Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Julien Hernandez is zeker een aantrekkelijke en sympathieke personage op het witte doek. In feite speelt zijn personage zo'n beetje de hele film, of wat er dan ook maar de moeite van het spelen waard is. Het probleem is dat met uitzondering van zijn vriendin (gespeeld door Marisa Petroro) en Paul Lekakis (als hoer/vriendje van sommige personages) niemand anders ook maar in de buurt komt. Hernandez speelt een regisseur van in de dertig van Cubaanse afkomst en met een onbekende seksualiteit, die naar L.A. komt en daar een baan krijgt als regisseur van een homofilm. Terwijl hij bezig is een groep homo's te ontmoeten en een onderwerp voor zijn film zoekt, komt hij naar buiten... maar wel heel erg gay. Zelfs na 88 minuten is de film duidelijk uitgerekt en voorzien van allerlei snufjes van de filmschool, waarvan de meeste uiteindelijk alleen maar het verhaal (dat toch al niet veel voorstelt) verstoren of wijzen op de amateuristische manier waarop de film tot stand is gekomen.<br />Wat jammer is, want er zit een liefdesverhaal in, en de laatste drie minuten, als Hernandez' Sebastien eindelijk het hart van een rijke feestvierder uit West-Hollywood weet te veroveren (op een leuke manier ondergesneeuwd door Lonnie Henderson) en ze elkaar een paar sexy, gevoelige kussen geven, werkt het ondanks alles wat er daarvoor is gebeurd. Maar we maken ons niet echt druk om de andere personages of hun situatie. Ik ben nog niet eens begonnen aan de'regels' voor afspraakjes met Sebastiens vriend Paulie <0xE2><0x80><0x93> geen enkele homo die ik ken, geen enkel normaal mens, punt, zou zichzelf of anderen zulke beperkingen opleggen. En vertel me alsjeblieft hoe Sebastien een geschilde banaan in zijn reet krijgt (die normaal gesproken nogal schraal is, toch?) en naar een dokter moet om hem eruit te laten halen?<br />Het viel me op dat Hernandez een prijs voor deze film had gewonnen als 'kort' <0xE2><0x80><0x93> dat had waarschijnlijk zo moeten blijven. Dit alles gezegd hebbende, verheugde ik me erop Hernandez weer op het witte doek te zien, in een betere komedie met een zelfverzekerder regie.