Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb het warm en koud over Carné. Hij kan echt een raadsel voor me zijn. Ik denk dat zijn inspiratie hem misschien iets eerder heeft verlaten dan bij andere regisseurs van zijn generatie. Een man die in de jaren dertig volwassen werd met het Popular Front, lijkt zich niet op zijn gemak te voelen in het Frankrijk van de jaren vijftig, met zijn grillige commercie en zware Amerikaanse invloed. Hij is bijna dertig jaar ouder dan zijn jonge sterren, en dat is te zien. De feestscènes duren veel langer dan zou moeten, alsof hij tijd probeert te winnen om het bloedeloze scenario te laten slagen. Het personage van Roland Lesaffre <0xE2><0x80><0x93> hij speelt Pascale Petit. Zijn oudere broer <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> lijkt alleen te bestaan om de regisseur ervan te verzekeren dat zijn ouderwetse ideeën nog steeds goed zijn.<br />Deze film is twee uur te lang. Toch wil ik Pascale Petit bedanken voor haar spel; ze was een natuurtalent dat Brigitte Bardot had moeten uitdagen voor de sekspoppenheerschappij, maar op de een of andere manier is ze de weg kwijtgeraakt. Andrea Parisy is ook uitstekend als het meisje dat zwanger raakt en wil dat Charrier met haar trouwt en haar baby wettig maakt (ja, zo dachten ze er in de jaren vijftig nog over). Laurent Terzieff is de enige Franse acteur die een anarchist overtuigend kan spelen: hij is geweldig als hij een kat van de dood redt en dan zegt dat hij katten niet kan uitstaan. Jacques Charrier herinnert me er alleen maar aan hoe middelmatig hij als acteur was, met dat constante lachje en die lege ogen.