Wat is het sentiment van de recensie?

Mooie beelden en een heleboel gevechten maken geen goede film. En dat is precies wat hier gebeurde.<br />Ten eerste moet ik toegeven dat ik FFVII nog niet heb gespeeld (ik ben van plan dat binnenkort te laten doen). Maar ik heb wel onderzoek gedaan om vertrouwd te raken met de personages en het verhaal. Maar niet iedereen heeft de luxe van tijd om dit soort dingen te onderzoeken, en de adventistische kinderen eisen dat kennis van FFVII vereist is.<br />Ondanks de ongelooflijke beelden kan ik niet zeggen dat er te veel nieuws is. We hebben het gezien in Final Fantasy: The Spirits Within, en afgezien van een betere beweging kan ik niet zeggen dat ze hier veel supergedurfde dingen mee hebben gedaan. De vechtscènes <0xE2><0x80><0x93> tja, die zijn best leuk. Maar hoe zouden we ooit aan het resultaat van een van die scènes kunnen twijfelen? Deze was saai en klassiek <0xE2><0x80><0x93> er waren drie gevechten met de slechteriken, volgens de standaardprocedure (de held, Cloud, wordt in elkaar geslagen, dan komt hij bijna aan en wordt in elkaar geslagen, en dan wint hij uiteindelijk). De reden waarom ik zeg dat het saai en klassiek was, is dat het vaak wordt gebruikt, maar in dit geval slecht wordt uitgevoerd. Daar kom ik later nog op terug.<br />De Engelse versie leek me prima, hoewel ik hem niet in het Japans heb gezien, dus ik zal niet over de Japanse versie oordelen, maar alleen over de Engelse. Ik heb genoeg betere films gehoord, zelfs in mijn beperkte repertoire.<br />En nu de plot. Hmmm... wat voor plot? Laat ik eerlijk zijn, deze film is niet meer dan een fanservice, een kans om de FFVII-figuren op het witte doek te zien met lekkere snoepjes. Zoals ik al eerder zei, lijken de gevechten zomaar te gebeuren. Het openingsgevecht wordt nooit uitgelegd, Kadaj lijkt geen ambitie te hebben om de wereld zelf te vernietigen, noch een echte motivatie om iets gemeens te doen. Cloud zit de hele film te kniezen en zo'n beetje alle anderen krijgen een verplichte cameo.<br />Echt, FFVII was een ensemblestuk. De kinderen der advent is allesbehalve een ensemblestuk. Als het me was gelukt om iedereen een belangrijke rol in een verhaal te geven (Star Trek: First Contact bewees dat het mogelijk was, mag ik er wel aan toevoegen), dan had dit een stuk beter kunnen zijn. Natuurlijk zou dat ook de plot hebben veranderd, die, laten we eerlijk zijn, bijna beter is dan die we nu hebben.<br />Characters werden ook over het algemeen niet gebruikt of praktisch vergeten. De leden van Avalanche (dat is de groep waarmee Cloud in FFVII heeft gewerkt, voor degenen die het niet weten) krijgen 2 scènes (3 in het geval van Vincent Valentine, en sommige krijgen nog minder). Verdomme, de slechteriken krijgen meer tekst dan deze jongens, en dat is behoorlijk slecht.<br />De muziek... tja, die ken ik niet. Het kan me niet schelen dat Nobuo Uematsu God zelf is, maar hij heeft deze film behoorlijk verknald. Advent One Winged Angel was het enige fatsoenlijke stuk. Verder kon hij niet beslissen of hij episch (en orkestrale) of grappig (met elektrische gitaar) moest zijn. Als hij van het een naar het ander ging, had je het gevoel dat hij een moker tegen je hoofd had gekregen.<br />En dat laatste punt, of deze film episch of grappig moest zijn... hij probeerde het allebei te zijn, maar dat mislukte jammerlijk. Echt, je kunt het niet iedereen naar de zin maken en alles doen. De film probeerde ook diepzinnig te zijn (je kunt episch en diep gaan, of grappig en diep, maar alle drie is te veel), maar ook dat mislukte. De laatste scène, die doet denken aan een doopplechtigheid, werd erin gesmeten omdat het er zo uitziet. Je hoeft geen christen te zijn om je hoofd te schudden en te huilen. Die scène hoorde gewoon niet in de film (en Aeriths regelmatige optredens ook niet <0xE2><0x80><0x93> ze is dood, Jim!).<br />Gezien hoe fantastisch ik Final Fantasy VII heb horen zijn, is deze film niets minder dan een gigantische teleurstelling. Vanwege de prachtige beelden geef ik 2 van de 10.