Is deze recensie positief of negatief?

In de jaren zestig was deze grimmige studie van Joy, een jonge proletarische echtgenote, de inleiding tot de carrière van Ken Loach, die een van de meest gedistingeerde en gerespecteerde Britse filmmakers aller tijden werd. Ik wist toen nog maar heel weinig van Brecht, de politiek of de realiteit van de minderbedeelden, en ik was behoorlijk onder de indruk van de esthetische waarde van de film, de vrije stijl, de sobere kleurenfilm en Joys monologen voor de camera. Ik was ook erg verbaasd dat Terence Stamp (die dankzij 'Billy Budd', 'The Collector' en 'Modesty Blaise' een beroemdheid was geworden) zo weinig tijd op het witte doek doorbracht. In Panama bleef Loach niet in de grote bioscopen (wat voor deze film nauwelijks het geval is) en ik verloor het contact met zijn films. Ik heb nog maar net gehoord over zijn successen, 'Kes', 'Family Life', 'Black Jack', tot ik in de jaren tachtig terechtkwam. De prachtige titelsong van Donovan is trouwens verkrijgbaar in zijn bloemlezing 'Troubadour'.