Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het probleem met andere acteurs die in de rol van Dorian Gray spelen, is dat ze ofwel te oud lijken voor de rol (Hurd Hatfield, Helmut Berger, Josh Duhamel, David Gallagher, Ben Barnes) of dat ze niet in staat zijn de Engelse aristocratische houding aan te nemen zonder gekunsteld over te komen. Dorian is de eeuwige negentienjarige (of zoiets), een en al melkwitte huid en honingkleurige lokken, zoals door Wilde beschreven, dus de uitdaging is om een acteur te vinden die de rijpheid en het bereik heeft voor de rol (d.w.z. die de naïviteit, de hardheid en de manipulatie kan uitbeelden), maar die er tegelijkertijd uitziet als iemand van tegen de twintig. En Peter Firth haalt het allemaal in deze uitstekende Britse tv-versie. Hoewel de rol van Gielgud aanzienlijk ouder is dan wat Wilde in gedachten had, doet hij wonderen met zijn scènes <0xE2><0x80><0x93> Wildes aforismen hebben nog nooit zo natuurlijk en ongedwongen geklonken. Vooral George Sanders in de versie uit 1945 was daarbij vergeleken nogal zwak (en zijn kostuum paste niet).<br />Ten slotte speelt Jeremy Bratt Basil als de meest mannelijke en tegelijkertijd de meest homoseksuele van het trio, opnieuw een passende interpretatie. In het algemeen bevat de film genoeg homosubtekst zonder dat Dorian zelf homoseksueel wordt <0xE2><0x80><0x93> hij is alles voor alle mensen en er is naar verluidt geen enkele drug of seksuele perversie die hij niet heeft uitgeprobeerd in de achttien jaar dat het verhaal zich afspeelt, maar dat maakt hem eerder narcistisch dan homoseksueel. Hij schijnt op beide seksen even verwoestend toe te slaan, zoals volgens het boek ook zou moeten.<br /><0x3E> Natuurlijk was het budget van deze produktie niet erg groot, zodat alles een beetje theatraal aandoet. Vooral Dorians ontmoeting met Sybils broer lijdt aan de voor de hand liggende studio-uitdrukking. Bovendien is de laatste opname van Dorian (een marionet, neem ik aan) met zijn witte pad-achtige make-up eerder hilarisch dan overtuigend, en Basils doodsscène is per ongeluk grappig. (Voor zover ik me herinner, had Basil ook aan de tafel vermoord moeten worden.)<br /><0x3E> Maar al met al is dit een zeer waardige aanpassing. Ik weet zeker dat Wilde het mooi gevonden zou hebben. Het enige wat ontbreekt is de sensuele kant. Niet zozeer seksscènes, maar Wilde's eigen versie. De decadente wereld van geurige bloemen, luxueuze stoffen en kostbare edelstenen wordt hier niet echt verkend, d.w.z. de esthetiek ontbreekt volledig. Maar net als 'ik, Claudius' maakt het uitstekende acteerwerk dat je deze tekortkomingen van de productiewaarden gemakkelijk vergeet.