Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een jonge theateractrice aanvaardt schoorvoetend haar eerste belangrijke rol in een toneelstuk als Lady Macbeth, dankzij het ongelukje dat de diva van de productie voor een rijdende auto valt. Als haar succes haar lof toezwaait, vindt Betty (Christina Marsillach) in plaats daarvan afschuw, omdat degene die haar tot dit punt heeft gebracht haar op een wrede manier terroriseert.<br />Eerst wordt haar vriend, de toneelmeester Stefano (William McNamara) op een gemene manier met een mes gestoken terwijl zij moet toekijken, vastgebonden aan een pilaar in het enorme landhuis van zijn oom, zodat ze haar ogen niet kan sluiten, dankzij naalden die met scotchtape onder haar ogen zijn geplakt, en die prikken als ze met haar ogen knippert. Als Betty haar kans schoon ziet, bevindt ze zich opnieuw in deze ongelukkige positie, als er een specifieke gouden ketting wordt gevonden op haar Lady Macbeth-garderobe die aan flarden is gescheurd door de krankzinnige nadat hij een reeks kraaien had gedood die uit hun kooi in de uitrustingskamer waren ontsnapt, door de kledingontwerper die eerst door een strijkijzer op de grond wordt gesmeten en vervolgens gruwelijk wordt neergestoken door een schaar (om deze akelige scène af te ronden valt de ketting in haar keel en moet de moordenaar haar keel opensnijden om hem te vinden; hoewel Dario deze handeling niet specifiek uitwerkt, gebruikt hij het scheurende geluid van de schaar voor het optimale effect, waarbij de camera vaak teruggaat naar het dode gezicht van het slachtoffer). Omdat hij nergens heen kan, belooft inspecteur Alan Santini (Urbano Barberini, die hem op Dario's verzoek koel en minzaam bejegent) dat hij de psychopaat te pakken zal krijgen, terwijl Betty zich troost bij de paar vrienden die ze nog over heeft, de theaterregisseur Marco (Ian Charleson, van GHANDI & CHARIOTS OF FIRE, die later aan aids zou sterven) dat hij de psychopaat te pakken zal krijgen. Een trieste voetnoot, onthulde Dario in een interview, waarin Charleson hem aan het eind van de film vertelde dat hij seropositief was) probeerde het toneel op te gaan na een succesvolle horrorcarrière, ondanks het feit dat hij door critici werd afgewezen, en was bevriend met Mira (Daria Nicolodi, Dario's voormalige scharrel), haar agent en vol zelfvertrouwen. Maar de seriemoordenaar is nogal gedreven en er zal natuurlijk een confrontatie tussen hen plaatsvinden in het theater, aangezien Marco met gebruikmaking van de kraaien die hij tot zijn beschikking heeft een interessante verandering aan de productie heeft toegevoegd.<br />Ik denk dat dit Dario op zijn meest woeste & nihilistische manier is. Hoewel hij later beslist gruwelijke films heeft gemaakt (zoals zijn _Masters of Horror_ -commentaren en _SleeplessSS_ zouden suggereren), verhoogt deze film de inzet van puur geweld tegen de slachtoffers van de psychopaat. Zijn methode om Betty te dwingen te kijken was, toegegeven, een grap van Dario met betrekking tot het soort publiek dat graag wegkijkt van de meer gruwelijke delen van horrorfilms. Ik merkte dat ik elke keer dat ze moest knipperen in mijn ogen zat te wrijven (...briljant schiet Dario het prikje vanuit het gezichtspunt, wat vanuit ons perspectief een martelend effect heeft, alsof wij degenen zijn met de met plakband bevestigde naalden die onze ogen openhouden). Ik vind het leuk dat Dario de wijd opengesperde ogen van Betty laat zien, vol afschuw over wat ze gedwongen wordt te zien, omdat er maar weinig bloed door de naalden sijpelt als ze alleen maar hoeft te knipperen. Het fotografische werk van Ronnie Taylor is onberispelijk, zoals de opname van de kraai in het theater aan het eind, terwijl hij naar de moordenaar zoekt. Of wanneer de camera door de zalen in het theater'reist' achter de moordenaar aan die zijn muze vanuit een loge wil zien. Of, de droomsequentie waarin we Betty's herinnering krijgen over een gebeurtenis met betrekking tot de dood van haar moeder door een zekere moordenaar, die hetzelfde masker en dezelfde handschoenen droeg als degene die op dit moment haar trauma veroorzaakt. Het hoogtepunt, naar mijn mening, is de scène met het kijkgaatje waarin een kogel afgaat, meesterlijk geënsceneerd door alle betrokkenen terwijl de camera een kogel volgt die door het oog van een slachtoffer schiet, uit haar achterhoofd explodeert en door een telefoon gaat die Betty van plan was te gebruiken om om hulp te bellen. We krijgen zelfs een kraai die de oogbal van de moordenaar pikt (... om deze gruwelijke scène nog erger te maken, wordt de kraai getoond met de oogbal rollend in zijn snavel). Waar ik me wel zorgen over maak, zoals vaak wordt opgemerkt door tegenstanders van de film, is het 'laatste' einde, dat ik persoonlijk een beetje onnodig vond, maar ik denk dat Dario erop wilde wijzen dat Betty inderdaad niet op haar moeder leek, een vrouw met sadomasochistische neigingen die, in zekere zin, te maken hebben met de reden waarom de moordenaar onze heldin kwelt. Ik had geen moeite met de rockmuziek die tijdens de gewelddadige scènes werd gebruikt, omdat ik het gevoel had dat die momenten van verdorven beeldende aanvallen een dreun nodig hadden die vaak door heavy metal wordt veroorzaakt.