Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het doet er niet toe dat 'National Velvet' een beetje afgezaagd is en af en toe niet erg overtuigend, maar de fabel van Clarence Brown over de ruiterij is een vertederend en heel sympathiek verhaal met een goede moraal. Na een bescheiden succesje met 'Lassie Come Home' (1943) behaalde de jonge Elizabeth Taylor, 12 jaar oud, haar eerste hoofdrol als Velvet Brown, een hartstochtelijk schoolmeisje met een obsessie voor paarden. Hoewel het verhaal in Californië wordt opgenomen, speelt het <0xE2><0x80><0x93> gebaseerd op een roman van Enid Bagnold <0xE2><0x80><0x93> zich af in een klein stadje op het Engelse platteland, en de technicolor-foto's hebben het volle voordeel om de levendige en mooie landschappen van blauwe luchten en groene struiken te laten zien. Mickey Rooney neemt de hoofdrol op zich als Mi Taylor, een misleide ex-jockey met slinkse bedoelingen, wiens relatie met de jonge Velvet zijn gevoel van waardigheid weer tot leven wekt en een nieuw, optimistisch hoofdstuk in zijn leven opent. Hoewel hij in één scène zichtbaar moeite heeft, wanneer hij de traumatische ervaring moet opbiechten die tot zijn angst voor paarden heeft geleid, is Rooney aangenaam als de norse maar gepassioneerde jongeman die zijn waarde moet bewijzen.<br /><br />Het is misschien maar goed dat Elizabeth Taylor die betoverende violette ogen had, want haar acteertalent was op deze jonge leeftijd nogal beperkt. Haar emotionele scènes, waarin ze moed en integriteit toont in de confrontatie met tegenspoed, komen op je over als nogal hol, en het aandoenlijk naïeve idee dat je alles kunt bereiken door er gewoon in te geloven, is sindsdien tot vervelens toe herhaald door praktisch elke inspirerende sportfilm die ooit is gemaakt. Niettemin is Taylor levendig en enthousiast, en ze werkt goed samen met Mickey Rooney, die een kindster was. Anne Revere speelt een heel belangrijke rol als Velvets moeder, ooit een beroemde atlete, die niet alleen in het Kanaal zwom, maar die liefdevol werd getraind door niemand minder dan Mi Taylors eigen vader. Ik vond het leuk dat Mi hier pas in de laatste seconden van de film, samen met Mrs. Brown kwam terecht tot de conclusie dat de jongeman eerst zijn eigen gevoel van fatsoen zou moeten ontwikkelen, in plaats van de nagedachtenis van zijn overleden vader uit te buiten voor financieel gewin, zoals hij ongetwijfeld aan het begin van de film zou hebben gedaan.<br />De film bereikt zijn climax bij de Grand National Sweepstake, waar Velvet op het laatste moment heeft besloten op haar eigen paard, de Pi, mee te doen aan de wereldberoemde wedstrijd. Onder de dekmantel van een Letse man gaat ze, zoals verwacht, door met de race, maar wordt later gediskwalificeerd <0xE2><0x80><0x93> ofwel omdat ze een meisje is, ofwel omdat ze van het paard is gevallen voordat ze mocht afstijgen (wat een stomme regel!). Deze uitgebreide race is buitengewoon goed uitgevoerd, en de nerveuze spanning van die zenuwslopende seconden voor de race wordt goed weergegeven, evenals de verwarring van de gebeurtenis die ons in dezelfde positie plaatst als Rooney's personage, gestrand achter grote toeschouwers die gespannen wachten tot iemand met een update komt. Het doet er niet echt toe dat we weten dat het een dubbele stuntdubbel is die het grootste deel van het moeilijke rijden doet <0xE2><0x80><0x93> in verschillende scènes zien we duidelijk een eng uitziende man met een pruik <0xE2><0x80><0x93> maar de positieve boodschap blijft hetzelfde. Ik durf te wedden dat 'National Velvet' de verbeelding van miljoenen jonge meisjes heeft gevoed in de afgelopen zestig jaar, en het vermogen om te inspireren is in de loop der tijd nauwelijks afgenomen.