Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Toen ik met mijn vriendin naar L'Appartement zat te kijken, verzuchtte ze: 'Wat ingewikkeld!' En ze heeft natuurlijk gelijk. Als je gewend bent aan eenvoudige, eenlijnige intriges, met name gewelddadige helden versus schurken, is L'Appartement moeilijk te volgen. Een paar negatieve recensenten hier hebben ook een of meer belangrijke punten over het hoofd gezien. Andere zeuren over de verwarrende flitsende beelden. Kom op! Dit is niet het soort film waarvan je weg kunt lopen om naar de wc te gaan, om terug te komen en binnen een paar seconden weer verslaafd te raken. Deze eist volledige concentratie en een scherp oog voor details. Dan is het echt niet zo moeilijk om erachter te komen wat er gebeurt en wanneer. De regisseur heeft in alle scènes meer dan genoeg aanwijzingen achtergelaten. De eerste 3/4 van de film draait om de vraag: waarom zijn Max en Lisa uit elkaar gegaan? De film begint, zoals mijn vriendin opmerkte, als een romantisch liefdesverhaal, waarin twee verloren geliefden elkaar weer vinden. Omdat ik ervaring heb met Franse films, voorspelde ik dat het verhaal al snel een rare wending zou krijgen, en ik had gelijk. Aan het eind van het eerste deel wordt duidelijk, na vele wendingen, dat Max en Lisa gemanipuleerd werden door Alice. Max wist niet dat Lisa was weggegaan en waarom. Lisa wist niet waarom Max geen contact met haar opnam in Rome en haar spoorloos achterliet toen ze terugkeerde naar Parijs. De enige die dat deed was Alice, en zij had haar eigen redenen om haar mond te houden.<br />Nadat zowel Max als Lisa achter de waarheid is gekomen, wordt de vraag natuurlijk: kan Alices manipulatie ongedaan worden gemaakt? Nou, natuurlijk niet, de tijd is voorbijgegaan en de dingen zijn veranderd.<br />Veel Europese films maken gebruik van een verteltechniek die ik erg leuk vind. In het begin wordt het fundamentele conflict niet uitgelegd, waarna twee (of meer) geïnteresseerde partijen proberen in hun eigen voordeel te beslissen. In plaats daarvan krijgt de toeschouwer geleidelijk aan stukjes en beetjes van de plot te horen en weet hij nauwelijks meer dan de hoofdpersonen. L'Appartement is een mooi en subtiel voorbeeld van deze techniek. In de eerste helft lijkt Alice een bijrol te spelen; langzaam wordt duidelijk dat zij de hoofdfiguur is.<br />Acteren is gewoon geweldig. Vincent Cassel is perfect als de ietwat naïeve en impulsieve figuur, die zijn leven op het spel zet om een droom uit het verleden na te jagen. Monica Belucci is natuurlijk heel mooi, maar ook competent. Jean Paul Ecoffey zorgt voor de noodzakelijke komische noot. Romane Bohringer is heel overtuigend als de neurotische vrouw, die geplaagd wordt door schuldgevoelens en spijt.<br />De enige reden waarom ik er geen tien van heb gemaakt, is het ietwat onbevredigende einde. Natuurlijk was dat nodig vanwege de gewenste symmetrie. Na alle gebeurtenissen is Max precies op het punt waar de film is begonnen, alleen wijzer en verdrietiger. Alice heeft voor haar zonden geboet. Maar toch zijn de kleine wendingen op het vliegveld een beetje gekunsteld. Max verwisselt te gemakkelijk Lisa voor Alice; Alice besluit te gemakkelijk Max af te wijzen, die zo lang haar droom is geweest; Max keert te gemakkelijk terug naar zijn verloofde. Maar aan de andere kant weet ik niet hoe dit bereikt zou kunnen worden zonder de elegante symmetrie op te offeren. Ik denk dat kunstenaars soms het realisme moeten opgeven voor schoonheid.