Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Geen van beide titels weerspiegelt de feitelijke inhoud van de serie: 'Vechtende nazi's in Marokko' (in feite de ranch van de Iversons). De plot is bedoeld om de pauzes tussen de vuistgevechten op te vullen. De verpakking vermeldt meer dan 40 'fistische confrontaties' in 15 hoofdstukken. Dat zijn er minstens drie per hoofdstuk! Afgezien van het feit dat Duncan Renaldo is gecast als een Fransman met een Spaans accent, en dat je ziet hoeveel meubilair wordt omgegooid, kapotgeslagen, gesmeten, verbrand of opgeblazen, gaat het in deze serie eigenlijk alleen maar om het gevecht zelf. Als de hoofdrolspelers beginnen te vechten, kun je er donder op zeggen dat alles in de kamer ook meedoet. Dus, complimenten aan de vechtchoreograaf, die de echte ster van deze serie is! Twee positieve opmerkingen: de personages verliezen soms hun hoed tijdens de gevechten, en het beste van alles is dat de meisjeskant (vaak een journaliste, want die is hier) daadwerkelijk meedoet aan de chaos, voornamelijk door op de slechteriken te schieten. Maar Linda Stirling doodt de hoofdschurk in 'Manhunt of Mystery Island' (1945). De negatieve kant is dat er gewoon te veel ontsnappingsmogelijkheden zijn: voordat de plaat valt, voordat de auto over de rand gaat, voordat de speedboot explodeert, voordat het gebouw explodeert, voordat de vrachtwagen je raakt, enzovoort, enzovoort.<br />Er wordt beweerd dat deze serie gedeeltelijk 'geïnspireerd' is. George Lucas om de eerste Indiana Jones-film te maken, maar dat heeft meer te maken met het concept dan met het verhaal of de ontwikkeling van de serie.<br />Rod Cameron'schijnt' als een bewegende rots, een rol die hij in al zijn films speelde. Afgezien van het kijken naar al het meubilair dat aan diggelen wordt geslagen, is er hier eigenlijk niets aan de hand, vergeleken met andere series met minder gevechten, meer verhaal, betere acteurs en meer ontwikkelde personages.<br />Ik geef het een 3 voor al het aan diggelen slaan.