Is deze recensie positief of negatief?

Sharpes Eer voor de oningewijden is de vijfde in een reeks tv-series die zich richten op een Engelse soldaat tijdens de napoleontische oorlogen en gebaseerd zijn op de boeken van Bernard Cornwell (die ik je ten zeerste aanraad om te lezen). Maar als je om te beginnen naar dit boek kijkt, krijg je de indruk dat Sharpe niet zozeer een soldaat is als wel de middelpuntvliedende kracht waar de rest van het leger om draait. Als dat het geval is, raad ik je aan om te beginnen met eerdere hoofdstukken zoals Sharpes Adelaar of Sharpes Compagnie, maar dit is een waardige keuze voor een tweede kijk.<br />Het verhaal gaat deze keer over de spionagekant van de dingen. Nu het Franse leger zich in wanorde uit Spanje terugtrekt, ziet majoor Ducos een kans om de situatie om te draaien. Door Richard Sharpe, de held van het Britse leger, de moord op een Spaanse markies in de schoenen te schuiven, zal het wankele Brits-Spaanse bondgenootschap weer gaan wankelen. Maar als de Spaanse edelen naar Wellington komen om Sharpes bloed te zien, is de Engelse generaal niet bereid zijn beste soldaat op te hangen. Dus doet hij alsof hij dood is, en al snel is hij op een geheime missie achter de vijandelijke linies om erachter te komen wie het meesterbrein achter het complot is. En tot zijn verbazing wordt er ook een Sharpe-film gemaakt. Het resultaat hiervan is natuurlijk een meer avontuurlijke benadering. De aandacht is niet zozeer gericht op de werkwijze van het Engelse leger met Sharpe als boegbeeld, maar meer op zijn escapades op het platteland, waarbij hij Franse patrouilles ontwijkt, met de Spaanse guerrilla's aanpapt en zich waagt aan gewaagde ontsnappingen uit versterkte militaire posities. Sergeant Harper, zijn loyale rechterhand, vergezelt hem natuurlijk, maar de rest van de schutters blijft in het kamp, zich er niet van bewust dat hun leider nog leeft. Vreemd genoeg krijgen ze echter meer aandacht dan gewoonlijk als ze uiteindelijk in hun eigen subplot belanden met de bevalling van Harpers baby. Dit verschil in aanpak zorgt voor een intrigerende episode, maar is op de lange duur alleen maar goed. En mocht iemand zich zorgen maken dat er bij de finale geen standaardgevecht zal zijn, dan hoeft hij daar niet bang voor te zijn, want opnieuw krijgen de arme Fransen een flinke schop onder hun kont. Bovendien is Ducos een fantastische opvolger van Obadiah Hakeswill, als de slechterik die je het liefst haat. Hij is een dubbelhartige, kwaadaardige en absoluut kwaadaardige zoon van een vrouwelijke hond en doet ook vreemd genoeg denken aan die man in het zwart uit Raiders of the Lost Ark. Verder valt Hagman nogal op als hij de kans krijgt om meer op het witte doek te verschijnen en hij komt over als het soort man dat je het liefst haat. 'Je wilt je eerste kind ter wereld brengen, ook al ziet hij eruit als een lid van de IJzeren Maagden die per ongeluk achterwaarts in de tijd zijn gekatapulteerd.<br />Kortom, weer een sterk hoofdstuk in de Sharpe-serie. Sharpe blijft even heldhaftig als altijd, maar aanzienlijk bitterder en bozer deze keer, gezien de gebeurtenissen in de vorige film. Het is niet de beste inleiding als je geen van de andere hoofdstukken hebt gezien, maar het toont Sharpe een kant die we normaal gesproken niet te zien krijgen: de actieheld in plaats van de beroepssoldaat. En als dat niet genoeg is om je in de verleiding te brengen, dan...' Het is ook de moeite waard om te kijken naar de nogal surrealistische aanblik van een woedende Sean Bean die een levende kip naar een groep nonnen zwaait.