Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'De Egyptenaar' speelt zich af tijdens de heerschappij van een van de meest fascinerende figuren uit de oudheid, de farao Akhnaton, die dertien eeuwen voor Christus een monotheïstische religie, het Atenisme, in het oude Egypte probeerde in te voeren. De hoofdfiguur is echter niet Akhnaton, maar de fictieve Sinuhe. Als baby wordt Sinuhe op mysterieuze wijze in een mandje op de rivier de Nijl gevonden en geadopteerd door de arts Senmut en zijn vrouw. Als hij volwassen wordt, volgt hij zijn geadopteerde vader op in het medische beroep, waarbij hij aanvankelijk (net als zijn vader) onder de armen van de stad werkt, maar hij komt op de voorgrond als hij en zijn vriend, de ambitieuze jonge soldaat Horemheb, de farao redden.' Sinuhe wordt aangesteld als hofarts, maar raakt geobsedeerd door de Babylonische courtisane Nefer. Sinuhe ruïneert niet alleen zichzelf in een vergeefse poging haar liefde te winnen, maar wordt ook te schande gemaakt omdat hij door zijn verwaarlozing van zijn plichten niet in staat is het leven van Akhnatons dochter te redden.<br />Sinuhe vlucht in ballingschap, waar hij succes heeft als genezer in naburige landen, maar hij keert terug naar Egypte als hij hoort van een Hettitisch complot om het land binnen te vallen. Hoewel Akhnaton hem zijn eerdere vergrijpen vergeeft, komt Sinuhe in een staat van beroering. De pogingen van Sinuhe om een nieuwe religie in te voeren hebben geleid tot burgertwisten tussen zijn volgelingen en die van de priesters van het oude polytheïstische geloof, en hij is van nature te vredelievend om stappen te ondernemen om de dreiging van de Hettieten het hoofd te bieden. Sinuhe raakt betrokken bij een complot van Horemheb, nu de generaal van het Egyptische leger, en Akhnatons zuster, prinses Baketamon, om de farao omver te werpen en hem te vervangen door een effectievere monarch.<br />De zwakheden van de film komen voornamelijk voort uit de twee romantische subplots. In de loop van de film wordt Sinuhe onthuld als de verloren zoon van de vorige farao en halfbroer van Akhnaton en Baketamon. Het zou een modern publiek dus kunnen verbazen dat ze verliefd op hem werd; een huwelijk tussen broers en zussen werd naar de maatstaven van het Egyptische koningshuis niet noodzakelijk als incestueus beschouwd, maar de maatstaven van het bioscooppubliek in de jaren vijftig waren op dit punt over het algemeen minder liberaal. Hoe dan ook, de driehoek Horemheb-Baketamon-Sinuhe is een onnodige complicatie en doet afbreuk aan Baketamons rol in de film, die van de kille, cynische Realpolitik.<br />De subplot van Nefer, die het grootste deel van het eerste uur van de film in beslag neemt, is overdreven melodramatisch Nefer is moreel waardeloos maar fascinerend, en voor de rol was een actrice van grote schoonheid en ook van grote dramatische vaardigheid nodig om haar geloofwaardig te maken, vooral omdat Nefer de moeilijke taak heeft Sinuhe weg te lokken van een vrouw die zo mooi is als Jean Simmons (die Merit speelt, Sinuhes rivale om haar genegenheid). Het is daarom jammer dat de rol naar een actrice ging die zo komisch onbekwaam was als Bella Darvi, wier enige kwalificatie was dat ze de ma<0xC3><0xAE>tresse was van de producent Darryl F. Zanuck. Darvi was niet alleen een houterige actrice, maar sprak ook met een zwaar buitenlands accent, dat nog onbegrijpelijker werd gemaakt door haar slissen. Ze was niet eens bijzonder aantrekkelijk in vergelijking met de twee legendarische Hollywood-schoonheden in de film, Simmons en Gene Tierney, die Baketamon spelen.<br />De film is beter als hij zich concentreert op de belangrijkste politieke en religieuze thema's. De andere acteurs zijn beter dan Darvi, hoewel Peter Ustinov als Sinuhe's bediende Kaptah dezelfde fout maakt als in 'Spartacus', namelijk dat hij een komische sfeer probeert te brengen in een film die dat niet nodig heeft. Zijn stem was trouwens veel te patricisch voor een 'komische bediende'-rol.<br />Edmund Purdom, een weinig bekende Britse acteur, kreeg de hoofdrol toen Marlon Brando zich op het laatste moment terugtrok, maar hij speelt de grote man meer dan goed. De rol van Horemheb is beter dan hij was in zijn andere epos uit 1954, 'Demetrius and the Gladiators'. Simmons is stralend mooi als Merit.<br /><0x3E><0x3E> Akhnaton is de rol van een filosoof-koning die eindigt als een soort heilige dwaas.<br /><0x3E><0x3E> Michael Wilding (tot nu toe het best bekend als de tweede meneer Elizabeth Taylor) speelt Akhnaton als een zogenaamde filosoof-koning die eindigt als een soort heilige dwaas. Zijn onvermogen om moeilijke beslissingen te nemen maakt hem tot een ongeschikt heerser, maar hij heeft een profetische visie op vrede en rechtvaardigheid die hem een uitstraling van morele grootheid geeft die ver uitstijgt boven die van degenen die hopen hem op de troon te kunnen vervangen. Hoewel Aten meer gemeen had met het Opperste Wezen van de Deïsten dan met de Jehova uit het Oude Testament of de Trinitaire Christelijke God, is er een weloverwogen poging om parallellen te trekken tussen het Atenisme en het christendom. In de film is het Atenistische symbool de 'ankh', ongetwijfeld gekozen vanwege de gelijkenis met een kruis, maar in werkelijkheid was het een veelvoorkomende Egyptische hiëroglief voor het leven, niet uniek voor het Atenisme. Zijn taal heeft vaak een bijbelse klank; zijn vergelijking van zichzelf met 'de wind die in de woestijn fluit' doet denken aan Johannes de Doper's'stem die in de wildernis roept' (vandaar de titel van deze recensie). Sinuhes verwijzingen in de rivier komen overeen met het verhaal van Mozes uit het Oude Testament.<br />Aan het eind van de film bereikt Sinuhe, die de geest van de dode Akhnaton heeft geërfd, een eigen morele grootsheid. De boodschap van de film is dat we, hoewel we praktische mannen van actie zoals Horemheb nodig hebben, ook visionairs en denkers nodig hebben die bereid zijn de vraag 'waarom?' te stellen. is een film die idealistisch en menselijk is in zijn benadering van zowel religie als politiek.