Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een diepgravend en ontroerend boek over de schepping van kunst, dat wat uniek menselijk is en niet door de natuur kan worden voortgebracht, over de prijs van het genie, de zoektocht naar transcendentie en wat uiteindelijk familie betekent, dat wil zeggen: wij allemaal. Ik was erg geroerd door de familiediscussie die Nathaniel met zijn zussen had over de tekortkomingen van hun vader, die zich afspeelde in een prachtig huis dat warmte uitstraalde die Lou had gecreëerd. En hoewel Esther zo kil lijkt in haar discussie over Lous onvermogen om geld te verdienen, kun je je voorstellen dat ze op veel punten in zijn leven een tegenwicht moet hebben gevormd tegen zijn impulsen. Nathaniel heeft heel goed laten zien hoe alle mensen in Lou's leven in zijn leven passen, en hij heeft het afgemaakt en is net zozeer een deel van zijn werk geworden als zijn eigen genie. Ja, zelfs, of misschien juist wel, door onze mislukkingen worden we wie we zijn. En dan zijn er natuurlijk de gebouwen. Ik kende Lou Kahn alleen van naam en had zijn naam niet echt in verband gebracht met zijn werk, maar ze zijn een bewijs van genade. Misschien komt er op een dag een gebouw waar we allemaal in passen, en het zal zeker op een gebouw van Lou Kahn lijken, misschien wel op de nog niet voltooide tempel in Jeruzalem. Misschien is er redding.