Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is mijn lievelingshorrorfilm, bijna een 2e van 'Poltergeist'. Ik zag 'One Dark Night' toen hij in 1983 voor het eerst in de bioscopen kwam, in het theater waar ik werkte.<br />Ik ben geboren in 1963, dus ik heb een zekere liefde voor horrorfilms uit de jaren tachtig, ook al zijn ze een beetje gedateerd en zijn de dialogen niet goed geschreven. Wat ik er zo origineel aan vond, was dat het fenomeen 'paranormaal vampirisme' niet is behandeld (tenminste, voor zover ik toen wist) en een zeer reëel fenomeen is.<br />Het kon me niet schelen of Adam West erin speelde (niets tegen hem, maar zijn bijrollen waren niet gedenkwaardig), maar ik vond Meg Tilly een goede casting. De weinig bekende Donald Hutton (uit 'Breinstorm' en 'Indringers van Mars') die een dubbelzinnige wetenschapper was die toezicht hield op onderzoek naar Ramars vermogens, werd helaas over het hoofd gezien. Als homoseksueel besteedde ik meer aandacht aan David Mason Daniels, Meg Tilly's onfortuinlijke maar beeldschone vriendje. Hij is nu makelaar in Texas.<br />Ik voelde de film op twee manieren'realistisch': Raymar, die ervan werd beschuldigd 6 meisjes in zijn surrealistische appartement te hebben vermoord, kreeg een begrafenis die spaarzaam werd bijgewoond, wat het feit weergaf dat hij niet alleen mysterieus was, een kluizenaar, maar ook een moordenaar. Zoals je weet, worden dit soort types zonder fanfare begraven. Ten tweede, als lijken telekinetisch zouden bewegen, zouden ze blijven zweven, slepend met hun voeten. De filmmakers hadden kunnen kiezen voor een wandelende zombie, kreunend en met uitgestrekte armen, maar kozen voor iets wat geloofwaardig overkwam. Kudos! De zoemende elektrische ontlading uit Ramars ogen bij zijn 'troonkist' (alsof hij toezicht houdt op zijn dodenrijk) werpt een spookachtig magenta licht in het mausoleum dat je nog jaren zal bijblijven! Als je ooit in een mausoleum bent geweest, zelfs op een zonnige dag, zul je zien dat ze hun eigen rozetlicht hebben, veroorzaakt door gebrandschilderde ramen. Laat me niet beginnen over de spelonkachtige stilte. Zelfs Ramar zelf zag eruit als iemand die door kon gaan voor een excentrieke, perverse oude man. De score was uniek en gedenkwaardig, en ik kan mezelf nog steeds wel voor mijn kop slaan dat ik hem niet op de band heb opgenomen toen hij voor het eerst uitkwam. De opnamen van de baan waren gedaan waar ze moesten zijn. Ik hield vooral van de zorgvuldig geplande kenmerken van elk lijk: de bruid, het in verregaande staat van ontbinding verkerende kind dat nog steeds zijn teddybeer vasthield, de grootmoeder, de lange, magere, zwarte man, de veteraan uit de Tweede Wereldoorlog met zijn halfgeloken ogen, en de oudere heer met de groene ogen die de eerste was die de 'Zusters'-kliek-ingewijden begroette. Zelfs lijken kunnen goede acteurs zijn, neem ik aan. Het enige waar ik over moest kreunen was de arm die uit een van de kluizen kwam en Julies vriendje wurgde, kon dat?' Het zou mogelijk zijn, tenzij er een lijk in werd gelegd, met de buik en de voeten naar voren, maar waarom? Het zag er ook een beetje vers uit.<br />De film begint griezelig, en we zien Ramars gezicht niet (tot het laatste kwart van de film, wat net zoiets is als het uitpakken van een verjaardagscadeautje) als hij weggelopen tienermeisjes oppikt in de psychische flits van zijn dochter. Dan zien we hoe lijkschouwers zijn lichaam wegslepen in zijn enige slaapkamerappartement, waar we zien dat hij zijn telekinetische vaardigheid heeft geëxperimenteerd door borden in zijn muur te laten zakken. De rest wordt meegesleept als de Heathers-achtige 'Zusters'. De film is in geen enkele betekenis van het woord bloederig. Het bloederigste is wanneer Ramars dochter een spiegeltje gebruikt om zijn kracht aan hem terug te geven, en hij opborrelt en dan smelt. Ik heb altijd het gevoel gehad dat een kracht als die van Ramar nooit zou kunnen sterven en dat een vervolg de moeite waard zou kunnen zijn om naar te kijken. Ik zie het nu voor me: _One Dark Night II: Turning In The Grave._ Maar laten we wel wezen <0xE2><0x80><0x93> de film staat er alleen voor. Ik heb gehoord dat de film nog andere titels heeft gehad, maar de oorspronkelijke titels kloppen niet.<br />Een remake zou zinloos zijn. Maar als er een zou zijn, zou ik een betere dialoog schrijven en sommige scènes verlengen, zoals het laten zien van het onderzoek naar Ramars vermogens in het lab in plaats van het op een bandrecorder te horen. In dit informatietijdperk zou zoiets goed gedocumenteerd zijn op dvd. En nog meer lijken! Waarom zouden we alleen de lijken in het mausoleum laten zien, als Ramars macht zich ook naar het kerkhof kon verspreiden? Laten we zeggen dat ik niet graag een van de mensen zou zijn die aan het eind van de climax de rotzooi moest opruimen; iets wat ook kan worden getoond. Ik denk dat als een van de initierende Zusters een van de lijken had herkend als een familielid, dat een goed, zij het verontrustend karakter zou hebben gegeven. Met CG-effecten zouden een paar ontzagwekkende taferelen met Ramar die gecremeerde resten tot leven wekten van het rek getild worden!<br />Zeg wat je wilt over 'Eén Donkere Nacht', maar het heeft alles. Dus kijk minstens één keer in je leven... of dood!