Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik vind Herzogs documentaire erg onevenwichtig. Fata Morgana, een soortgelijk stuk als Lessen der duisternis, mist niet alleen het aangrijpende spektakel, maar mist vooral de kritische blik van een auteur. Het is in vergelijking daarmee amateuristisch ogende, doelloze pans, links en rechts door de woestijn, van het soort dat je zou verwachten van elke Duitse toerist met een handcamera, de camera die uit het raam van een auto loopt en allerlei betekenisloze beelden oppikt, prikkeldraad, vervallen gebouwen en stukken grond die in willekeurige volgorde door de lens gaan, afgewisseld met opnamen van zandduinen. Op een gegeven moment komt Herzog een groep uitgehongerde koeien tegen die in het zand liggen weg te rotten, maar het beeld wordt gepresenteerd zoals jij en ik dat zouden doen, misschien nog wel erger, met de camera die van de ene koe naar de andere gluurt. Voor een documentaire die een visueel feest probeert te zijn, een hypnotiserende, surrealistische excursie in niet in kaart gebrachte landschappen, ontbreekt het aan de visuele orkestratie en overtuiging van een gedisciplineerde auteur. Het is allemaal halfslachtig en saai, met Maya-mythes in de commentaarstem en dan een of andere tekst die Herzog voor literatuur in gedachten had. Pas tegen het eind springt Fata Morgana uit haar vel door een reeks bizarre ontmoetingen. Eerst spelen een man en een vrouw muziek in een kamer, de man zingt met een vervormde stem door een microfoon, allebei apathisch in hun taak. Een man houdt een schildpad omhoog. Een groep oude mensen probeert uit een paar gaten in de grond te komen. Afgezien daarvan lijkt dit huis weinig substantie of visuele pracht te bieden te hebben.