Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zoals iedereen inmiddels weet, is Park Avenue 15 het verhaal van een schizofreen meisje en haar halfzus.<br />De manifestatie van schizofrenie wordt nog steeds beschouwd als een ziekte waarvan mensen vaak het gevoel hebben dat die verdwijnt als je er geen aandacht aan besteedt. Er zijn ook mensen die denken dat de ziekte zich manifesteert als gevolg van een of andere bovennatuurlijke invloed, hoe vergezocht die ook lijkt wanneer hij in de film wordt getoond. Ik vind dat mevrouw Sen veel lof verdient voor 'Park Avenue 15'. Ze heeft een goede invloed gehad, niet alleen op het grote publiek, maar ook op degenen die te maken hebben met schizofrenen... familieleden, maatschappelijk werkers, psychoanalytici. De film helpt in feite een heleboel mythen en misvattingen over de precieze aard van deze psychische stoornis te ontzenuwen. Ik heb me laten vertellen dat de film grotendeels is gebaseerd op haar eigen persoonlijke ervaringen met iemand die haar zeer na staat en die aan deze geestelijke aandoening lijdt. Ik ben ervan overtuigd dat niets van wat is getoond buiten proportie is... integendeel, het is een ware weergave van de feiten.<br />De voorstellingen zijn over het geheel genomen goed, zoals te verwachten was. Konkona Sen Sharma, Shabana Azmi en natuurlijk Rahul Bose zijn inderdaad heel goed. Ze komen naar voren als zeer 'echte' personages... geloofwaardig genoeg om je er soms mee te kunnen identificeren. De mensen vinden me misschien vreselijk vreemd, maar ik geloof dat er momenten zijn dat je je ook met Meethi kunt identificeren! Ik neem aan dat we allemaal een soort van 'waanzin' in ons hebben... misschien sommigen meer dan anderen. Dat zijn de mensen die eruit springen. Hebben we tenslotte niet allemaal onze geheime fantasieën en dromen? Onmogelijke dromen soms? Zouden we worden afgeschilderd als 'gek' als de mensen in deze gebieden van onze geest konden kijken? Zou iemand met een laag zelfrespect als schizofreen worden beschouwd omdat hij/zij het gezelschap vermijdt... in plaats daarvan liever in zijn/haar eigen wereld leeft omdat dat de enige plek is waar hij/zij zich veilig voelt?<br />Konkona, als Meethi, is buitengewoon! Haar optreden gaat zo moeiteloos... ze leeft zich in haar rol in. Ze heeft laten zien dat ze het publiek in slaap kan sussen, zodat het de grens tussen werkelijkheid en acteren vergeet! Een voorbeeld is het stuk waarin ze van streek raakt door de scène van de arrestatie van Saddam Hoessein die op tv wordt vertoond. Haar reactie lijkt zo ongeremd en intens... alsof haar hart werkelijk gebroken is door deze tragedie! Haar Indiaanse Engels is ook zo spontaan en natuurlijk.<br />Maar hetzelfde kan niet gezegd worden van ten minste een paar van de andere acteurs. Kanwaljeet en Waheeda Rehman, beiden voortreffelijke acteurs, lijken slecht op hun gemak als ze hun dialoog in het Engels uitspreken. Hun dictie is minder dan perfect... Het feit dat ze zich tot het uiterste inspannen, wordt meer dan duidelijk. De manier waarop ze hun dialoog voeren, is onthutsend en neigt ertoe de soepele stroom van het verhaal te onderbreken.<br />De brute verkrachting van Meethi (Konkona) lijkt enigszins overbodig. Ieder ander voorval zou net zo goed hebben volstaan, vind ik. Waar het hier om gaat, is dat iets de extreme manifestatie van de ziekte in gang zet. Zoals de psychiater uitlegt, kun je niet met enige overtuiging of zekerheid zeggen dat het voorval van de verkrachting een rol heeft gespeeld bij het ontstaan van de tot nu toe sluimerende neiging tot schizofrenie. Waarom worden we dan geconfronteerd met de scène waarin Meethi bloedend en bewusteloos op de grond ligt? Sen probeert een sociaal statement te maken over de politieke toestand in ons land, waar de stem van de massa tot zwijgen wordt gebracht door een handjevol mensen die hun toevlucht nemen tot geweld om aan de macht te blijven? Als dat zo is, dan is de plaats van de verkrachting gerechtvaardigd, maar niet uitsluitend in de context van de film zelf.<br />Het einde lijkt wat abrupt. Wordt er van het publiek verwacht dat het een oplossing vindt? Waar verdwijnt Meethi? Wil mevrouw Sen ons het gevoel geven dat wat de psychiater zegt over wiens werkelijkheid echter en dus geloofwaardiger is, waar is? Met andere woorden, probeert ze te zeggen dat we niet zonder vooringenomenheid zijn als het erom gaat te beoordelen wie er aan deze kant van de dunne lijn tussen gezond verstand en krankzinnigheid staat? Ik ben er niet zo zeker van.<br />Een film die je aan het denken zet en die de moeite van het bekijken waard is. Maar als je iemand bent die graag alles netjes op orde heeft... alles geknipt en gedroogd, met een waterdichte oplossing voor elk probleem dat zich voordoet... dan is deze film duidelijk niet voor jou bedoeld!