Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De recensies voor _RENDITION_ zijn over het algemeen niet gunstig geweest, dus wachtte ik tot de film naar de plaatselijke bioscoop ging om hem te zien. De film vertelt het verhaal van Anwar El-Ibrahimi, een Amerikaans-Egyptisch wetenschapper die van zijn internationale vlucht wordt gehaald en voor verhoor naar het politiebureau wordt gebracht na een vreemd toeval dat hem in verband brengt met een recente terroristische aanslag in een niet nader genoemd Noord-Afrikaans land. Niet zo erg als ik had gevreesd, het is een interessante en tot nadenken stemmende inleiding in het genre van de 'uit de hoofdlijnen gescheurde' thriller.<br />De film stelt uiteindelijk harde vragen over de Amerikaanse methoden om informatie uit politieke gevangenen los te peuteren: is het doorkruisen van de voorheen niet-doorkruiste lijn van ( openlijk) martelen van vermoedelijke terroristen iets wat ons land zou moeten doen? Brengt het bruikbare informatie aan het licht die levens kan redden? En zo ja, tegen welke prijs? Wat voor monsters creëren we als onschuldige mensen gevangen worden genomen en gemarteld? Wat voor monster worden we als land als we het gebruik van marteling goedkeuren? Het is altijd teleurstellend als een film met zulk provocerend materiaal slordig omgaat met de details die goede films groots maken. Ik zou me bijvoorbeeld graag in Anwars vrouw hebben kunnen verplaatsen, die de hele film bezig is hem op te sporen, maar het enige herkenbare karaktertrekje dat ze heeft, is een vergevorderde zwangerschap. REDENEN lijkt ook te impliceren dat Arabische vrouwen die niet instemmen met het gearrangeerde huwelijk van hun vader, alleen maar om moeilijkheden vragen, en zo...' Het is een slecht bedacht plakboek dat wordt bijgehouden door een van de hoofdpersonen van de film, dat maar al te handig alle informatie opsomt die zijn geliefde op dat moment maar al te graag zou willen hebben. Ik lachte hardop, terwijl het moment eigenlijk vol angst had moeten zijn.<br />De film bevat een goede centrale voorstelling van Jake Gyllenhaal en sterke (maar te korte) optredens van de Hollywood-veteranen Meryl Streep en Alan Arkin, evenals indrukwekkende wendingen van Omar Atwally als Anwar El-Ibrahimi en van de acteurs Moa Khouas, Zineb Oukach en Yigal Naor, die ik allemaal graag in toekomstige films zou zien die niets met terrorisme te maken hebben. Veel succes ermee. De ongeveer vijf verhalen die uit _Revival_ voortkomen, zijn keurig verweven, tot de filmmakers er een weinig maar wel doeltreffende draai aan geven, die uiteindelijk verwijst naar de eindeloze cyclus van slachtpartijen die gewelddadige terreuraanslagen teweegbrengen.