Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hayao Miyazaki's films zijn voor mij altijd een schot in de roos als het om verhaal gaat, maar ze zijn ontegenzeggelijk prachtig om te zien, met eenvoudige, geanimeerde personages tegen een achtergrond van artistieke beelden. Ponyo houdt zich aan die formule, met een hoofdrolspeelster die zo aanbiddelijk is dat ik een pluchen pop van haar zou willen hebben, en een landschap dat zo mooi is dat het niet zou opvallen als een schilderij aan de muur.<br />Het verhaal, aan de andere kant, vond ik lang niet zo leuk als zijn laatste twee verfilmingen, Geestdrift op weg en Huilen in het rond. Het was net iets te kinderlijk, het leek meer iets voor kinderen en liet volwassenen gewoon van de animatie genieten. Ik was ook teleurgesteld dat de score van Joe Hisaishi, die ook de scores van de bovengenoemde twee films heeft gemaakt, deze keer lang niet zo gedenkwaardig was. Hoewel ik me Howls score nu niet meer kan herinneren, herinner ik me nog wel dat het een van de mooiste was die ik ooit heb gehoord. Idem dito voor die van Spirited, hoewel ik me alleen herinner dat hij erg goed aansloot bij de film. Misschien komt het doordat Ponyo meer voor de jeugd is dat de score niet zo spookachtig is. Hoe dan ook, deze film is nog steeds een must-watch voor fans van anime of Miyazaki.