Wat is het sentiment van de recensie?

Een saai moraliteitsverhaal over een middelbare scholier die zo'n beetje de stereotiepe nerd is geworden. Hij is slim, maar heeft geen vrienden, geen sociale vaardigheden en een luie loser van een vader die geld van hem leent. Een knap meisje valt hem aan (hij had moeten weten dat ze iets van hem wilde <0xE2><0x80><0x93> hij hoort toch slim te zijn?). Ze manipuleert de arme sukkel zo dat hij haar werkstuk over Shakespeare schrijft, waarvan de leraar onmiddellijk weet dat ze het niet geschreven kan hebben. Hij verliest het meisje (niet dat hij haar ooit echt gehad heeft) het vertrouwen van zijn leraar en zijn studiebeurs, allemaal in één klap. '<br />Marv is zo dom en zo wanhopig op zoek naar liefde dat hij besluit een paar heroïnedealers te beroven die het spul door het pakhuis waar hij werkt smokkelen. Dan zal die kleine, ordinaire slet misschien onder de indruk zijn en met hem willen trouwen. Triest, heel erg triest. Marv is zo'n zielige junk (en nogal dom, voor een zogenaamd slimme jongen. Ik bedoel, drugsdealers beroven? Is er bij die jongen een steekje los?) dat je geen medelijden meer met hem hebt en in plaats daarvan de vreselijke neiging krijgt hem een schop onder zijn kont te geven.<br />Het meisje vertelt haar vriendje natuurlijk over de roofoverval waar Marv over opschepte, en haalt hem en zijn makkers over om het geld van Marv en consorten te stelen. Ze proberen dat te doen en schieten daarbij een paar mensen neer. De politie komt op hetzelfde moment aan en die idioot van een Marv wordt weggesleept, voorgoed een schande. Ik weet dat dit ding erop gericht was om tieners zich te laten gedragen door ze de gevolgen van slecht gedrag te laten zien, maar het enige wat het werkelijk liet zien waren de gevolgen van stom gedrag. En dat is natuurlijk het voortijdige einde van je filmcarrière. Vaarwel, Marv, we hebben je nooit echt gekend. En godzijdank.