Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Voor producent David O. Selznick is geen regisseur goed genoeg. Daarom krijgen we in A Farewell to Arms (1957) twee regisseurs: Charles Vidor en John Huston. Hoewel beide mannen op hun eigen manier heel goed waren, konden ze geen van beiden ook maar iets maken van deze rampzalige remake van Hemmingways magnum opus. Hemmingway heeft in het algemeen nooit goed vertaald van boek tot film. Maar onder Selznicks ijver om het om te zetten in zijn volgende 'Gejaagd door de wind' is de excursie zowel slopend als uitputtend. Op dit punt in Selznicks carrière was hij niet langer de titaan die het gif uit de postbus kon omzetten in Gejaagd door de wind. Vermoeid, broos, zonder zijn studio en met het dreigende gevoel dat zijn tweede huwelijk met Jennifer Jones een vergissing was geweest, droeg Selznick de creatieve heerschappij over deze film over aan de Fox-studio's, maar hij hield genoeg van zichzelf over om een verdomde lastpost op de set te worden.<br />Inmiddels is men bekend met het bitterzoete, tragische liefdesverhaal van een verpleegster, Catharine Barkley (Jennifer Jones) en haar held, luitenant Frederick Henry (Rock Hudson). Hun passie zou moeten dienen als de stabiliserende kracht voor wat in wezen een oorlogsverslaggevingsverhaal is met voor de goede orde wat romantiek. Maar de chemie tussen Hudson en Jones is zowel gezwollen als saai. In de laatste film zijn de gezichtstrekkingen van Jones tijdens de bevalling zo erg dat het me verbaast dat geen van beide regisseurs ervoor heeft gekozen ze uit de film te knippen. Een deel van het probleem met Jones is dat ze op haar achtendertigste veel te verstandig is om de optimistische Catharine met veel overtuiging te spelen. Maar oudere actrices zijn er vaak in geslaagd een publiek discrepanties in leeftijd te laten vergeten. Dat is niet het geval met Jones. Je bent je er pijnlijk van bewust dat ze niet past in de rol die ze speelt, noch in de jaren die ze op deze planeet heeft doorgebracht. Hudsons laconieke charme heeft hopeloos weinig te maken met het stoïcisme van een legersoldaat wiens hart is gebroken, maar wiens hoofd sterk blijft. De bijrollen worden besprenkeld met sterren als Vittorio de Sica en Mercedes McCambridge, maar dat zijn verspilde stukjes onzin die geen enkele invloed hebben op de formidabele talenten van beide acteurs en die zich het best laten zien in hun eigen genre.<br />Het anamorfische beeldelement van 'A Farewell to Arms' ziet er goed uit, hoewel er in sommige scènes net iets te veel film grain aanwezig is naar de smaak van deze recensent. Over het geheel genomen zijn de kleuren subtiel en gedempt, hoewel de balans in overeenstemming is met de DeLuxe-kleurenanalyse die in deze tijd wordt toegepast. Er is een lichte vervaging te zien. Vleestinten lijken niet erg natuurlijk. Contrastniveaus zijn een beetje zwak. Zwarten zijn over het algemeen stevig. Witten bijna schoon. Deze film is niet erg aanbevelenswaardig op sonisch gebied. Het is in wezen een woordeloze film met geweerschoten als achtergrond. Er zijn geen extra's.