Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De tijd is niet vriendelijk geweest voor deze film vanwege de overgangsdagen van geluid naar stilte. De plot draait om een gangster die verliefd wordt op een vrouw uit de beau monde die hem wil helpen om zijn geluks violiste, van wie ze houdt, een hak te zetten. Er zijn natuurlijk complicaties. Het probleem met de film voor mij is dat hij niet goed is verouderd. Er zijn overal opvoeringen en sommige emotionele scènes lijken zo overdreven dat ze lachwekkend zijn. Eén laatste uitwisseling waarbij Carol Lombard iemand uit haar kamer gooit, heeft me aan het huilen gemaakt met zijn zangnummers. Er zijn andere keren dat de film statisch wordt, een teken van de beperkingen van de microfoons. Het is geen slechte film, het is alleen zo dat de technische beperkingen van de film het echte genieten in de weg staan. Normaal ben ik vergevingsgezind, maar deze keer kon ik gewoon niet met de stroom mee (aan de andere kant was de kopie die ik heb gezien absoluut afschuwelijk). Een poging waard als je in een vergevingsgezinde stemming bent (en om eraan herinnerd te worden dat Robert Armstrong eigenlijk meer heeft gedaan dan Carl Denham in King Kong spelen).