Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Twee ontsnapte gevangenen komen het bos uit en schieten twee kampeerders door het hoofd. Dat is de eerste scène, en ik kromp ineen, bang voor wat er zou komen. Maar aan het eind van het eerste halfuur werd ik helemaal meegesleurd in de stortvloed van beelden. Niet omdat ik ook maar iets om de personages gaf, maar omdat ik verbijsterd was over hoe waardeloos de film was en nieuwsgierig naar hoe diep hij werkelijk kon zinken.<br />Frank (Remar) en Red (Woolvett) zijn de ex-gedetineerden. Nadat ze de twee onschuldige kampeerders hebben vermoord, ploeteren ze door het bos naar de afgelegen blokhut van Dean Stockwell en zijn twee zoons, de advocaat Keith en de van hen vervreemde homoseksueel Behr. De vluchtelingen doen eerst alsof hun auto kapot is en ze de telefoon moeten gebruiken, maar geleidelijk onthullen ze hun identiteit.<br />Nou, tot nu toe lijkt het bekend terrein. 'Desperate Hours' of 'Funny Games' misschien. Maar <0xE2><0x80><0x93> wacht even <0xE2><0x80><0x93> de homoseksuele zoon speelt onder één hoedje met de twee. Het schijnt dat Stockwell, toen hij ontdekte dat zijn zoon in flagrante delicto omging met een andere man die Billy heette, Billy een schop heeft gegeven en hem eruit heeft gegooid. Billy ging dood en nu geeft Behr zijn vader de schuld van zijn dood. En pa is inderdaad een soort Neanderthaler als het om parafilie gaat, ondanks het feit dat hij zojuist samenwoonde met een secretaresse.<br />De door verdriet overmande Behr heeft het hele huis afgezocht, op zoek naar iemand anders die Billy heeft gekend, iemand met wie hij zijn wanhoop kon delen. Het bleek een van de ontsnapte gevangenen te zijn, en nu is Behr vastbesloten hen in vrijheid te stellen.<br />Daarna wordt het een grote puinhoop. Mensen praten. Ze praten en praten. Ze praten aan één stuk door. En NIET over die twee krankzinnige moordenaars die niet kunnen wachten om er een tussen hun ogen te schieten. Nee, de dialoog gaat ongeveer als volgt: ' Je was gewoon zo bang voor iets in jezelf dat je zelfs je eigen zoon hebt verjaagd.' Dat is Behr, de jonge homo, die met Stockwell staat te praten. Het is alsof een huiselijk drama op een middag zijn genen heeft vermengd met een dodelijke thriller in een soort transformator of cocktailshaker.<br />De enige echte voorstelling wordt gegeven door James Remar, de spraakzamer en onheilspellender van de twee vluchtelingen. En dat komt voornamelijk door zijn norse maar vloeiende bariton, die klinkt als die van Lance Henrickson, en zijn brede, guppyachtige lippen. Hij is gemakkelijk voor het oog en de oren.<br />Dean Stockwell heeft goede voorstellingen gegeven, waaronder zijn onschatbare bizarre draai in 'Blue Velvet'. Hij was mijn tegenspeler, maar door luiheid, het verstrijken van de jaren of een slappe leiding zijn al zijn bewegingen en woorden tot een stereotype geworden. Het is alsof hij toneelaanwijzingen opvolgt <0xE2><0x80><0x93>'verbaasd kijken' en 'boos schreeuwen' <0xE2><0x80><0x93> en ze letterlijk opvolgt. Er is geen verrassing in een karrenvracht.<br />Als de homoseksuele zoon, Jason Behr, ooit met zijn ogen heeft geknipperd, moet dat zijn geweest terwijl ik tegelijkertijd met mijn ogen knipperde, want ik heb het gemist. Hij heeft een lange nek en zijn instrument heeft maar één gezichtsuitdrukking. Woolvett als de tweede schurk in het met pijnbomenhout betimmerde houtwerk. De advocaatzoon is Robert Glen Keith. Ik hoop dat hij zijn baan niet heeft opgezegd. <br />Het is een doodgewone richting, die functioneel is zonder ook maar in het minst vernieuwend te zijn. Soms is het verwarrend. Ik wist niet meer waar iedereen was toen de moordenaars op de veranda van de blokhut rondcirkelden en de familie zich met een geweer binnen had opgesloten. Ik begreep ook niet hoe Stockwell een bom door de deur van de blokhut kon gooien, Remar kon raken en hem van de veranda kon gooien, waarna Remar gewoon kon opstaan, het stof van zich af kon kloppen en een kribbige riposte kon bedenken als: 'Oké, dat spelletje kan ik ook spelen.' Maar waarom zou je doorgaan? Je moet het zien.