Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het staat buiten kijf dat de echte Anna Anderson n<0xC3><0xAD>ét prinses Anastasia was. Afgezien van zeer opvallende verschillen in uiterlijk (Andersons ogen zijn denkbaar groter, zijn lippen dikker, zijn neus groter en ronder aan het eind... et cetera), was het feit dat Anderson geen Russisch sprak een bespottelijk feit... Daarom heb ik zo'n hekel aan Anna Anderson en haar handlangers. Niet veel oplichters hebben het lef en het uithoudingsvermogen om zestig jaar lang zo'n schaamteloos en onhoudbaar plan uit te voeren.<br />Toch heb ik tot op zekere hoogte medelijden met Anna Anderson. Het leven moet in die tijd moeilijk zijn geweest voor een jonge Poolse arbeider. En het is voor iedereen een zware taak om zestig jaar lang een andere vrouw te spelen. Ze moest haar vlezige lippen de hele tijd naar achteren houden om de dunne lippen van Anastasia te imiteren, en moest af en toe krankzinnig worden om de mensen te laten geloven dat haar chaotische geheugen alleen maar het gevolg was van een geestelijk probleem.<br />Anna Anderson was een ontzagwekkende vrouw die op het verkeerde spoor zat. Als ze haar knappe uiterlijk, haar elegance, haar uithoudingsvermogen en haar acteertalent goed had gebruikt, had ze een eersteklas actrice kunnen worden.<br />Een kanttekening: sommige hoofdpersonen in deze tweeluik lijken losjes gebaseerd op echte personen. Prins Erich zou een mengsel kunnen zijn van Gleb Botkin (die door velen wordt beschouwd als het brein achter het hele plan), hertog George en Dmitri van Leuchtenberg en verscheidene andere personen. En Darya Romanoff lijkt te zijn gebaseerd op de beeldschone prinses Xenia Georgievna Romanova. Maar in tegenstelling tot de echte samenzweerders had prins Erich geen motief voor deze voorstelling en steunde hij Anna uit liefde voor haar en uit oprecht geloof in haar, wat ontroerend is.<br />Over het geheel genomen is dit een geweldige voorstelling. Een beetje gedramatiseerd, maar toch trouw aan de werkelijkheid. De kracht van Amy Irvings acteerwerk ligt in het feit dat ze Andersons zelfverzekerdheid met succes wist te illustreren, de mengeling van anderen imiteren en zichzelf zijn is intrigerend. Net zoals prinses Xenia over Anderson zei: 'Ze was altijd zichzelf en wekte nooit de geringste indruk dat ze een rol speelde.' Zeer aanbevolen.