Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben nooit een grote fan van Almodovar geweest, maar over het algemeen heb ik altijd wel iets leuks gevonden in zijn films. Helaas kostte het me meer moeite om iets leuks te vinden in _Broken Embraces_ dan ik normaal gesproken zou hebben gedacht.<br />Ik vind de grootste mislukking in _Broken Embraces_ de karakters en het gebrek aan diepte die ze uitstralen. De film is in wezen een liefdesverhaal, een tragisch verhaal, dat de kijker in zijn verhaal wil betrekken. Dat vond ik vanaf het begin problematisch.<br />In de openingsscène heeft onze 'held', de regisseur/scenarioschrijver Mateo, seks met een heel aantrekkelijke jonge vrouw die hij net heeft ontmoet. Zijn agent komt binnen terwijl de vrouw verlegen wegloopt. In de openingsscène heeft onze 'held', de regisseur/scenarioschrijver Mateo, seks met een heel aantrekkelijke jonge vrouw die hij net heeft ontmoet. Zijn agente komt binnen en rolt met haar ogen terwijl de vrouw verlegen wegloopt. Mateo brabbelt iets over dat hij van het leven moet genieten omdat dat het enige is wat hem nog rest. Omdat hij blind is geworden door een tragisch auto-ongeluk dat ook zijn 'ware' liefde Lena, gespeeld door Penelope Cruz, heeft gedood, zou de kijker dit kunnen geloven, ware het niet dat de rest van de film niet laat zien waarom Lena de liefde van zijn leven was, of wat voor diepgang zijn personage of welke andere dan ook had.<br />Cruz speelt Lena de ma<0xC3><0xAE>tresse van een industrieel genaamd Ernesto Martel. Vanaf het begin is hun verbintenis nogal pathetisch. Martel koestert zijn jaloezie op Lena en Lena vermijdt de onzekerheid dat ze op zichzelf is aangewezen door bij de veel oudere Martel te blijven. Om een lang verhaal kort te maken: Martel financiert een film voor Mateo, zodat hij de ster van de film, Lena, in de gaten kan houden. Natuurlijk worden Lena en Mateo, zonder enige achtergrond, verliefd op elkaar. En in Almodovars wereld is het echt zo simpel. Mateo heeft in de openingsscène seks met een sexy jonge vrouw, en nu wordt Mateo verliefd op Lena. Later wordt onthuld dat hij na hun liefdesrelatie een zoon heeft gekregen van zijn agent. Haar zoon reageert op deze informatie met een lach en een: 'O, nou ja.' Weer geen diepgang, geen begrip voor een van deze personages, het gebeurt allemaal gewoon. Van het begin tot het einde van de film heb ik geen diepgang van Mateo gekregen. Hij is vlak en gedraagt zich niet veel anders dan in de ene scène na de andere.<br />De enige scène waar ik van heb genoten, was toen filmproducent Martel videobeelden bekeek die zijn zoon had opgenomen onder het mom van het maken van een documentaire over Mateo. Er is een mooi moment waarop Martel geobsedeerd toekijkt terwijl een liplezer zijn ergste angsten bevestigt. Later confronteert Lena Martel terwijl hij naar de beelden kijkt en spreekt haar rol hardop uit, waarbij ze de videobeelden van haar lippen aanpast terwijl ze praat. Een paar heel briljante momenten. Nogal gekunsteld, maar nog steeds heel fascinerend.<br />Helaas voor mij verveelde de rest van de film me nogal. Ik kon me niet druk maken om deze personages of hun situaties, dus Almodovars slimheid kan dit gebrek aan diepgang niet goedmaken. Ik denk dat als je een fan van zijn werk bent, je van deze film zult genieten, maar als je net als ik ergens tussenin zit, zul je hem niet leuk vinden.