Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Je zou verwachten dat Hitchcocks terugkeer naar de grote studio's gepaard zou gaan met het verlies van voorzichtigheid. Er waren vast niet veel mensen die zijn meest uitbundige, ongebreidelde film verwachtten, een vrolijke melange van boosaardige zwarte komedie, opwindende spanning, spottende manipulatie en verbazingwekkende fantasieën. Maar dat is precies wat ze kregen: STRANGERS ON A TRAIN.<br />Wat opvalt is hoe erg Bruno's overtreding de wereld van de film verstoort. Er is veel gezegd over het meesterlijke doorsnijdende motief, maar het directe gevolg is dat het de rechte lijn van Guys leven volledig blokkeert, en dus ook de gemeenschap die hij vertegenwoordigt of waar hij zich graag bij wil aansluiten. Guy is de archetypische Amerikaan, de jongen uit de arbeidersklasse die het ver geschopt heeft, die zich beweegt in invloedrijke kringen, atletisch, succesvol, knap. Bruno is zijn destructieve tegenpool, vrolijk, decadent, 'Europees' (hij leeft van zijn vader, in een groot huis, en droomt alleen maar van moord). Bruno's leven is er een van herhaling, cirkelgang, terwijl Guy rechtdoor gaat. Het is Bruno's prestatie om Guy in zijn domein te brengen (vertegenwoordigd door de draaimolen) en hem te dwingen een overtreding te begaan (de wet overtreden, hopen op moord (van Bruno).<br />Bruno vecht letterlijk tegen het patriarchaat. Alle gezagsdragers in de film worden bekritiseerd <0xE2><0x80><0x93> Bruno' Anna's ongelooflijk machiavellistische, egocentrische vader, de ongevoelige rechter die er geen been in ziet om na een executie te gaan lunchen, de tenniscommentator wiens zelfvoldane, stichtelijke commentaar altijd verkeerd is. Hitch is niet de moederhater uit de legendes, maar is, zoals Robin Wood opmerkte, bijzonder vijandig tegenover vaders en het patriarchaat.<br />Bruno's overtreding zet de wereld op zijn kop. Dit is de meest surrealistische film van Hitch. Telkens als Guy in zijn verhaal voorkomt, wordt hij rechtstreeks gefilmd, met conventionele romantische muziek. Maar telkens als Bruno zich opdringt, wordt de sfeer kermisachtig, bizar, veel leuker. Dit is de eerste echte Amerikaanse film van Hitch, die zich verlustigt in het primitieve afval van de Americana. Volwassen mannen prikken kleine jongensballonnen door, of proberen ze van een draaimolen te gooien. Befaamde professoren in de wiskunde zingen over geiten in treinen. Bejaarde dames uit de hogere kringen worden gewurgd op elegante soirees. Washington wordt gefilmd als een reeks reservelijnen in een uitgestrekte woestijn onder een enorme hemel, als een spookachtig Dali-schilderij. Er is een van de grootste en grappigste scènes in de hele film waarin we een roerloze, glimlachende Bruno zien in een zee van draaiende hoofden bij een tenniswedstrijd, een beeld dat Magritte waardig is. Kijk naar elke scène met Bruno erin en zie hoe die ontspoort in het bizarre. Het wemelt van de fallussen in de meest belachelijke variaties <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar al die ballonnen (Hitch had blijkbaar net _The Third Man_ gezien) <0xE2><0x80><0x93> en ook in bezadigder omgevingen: Washington zal nooit meer hetzelfde zijn. _STRANGERS_ is, ondanks _Vertigo_, ook Hitch' meest openlijke seksuele film <0xE2><0x80><0x93> en naast de fallussen is er ook nog de voortdurende homo-erotiek, het opmerkelijke spel met de 'rijpaarden', de hilarische fellatio-grap wanneer Hitch' dochter poeder over de politieman morst.<br />En toch houdt Hitch niet op met die goeie ouwe spanning. In de zeer gepaste poging om te laten zien wat een groot kunstenaar hij was, zien de critici over het hoofd wat hem in de eerste plaats beroemd maakte. Er is veel werk gemaakt van Bruno als prototype van Norman Bates, en Hitch maakt er een vrolijke vertoning van door Bruno te dwingen tot een moord. Er is een hilarische, pijnlijke scène waarin Bruno de aansteker kwijtraakt waarmee hij Guy door het afvoerputje wil duwen. Het gehijg van spanning en de zuchten van opluchting van de kant van het publiek van wie ik deel uitmaakte om een krankzinnige moordenaar te steunen, zijn inherent grappig, enigszins verontrustend en zeer onthullend over onze ware reacties op conformiteit en succes. En Hitch koestert het met een harteloos genoegen <0xE2><0x80><0x93> luister naar de spottende muziek en de uitgekauwde composities en schop jezelf voor je kop dat je het allemaal zo serieus neemt.<br /><br />'Strangers is er een van Hitch' Het is een van de vijf beste films en daarom een van de beste in de filmwereld. De dialoog is zo vreemd en briljant dat ik niet kan geloven dat die niet door Chandler is geschreven. Patricia Hitchcock is een fantastische duivelin die haar brutale vader vervangt terwijl ze Guy uitdaagt. De finale is een opmerkelijke, duizelingwekkende samensmelting van opwindende, gespannen scènes, zwarte komedie en symbolische site. Als Bruno's laatste woorden hem tot de hel veroordelen (volgens de katholieke voorschriften wordt Hitch geacht een belichaming te zijn: vergelijk het met een gelijksoortig einde in THE KILLERS), juichen we zijn integriteit toe, die oneindig veel te verkiezen is boven Guys verachtelijke zelfverheerlijking.