Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De musicalversie van LOST HORIZON uit 1973 is een van de mooiste en meest vertederende en kitscherige musicals uit de hele geschiedenis. De musicalversie uit 1973 van de roman van James Hilton over het mythische SHANGRI-LA! is echt een juweeltje. Muziek van BURT BACHARACH en teksten van HAL David. Een vreemde mengeling van rechttoe rechtaan drama, avontuur en muzikale scènes. Het is de ALLERLEINE anti-oorlogsmusical die ooit is gemaakt.<br />Deze film was een kritische en financiële teleurstelling in de Verenigde Staten, maar bracht in het buitenland veel geld op. Alleen in Amerika mislukte hij. Hij is heel anders en uniek in zijn aanpak als filmmusical, en verdient veel meer krediet dan hij krijgt. Als verhaal is LOST HORIZON een ongelooflijk avontuur en zowel de film van Frank Capra uit 1937 als deze musical uit 1973 zijn getrouwe bewerkingen van de roman van James Hilton. Wat ik zo leuk vind aan de versie uit 1973, is de vrijheid waarmee de musicalnummers worden gepresenteerd. De film heeft een prestigieuze cast en een getalenteerde regisseur en filmregisseur. Dit is een BURT BACHARACH Shangri-La en het is een geweldige plek. Liedjes als THE WORLD IS A CIRCLE, SHARE THE JOY en LIVING TOWN, LIFE, LIVE LIVE roepen een geluksgevoel op waarover Hilton in zijn roman schreef. De twee liefdesliedjes, ik denk dat ik haar verjaag en ik kom naar je toe, zijn de gevoelige punten in het verhaal. In beide liedjes klinkt een vredige en zachte toon die heel goed aansluit bij de filosofie van het verhaal. Bovendien is 'De dingen die ik niet zal missen' een goed duet met een sterke melodie. Het is een aardige uitwisseling van verschillende soorten perspectief en wie kan er iets op aan te merken hebben dat Olivia Hussey en Sally Kellerman stampen, zingen en op tafels dansen? Ze zijn een geweldig team en het nummer is goed ingestudeerd.<br />Ik vond het altijd interessant in dit verhaal hoe de hoge lama iemand uit de buitenwereld ontvoert om zijn plaats in te nemen in Sjangri-La. Het personage van de hoge lama is een zachtaardige ziel, maar enigszins radicaal in zijn opvatting over de mensheid als geheel. Hij heeft geen hoop voor de wereld buiten Sjangri-La. Als deze film vandaag opnieuw zou worden gemaakt, zou het interessant zijn om te zien hoe er meer nadruk zou worden gelegd op het hoofdpersonage, Richard Conway, die in conflict is met wat hij in de buitenwereld heeft achtergelaten, in tegenstelling tot wat hij in Sjangri-La heeft gevonden.<br />Natuurlijk moest, om de film geloofwaardig te maken, het personage Richard Conway aan het eind gepresenteerd worden als lijdend aan geheugenverlies, zoals hij in het boek was. Geen van beide filmversies van LOST HORIZON was in dat opzicht trouw aan de roman. Heeft Conway Sjangri-La gevonden of heeft hij het zich ingebeeld? 'Zijn ze allemaal omgekomen bij het vliegtuigongeluk? Iedere man heeft zijn eigen idee van wat zijn Sjangri-La zou zijn. Het conflict met Conway, die in Sjangri-La wil geloven en naar zijn oude leven in de buitenwereld wil terugkeren, is heel sterk. Ik vind de melancholie op de gezichten van Kellerman, Kennedy en Van mooi, als ze hun vrienden de mystieke vallei zien verlaten. Interessant dat Conway het paradijs niet wil verlaten, maar door zijn broer wordt gedwongen. Beide versies van LOST HORIZON werken op verschillende manieren, maar beide zijn erin geslaagd om James Hiltons ideeën over een verborgen vallei waar geld geen waarde heeft en matiging de regel is, aan het licht te brengen. Dus in zekere zin is het anti-kapitalisme.' 's Thema's waar geld en materialisme niet de drijfveer zijn. Menselijke vriendelijkheid, fatsoen, mededogen, hoffelijkheid, etiquette en een harmonieus leven met elkaar zijn de regels.<br /><0x3E><0x3E> LOST HORIZON heeft een veel sterker verhaal dan de meeste musicals. Het probeert de fundamentele vragen van het leven te beantwoorden en je kunt het nauwelijks kwalijk nemen dat het daar niet in slaagt. Je moet niet vergeten dat LOST HORIZON in 1973 het laatste nummer van CABARET was. Het was niet langer in de mode voor personages om in een musical te zingen, laat staan dat ze door andere zangers een andere naam kregen. LOST HORIZON was een gemakkelijk doelwit voor blasé critici. De verwachtingen waren hooggespannen, bijna onredelijk. Er waren twee doelwitten die moesten worden getroffen: de producent, Ross Hunter, en BURT BACHARACH en de critici. Ross Hunter had tientallen jaren financieel succes gehad als producent en LOST HORIZON was zijn vervolgfilm op zijn kaskraker uit 1970, AIRPORT. Die film was tot aan die tijd de grootste geldschieter van Universal, en het succes van die film was de aanleiding voor tien rampenfilms. Jarenlang was AIRPORT de best bekeken film die ooit op televisie was vertoond. Hij werd genomineerd voor 11 Academy Awards, waaronder die voor de beste film. In die tijd waren Burt Bacharach en Hal David de meest succesvolle songwriters van het land. De ongegeneerde sentimentaliteit van LOST HORIZON had nauwelijks een kans in de nasleep van de ineenstorting van de censuur in films als EASY RIDER, MIDNIGHT COWBOY en THE GOODATHER. Seks en geweld waren een nieuwe grens aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. Het publiek stroomde toe naar films met een inhoud die ze niet gewend waren op het witte doek te zien. musicals werden niet langer goed ontvangen, hoe goed ze ook waren gemaakt. Tegenwoordig kan LOST HORIZON op verschillende niveaus worden genoten en gewaardeerd. Het is de ultieme ontsnappingsfilm met een sterk verhaal, prachtige muziek, een duur budget en een beetje eigenzinnige humor. Hij is onconventioneel in die zin dat de muziek pas na drie kwartier in de film wordt geïntroduceerd. Hij verlegt zijn koers halverwege als de mystieke vallei wordt geïntroduceerd, en waarom ook niet? Lost Orri-zion '73 is een hemelse film die herontdekt moet worden. Een verloren en legendarische schat die veel meer verdient dan zijn reputatie.