Wat is het sentiment van de recensie?

Samuel Fuller kent de oorlog en is een van de enige regisseurs in de Amerikaanse filmgeschiedenis die de afschuwelijke ervaringen ervan op een accurate manier kon weergeven in een vorm als de film. Zijn pessimisme en idealisme, als dat misschien een beetje vreemd klinkt, werken voor hem als een verhalenverteller, en tegelijkertijd is hij er altijd op uit om de waarheid te vertellen, hoe wreed (of in melodramatische vormen gegoten) die ook kan zijn. _Verboten_ gaat echter over de naoorlogse ervaringen, aangezien we in de openingsscènes alleen de grote hausse van de _WAR_ te zien krijgen <0xE2><0x80><0x93> in vette letters, om precies te zijn. Het openingsshot is als een groot uitroepteken dat tot in de rest van de scènes lijkt door te lopen: een dode soldaat op de grond, de camera zoomt in en we zien een andere soldaat neergeschoten op door oorlog verscheurd terrein. Eenvoudige, directe taal. Dan benadrukt Fuller de intensiteit met iets interessants: de titelsong die bij het begin van de film gespeeld wordt, zowel ironisch als oprecht, en dan Beethoven-muziek bij een schietpartij tussen Amerikanen en de nazi's. Sgt. David Brent (James Best) wordt neergeschoten, de strijd gaat door, en dan wordt hij behandeld voor zijn verwondingen.<br />Het zou je kunnen doen geloven dat dit een ietwat conventionele WW2-film zal zijn (wat in die film meestal het geval is). Maar dat is niet het geval. In plaats daarvan maakt Fuller er een 'Coming Home'-film van, zij het helemaal niet in de zin dat 'deze soldaat gewond thuiskomt enzovoort enzovoort'. In plaats van echt naar huis te gaan, blijft Brent in Duitsland, omdat hij smoorverliefd is geworden op de vrouw Helga (Susan Cummings, die er heel goed in is het Duitse accent eruit te halen), en omdat hij in een kleinere functie in het leger wil werken, zodat hij met haar kan trouwen. Het is niet tot haar doorgedrongen dat ze a) hem meer wil om het geld, zodat ze voor zichzelf en haar broer te eten kan krijgen, hoe emotioneel ingewikkeld dit ook wordt voor de lichtelijk naïeve maar oprechte Brent, en b) dat er een ondergrondse Hitler-jeugdsekte bestaat, de Weerwolven, die wil doorgaan waar Hitler is geëindigd <0xE2><0x80><0x93> klein begonnen, ondanks de meningsverschillen binnen de groep <0xE2><0x80><0x93> door de regering aan te vallen die nu in Duitsland is geïnstalleerd om hen, zoals Brent beschrijft, een 'bloedtransfusie' te geven. Met dit materiaal, plus de beelden van de Neurenberg-processen en (volgens mij door Fuller zelf) een snel, zonder franje verteld verhaal over de oorlogsmisdaden van de nazi's, krijgen we een veelzijdige blik op een samenleving in de barre omstandigheden van een onmiddellijk naoorlogse omgeving. Terwijl Rossellini het op zijn eigen manier aanpakte met het Jaar van Duitsland, pakt Fuller het in lagen aan: ten eerste is er de liefdesgeschiedenis, of wat is de tragische ondergang van een man die niets anders ziet dan wat hij redelijk acht, dat het zijn vrouw en een kind zijn die onderweg zijn die hij niet kan verlaten, tot de onthulling dat hij (deels) is opgelicht. Dan is er nog een laag, de politieke, de strijd van een samenleving om te leren omgaan met het feit dat ze overwonnen is, en een mentaliteit die door Fuller sensationeel wordt gemaakt, om de nazi's maar niet als een grijs gebied te zien: ze zijn slecht, vooral als ze alle rede laten varen om hun doel te bereiken.<br />En ten slotte is er nog de stijllaag, die vreemd in het oog springt. Dit is waarschijnlijk een van Fullers 'talkies'-films, wat niet zo gek is als je bedenkt dat het een van zijn beste scripts is, want de karakters zijn ook niet slecht. Praat niet eenvoudig of met te veel platitudes (met uitzondering van een kleine scène waarin twee personages over de Hitler-jeugd praten als jeugdige delinquenten, wat volgens Fullers autobiografie waarschijnlijk een andere laag is om in de subtekst en de jaren vijftig-periode van de film in ogenschouw te nemen). En Fuller filmt dit bijna in een echte Europese stijl, als hij niet op vechtscènes of veldslagen uit is, want de montage is niet altijd erg snel, en soms duurt het een volle minuut of langer voor er een geknipte scène is. Hier komt een vreemde spanning uit voort, vooral als een personage iets zegt wat een ander een wilde of achterdochtige blik bezorgt; Fuller zou gemakkelijk voor een grote close-up kunnen gaan, maar dat is het niet.' Het is een meer sinistere, kille eigenschap om niet tijdens een gesprek van twee mensen weg te lopen zonder een simpele over-de-schouder-afspraak. Maar als het nodig is, zoals de grote knokpartij buiten het Amerikaanse militaire kantoor, of de Neurenberg-beelden die in Franz' herinneringen aan de Weerwolven zijn verwerkt, kan Fuller nog net zo'n verbluffende stylist zijn als altijd.<br />Heel moeilijk te vinden, maar het is de moeite waard als je een fan bent van de regisseur of van films uit de Tweede Wereldoorlog die zich afspelen in Duitsland <0xE2><0x80><0x93> of zelfs maar een geschiedenisfan <0xE2><0x80><0x93> _Verboten!_ is een intellectuele en een sterke emotionele ervaring, met een decor dat beter is dan verwacht van een B-film, en een houding ten opzichte van de 'andere' die even verwerpelijk en gedachteloos is.