Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb gezworen dat ik me nooit zou laten reduceren tot de zogenaamde gezagsdragers uit de jaren zestig die me vertelden dat het 'beter ging in de 'goede oude tijd' terwijl de huidige premier van Australië een schunnig voorbeeld is van zo'n mentaliteit.<br />Maar ik schakelde over naar 'A Decade Under the Influence' omdat ik het kijken naar de veelbejubelde documentaire over de 'Sneakers' op het andere kanaal zo'n ontmoedigende ervaring vond. Ik vond de waarden die de geïnterviewden over de 'Sneakers' naar voren brachten te lelijk om als redelijk te accepteren. Zo materialistisch! Zo gespeend van enig gevoel van verontwaardiging over een maatschappij die het kan toestaan dat iemand wordt vermoord om zijn heel lelijke schoenen te stelen! Zo weinig zinvol dat ze zonder afkeer verslag kunnen doen van de uitbuiting van een publiek door hun op het hart te drukken die schoenen boven hun hoofd te houden om zo een sponsorcontract voor zichzelf af te sluiten met een compagnie van schoenmakers, was gewoon te veel om naar te blijven kijken.<br />'A Decade Under the Influence' toonde een totaal andere reactie op de vrucht van stompzinnigheid, corruptie en wellust op hoge (en lage) plaatsen.<br /><br />Ik heb de verandering in de filmindustrie opgemerkt die gepaard ging met de ontmaskering van Amerika's rampzalige buitenlandse beleidsdebacles in Vietnam en zoveel minder bekende plaatsen op mijn website www.peterhenderson.com.au. 'A Decade Under the Influence' beschrijft precies het moment waarop die verandering plaatsvond. Voor de jaren zeventig werden de strijdkrachten in Amerikaanse films afgeschilderd als een onoverwinnelijke strijdmacht die bestond uit fatsoenlijke mensen die zich op het slagveld transformeerden tot overwinnende helden. Na de jaren zeventig werden ze over het algemeen afgeschilderd als een ontmoedigd zootje ongeregeld dat werd misleid door een stel bureaucratische clowns in het Pentagon. Voor de jaren zeventig werden de FBI-agent en de eerlijke agent meestal afgeschilderd als je vriend en beschermer. Na de jaren zeventig waren de FBI-agenten allemaal incompetent en kon een agent alleen maar proberen om hun dwaasheid en de corruptie van zijn meerdere te negeren en op zijn eigen, eigenaardige manier de gerechtigheid te handhaven.<br /><br />Voor de jaren zeventig waren de archetypische Amerikaanse 'kleine man', de 'gemiddelde Joe', de 'gemiddelde Joe' en de 'gemiddelde Joe' allemaal incompetent. Het Jimmy Stewart-type zou de problemen die hij tegenkwam onder ogen zien en daardoor enig inzicht krijgen in de onderliggende wijsheid van zijn gekozen leiders en de rechtvaardigheid van de 'Amerikaanse manier'. Na de jaren zeventig neemt Kevin Costner die rol over, maar nu is hij de stem van iemand die in de wildernis roept dat het kwaad moet worden ontmaskerd, of die zijn lot aanvaardt en er het beste van maakt.<br />En nu zijn die 'oude-tijdse-godsdienstgedachten' ontdaan van elke eerlijkheid en rechtschapenheid en (met een zekere rechtvaardiging) afgeschilderd als schijnheilige onverdraagzaamheid en zelfzuchtige hypocrisie.<br />'A Decade Under the Influence' vertelt het zoals het was. 'A Decade Under the Influence' vertelt het zoals het nu is. Het portretteert de redding van de Amerikaanse filmindustrie uit de handen van de artistiek, moreel en intellectueel failliete studiobazen. Het toont de bestorming van de Hollywood Bastille door de onafhankelijke filmmakers die beloofden een gedesillusioneerd en vermoeid publiek weer de bioscoop in te krijgen. Het feit dat hun mislukkingen talrijk waren en soms rampzalig, onderstreept alleen maar de grootsheid van hun prestatie. Een prestatie die weerspiegeld wordt in de avontuurlijke en vragende houding van de grote bioscoopsterren als Clooney, Daman, Affleck en de regisseurs en producenten die voor hun talent zorgen.