Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Mishima: een leven in vier hoofdstukken' is een visueel verbluffende productie die met een welsprekend gemak complexe kwesties aanpakt. Het is gebaseerd op het leven van de controversiële Japanse schrijver Yukio Mishima, die in de jaren zeventig zelfmoord pleegde. Het is niet echt een biopic <0xE2><0x80><0x93> althans niet in de traditionele zin <0xE2><0x80><0x93> maar een verkenning van Mishima's iconoclastische oeuvre. De film slaagt erin abstracte concepten op een ongekunstelde, volkomen innemende manier te presenteren. Paul Schrader laat je met Mishima meevoelen zonder hem of zijn werk te hoeven ontleden. Het lost de puzzel niet helemaal op, maar je gaat het wel begrijpen. Een extra bonus: zoals we Mishima zien. Schraders woede over het gebrek aan traditie in een moreel lege moderne samenleving geeft ons een uitstekende demonstratie van de tegenstrijdigheid tussen gedachte en uitvoering in de film. De filmografie van John Bailey is spectaculair goed. De grandeur van het werk van componist Philip Glass is volmaakt geschikt voor dit project. 'Mishima' is de beste film die ik dit jaar heb gezien, tot nu toe.