Wat is het sentiment van de recensie?

Ik zag 'I Smell the Dead' <0xE2><0x80><0x93> sorry, 'I SELL the Dead' <0xE2><0x80><0x93> bij een persvoorstelling. Glenn McQuaid, de schrijver-regisseur-redacteur van de film, is een stoere Ier die de voorstelling inleidde door aan te kondigen dat hij <0xE2><0x80><0x93> terwijl de film aan de gang was <0xE2><0x80><0x93> 'een pint zou gaan drinken'. Ik misgun hem een drankje niet, maar <0xE2><0x80><0x93> door het ons te vertellen <0xE2><0x80><0x93> leek hij het gevoel te hebben dat hij zijn stoerheid of zijn Iersheid, of allebei, moest certificeren. Toen de aftiteling begon, waren er <0xE2><0x80><0x93> zoals gewoonlijk bij persvoorstellingen <0xE2><0x80><0x93> luide ovaties voor de namen van alle acteurs en crewleden die vrienden in het publiek hadden, en stilte voor degenen die dat niet hadden. Na afloop kwam McQuaid terug voor een geestig vraag-en-antwoordgesprek. <br />Deze griezelfilm neemt zichzelf niet serieus, en dat is maar goed ook, want de humor is aanzienlijk sterker dan de gruwel. Slechts één scène is zelfs maar in de verste verte eng, en het grootste deel van de 'horror' is gewoon vulgair, maar ik heb het grootste deel van de film gelachen.<br />Deze film lijkt rond 1850 in Ierland te zijn opgenomen (toen grafrovers voor het grootste deel waren verdwenen). Het verhaal wordt in flashbacks verteld: we krijgen flashbacks in flashbacks, en de karakters krijgen flashbacks waar hij niets van kon weten, omdat hij soms niet aanwezig was of (in één geval) omdat de handeling zich achter zijn rug afspeelde.<br />Het verhaal begint met een gevangene die naar de guillotine wordt gebracht. In het Ierland van de negentiende eeuw werd de guillotine niet gebruikt, maar voor deze ene keer zien we een plausibele sequentie. De gevangene worstelt op weg naar de terechtstelling, de klampen zijn nauwkeurig en de gevangene slaagt erin om omhoog te kijken en het lemmet te zien. (En er is later een beloning uitgeloofd om het historisch onjuiste gebruik van de guillotine zelf te rechtvaardigen.)<br />De personages zijn zogenaamd Iers, maar een van de hoofdpersonen spreekt Cockney-slang: hij gebruikt uitdrukkingen als 'een mok' en 'neem een slager' (om 'eens te kijken'). Voor deze ene keer vertonen acteurs in 19e-eeuwse rollen een 19e-eeuwse tandheelkundige hygiëne, maar bijna alle kleren en kapsels (en de make-up van de vrouwen) zijn beslist 21e-eeuws. Ik klaag niet in het geval van Heather Bullock, die een heel aantrekkelijk zwart minirokje draagt dat van pvc lijkt te zijn. Pff!<br />De hoofdrolspelers (behalve Ron Perlman) zijn uitstekend, maar de meeste bijrollen hebben geen idee van de victoriaanse tijd. De ergste misdadiger is Joel Garland als de kroegbaas, wiens karakter stevig geworteld is in de eenentwintigste eeuw. Net toen ik dacht dat Garlands optreden niet minder victoriaans kon worden, gebruikte hij zijn vingers om 'ironische' luchtcitaten te maken.<br />De decors (vooral het lab van Angus Scrimm) zijn gedetailleerd en indrukwekkend, maar hebben me er niet van overtuigd dat er echt mensen in die huizen woonden en werkten. Bijna elk interieur bevat brandende kaarsen, maar ik heb niet één keer gezien wat er zou zijn geweest als dit echte victoriaanse huizen of werkplekken waren geweest: restanten van eerdere kaarsen.<br />Eén scène bevat een buitenaards wezen: het ergerde me dat McQuaid koos voor een stereotiepe 'grijze' Schwa-buitenaardsheid in plaats van iets origineels.<br />Er zijn schitterende montages, maar McQuaid kiest voor flitsende effecten <0xE2><0x80><0x93> split-screens, shots boven het hoofd <0xE2><0x80><0x93> die niet bij het verhaal passen. Ik was onder de indruk van een steeds terugkerend blauw scherm dat de hoofden van de hoofdpersonen over andere achtergronden heen projecteert. Minder effectief was een steeds terugkerend 'Griezelshow'-motief van camerabeelden die de gezichten van de acteurs veranderen in tekeningen die doen denken aan panel art van horrorstrips uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Het hoort niet thuis in het Ierland van de negentiende eeuw. Het geld dat McQuaid uitgaf aan een flitsende F/X-foto - om zijn redacteurskwaliteiten te demonstreren zonder het verhaal te dienen - had besteed moeten worden aan nauwkeurige kostuums.<br />Grote verrassing nu. Ron Perlman geeft een 'Ierse' voorstelling vol acteertics. Hij speelt zogenaamd een negentiende-eeuwse Ierse priester, schrijft hij met zijn linkerhand. (In het Victoriaanse Ierland werden linkshandige kinderen gestraft omdat ze 'de duivelshand' gebruikten en werden ze gedwongen om rechtshandig te worden.) Maar Perlmans personage blijkt een reden te hebben om zijn rechterhand te verbergen. Elders wordt een personage gebeten door een zombie, maar dat heeft geen nadelige gevolgen, dus ik wist dat er later een beloning zou volgen. Verscheidene scènes die logischerwijs's nachts zouden plaatsvinden, worden overdag opgenomen, kennelijk alleen omdat dat gemakkelijker en goedkoper was. (Aangezien McQuaid een bekwaam regisseur en redacteur is, had hij gemakkelijk 'dag voor nacht' kunnen filmen... maar het gebruik van een procesfotografie-effect om het verhaal te helpen vertellen, lijkt hem veel minder te interesseren dan het laten zien van zijn flitsende montagetechnieken.)<br />McQuaid schijnt eer te bewijzen aan die geweldige oude horrorfilms van de Hammers. Maar die Hammers waren zo geweldig omdat de acteurs en de producenten zo hun best deden om ons ervan te overtuigen dat we werkelijk getuige waren van gebeurtenissen in Whitechapel in 1888, of waar dan ook. 'I Sell the Dead' roept bijna helemaal niet de negentiende eeuw op. <br />Glenn McQuaid toont talent als regisseur, scenarioschrijver en redacteur, maar in alle drie de functies maakt hij vreemde keuzes... en slaagt er dan meestal niet in die keuzes te rechtvaardigen. Maar ik heb genoten van 'I Sell the Dead'. Ik geef het een 7, en ik verheug me op zijn volgende film.