Wat is het sentiment van de recensie?

John Huston was ernstig ziek toen hij zijn laatste succes boekte, en het is zijn testament: compromisloos, moeilijk, duizend mijl verwijderd van raffinement en mode, zal het standhouden als de beste 'laatste film' die je je maar kunt voorstellen. Een zeer sober scenario, geen actie, geen echte held, maar een groep mensen die het hoofd moeten bieden aan de ijdelheid van het leven, de vluchtige jaren en de dood. Het feest houdt de mensen niet lang voor de gek. Toegegeven, de liederen en de maaltijd, compleet met kalkoen en pudding, wekken warmte en genegenheid op. Maar het verstrijken van de tijd heeft Julia's stem gedeeltelijk geruïneerd: de eerste barst in de spiegel. Dan verlaat de camera de kamer waar de gasten zich hebben verzameld en zoekt in de slaapkamer van de oude dame. Het is duidelijk dat zij een gelukkig leven heeft gehad, maar het is niet genoeg. Het is een leven dat onverbiddelijk ten einde loopt <0xE2><0x80><0x93> een film die eindigt met het einde van de film _Julia op haar doodsbed_ <0xE2><0x80><0x93> misschien een onvervuld leven, omdat ze een oude vrijster bleef, zonder kinderen om voort te zetten... alleen een paar armetierige dingen, gele foto's, snuisterijen en snoepgoed... Maar zijn de hoop en de dromen van een mens allemaal vervuld? Kijk naar Gretta. Ze is een getrouwde vrouw, ongeveer vijfendertig, ze is nog steeds mooi en gezond, maar ze weet dat er iets gebroken is. Wat Julia vandaag is, zal ze morgen zijn, daarom gaat ze in haar bewustzijnsstroom terug naar haar verleden, alleen om erachter te komen hoe aangrijpend haar herinneringen zijn: een jongeman pleegde zelfmoord voor haar, een symbool van haar jeugd die nu ten einde loopt. De laatste monoloog, als we er goed naar luisteren, betrekt ons allemaal bij deze eeuwige tragedie, de gedoemde tot mislukking gedoemde menselijke toestand, de meesterlijke les van John Huston.