Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De film begint met prachtige landschapsbeelden van het platteland in het noordwesten. Hekken die uit de zompige aarde steken, een goederentrein die in de verte hooivelden oversteekt, wolkenflarden, kleine bouwsels langs de kant van de weg, een motel of een wegrestaurant in de rimboe. Hierop speelt een loom maar mysterieus piano-arrangement uit Twin Peaks en het is allemaal voldoende stemmingvol en sfeervol op een Amerikaanse gotische manier. Maar regisseur Jon Jost laat hiertussen onhandige frames, blokken letters, openingstitels met irritante, suizende geluiden, kleurenframes die 'BLUE' aankondigen, getallen die meetellen voor de '12 stappen naar een conclusie' die in de openingstitels wordt aangekondigd. De eerste paar minuten is al duidelijk dat Jost, hoewel hij heel goed in staat is om landschap en ambiance vast te leggen, er niets aan vindt. Hij heeft niet de voorliefde voor open vlaktes aan de Pacific Northwest zoals Terrence Malick in Badlands en ook niet de tijd of de voorkeur van Twin Peaks David Lynch om mysterie en intrige rond een bepaalde locatie te weven.<br />De rest van de film is meer Jon Jost-frustratie over experimentele trucs die hun eigen doel dienen. Het gebruik van een gesplitst scherm is interessant, vooral hoe we het eerste beeld van Ricky Lee in tweeën splitsen, het ene verhaalt over jeugdherinneringen die alleen hem aangaan, het andere vloekt en slaat met zijn hoofd tegen de muur, en in de loop van de film wint de tweede Ricky Lee het, de macho relaxte hippe jongen met de zonnebril die hopeloos met zichzelf bezig en dom is. Aan de andere kant werken de stop-motionanimatie en de keuze om het grootste deel van de film in voice-over te vertellen niet. Soms wel, omdat Jost even goed schrijft als hij statische opnamen maakt van het kleine Amerikaanse plaatsje Beth Ann's. De monologen van het stel, uitgesproken met de meest vlakke, monotone stem die je je maar kunt voorstellen, een stem die klinkt als Stephen Hawkings computerprogramma dat wordt onderbroken door een hinnikend paard, zijn zo irritant dat je bijna niet meer oplet.<br />Elk van de twee vertelt ons over hun ervaringen in het verleden, hun kleine triomfen en dwaasheden en twijfels en vroegere relaties die op niets uitliepen. Ze zeggen heel weinig tegen elkaar en wat ze zeggen zeggen ze met een uitdrukkingsloos gezicht. Maar ze bokken als konijnen. Dat lijkt het enige communicatiekanaal te zijn dat nog openstaat, misschien wel het enige waar ze veilig op kunnen vertrouwen. Jost kiest zijn hoofdpersonen in Frameup duidelijk uit tussen de naïevelingen en mensen met waandenkbeelden, degenen die worden geprovoceerd door een verzuurde Amerikaanse Droom, maar hij plaatst zichzelf niet boven hen. Hij is niet neerbuigend of zelfvoldaan in zijn vertolking. Ze mogen dan misleid zijn, maar ze worden begiftigd met momenten van menselijkheid, hoe onbeholpen ze ook mogen zijn. We worden geroepen om ons in te leven en genegenheid te tonen in plaats van te wijzen en te lachen. Dat is wat Frameup het meest succesvol maakt; de personages komen tot leven, ook als hun uitdrukkingsloze gezichten dat niet doen, zelfs als Jost hen voor de voeten loopt met zijn stijve montage en opdringerige cameraspelletjes. <br />Dan gaan we terug naar boze tirades over de destructieve gevolgen van geld dat gespeeld wordt boven een ingevoegde opname van een dollarbiljet, we krijgen een rare psychedelische scène waarin Josts camera onder grote bladerrijke bomen glijdt die al snel knalrood worden terwijl Beth Ann in de voice-over herhaaldelijk peinst over de'redwoodbomen', we krijgen zelfs een plotselinge omkering naar plot en genre als het stel Beth Ann en Ricky Lee, plattelandslosers die nergens heen kunnen en niets hebben om hen terug te brengen naar hun doodlopende leven, in Californië aankomen en besluiten een 11 september-roof te plegen. Als het tot een emotioneel crescendo stijgt in de nasleep van de mislukte 7/11-actie, zoals je zou kunnen verwachten van een 'echtpaar-op-de-vlucht'-film, komt het langzaam knarsend tot stilstand en kijk je uit het raam, dan zie je dat het eigenlijk nergens naartoe gaat. Delen van de rit waren hypnotiserend en delen bijna ontroerend en grappig, maar al het andere was voornamelijk irritant.