Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben ziek van de huidige filmuitvoeringen, vooral Amerikaanse, en heb geprobeerd de Oscar-winnende buitenlandse films te zien. En toen kwam ik dit juweeltje tegen. Het begint langzaam, maar het gaat lekker door als de oorlog eenmaal is verklaard. Het is in wezen een ouderwets meisje-wacht-op-een-jongen-die-uit-het-oorlogsverhaal-terug-komt, en de voorstellingen en de film maken dat nog veel meer. Waarom Tatjana Samojlova daarna geen internationale ster is geworden is me een raadsel (hoewel ze in haar eigen land wel succesvol is gebleven). Je maakt de reis met haar: jong, opstandig, onstuimig jong meisje, dat door de verwoestingen van de oorlog een heel sobere, sombere vrouw wordt die nog een sprankje hoop koestert (haar laatste scène is vernietigend). We houden net zoveel van haar als de camera. En het camerawerk! Was dit de pionier op het gebied van handcamerawerk? Het voegt echt iets toe aan het verhaal. En de schoonheid ervan (zoals wanneer Tatjana's personage de trap op rent en naast een hek komt). Ik ben nederig en dankbaar om deze film te zien.