Wat is het sentiment van de recensie?

Er moet in de naoorlogse jaren iets in de lucht hebben gehangen wat nachtsteden tot een aantrekkelijke setting voor films maakte. Er werden in die tijd een heleboel nachtelijke stedelijke films gemaakt, en niet alleen in Amerika. Een van de opmerkelijkste was Odd Man Out van Carol Reed, een Engelse film over een gewonde schutter die door de straten van Belfast wankelde. In Amerika was het het middaguur, of beter gezegd, het middernachtelijk uur van de film noir.<br />Crossfire is niet echt een film noir, maar heeft wel de attributen van een film noir, hoewel hij ze voor zijn eigen doeleinden gebruikt, die te maken hebben met onverdraagzaamheid. Hij werd geregisseerd door Edward Dmytryk, geschreven door John Paxton, en was gebaseerd op een roman van Richard Brooks. Het boek ging over de moord op een homoseksueel; in de film wordt het slachtoffer veranderd in een jood. Hoewel de film als een mysterie is gefilmd, is er weinig spanning in de film, omdat het vrij duidelijk is wie de moordenaar is. Wat de film zo mooi en mooi maakt, is dat er vlak na de Tweede Wereldoorlog een stad in wordt opgeroepen, Washington, D.C., door een paar van de meest begaafde ambachtslieden die in die tijd aan films werkten. In tegenstelling tot veel nachtfilms wordt Crossfire voornamelijk binnenshuis opgenomen: in politiebureaus, pensions en bioscopen die de hele nacht open zijn. Overal in de film zie je soldaten, en de meesten willen niets liever dan hun burgerleven weer oppakken. Toch voel je bij de meeste mannen die we ontmoeten dat hun persoonlijkheid zo gevormd is door hun militaire ervaring dat het voor hen moeilijk zal zijn om terug te keren naar hun oude buurt; voor sommigen misschien zelfs onmogelijk. Ze lijken meer met elkaar verbonden dan met iets of iemand anders.<br />Toch hebben sommige mannen nooit echt een band gehad met iemand in het leger. De moordenaar, Monty, is zo iemand. Je voelt dat hij in zijn burgerleven ook nooit een band heeft gehad. Hij is een eenzame wolf die ook mensen nodig heeft. Hij is wanhopig alleen, heeft een enorme sadistische inslag en heeft altijd iemand in de buurt nodig om zijn grappen mee te maken. De man die hij doodde, deed hem geen kwaad en was in feite een vreemde voor hem. Maar toen Monty eenmaal wist wat de godsdienst van de man was, was dat genoeg. Hij was niet echt van plan de man te doden, want het was zijn bedoeling hem 'alleen maar' te vernederen en in elkaar te slaan. Maar omdat hij op dat moment behoorlijk dronken was, kregen Monty's vuisten de overhand. Het is deze daad die het verhaal in beweging zet.<br />Als de film eenmaal op stoom is, komen de andere personages snel in beeld. Monty's tegenspeler is Keely, ook een soldaat, die, hoewel hij net als Monty in zichzelf gekeerd en enigszins afstandelijk is, tegen niemand wrok koestert en een redelijke, zelfs beminnelijke kerel lijkt. Finley, de pijprokende rechercheur Moordzaken, is een dandy en een tikkeltje verwijfd in vergelijking met de mannen in uniform, maar blijkt meer dan opgewassen te zijn tegen de verschillende en meestal recalcitrante soldaten met wie hij te maken krijgt. De acteurs die deze rollen spelen, Roberts Ryan, Mitchum en Young, geven uitstekende voorstellingen, elk op een andere manier. Ryan, als Monty, is gespannen en paranoïde, altijd op zoek naar iemand om uit te kiezen; en je kunt zijn angst voelen om zelf slachtoffer te worden. Mitchum, als Keely, is rustig, bijna nonchalant; hij verheft nooit zijn stem; en hij lijkt meer te zeggen, meer te bieden te hebben dan het script toestaat. Er is vaak kritiek geweest op de acteerprestaties van Crossfire, omdat ze te slap waren, maar ik vind ze bedrieglijk sterk en mooi buitenissig. Hij gaat in tegen het stereotype van de keiharde politieman en maakt van de rol van Finley een soort prins van de opsporingsdienst van de misdaad.<br />Er zijn weinig verrassingen in Crossfire, hoewel het script soms verrassend goed geschreven en zelfs briljant is. De acteur Paul Kelly geeft een van de beste korte films uit de geschiedenis als de 'vriend' van een vrouw die door een soldaat in een bar wordt opgepikt. Kelly is misschien wel of misschien niet haar man, en hij woont misschien wel of misschien niet bij haar, hoewel hij zich in haar appartement heel ontspannen lijkt te gedragen. De schoonheid van deze scènes is dat er niets duidelijk wordt gemaakt, en deze man zelf lijkt meer dan een beetje in de war over wat zijn rol is, was of zou moeten zijn. In zekere zin vormen deze paar scènes de thematische kern van de film, en dat is anomie. Met uitzondering van de rechercheur zweven alle mannen in de film doelloos rond, in wezen verloren, sommige ernstiger dan andere. In dat opzicht is Crossfire, ondanks alle preken aan het eind, een film over de vaagheid van identiteit en hoe gemakkelijk die verloren of vervormd kan worden. In deze film zwerven mannen van de ene bar naar de andere, waarbij ze een soort wazige camaraderie bedrijven, waarbij hun persoonlijkheden samensmelten tot een soort algemeen Amerikaans mannelijk sjabloon. Dan gebeurt er iets, er wordt iets vastgenageld. Er wordt een woord genoemd, of het nu 'jood' of 'hillbilly' is, en de sfeer wordt plotseling gespannen, en het idee van individualiteit, van een identiteit buiten de groep, van iedereen die anders is dan zij, wordt diep aanstootgevend, zelfs weerzinwekkend. Dan, als de gemoederen verhit raken en wat hen heeft opgehitst is opgelost of vergeten, keren de mannen terug naar hun losse, niet-persoonlijke groepsnormaliteit en wordt de orde hersteld.