Is deze recensie positief of negatief?

De Sur un Air de Charleston is een vakantiefilm uit 1927 en wordt beschreven als een vakantiefilm voor alle betrokkenen, en dat is ook de beste manier om hem te bekijken. Jean Renoir schijnt er nooit genoeg over nagedacht te hebben om de film zelfs maar samen te monteren. De plot is een simpele herhaling van raciale stereotypen: in 2028 reist een zwarte ontdekkingsreiziger naar een post-holocaust Parijs, waar een blank inheems meisje hem de Charleston leert (natuurlijk gaat hij ervan uit dat ze een wilde is, wier dans het voorspel is op het moment dat ze hem opeet, waarna ze zich overgeeft aan het verleidelijke ritme van 'White Aborigine'-muziek). Er zijn genoeg surrealistische trekjes, zoals de tamme gorilla die in Catherine Hessling de bloemen opeet. Hesslings haar, de engelen die de meisjes opbellen (onder wie Renoir en producer Pierre Braunberger) of het feit dat de zwarte artiest Johnny Huggins zijn rol van zwarte minstreel speelt, terwijl Hesslings dansvaardigheid vrijwel geheel afwezig is, en dat er af en toe interessante experimenten met slow motion worden gedaan, maar dat er eigenlijk niet genoeg is om het twee spoelen lang vol te houden. Een extra sfeer van surrealisme wordt geschapen door het feit dat deze stille musical absoluut geen score heeft op de nieuwe dvd van Lions Gate.