Wat is het sentiment van de recensie?

1989 was al een jaar waarin Eddie Murphy niet meer zo populair was en films begon te maken die al snel vergeten zouden zijn. Grappig genoeg was het ook het jaar waarin Murphy zijn eerste film regisseerde, maar het zou ook het eerste en laatste experiment zijn. 'Harlem-avonden' was niet bepaald een succes, ook al was het geweldig om de twee beste zwarte komieken samen te zien, namelijk Murphy en Richard Pryor. Geef de acteurs niet de schuld, want ze speelden allemaal hun rol zoals je van ze verwachtte, ook al moest je (weer) de typische Murphy-lach onder ogen zien. Het ergste van 'Harlem-avonden' is niet alleen het scenario en de verschrikkelijke decors. Alles is ingesteld op de razende jaren twintig en iedereen maakt winst op de verboden clubs. Sugar Ray (Pryor) en zijn geadopteerde zoon Quickie (Murphy) verdienen met gemak 10000 dollar per dag, maar natuurlijk komt de meute en de corrupte politie al snel de hoek om om hun deel van het koekje op te eisen. Sugar en Quickie zijn geen kerels die hun geld gratis weggeven en hun eigen plannen hebben. Je kunt _Harlem Nights_ zien, dat is zeker, maar als je moet kotsen vanaf het moment dat je de naam Murphy hoort, kun je dat maar beter vermijden, want deze film is tenslotte niets anders dan een slap excuus om een paar goeie grappen te zien.