Wat is het sentiment van de recensie?

Het verhaal zelf is routine: een jongen loopt van huis weg en komt terecht op een muziekschool voor kinderen. Hij haalt een beroemde violist over om de school te sponsoren. De film is een mengeling van schietpartijen in 11 weken en laat veel amusante gaten achter die de oplettende kijker zelf kan vinden.<br />Hoe lang de plot ook mag zijn, de film wordt gerechtvaardigd door de muziek en het acteerwerk. Er is veel muziek, waaronder klassieke werken van Heifetz en het Meremblum Orchestra, een van de belangrijkste jeugdsymfonieën van die tijd, en genoemde muziek is uitstekend. Op zichzelf zou het de film de moeite waard maken. De regie- en beoordelingstaken waren in goede handen: die van Alfred Neumann.<br />Het acteren is een studie in contrasten. De kinderen in het orkest, van wie de meesten weinig of geen acteerervaring hadden, moeten regisseur Archie Mayo gek hebben gemaakt door in de camera te kijken, de rol die ze hadden te overdrijven en overdreven ijverig de aanwijzingen op te volgen. Maar de spontaniteit die het gevolg is van hun gebrek aan training, voegt een interessante charme aan de film toe. De ervaren acteurs waren geweldig met het materiaal waarmee ze moesten werken. Walter Brennan was perfect gecast in zijn rol, een die hij in het echte leven nabootste. Joel McCrea en Andrea Leeds waren ideale spelers voor hun rol. En de bijrollen waren een ware Who's Who van karakteracteurs: Marjorie Main, Arthur Hohl, Paul Harvey, Charles Coleman, Perry Ivins en Porter Hall in zijn typische rol van de zware jongens <0xE2><0x80><0x93> stuk voor stuk ideale acteurs. En de bijrollen: Jessie Arnold, John Hamilton, Marjorie Wood, Jimmy Flavin, Dulcie Day, de gruizige Lee Phelps in zijn gebruikelijke rol als politieman en vele andere. Als je van karakteracteurs houdt, zal deze film veel herinneringen oproepen.<br />Over het geheel genomen is de film erg leuk en wordt hij aanbevolen, zelfs als je geen liefhebber van klassieke muziek bent.<br /><br />tvcat