Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Omdat ik toegeef dat ik verslaafd ben aan schaken, was ik erg opgewonden toen ik een documentaire zag over de revanchewedstrijd van 1997 tussen Garry Kasparov en de Deep Blue-supercomputer van IBM. Ik hoopte een diepgaande blik op de wedstrijd te kunnen werpen en veel te horen van wat Kasparov te zeggen had. Tjonge, wat had ik het mis. Deze documentaire lijkt veel op veel moderne documentaires: veel flitsende beelden, maar geen echte inhoud. Ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik na het bekijken ervan het gevoel had dat ik mijn tijd verdeed. Een van de meest irritante aspecten van de documentaire is dat hij niet een hele tijd op één plek blijft. Het heeft de typische MTV-achtige montage, waarbij de camera om de vijf seconden verschillende beelden en snelle soundbites van mensen laat zien. Het is heel triest dat het filmen is teruggebracht tot de aandachtsspanne van een 10-jarig kind.<br />Ik begrijp dat het moeilijk is om een film over schaken te maken, maar dat betekent nog niet dat je hem opzichtig moet maken. 'Game Over' had wel een paar interessante ideeën. Het bracht het idee naar voren of computers als mensen kunnen denken of niet, en of computers een uniek nieuw niveau hebben bereikt. Dat is wat Kasparov na de wedstrijd dacht, maar deze film gaat niet diep genoeg in op dat idee. Deze film probeert ook een bizarre theorie naar voren te brengen. Hij probeert de paranoïde indruk te wekken dat een menselijk wezen de zetten deed met behulp van de computer. Kasparov had daar zijn vermoedens over, maar tot op de dag van vandaag is daar geen bewijs voor. Tegen het eind van de film probeert hij de bizarre indruk te wekken dat Anatoli Karpov misschien wel het menselijk wezen was dat in het geheim de zetten deed met behulp van Deep Blue. Interessant om over na te denken, maar ik weet niet hoe plausibel of realistisch het is. Toch zou ik deze film niet aanbevelen, zelfs niet aan schaakverslaafden.