Is deze recensie positief of negatief?

Gisteravond ben ik met mijn neef naar een vertoning van Badland geweest. We waren nogal opgewonden toen we daar aankwamen en hoorden dat de regisseur/schrijver, de producent (zijn vrouw) en verschillende leden van de cast er ook waren en dat er na de film een discussie en een vragenuurtje zouden zijn. Maar toen de film voorbij was en de aftiteling begon te rollen (en de film echt niet goed genoeg was en te lang is), stonden mijn neef en ik zonder overleg meteen op en gingen weg. Toen we eenmaal buiten stonden te praten, kwamen we erachter dat we allebei zo kwaad waren dat we niet alleen niet wilden blijven voor de discussie, maar dat ook niet konden. Ik keek niet eens naar de cast en de crew die bij de uitgang hadden gestaan en die we vlak na ons vertrek passeerden.<br />Ik ben erachter gekomen dat de wortels van mijn woede zijn geplant tijdens de scène waarin Jerry met een groot mes de handpalm van zijn dochter Celina opensnijdt, zodat haar bloed een nepspoor kan achterlaten. Het was onvermijdelijk dat ik de fysieke pijn die hij haar had aangedaan in gedachten verbond met de emotionele pijn die hij haar geest had aangedaan door haar moeder en twee broers in haar aanwezigheid te vermoorden, haar te sparen en haar mee te nemen toen hij vluchtte. Ik heb mijn handpalm al eerder opengehaald (per ongeluk); zelfs een oppervlakkige snee is ongelooflijk pijnlijk omdat de handpalm zo gevoelig is, en het geneest heel langzaam als je hem niet onbeweeglijk houdt, omdat je hem steeds weer openhaalt in een poging om verder te gaan met je leven. Maar na heel korte tijd, met slechts een smalle reep stof onhandig om haar handpalm gebonden en een scène met een grote pleister, was het alsof ze nooit was opengesneden. Mijn woede bereikte zijn hoogtepunt <0xE2><0x80><0x93> ik zal dit moment niet voor je bederven <0xE2><0x80><0x93> in Celina's laatste scène.<br />Ik werd kwaad omdat Celina verreweg het meest sympathieke personage in de film is (de actrice die haar speelt is een goede); ik zei: 'En jij kunt dat niet.' Ik kan niet zeggen dat een goede scenarist dit niet zou weten, zo sloom als ze is om zowel haar fysieke als haar emotionele pijn te voelen; en de scenarist, door Celina's emotionele pijn zo nonchalant en met zo'n gebrek aan respect te behandelen, behandelde mij, het publiek, ook nonchalant en met een volslagen gebrek aan respect.<br />Natuurlijk zijn er in het script momenten waarop Celina tranen met tuiten huilt, en een paar dialogen die ons vertellen dat ze ergens pijn heeft, op de een of andere manier. Maar tegen die tijd voelen wij - het publiek - ons zo gemanipuleerd dat we ons hebben afgesloten. De manipulatie begint heel vroeg in deze film, wanneer de dialoog van Jerry's familie het publiek duidelijk maakt dat Jerry psychiatrische problemen had. Regel één, scenarist: geef je publiek een beetje krediet. Laat ze een groot deel van het creatieve werk zelf doen. Vertel ons het verhaal; leg ons niet alles uit wat we moeten denken en voelen. Dat vinden we niet leuk.<br />Mijn nicht wist ook dat ze in het begin problemen met de film had, wat de dialoog betrof, toen Jerry en zijn vrouw elkaar weinig anders te zeggen hadden dan dit, dat, en dat, en dat. Sommige stellen vinden hun relatie inderdaad zo slecht dat de f-bom uiteindelijk elk ander woord uit hun mond is. Maar het is alsof je naar komieken kijkt die veel vloeken. Sommigen van hen zijn echt grappig; het vloeken is bijkomstig. Maar sommigen vervangen vloeken door humor, en deze scenarist, om de metafoor tot het einde toe vol te houden, is geen Chris Rock. <br />Deze man en vrouw kozen moedig voor een vreselijk ingewikkeld verhaal met vreselijk ingewikkelde personages. Maar ze lijken zich niet te hebben gerealiseerd dat de betekenis van een verhaal, vooral een ingewikkeld verhaal, voor elk lid van het publiek zal verschillen. Succesvol verhalen vertellen vereist aandacht voor belangrijke feitelijke details, niet wanhopig proberen de betekenis van het verhaal voor het hele publiek te interpreteren.<br />Ik heb vijf jaar met Vietnam-veteranen gewerkt, ik heb meer verhalen gehoord dan de meesten, en ik ben altijd blij als er films worden uitgebracht die hun verhalen naar een breder publiek brengen. Het is belangrijk, op allerlei niveaus, dat we ze horen. Maar ik ben er niet zo blij mee dat deze verteller al voor de film begon heeft besloten wat Jerry's verhaal betekende en dat hij het ons met veel omhaal van woorden heeft uitgelegd. Besteed de volgende keer meer aandacht aan de details.