Is deze recensie positief of negatief?

Een geluid van donder. Een van de grootste korte verhalen die ooit zijn geschreven. Door een van de grootste grootmeesters van de fantasie, Ray Bradbury. Wat een geweldig verhaal.<br />Maar wat een braakselachtige film!<br />In Bradbury's korte sciencefictionverhaal biedt een bedrijf dat Time Safari heet, grote jagers de kans om terug in de tijd te gaan en dinosaurussen te doden. Regel nummer één is: Blijf Op Het Pad, een zwevend metalen looppad dat geen interactie met de prehistorische omgeving mogelijk maakt. Tijdens een jacht stapt een man van het pad af en verplettert per ongeluk een vlinder. Als de jachtpartij terugkeert naar het heden, is de wereld zoals zij die kennen drastisch veranderd. Het verhaal van Bradbury was een snelle slagaderlijke bloeding, een parabel van het rimpeleffect.<br />A Sound of Thunder werd in 1952 gepubliceerd (volgens Wikipedia het meest gerenommeerde sciencefictionverhaal aller tijden), en het werd geïllustreerd met de Chaostheorie, het darwinisme en het vlindereffect (dat pas in de jaren zestig door Edward Lorenz zou worden bedacht). In Bradbury's verhaal werd het wonder van de tijdreis overschaduwd door de hebzucht van het bedrijfsleven, en op zijn beurt weer overschaduwd door het dodelijke gevaar voor het bestaan van de mensheid zelf. <br /><br />In de film A SOUND OF THUNDER (geregisseerd door de onevenwichtige Peter Hyams, CAPRICORN 1, 2010: ODYSSEY TWO) gaat een groepje slechte acteurs keer op keer door het tijdportaal om hun fouten recht te zetten, als een uitwerpselenversie van TERUG NAAR DE TOEKOMST. De film heeft niets te maken met Bradbury's krachtige verhaal, behalve de eerste schok van de tijdreizende prehistorische jachtpartij. Egregionen hebben vrijheden met Bradbury's verhaal <0xE2><0x80><0x93> reptielen met bavianengezichten, planten die het beton van Chicago overwoekeren, tijdgolven die door de stad rimpelen, CGI-insecten <0xE2><0x80><0x93> waarvoor Bradbury de filmmakers de broek en de onderbroek en de kontharen van het lijf zou moeten rukken. <br /><br />Noviceschrijvers Thomas Dean Donnelly, Joshua Oppenheimer en Gregory Poirier zouden een Big Balls Agency moeten beginnen, omdat ze denken dat ze elementen aan een Ray Bradbury-verhaal zouden kunnen toevoegen die het zouden verbeteren. Hoe kunnen die kerels in een rechte lijn lopen met zulke grote ballen? Ben Kingsley is de eigenaar van Time Safari, met een haarstukje dat zo slecht zit dat het op een haarstukje lijkt, Edward Burns is zijn belangrijkste jager, Travis, en Catherine McCormack (die Murron MacClannough was in _BRAVEHEART_ ) is de wetenschapper met de beste borsten.<br />Ik kan onmogelijk de honderden en nog eens duizenden kolossale stommiteiten en stompzinnige dialogen beschrijven, maar hier is er maar één, uitgesproken door David Oyelowo als een soort 'wetenschapper'. Hij verwijst naar de sterrencluster van de Plejaden: 'De Zeven Zusters, ze zien eruit als sterren, hè? Maar elk van hen is een heel melkwegstelsel.' Eh, nee, idiote wetenschapper, het zijn eigenlijk, uh, sterren.<br />De drie debielen die Bradbury's verhaal herschreven, vergaten dat ze niets wisten van natuurkunde of astronomie. Of van schrijven.<br />Het beste deel van de film is de borst van Catherine McCormick, die tegen haar verfomfaaide blouses van een te kleine maat aan drukt.<br /><br />Recensie van Poffy The Cucumber (voor Poffy's Movie Mania).