Wat is het sentiment van de recensie?

Universiteitsprofessor Justin Thorne (Jimmy Smits) heeft het helemaal voor elkaar. Een knappe, wereldwijze docent met een liefhebbende vrouw en twee schattige kinderen. Hij speelt saxofoon, bezit een dure auto en zijn studenten zijn dol op hem en respecteren hem. Maar als de verleiding groot is, in de vorm van een van zijn intelligente, knappe, sexy en gewillige studenten, Jennifer Carter (Naomi Watts), geeft hij zich over. De volgende dag wordt hij beschuldigd van verkrachting, en zijn perfecte leven zou voor altijd geruïneerd kunnen zijn.<br /><br />Als we een Amerikaanse acteur in een Australische film zien, weten we dat we niet te maken hebben met een meesterwerk. Maar zelfs als je het met lage verwachtingen bekijkt, is 'Gross Misconduct' een enorme flop. Gebaseerd op een toneelstuk met een nogal fantasieloze titel en vervolgens aangepast tot een redelijk aangenaam boek, slaagt de film er niet in zijn publiek op een fundamenteel niveau te boeien, te overtuigen of zelfs maar in de verste verte te interesseren. Het script is onbeholpen en niet overtuigend; het acteerwerk is voor het grootste deel niet veel beter. Watts levert een acceptabele prestatie en demonstreert voor een van de eerste keer op het witte doek haar emotionele rauwheid, maar zij is het enige goede aan de film, die bijna lijkt alsof zelfs die niet kan wachten tot hij voorbij is.<br />De richting is niet afschuwelijk of afleidend, maar pijnlijk middelmatig. Afgezien van de eerdergenoemde Naomi Watts, die je, gezien het vroege begin van haar carrière, vergeven zou kunnen zijn, is het acteerwerk houterig en wordt het in de loop van de film steeds erger. De doorgaans betrouwbare Jimmy Smits lijkt in deze film zijn best niet te hebben gedaan, en wie zou hem dat kwalijk kunnen nemen? Al deze kleine mislukkingen dragen echter alleen maar bij aan de uiteindelijke fatale tekortkoming van de film, namelijk dat de aandacht volledig op de verkeerde plek is gericht. Ieder gevoel voor de personages of belangstelling voor de afloop gaat verloren in een zee van wat in wezen softcore amusement van een volwassen soort is. Tegen het einde zal het publiek waarschijnlijk verveeld zijn, moe, en wensen dat ze iets anders hadden gedaan met hun negentig minuten. Tenzij je Naomi gewoon 4 of 5 keer naakt wilt zien, kun je het je beslist veroorloven om deze niemendalletje-film over te slaan.