Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De allereerste sprekende film is uit de vergetelheid teruggekeerd, en nu kun je hem horen en zien! In de herfst van 1894 probeerde Thomas Edisons compagnon William Dickson in het Edison-laboratorium in West Orange, New Jersey, twee bestaande technologieën (de grammofoon en de kinetoscoop) te combineren om geluid en beeld samen op te nemen. Uiteindelijk was Dickson niet in staat de weergave van geluid en beeld te synchroniseren, en dus werd deze experimentele film nooit aan betalende toeschouwers vertoond... en dientengevolge (in tegenstelling tot veel stomme films die Dickson in die tijd voor Edison maakte) heeft hij geen officiële titel. De zwijgende film (opgenomen met 40 beeldjes per minuut) bevindt zich al jaren in de Congresbibliotheek, bij filmhistorici bekend als een stomme nieuwsgierigheid. Het was ook bekend dat de'soundtrack' was opgenomen op een van de ruwe wascilinders die op de Edison National Historic Site lagen weg te kwijnen... hoewel niemand wist welke.<br />Maar nu is dat veranderd. Onlangs hebben curatoren de wascilinder gevonden, die in verschillende stukken was gebroken. Die zijn weer in elkaar gezet: er is een opname gemaakt, en het geluid is gedigitaliseerd. De doorgewinterde geluidsredacteur van Hollywood, Walter Murch, heeft het achtergrondgeluid opgeruimd en de digitisering aangepast om het te laten synchroon lopen met het filmbeeld, dat Murch digitaal heeft gecomprimeerd tot 30 fps. Geluid en beeld zijn eindelijk gesynchroniseerd!<br />De film begint met een mannenstem buiten beeld die roept: 'Zijn jullie klaar? Ga je gang!' (De onzichtbare spreker blijft onbekend, maar was waarschijnlijk Dicksons assistent Fred Ott.) Op het scherm bespeelt Dickson een viool in een enorme trechter op een driepoot (een van Edisons geluidsrecorders) terwijl naast hem, in het volle zicht van de camera, twee laboratoriumassistenten elkaar omhelzen voor een snelle dans op het ritme van Dicksons muziek.<br />De film duurt amper 17 seconden: net lang genoeg om ons te verwonderen over deze primitieve technologie voordat we lachen bij de aanblik van twee mannen die in elkaars armen walsen. Nu we het er toch over hebben, hier is een waarschuwing: een bekend maar uiterst onnauwkeurig naslagwerk ('The Celluloid Closet'). 'The Gay Brothers' is een heel andere film, gemaakt door Dickson in het Edison-lab in diezelfde periode. 'The Gay Brothers' heeft nooit een soundtrack gehad: het is een korte fictiefilm over twee broers die NIET 'gay' zijn in de zin zoals Russo het bedoelde. De overleden meneer Russo wilde, om zijn eigen redenen, dat we Dicksons experimentele geluidsfilm (aannemelijk de eerste filmmusical!) zouden zien als een artefact van negentiende-eeuwse homo-erotiek. (Hmm, wat is dat toch met homo's en musicals?) Sorry, maar zo'n inhoud zit er gewoon niet in.<br />Deze van levensbelang belangrijke film verdient een score van 10 op 10. Ik heb vaak gezegd dat geen enkele'verloren' film ooit als onherstelbaar beschouwd mag worden, tenzij hij met opzet vernietigd is: ik ben blij te kunnen melden dat deze film eindelijk beschikbaar is voor het publiek zoals de producer hem bedoeld heeft, meer dan een eeuw nadat hij is opgenomen!