Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik denk dat degenen die eerder een eenzijdige relatie met iemand hebben gehad zich kunnen identificeren met het hoofdpersonage Minako (Yuko Tanaka), een vijftigjarige vrouw die nog steeds in goede gezondheid verkeert, zoals blijkt uit haar dagelijkse routine, die erop neerkomt dat ze's ochtends heel vroeg opstaat om zich voor te bereiden op haar melkbezorging, waarbij ze flessen Megmilk in een tas moet sjouwen op een route die ze met de regelmaat van de klok door de stad volgt, om lege flessen om te ruilen voor volle en om betalingen en ontvangsten in ontvangst te nemen. En er is altijd die ene bezorging die helemaal bovenaan is en die een lange trap moet beklimmen om klanten tevreden te stellen. En vreemd genoeg was die stop een stop die ze maakte bij een man op wie ze van haar tienertijd tot aan haar volwassenheid bijna haar hele leven verliefd is geweest, en waarbij het product niet werd gewaardeerd, maar in de gootsteen werd gegoten. Omdat ze op dezelfde school hebben gezeten, zien we dat ze niet met elkaar praten en dat ze in hun dagelijks leven fysiek altijd zo dicht bij elkaar staan, maar tegelijkertijd zo ver weg lijken. Er is geen oogcontact, afgezien van vluchtige blikken bij toeval en weinig erkenning van elkaars bestaan. We ontdekken dat ze een verleden delen dat waarschijnlijk alle ideeën over samenzijn heeft vernietigd, waarin de duidelijke aantrekkingskracht tussen de twee door de vorige generatie werd belemmerd om zich te ontwikkelen. Ik vond Minako zelf een interessante vrouw, iemand die haar gevoelens zo lang heeft onderdrukt, dat je je alleen maar kunt afvragen wat voor schade het zou aanrichten. Als ik lees dat de oorspronkelijke Japanse titel 'Op zekere dag lees je boeken' betekent en dat klopt, dan had ik het gevoel dat de film een prachtige finale had met die opname van haar goed gevulde boekenkast, waarschijnlijk een toespeling op het feit dat ze uiteindelijk toch niet alleen is, en dat ze waarschijnlijk op haar krukken was teruggevallen om de pijn van het alleen-zijn te verwerken en terug te keren naar een levensstijl waaraan ze al vijftig jaar gewend was. Behalve dat ze zich in twee banen heeft gestort, heeft ze van die boeken die als een soort ontsnappingsmiddel dienen, en zo nu en dan pent ze kleine, lieve niemendalletjes aan de liedbijdrageprogramma's op de radio.<br /><br />Yuko Tanaka leverde een prijzenswaardig werkstuk toen de emotioneel sterke vrouw zich neerlegde bij haar lot en besloot van niemand anders te gaan houden, van niemand anders dan haar geliefde. Takanashi (Ittoku Kishibe) was een interessantere figuur met meer facetten. Hij houdt zich aan zijn huwelijksgelofte en besteedt een aanzienlijk deel van zijn filmtijd aan de verzorging van zijn ziekelijk bedlegerige vrouw (gespeeld door Akiko Nishina) terwijl hij jongleert met zijn baan bij de afdeling Jeugdzaken van het stadhuis. Ik had het gevoel dat het werk hem, als kinderloos echtpaar, een manier verschaft om te zorgen, niet voor zijn eigen kinderen, maar voor de kinderen van anderen, de kinderen met problemen die verwaarloosd worden en aan hun lot worden overgelaten. In een zeldzaam moment van woede zien we hoe hij zulke eigenzinnige ouders, die het leven van hun kinderen niet op waarde weten te schatten, boos de les leest. <br /><br />Het verhaal van Kenji Aoki heeft kleine eigenaardigheden om de personages aantrekkelijk te maken en slaagde erin om er ook veel meer glimpen en dimensies in te leggen, zoals dat Takanashi een hopeloze haiku-dichter is ondanks het feit dat hij lid is van de haiku-club, en steunt op personages als het bejaarde echtpaar Minagawa, waar Masao (Koichi Ueda) een paar komische maar trieste momenten doormaakte terwijl hij langzaam seniel werd, terwijl vrouw Toshiko (Misako Watanabe) het verhaal vertelt en ons meeneemt in het liefdesverhaal van een alleenstaande vrouw op haar vijftigste. Zelfs Akiko Nishina's optreden als de bedlegerige echtgenote was ronduit fascinerend, met haar personage dat in de verlichte staat verkeert waarin ze het verleden van haar man kent en in haar ziekelijke toestand onzelfzuchtige en pijnlijke beslissingen neemt. <br />Het is wat je kunt verwachten van een typische Japanse romantische film, zonder jonge, huwbare hoofdrollen als dwarse geliefden, maar met alle andere elementen op hun plaats, zoals romantische decors, liefdesliedjes en dat typische ingehouden maar liefdevolle gedrag. Ik dacht dat het verhaal het gevaar liep dat het de gebaande paden zou verlaten als onbeantwoorde liefde wordt geconsumeerd, maar regisseur Akira Ogata slaagde erin de gebruikelijke melodramatische momenten in zulke verhalen te vermijden, al vroeg het verhaal wel om een duidelijke plotontwikkeling naar de laatste akte die je kon voorspellen, vooral als je je romantische 101 al ver voorbij was. Als je in de stemming bent voor een bitterzoet liefdesverhaal met een onbeantwoorde liefde als hoofdthema, dan is The Milkwoman een aanbevelenswaardige romantische film (al wordt hij in een rustig tempo verteld) als je in de stemming bent voor bitterzoete liefde, herinneringen en een leven zonder spijt.