Is deze recensie positief of negatief?

Deze 'glimlach' mag niet worden verward met Michael Ritchies akelige parodie op een schoonheidswedstrijd uit 1975, die de weg naar de hel heeft geplaveid met goede bedoelingen.<br />De film volgt twee verhaallijnen: een verarmde Chinese vader offert zijn vrouw en zoon op om een misvormde weesjongen te groot te brengen, Ling (Yi Ding), en een door de tv verzonnen familie uit Malibu speelt 'Gidget Get Birth Control'. Katie (Mika Booram, de derde van de Olsen-tweeling) speelt een verwende, egocentrische middelbare scholiere die niet met de werkelijkheid om kan gaan. Haar lerares (Sean Astin) plaveit de weg voor een schoolreisje naar China om leerlingen te laten zien hoe ze met misvormde kinderen moeten werken.<br />De film gebruikt mismaaktheid als middel om de spanning op te voeren door Ling te behandelen als het monster van Frankenstein. Kramer maskeert haar misvorming voortdurend door hoeden, kappen en cameraposities. Deze benadering maakt gebruik van de freakshowkwaliteit die inherent is aan het materiaal. Misschien voelt ze zich niet op haar gemak met de manier waarop de maatschappij naar haar kijkt en Kramers antwoord is om haar te bedekken tot de grote onthulling. Waarom zou je je publiek met zo'n onaangenaamheid lastigvallen? We zien haar gezicht heel even aan het eind en slechts enkele minuten voor het einde van de opnamen van haar na de operatie onthullen kiekjes van haar een zwaan onder de hazenlip. Het is niet goed genoeg om het meisje een reden te geven om te leven; het is noodzakelijk dat Ling net zo hot en populair is als Katie.<br />De financiering voor de film kwam van een fonds dat was opgericht door wijlen Roy Rogers en Dale Evans. Ze zagen een erfenis van kwaliteits familiefilms voor zich. Geef mij de 'Zoon van Bleekgezicht' maar.