Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was vroeger dol op de Hollywood-actiefilms uit de jaren tachtig. Ze hadden iconen als Arnie en Sly, maar ik denk dat de actiefilm in de jaren negentig naar nieuwe diepten is gestort. Ik geloof dat Armageddon het ergste van alles was.<br />De plot is schaamteloos gekunsteld en haalt de ergste clichés uit de kast om de kijkers op te winden. Het melodrama is zo walgelijk zoetsappig dat je echt niet kunt wachten tot Bruce Willis van het scherm verdwijnt. Liv Tyler, die bewonderenswaardig had geacteerd in een aantal mooie onafhankelijke films onder leiding van meesters als Bernardo Bertolucci en Robert Altman, besloot helaas op de commerciële toer te gaan. Deze film symboliseert de nieuwe esthetiek van Hollywood, van grootse special effects en verdomd weinig goede dialogen of authentieke melodrama's. Dat is tegenwoordig de norm, en ik begin me af te vragen of er in Hollywood wel een rol is voor scenarioschrijvers. Het lijkt wel alsof ze alleen maar schrijvers en comités inhuren om de eenvoudige scripts te schrijven. De rest laten ze aan de technologie over. In Armageddon zit geen greintje grootse, oprechte menselijke emotie. Het voelt gewoon leeg en nietszeggend. Ik kan maar één goed aspect van deze film bedenken, en dat is dat de vader van Liv Tyler niet eens in de film voorkomt. s-band Aerosmith levert een herkenningsmelodie voor de film <0xE2><0x80><0x93> een ballade die echt de lucht in gaat en in elk geval de harten een beetje sneller doet kloppen als de aftiteling verschijnt.<br />Ik huil om de westerse beschaving als mensen zoals deze voorspelbare, omslachtige film leuk vinden. Hij staat voor oppervlakkigheid, lethargie en een afname van het menselijk intellect. Ik zou zelfs nog liever naar de achtste vrijdag van de 13e kijken.