Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als je de Oscars van 1992 nog eens overdoet, zou deze film genomineerd kunnen worden, of zelfs winnen. Hij was zo goed in het vastleggen van zijn tijd en twee culturen dat hij thuishoort in Amerikaanse en Japanse tijdcapsules. Als je wilt weten hoe het was om toen hier of daar te leven, dan zal deze film je dat laten zien. Als Amerikaan zul je het gevoel hebben dat je een lange Japanse vakantie meemaakt, en aan het eind van de film zul je een onverzettelijke Dragons-fan zijn, omdat je de Japanse traditie en cultuur in hun honkbal accepteert, net zoals wij dat hebben gedaan met onze cultuur in ons eigen spel.<br />Jack Elliot (Tom Selleck) is een ingezakte, bejaarde Detroit Tigers-speler. De manager van de Dragons rekruteert Jack als het laatste stukje van de puzzel, en we zitten opgescheept met iets wat op een honkbalveld Gung Ho had kunnen zijn, maar in plaats daarvan veel meer was.<br />De casting was uitstekend: Selleck bewees dat hij met een goed script en een personage dat bij hem past, een film net zo goed kan maken als zijn tv-show, en de Japanse cast was net zo goed, tot en met de heer Takagi van Die Hard als de imagebewuste eigenaar. De andere acteurs, onder wie de vrouw die de rol van de geliefde speelt (ook de dochter van de manager), zijn sterk en onafhankelijk, maar tegelijkertijd geloven ze in Japanse tradities, boven wat haar is opgedrongen. Ze is een gepaste en steunende vriendin voor Jack. Zelfs haar vader zegt nooit dat ze hem niet moet zien, hij heeft bijna medelijden met Jack om wat hij van haar moet verdragen, en is een beetje opgelucht dat hij in elk geval de man kent van wie ze heeft gekozen om van te houden.<br />De honkbalscènes zijn geweldig, enorm gesterkt door een van tevoren beroemde Dennis Haysbert als een andere Amerikaanse ex-patriot en Jacks westerse mentor. De gebruikelijke vis-uit-het-waterelementen zijn er, en je kunt bijna voelen hoe je samen met Jack strompelt om in een land te passen dat dat niet doet. Een van de grappigste scènes doet zich voor als Jack, met een tijdschrift in zijn hand, zijn manager vertelt dat hij heeft gehoord over de traditie in Japan waar je dronken kunt worden en je baas de les kunt lezen, en dat die traditie niet tegen je gebruikt kan worden, en dat hij dat recht heel geestig uitbuit. De intriges en subplots worden aan het eind keurig bij elkaar gehouden, maar niet al te netjes, en niets eindigt onrealistisch.<br />Het is misplaatst om dit een komedie te noemen: het is een puur komedie-drama, of zelfs een drama met humor. De plot gaat te diep om het af te doen als een lichtgewicht film van een acteur van zijn niveau. De situaties waren amusant, maar op hun plaats tegen een veel serieuzere, diepgaande en nauwkeurig gedetailleerde achtergrond die resulteert in een van de beste films die ik ooit heb gezien. De honkbalbioscoop kan wedijveren met _For Love of the Game_, voor realisme.<br />Sommigen zeggen dat de film over honkbal gaat, of over Japan, maar het lijkt meer dan wat ook over de werkplek te gaan, en hoe mensen op hun werk komen van totaal verschillende origine, met verschillende agenda's, en op de een of andere manier hun verschillen opzij moeten zetten voor het bedrijf, of het team. Een waarlijk grote film die zich nooit voor zichzelf had hoeven te verontschuldigen zoals in de bioscoop.