Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Gebaseerd op de roman _The Dismissal_ van Ermanno Rea gaat het verhaal in wezen over de langzame vriendschap die ontstaat tussen een Italiaanse onderhoudstechnicus Vincenzo Buonavolonta (Sergio Castellitto, die in _Prins Caspian_ als de schurkachtige koning kan worden gezien, en die de hoofdrol speelde in _ Bella Martha_ ) en een Chinese vertaler Liu Hua ( _Ling Tai_ ). Ze beginnen in feite op de verkeerde voet, waarbij de eerste de laatste berispt vanwege haar onnauwkeurigheid, en langzame vertalingen van wat hij een Chinese afgevaardigde die apparatuur had gekocht die defect was, wilde vertellen. Vincenzo wil het juiste doen, wat tegenwoordig zeldzaam is, en dat is de potentiële kopers van tevoren op de hoogte stellen van de fouten en de complicaties die hun aankoop met zich mee zou brengen, en aangezien hij zich zorgen maakt over het feit dat de transactie toch is doorgegaan, neemt hij de tijd om een component te ontwerpen die de zaak recht zou zetten.<br />Maar dat betekent ook dat hij naar China moet reizen, op zoek naar de ongrijpbare machine, die goed verborgen blijkt te zijn en schijnbaar spoorloos is verdwenen. Met de aanvankelijk schoorvoetende hulp van Liu Hua gaan ze op zoek naar de schat, van stad naar stad, wat ons naar minder bekende bezienswaardigheden van China brengt, weg van de Beijings en de Sjanghai's, naar steden als Wuhan, met industrieel aandoende achtergronden zoals staalfabrieken en kerncentrales met hun rookpluimen in het landschap. De machtige rivier de Yangtze doet zich ook gelden. Onderweg komen de gebruikelijke attributen van zulke reisfilms aan bod, zoals de kennis van cultuur, idealen, voedsel en in wezen het besef dat de wereld zonder vreemden is, als je maar een poging doet om contact te maken. Hoewel er sprake is van een zekere romantiek tussen de twee hoofdrollen, is dat zelden een punt van discussie, tot op het eind van de film misschien (hé, tegenpolen trekken elkaar aan, hè?).<br />Naast de grote fabrieken en fabrieken zien we ook de huisindustrie, zoals naaisters die in eenzelfde omgeving in eenzelfde omgeving werken, en ik geloof ook Cotton, samen met het maken van noedels. Als film bood hij me de gelegenheid om te reizen zonder mijn stoel te verlaten om te observeren, en ik moet het hem nageven dat hij geen oordeel velt vanuit een moreel hoog standpunt over uitbuiting en dergelijke. En het is ook een eer dat de film een dialoog bevat die gebaseerd is op de personages. In plaats van (en ik zal hier geen namen noemen) andere films/interculturele samenwerkingen waarbij de dialoog tot een minimum wordt beperkt en onnatuurlijk wordt, en waar je je echt aan ergert. Sommigen vinden misschien dat de bijrollen ook te aardig zijn, omdat ze altijd hun armen en deuren openzetten voor een buitenlander, maar ik stel me graag voor dat in de meer landelijke gebieden de mensen in het algemeen eerlijker, vriendelijker zijn en zich niet laten meeslepen door de ratrace om anderen te vertrappen of zelf vertrapt te worden.<br />'<br />Als er...' Het is een boodschap die ik uit de film wil halen, naast het feit dat ik zei dat de wereld zonder vreemden is, en die me eraan herinnert dat sommige dingen die ik belangrijk vind, dat misschien niet voor anderen zijn. Belangrijkheid is iets wat je op iets anders zet, en de basis ervan hangt af van de manier waarop we de grenzen die we stellen definiëren. Dus gezien ons eindige leven denk ik dat ik een beetje meer moet opvrolijken, leven en laten leven, en me soms moet koesteren in de illusie dat onwetendheid een zegen kan zijn.