Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze recensie had allang geschreven moeten zijn, want ik beschouw _A Tale of Two Sisters_ als de grootste film die ooit is gemaakt. Ik zal dit juweel afwegen tegen elke andere film op het gebied van scenario, cinematografie, acteerwerk, na-productie, montage, regie of welk ander aspect van filmmaken dan ook. Het is in alle gevallen bijna volmaakt, een waar meesterwerk in een zee van namaak-'meesterwerken'.<br />De structuur van deze film is met gemak de meest strak geconstrueerde in de geschiedenis van de cinema. Ik kan me geen andere film voorstellen waarin om de minuut iets van vitaal belang gebeurt. Ji-woon Kim lijkt letterlijk een film te hebben gemaakt die de kijker er praktisch toe dwingt hem op de meest gedetailleerde niveaus te ontleden. Een schijnbaar onbetekenend voorwerp kan worden getoond boven een rek met jurken, twee dagboeken, een druppel bloed die uit een scheur in de vloer komt, een flesje pillen, enzovoort. Zo'n gebeurtenis kan zich in elke andere film een paar keer voordoen, maar in A Tale of Two Sisters gebeurt het op zo'n razendsnelle, meedogenloze manier dat de kijker de film voortdurend in de gaten moet houden om te voorkomen dat hij iets belangrijks over het hoofd ziet. Met andere woorden, het inhoudsniveau van deze film is voldoende om gemakkelijk een dozijn andere films te vullen. Hoe kan iemand die bij zijn volle verstand is, meer van een film verlangen dan dit? Het is gewoon de hoogste, meest superieure vorm van cinema die je je maar kunt voorstellen. De meest geciteerde kritiek op A Tale of Two Sisters wordt keurig samengevat door Zefod B Goode, die ten onrechte beweert dat het verhaal een onsamenhangende, onopgeloste puinhoop is die verwarring gebruikt om een vals gevoel van intelligentie op te wekken, omdat het geen laatste reeks feiten bevat die ten grondslag liggen aan de intrigerende vragen. Hij stelt dat Ji-woon Kim een tiental mogelijke verklaringen heeft opgeworpen en het daarbij heeft gelaten. In werkelijkheid is echter niets minder waar. A Tale of Two Sisters biedt een reeks onaantastbaar objectieve feiten die de kijker helpen om de EXACTIEve gebeurtenissen van elke scène van de film te identificeren. Als onze goede vriend Zefod had opgelet, zou hij bijvoorbeeld de reeks duidelijke flashbacks hebben opgemerkt die voldoende feitelijke informatie verschaffen om de film te kunnen begrijpen. Deze flashbacks zijn overtuigend in tegenspraak met Zefods bewering dat de film volkomen subjectief is. De objectieve elementen van A Tale of Two Sisters zijn zo duidelijk voor iedereen die ze wil zien, dat alleen al de bewering van een gebrek aan objectiviteit het geduld van een kijker, die blijkbaar niet de geringste poging wil doen om ze te zien, in twijfel kan trekken. Kan Ji-woon Kim echt iets aanmerken op het ongeduld van kijkers die het verlangen missen om zijn film te begrijpen? Ik denk het niet. Ik wil niet de intelligentie beledigen van critici als Zefod, die A Tale of Two Sisters niet kunnen 'pakken', omdat het in feite niets te maken heeft met een gebrek aan intelligentie, maar met een gebrek aan doorzettingsvermogen. De film is zo doeltreffend uitgedacht dat de enige mogelijke verklaring voor verwarring een gebrek aan inspanning van de kant van de kijker is. Ja, deze film vergt een aanzienlijke hoeveelheid puzzelen, maar de stukjes passen in elkaar om een prachtig beeld te creëren. Je hoeft ze alleen maar in elkaar te passen. Vergeet niet dat het script is geschreven door iemand die het plaatje al in zijn hoofd had toen hij de stukken gewoon van elkaar scheidde en ze vakkundig op hun plaats zette, met als doel een schitterende cerebrale oefening te leveren die, wanneer hij voltooid is, een ultieme vorm van voldoening en ontzag schenkt.<br />Begrijp me niet verkeerd. Er zijn films die lijken te beginnen met een onvolledig plaatje en die een puzzel proberen te creëren die door opzet onoplosbaar is. Spider Forest (2004), Perfect Blue (1998) en Donnie Darko (2001) zijn daar perfecte voorbeelden van. A Tale of Two Sisters is dat niet. Het is ironisch dat Zefod beweert dat Darko meesterlijker is geconstrueerd dan A Tale of Two Sisters, vooral als je bedenkt dat Darko niet alleen bijna geen objectieve feiten verschaft, maar ook een wending aan het einde die het wezenlijke _deus ex machina_ cliché is dat je aan het eind van elke film die ooit is gemaakt kunt laten vallen om het ultieme voorbeeld van valse intelligentie te geven. Ik schaam me dat ik de twee films in één zin noem, maar het contrast is belangrijk. Hoewel het me verbaast dat Zefod een film noemt die instort als hij aan ook maar de geringste intellectuele inspanning wordt blootgesteld als een manier om kritiek te leveren op een film die alleen waarneembaar wordt door een significante toepassing van intellectuele inspanning. Hij houdt kennelijk van zijn 'intelligente' films in de meest oppervlakkige vorm. Dat wordt duidelijk als hij in zijn recensie 17 achtereenvolgende vragen stelt die door de film zelf heel overtuigend worden beantwoord. Lees maar eens de draadjes van Opiemar binnen het IMDb-forum Een verhaal van twee zusters. Iedereen die die draadjes zorgvuldig leest en toch een gebrek aan een objectieve oplossing voor deze film aanvoert, kan net zo goed helemaal ophouden met het kijken naar intelligente films, omdat de antwoorden zo verdomd ONBEKEND zijn.<br />Ik zou graag meer willen zeggen, maar ik ben aan mijn limiet van 1000 woorden gekomen. Alles wat hier gezegd is, moest gezegd worden. Het zij zo!