke wending. Er komen vrouwen in voor, en met hen veranderen licht, kleur en temperament. Tegelijkertijd blijkt dat deze gevangenen slaven waren in de Holocaust. Ik denk dat een belangrijk politiek thema van de film de manier is waarop de mensheid de joden behandelde tijdens en na de wereldoorlog, en niet alleen de nazi-vernietiging, maar ook het feit dat de mensheid dat liet gebeuren <0xE2><0x80><0x93> en hen na de oorlog zelfs uit Europa verdreef. Op een emotioneel niveau gaat de film over verdriet en het probleem om verdriet te laten komen, hoe het milieu verdriet moeilijk maakt en hoe moeilijk het kan zijn om verdriet te delen met mensen met verschillende ervaringen. Maar de film is een tapijt van onderliggende tegenstrijdigheden, humor, ironie en plotselinge schoonheid. Een paar keer speelt tijdens de film een zigeunergevangene op een harp, een emotionele melodie die de hoofdpersoon (filmisch gesproken) op brute wijze door de hoofdpersoon wordt afgewezen. Dat voorbeeld geeft een belangrijke invulling aan de stijl en het thema van de film. Als het erom gaat de film zijn ware aard te laten zien, is het komisch om te zien hoe de hoofdpersoon voortdurend zijn zelfbeheersing verliest en zijn bril afzet, in een menigte, in hooibergen enzovoort.<br />Het is niet moeilijk om Spielbergs respect voor Wajda te begrijpen als je deze film ziet. De grote behandeling van het licht kan worden vergeleken met Spielberg op zijn best. Het Grunwald-intermezzo spreekt voor zichzelf. Het haalt de film natuurlijk alleen maar uit het kamp, maar filmisch brengt het de droom en de eeuwigheid in diepe schoonheid. Hoe dan ook, er is ook nog een andere scène die ik niet zonder commentaar kan laten gaan. Het is het christelijke avondmaal. Ongetwijfeld ironisch, maar tegelijkertijd diep religieus zien we het transsubstantiatiemoment, waarbij iedereen op zijn knieën valt, terwijl de hoofdpersoon uit zijn isolement wordt gered door de priester die als komische misdienaar optreedt. Zijn klokken bespotten het tafereel, maar geven het ook emotie en liefde. Als Nina haar brood krijgt, valt het zonlicht op haar en gaan de klokken luiden, het hoogtepunt van de film.<br />Hoofdrollen zijn uitstekend in hun rollen. Olbrychski als de perfecte hoofdpersoon van Wajda: de twijfelende, reflecterende geest, die niet in staat is alle aspecten van zijn geest en emoties tot leven te brengen. De beeldschone Celinska doet haar debuut in een personage dat niet in staat is al haar innerlijk tot uitdrukking te brengen in haar trotse bewegingen.<br />Degenen die alles proberen te beschrijven, zijn vaak niet in staat om met niets rekening te houden. Dat is waar Wajda toe in staat is. Zijn films zijn heel ontroerend, diep of prachtig geschoten, maar hij besteedt aandacht aan de bijzonderheden van het leven en de maatschappij. Een moment van vreugde voor de een is het moment van ironie voor de ander, het moment van verdriet voor de derde en het moment van niets voor de vierde. Er zijn minstens twee redenen om aandacht te schenken aan de Wajdas-films uit die periode. Ten eerste de opmerkelijke vrije expressie van diepe politieke impact. Dit land was het eerste land dat twintig jaar later het communisme omverwierp. Ten tweede de ontwikkeling van een filmische en verhalende taal die in Kusturica tot grote hoogte is gestegen.