Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Chaplin is in zijn laatste film van 1918 een slappeling die het marcheren maar niet onder de knie lijkt te krijgen. Hij brengt zijn tijd 'daarginds' in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog door. Er zijn een paar opvallende scènes: de Limburgse kaas als provisorische granaat voor één persoon. De krappe kwartieren van de kazernes in de loopgraven en wanneer Chaplin en zijn maten door een overstroming uit hun bed worden gespoeld, zijn hoogtepunten. Uiteindelijk neemt Chaplin in zijn eentje een aantal Duitse soldaten gevangen, en hij geeft de Duitse commandant een pak slaag omdat hij weigert een sigaret aan te nemen. Op de vraag hoe hij het heeft gedaan, antwoordt Chaplin dat hij hen heeft omsingeld. Chaplin verbergt zich nota bene als een boom achter de vijandelijke linies, en die scènes zijn heel erg grappig. Hij ontsnapt naar een gebombardeerd huis, waar hij een Frans meisje ontmoet, gespeeld door Edna Purviance. Hij wordt door Duitse soldaten opgespoord, ontsnapt weer en Purviance wordt gearresteerd omdat ze hem heeft geholpen. Chaplin weet een truc uit te halen door een soldaat te slaan en het uniform van de soldaat te gebruiken. Uiteindelijk redt hij natuurlijk Purviance en neemt hij de Kaiser gevangen. Onderweg maakt Chaplin gebruik van wat goocheltrucs om de Duitse soldaten terug te slaan. Met deze film verkent Chaplin de mogelijkheden van locatie, terwijl hij de aandacht van het publiek dichter bij de lengte van de scène houdt, iets wat zijn contract met de Mutual Film Corporation hem verbood. De film stelde hem ook in staat de draak te steken met de vijand, iets wat hij in The Great Dictator nog meer zou doen. *** van 4 sterren.