Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ging met enige schroom naar de film; het origineel is een meesterwerk van zowel het schrijven als het acteren en helaas werden mijn angsten bewaarheid. Dit is een humorloos stuk werk en ik zat in de bioscoop te wachten tot de geestigheid en de humor zouden beginnen <0xE2><0x80><0x93> ik zit er nog steeds op te wachten, naar het schijnt. Het aanpassen van de verhaallijn aan de huidige tijd werkte gewoon niet en het veranderen van de personages was een regelrechte travestie <0xE2><0x80><0x93> waarom introduceerden ze het personage van Bette Midler toen ze net zo snel verdween als ze gekomen was; het aan haar verwante personage in het origineel uit 1939 was een integraal onderdeel van de plot. De vrouwen in de bioscoop lachten een paar keer, maar niets raakte me als grappig, met uitzondering van een regel van Meg Ryan die met haar moeder over haar situatie praatte en haar vertelde dat 'het niet is als een film uit de jaren dertig' <0xE2><0x80><0x93> ik wenste vurig dat ik de film uit de jaren dertig keek. Het was allemaal te lichtvoetig 'zusters blijven bij elkaar' en had echt iets van de wrange humor en de slimme dialogen uit het oorspronkelijke stuk nodig <0xE2><0x80><0x93> ik kijk nog steeds naar de oorspronkelijke film en pik een regel op die ik nooit eerder heb gehoord. Deze nieuwe versie geeft geen gevoel van afsluiting, en hoewel de film uit 1939 naar hedendaagse maatstaven politiek incorrect is, was elke draad vastgeknoopt, en toen de film was afgelopen <0xE2><0x80><0x93> deed hij dat heel sterk. Deze remake zou een waarschuwing moeten bevatten voor alle kijkers <0xE2><0x80><0x93> als je het origineel kent, doe dan geen moeite: ik voelde me bedrogen door een deel van mijn leven te verliezen in een bioscoop terwijl ik naar dit onherkenbare niemendalletje keek.