Is deze recensie positief of negatief?

Zelfs met al die films over de trauma's van de Vietnamoorlog (Jacob's Ladder, The Deer Hunter, Apocalypse Now, en tot op zekere hoogte Taxi Driver) heb je het gevoel dat je nog niet de helft weet van wat er is gebeurd. Zelfs de gedachte aan de verschrikking voelt onmenselijk. En een ontwikkeling <0xE2><0x80><0x93> of een terugtrekking? <0xE2><0x80><0x93> naar de onmenselijkheid die dat vereist, is een belangrijk onderdeel van Apocalypse Now, Coppola's grootste en een van de belangrijkste films die ooit zijn gemaakt. Hij is losjes gebaseerd op Joseph Conrads klassieker uit 1902, 'Heart of Darkness'. Het verhaal gaat over Willard, een generaal die op een speciale missie naar Cambodja wordt gestuurd nadat hij zijn eerste diensttijd in Vietnam heeft volbracht. Aan het begin van de film zit Willard vast in Saigon, niet in staat om naar huis terug te keren <0xE2><0x80><0x93> een griezelige echo van Nicky in The Deer Hunter. En dus wordt er contact met hem opgenomen. Zijn opdracht is het vermoorden van een afvallige Groene Baret die zich heeft teruggetrokken in een afgelegen buitenpost aan de rivier de Nung en die volgens zeggen volkomen krankzinnig is geworden <0xE2><0x80><0x93> door de inboorlingen aanbeden als een god en zonder onderscheid te maken moordend. De man heet kolonel Kurtz en wordt gespeeld door Marlon Brando in de op één na beste rol van zijn carrière (de beste is Stanley Kowalski in A Streetcar Named Desire). Als Willard met een paar soldaten in een legerboot de rivier op vaart en getuige is van de gruwelen en de waanzin <0xE2><0x80><0x93> en de overweldigende zinloosheid van alles <0xE2><0x80><0x93>, ontstaat er een griezelige sympathie en identificatie met Kurtz, nog voordat ze elkaar zelfs maar hebben ontmoet. Apocalyps <0xE2><0x80><0x93> een plek buiten de moraal, de buitenpost aan het eind van de wereld. Het verlies van de beschaving, het verlies van het oordeelsvermogen, van het zelf. Kurtz' monoloog over een gruweldaad die hij als Groene Baret heeft gezien, en zijn latere onthulling, is een van de huiveringwekkendste en meest aangrijpende toespraken uit de geschiedenis van de cinema. De film gaat over trauma's, over de menselijke geest en zijn breekpunt <0xE2><0x80><0x93> hier lijkt hij veel op The Deer Hunter, en hij is net zo goed. Het is een adembenemende reeks beelden van de vochtige, donkere jungle van Cambodja en een openingssequentie van helikopters te midden van exploderende bossen en een oranje hemel <0xE2><0x80><0x93> afgedraaid op een vreemd passende soundtrack van Deuren <0xE2><0x80><0x93> plus ijzingwekkende beelden van de rivier en van een luchtaanval op een dorp waarbij Wagner uit de luidsprekers schalt (een scène die de geschiedenis is ingegaan als een van de meest ijzingwekkende, duister humoristische en opvallend zinloze oorlogsscènes aller tijden). De Hertenjager is van dichtbij veel persoonlijker, dat kun je zelfs aan de titel zien, en toont het totale effect dat trauma op de individuele psyche heeft, het afbreken van de menselijke ziel en het vermogen om zich volledig over te geven aan duistere krachten, of om voort te strompelen. Daarom zijn beide films gelijk, het zijn twee delen van hetzelfde. In 'Hart der Duisternis' is Kurtz in conflict met de moraal (beschaving) en zijn innerlijke wilde. In Apocalypse Now heeft Kurtz alle conflicten achter zich gelaten. Hij is het goede en het kwade voorbij. Hij heeft de moraal losgelaten, zoals een drenkeling vlak voor zijn dood een reddende hand loslaat. Kurtz wacht inderdaad alleen maar op de dood, terwijl hij in zijn slaap T.S. Eliot citeert, verloren in de jungle. Zijn laatste woorden, die aan het eind van de film weerklinken, zijn: 'De verschrikking... de verschrikking.' Hij doelt op de oneindige leegte van het bestaan, van de menselijke psyche, en op de inktzwarte leegte in zijn eigen geest, waar de gruwelen opnieuw worden geboren. Het is onmogelijk om de ervaring die je ervaart als je naar deze film kijkt in woorden uit te drukken <0xE2><0x80><0x93> kortom, de ervaring die Willard tijdens zijn reis ervaart. Het laatste deel, op de buitenpost, dat bijna vergelijkbaar is met de scène in The Deer Hunter, is een van de intensste, kalmste en verleidelijkste dingen die ik ooit heb gezien.