Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Oké, gisteravond, 18 augustus 2004, had ik het onaangename genoegen de heer Van Bebble te ontmoeten bij een vertoning van de film The Manson Family in de Three Penny in Chicago als onderdeel van het Chicago Underground Film Festival. Ik zal u vertellen wat ik erover te zeggen heb. Ten eerste is de film een duidelijke kopie van elke film van Kenneth Anger, Roman Polanski, Oliver Stone en Terry Gilliam die ik ooit heb gezien. Van Bebble verklaarde onmiddellijk dat hij nooit contact had gehad met de leden van de Manson-familie of met Charlie zelf, dat hij hen leugenaars noemde en dat hij niets met hen te maken wilde hebben, dat de film was gebaseerd op zijn (Van Bebbles) mening over het proces, dat hij helemaal had gezien vanuit zijn woonkamer, op tv en in het nieuws (en ik neem aan dat de Autobiografie en het boek Helter Skelter rechtstreeks waren geïmiteerd via het verhaal). Dus had ik nog een tweede vraag, ik vroeg of hij probeerde de buitenstaander, de mtv, de seksdrugs en de rock-'n-roll-versie voor te stellen en niet noodzakelijkerwijs het ware verhaal. Deze vraag maakte de inmiddels bezopen regisseur duidelijk pissig, die begon te schreeuwen: 'Dat is niet waar!' 'Hou je kop, hou je kop, dit is de waarheid! Al die andere films zijn bullshit!'<br />Nou ja, hoe dan ook, ik dacht er niet eens over na hoe belachelijk dit was, tot ik de volgende dag de tekst voor de film las: 'Je hebt de wettenkant van het verhaal gehoord... en nu hoor je het verhaal zoals het door de Manson-familie wordt verteld.' Neem me niet kwalijk, maar als deze vent nog nooit met de familie heeft gesproken en ze als leugenaars beschouwt waar hij niets mee te maken wil hebben, hoe kan hij dan in godsnaam het verhaal voor hen vertellen? Dit is de belachelijkste verklaring die ik ooit heb gehoord! De film was duidelijk gericht op de seksdrugs en rock-' Het publiek, dat er geen moeite mee had om zich aan te trekken van het kleine, schemerig verlichte theater, was nog duidelijker het product van de seksdrugs en de rock-'n-rollgeest van een man die niet eens naar zijn eigen film kon kijken zonder om de tien minuten op te staan om meer bier te halen of een soort van Rocky Horror-achtige oproep te schreeuwen naar de acteurs op het scherm. Deze film bereikt weinig meer dan het vervormen van het beeld dat het publiek heeft van de feitelijke gebeurtenissen (die de staat Amerika en een groot deel van de wereld tegenwoordig vormgaven) tot een soort van Slasher/Comic Book/Porno/Verkrachting, verzonnen door een duidelijk oppervlakkig individu.<br />De film was beslist heel indrukwekkend om naar te kijken. De soundtrack was verfrissend, want er zaten echte voorbeelden in van Charlies werk met The Family uit zijn Lie-album. De montage was mooi en kordaat, om de misselijkmakende onzekerheid van de meeste moderne muziekvideo's te simuleren. Al met al zou deze film een veel betere toevoeging zijn geweest aan de catalogus van Mtv dan het Underground Film Festival of de hoofden van intellectuele waarnemers. Ik had het gevoel dat ik op een middernachtelijke Rocky Horror-avond was en keek naar de manier waarop het publiek zich kleedde en gedroeg (waarschijnlijk het beste deel van de ervaring). De cast was heel goed, met uitzondering van Charlie, die meer leek op een stonede Dungeons and Dragons-fan dan op de rol die hij speelde. De beschrijving die de film van hem gaf, dat hij een en al energie was, dat hij je met tien dingen bestookte en dat hij dat allemaal heel lichamelijk deed, kwam niet overeen met de langzame, lethargische en mollige versie die in werkelijkheid werd gegeven.<br />Alles bij elkaar legt de film zichzelf uit als Sadie (of misschien was het Linda) aan het eind verklaart: 'Je kunt een stel bullshit**-boeken schrijven of een stel bullshit-films maken... et cetera, et cetera.' Een voorbeeld. Zelfs de disclaimer 'gebaseerd op een waargebeurd verhaal' verraadt dat ergens onder deze psychedelische vuilnishoop de basis ligt van een echt verhaal met inhoud die de wereld zal veranderen en dat al heeft gedaan. Het enige wat je hoeft te doen is een beetje alchemie om de waarheid van de rotzooi te scheiden, of misschien kun je het gewoon allemaal uit de weg gaan en in plaats daarvan een boek gaan lezen.<br />Het enige wat ik kan zeggen is dit: toen de film was afgelopen kreeg ik een gratis biertje, dus ik ben blij dat ik ben gegaan, maar niet zo blij dat ik vijftien dollar aan mijn kaartje heb uitgegeven om te horen te krijgen dat ik mijn bek moest houden omdat ik de regisseur een vraag had gesteld. Vrede.