Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Voor degenen die me nare e-mails sturen, kan ik de pot op. Er is een trend in Hollywood waar degenen die al te bizarre films maken onmiddellijk ongevoelig zijn voor kritiek. Garden State is zo'n film.<br />Zeker, Zach Braff, de ster van een nogal overgewaardeerde sitcom, verrast mensen met enig talent achter de camera, maar dat rechtvaardigt nog niet het soort lof dat een film als deze heeft ontvangen. Het verhaal is vaak te dun en te oppervlakkig om echt inzicht te bieden. Mensen hebben deze film met The Graduate vergeleken, maar dat soort mensen is het soort mensen dat probeert onafhankelijke cinema te overdrijven. Indiefilms zijn onderworpen aan dezelfde hit-and-miss-mentaliteit als de studiofilms, maar de mensen leken te zijn vergeten dat er veel meer slechte indiefilms zijn dan goede. Garden State is niet afschuwelijk, maar ook niet geweldig.<br />Ten eerste is de film te snel, wat resulteert in een vrij snelle terugkeer van Large in zijn vroegere leven. Na tien jaar doen de mensen meestal alsof hij nooit weg is geweest. Waar is de g<0xC3><0xAA>ne? Natuurlijk wordt de situatie altijd opgelost door een snelle drugsscène (die naar mijn mening behoorlijk accuraat is geportretteerd). De film lijkt een heleboel emotionele onrechtvaardigheden te vertonen, waardoor we het idee krijgen dat de emotie later op een diepere en beter doordachte manier naar voren zal komen. Maar op dat gebied levert hij niets, waardoor we ons gaan afvragen waarom de reis naar sommige van zijn beslissingen en momenten zo snel werd voltooid (zoals de neiging van Peter Saarsgard om zijn graf te beroven). Het was niet helemaal abominabel, maar misschien moeten we ophouden de film te prijzen als iets wat het niet is.