Wat is het sentiment van de recensie?

Ik denk dat Fame de beste film was die ik ooit heb gezien. In zekere zin was het grappig en dramatisch, maar dat maakt een film nu juist zo goed. Toegegeven, er zitten een paar losse eindjes aan, heel veel zelfs, maar ik vind het nog steeds een geweldige film. Een paar van de grappige dingen gebeuren tijdens de auditie aan het begin van de film. Ik vind het hilarisch als het meisje O.J. Simpson probeert na te doen in 'The Towering Inferno' en Raul/Ralph naar elke kunstacademie gaat en zegt dat zijn vader in elk vak geweldig was. Hij zegt dat zijn vader met de Rockets heeft gedanst en Ralph zijn tapschoenen heeft nagelaten. De Rockets bestaan, voor zover ik weet, uit vrouwen. En de tapschoenen waren gewone schoenen met flessendoppen aan de onderkant. En de jongen die de tekst van Julia in het Romeo en Julia-stuk voorlas, was grappig. Eén ding aan de film waar ik gewoon opgewonden van word, is de muziek. Ik heb nog nooit zoiets gehoord!!! Mijn lievelingsliedje is 'I Sing the Body Electric' en mijn tweede is de herkenningsmelodie van de film zelf, 'Fame'. Irene Cara heeft een geweldige stem en is een geweldige actrice. De manier waarop de film zich op veel etnische groepen richtte, bevalt me. Hij liet zien hoe al die mensen er in werkelijkheid uitzien in wat nu 'La Guardia School of the Performing Arts' wordt genoemd. Deze film toonde de triomfen en beproevingen van veel jonge artiesten, onder wie Angelo, Doris, Bruno, Coco, Montgomery, Ralph, Leroy, Hilary en Liza. Ze hadden het allemaal moeilijk, maar deden het op hun eigen manier. Deze film had nog wel 30-45 minuten langer kunnen duren (voor de diploma-uitreiking), maar het blijft mijn lievelingsfilm, wat er ook gebeurt!!!!