Is deze recensie positief of negatief?

Goed, laat ik beginnen met te zeggen dat ik de originele RS van de 64 geweldig vind. De graphics waren nieuw, de schepen waren echt snel en cool. De missies waren een uitdaging, maar je moest een strategie bedenken. De computer vertelde je niet bij elke stap van je missie wat je moest doen, je kon rondzwerven en op verkenning gaan.<br />Dat is het eerste wat er mis is met RL, alles wat je doet staat onder een tijdschema en wordt door andere mensen geregeld. Ik bedoel, zou jij, als leider, de mensen niet moeten vertellen hoe ze elke missie moeten aanpakken?<br />En over missies gesproken, waarom worden de oorspronkelijke trilogie doorspekt met volkomen verzonnen onzin? Laat maar. Ik zat zo op dit spel te wachten toen ik hoorde dat ze je door het asteroïdenveld van _Empress Strikes Back_ zouden laten vliegen. Ik denk dat iedereen die een fan van de films is dat wilde doen. Dus geven ze het aan je. Het is het stomste level van het hele spel. Je begint met door het asteroïdenveld te vliegen terwijl de kabels achter je aan zitten, en je hele doel is om verder het veld in te komen terwijl je de kabels neerschiet. Je moet ze allemaal doden om vooruit te komen. Hé, weet je nog hoeveel Han er heeft gedood toen hij in het veld was? Geen een, ze waren allemaal slechte piloten vergeleken bij hem. Ik wilde alleen maar de asteroïden kunnen ontwijken als ze op me afkwamen, maar in plaats daarvan moet ik mijn automatische richtkanonnen gebruiken om de kabels achter me te doden.<br />Dat was de grootste teleurstelling. Je hebt geen controle over je vliegkunst, alles gaat traag. Behalve de A-vleugel, waarschijnlijk het snelste en wendbaarste schip van de hele vloot. Maar o ja, zei Han niet dat de Valk dat was? Hoe dan ook...<br />Eindelijk kom je bij de Slag van Endor. Dit is het ultieme niveau, je mag de doodsster vernietigen, ieders eerste instinct is om de Valk te kiezen en de leider te zijn. Maar je komt er natuurlijk wel en dan moet je stomme, van tevoren gekozen strategieën toepassen, zoals het vinden (om nog maar te zwijgen van het ontcijferen) van het verschil tussen de boeienbommenwerpers. Dat is in de valk onmogelijk, want tegen de tijd dat je één groep in het oog krijgt, is het fregat al vernietigd. De enige manier om dit te bereiken is door de A-vleugel te kiezen. Daarna moet je de stervernietigingswapens aanvallen en dat is echt een stom karwei. Dit spel geeft je het gevoel dat je de enige bent die het rebellenbondgenootschap verdedigt.<br />Nadat je frustrerend genoeg door dat 'leuke' gevecht heen bent gekomen, kom je bij de doodsster. En dan denk je misschien: 'Hé, ik mag de doodsster vernietigen!' En opnieuw moet je, net als in het Asteroid-veld, iets vervelends doen terwijl je op het nippertje aan de tunnels van de naderende ondergang ontsnapt. Het is je taak om het schip voor je te beschermen, weet je nog van de Terugkeer van de Jedi? Het is zo debiel, want als je de valk kiest, ga je dood omdat je niet wendbaar genoeg bent, maar als je de x-vleugel kiest, moet je je s-vleugels steeds weer ontgrendelen en ontgrendelen. Het is dus een keuze om de slechteriken te doden of om te proberen Lando in te halen, die blijkbaar niet kan manoeuvreren. En zo ga je dood.<br />De extra fasen zijn het niet eens waard om op te mikken omdat elk niveau steeds frustrerender wordt. Het geeft me hetzelfde gevoel als toen ik de nieuwe drie films zag, van streek en op zoek naar iets om te vermoorden. Gelukkig voor mij bestaat Smash Bros Melee nog.<br />Ik hoop dat ze met de Wii met iets veel beters op de proppen komen en de oorspronkelijke trilogie op volle toeren laten draaien. Ik ga dit spel bij de eerste de beste gelegenheid verkopen.