Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Wat de moeite van het vermelden waard is, en dat wordt niet vermeld in de andere recensies die ik hier heb gelezen, is de onderliggende betekenis van de manier waarop de wet het leven en het gedrag van homo's in het tijdperk dat in de film wordt beschreven, heeft gevormd. Hoewel Courtenays personage duidelijk homoseksueel is, is hij niet de enige: de man over wie zo vaak wordt gesproken is de andere, en de reden dat hij nooit is gezien, de reden waarop wordt gezinspeeld dat hij is verdwenen, schijnt te zijn dat hij door de politie is aangehouden wegens homoseksuele activiteiten <0xE2><0x80><0x94> in die tijd een misdrijf in Engeland.<br />We kunnen onder de oppervlakte lezen dat deze recente gebeurtenis Norman, Courtenay, van streek heeft gemaakt.' En we kunnen ook in een terloopse opmerking van Oxenby, de Edward Fox-figuur, de snelle verwerping zien van elke connectie met zo'n persoon wanneer de wet erbij betrokken is: de angst voor associatie beïnvloedt veel van de personages en maakt deel uit van het portret dat de film schildert van een tijd en de mensen die die tijd bewonen. Het feit dat Sir Courtenay aan het eind in de steek laat, is van meet af aan voorzien, als deze onderliggende tekst is opgenomen: het verklaart ook het anders onverklaarbaar weglaten van zijn Dressoir van de lijst van degenen voor wie hij dank zegt. De uitbundigheid, gecombineerd met de angst voor ontmaskering, levert de combinatie van verlangen en angst op die Courtenay nodig heeft om... ' Hij stapt het voetlicht in, zoals hij ook doet wanneer hij de ophanden zijnde luchtaanvallen bekendmaakt, een scène die anders onnodig zou zijn, maar die zowel een symbolische als letterlijke weergave is van de innerlijke kwellingen van de man.<br />Dus terwijl het drama draait om het verval van Finney's Sir, komt een groot deel van de tragiek van de film en het toneelstuk voort uit de 'fatale tekortkoming' van Courtenays homoseksuele geaardheid, waardoor dit, zoals de titel al doet vermoeden, een film over hem is.<br />De artistieke richting, het tempo en de filmische stijl van deze film lijken uit een andere tijd te komen, verder dan de jaren tachtig en in sommige opzichten zelfs verder dan de Tweede Wereldoorlog. Het impliciete portret van een maatschappij die zich nog steeds vastklampt aan een oudere morele orde, en de sympathie van het personage dat gepijnigd en geruïneerd wordt door de wreedheden van die orde, noodzakelijkerwijs gevangen in de besloten wereld van het theater, en de kennis die we hebben van hoeveel van dat alles zou worden weggevaagd na de oorlog, maakt deze film des te aangrijpender, ondanks al zijn tekortkomingen.