Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De grootste film aller tijden.<br />Maar als we het puur filmisch bekijken, is het duidelijk dat _Three Colours Red_ een meesterwerk is. Het is niet genoeg om alleen dit te zeggen <0xE2><0x80><0x93> _Three Colours Red_ is het meesterwerk van de wereldcinema. Als je accepteert dat burger Kane niet menselijk genoeg is, als je accepteert dat _Star Wars_ eigenlijk niet zo goed is, als je accepteert dat Ozu en Mizoguchi allebei een stap terug moeten doen <0xE2><0x80><0x93> dan is _Three Colours Red_ het grootste meesterwerk aller tijden. Als discussie over de menselijke moraal werkt _Three Colours Red_ op een intens metafysisch niveau, met een diepte die niemand kan evenaren. Blue ging bijna net zo ver in de menselijke psyche, maar stopte toen hij het konijn uit de hoge hoed wilde trekken. White dwong ons na te denken over de menselijkheid van gelijkheid <0xE2><0x80><0x93> achteraf gezien was dit nog beter, maar het was er nog niet helemaal. Red is echter het echte werk. Wat hij in deze film uitdrukt, is een uiting van wat het is om menselijk te zijn. In feite drukt hij uit hoe het is om je menselijk te voelen. Het dwingt ons tot in de kleinste details de aard van onze ziel te onderzoeken, van ons ethische wezen. In Red kan men betekenis vinden op een van de verschillende niveaus. Op het eerste niveau bereikt Red een hoog niveau van geloofwaardigheid <0xE2><0x80><0x93> we zouden Red zonder moeite een buitengewoon onderhoudend verhaal kunnen noemen. Maar de toevalligheden die inherent zijn aan de film en zijn verzinsels, dwingen ons de film als een film te bekijken. Het is alsof Kieslowski zegt: 'Ceci n'est pas la réalité.' In feite kan Kieslowski door het nastreven van een humanistisch doel ook de realiteit uitdagen. Het is een truc die Kieslowski al sinds Le Double Vie de Véronique probeert, maar pas in deze film, zijn laatste, slaagde hij er eindelijk in deze goddelijke verstrengeling van lot, filosofie en omstandigheden te bereiken. Ook de acteurs en actrices lijken aan de genade van een grotere macht overgeleverd te zijn. Valentine (Irène Jacob) is een toepasselijke naam, want ze lijkt een bijna zuivere liefde te vertegenwoordigen. Intussen wordt het idee van eerste indrukken aangevochten door rechter Kern van Jean-Louis Tritignant, een twistzieke man die uiteindelijk een bijna alwetende waarnemer van de gebeurtenissen wordt <0xE2><0x80><0x93> een personage dat symbolisch de macht schijnt te hebben om personages bij elkaar te brengen <0xE2><0x80><0x93> een macht om mensen gelukkig te maken, een macht die hij alleen via Valentine kon bereiken.<br />'We beschikken over het vermogen om films als meer dan alleen maar een serie beelden te zien. In feite hebben films het potentieel om meer betekenis te hebben dan literatuur. Dat zal ook gebeuren.' Natuurlijk kan zoiets niet gebeuren, maar we hebben in elk geval de macht om deze film te bekijken, in de wetenschap dat hij ons de macht geeft om het iets te bereiken dat we niet kunnen definiëren, maar dat we allemaal bezitten. Een samenvatting van deze film luidde: 'Een film over een vrouw die een hond overrijdt.' Nou, dat is het ook.<br />Is het niet?<br /><br />Simon Huxtable<br /><br /><br />