Wat is het sentiment van de recensie?

Eaten Alive is een kleine film die begint in de stad New York en in het poolgebied waar mannen van de stam slangengif naar een paar mensen schieten, dan komt er een vrouw het politiebureau binnen die haar zus probeert te vinden die na 6 maanden is verdwenen, Sheila komt uit Alabama, maar ze heeft een waardeloos accent, ze is samen met een avonturier die alleen maar haar geld lijkt te willen en dat de hele film lang lijkt te zeggen. Ze wagen zich door de amazone om een gemeenschap met mensen te vinden en ze vinden de zus, ze worden geconfronteerd met een krankzinnige man die waarschijnlijk een Jim Jones-preek te veel heeft gezien. Hij zal ze naar een betere plek brengen, het zou de hemel kunnen zijn, maar nee, Mark en Sheila komen er later achter dat het in werkelijkheid een zelfmoordsekte is.<br />Waarom noem ik Eaten Alive een 'filmpje'? Dat zal ik je vertellen, maar toen ik ernaar keek, werd ik door al die scènes met de kannibalen volkomen overdonderd. Robert Kerman heeft een andere rol dan zijn professor in de Holocaust over de kannibalen. Hij is een beetje irritant, als we hem eenmaal ontmoeten bij een armworstelwedstrijd die eruitziet als Russische roulette, weten we dat hij een stoere vent is. Bovendien krijg je de kriebels van die sterke vrouwenhaat en het zag eruit alsof ik het ergens had gezien, o de scènes van dieren die elkaar vermoorden. Maar nadat ik deze film had gezien, besefte ik dat de meeste scènes uit andere kannibalenfilms komen, zelfs het overlijden van 2 van de personages, nou ja... het grootste deel van de film dan.