Is deze recensie positief of negatief?

Laat me dit even op een rijtje zetten:<br />'Een hotshot plastisch chirurg verliest een patiënt op de operatietafel terwijl hij een cyste van haar gezicht verwijderd en wordt binnen 24 uur nadat hij haar heeft ontmoet verliefd op de onlangs gescheiden gastvrouw van het hotel, dankzij haar gedegen advies over de manier van doen aan het bed.'<br />Wauw. Als je 'The Notebook' doorhaalt, is er een nieuw kind in de stad.<br />Waar te beginnen? Nou, hoe zit het met de diepte van deze'relatie'? Ik denk dat we de basis van deze eeuwige liefde veilig kunnen samenvatten in de volgende stappen:<br />1. Beleefde beleefdheden uitwisselen bij een hapje salade. 2. Grote hoeveelheden Jack Daniels drinken; basketballen met oud eten 3. Zorg voor vlotte, ongevraagde adviezen over jullie waardeloze levens. 4. Ga met elkaar naar bed tijdens een orkaan. 5. Besteed je leven aan elkaar via luchtpost.<br />Ik zag dat George C. Wolfe 'The Hairball' en 'United Kanye West Project' in zijn dossier heeft. Zou 'blijf bij je genre' te hard zijn? Genoeg gezegd. Ik denk dat de meesten het met me eens zullen zijn dat de beste liefdesverhalen ons aan het huilen maken, of aan het lachen, of zelfs aan het hopen. Maar de reden dat ze dat kunnen doen, is dat we ergens tijdens de verhaallijn echt gaan geven om de personages die we op het scherm zien. Om ons te laten geven, moet er tijd worden besteed aan het ontwikkelen van die personages... hun leven, hun geschiedenis, de reden waarom we ze nu zien. Het lijkt wel of ze 'onze tijd willen verdoen' met zulke trivialiteiten, en in plaats daarvan hebben ze ons ongeveer 8 minuten achtergrondinformatie gegeven over elk personage voordat ze ons in een intense een-op-een interactie stortten tussen twee HOOFDLEIDERS die we allemaal prachtig vinden, maar die ons geen zier kunnen schelen.<br /><br />Gedurende een kort teder moment, als Richard Gere uitroept dat hij niet verwacht dat ze naar zijn problemen luistert en zij hem uitnodigt voor het eten, ziet de kijker een glimp <0xE2><0x80><0x93> een begin <0xE2><0x80><0x93> van iets speciaals tussen deze twee personages. Maar in plaats van te kunnen genieten van de verwachting en de speelsheid van 'wat er nu gaat gebeuren' In de heerlijke, onvoorspelbare vreugde die hofmakerij is, worden we in plaats daarvan halsoverkop in een liefdesrelatie geduwd tussen twee mensen die we nauwelijks kennen.<br />Laten we eerlijk zijn. We hebben allemaal wel eens een goedkope versie van een film in de Romantiek gehoord. Maar de reden dat we Bogart in _Casablanca_ of Nicholson in _Something's Gotta Give_ wat meer ruimte geven, is dat onze harten en geesten met deze personages naar de hemel zijn getild en door de modder heen en weer terug zijn gesleept, en tegen de tijd dat ze hun tekst hebben afgedraaid, zijn we zo diep in hun benarde situatie verwikkeld dat we de kaasfactor niet eens meer opmerken. Aangezien Wolfe ons niet toestaat onze hoofdpersonen lief te hebben of zelfs maar te mogen, is alles wat we doen...' We blijven achter met een broodje rundvlees en wat gegrinnik in het publiek.<br />Wolfe neemt de oude Hollywood-regisseursfrase 'cut to the chase' hier veel te letterlijk. Terwijl onze cast de ene na de andere gekunstelde scène opvoert, vraagt de kijker zich af of regisseur Wolfe niet stiekem tegen het publiek zegt: 'Kom op, het is een Richard Gere-romance. Koop maar gewoon.'<br />Het is als gevolg van dit verbijsterende gebrek aan karakter - of relatie - dat de climax van de film niet aan ons hart weet te trekken. Als het personage van Gere sterft, heb ik het gevoel dat ik naar het nieuws kijk over iemand die ik niet heb gekend die overlijdt. Of naar een roeiwedstrijd tussen dames achten tijdens de Olympische Spelen. Het. Kan. Ons. <br />Epic. Fail.