Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Korine heeft zich inmiddels opgewerkt tot een getalenteerde en indrukwekkende beeldmaker. De reclameposters voor Mister Lonely bevatten allemaal de indrukwekkendste composities van de film (hoewel er één in het bijzonder is die ik nog niet in promotiemateriaal heb gezien: die van een in het blauw geklede non die een hond plaagt met een stok, omringd door een groen bos terwijl de regen met bakken uit de hemel valt). De openingsbeelden van deze film, van de dubbelganger van Michael Jackson (Diego Luna) die op een kleine motor over een renbaan rijdt, zijn merkwaardig meeslepend en mooi: Roy Orbisons Mister Lonely klinkt uit de soundtrack, en de beelden ontvouwen zich in slow motion. Het is ook een grappige en fantastische scène waarin dezelfde figuur een dans nabootst, zonder muziek (hoewel er een radio als een zwijgende hond naast hem staat), midden op een Parijse straat; Korine combineert geluidseffecten en sprongen die zowel een gevoel van futiliteit als een hardnekkige bevrijding oproepen in de dansroutine van de figuur.<br />De eerste versie van het segment over de nonnen is ook merkwaardig aangrijpend; pater Umbrillo (Werner Herzog) is een autocratische priester die op het punt staat met een paar nonnen mee te vliegen en voedsel te droppen in verarmde gebieden in de buurt. In een scène die zowel luchthartig als aangrijpend is, heeft Herzog te maken met een koppig enthousiaste bewoner van de stad die de vliegreis met hen wil maken om zijn vrouw in San Francisco te zien. Naarmate de uitwisseling vordert, ontfutselt Herzog de man een bekentenis: hij heeft gezondigd, en zijn veelvuldige ontrouw is de oorzaak dat zijn vrouw hem om te beginnen heeft verlaten. Deze scène, kort en lief, krijgt extra gewicht als je de geïmproviseerde oorsprong ervan kent: de zondaar wordt gespeeld door een niet-acteur die op de set was toen Korine en co. aan het filmen waren <0xE2><0x80><0x93> en zijn overspelige gedrag had hem in het echte leven een blijvend, overweldigend schuldgevoel bezorgd. Van nu af aan is het een kwestie van goed en kwaad; een opeenvolging van intrinsiek interessante momenten die bijdragen aan een frivole, warrige vertelling. Terwijl Gummo en Julien Donkey-Boy hun esthetische en emotionele gewicht in de schaal leggen door middel van samenhangende structurele kaders, voelt Mister Lonely zich het slachtoffer van de meedogenloosheid van de montagekamer. Er zijn een paar scènes uit de film geknipt, die anders volledigere beelden van bepaalde personages zouden hebben opgeleverd, als gevolg van voortdurende kostuumfouten <0xE2><0x80><0x93> ongetwijfeld het gevolg van het ontbreken van een scenario en Korines neiging tot improviseren. Eén verwijderde scène in het bijzonder <0xE2><0x80><0x93> waarin 'Charlie Chaplin' (Denis Lavant) en 'Madonna' (Melita Morgan) seks hebben <0xE2><0x80><0x93> zou veel meer emotionele conflicten hebben toegevoegd aan een scène later in de film ('Ik zal'). Het is niet bedoeld om het te bederven, maar het is er om elk gevoel van warmte of vreugde te dempen, en zoals het nu is, lukt dat maar half.<br />De twee draden van het verhaal, die letterlijk niets met elkaar te maken hebben, kunnen het best worden benaderd als twee totaal verschillende verhalen met dezelfde allegorische betekenis; de een complimenteert de ander en vice versa. (Het heeft iets te maken met het conflict tussen iemands ambities en de realiteit van de huidige situatie.) Maar er zijn niet genoeg scènes van Herzog om hun plaats in de film te verdienen, en dus is elk verband tussen deze twee allegorisch met elkaar verbonden draden onvermijdelijk gespannen <0xE2><0x80><0x93> en het invoegen is, achteraf bezien, saai. Dit is een ambitieuze stap voorwaarts van Julien Donkey-Boy, die vooral, althans in de identieke segmenten, lijdt onder het feit dat er veel te veel personages in de film zitten, een tekortkoming die nog erger zou zijn geweest als iedereen grote sterren had gespeeld (zoals oorspronkelijk de bedoeling was).<br />Met veel van de in zichzelf besloten schoonheid van de beelden, en momenten van echte, oprechte verbinding met de soundtrack, lijkt dit veel meer geschikt voor een kunstinstallatie of fototentoonstelling. Als een verkenning van mimesis en de aard van imitatie, zou het zijn kracht niet verliezen <0xE2><0x80><0x93> het zou misschien zelfs indrukwekkender zijn. De eenzaamheid die gepaard gaat met iconische prestaties (zoals die van zowel de iconen zelf als van degenen die ernaar streven om net zo te worden) wordt goed tot uiting gebracht in beelden als die waarin 'Marilyn Monroe' (een beeldschone Samantha Morton) de camera verleidt met een zeven jaar oude pose in het midden van een bos, of wanneer 'Sammy Davis jr.' (Jason Pennycooke) na de dansrepetitie gaat liggen, met zijn rug naar de camera, uitkijkend over een ongelooflijk vredig meer.<br /><br />Zoals het nu is, zijn momenten als dit, en alle momenten waarop de titels van willekeurig gekozen Michael Jackson-liedjes door het beeld kruipen, met elkaar getrouwd in een filmverhaal dat veel minder aangrijpend is dan het zou moeten zijn. <br /><br />(Voor degenen die het zien, ik verloor alle vertrouwen tijdens de eierzangscène, laat in de film. Jullie weten wel welke scène ik bedoel, want die steekt eruit als een zere duim, als een soort gimmick van de nieuwe filmtaal waarvoor Korine eerder is bejubeld.)