Wat is het sentiment van de recensie?

Harvey Keitel geeft een typische topprestatie ten beste in een van zijn eerste hoofdrollen als de brutale, ambitieuze, onverzettelijke jonge stafproducent Coleman Buckmaster, een echt getalenteerde hotshot met een scherp 'gouden oor' en de zoon van een beroemde jazzpianist op de koop toe. R&B is de groep (met uitzondering van Earth, Wind & Fire in hun ontzettend funky periode), maar zijn rigide commerciële label A-Chord Records wordt gerund door een gespannen, met de maffia verbonden middenstandsgroepje: Jerry (die al helemaal geen hippe Ed Nelson is) wil dat hij een hitsingle opneemt voor het afzichtelijk saaie, op de Carpenters lijkende popduo de Pages, een naar verluidt kraakhelder stel dat onder andere bestaat uit de slijmerige, pedofiele stiefvader Franklin (een volstrekt verachtelijke Bert Parks), de krengerige, neurotische dochter Velour (een mooie, wispelturige tegenspeelster van de parmantige, aantrekkelijke brunette Cynthia Bostwick) en de hedonistische heroïneverslaafde zoon Gary (Jimmy Boyd, een jeugdfilmster uit de jaren vijftig). De buitengewoon naïeve en idealistische Coleman moet zo snel mogelijk leren hoe de muziekwereld werkelijk in elkaar zit en het smerige vuile spel zo goed mogelijk meespelen, anders raakt hij zowel de Groep als zijn geloofwaardigheid kwijt.<br /><br />Een scherp, bijtend, bijtend, hardvochtig en bevooroordeeld scenario van columnist en rockjournalist Robert Lipsyte, regisseur Sig Shore (die vooral bekend is van de productie van 'Superfly') toont een uitgesproken cynische en weinig vleiende weergave van de diverse steekpenningen, afkoopsommen, gebroken beloften, steekpenningen, dubieuze transacties en omkoperij die een onaangenaam, maar intrinsiek onderdeel vormen van de grotendeels corrupte rockmuziekwereld, met in het bijzonder attente thematische terzijdes over de kunst versus de handel, de strijd om het behoud van de kunst.' De artistieke integriteit van de band en de recente verschuiving naar het homogeniseren van rock tot nietszeggende, nutteloze, creatief stagnerende mainstreampop. Bovendien biedt dit gruizige, downbeat juweel een zeldzame, uiterst gedetailleerde en volkomen geloofwaardige kijkje achter de schermen van het opnameproces, waar cowboy Coleman dapper in zijn eigen woorden zijn best doet om 'een kipsalade van kipsalade te maken'. In vernuftige stukjes worden getoond: diskjockey en legendarische 'vijfde Beatle' Murray de K als de wellustige, wellustige dj Big John Little (Velour bijt in zijn hand als Big John tijdens een live-interview met zijn poot langs haar dij strijkt!), New Yorkse souldj en gastheer van 'Friday Night Video's' van NBC Frankie Crocker als zijn eigen jazzy-en-jivin'-zelf, R&B-zangeres-songwriter Doris Troy (ze heeft de prachtige 'Just One Look' geschreven). ) als kerkpianist, en de dikke, kale Charles MacGregor als priester op een bruiloft. Het nogal slechte geluid en Allan Metzgers slordige cinematografie dragen onbedoeld bij aan de algehele rafelige, ruwe documentaire-achtige authenticiteit van de film. Hoewel hij technisch gezien een beetje tekortschiet, wordt deze film over het geheel genomen nog steeds beschouwd als een van de grote, bitter pessimistische, achter-de-schermen-gehouden edelstenen uit de jaren zeventig.