Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was een jaar of veertien toen ik de musicalversie van Lost Horizon zag. Ik was zo dol op de film en de liedjes dat ik een paar keer naar de bioscoop ging om hem keer op keer te zien. Mijn moeder kocht de elpee en ik leerde de liedjes uit mijn hoofd, net als bij 'The Sound of Music' (die mensen in Oostenrijk nauwelijks kennen). Ik denk dat het probleem met sommige van die zelfbenoemde critici is dat ze geen romantische ziel hebben en de film niet door de ogen van een jonge tiener zien. Misschien is hij een fan van Ingrid Bergman, maar ik was gelukkig met Liv Ullman. Kon Ingrid Bergman zingen en dansen? Wat was er zo geweldig aan haar? Misschien waardeerde de criticus haar niet omdat hij een nieuwe bril of contactlenzen nodig had, want hij zag een grote gelijkenis tussen Liv Ullman en Bill Clinton. Het was het idee en het verhaal achter de film, de filosofie, die de belangrijkste en interessantste factor was, en een muzikale kleurstelling maakte de film alleen maar amusanter en leuker zonder de intellectuele aspecten te beschadigen. Het is jammer dat veel andere films met zogezegd grote acteurs en actrices met onbelangrijke thema's of verhalen in vergelijking daarmee ontzettend saai zijn.