Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Iedereen die ik ken is dol op deze film, maar ik ben bang dat ik dat niet ben. Ik had zo'n hekel aan deze film dat ik hem halverwege moest uitzetten vanwege de weerzin. Er wordt veel te veel tijd besteed aan huilbuien en emotionele heksenketel, het punt dat de personage van Bullock door haar scheiding helemaal van de kaart is, wordt de kijker overdreven ingepeperd. Genoeg nu! En waarom hebben we niet meer gehoord over haar ex-man? Hij wordt alleen maar afgeschilderd als een pak dat af en toe langskomt. Er moet iets zijn geweest waardoor ze met hem wilde trouwen, wat was het? Wat is het aan hem waardoor ze zo van de kaart is door hun scheiding? Daar had meer tijd aan besteed kunnen worden dan aan nog een opname van Bullock die verfomfaaid op de vloer van de slaapkamer ligt. De dialoog is gekunsteld, clichématig en verschrikkelijk, net als zo'n afgezaagde 'ABC Naschoolse Specials' of zoiets. Er is in deze film geen sprake van verbeelding of creativiteit, het is allemaal erg voorspelbaar en daarom saai. Deze film gaat ook in de overdrive wat betreft de grappigheidsfactor, heel stom en niet grappig zoals hij had moeten zijn! Dit is gewoon weer zo'n afschuwelijk gemaakte 'Ik ben vrouw, hoor me brullen'-film, ongeveer zoals 'Wachten tot ik uitgeademd ben'. Als je 'Ik ben vrouw, hoor me brullen'-films wilt zien die echt onderhoudend, origineel en goed gedaan zijn, dan moet je 'Ik ben vrouw, hoor me brullen' zien. Gas Food Lodging' of 'Ruby in Paradise'. Laat dat gelul maar zitten! Ik geef 'Hope Floats' 3/10.