Is deze recensie positief of negatief?

Net als een heleboel horrorfans die op zoek gingen naar de volgende grote horrorfilm, plunderden we de Aziatische horrormarkt voor alles wat we te pakken konden krijgen, en we lieten geen enkele donkerharige spookvrouw ongemoeid. Daar hadden we een goede reden voor, want de Aziatische markt had zulke angstaanjagende wonderen voortgebracht als Ringu, Dark Waters, Juon <0xE2><0x80><0x93> de Wrede <0xE2><0x80><0x93> en een Verhaal van twee Zusters. Tegen de tijd dat Takashi Miike in 2003 de mick uit het genre begon te rukken met One Missed Call, leek de markt op te drogen en te worden opengesteld voor spot en hoon, ondanks de voortdurende Hollywood-remakemachine die op volle toeren draaide. Begrijp me niet verkeerd, er werden nog steeds heel wat goede Aziatische griezelfilms gemaakt, maar films als Marebito en Shutter, om er maar twee te noemen, zullen op een dag niet meer zijn dan kleine klassiekers. Maar de sluikharige spookvrouw had duidelijk haar buik vol van het feest en het werd tijd om die succesdronken sloerie mee naar huis en naar bed te nemen! En dan komt er een film als Noroi <0xE2><0x80><0x93> The Curse. Een film die slim genoeg is om op een subtiele manier eer te bewijzen aan de wortels van de film, maar die tegelijkertijd het reglement uit het raam gooit. Wat ik nu ga beschrijven als plot, zal je waarschijnlijk doen denken dat er helemaal niets nieuws in zit. De film is een documentaire over een van de Japanners.' Hij begint een onderzoek naar de bewering van een vrouw dat ze regelmatig een baby hoort huilen in het huis ernaast, maar er is daar geen baby, behalve een vrouw van middelbare leeftijd en haar zoon. Die twee verdwijnen abrupt als de verslaggever zijn neus in hun zaken steekt, maar vreemde andere toevalligheden doen zich voor. Een paranormaal jong meisje, een geesteszieke helderziende, een knappe jonge actrice die een vreemd visioen had, een heleboel dode duiven en een heel sinistere demon die Kagutaba heet, wat leidt tot een werkelijk angstaanjagende confrontatie in een klein historisch stadje. Het zou de pret een beetje kunnen bederven als ik nog meer over de plot vertel. De film is gemaakt als een 'faux documentaire' en bevat beelden van tv-programma's en nieuwsberichten, en de ondertiteling laat je weten waar je aan toe bent met betrekking tot de tijdlijn. De film heeft meer dan een paar vergelijkingen getrokken met het Blair Witch Project, maar afgezien van de filmstijl en de griezelige tocht door het bos laat op de avond, houdt de vergelijking daar eigenlijk op.<br />Wat verfrissend is aan Noroi, is dat hij niet aansluit bij het moderne horrorpubliek. Als je spookachtige spoken verwacht die uit de zolderkamer tevoorschijn komen, moet je ergens anders zoeken. De kracht van de film ligt in het geheel.' Langzaam, geleidelijk, bouwt de angst zich op, zo'n diepe angst dat je er nog dagen last van zult hebben. De climax is behoorlijk bizar, maar net als je denkt dat de film afgelopen is, word je getrakteerd op het 'echte' einde als de aftiteling begint te rollen, en godallemachtig, wat is dat dodelijk. Wat het acteren betreft, is het grotendeels overtuigend. Je krijgt nog wat 'komische' verlichting van de krankzinnige, met aluminiumfolie bedekte helderziende, maar dat droogt halverwege de film op. De film heeft ook een iets'smeriger' sfeertje dan een hoop Aziatische griezelfilms, omdat sommige gebeurtenissen ook een gewelddadig kantje hebben. Al met al is Noroi een film die je in je eentje moet bekijken,'s avonds laat. Sinds de eerste keer dat ik Ringu heb gezien, tien jaar geleden, ben ik niet meer zo heerlijk huiverig geweest om naar een horrorfilm te kijken. Het is er een die aan je blijft jeuken tot het te laat is, en dan zit hij onder je huid. Ga er gewoon helemaal voor. En geen sluike spookvrouw te zien? Geen wonder dat hij nauwelijks buiten Japan is uitgebracht, laat staan dat er al een Amerikaanse remake op de rol staat. Kijk deze als je kunt, essentiële film in mijn boeken!