Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Oké, het is niet moeilijk om dit niet te verwarren met de slappe film van Stuart Gordon, 'The Death Bed', die een paar jaar geleden uitkwam, want dit is 'The Bed That Eat'. En hoe moet ik dit ooit beschrijven? Nou, om te beginnen is er natuurlijk een bed dat eet. Dit is het gevolg van demonische tranen, wat de meeste dingen natuurlijk op een negatieve manier beïnvloedt, denk ik. Het bed staat in een oud bediendenverblijf of zoiets en is in zijn tijd verantwoordelijk geweest voor de verdwijning van heel wat mensen. We hebben een verteller, die een geest is die in de muur achter een schilderij zit en alle niet-eetbare dingen (sieraden, enz.) verzamelt die het bed doorgeeft. Hij is aan de tering gestorven, een van de weinige mensen die in het bed hebben gelegen die niet zijn opgegeten, waarschijnlijk omdat hij ziek was, theoretiseert hij, terwijl we hem bloed in zakdoeken zien snijden... bah. Het rare van deze film is dat er een heel vreemd gevoel voor humor in zit, maar het wordt allemaal met een stalen gezicht gespeeld. De film is verdeeld in verschillende 'acts', denk ik, 'Breakfast, Lunch, Dinner & Just Desserts'. Voor fans van het onpeilbaar bizarre en bizarre, nou, dit zou wel eens precies in je straatje kunnen passen. Ik kan alleen maar zeggen dat je hem moet zien om het te geloven, hij overtreft alle beschrijvingen. 8 van de 10 sterren.