Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als je naar deze film kijkt en vervolgens naar het commentaar luistert, is het duidelijk dat Michael Radford dit stuk niet begrijpt. De eerste aanwijzing dat hij het werk niet volledig begrijpt, is dat hij de moeite neemt om de film in het zeventiende-eeuwse Venetië te plaatsen. Wat heel vreemd klinkt, ja, want als je de film niet begrijpt, moet je proberen hem zo nauwkeurig mogelijk op de plaats te plaatsen. Maar iedereen die Shakespeare heeft bestudeerd, weet dat, hoewel hij de meeste van zijn stukken in de plaatselijke omgeving plaatst, de cultuur en de waarden altijd die van het huidige Engeland zijn. Dit doet geen afbreuk aan de film, maar het toont wel een gebrek aan noodzakelijke kennis.<br />Waar Radford de film vermoordt, is door hem zo dodelijk serieus te maken. Hij slaagt erin elke grap uit het script te zuigen en de hele productie plat te laten. Elk greintje hartstocht wordt uit de personages geslagen. Zelfs Shylocks 'Do we not blood' is een mild, onbeholpen raaskallen van een cholericus die alleen maar lijkt te zeggen en te doen wat hij moet doen omdat het van hem verwacht wordt. De geliefden zijn plechtig en veel te ingehouden (Joseph Fiennes brengt dit jaar een paar van de meest romantische scènes in de film in een nauwelijks hoorbaar gefluister), Gratiano (die op een gegeven moment moet beloven dat hij zich zal gedragen) is soberder en beheerster dan Bassiano (die hem laat beloven dat hij zich zal gedragen), Jessica wil niet bij haar vader weg en brengt haar leven door met pruilen. In het commentaar bij de saaie, aangelengde rechtbankscène verwoordt de regisseur zijn schrik over het feit dat het publiek lachte om Portia's 'een pond vlees, niet meer, niet minder'-uitspraak, waarna hij ten slotte concludeert dat het de spanning moest opvoeren om de lachbui te laten losbarsten. 'The Merchant of Venice' is een komedie en Radford spot met het idee dat de meest absurde en hysterische gedeelten van het verhaal allesbehalve het meest gewaagde, provocerende drama zijn.<br />De film heeft geen begrijpelijke focus, maar snijdt toch enkele van de meest onderhoudende scènes af. De personages worden gedwongen tot hoge dramasluiers, zodat ze klinken als Ibsen-personages die victoriaanse poëzie lezen. En het komische einde, waarin alle goede mensen gelukkig naar bed gaan, gaat verloren in een waardige wanhoop die voelt alsof ze stijfkoppig vrede hebben met de naderende dood, in plaats van zich te verzoenen met hun geliefden. Zelfs Lancelot en Antonio verlaten de film met hun hoed in de hand als aristocratische rouwenden.<br />De film is slecht gemaakt omdat de scheppende krachten het script niet begrijpen. Het is streng waar het hysterisch zou moeten zijn. Het is gereserveerd waar het hartstochtelijk zou moeten zijn. Het is Michael Radford waar het William Shakespeare zou moeten zijn.