Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De rolbezetting (en de richting) in _Onderstroom_ is eerder banaal dan geïnspireerd in deze noir-kluns die van het begin af aan niet van de grond komt. Robert Taylors houten stijl vormt bijna onmiddellijk een wegversperring voor de hooggestemde Kate Hepburn, en vanaf het begin is er sprake van een slechte chemie.<br /><0x3E> Naïeve en onschuldige Ann Hamilton (Hepburn) valt voor de knappe vliegtuigfabrikant Alan Garroway (Taylor) en rent met hem naar het altaar. Ze komt er al snel achter dat er veel is wat ze niet van hem weet. Naarmate Alan afstandelijker wordt, duikt ze dieper in het duistere verleden en al snel merkt Ann dat ze in een nachtmerrie leeft in plaats van in de Amerikaanse droom. De onderstroom doet denken aan een paar Hitchcock-scenario's, maar Vincent Minnelli komt er al snel achter dat hij geen meester is in het vertolken van spanning. Hepburn is geen breekbaar viooltje en het valt niet mee om een personage te vinden dat beter past bij de terughoudende stijl van Teresa Wright of Joan Fontaine. Minnelli slaagt er nooit echt in om Kate op een wanhopige manier te laten berusten in Taylors beperkte acteertalent. Haar pogingen komen over als zwijgzame Gish, terwijl Taylors waanzinnige afdaling in de waanzin wordt gespeeld door de beheerste Bela Lugosi. Robert Mitchum maakt de misplaatste rol van de gevoelige broer compleet.<br />Cinematographer Karl Freund zorgt voor een paar zeer gestileerde noir-interieurbeelden, maar Minnelli en de cast gebruiken de atmosferische middelen gedwee en de spanning blijft lauw. Met Minnelli ver van zijn forte (de muziek) en Hepburns slachtofferrol die haar als een slecht pak past.