Is deze recensie positief of negatief?

Stel je voor dat je naar een diavoorstelling kijkt waar de projector op elke dia zo lang blijft hangen dat je hem drie keer helemaal uit je hoofd kunt leren. Stel je nu voor dat de beelden in de diavoorstelling uitsluitend bestaan uit alledaagse taferelen van een klein park; en een lege tennisbaan; een piano. Stel je nu voor dat de mensen die de diavoorstelling leiden een frustrerend traag, half helder gesprek voeren over gebeurtenissen die slechts af en toe verband houden met de dia's die ze je laten zien. Grote goedheid, je hebt je zojuist de hele film van _India Song_ voorgesteld.'<br />De film is een tergend langzame montage van beelden die weinig anders doen dan eenvoudigweg schreeuwen: 'Kijk naar me! Ik ben BEKEND!' met zo'n schaamteloze zelfingenomenheid dat de beelden zelf en de film als geheel niet alleen beroofd worden van hun diepte, maar in feite zelfs van hun diepte. De beelden hadden gemakkelijk kunnen worden vervangen door een reeks statische beelden zoals hierboven beschreven, want het is zo zeldzaam dat er echt mensen op het scherm zijn, en zelfs als ze er zijn, bewegen de mensen zich in feite maar ietsje vaker dan het meubilair. Ze spreken nooit en communiceren op geen enkele betekenisvolle manier terwijl ze daar alleen maar naar elkaar staan te kijken en af en toe huilen. Het meest energieke moment in het hele eerste uur van de film is wanneer drie mensen in slow motion over een parkeerterrein lopen. In feite hadden de beelden gemakkelijk helemaal weggelaten kunnen worden, aangezien het verhaal volledig wordt verteld. Het verhaal gaat over een vrouw die een hekel heeft aan India omdat het er heet is, en een hekel heeft aan mensen die geen hekel hebben aan India omdat het er heet is (dit punt wordt een paar keer behandeld). Het gaat ook over een man die vindt dat hij het recht heeft om met de voornoemde vrouw naar bed te gaan, aangezien zij met iedereen naar bed zal gaan die het haar vraagt, maar hij gaat niet met haar naar bed eenvoudigweg omdat hij het nooit vraagt, en daar is hij heel erg overstuur van. Dus hij staart naar haar terwijl er een enkele traan over zijn wang biggelt. Later staart hij naar zijn fiets, terwijl er een enkele traan over zijn wang biggelt. In feite krijg je die ene traan niet te zien die over zijn wang biggelt als hij naar zijn fiets kijkt, maar je weet dat hij er is, alleen al omdat het zo'n soort film is.<br />In het beste geval wordt het verhaal een achtergrondgegons, dat als een volmaakt compliment dient voor de coma-verwekkende beelden. Alleen al het bij bewustzijn blijven gedurende de hele film zou een opperste daad van vastberadenheid vereisen. Het bekijken en er daadwerkelijk een serieus en betekenisvol idee van krijgen waar het over zou moeten gaan, zou hetzelfde soort migraine veroorzaken als het lezen van lange technische documenten in het donker. Deze film is misschien wel het grootste monument van pseudo-artistieke pretenties die de mens ooit zal kennen.