Wat is het sentiment van de recensie?

Allereerst moet ik zeggen dat ik films als Shawshank Redemption en Green Mile en het grootste deel van Spielberg absoluut afschuwelijk vind. Hoewel National Velvet op het eerste gezicht uit hetzelfde genre lijkt te komen en een paar memorabele momenten heeft, heb ik er met volle teugen van genoten. Ik heb de hele film gelachen en gehuild.<br />De plot: een jong meisje met een onbekend paard uit een klein dorp dat de Grand National gaat rijden is absoluut onwaarschijnlijk, maar het is het enige wat je moet accepteren om het als een sprookje of allegorie te kunnen laten werken. De personages hebben diepgang en groeien in het verhaal. Ann Revere geeft een absoluut oogverblindende vertolking van een van de meest wijze vrouwen die ooit in een Amerikaanse film is afgebeeld. Haar interactie met de goedhartige Donald Crisp is grappig en lief. Terwijl Liz Taylor iets te veel haar best doet om nog schattiger te zijn dan Margaret O'Brien (ze slaagt daar ook nog eens in), stralen haar passie en liefde voor haar paard van haar gezicht af. Mickey Rooney geeft een prachtig genuanceerde vertolking van de trainer.<br />Dit is verre van een perfecte film. Sommige situaties en scènes zijn een beetje afgezaagd en gedateerd (de capriolen van de kinderen, en Rooneys scènes op de renbaan en in de pub, bijvoorbeeld), maar dat doet er niet toe. De plot blijft trouw aan de personages en laat nogal wat ongezegd. Er zijn geen onnatuurlijke dramatische en prekerige momenten <0xE2><0x80><0x93> soms is meer minder. De laatste scène is daar een goed voorbeeld van <0xE2><0x80><0x93> de emotionele dialoog wordt aan de kijker overgelaten.<br />Sterk ingehouden voorstellingen, afgeronde personages, kernachtige dialogen, een intelligente en van binnenuit consistente verhaallijn. We geloven in de personages en zijn geroerd door hun verhaal. Ja <0xE2><0x80><0x93> zo maken ze ze gewoon niet meer.