Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hoed u voor het Schotse toneelstuk! In zijn boeiende en aangrijpende opera neemt Dario Argento zijn klassieke vorm weer aan en hervindt hij de kalmte die hij verloor bij het filmen van gecompliceerde en uitzinnige psychopathische figuren als Tenebre en Phenomena. De film, gebaseerd op een eenvoudig verhaal dat wordt gecompenseerd door weelderige decors, fantasierijke, wrede moordscènes en verfijnde fotografie, voelt inderdaad aan als de Argento die we ooit hebben gekend. De enige echte overtreding van de opera is het ontbreken van een partituur van Goblin, die voor veel van Argento's grootste films ongebruikelijke, iconische en tijdloze muziek heeft geleverd (maar de operaselectie die hier wordt gebruikt, is prachtig). Annabella Sciorra is geen Jessica Harper, maar ze heeft genoeg lef en mededogen om de rol van de gekwelde heldin te kunnen spelen. Ian Charleson is interessant als Marco, de film-helmer-die-operaregisseur-is geworden. En Daria Nicolodi is zoals altijd fantastisch, zelfs in haar relatief korte rol (kijk maar naar het item op de dvd voor een hilarisch interview met Nicolodi over haar rol <0xE2><0x80><0x93> duidelijk onbeschaamd en wrokkig over het einde van haar relatie met Argento!) Fans van Stage Fright (ook een uitstekende _giallo_ uit 1987, geregisseerd door Michele Soavi, die als tweede unit-regisseur voor Opera werkte) zullen het laatste meisje uit die film, Barbara Cupisti, nauwelijks herkennen als een toneelmeester (ik denk dat het door de bril komt).<br />'Bij mij wel.' Vaak gaat het om de kleine dingen die ertoe doen, en Argento's fascinatie en obsessie met eenzame, nachtmerrieachtige beelden maken hem tot mijn ideale filmmaker. Opera zit vol kleine details die me aan het grijnzen maken. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig dat we nooit het gezicht van 'De Grote' Mara Czekova te zien krijgen. Ik vind ook de scène geweldig waarin de moordenaar de punt van zijn/haar dodelijke, scherpe dolk over een televisiescherm haalt om Betty's optreden als Lady Macbeth te laten zien. Tot slot daag ik zelfs de meest doorgewinterde messentrekkers uit om niet in elkaar te krimpen als de'speldenspelden' over Betty's ogen worden geschoven.<br />Kortom, Opera is een keurige, gespannen en strakke thriller. Met zijn degelijke voorstellingen, heldere focus en geletterde cinematografie smeekt hij om in dezelfde categorie te vallen als Deep Red en The Bird With the Crystal Plumage. Zou de Opera de laatste grote _giallo_ kunnen zijn?