Wat is het sentiment van de recensie?

Terwijl Betty Sizemore (Renee Zellweger) in het geheim toekijkt hoe haar tirannieke echtgenoot Del (Aaron Eckhart) wordt vermoord door de wraakzuchtige huurmoordenaars Charlie en Wesley (Morgan Freeman en Chris Rock), wordt haar gekwetste gevoel voor realiteit volledig ondergedompeld in de fantasiewereld van haar favoriete soapserie. In een staat van volledige ontkenning en waandenkbeelden ontsnapt Betty zowel fysiek als mentaal aan haar onbevredigde leventje in een kleine stad om op zoek te gaan naar 'Dr. David Ravell' (Greg Kinnear), de knappe en liefhebbende held van 'A Reason to Love', een soap die zich afspeelt in een ziekenhuis en wordt geproduceerd in Los Angeles. Betty, immuun voor de werkelijkheid, arriveert in L.A. en wordt 'Zuster Betty' terwijl ze probeert te passen in de ziekenhuiswereld van haar droomminnaar. Ondertussen zoeken de boze Charlie en Wesley Betty op, ervan overtuigd dat ze een gevaarlijke getuige is die ook op de hoogte is van hun compromitterende omgang met Del.<br />Zuster Betty creëert komedie en spanning door de extreme onschuld en het optimisme van de hoofdpersoon te contrasteren met de overduidelijke hypocrisie en gewelddadigheid die haar omringen. Door het moeilijke leven van de hoofdpersoon duidelijk te definiëren, rechtvaardigt zuster Betty de neiging van de hoofdpersoon om zich van de werkelijkheid af te wenden. Dus terwijl ze een opmerking maakt over de populariteit van de soap opera binnen de film, maakt zuster Betty ook een opmerking over de wijdverbreide verslaving aan televisie en de beroemdheden. Bovendien profiteert zuster Betty van de effectieve manipulatie van de geestelijke toestand van de hoofdpersoon, vooral in die scènes waarin ze geen onderscheid kan maken tussen 'Dr. David Ravell' en 'Dr. Betty's onvermogen om George als acteur te herkennen leidt tot grappige misverstanden, die de omvang van haar waandenkbeelden benadrukken. Ondanks deze successen lijdt zuster Betty echter onder de verontrustende karakteriseringen waardoor het verhaal zich ontwikkelt. Charlie en Wesley worden bijvoorbeeld stelselmatig afgeschilderd als een komisch stel, maar de wreedheid van hun daden ondermijnt elk gevoel van waardering of acceptatie dat de kijker in eerste instantie zou kunnen hebben gehad. En hoewel de eerste scènes Del als een verachtelijke man neerzetten, overstijgen de vernedering en het geweld dat hij door zijn moordenaars ondergaat alle vernedering en geweld die hij zijn vrouw Betty heeft aangedaan. Ten slotte, tegen het eind van de film, ondergaat Charlie pijnlijke transformaties terwijl hij een obsessie voor Betty ontwikkelt, een obsessie die resulteert in nobele gevoelens van liefde, en die hem uiteindelijk kapotmaakt. Aangezien de rollen van de personages als slachtoffers niet consistent zijn, lijkt het slachtofferschapproces van het verhaal willekeurig en onbetekenend. Al met al verzwakt de onbepaaldheid van zuster Betty <0xE2><0x80><0x93> in plaats van spanning te genereren <0xE2><0x80><0x93> de personages en vervuilt de plot.<br /><br />