Is deze recensie positief of negatief?

Negeer de extreme stemmen over 'House of Wax', want het is absoluut geen '1' of '10'. Ik zal proberen iedereen te helpen die erover denkt 'House of Wax' te gaan zien, of voor degenen die het gezien hebben op basis van de trailer en zich bedrogen voelen. Door de trailer ziet deze film er erg veelbelovend uit, en dat is precies wat trailers horen te doen. Er is maar één ding zeker met trailers: als de producenten niet een minuutje aan interessante elementen bij elkaar kunnen sprokkelen om een trailer te maken, dan is het vrijwel zeker dat de film een groot zuipfestijn wordt. Maar een goede trailer vertelt je alleen dat een paar dingen in de film goed zijn, hij geeft je niet veel informatie over het totale pakket. Hier kan een beetje onderzoek waardevol zijn.<br />'House of Wax'-ster Elisha Cuthbert (wiens acteertalent dichter bij dat van Kathy Ireland ligt dan dat van haar Canadese collega Sarah Polley of haar evenbeeld Rose McGowen) werd geregisseerd door een muziekvideokunstenaar die vroeger bekendstond als Jaume. Dat zijn geen goede aanwijzingen, maar als je net als ik bent, negeer je ze en ga je naar het werk van productieontwerpster Grace Walken, die verantwoordelijk was voor de look van 'Ghost Ship'. Het werk van Cuthbert is de moeite waard om te zien, zozeer zelfs dat het lijkt alsof 90 procent van het budget van de film aan productieontwerp is besteed. De rest is naar Cuthbert gegaan om haar te compenseren voor het misbruik dat ze de hele film lang moet ondergaan (afgeknipte vingers, op elkaar gelijmde lippen, vastgebonden, en een heleboel rondwaden in allerlei kleverige troep). Tot ziens, Cuthbert ziet er aanzienlijk zwaarder uit dan in 'The Girl Next Door', en ze heeft nog maar één keer flink op haar bek geslagen voordat ze een groot gewichtsprobleem krijgt.<br />Wat betekent dat ze weinig over hadden om de rest van de cast en de crew te betalen. En te oordelen naar wat er op het scherm te zien was, zou dat best eens waar kunnen zijn. Het ziet ernaar uit dat iedereen zijn tijd heeft opgeofferd om zijn eerste acteer- of crewcredits te krijgen. Of het nu uit onervarenheid of jaloezie was, de bijdragen van al die onervaren/incompetente vrijwilligers zijn helaas niet meer dan nul komma nul.<br />Het dp-werk van de onervaren Steven Window was ongeveer net zo erg als je waarschijnlijk zult zien, en door samen te werken met een incompetente redacteur als Joel Negran (hier gebruiken ze 'Pearl Harbor') slaagden ze erin het grootste deel van de waarde die door de productieontwerpgroep was toegevoegd, weg te nemen. In plaats van de set te laten zien en belichten, filmde Window dit spul met slechte belichting en schokkerige inzoomende camerabewegingen. Negran maakte het probleem nog erger met een krankzinnig aantal desoriënterende bewerkingen. Slechte belichting, een camera die aan ADD doet denken, en slechte montage, dat is wat je gebruikt om goedkoop en slecht productieontwerp te verdoezelen; niet wat nodig is als de enige kracht van de film zijn dure en gedetailleerde decors zijn.<br /><br />Chan Hayes heeft het scenario geschreven en Charles Belden (die het oorspronkelijke verhaal schreef) wordt opgevoerd als de schrijver hoewel er, afgezien van de titel en het gebruik van wassen beelden, absoluut geen overeenkomst is. Een geluk bij een ongeluk is dat de film zichzelf niet serieus neemt als een griezelfilm en voornamelijk een parodie is (verwijs hier naar 'Van Helsing'). De moorden worden voor de lol opgevoerd, te extreem om eng of zelfs maar eng te zijn voor iemand boven de zes jaar. Het publiek schaterde het uit toen een zekere rijke hotelerfgename met haar lelijke gezicht door een stalen bar werd geramd, hoewel haar eerdere halfbakken striptease het enige in de film was dat echt eng was. Een ander komedie- hoogtepunt was wanneer Cuthbert haar vinger door een rooster steekt en die er door de slechterik wordt afgeknipt.<br />De goede scènes spelen zich af in Trudy's House of Wax, een wassenbeeldenspel dat iets te maken heeft met een gesloten suikerfabriek, een vergroeide tweeling en een heleboel doodgereden dieren (waarin Cuthbert een bad neemt). Dit alles zou zich ergens op het platteland van Florida moeten afspelen, hoewel het er vanuit de vele heuvels beslist uitziet als het huis van Paul Hogan. Het script was kennelijk bedoeld om de band (slechte woordspeling) tussen de twee paren tweelingen te benadrukken, maar ergens tijdens de productie of na de productie werd de dialoog over dit onderwerp grotendeels ingekort. Aangezien wat er over de tweelingband wordt gezegd nergens op slaat en nergens toe leidt, vraag je je af waarom dat niet ook is gedaan om de vervelingsfactor te verminderen.<br />Wat vooral triest is, is dat de producenten niet de hersens hadden om halverwege de productie in te zien dat ze over de ingrediënten beschikten voor een eersteklas horrorklassieker <0xE2><0x80><0x93> zelfs met de bestaande cast. Wat ze voor zich zagen, was een kans om ergens heen te gaan met de illusie van een stad van was. Omdat het een fotografisch medium is, is moderne film intrinsiek naturalistisch, bijna zonder uitzondering geneigd een illusie van werkelijkheid te scheppen. Hier hadden ze een kant-en-klare gelegenheid om het fotografische medium een theatraal element van extreme gestileerdheid te geven. Net als een impressionistisch schilderij creëert de stad van een afstand de illusie van werkelijkheid, maar onthult zichzelf van dichtbij als een zeer gestileerde wasvervaardiging. Natuurlijk hadden ze een visionaire regisseur en dp moeten vinden om de zaak met succes te laten slagen, maar al het andere was al voorhanden.