Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Op een avond in Tom Snyders 'Tomorrow'-show zag ik Tom aan zijn gast Henry Morgan vragen wat hij 'perfect' vond. Morgan antwoordde: 'Alles met Glenda Jackson.' En hoewel ik deze film niet als perfect zou beschouwen, komt het idee er wel heel goed uit. Ik stond op het punt het cliché te gebruiken dat Hollywood niet meer van dit soort films maakt, maar toen zag ik net 'Up in the Air', een andere intelligente film over 2 mensen van boven de 35 die verliefd worden. Maar daar houden de overeenkomsten op. 'Huisbezoeken' is gewoon heel leuk om te zien hoe 2 professionals als Matthau en Jackson het goed met elkaar kunnen vinden en als ze dan toch bezig zijn ook nog volkomen natuurlijk lijken. Ik zag deze film in 1978 in de bioscoop (op de rijpe leeftijd van 18) en het kostte me nog eens 20 jaar om alle moppen te leren kennen. Elke film die de clou kan maken van de tennisheld Bill Tilden uit 1920, en de Britse premier Neville Chamberlain zou tegenwoordig niet zo goed spelen in het megaplex. Nog één gedachte: de oorspronkelijke bioscoopuitgave bevatte een 'walk on the beach / fall in love'-montage van de Beatles/George Harrison-song 'Something'. Het leek in die tijd een beetje geforceerd, maar die song is sindsdien vervangen door een vrij eclectische muziekkeuze van Henry Mancini voor de volgende homevideo en kabeluitgave. Jammer, want dat tafereel ligt daar nu gewoon, het zoveelste slachtoffer van de muziek die de hel toestaat.