Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Alejandro (Alejandro Polanco) <0xE2><0x80><0x93> kortweg Ale genoemd <0xE2><0x80><0x93> werkt in een autogarage in wat bekend is geworden als de IJzeren Driehoek, een verslechterend stuk van twintig straten met autowrakken en louche autohandels in de buurt van het Shea Stadium in Queens, New York. Hier vragen klanten zich niet af of er wel of geen onderdelen uit gestolen auto's komen of waarom ze zo'n hoge korting kunnen krijgen, ze leggen gewoon hun geld neer en hopen dat alles in orde is. In de reisgidsen worden dit soort sjofele buitenwijken niet aangeprezen, maar de Iraans-Amerikaanse regisseur Ramin Bahrani brengt ze levendig in beeld in Chop Shop, een sterke indiefilm die vorig jaar veel bijval kreeg in Cannes, Berlijn en Toronto. In navolging van zijn beroemde 'Man Push Cart' bracht Bahrani anderhalf jaar door op de locatie die F. Scott Fitzgerald als in de Great Gatsby omschreef als 'het dal van de as'.<br />Ondanks alle somberheid is Chop Shop geen werk van sociale Op locatie gefilmd in Willets Point in Queens geeft Bahrani je het gevoel dat je er zelf bij bent, zwetend in een hete, vochtige New Yorkse zomer met al het lawaai en de chaos. De focus van de film ligt op de charmante, door de wol geverfde twaalfjarige Ale, die aan de rand van de stad woont zonder enige volwassen steun of toezicht, behalve van zijn baas (Rob Sowulski), de eigenaar van de IJzeren Driehoeksgarage. Polanco's optreden is rauw en een beetje slonzig, maar hij kreeg een staande ovatie bij de première in Cannes en een knuffel van de grote Iraanse regisseur Abbas Kiarostami. Ale, die samen met zijn 16-jarige zusje Isamar (Isamar Gonzales) in een piepklein kamertje boven de garage werkt, is net een van die onderling verwisselbare reserveonderdelen waar hij mee te maken heeft. Hoewel hij ervan droomt om zijn eigen bestelauto te hebben, in de stad die nooit slaapt, weet hij dat het enige wat de 'top van de berg' kan vormen een gedeukt spatbord is. In deze omgeving gebruiken Ale en Isi alle middelen die nodig zijn om het hoofd boven water te houden, terwijl hun liefde voor elkaar constant blijft en ze nog steeds lachen en de jeugd naspelen die nooit de hunne is geweest. De verandering komt misschien later, als hun ogen ophouden met lachen en ze iets binnenin hebben afgesloten. Ondertussen vult Ale zijn inkomen aan door snoeprepen te verkopen in de drukke ondergrondse van New York met zijn vriend Carlos (Carlos Zapata) en illegale dvd's op straathoeken te slijten, terwijl Isi kunstjes doet voor de vrachtwagenchauffeurs om genoeg geld te verdienen om de roestige bus van 4500 te kopen waarin ze hun eigen bedrijf willen beginnen.<br />Hoewel Ale een 'goede jongen' is, voelt hij er niets voor om tassen en wieldoppen te stelen op het parkeerterrein van het Shea Stadium, gebeurtenissen die door de camera van Bahrani zonder oordeel worden vastgelegd. In Chop Shop heeft Bahrani een meeslepend tegengif geleverd voor de underdogsuccessen die door de droomfabriek van Hollywood worden uitgespuwd. Ze heeft ons een film gegeven met een verbluffend naturalisme en respect voor de personages, die in veel opzichten lijkt op de grote Italiaanse neorealistische films en de recente Iraanse werken van Kiarostami, Panahi en anderen. Hoewel de uitkomst van de personages verre van zeker is, zorgt Bahrani ervoor dat we een reusachtig reclamebord in het Shea Stadium zien met de tekst 'Laat dromen uitkomen', waardoor we de indruk krijgen dat, zoals Rumi zei, 'de trommel van de verwezenlijking van die belofte slaat'.