Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Tijdens de opnames van _GW_ gaat een debuutfilm bijna de mist in, en niet omdat hij niet goed is... dat is hij wel. Des te meer omdat het de schrijver/regisseur/technische allemansvriend Nick Gaglia is die dezelfde ontwenningskliniek doormaakt als die hij in de film afbeeldt. Soms gaat een eersteklas filmmaker, vol van de energie die je krijgt als je de duimen opsteekt van je medestudenten, halsoverkop in een stijl die veel te onsamenhangend, onzeker en dramatisch frustrerend is omdat de persoonlijke kant van het verhaal, de uiterst persoonlijke kant, wordt bezoedeld met het doel een goed verhaal te vertellen. Gaglia was een van de weinige leden van de revalidatiekliniek die niet in een psychiatrische inrichting was opgenomen. Hij had een paar jaar in een afkickkliniek gezeten, waar hij zich had beziggehouden met krankzinnige groepstherapieën, psychologische sessies die dagen konden duren, en houdingen van de revalidatieleiders waar de meeste nazi's voor zouden terugdeinzen. Uiteindelijk was hij daar op zijn vijftiende uit ontsnapt. Ik ben blij dat hij eruit is gekomen, hoewel het misschien helpt als hij nu naar een echte revalidatiekliniek gaat, al is het maar voor een paar dagen, om dingen te leren als structuur, goede belichting, soepele camerabewegingen, subtiliteit met acteurs en andere basale dingen die hier altijd verloren gaan.<br />Het is des te frustrerender omdat Gaglia zich bezighoudt met een onderwerp dat meer aan het publiek zou moeten worden getoond (er stond onlangs een artikel in Newsweek over een soortgelijke AA-revalidatiekliniek). Vele malen vraag je je af of bepaalde persoonlijke karakterstudies beter zouden werken als documentaires dan als verhalende drama's. Dit is een voortdurend knagend gevoel in de hele GW, waar je bijna het gevoel hebt dat Gaglia de waarheid wil vertellen maar niet weet hoe hij die op de juiste manier via zijn personages moet overbrengen. Het personage dat het dichtst bij hem in de buurt komt, de Bronx-tiener Tony Serra (Gallagher), die door zijn moeder wordt meegenomen naar een ontwenningskliniek in New Jersey, zou het dichtst bij Gaglia in de buurt komen, is eigenlijk veel meer een eendimensionaal wezen, met heel weinig achtergrondverhaal (we zien een korte uitbraak, zwart-op-wit, in zijn oude huis) en weinig connectie met zijn moeder (Moriarty), die meer potentieel heeft dat nooit wordt aangeboord, afgezien van een koude steen die haar kinderen doorgeeft aan een ander. Maar er is een verhaal dat past bij zijn twee jaar durende crisis, denk ik.<br />'<br />Meteen na de aftrap krijgen we het zwaar te verduren (een naaktholteonderzoek in de eerste vijf minuten), en het duurt niet lang.' Het is duidelijk dat het in plaats van medische zorg eerder een kruising is tussen woedebeheersing en een of andere bizarre religieuze sekte, waar de hoofddokter Hiller (Insinuaties) een volslagen gestoorde idioot is. Maar al snel wordt Tony's zus Sofia (Donohue) in het programma geworpen, en in tegenstelling tot Tony's herhaalde momenten van woede en veronderstelde gebrek aan medewerking, gaat ze halsoverkop door het gestoorde drie-stappenprogramma en wordt ze een keer vrijgelaten omdat ze van huis is weggelopen. Soms zitten er stukjes in deze verscheurde nachtmerrie waarin één vrouw, een tweeëntwintigjarige moeder die al anderhalf jaar in het programma zit, tot de ontdekking komt dat ze is weggelopen. En als de vader van de oudste broer een woedend bezoek brengt aan Hiller, en Sofia uiteindelijk bij hen terugkomt, dan zit daar wel enige rauwe macht in, heel korte glimpen van Gaglia die in staat is om in elk geval enige invloed te hebben in een puur melodrama.<br />Maar dat zijn maar heel weinig momenten. Het zijn niet alleen de onsuccesvolle personages, die meestal tot stereotypen zijn gereduceerd, die als hysterische D.A.R.E.-afpersers uit de bus komen (misschien een paar, zoals een boze zwarte jongen, de passief-agressieve therapeuten, of zelfs Serra). Het is dat Gaglia in zijn vele rollen op zijn piepkleine n30.000-budget zo ongericht is dat geen enkele kant van het mogelijke talent dat hij heeft door kan dringen. Hij gebruikt te veel tinten, meestal met een kleur die eruitziet alsof hij in urine is gedoopt), hij beweegt zijn DVX-camera in de hand heen en weer alsof het een intense City of God zou moeten zijn, en af en toe schiet een personage gewoon in het wilde weg een kader in, en zijn muziekkeuzes zijn als de slechtst denkbare selectie van pseudo-indische softrockers, en dan...' En dan zijn er nog de onbenullige nepinterviews met Nicholas Serra (inspiratie?) en Krakowsky, die je het gevoel geven dat ze zo nep mogelijk zijn.<br />Zou Gaglia gewoon geen interviews kunnen krijgen met de echte slachtoffers met wie hij te maken had en zijn toevlucht moeten nemen tot een zogenaamd artistiek cathartisch plan B? Waar het op neerkomt, is dat je, hoeveel van-het-harte-echte-levenverhalen je ook aanspreken, geen moeite hoeft te doen om ze in het theater te zien, of zelfs maar in huurvoorstellingen, tenzij je van een laatste scène houdt waarin twee kinderen naar de digitale zonsondergang aan de Hudson kijken en de laatste woorden zijn: 'Aan de kinderen opgedragen. Oy.'