Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

17-02-09 'More' (1969) Dir: Barbet Schroeder.<br />Voor een film die volgens de meeste kijkers vrij gemiddeld is, ben ik onder de indruk van het aantal verschillende interpretaties die ervan zijn gegeven. Ik heb het web maar heel kort afgespeurd en ik heb al te horen gekregen dat 'More' een romantische film in 19e-eeuwse stijl is, een toespeling op het verhaal van Icarus, een eenvoudige film vol saaie mensen, en alleen interessant voor completisten van Pink Floyd. Het is dus eerlijk om te zeggen dat de kritiek gemengd is. Ik zou willen aanvoeren dat deze uiterst ongelijksoortige interpretaties van Barbet Schroeders regisseursdebuut in 1969 voldoende bewijs zijn dat 'More' allesbehalve een doorsneefilm is.<br />En het is natuurlijk ook geen meesterwerk. Ondanks de verschillen in tempo, stijl en inhoud van deze films hebben ze allemaal dezelfde tekortkomingen <0xE2><0x80><0x93> vage of ronduit onsympathieke personages, acteerwerk dat een beetje los van de werkelijkheid lijkt te staan, ontspannen montage en abrupte eindes waar de kijkers verontwaardigd over zijn. Deze films proberen nooit overtuigend te zijn of het publiek halverwege tegemoet te komen <0xE2><0x80><0x93> ze zijn wat ze zijn, man. Dat is op zich geen probleem, zolang we maar een souvenir van de ervaring overhouden. Gelukkig biedt 'More' de kijker verscheidene werkelijk gedenkwaardige beelden, geluiden en suggesties, en dat is het enige wat het redt. <br /><br />Stefan is een jonge man die net terug is van zijn studie in Duitsland. Het eerste deel van de film volgt hem als hij zich aansluit bij een groep Franse hipsters, hen vergezelt naar adembenemend coole, zelfbewuste feestjes en bars voordat hij Estelle ontmoet. De twee personages raken seksueel en romantisch bij elkaar betrokken en hij belooft haar te volgen naar Ibiza, tegen het advies van zijn vriend Charlie in. Dat is het begin van het Icarus-verhaal: zij is de Zon, hij achtervolgt haar. Je kunt nu wel raden hoe dit allemaal afloopt. Ibiza is een idylle die zo ver verwijderd is van de drukke drukte van het overbevolkte Parijs, dat de naïeve Stefan weet dat hij iets goeds op het spoor is. Estelle blijft ongrijpbaar en grillig, en het eiland heeft een minder aantrekkelijke onderbuik. Tot nu toe had ik weinig belangstelling gehad voor deze personages en hun doelloze zoektocht naar een echt vrij bestaan, maar als je de actie terugbrengt tot alleen deze twee, wordt de film plotseling aangrijpend. Tijdens slechts één weemoedige dialoog in de afgelegen villa waar ze wonen, de plek waar hun wispelturige liefde ontvlamt, werd ik van een afnemend optimisme in totale verrukking gedompeld. Denk maar aan veel andere films die dat hebben gedaan.<br />De relatie tussen Stefan en Estelle is echt en menselijk in die zin dat we kunnen zien hoe die van levensbepalende intimiteit overgaat in desillusie en wrede kilheid. Ze gebruiken veel drugs en stoeien naakt op de terrassen, de rotsen en de stranden. Hun leven draait om niets anders dan elkaar en de prachtige mediterrane omgeving. Een tijdlang is hun situatie de essentie van vrijheid, emotionele openheid en ervaring op zich. Maar Stefan heeft de touwtjes niet in handen en dat is de ondergang van meer dan alleen zijn toekomst op Ibiza.<br />De score van Pink Floyd past perfect bij het exotisch, de intimiteit en het voorgevoel van 'More'. Het is een van de meest memorabele ingrepen, samen met de klamboe rond Estelles bed en hun hallucinogene uitbundigheid rond de windmolen (die op de hoes van de soundtrack staat). Een scène waarin ze een verdovend middel nemen om te ontsnappen aan de heroïneontwenning is een illustratie van de fundamentele tekortkomingen van het stel: ze kunnen niet 'landden' zonder te crashen. Misschien zijn ze te dicht bij wat ze wilden komen.<br />Stefan maakt nooit contact met familie of vrienden van voor zijn aankomst in Parijs. We kunnen ervan uitgaan dat ze geen idee hebben waar hij is. Terwijl andere countercultuurfilms uit de jaren zestig zich bezighouden met losbandigheid, overdaad, de media en voyeurisme, heeft Schroeder ons in plaats daarvan een verhaal voorgeschoteld dat gericht is op één man, die zichzelf ergens in een hoekje van de wereld terugtrekt en stilletjes verdwijnt.