Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is een geweldige nieuwe film die momenteel in de bioscopen in mijn land draait. De regisseur, de Calabrische Gianni Amelio, is naar mijn bescheiden mening misschien wel de enige hedendaagse Italiaanse regisseur die het verdient, samen met Nanni Moretti, om geweldig genoemd te worden (dat wil zeggen, afgezien van de oude meesters die nog bestaan en af en toe nog films maken). Het is een van de dingen waar ik het meest mee zit, dat de hedendaagse Italiaanse cinema sinds het midden van de jaren zeventig achteruit is gegaan, voornamelijk door een ernstig gebrek aan financiering en opvoeding van nieuw talent, iets wat op de meeste terreinen kan worden overgebracht en wat Italië tot een van de meest statische geïndustrialiseerde landen in onze tijd qua productiewijze (in industriële en culturele zin) maakt... in tegenstelling tot bijvoorbeeld China. En dat is, onder andere, precies het onderwerp van Amelio's nieuwste film. Weinig regisseurs kunnen met me praten over de ware, huidige toestand van mijn land en de wereld zoals Amelio dat kan, maar zijn films hebben ook een kostbare tijdloosheid en universaliteit. En voor degenen die zich al zorgen maken dat ze traag, zwaarwichtig en waardig zijn <0xE2><0x80><0x93> wees gerust: van de films die ik heb gezien zijn ze dat beslist niet, tenminste niet als je gewend bent aan kwaliteits-Europese cinema.<br />De basisstructuur van de plot: Vincenzo Buonavolontna is een technicus in een verouderde staalfabriek ergens in Italië, waarschijnlijk in het noorden. Hij wordt gespeeld door Sergio Castellitto, een van de meest veelzijdige en getalenteerde acteurs van het hedendaagse Italië. Als een groot Chinees staalbedrijf een deel van de industriële machines van de Italiaanse staalfabriek aanschaft, probeert Vincenzo, die moeite heeft om zich verstaanbaar te maken tegenover de niet-Italiaans sprekende Chinese directeur, hem te vertellen dat de machine defect is en dat de omvormer vervangen moet worden, een onderdeel waar hij zelf aan werkt. Hij waarschuwt hem dat als hij dat niet doet, dat heel gevaarlijke gevolgen kan hebben. Intussen fungeert een jonge Chinese vrouw, Liu Hua, als tolk tussen de twee mannen, maar het lijkt erop dat ze moeite heeft om de juiste vertaling te vinden voor een deel van Vincenzo's technische jargon. De Italiaan verliest uiteindelijk zijn geduld met haar, duwt haar praktisch opzij en vraagt haar hem het Chinees-Italiaans woordenboek te geven zodat hij het zelf kan vertalen.<br /><br />Ondanks Vincenzo's aanwezigheid' De volgende ochtend merkt hij dat de Chinese fabrieksdirecteur en zijn werknemers naar hun eigen land zijn teruggekeerd, zonder zich iets aan te trekken van zijn advies over het juiste gebruik van de industriële machine. En zo vertrekt Vincenzo, uitgerust met zijn grote integriteit, naar China. En daar begint een eindeloos fascinerende reisfilm door China, een zeer actuele 21ste-eeuwse Odyssee door de Aziaten. Een hedendaagse Marco Polo's speurtocht naar de geheimen van de mysterieuze natie? Niet helemaal. Net als in alle films van Amelio wordt de reis zelf veel belangrijker dan de vraag of de uiteindelijke'missie' wordt uitgevoerd of niet. In feite is de manier waarop de boodschap letterlijk wordt overgebracht, niet zonder een greintje humor, een prachtige, schrijnende paradox en ironie, die me de tranen in de ogen deden springen terwijl ik tegelijkertijd glimlachte. De toeschouwer wordt ingewijd in het geheim dat Vincenzo's reis uiteindelijk volkomen nutteloos was, maar zelf weet hij dat niet en hij gaat als een tevreden man, een misleide, onschuldige man naar huis. Tenminste, denk je, hij is gelukkig. Min of meer.<br />De reizen die Amelio's personages ondernemen, ontwortelen hen volledig en slijten hen tot op hun naakte, menselijke essentie. Ze hebben tijdelijk geen naam, status of iemand om een goed woordje voor hen te doen. Deze thema's, die op Theo Angelopoulos lijken, worden ook onderzocht in _Lamerica_, mijn favoriete Amelio-film, op de voet gevolgd door _La stella che non c'è_ in volgorde van persoonlijke voorkeur. In de _Lamerica_ -film van 1994 reizen twee Italiaanse gangsters naar Albanië om 'zaken te doen'. Net als Vincenzo zijn ze van plan daarheen te gaan, te doen wat ze moeten doen en dan weer terug naar huis te gaan. In plaats daarvan eindigt een van deze twee Italianen per ongeluk op een bijna Homerische reis door dit verwoeste land, vlak na de val van het communisme.<br />Maar laten we teruggaan naar _La stella che non c'è_ : als Vincenzo eenmaal in China is, ontdekt hij zoals te verwachten was dat de schijnbaar 'eenvoudige' taak om de omvormer aan de nieuwe eigenaar te overhandigen allesbehalve eenvoudig is. De nieuwe locatie van het apparaat lijkt bijna onmogelijk te bepalen, tenzij hij een zware reis door China onderneemt. Als hij Liu Hua tegenkomt, de jonge tolk die hij slecht heeft behandeld en die nu als bibliothecaresse werkt, probeert hij met haar te praten, maar ze reageert vijandig en vertelt hem dat ze vanwege hem haar baan als tolk in Italië is kwijtgeraakt. Liu Hua, gespeeld door de relatieve nieuwkomer Ling Tai, wordt al snel Vergilius' Dante als ze met tegenzin bedenkt dat ze wel iets beters te doen heeft dan als gids en tolk voor de Italiaan op zijn reis te fungeren (duidelijk voor een regelmatige som geld). Deze jonge Chinese actrice mag dan niet de schoonheid van Ziyi Zhang hebben, noch de filmsterrenglamour van Gong Li, maar uit haar charmante, expressieve en knappe gezicht straalt een combinatie van uitdagende kracht, intelligentie, waardigheid en wrange humor die haar gelaatstrekken moeilijk te vergeten zal maken als je de film eenmaal hebt gezien. Bovendien hebben zij en Castellitto een geweldige emotionele chemie als co-sterren.<br />Amelio weeft drama's die serieus, poëtisch, mythisch, post-neorealistisch en humoristisch tegelijk zijn, terwijl hij een hartverwarmend vermogen behoudt om de vluchtige essentie van de mensheid in alledaagse, alledaagse omstandigheden te onderzoeken. Een documentaire-achtige natuurlijkheid verbergt wat in werkelijkheid een zorgvuldig ontworpen tapijt van gezichten en plaatsen is, een vergezicht dat ook een cinematografie van adembenemende schoonheid weet te bevatten. De fotografie hier is functioneel en toch schitterend, zoals past bij een film over ontheemden in een industriële en emotionele woestenij.<br />Amelio's opmerkzame blik is die van een volwassen, gedesillusioneerde man, maar ook nooit cynisch of misantropisch. De meesterlijke camerastandpunten geven ook vaak een indruk van Vincenzo's vreemdheid in de ogen van de Chinezen en geven een gevoel van objectiviteit en culturele onpartijdigheid dat heel zeldzaam is in films over een 'bekende' westerling die een 'onbekend' niet-westers land verkent. Ik kan deze film niet genoeg aanbevelen.