Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb dit jaar het geluk gehad dat ik verscheidene films heb gezien in het kunstmuseum van mijn universiteit. Af en toe, nou ja, de helft van de tijd, kan ik daar niet naar de films kijken. Ik heb systematisch geprobeerd elk van de films die ik heb gemist te bekijken. Tot dusverre zijn _Plaag en genoegens aan de Salton Sea_ en _Wie doodde de elektrische auto?_ de andere films die ik op deze manier heb moeten bekijken. De film gaat over een intrigerend onderwerp en is goed getheoretiseerd (de nadruk hierop komt later), maar niet zo succesvol als _Plaag en genoegens_, maar veel beter dan _Elektrische auto_.<br />De stelling van de film is de toekomst van het Amerikaanse concept van het leven in de voorsteden. Het stelt vraagtekens bij de haalbaarheid van een dergelijke praktijk, zoals de stijgende olieprijzen. De film gaat dus over de oorsprong van de wijk, en dat is de evolutie tot aan het begin van de twintigste eeuw. Een van de thema's waar de film uitgebreid op ingaat, is de vervreemding die de bewoners van de wijk onder elkaar creëren. Hoewel er verschillende mensen samenwonen, 'kennen' ze elkaar niet zoals wij dat woord definiëren. Dit is voor mij het symbool van de kracht van de film: het beroep dat hij doet op de menselijke emotie. We kunnen het argument van de filmmakers veel gemakkelijker begrijpen, omdat zij ons niet hoeven te overtuigen van de legitimiteit van hun argument. Dit is ook een van de redenen waarom Salton Sea zo'n geweldige documentaire is. 1.<br />Helaas verliest de boodschap van _Suburbia_ zijn kracht in de uitleg ter ondersteuning van het centrale argument. Terwijl de geïnterviewden spreken, worden hun argumenten steeds meer verwant aan die van militante milieuactivisten. Ons wordt verteld dat de olieproductie in dit decennium op zijn hoogtepunt zal zijn, maar we krijgen geen wetenschappelijk bewijs (professionele rapporten, statistieken, grafieken enz.) ter ondersteuning van deze bewering. We krijgen weinig informatie over hoe deze datum is berekend. Gelukkig was dit de enige significante fout die ik in het betoog van de film kon ontdekken, maar het is niettemin een opvallende. Een andere minder belangrijke discrepantie die ik opmerkte, was de liberale (politieke) vooringenomenheid die sommige kijkers zou kunnen polariseren. Deze vooringenomenheid blijkt echter uit grondige fragmenten van verschillende gebeurtenissen en niet uit de filmmakers zelf. De fragmenten, vooral die uit de jaren vijftig, leken me een beetje onnodig. De film was niet beter met hun aanwezigheid, en zou beknopter zijn geweest met hun afwezigheid.<br />Terwijl ik meer over deze film nadacht voordat ik deze recensie schreef, bedacht ik waarom ik de redenering overtuigender vond dan andere documentaires die ik de laatste tijd had gezien. Ten slotte besefte ik dat de filmmakers het probleem van de voorsteden in feite analyseerden. Ze stellen een gedecentraliseerd dorpsysteem voor waar groepjes mensen samen zouden wonen. Ze stellen dat deze praktijk de noodzaak voor fossiele brandstoffen zou verminderen en de verspilde ruimte zou verminderen. Ze definiëren verspilde ruimte bijvoorbeeld als de lange rijen parkeerplaatsen tussen winkelgebieden. Wat zo ongelooflijk is aan deze veronderstelling, is dat het in feite denkbaar is. De meeste documentaires stellen vaag dat een of ander probleem moet worden opgelost, maar bieden geen enkele manier om dat te doen. Toen ik meer over de film nadacht, kwam ik tot de conclusie dat deze analyse de film voor mij heeft gered en dat ik hem daarom een gunstige recensie geef.<br />Hoewel hij volmaakt overtuigend noch vloeiend in presentatie is, is The End of Suburbia een waardevolle investering van je tijd. Het behandelt niet alleen het hedendaagse probleem van uitdijing, maar biedt ook een realistisch inzicht in hoe het kan worden veranderd. Het publiek kan ook genieten van de hoge productiewaarde van de diverse clips uit de jaren vijftig die zijn gecombineerd met de moderne betogenvoerders. Mensen die in Atlanta, Georgia of de Triad-regio van North Carolina wonen, zullen vooral genieten van deze documentaire, omdat daar de grote massa het meest aanwezig is.