Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een blik op drie geisha's die hun beste tijd ver achter zich hebben. Nu kijken ze met genegenheid terug op hun verleden en klagen over hun heden. Kin (gespeeld door Haruko Sugimura van de Drijvende Onkruiden) heeft mannen afgezworen en een goed inkomen als geldschieter; iedereen in het blok staat bij haar in het krijt. De andere twee, Nobu en Tamae, zouden willen dat ze een man aan de haak konden slaan, maar ze zijn niet zo dom om te geloven dat ze dat ooit zullen doen. Intussen staan hun kinderen <0xE2><0x80><0x93> de een heeft een zoon en de ander een dochter <0xE2><0x80><0x93> op het punt te gaan trouwen (niet met elkaar). Tamae ergert zich eraan dat haar dochter zoveel knapper is geworden dan zij, en probeert haar er bitter van te overtuigen niet met de man te trouwen. De zorgen die Kin over haar zoon heeft, zijn van een andere aard, maar ze zijn (heel begrijpelijk) ook uit eigenbelang. Als haar zoon weg is, zal ze alleen zijn. Als de film een beetje op gang is, komen twee van Kins vroegere cliënten naar haar toe. De ene is een man die zo geobsedeerd door haar is dat hij geprobeerd heeft haar over te halen om samen met hem een dubbele zelfmoord te plegen, de andere is een van haar knapste cliënten. Helaas komt hij voor haar geld, niet voor haar liefde. Zoals ik de film heb beschreven, klinkt het onverbiddelijk deprimerend, maar dat is het niet echt. Triest, maar niet fataal. Het is bitterzoet. Jammer genoeg vond ik Late Chrysanthemums maar een klein beetje leuk. Het verhaal lijkt beter als ik erop terugkijk, maar het is erg traag en saai. Tijdens de film dommelde ik zelfs twee keer in en ik was helemaal niet moe voordat ik begon. Dit is het soort film dat ik meer dan op prijs stel; het doet me erg denken aan mijn reactie op een paar van Ozu's beroemder films.