Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Misschien niet Miyazaki's beste werk, maar ik kon er niets aan doen, maar ik was er dol op. Een vijfjarige jongen vindt een goudvis die volgens hem in een fles zit. Hij redt zijn leven en bewaart hem in een emmer als huisdier, maar het is echt een magisch wezen, de dochter van een menselijke tovenaar en een zeegodin. Ponyo, zoals de jongen haar noemt, wordt door haar vader mee terug naar zee genomen, die haar probeert te ontmoedigen om terug te keren naar het land en mens te worden, maar ze doet wat ze wil doen. Het verhaal is simpel en schattig. Maar waar de film echt tot leven komt, zit in de enorme kunstwerken. De tekeningen zijn kinderlijker dan in Miyazaki's andere werk, maar de eenvoud ervan is mooi. Net als in al zijn films creëert Miyazaki deze fantasiewereld waar ik zo'n ontzag voor had. Toen ik die in het theater zag, kwamen er herinneringen boven aan hoe het was toen de eerste noten van Jo Hisaishi's partituur voor Prinses Mononoke me overspoelden en me kippenvel bezorgden (de partituur hier is net zo prachtig). Ik wilde in deze wereld leven en er nooit meer vandaan gaan.