Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een groep vrienden krijgt bericht van een vriend die goud heeft gevonden in een oude breinschacht in de buurt van een oud, verlaten stadje in het westen van Suttersville. Ondanks waarschuwingen van de plaatselijke sheriff, Murphy (John Phillip Law), Old Man Prichard (Richard Lynch) <0xE2><0x80><0x93> een verfomfaaide boerenkinkel die toeristen bedriegt met zogenaamde verzamelposters van gezochte personen, en de geschifte bijgelovige tante Nelly (Karen Black) <0xE2><0x80><0x93> om uit de mijn weg te blijven vanwege de beruchte legende (... dat een kwaadaardige mijnwerker die zijn ziel aan de duivel heeft verkocht en de dochter van een priester (Jeff Conaway) heeft vermoord uit de dood zal terugkeren om degenen te doden die het goud uit zijn schacht halen), zien deze mensen alleen het groen, niet het bloedrood dat uit hun vermoorde lichamen zou kunnen sijpelen. Als ze het goud van Jeremiah Stone onbeschadigd hebben gevonden, vullen ze hun zakken en dragen hun koffers, klaar voor de stralende toekomst die zogenaamd voor hen ligt. Maar als je niet luistert naar de waarschuwingen van degenen die je als achterlijke idioten beschouwt, is het voor de hand liggende resultaat een gruwelijke dood. Jeremiah Stone ligt, zoals we zien, slechts als een skelet naast een andere met schedels die naast elkaar liggen, terwijl de kaarsen erbovenop aangaan en het pikhouweel eronder op zijn meester wacht, terwijl stofdeeltjes hem terugbrengen naar een grotesk lijk met een demonische aanblik en ogen die gloeien van woede. Deze ongelukkige groep, die hoopt op wat plezier rond het kampvuur, met goud dat hun warme vooruitzichten biedt voor het leven dat voor hen ligt, zal ten prooi vallen aan de wraakzuchtige demon en zijn gemene pikhouweel. Een ander slachtoffer zal het gemene uiteinde van een schep tegenkomen die door de voorruit van haar auto wordt gegooid en het pad van de schep recht in haar nek duwt. Een andere mislukte poging om zich terug te trekken zorgt ervoor dat Stone een doodsbang slachtoffer met zijn auto tegen een boom laat rijden. Zijn lichaam wordt verzwolgen door de vlammen als hij niet zonder kleerscheuren weet te ontsnappen. Een ander, een meisje uit de buurt dat op zoek is naar haar nieuwe vrienden en zich zorgen maakt over hun welzijn, krijgt de pikhouweel in haar buik. Tante Nelly informeert degenen die nog in leven zijn over de Negenenveertiger en de vloek die rust op degenen die zijn eeuwige voorraad plunderen... en betaalt de prijs voor het verstrekken van dergelijke informatie. Zal iemand het overleven? Of is de hele groep gedoemd te sterven door toedoen van de zombie-mijnwerker?<br />John Carl Buechler, effectenmaker en monsterschepper, leidt deze bovennatuurlijke moordenaar zonder zich druk te maken over logica of sterke verhalen, en kiest er in plaats daarvan voor om zijn zombie-mijnwerker de kans te geven alles en iedereen te vernietigen die hem toevallig voor de voeten loopt. Hij levert net genoeg achtergrondverhaal, en dat is op z'n best zwak, voor de moordenaar, die de gastster, Karen Black (o, hoe haar carrière in de afgrond is gestort) toestaat de kijker iets over hem te vertellen. Het verhaal dat wij te horen krijgen gaat over een mijnwerker die de dochter van een priester gegijzeld houdt en dreigt haar te executeren, terwijl de autoriteiten van Suttersville hem daarvoor waarschuwen. Opvallend genoeg plant Stone die pikhouweel recht in haar rug, waarop de tegenpartij zijn wapens aflegt zonder veel effect, omdat hij zijn ziel aan Satan heeft verkocht. Stone trekt zich terug in zijn domein, de mijnschacht, en stuurt een waarschuwing naar iedereen die ook maar een poging doet om zijn buit te stelen. Zoals de meeste moordenaars in het algemeen is dit stel twintigers een soort huis-tuin-en-keukenslachtoffers, met weinig verdere ontwikkeling dan wat geklets en het uitwisselen van wat woorden, tot de ondode maniak op het toneel verschijnt om hen af te slachten. Het is de gebruikelijke groep, afkomstig uit de stad, die zich op onbekend terrein begeeft en een kwaad tot leven wekt dat eigenlijk in zijn slaap zou moeten blijven. Net als veel van de latere kapers uit de jaren tachtig is een groot deel van het geweld buiten beeld. Wat er op het scherm te zien is, het minimale bloed, wordt nogal alledaags gepresenteerd en gebeurt nogal snel. De griezelact van de moordenaar wordt slechts af en toe vertoond; hij is meestal in duisternis gehuld en de geschokte gezichten van de slachtoffers als hij ze vangt of achtervolgt krijgen meer geloofwaardigheid dan de methode van vernietiging. Eén ding is zeker: stuntmannen zijn vele malen in brand gestoken. Minstens drie keer wordt een personage levend verbrand door een lantaarn of een brandend voertuig. Caleb, die nu samenwoont met een veel jongere, en domme, schat. Vernon Wells (bekend van The Road Warrior en Commando) heeft de bijrol van Jeremiah Stone als mens, die nog steeds hetzelfde soort dreiging oproept waarin hij is gespecialiseerd. John Phillip Law lijkt zich te vermaken als de nogal beleefde en gastvrije sheriff, die de buitenstaanders in zijn nekvel grijpt. Buechler heeft een heel aantrekkelijk groepje actrices, allemaal in strakke broeken en kleine bloesjes, die pronken met hun slanke, atletische figuur, vooral Elina Madison als Roxann, die altijd bereid is haar kleren uit te trekken voor die hebberige eikel van een Hayden (Rick Majeske). Stephen Wastell (De Geesten van Edendale) is Axl, een nogal onhandige demper, die wordt gebruikt als doelwit van veel grappen, waaronder zijn 'dump in the woods'-scène en de huidige werkloosheidscijfers.