Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik denk dat de vorige 'House'-film een doorslaand succes was, wat Universal ertoe bracht nog een paar druppels uit het monster van de cashcow te wringen. Het creatieve team moet in een recyclingstemming zijn geweest, te beginnen met de openingstitels van 'Son of Frankenstein' en een deel van de stock-beelden die door de film heen waren verspreid, zoals een onbedoeld grappig stukje zakenwereld waarin beelden van Glenn Strange als het monster zijn vermengd met fragmenten van Karloff uit de Bruid van 1935, en in vergelijking met de robotachtige manier waarop Strange zich bewoog, lijkt Karloff zich in vergelijking met hem te bewegen als een jachtluipaard.<br />De vorige filmcontinuïteit wordt terzijde geschoven, met betrekking tot de wonderbaarlijke doodsbedreigingen van de Wolvenman en Dracula, maar wanneer dr. Edelmann & Larry Talbot Frankenstein ontdekken, is er geen twijfel mogelijk. Edward T. Lowe erkent in elk geval iets van de filmgeschiedenis, hoewel Talbot merkwaardig genoeg nooit vermeldt dat hij Karloffs dokter Niemann heeft ontmoet.<br />Aangezien dit het laatste deel van de horrorcyclus van Universal zou zijn, worden de bovennatuurlijke elementen van De wolfman en Drac (onovertuigend) omgevormd tot medische kwalen. Drac krijgt te horen dat hij aan een bloedziekte lijdt, een heel zeldzame ziekte die hem in staat stelt in een vleermuis te veranderen of in rook op te gaan als het zonlicht hem aanraakt.<br /><0x3E><0x3E> En Larry Talbot heeft alleen maar een beetje druk op de hersenen. Natuurlijk wordt dit alles met veel omhaal van woorden uitgelegd, waarbij het medische jargon in vele scènes doorklinkt. Dit blijkt de grootste belemmering te zijn, aangezien de filmmakers ergens in de loop van de tijd de feitelijke gruwelen en het amusement lijken te vergeten en de monsters condities geven die even behandelbaar lijken als een griepje.<br /><br />Als enorme fan van de oude horrorfilms van Universal is het zelden voorgekomen dat ik me zo verveelde als ik er een bekeek. Het hele gebeuren voelt aan als een film die gewoon is gemaakt omdat het kon, maar als deze puinhoop niet was opgelost, hadden de monsters Abbott en Costello misschien nooit ontmoet, dus ik neem aan dat hier iets goeds uit is voortgekomen.