Wat is het sentiment van de recensie?

Die werkende vrouwen gaan naar de hel is een kandidaat uit een tijdcapsule, dankzij de onberispelijke fysieke productie, de jaren vijftig kostuums (kijk eens naar al die strikken en parels), de romige herkenningsmelodie van Johnny Mathis en o zo gewaagde (voor zijn tijd) seksuele houdingen. De roman van Rona Jaffe, waarop de film is gebaseerd, wordt nog steeds herschreven, en nog maar een paar jaar geleden heeft Vanity Fair zelfs een artikel gewijd aan deze verrukkelijke bonbon van een film. Kijk naar de nieuwe dvd-opname en je weet waarom.<br />De drie hoofdrolspelers - Hope Lange, Diane Baker en Suzy Parker - lijken op de meisjes uit 'How to Marry A Millonaire' of Carrie Bradshaw en haar vriendinnen uit 'Sex and the City'. Hun romantische avonturen en seksuele verwikkelingen zijn het materiaal voor een hartstochtelijke paperback: lege calorieën van karamelmaïs, verstoken van voedingsstoffen, onmogelijk te weerstaan om ervan te snoepen. Lange is oprecht ontroerend op haar neo-Grace Kelly-manier, Baker is gepast dom en idealistisch als een schuchtere maagd die zwanger wordt (gaap) van een (sist) ploert. Het helpt dat de ploert wordt gespeeld door Robert Evans, de schorre, coke snuivende filmmagnaat die ongetwijfeld menig onschuldig lam naar de slachtbank heeft geleid in zijn slaapkamer in Beverly Hills.<br />Suzy Parker is fascinerend in de eerste helft van de film, een en al opgewekte zelfverzekerdheid en wetende opmerkingen. Ze paradeert met de zwierigheid van het mode-icoon dat ze in de jaren vijftig was. Helaas is ze niet opgewassen tegen wat de film haar toestuurt: waanzin en obsessie. Maar ze straalt glamour en verlossersgezindheid uit en haar acteerwerk is in elk geval goed. Je vraagt je af waarom de critici haar verafschuwden en haar een paar jaar later praktisch uit de filmwereld verdreven. Misschien was een afstandelijke houding van de kant van een knappe vrouw gewoon te veel van het goede. Het kostte Ali McGraws carrière een generatie later de das om, en als je er goed over nadenkt, waren Ali McGraw en Suzy Parker in wezen dezelfde actrice.<br />De enige zwakke plek in de film is een zwakke afloop. Aan het eind vervalt de film min of meer in een romantische zwijm, in plaats van in een daverend melodramatisch slot, zoals de andere beroemde soap van producer Jerry Wald, 'Peyton Place', waarin Lana Turner tijdens een verkrachtingszaak zat te huilen en te tandenknarsen. Hier loopt Hope Lange het trottoir van New York op, een potige, eeuwige kater (maar nu natuurlijk nuchter) en lopen ze gewoon samen weg... de zonsondergang tegemoet, neem je aan. Voor de rest is dit zo'n beetje de definitie van een schuldig pleziertje.<br />O ja... Joan Crawford is er ook, die vuur spuwt naar alle jonge meisjes en sigaretten rookt terwijl ze door de telefoon tegen haar getrouwde minnaar sist. En de titels zijn felroze, met lintletters die doen denken aan de advertenties in warenhuizen aan het eind van de jaren vijftig.