Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nou, er zijn een paar dingen aan deze film. Iedereen zou hem moeten zien. Je ziet het land Irak zoals je het nog nooit hebt gezien, gedekt door de media en gefilmd vanuit een perspectief waar de meeste Amerikanen nauwelijks bij stilstaan, waar de film zijn grootste publiek heeft. Maar al die glorieuze dingen in gedachten laten ook een paar andere feiten van de film zien. Er werden 150 camera's uitgedeeld aan de Irakezen, die de oorlog en de onderwerping van de bezettingsmacht als een groeiend probleem voor de verbetering van hun land zien. En in vergelijking met Saddam is het niet meer dan een zwak gekrab op de huid. Bovendien adverteerde de belangrijkste distributeur van de film voor de grappige verkiezing die we net achter de rug hadden, door een massale e-mail naar zijn hele personeelsbestand te sturen om de film te zien. Veel van de meningen die door de geïnterviewde Irakezen als feiten werden afgeschilderd, kloppen niet. Als we de Rode Kruis-verslagen over de martelingen in Abu Ghraib moeten geloven, waren het niet Saddams trawanten die gemarteld werden, maar een fijne mengeling van 80-90% onschuldige burgers en 10-20% rechtmatige arrestanten. Nooit is onthuld dat een van die 10-20% Saddams Henchman of avondklokovertreders was. Bovendien heeft de Arabische wereld de 'democratie' nooit als een van haar tegenstanders genoemd, eerder de Verenigde Staten. Ik ben het met je eens dat de media een complete verdraaiing zijn, maar deze film toont diezelfde verdraaiing. Ik ben bang dat het Irakese volk dat in deze film voorkomt is bewerkt om met een yankee-stem te spreken. Ja, het is waar dat Saddam een hufter is en dat velen door zijn verdwijning het beste in hem zien. Het is waar dat sommige Irakezen een goed salaris krijgen. Het is ook waar dat geen enkel Irakees volk de controle heeft over hun kostbaarste oliebronnen en dat Amerikaanse bedrijven dat wel hebben. Ook staat er niet in dat twintigduizend burgers zijn omgekomen als gevolg van uitsluitend Amerikaanse artilleriebeschietingen. 15% van het land dat ooit stromend water en elektriciteit had, heeft dat nog steeds niet. Ook staat er niet in dat van 1993 tot 2003 door de Amerikaanse regering opgelegde VN-sancties meer dan 200.000 Iraakse burgers het leven hebben gekost. Ook staat er niet in dat er Democratie is in tijden dat mensen de regering kiezen en niet een enorme oorlogsmachine die de boodschap stuurt: 'Dood of Obey'. Ik ben bang dat er op de vloer van de snijkamer heel wat Irakezen liggen die niet zo blij zijn met de bezetting. Net zoals de overgrote meerderheid van de wereld niet voor de oorlog was. In feite zijn Amerika, Groot-Brittannië, Spanje en de rest van de wereld geen dragers van de democratie. Ze hebben de democratie de rug toegekeerd toen ze zagen hoe vol hun zakken konden zijn. Hoera, Saddam is niet meer aan de macht, maar ik ben bang dat er nog geen Iraki aan de macht is. Bedrijven zijn aan de macht, de media zijn aan de macht. Lees, doe je eigen onderzoek en laat je niet blinddoeken.