Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Alexander Nevsky' markeerde de terugkeer van regisseur Sergei Eisenstein naar het filmen na een periode van ballingschap, en wat hij produceerde was een propagandafilm met een kale montage waarin Ruslands superioriteit ten opzichte van Duitsland werd verkondigd.<br />Er is heel weinig plot: Russen verenigen zich tegen Duitsers in de strijd; Rusland wint. De film is in feite een uitgebreide montage van voornamelijk gevechtsscènes, afgewisseld met enkele momenten van Duitse wreedheid (zoals een nogal schokkende scène waarin Duitse soldaten Russische kinderen op een laaiend vuur gooien). Dit was Eisensteins eerste geluidsfilm, en het is duidelijk dat hij geen idee had wat hij met het medium aan moest. Deze film lijkt eigenlijk meer op een stomme film met wat extra geluid. Er zijn een paar dialoogscènes, maar die blijven nogal levenloos op het scherm staan, en het geijsbeer is helemaal weg, alsof de acteurs niet echt samen op de set waren toen ze die opnamen. Eisenstein gebruikt meestal geluid als excuus om een opzwepende score van Prokofjev over de gebeurtenissen heen te leggen, en dat is inderdaad een van de belangrijkste eigenschappen van de film.<br />Je kunt zeggen wat je wilt over het vermogen (of het gebrek daaraan) van Eisenstein om acteurs te regisseren of zijn film een meer verhalende vorm te geven, maar hij weet zeker hoe hij beelden en muziek samen moet monteren voor het maximale effect, en 'Alexander Nevsky' straalt over alles heen door zijn tekortkomingen.<br />Een pluim.<br />Een pluim.