Wat is het sentiment van de recensie?

Het is een soapopera die gebaseerd is op een toegepast ethisch idee. Een film over menselijk lijden en dood is niet noodzakelijkerwijs een goede film. Ik kreeg er geen enkele emotie van, de ideeën zijn helemaal niet nieuw, de spanning ontbreekt, de tweede helft wordt saai maar tegen het eind vind ik hem op een komische manier heel interessant. Ik bedoel, je hebt zo'n verlamde kale man van middelbare leeftijd die meer vrouwen krijgt dan Don Juan. Hij lijkt niet zoveel te lijden als je zou verwachten van iemand die meer dan achtentwintig jaar volkomen verlamd is, hij heeft geen problemen met God (en dat zou je waarschijnlijk ook verwachten), de mensen om hem heen lijken de volmaakte slaven (ik kan het niet). Ik moet denken aan Bergman's Gehuil en Gefluister, dat in veel opzichten lijkt op deze film, die gewoon barst van de emoties, en niet allemaal even humane). Deze film is het perfecte recept voor huisvrouwen die op zoek zijn naar een beetje emotionele spanning, maar niet verwachten dat ze worden weggeblazen. De film is het zien waard te midden van al het cynisme dat we vandaag de dag te verduren krijgen omdat hij oprecht de bedoeling heeft een modern ethisch vraagstuk te presenteren zonder de kijker te willen opwinden. Amenabar wrijft je niet onder de neus dat het een film is en hij kiest geen partij, hij wil ons geen fanatici maken vanwege een bepaald idee. Toch heb ik geen idee waarom deze film zo hoog werd aangeslagen.