Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Donderdag 9 juni, 18.45 uur, Broadway Performance Hall & zaterdag 11 juni, 13.45 uur, Broadway Performance Hall<br />De onafhankelijke filmmakers zijn een zegen. Zonder hen zouden we niets anders zien dan Spielberg de gebroeders Farrelly en films die gebaseerd zijn op oude comedy's. Zij nemen de risico's. Zij oogsten de beloning van het succes en moeten de mislukkingen ondergaan. Max and Grace is zonder meer een mislukking. Michael Parness verdient een pluim omdat hij naar het toneel is gegaan en zijn eerste film heeft gemaakt, wat hem volgens hem tot een bankroet heeft gebracht. Hij kan misschien maar beter op het toneel blijven als deze film een aanwijzing is voor wat hem in de toekomst te wachten staat. Hoewel iedereen me had gewaarschuwd, ging ik toch naar Max en Grace, in de hoop dat ik iets zou ontdekken wat zij niet hadden ontdekt. Het begint goed, een feestje voor Max in het huis van zijn ouders, gefilmd in warm, gedempt licht, de camera zwenkt in interessante hoeken. Zodra we zien dat Max zich heeft verhangen, een overduidelijke afgang voor Harold en Maude, gaat het hele verhaal in de doofpot. Hoe kon hij dit ongemerkt doen midden in een verjaardagsfeest? Trouwens, hoe konden twee geesteszieke en toegewijde psychiatrische patiënten besluiten te trouwen en het doen met de zegen van alle betrokkenen? In het vraag-en-antwoordgesprek na de film suggereerde David Krumholtz dat het hele verhaal de surrealistische droom van zijn personage Max was. Dit verhaal is zo slecht geschreven dat het commentaar meer als een excuus klonk. De film ziet er niet uit alsof hij met een tang is gemaakt, des te meer reden om zo teleurgesteld te zijn over het resultaat. Wat als grappig bedoeld is, is dat niet, maar in plaats daarvan is het beledigend slecht. De continuïteit is slordig de belichting is verschrikkelijk en de effecten lijken goedkoop en geforceerd. Het aantal zitplaatsen van BPH is onder de driehonderd en was verrassend vol, maar ik zag binnen het eerste halfuur minstens dertig of veertig mensen weglopen. Op een gegeven moment klaagt Grace, gespeeld door Natasha Lyonne, over haar onvermogen om te sterven. Ik merkte dat ik hetzelfde dacht omdat ik nooit voor de aftiteling naar buiten loop. Als Krumholtz echt vindt dat dit 'een van de beste scripts' is die hij ooit heeft gelezen, dan lijkt het erop dat hij zijn leeslijst moet bijwerken. Een verschrikkelijke verspilling van talent en middelen, dit is het slechtste onafhankelijke script dat ik sinds Bubba-Ho-tep heb gezien.