Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als jongen vermeed ik deze film omdat ik dacht dat het een saaie film zou zijn over smerissen, rovers, cowboys of Indianen. Het was beslist geen film om van te houden. Dus zag ik de TRC pas toen ik in de twintig was en vond het een van de mooiste, boeiendste films die ik ooit gezien had. Alle acteurs spelen de rollen perfect en elke emotie wordt uit de scène voor de toeschouwer gehaald. Het filmen en de regie zijn bedrieglijk eenvoudig, maar voelen zo natuurlijk aan dat ik er helemaal in opging. Mijn twee favoriete scènes zijn Bobbies verjaardagsfeestje en de scène op het perron aan het eind, perfect geregisseerd en bewerkt. 'Papa! Papa!' roept ze, en haar stem ontwricht de kijker. De tranen springen me in de ogen als ik eraan denk.<br />Deze aanpassing is niet zomaar een film, het is een kostbaar kunstwerk, en bovendien het perfecte voorbeeld van wat alle filmmakers zouden moeten nastreven om een emotionele ervaring teniet te doen.