Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb altijd een zwak gehad voor Barbara Stanwyck, die misschien wel de moeilijkste werkende hoofdrolspeelster van de jaren dertig en veertig was, hoewel maar weinig van haar filmrollen memorabel zijn. Tegenwoordig wordt ze het meest herinnerd voor de tv-serie 'The Big Valley'. Stanwyck werkte zo hard omdat ze onverwoestbaar was; het schijnt dat ze bijna elke rol accepteerde en er alles uit haalde om de film tot een succes te maken en dus hielden de regisseurs van haar en veel van de gewone films kregen geloofwaardigheid door haar aanwezigheid.<br />En zo was het voor 'Kerstmis in Connecticut' een heel gewone onderneming waarvan de plot ongeloofwaardig is en die niet eens echt over Kerstmis gaat. Maar er staan ook Stanwyck en Dennis Morgan in, en een paar voortreffelijke karakterspelers, onder wie Sydney Greenstreet en S.K. Sakall, dus er zijn verwikkelingen en grappige momenten die in 1945 ongetwijfeld echter leken dan tegenwoordig. Om te beginnen gaat het verhaal over een tijdschriftschrijver (Stanwyck) die volgens de lezers van het tijdschrift een huisvrouw is, getrouwd en met een kind op een boerderij in Connecticut woont, maar die in werkelijkheid ongetrouwd is, in New York woont en niets van koken of huishoudelijk werk weet. Zou iemand zelfs in die tijd met zo'n bedrog weg kunnen komen? Kennelijk, en zelfs de eigenaar van het tijdschrift (Greenstreet) wordt voor de gek gehouden, hoewel je zou denken dat hij het bedrog allang door zou hebben, maar het verhaal gaat verder en Stanwyck, Greenstreet, een zeeman die kortgeleden zijn gezonken schip heeft overleefd (Morgan) en Stanwycks vriend de restauranthouder (S.Z.Sakall) brengen de kerstdagen door in Connecticut op een boerderij van Stanwycks lompe vriend (Reginald Gardiner). Je kunt je alle mogelijkheden voor de geest halen, want het bedrog loopt zoals het loopt. Gardiner wil dat Stanwyck met hem trouwt om de boel in stand te houden, maar je vraagt je af hoe ze hem <0xC3><0xBC>berhaupt kan uitstaan. Morgan en Stanwyck vallen voor elkaar, maar hij wordt verondersteld verloofd te zijn en zij wordt verondersteld getrouwd te zijn. Hoe dan ook, ze beginnen aan iets wat op een schijnvertoning lijkt: ze dansen wang aan wang en sluipen weg in een door paarden getrokken slee. Intussen ziet de ongelooflijk naïeve Greenstreet, die Stanwyck en Morgan samen heeft zien weggaan maar het nog steeds niet snapt, dat een van de buren een kind meeneemt dat als onderdeel van het bedrog is geleend en de politie belt om een ontvoering aan te geven. Stanwyck en Morgan worden gearresteerd voor het stelen van de slee en het bedrog begint zich te ontvouwen.<br />Op dat moment is de film grappig, in de zin van belachelijk of absurd, niet grappig ha, ha, en hij eindigt zoals altijd in komedies. De brave borst krijgt het meisje en waarschijnlijk leven ze nog lang en gelukkig. Ik kijk elk jaar met Kerstmis naar deze film om te genieten van deze karakteracteurs op hun best in een verhaal dat weerspiegelt hoe het in 1945 was en vanwege een lang gekoesterde fascinatie voor Barbara Stanwyck. Godzijdank was de film met Kerstmis opgenomen, anders zou 95 procent van Stanwycks films allang zijn vergeten en zouden we hem niet elk jaar opnieuw kunnen zien.