Is deze recensie positief of negatief?

Sommige films zijn moeilijk te zeggen voor wie ze zijn gemaakt. _Huevos de oro_ lijkt zich te richten op de goed opgeleide Spaanse middenklasse. Er zitten vast veel inside jokes in deze film die je niet zult begrijpen als je een buitenstaander bent. Dat kan behoorlijk irritant zijn.<br /><0x3E> Symbolen en verwijzingen naar kunst en populaire cultuur zijn er in overvloed, de film verwijst naar het werk van Salvador Dal<0xC3><0xAD>, Luis Bu<0xC3><0xB1>uel en de surrealisten in het algemeen, een zekere bevlieging voor bidetbaden lijkt te wijzen op de kant-en-klare producten van Duchamp. Bovendien heeft de hoofdpersoon een voorliefde voor karaokebanden met liedjes van Julio Iglesias. Maar waarom dit alles op zo'n aardige, maar ook gratuite manier door elkaar is gehusseld, ontgaat me. Ik kan slechts gissen dat het de vitale, onbezonnen, onbehouwen vulgariteit van de hoofdfiguur, die de regisseur tegelijkertijd lijkt te bewonderen en te verachten, goed doet uitkomen. Hoe al die echt knappe vrouwen achter hem aan rennen (de hoofdfiguur, bedoel ik) is enigszins onthutsend.<br />De film heeft drie delen. Hij begint in de Spaanse enclave Melilla in Afrika, waar Benito, de hoofdfiguur, in militaire dienst is, kennelijk bij het korps geniesoldaten. Dan gaat hij verder naar het vakantieoord Benidorm in Spanje, waar Benito alleen maar de hoogste wolkenkrabber van de stad wil bouwen en een vulgaire Howard Roark wil worden. In het laatste deel verhuist een verslagen Benito naar Miami, Florida, waarschijnlijk om een nieuw leven te beginnen. Maar de verandering van plaats wordt niet echt bevredigend uitgelegd. Het is ook op de een of andere manier irritant dat er geen karakterontwikkeling is en dat de film afdaalt naar een soapmodus zonder overtuigend ironisch te zijn. Javier Bardem speelt zichzelf heel goed als de jonge dekhengst die slap en leegloopt.<br />Ik heb deze film gekocht omdat ik geïnteresseerd ben in stadsgezichten. En Benidorm is een soort speciale plek, qua stadslandschap. In dit opzicht heeft Huevos de oro me slechts gedeeltelijk bevredigd. In Jess Franco's _She Killed In Ecstasy_ (1970) werd deze specifieke locatie op een meer bevredigende manier gebruikt.