Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een prachtige film als film <0xE2><0x80><0x93> hij krijgt een 8 van de 10. Als gefilmd stuk accurate geschiedenis... je zou graag wat liefdevoller zijn, maar het is een 5 van de 10. En ik denk dat ik eigenlijk heel goedgeefs ben.<br />Wat was hij voor iemand <0xE2><0x80><0x93> die man van paard en sabel die de jongste 'jongens'-generaal was in het Unieleger van de Amerikaanse Burgeroorlog, en die met al zijn mannen stierf tijdens de grootste militaire overwinning van de Noord-Amerikaanse Indianenstammen? Een eigenzinnige, militante, opschepperige, bloeddorstige, ambitieuze, slimme, te slimme, Indianenvijand, Indianenvriend (?) en nationale held. Zijn dood in 1876 werd als een nationale tragedie beschouwd en dwong hem tot een roem die gelijk was aan die van Washington, Lincoln, Jackson, Grant/Lee en Sherman/Jackson. Pas toen hij zich steeds meer bewust werd van de fouten die hij in zijn carrière had gemaakt <0xE2><0x80><0x93> de al te ambitieuze waaghalzerij <0xE2><0x80><0x93> verloor zijn reputatie aan betekenis. Toch is George Armstrong Custer tot op de dag van vandaag de best bewaarde herinnering in de militaire annalen van de geschiedenis dat hij zijn laatste veldslag heeft verloren (ik kan me niet echt een vergelijkbare slag herinneren <0xE2><0x80><0x93> misschien generaal Jonathan Mayhew Wainwright, die gedwongen was met zijn mannen mee te gaan op de dodenmars van Bataan <0xE2><0x80><0x93> maar Wainwright overleefde de mars en de Tweede Wereldoorlog). <br />Custer is in meer films te zien geweest dan in veel betere generaals, vanwege de avonturen in het Westen en Little Big Horn. Jammer dat de details van de echte carrière nooit zo liefdevol zijn behandeld als in deze film door Raoul Walsh en Errol Flynn. Maar zelfs in 1941 was de legende nog sterk. Olivia de Haviland speelde Libby Custer, die in een andere filmrecensie over deze draad werd genoemd en die George tot 1933 overleefde, dus acht jaar later werd het verhaal nog steeds op de juiste manier gebracht. Custer werd gezien als onze eigenzinnige maar dappere dolende ridder, en nu de schaduw van de Tweede Wereldoorlog steeds dichterbij kwam, moesten we de mythe in stand houden en de waarheid begraven. John Ford zou dit volledig hebben begrepen en er zijn goedkeuring aan hebben gehecht.<br />We krijgen dus de indruk dat hij een heethoofd was, maar hij was wel vaderlandslievend. Hoewel hij door strafpunten bijna van West Point werd weggestuurd (wat waar was), had Custer in 1861 de hoogste klas van de Militaire Academie doorlopen, en het zou echt stom zijn geweest om dat jaar zo kieskeurig te zijn over zo'n vechtersbaas. Want zie je, het grootste deel van het zogenaamde militaire talent van West Point (van Robert E. Lee tot en met hem) kwam uit het zuiden en sloot zich aan bij de Confederatie. De Unie had elke man nodig die ze in het noorden van West Point konden vinden.<br />Custers carrière in de Burgeroorlog zou beter bestudeerd moeten worden - hij was toegevoegd aan de staf van generaal-majoor George B. Maar hij was een cavalerist <0xE2><0x80><0x94> en in de laatste oorlogsjaren zou hij onder de waakzame ogen van Grant en Shermans vriend Phil Sheridan opklimmen. In het bijzonder diende hij met verve in de slag bij Cedar Creek, die een eind maakte aan de dreiging van de Confederatie in de Shenandoahvallei. Ook op het persoonlijke vlak werd Custer erdoor getroffen (zijn goede vriend Stephen Ramseur, die op West Point had gezeten, sloot zich bij de Confederatie aan en klom op tot een positie als Custer <0xE2><0x80><0x94> dodelijk gewond, zat Custer de laatste nacht dat Ramseur nog leefde bij hem).<br />Na de oorlog viel alles in duigen. Hij wilde zijn brevet halen <0xE2><0x80><0x93> generaal-majoor, permanent (dat was het niet, want het was een promotie op het slagveld). Ze gaven hem alleen het luitenant-kolonelschap in het gekrompen leger langs de grens. Hij probeerde politiek te spelen en beging de vergissing president Andrew Johnson te steunen tijdens een politieke reis in 1866, toen de meeste noorderlingen hem als een onbekwame idioot haatten. Hij zou de indianen hebben bewonderd (hij was beslist welbespraakt in zijn geschriften over hen en het Westen), maar hij veroorzaakte in 1868 een echte militaire slachting van Indiase vrouwen en kinderen, die eindigde met een krijgsraad. Later, in de jaren zeventig van de negentiende eeuw, steunde hij de claims van de Indianen op een kring van politici (waaronder de minister van Oorlog, William Belknap) die handelsposten voor de Indianen kochten en verkochten om er winst op te maken. Belknap werd erdoor geruïneerd en de regering-Grant liep een blauw oog op. Hij kwam in de problemen met Grant en Sherman (die Belknaps voormalige commandant was) en Sheridan redde nauwelijks zijn carrière. Toen werd hij op de laatste Grote-Bromcampagne gestuurd. En toen kwam de onsterfelijkheid.<br />Die carrière is een echte film waard, maar zou die te kritisch zijn? Moeten we een man uit de jaren vijftig vasthouden <0xE2><0x80><0x93> 1876 naar de maatstaven van 2007? Zouden we willen dat ons dat in honderd jaar werd aangedaan? Zeker, het zou kunnen gebeuren, maar ik weet niet zeker of we het leuk zouden vinden.<br /><br />Custer (1941-stijl) past Flynn als een handschoen, omdat hij het dichtst in de buurt komt van een 'dans' in een van zijn grote films. Zijn laatste film met Olivia de Haviland wordt onderstreept door een melancholie die te maken heeft met het lot van het personage van de held. Acteurs als Sidney Greenstreet, Stanley Ridges, Arthur Kennedy en Anthony Quinn deden het heel aardig als vrienden, vijanden of zelfs verraderlijke sluipmoordenaars (Kennedy). Als onderhoudend mythisch stuk blijft het hoog, maar als studie van een complexe militaire held is het niet wat het zou moeten zijn.