Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Craig Brewer is nu officieel een schrijver/regisseur bij wie ik elke film wil zien, hoe slecht die er ook uit mag zien. Zijn debuut, Hustle and Flow, was een van mijn favorieten van dat jaar, met zijn emotioneel geladen verhaal en realistische, feilbare personages. Ik wist niet precies wat ik zou gaan denken nadat ik deze tweedejaarsproductie had gezien. De cast leek geweldig, de trailer maakte goed gebruik van muziek, maar het leek erop dat er een goede kans was dat de film absurd zou worden, en snel ook. Gelukkig scoort _Black Snake Moan_ al zijn punten. Het acteerwerk is verbazingwekkend, het boek is schitterend en de montagestijl en de bijpassende muziek zijn de hele weg meeslepend. Brewer lijkt er een meester in te zijn zijn personages de juiste mengeling van mededogen en kwaadaardigheid te geven wanneer ze hun weg naar de verlossing inslaan.<br />Het eerste moment dat ik wist dat me een verrassing te wachten stond, was tijdens de ingekorte kredietsequentie aan het begin. Net als bij Hustle en Flow legt Brewer de muziek perfect over de breedbeeldopnamen heen met eenvoudig gestileerde titels die statisch oplichten. De esthetiek van de 70 was welkom en liet zien dat dit weer zo'n groots karakterstuk zou zijn in de ijdelheid van diegenen uit dat decennium van een paar van de beste films. Vanaf dat punt gingen we verder met de korte fragmenten uit het leven van zowel Lazarus als Rae. Elk fragment was een weerspiegeling van het andere, op weg naar het noodlottige moment waarop hun paden elkaar kruisten. De montage tussen hen was vloeiend en relevant, in plaats van abrupt te zijn afgebroken voordat de scène zijn doel had bereikt. Raes vriend vertrekt om dienst te nemen in het leger en de vrouw van Laz verlaat hem voor zijn broer. Elk van ons voelt de eenzaamheid en keert terug tot wat ze in die situatie weten: Rae brengt het tot seks en Laz tot de fles. Pas als Rae voor dood aan de kant van de weg ligt en haar redder van zijn boerderij komt om haar in huis te nemen, begint de reden voor hun daden eindelijk duidelijk te worden.<br />Samuel L. Jackson is fantastisch als de oudere bluesman-boer die zijn leven probeert te verzoenen met God en het vlees en de pijn die het hem heeft gebracht. Er zijn momenten van stoïcijnse strengheid en van goedhartigheid met zijn gevangene/patiënt. Je ziet de situatie nooit echt als komisch of onrealistisch omdat hij wat hij doet zo goed verkoopt. Bovendien zit het personage Rae niet erg lang vastgeketend, wat de trailers je ook willen laten geloven. De situatie begint een beetje ongemakkelijk te worden, tot we zien dat de ketenen voor haar eigen bestwil waren en dat ze maar een dag of twee gebruikt worden. En wat dat geketende meisje betreft, Christina Ricci straalt echt. Ik heb haar nooit echt als bijzonder beschouwd, maar deze rol is een echte doorbraak voor haar. Dit meisje is zo in de war dat haar seksuele misbruik in het verleden haar diep vanbinnen heeft getekend. Elke keer dat ze weg is van haar liefde, begint ze flitsen te zien van de man die haar onschuld uit haar jeugd heeft weggenomen en ze hunkert ernaar om aangeraakt te worden door elke man die beschikbaar is om dat beeld te laten verdwijnen. Haar nymfomanie heeft niets met genot te maken, maar met het overleven van de nachtmerries die zich altijd achter haar oogleden verschuilen. Ricci speelt de rol volledig en toont alle emotionele trauma's met veel effect en realisme. Justin Timberlake moet ook worden genoemd, opnieuw met enig acteertalent. Ik heb geen idee waar deze man vandaan komt, maar hopelijk gaat hij nog meer films maken en de voornamelijk waardeloze muziek die hij produceert links laten liggen.<br />Hoewel hij niet zo solide en consistent is als Hustle and Flow, staat Moan er in mijn ogen nog steeds gelijk aan, want als hij optreedt, is het spectaculair. Aan het eind hebben we een werkelijk betoverende reeks met 'This Little Light of Mine'. Het werkelijk magische moment is echter wanneer Jackson (ja, dat is hij, net als Terrence Howard in _Hustle_ ) het volkslied zingt terwijl een onweersbui buldert en de lichten flikkeren. Als ik niet het hele jaar door een mooiere opname zie, zal het me niet verbazen. Wat deze twee mensen voor elkaar doen is prachtig en laat zien waartoe de mensheid in staat is. Eén ding dat ik volgens mij echt leuk vind aan Brewers werk is het feit dat hij geen zondaars laat zien die geredde helden worden. In plaats daarvan laat hij ons zien dat hoe slecht je ook bent geweest, of hoe slecht het leven ook is geweest, iedereen naar verlossing kan streven en betere mensen kan worden. We hebben hier geen heiligen, maar feilbare mensen die proberen hun schip weer op koers te krijgen. Als de koers recht blijft of als hij terugvalt in duisternis, weet niemand dat echt, maar ze kunnen in elk geval zeggen dat ze hun uiterste best hebben gedaan.