Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is zo'n road movie die je graag een heleboel over vrouwen zou willen vertellen, over het universum, het betere leven, de verschrikkelijke eenzaamheid van de briljante architect uit Manhattan die alle banden met iedereen doorsnijdt, ook met zijn drie jaar oude kind <0xE2><0x80><0x93> wat sommigen misschien onverantwoordelijk zal voorkomen <0xE2><0x80><0x93> maar de held wint het met vlag en wimpel als het op egoïsme aankomt en de scène met zijn oude schoolkameraad, die begint als een soort goeie ouwe conversatie en eindigt met een dreigende noot, is de oase in een woestijnfilm.<br />De scène met <0xE2><0x80><0x93> de <0xE2><0x80><0x93> vader <0xE2><0x80><0x93> die <0xE2><0x80><0x93> toen <0xE2><0x80><0x93> ik <0xE2><0x80><0x93> nog <0xE2><0x80><0x93> een <0xE2><0x80><0x93> kind <0xE2><0x80><0x93> was <0xE2><0x80><0x93> is keer op keer verteld en VERTELD. Natuurlijk heeft dat niet verhinderd dat het kroost zijn manier van leven ontwikkelde. Je zou kunnen denken dat ze nog nooit van vrouwenemancipatie heeft gehoord, gezien haar houding.<br />Het beste is de soundtrack, met fantastische songs van Willie Nelson, Tom Waits of Bonnie Raitt... Maar je kunt er ook van genieten zonder dit saaie pretentieuze werk.