Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De vier LA-agenten met gleufhoeden die rondrijden in een grote zwarte cabriolet zien er enigszins absurd uit, en nog belachelijker als blijkt dat Nick Nolte, de domste van het stel, de leiding heeft. De schrijver slaagt er nooit in een sfeer van kameraadschap te creëren onder de leden van het team, en de directeur slaagt er niet in de man-berg Nolte een vocabulaire te ontfutselen. Nolte's karakter steekt een sigaret op, wordt kwaad en slaat de ondervraagden tot moes. Zijn methoden brengen hem nergens, tot hij op een gegeven moment tijdens de actie van het ene naar het andere huis dwaalt met zijn mond open en zijn hersenen dicht. Hij slaat een FBI-team in elkaar en gooit twee legerofficieren tijdens de vlucht uit een vliegtuig, met slechts een vaag verslag van zijn woede op het hoofdbureau en zonder enige straf. Aan het eind van de film is hij nog net zo onnozel en gespierd als in het begin. Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen dat een mooie hoer verliefd op hem werd, is een mysterie, net als de eeuwige toewijding en het tragische gevoel van verraad dat zijn werkloze vrouw uitdrukte. Twee interessante shots in de film: een van een atoomexplosie, de andere van een gigantische krater, zogenaamd veroorzaakt door een Bom. De krater is bijna net zo verwoest en opgezwollen als Noltes gezicht.