Is deze recensie positief of negatief?

Het is geruststellend om te zien dat andere IMDb-recensenten zo verstandig zijn geweest om deze teleurstellende film te recenseren, met het risico dat ze de grote Vadim, Malle en Fellini aan de kaak zouden stellen.<br />Deze regisseurs mogen dan op hun eigen manier getalenteerd en artistiek zijn, maar door te proberen dit allegaartje van poging tot erotiek en jaren-zestig-chic af te doen als op enigerlei wijze verwant aan de verhalen van Edgar Allen Poe, gaven ze zichzelf bloot als bedriegers. Of (a) ze namen niet de moeite om de verhalen van Poe te lezen, of (b) ze lazen ze wel, maar waren zo gebiologeerd door hun eigen egocentrische agenda dat ze geen aandacht besteedden aan Poe. Als je een fan bent van Vadim/Malle/Fellini (Metallica), dan vind je het geweldig. Als je een fan bent van Beethoven (Poe), dan moet je kotsen.<br />METZERGENSTEIN...<br />Hier beginnen we met een bizarre pornoversie van Poe. Oké, 'porno' is misschien een beetje extreem haha, maar je moet het op zijn minst een Barbarella-versie noemen (waaronder ongetwijfeld een paar outfits van Jane die rechtstreeks afkomstig zijn uit die scifi-trip). Vadim vervalt in oude clichés van zichzelf: het meisje dat op een bed ligt en door een man wordt bevredigd, terwijl we vanuit de kussensloop de apathie in haar ogen zien; de algemene matheid en verveling van een vrouw die geen bevrediging vindt in hedonisme. Leuk hoor, maar 'Metzergenstein' is er niet de juiste plaats voor. En naast de Barbarella-outfits en irrelevante erotische thema's maakten Jane Fonda's afschuwelijke Amerikaanse accent en haar weinig overtuigende optreden als Europese gravin dit tot de slechtste rol sinds Julia Roberts in die armzalige versie van Dr. Jekyll & Mr. Hyde.<br /><br />WILLIAM Wilson...<br /><br />Dit is een geweldig Poe-verhaal over de waanzin die een man overvalt als hij beseft dat hij niet langer uniek is in de wereld. Als je echt een fantastische visuele interpretatie van dit thema wilt zien, moet je naar de aflevering 'The Alternative Factor' van _Star Trek_ kijken. Maar hier laat Malle het centrale thema voor wat het is en concentreert hij zich op... je raadt het al... erotiek, sadisme en losbandigheid. Ho, ho. De rol van Brigitte Bardot is een complete verzinsel om dat doel te bereiken, en opnieuw vervormt de regisseur een klassiek Poe-verhaal tot een masturbatie catharsis van zijn eigen onbeantwoorde seksuele problemen. Doe het in je eigen tijd, Malle. Ik dacht dat we hier op kosten van Poe waren.<br />TOBY DAMMIT...<br />De ergste van de drie en mogelijk de ergste film die ik sinds _Staying Alive_ heb gezien. Fellini heeft tenminste nog enige tact getoond door de titel te veranderen, maar zijn afwijking van de oorspronkelijke plot, het thema en de humor van het verhaal is zo enorm dat ik me afvraag of hij deze spoel gewoon uit zijn privéverzameling homevideo's heeft gehaald, er 'Edgar Allen Poe' op heeft gestempeld en hem bij deze verzameling heeft gevoegd. Ik heb heel erg mijn best gedaan om ook maar iets bekends aan Poe's werk te vinden, maar er was absoluut niets.<br />Het oorspronkelijke Poe-verhaal ('Nooit wedden op de duivel in eigen persoon') is een korte, hilarische, duistere fabel over een man die voortdurend uitroept: 'Ik wed op de duivel in eigen persoon...' Op een mistige ochtend gaat de duivel op zijn aanbod in. Het resultaat is het ziekelijkste en stomste wat je ooit hebt gelezen. Dit was Poe, de komiek op zijn best (ja, Poe schreef veel komedies. Kijk ook eens naar 'Een precaire situatie' en 'De duivel in de pot' als je een voorproefje wilt van zijn geestige, satirische werken).<br />Deze Fellini-versie? Die is nietszeggend, zielloos, en helemaal niet grappig (tenzij je het grappig vindt om een dronkenlap drie kwartier over zichzelf te zien struikelen). Hier gaat Fellini's egocentrische tirade over een kunstenaar die worstelt met de hypocrisie, de schijn en de middelmatigheid van de cinema. Het grootste deel speelt zich af tijdens een uitreikingsceremonie, waar Fellini ons met sarcasme, cynisme en die klassieke 'zure druiven'-houding die we in alle Fellini-films tegenkomen als het om de cinema gaat, om de oren slaat. Let op de sarcastische opmerkingen over 'de critici', een terugkerend thema in Fellini's films. Voor iemand die zichzelf hoger achtte dan de critici, besteedde Fellini heel wat tijd aan het praten over hen. Hoe dan ook, ik heb het gevoel dat Fellini gewoon een paar fragmenten uit 81/2 heeft geknipt, ze aan elkaar heeft geplakt en het als een Poe-verhaal heeft verkocht. De slechtste 'aanpassing' ooit.<br />Ik denk dat ik meer moeite heb gedaan om deze recensie te typen dan welke van de drie regisseurs ook om een Poe-film te maken.