Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De onaannemelijkheid van de intrige is door verscheidene commentatoren opgemerkt, in het bijzonder de enorme hoeveelheid moeite die Fr. McKenna zich zou hebben moeten getroosten, en de volslagen onmogelijkheid van sommige van de berekeningen die hij zou hebben moeten maken, waaronder die dat Langdon elke aanwijzing binnen enkele minuten zou hebben ontcijferd. McKenna is gebrandmerkt; een paar seconden later geeft hij bevelen en een paar minuten later rent hij (letterlijk) rond om de operatie te leiden - in het echte leven zou hij in shock verkeren. Hij doodt de helden, met als enige zwakke verklaring dat ze niet op de lijst van degenen staan die gedood moeten worden, alsof alle andere onschuldige omstanders dat wel zijn. Ik heb Onafhankelijkheidsdag altijd gebruikt als het kenmerk van een echt afschuwelijke film (de Amerikaanse president vordert een straalvliegtuig en schiet buitenaardse wezens dood, ha ha), en deze poging komt er nog dicht bij in de buurt. Voor zo'n onwaarschijnlijke film bevat Angels and Demons een opmerkelijk aantal voorspelbare incidenten. Wie lachte er niet veelbetekenend toen de moordenaar zijn beloning ging halen in de Volkswagen? Ik had zin om te roepen: 'Je wordt opgeblazen.' Wie wist niet dat de heldin een lijk zou vinden in het lab? Wie zag de slechterik niet? Technisch gezien was de film ook afschuwelijk. De dialogen waren vaker onleesbaar dan duidelijk, terwijl de race door Rome naar de volgende kerk werd begeleid door oorverdovende muziek. Bovendien leken veel scènes op modder. Het enige positieve waren de opnamen van Rome en iets wat op het Vaticaan leek <0xE2><0x80><0x93> een prestatie, want ik weet zeker dat de Vaticaanse autoriteiten niet zouden hebben gewild dat deze rommel in en rond de Sint-Pieter werd geschoten <0xE2><0x80><0x93> en de interieurs waren overtuigend. Rome is een magische plek en ik genoot ervan om het vluchtig te zien.