Wat is het sentiment van de recensie?

Favela Rising is een documentaire over de sloppen van Rio, de favela's, met name de meest gewelddadige, die van Vigário Geral. Volgens deze film zijn er de afgelopen tien jaar veel meer kinderen op gewelddadige wijze om het leven gekomen in de favela's van Rio dan in Israël/Palestina in dezelfde periode <0xE2><0x80><0x93> een feit dat verbazingwekkend is als het waar is, wat aantoont hoe onderschat dit sociale probleem in de rest van de wereld is. Dit is een belangrijk onderwerp, vooral voor degenen die hoop zien in pogingen om de meest behoeftige en meest risicovolle mensen te bereiken via een levendig cultureel programma. Dit is een boeiende documentaire, zij het dat hij af en toe ontsierd wordt door een iets te persoonlijke versie van de gebeurtenissen en door korrelige digitale video- en filmbeelden die je soms het idee geven dat je ogen onderzocht moeten worden.<br /><br />Drugsbaronnen regeren in de favela's en met vuurwapens behangen tienerjongens zijn de belangrijkste drugsdealers, net als in delen van Colombia. De film City of God van Fernando Meirelles is beschuldigd van het vieren van geweld (Cidade de Deus is een van Rio's vele favela's). Maar het eerste deel van Favela Rising laat zien dat de jongens in de favela's inderdaad geweld vieren en drugs willen dealen waar het geld en de handel zijn. De favela's zijn vijftig keer winstgevender dan de inkomsten die met andere middelen beschikbaar zijn.<br />Toen Mochary in Rio was voor een conferentie, ontdekte hij de Afro-Reggae-beweging en de leiders Anderson Sá en José junior. Hij wist zijn vriend en mentor Zimbalist snel over te halen zijn baan op te zeggen en mee te helpen een film te maken, met de belofte dat hij die zou financieren. Sá's welsprekendheid, charisma en verrassende wending in zijn leven maken hem tot het middelpunt van de film en de belangrijkste verteller, maar net als de favela's zelf, bruist de film van de andere mensen. Het lijdt geen twijfel dat Sá een opmerkelijke leider, organisator en kunstenaar is.<br />Vigário Geral wordt met Bosnië vergeleken: schieten daar was heel gevaarlijk. Door hun vriendschap, bescherming, voorzichtigheid en diplomatie konden de filmmakers zich toegang verschaffen tot hun onderwerp en gedetailleerde opnamen maken, terwijl ze (meestal van heel dichtbij) ernstige confrontaties met drugsbaronnen of drugsdealende agenten uit de weg gingen. Ze leerden hun jongens ook camera's te gebruiken en lieten ze daar achter als ze naar huis gingen. Dat resulteerde in 10 procent van de beelden, waaronder zeldzame opnamen van gewelddadige incidenten, zoals mishandelingen door de politie. Voor een buitenstaander is het moeilijk om de aantallen politieslachtoffers in Rio bij te houden. In het begin van de jaren negentig was er een dat het hele verhaal overschaduwde en Sá inspireerde, die zijn eigen vroege betrokkenheid bij de drugshandel beëindigde om zijn culturele beweging te leiden. De politie zit overal in de drugshandel en als iemand daar niet blij mee is, komen de slecht getrainde paramilitairen van de politie (vaak met zwarte bivakmutsen op) binnen om een buurt overhoop te schieten en een heleboel onschuldigen te doden.<br />Dit is zo'n beetje het beeld dat we krijgen in de Stad van God in Meirelles, behalve dan dat Sá, Junior en de andere jongens er nu ook bij zijn, te beginnen in Vigário Geral, maar uiteindelijk verspreiden ze zich over een aantal andere favela's om drumlessen te geven die tientallen jongeren aantrekken, zowel jongens als meisjes. Hun Afro-Reggae (Grupo Cultural Afro-Reggae of GCAR)-programma, dat in 1993 is opgericht, is een nieuwe alternatieve manier van leven voor jonge zwarte mannen in de getto's van Rio. Het leidt ertoe dat ze roken, alcohol drinken en drugs gebruiken (dat is de regel) en uitbarsten in rap, zang, percussie en gymnastiek in expressieve, galvanische voorstellingen. Uiteindelijk verschijnen de beste artiesten onder leiding van Sá voor een groot publiek met plaatselijke producenten, en hun Banda Afro-Reggae heeft een internationaal platencontract.<br />Andere centra en groepen zijn in de loop der jaren door of via de GCAR opgericht in Vigário Geral en andere favela's om de jeugd te verbeteren door muziek, capoeira, theater, hiphop en dans te trainen en op te voeren in de centra van de GCAR.<br />De kunst van het optreden is niet alles, alleen het brandpunt. GCAR is ook een beweging voor een bredere maatschappelijke verandering. Door het publieke bewustzijn door middel van dergelijke optredens te vergroten, bieden de centra ook opleidingen in informatie (kranten, radio, internet, e-mail), hygiëne en seksonderwijs, om de kloof te overbruggen tussen rijk en arm, zwart en blank, en om workshops te bieden in audiovisueel werk, waaronder de productie van documentaires. Het programma is momenteel actief in vier andere favela's.<br />Er zijn veel scènes over het straat- en huisleven in de favela's van de Favela's, en ze lijken erg veel op de beelden in de Stad van God, met het belangrijke verschil dat de focus en het resultaat veel, heel veel positiever zijn. Niet dat het geen zware strijd is. En de corruptie van de politie, de ongelijkheid in het sociale systeem en de onverschilligheid van de bevolking van Brazilië worden niet direct met dit alles in verband gebracht. Maar er is een scène waarin Sá praat met een paar jonge jongens in een andere favela, cynische jongens die niet erg enthousiast zijn over de Afro-Reggae en vastbesloten zijn om in de drugshandel te gaan werken, zoals Sá zelf als jongen deed. Sá lijkt geen van hen te kunnen overtuigen, ondanks het feit dat hij erop wijst dat handelaren de vijftig niet halen. Maar we horen dat de meest negatieve jongen in deze groep, Richard Morales, zich vijf maanden later bij de beweging aansloot. Er is ook een verslag van een bizar ongeluk waardoor Sá buiten gevecht werd gesteld, maar met een positief resultaat. Het zou geweldig zijn als de beelden scherper en helderder waren en als het verhaal een beetje was ingekort, maar dit is levendig, inspirerend materiaal en vertegenwoordigt toegewijde, risicovolle documentairemakers, en het is mooi dat Favela Rising op zeven filmfestivals is vertoond en een aantal prijzen heeft gewonnen, waaronder de prijs voor de beste nieuwe documentairemaker op het Tribeca Film Festival. Het wordt momenteel vertoond op het Institute of Contemporary Arts (ICA) in Londen, maar een breed publiek in de Verenigde Staten lijkt me onwaarschijnlijk.<br />Inclusief SFIFF 2006.