Wat is het sentiment van de recensie?

Als Monte Hellmans legendarische meesterwerk uit het begin van de jaren zeventig van de twintigste eeuw, 'Two-Lane Blacktop', was uitgevoerd als een grimmig, uitgekleed, strakgespannen en rechtlijnig broeierig sfeerstuk, opgesierd door die onmiskenbaar gemene, magere, ruige, ruwe en ruwe Australische macho-mentaliteit, en met een royale hoeveelheid stug, wanhopig, zonder-hoop-op-wat-dan-ook, eind-van-de-weg-punk-nihilisme, zou het ongetwijfeld veel lijken op deze ontstellend sombere en sfeervolle afknapper.<br /><br />De aardige fabrieksarbeider Mike (een aantrekkelijk sjofele Terry Serio) krijgt het aan de stok met de spottende fascistische autoracekampioen Fox (een volstrekt gehate Richard Moir) als hij Fox' aantrekkelijke fotomodelvriendin Julie (de lieftallige Deborah Conway) van hem afpikt. Mike en Fox beginnen te wedijveren in steeds dodelijker races waarin de inzet met elke volgende ronde hoger wordt, en culmineren uiteindelijk in een bijzonder zenuwslopende alles-of-nietsrace waarbij slechts één echte winnaar wordt toegestaan. Mike, geholpen door zijn bezorgde, maar loyale Italiaanse monteursmaat Tony (een schitterend gladde bocht van Vangelis Mourikis) en geassisteerd door een blinde, uiterst hippe vetkuif rebel uit de jaren vijftig (verrassend koel en beheerst gespeeld door Max Cullen), zet gewillig zijn leven op het spel voor zijn reputatie, de genegenheid van zijn vrouw, het geld en, het allerbelangrijkste, voor de kans om de hooghartige Fox uit zijn zelfvoldane, dreigende val te verlossen. Met de grootste ernst en intensiteit geregisseerd door John Clark, met Barry Tomblim tot in de perfectie geacteerd, met een huiveringwekkende, huiveringwekkende synthesizersampler van Peter Crosbie en sobere, onopgesmukte cinematografie van David Gribble, toont dit authentiek knoestige begin van de jaren tachtig het concept van raceauto's niet alleen als een funky alternatieve levensstijl, maar ook als een allesverterende obsessie en reden om te leven (het is het enige waar de meeste personages in de film echt gepassioneerd over zijn) met een opmerkelijk scherpzinnig en strak oog. Compleet met een aangrijpend einde en een genadeloos grimmige kernboodschap over de bittere prijs die je betaalt als je de beste bent, is deze fascinerende vertoning van een doodlopend bestaan een buitengewone cinematografische prestatie.