Wat is het sentiment van de recensie?

Er lijkt een spectrum van de cinema te zijn. Links zijn er films die voornamelijk voor amusement en/of commerciële doeleinden zijn gemaakt. In het midden zijn er films die zowel onderhoudend als artistiek zijn. Rechts zijn er films die niet zo commercieel zijn, maar meer gericht zijn op cinema als kunst dan cinema als product.<br />Ik ben hier niet om te zeggen dat het ene deel van het spectrum beter is dan het andere, maar dat als een film te ver naar het ene of het andere eind gaat, hij zelden goed is. Dat is het geval met Naqoyqatsi.<br />Ik had geen idee wat ik kon verwachten toen ik de advertentie zag. Een paar vrienden zouden gaan en vroegen of ik mee wilde. We wisten geen van allen wat we konden verwachten, en tegen het einde waren we geen van allen blij.<br />Ja, er zijn adembenemende beelden. Ja, ik sta versteld van de moeite die de filmmakers zich getroosten bij het zoeken naar archiefbeelden. Ja, de soundtrack is aangenaam om naar te luisteren, en waarschijnlijk het beste deel van de ervaring. Het punt is dat dit zo ver afstaat van de goede kant van het spectrum die ik heb genoemd dat ik niets aardigs kan zeggen over de film als geheel.<br />Het is prekerig. Het is een warboel van symboliek en duidelijke moraliteit. Het zegt niets nieuws en dwingt de kijker niet om het leven op een nieuwe manier te bekijken. Het is...' '... het vertelt ons alleen maar dingen die we al weten (dat wil zeggen, als we er al achter kunnen komen wat het zegt).'<br />Deze film is gewoon kunst omwille van de kunst. Een poging om te zeggen: 'Kijk eens hoe diep en gedachteprikkelend we kunnen zijn door montage!' Als een film meer gaat over hoe slim of intelligent de makers zijn dan over het onderwerp, is het geen film meer en wordt het gewoon celluloid zelfbevrediging.