Is deze recensie positief of negatief?

Het is een lowbudgetfilm, maar wel een gedenkwaardige zogenaamde shocker, die in plaats daarvan ontpopt als theater van het bizarre. De kwetsbare, naïeve verpleegster Charlotte Beale komt in een afgelegen psychiatrische inrichting terecht en is zich er totaal niet van bewust dat de enige normale mensen zijn vermoord, ondanks de rode vlaggen die voortdurend overal om haar heen worden gehesen.<br /><br />Het gebrek aan een fatsoenlijk budget geeft de filmmakers eigenlijk weinig meer om op af te gaan dan een gevoel voor stijl en een cast van maffe personages. De genoegens van deze film komen niet voort uit de schokken, die vrij tam zijn, maar uit de vreemde sfeer. Eerst hebben we de vrouw met waanideeën die denkt dat haar babypop echt is. Dan hebben we ook nog een bijlmoordende rechter, een oorlogsveteraan met shellshock en de oude Mrs. Callahan is net zo'n maffe, oude grootmoeder die door het lint is gegaan. Een jonge patiënt die Allyson heet, geeft de term 'nymfomane' een nieuwe betekenis. Een grote kerel die Sam heet, is net iets te langzaam na een mislukte lobotomie, en Jennifer zit plotseling tussen catatonie en gewelddadige uitbarstingen in. De enige andere intelligente persoon in het vertrek lijkt dr. Masters te zijn, maar heeft ze een geheim?<br />'Don't Look in the Basement' is een geweldig voorbeeld van lowbudget exploitatiefilms. Er is niet veel plot, maar de goedkoopte werkt goed voor de film. Verscheidene leden van de cast leveren gedenkwaardige prestaties, met name Betty Chandler en Annabelle Weenick, en de manier waarop de regisseur kleine, vreemde details aan de film toevoegt, kan je echt bijblijven. De scène tussen Allyson en 'de telefoonman' is een klassieker voor altijd, en vooral de gezichtsuitdrukkingen van dr. Masters zijn verrukkelijk als ze vlak voor de finale van de film over de rand begint te vallen. Brownrigg maakt ook veel gebruik van de goedkope soundtrack, met verschillende muziekkeuzes die de personages die ze begeleiden tot leven wekken. Mijn favoriete keu is de 'gekke' keu, een sitar die begint te snerpen als een van de patiënten iets pathologisch doet.<br />Ook is het prachtig om te zien hoe Charlotte zelf op het hoogtepunt van de film in een hysterische huilbui uitbarst, waarbij de patiënten onthullen dat dr. Masters is gewoon een gedetineerde, en dan suggereert ze dat Charlotte ook een patiënte is die haar waanideeën mag uitleven (ze heeft in elk geval een zwakke greep op de werkelijkheid, waarom zou ze anders geen vraagtekens zetten bij het onheilspellende gebrek aan telefoonverbinding of contact met de buitenwereld?). De scène waarin Charlotte erin slaagt om de nauwelijks nog levende dr. Stephens af te maken met een speelgoedbootje, moet een van de beste momenten in een lowbudget horrorfilm zijn. Ja, 'Don't Look in the Basement' zou heel goed de 'Amerikaanse Schoonheid' van de lagere school kunnen zijn.