Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film noire lijdt aan een slechte geluidskwaliteit (althans, zoals te zien was op de ontoereikende apparatuur van zowel de filmfestivals in Seattle als in Maine) en duistere plotwendingen, terwijl Rickman te lijden heeft van een Amerikaans accent, oude tennisschoenen en een slobberig trainingspak. Niettemin heeft hij momenten van schitterende decors, en de film biedt een sinistere dubbelzinnigheid van Norman Reedus, de knappe Polly Walker, en een verrassend einde (dat voor regelmatige bioscoopbezoekers te zien is), terwijl hij ook een mooie blik biedt op de aard van zowel Maine als Rickman. Uitgebracht in video-uitgave (na een kabeluitzending) in maart. Geen Rickman-fan zal hem over het hoofd zien. Negeer de amanita hooey.