Wat is het sentiment van de recensie?

In de komedie is het een bekend gegeven dat alle grote komieken de wet overtreden of naar de gevangenis gaan. Denk maar eens aan W.C.Fields in THE OLD FASHIONED WAY, of aan de Marx Brothers in A night at the opera, of aan Chaplin in THE ADVENTURER, of aan Mae West in THIS DOES HEM READ. De grenzen van de wet zijn onontkoombaar, en als ze uiteindelijk aan de kant van de wet komen te staan, zijn de krachten van wet en orde en de komiek elkaar nog steeds vijandig gezind. Denk maar eens aan Lloyd in zijn eerste talkie, WELKOM GEVAAR, die probeert te 'assisteren'. Het is een hilarisch verhaal over een agent van de San Francisco Police Department die midden in een misdaadgolf zit, en brigadier Edgar Kennedy zover weet te krijgen dat hij hem wil vermoorden. Denk maar aan Laurel en Hardy als onfortuinlijke agenten in _Midnight PATROL_. Ik vind dat dit soort vijandigheid zo kenmerkend is voor al die giganten (en hun collega's) dat zelfs een neptitel voor een film er iets mee te maken heeft. Denk maar aan Jerry Seinfeld in een aflevering van zijn serie waarin hij een Three Stooges-aflevering maakt, _Sappy Papi_, waarin de jongens uiteindelijk worden geëlektrocuteerd wegens moord.<br /><0x3E><0x3E> Buster Keaton haalt vaak de krachten van wet en orde in zijn komedies naar zich toe. Kijk maar naar _STEAMBOAT BILL_, JR, waarin hij zijn vader uit een calaboose probeert te bevrijden. Maar in werkelijkheid kreeg hij in zijn onderbroek nog meer tegenwerking van politiekorpsen. In VERZOEK 13 wordt hij teruggesleept naar de gevangenis wanneer hij wordt aangezien voor een ontsnapte gevangene. In MEDEWERKERS (perfecte titel <0xE2><0x80><0x93> als je het ziet zou je het begrijpen) is de politie van een grote stad herhaaldelijk op zoek naar Keaton, die wordt aangezien voor een terrorist). En in THE GOAT kan hij de politie het grootste deel van de film niet ontlopen.<br />Keaton is een zwerver die alleen maar op zoek is naar eten. Maar hij heeft totaal geen geluk. Als hij ziet dat een vreemde een hoefijzer van geluk (dat Keaton eerder heeft genegeerd) over zijn schouder gooit en dan een portefeuille vol geld vindt, probeert Keaton hetzelfde en slaat een agent op zijn hoofd. De agent zet de achtervolging in, en Keaton (zoals het toeval wil) loopt een andere agent tegen het lijf, probeert zich normaal te gedragen, maar gooit de andere agent voor de voeten van de eerste. Algauw wordt hij door drie agenten achtervolgd. Nadat hij hen kort heeft door elkaar geschud, loopt hij langs een raam in de plaatselijke gevangenis, waar de plaatselijke moordenaar 'Dode schutter Dan' (Malcolm St. Clair) wordt gefotografeerd. Als Keaton achter de getraliede ramen langs loopt, is hij zo stom om te blijven staan en naar binnen te kijken. De desperado ziet dat en duikt weg als de foto wordt genomen. Als 'Dode schutter' de politie ontvlucht, staat Keatons gezicht op alle posters met gezochte personen.<br />(*St. Clair zou uiteindelijk een succesvol regisseur van stille en vroege geluidskomedies worden, al zou hij in zijn latere biografie een bijbaantje hebben bij de 20th Century Fox, waar zijn werk met Laurel & Hardy beneden de maat was.)<br />Keaton vlucht met de trein naar een andere stad (waarbij hij de passagierswagons met zijn achtervolgers loskoppelt van de locomotief en de tender). Dit is de film (tussen haakjes) die twee beroemde Keaton-grappen bevat. Zijn aankomst op de locomotief wordt gefilmd in de verte, terwijl hij steeds dichterbij komt, en plotseling ziet het publiek Keaton op de koevanger zitten.<br />De tweede beroemde scène komt later (en heeft misschien enige invloed gehad op Chaplin aan het begin van City Lights). Keaton had per ongeluk een man buiten westen geslagen die te hard tekeerging tegen een knappe vrouw met een hond (Virginia Fox). Als hij de poster ziet die hem een moordenaar noemt, denkt hij dat hij de man heeft vermoord. Hij wordt in deze stad achternagezeten door een achterdochtige politiechef (Joe Roberts) en raakt Roberts even kwijt in het park. Er wordt een standbeeld van 'Man des Oorlogs' geconstrueerd en de beeldhouwer onthult een kleimodel van het paard). Keaton wordt op het kleimodel gezien terwijl hij zijn waardigheid probeert te bewaren terwijl de kleipoten van het paard onder zijn gewicht beginnen in te zakken.<br />Keaton slaagt erin de knappe mevrouw Fox te ontmoeten, die hem uitnodigt om bij haar thuis te komen eten. Het dringt niet tot haar door dat haar vader Roberts is. De laatste vijf minuten van de filmscène waarin Keaton Roberts probeert te ontlopen terwijl hij en Fox samen ontsnappen.<br />Het is een grappige komedie, en een schitterend voorbeeld van Keatons werk op zijn best.