Wat is het sentiment van de recensie?

Ah, wat verfrissend om een beeld te zien van het achttiende-eeuwse Engeland, compleet met modder, pokken en galgen... en nog vergezeld van een verrukkelijke techno soundtrack ook. Dit is het verhaal van de onderdrukte struikrover Plunkett (Robert Carlisle) en de Gentleman-in-moeilijke-tijden kapitein Macleane (Jonny Lee Miller), en hoe ze bij elkaar komen en de aristocratische varkens beroven. Plunkett is een harde noot om te kraken, maar MaCleane is daar veel te beleefd voor en wordt dus 'de heer des huizes'. Hij wordt verliefd op vrouwe Rebecca (Liv Tyler), (om eerlijk te zijn is zij het enige zwakke onderdeel van het hele verhaal) en wil indruk op haar maken.<br />De kostuums zijn fantastisch. Grote, kleurrijke, historisch correcte, prachtige kostuums. Alan Cummings krijgt de beste dialogen en de beste tekst als lord Rochester, met een zeer niet-18e-eeuwse wenkbrauwpiercing. De muziek wisselt tussen galmende, glorieuze koren en dreunende techno met bastonen, die niet zo buldert als je zou verwachten in een historische film. Het script is snel en doorspekt met moderne uitdrukkingen; dit is geen Merchant Ivory. Er zijn hilarische delen, walgelijke delen, zit-op-de-rand-van-je-stoel-en-bijt-op-je-vingernagels-delen, maar het hele verhaal kabbelt voort en is al die tijd heerlijk vermakelijk. Dit is juichen-in-de-bioscoop. Onmiskenbaar.