Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb me vreemd genoeg tot deze film aangetrokken gevoeld sinds ik hem ergens in het begin van de jaren tachtig op Showtime heb gezien. Ik zeg vreemd omdat het nogal een bespottelijk stukje softcore is, een genre waar ik niet bijzonder in geïnteresseerd ben. De dialoog is pompeus en absurd filosofisch (wat ongetwijfeld alleen te begrijpen is voor Frans-Italiaanse producenten) en de plot is volkomen irrelevant. Wat het wel bereikt, is een heerlijk hypnotiserende en door en door aangename stemming. Het decor (de prachtige Filippijnen), de naaktheid in softfocus en de prachtige score dragen allemaal bij tot een vreemde en buitengewoon kijkbare oefening in een soort film die tegenwoordig zelden wordt gezien. Het is werkelijk een van mijn grote'schuldige genoegens'. Ik had het geluk dat ik het op een oude laserdisc vond en ik heb er vaker naar gekeken dan volgens mij gezond is. Een waardevol moodboard.