Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film had gemakkelijk kunnen worden aangemerkt als een film die het menselijk begrip onder de mensen het best bevordert.<br />die het beste het menselijk begrip onder de mensen bevordert.<br />Het is misschien nogal irritant om zelfs maar te proberen te begrijpen dat een jong joods meisje uit het zuiden onderdak zou kunnen bieden aan een ontsnapte Duitse krijgsgevangene.<br />Kristy McNichol schetst een verbazingwekkend portret van het ongelukkige, jonge meisje dat snakt naar acceptatie en liefde. Michael Constantine gaf een opmerkelijke prestatie ten beste toen haar lastige vader en Esther Rolle, de dienstmeid, Ruth, een voortreffelijke Emmy-winnende prestatie leverden als begripvolle dienstmeid die bij deze gebeurtenissen betrokken raakte.<br />Bruce Davison schetst de Duitser die zogenaamd niet schuldig is aan nazi-wreedheden. Zo komt zijn rol over. Hij is ontsnapt, maar hij heeft zich bij het Duitse leger aangesloten en hij had lid kunnen zijn van de Hitler-Jugend.<br />De actie vindt plaats in 1944 in Georgia, op het platteland. De inwoners van de stad staan bol van de vooroordelen. Zelfs de FBI-inspecteur gedraagt zich alsof hij graag iets over de Joden te weten zou willen komen. De tegenovergestelde interpretatie is dat, terwijl McNichol in bed ligt, Davison wordt opgejaagd en uiteindelijk wordt doodgeschoten. Het is interessant om te zien dat de maatschappij McNichol als een verrader beschouwt omdat hij een ontsnapte krijgsgevangene onderdak heeft geboden. De film gaat ook over een uiterst complexe relatie tussen vader en dochter. Constantines uitbarsting tegen zijn dochter aan het eind is een beetje toneelspel. Zoals de moeder, Barbara Barrie, weinig te doen heeft. Het was irritant dat ze getypeerd wordt als de typische joodse moeder met die felle kleur lippenstift op haar lippen.<br />Memorabel en de moeite van het bekijken waard.