Is deze recensie positief of negatief?

Griezelige gezichtsmaskers en griezelfilms zijn gedurende de lange levensduur van de cyclus als kaas en bieslook met elkaar vergroeid geraakt. Mensen gaan er vaak van uit dat John Carpenter de aanzet tot de trend heeft gegeven, maar zoals het geval is met veel clichés in het genre <0xE2><0x80><0x93> de Italianen waren de eersten. Films als Eyeball, Torso en Blood en Black Lace waren de oorsprong van een gemaskerde maniak in een moordmysterie. Er waren ook een paar Amerikaanse griezelfilms uit de tijd voor Halloween die een vermelding verdienen. Classroom Massacre, Keep my Grave Open en Savage Weekend zijn duidelijk uit 1978, terwijl The Town that Dread Sundown algemeen wordt beschouwd als een van de eerste tienerfilms.<br /><br /> De eerste film van The House on Sorority Row mag dan niet de door een maagd gemaskerde nachtmerrie zijn geweest, maar het was wel het begin van een wedloop tussen de regisseurs om de griezeligste vermomming voor hun boemannen te vinden. In de loop der jaren hebben we een paar gedenkwaardige deelnemers gezien, maar mijn favorieten zijn: de maniakale mijnwerker van My Bloody Valentine, de sadistische soldaat van The Prowler en de moordenaar met het koperkleurige gezicht van The Wicked Games. Ik ben ook dol op veel van de moordlustige clowns die in de hele categorie hun opwachting hebben gemaakt. Een leren masker was waarschijnlijk het laatste type dat in een slasherfilm werd gebruikt, waarschijnlijk omdat ze zo nauw verbonden zijn met seksuele perversie, wat natuurlijk niet bepaald een angstaanjagende vermomming is. Maar in latere jaren besloten zowel de black-out als deze obscuriteit dat angst zeker kon worden gecombineerd met een mankepoot in een pak. Dit is het latere van de twee verdoemden.<br />Het scherm licht op met het geloei van blauwe sirenes, terwijl agenten naar de plaats van een gijzeling racen. Het lijkt erop dat een gestreste heer er mogelijk genoeg van heeft gekregen om als figurant te worden gecast in smerige laag-bij-de-grondse kalkoenen, dus heeft hij besloten zijn vrouw en kind onder schot te houden. Rechercheur Shine (David Clover) slaagt erin met de schutter te worstelen, maar helaas voor hem maakt hij het gevecht af door een los pistool te grijpen, en het ziet ernaar uit dat het voor de grijsharige agent het einde van de weg is. Gelukkig wordt hij op het nippertje gered door wat precisieschutterskunst van Lisa Ryder (Donna Adams), de populairste vrouwelijke wetshandhaver van de politie van Californië.<br />Haar heldhaftige confrontatie levert de brunette een promotie op tot rechercheur eerste klas, en het is een prestatie waar haar mannelijke tegenhangers haar zwaar om benijden. Ondertussen zwierf er een in leer geklede maniak door de stad die hoeren afslachtte en hun bloederige lijken op straathoeken dumpte. Ryder en Shine worden op de zaak van de moordzuchtige mankepoot gezet, en hun eerste verdachte is een louche straatfotograaf die Michael Walker heet (John Mandell). Lisa is zo'n eersteklas inspecteur dat het normale politiereglement niet op haar van toepassing lijkt te zijn, dus het duurt niet lang of ze heeft verkering met de cameraman, ook al is hij de hoofdverdachte. Als de lijken zich in de stad opstapelen, besluit ze undercover te gaan in een poging de krankzinnige Saint uit zijn schuilplaats te lokken.<br /><br />Als er iets is wat Zipperface moeiteloos samenvat, dan is het wel alles wat er misging met het slasher-genre aan het eind van zijn levensduur. Wat was begonnen als een grote stap voorwaarts voor aankomende filmmakers en toneelspelers, was gereduceerd tot een riool vol uitwerpselen door films met een vlakke regie, geen spanning of schokken en talentloze, middelmatige acteurs. De florerende jaren tachtig van de vorige eeuw slaagden erin hun gebrek aan sterke dramatische lijnen te verbergen door kleverige special effects en opwindende regisseursslordigheden. Helaas leken in deze periode van de cyclus titels als Rush Week, Deadly Dreams en The Majorettes veel van de personages van voornoemde film in een samenzwering te zijn geproduceerd om de categorie te creëren waarin veel van de voornoemde personages terecht waren gekomen. In een vroegtijdig graf.<br /><br />Donna Adams niet. Het feit dat ze zich als wetshandhaver niet ook maar enigszins liet overtuigen door haar onverklaarbare idiote gedrag <0xE2><0x80><0x93> waaronder het doen van een striptease voor een van de hoofdverdachten in een landelijk moordonderzoek <0xE2><0x80><0x93> is meer geestdodend pathetisch dan je ooit zou kunnen verwachten. Mansour Pourmand was niet in staat om het verkeer in goede banen te leiden en de overgrote meerderheid van de leden van de cast zou moeite hebben om een tweede reading te krijgen voor een radiocommercial. Ik zocht en zocht, maar vond niets van enige waarde.<br />Aan de positieve kant: als je erin slaagt om de tv aan te laten staan tot het einde, zul je waarschijnlijk behoorlijk verbaasd zijn over de identiteit van de moordenaar. Maar om eerlijk te zijn, betwijfel ik of het je tegen die tijd nog iets kan schelen. En nog een pluspunt? Nou, eh... de schijf is volmaakt symmetrisch, wat betekent dat je hem als mat kunt gebruiken om je thee op te zetten? Afgezien daarvan is er eigenlijk geen reden om Zipperface te gaan kopen. Slecht slecht slecht en niet op een goede manier, dit zijn 90 minuten van mijn leven die ik constructiever had kunnen besteden door aan mijn borsthaar te plukken. Afschuwelijk.