Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben niet traag in het vinden van 'herstelbare sociale waarde'. Wat voor boek of film mensen ook willen onderdrukken, van Huck Finn/Hart der Duisternis tot, ik weet het niet, Deep Throat of de laatste onthoofding van een gijzelaar, ik zou oprecht willen dat ze dat niet deden. Ik hou niet van porno of van geweld-als-vermaak, maar wat ik ervan zie, neig ik te zien in camerastandpunten, sneden, pannen, belichting, ritmes, bijna zonder angst of prikkeling, soms zelfs zonder de bedoeling van filmmakers of acteurs. Zelfs van beelden waarvan redelijke mensen zouden kunnen aanvoeren dat ze nooit hadden mogen bestaan, heb ik altijd het idee dat er iets te leren valt. Ik vraag me meer af hoe een film werkt dan wat hij doet. Misschien is dat verkeerd van me. Wijzer, maar moeilijker te doorgronden, dan het ontleden van onplezierige films, is het zien van eenheden, pannen enz., één met en onafscheidelijk van wat dan ook. Ik vraag me af wat horrorfilmers en kerkarchitecten met elkaar gemeen hebben. Voeg daarbij politieke filmmakers, fascisten en niet-fascisten. Allen manipuleren met licht, ruimte en geluid om waarneming en stemming te veranderen. Hoe verschillend zijn hun doelstellingen? Hoe verschillend zijn de doelstellingen van degenen die echte wreedheden filmen om als propaganda te gebruiken?<br />Toen de originele All Night Long (ANL) trilogie op mijn plank verscheen, liet ik hem bijna een jaar lang onbeheerd staan. Nieuwsgierigheid had me ertoe gebracht hem te kopen. Op de dag dat de film werd uitgebracht, vond ik het onhandig maar effectief, tot en met het onhandige geluidloze straatgevecht dat in feite een aanval op de gevoeligheid van de filmkijker lijkt te zijn. Ik zou er zeker nog eens op terug moeten komen, maar ik verheugde me niet op het vooruitzicht. Dit was duidelijk niet de sublieme gruwel van Kairo, Cure, Angel Dust, Lain, de rauwere maar nog steeds traditioneel ingelijste gruwel van de eerste Evil Dead Trap, het openlijk politieke werk van Koji Wakamatsu, of zelfs de briljante grofheid van de vroege Cronenberg. Op dit moment in de geschiedenis bekijk ik ze niet zonder te denken aan Abu Garib (van wie ik me geloof dat hij een deel op video heeft vastgelegd) en aan de gijzelingsvideo's, maar ook aan de folteraars van Godard (in Le Petit soldat?) voor wie wreedheid gewoon werk is, een fractie van iemands werkdag. En dan is er nog het lange nieuwsitem uit Noord-Californië waarvan ik me de details nauwelijks kan herinneren, maar dat ik ook niet helemaal kan vergeten omdat er ook 'cinema' in zit, een duo van seriemoordenaars die, als ik me niet vergis, berucht zijn omdat ze zichzelf tijdens het martelen van slachtoffers op video hebben vastgelegd. is de meest ambitieuze en zou wel eens een keerpunt voor directeur Matsumura kunnen zijn. (Ik heb de inzendingen die op anl3 volgden niet gezien.) Bij de eerste twee inzendingen stelde ik me een camera voor die in handen was gevallen van een van die randkinderen van de middelbare school die zo obsessief oorlogsscènes of andere wreedheden tekenen. (Of alsof een van Matsumura's wraakzuchtige personages schrijver-regisseur was geworden. Iedereen die deze films heeft gezien en Michael Powells gluurder niet heeft gezien, zou er goed aan doen die film te zien.) Maar anl3 lijkt een mainstreamfilm te willen worden. Matsumura's hoofdpersoon kweekt vleesetende planten, waarbij hij gebruikmaakt van een paar typisch Japanse coole close-ups van de natuur. Er is ook, voor het eerst, een Matsumura-film, een traditioneel erotische reeks: Kikuo' De vrouwelijke baas van Kikou sluipt naar hem toe en begint hem te liefkozen terwijl hij naar de klanten van het liefdeshotel gluurt. Kikou zit er ongelukkig tussenin gepropt. Hij is een tussenpersoon-voyeur. De kortstondige opwinding komt voort uit de lagen van het voyeurisme. Er is zelfs een filosofische/poëtische vuilnisman, een vuilnisvoyeur die me op de een of andere manier doet denken aan het gedicht in Wakamatsu's niet-alles-wat-het-klinkt-zoals _Go, Go, Tweede Maagd_.<br />Ik kom hier niet verder mee, en het belemmert mijn commentaar op andere films. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ik over een paar jaar een retrospectief van Matsumura in mijn plaatselijke filmarchief zal aantreffen, misschien met een of andere geleerde als gast die op iets is gestuit wat ik over het hoofd heb gezien. Maakt het iets uit of de regisseur zijn dodelijk verwarde personages 'begrijpt'? Moet hij ze eigenlijk wel begrijpen? Misschien is het de taak van een regisseur om het er gewoon uit te gooien, en dan moeten de critici, sociologen en de rest van ons het maar uitzoeken. Misschien is regisseurs- of artistieke verantwoordelijkheid wel een onzinnig idee.<br />Mijn laatste worsteling met dit ding deed me me afvragen wat een vrouw in vredesnaam moet denken als ze naar deze overweldigend mannelijke oefeningen kijkt. We maken vrouwen dit keer op keer mee, van Star Wars tot et cetera en et cetera en et cetera en et cetera en et cetera en et cetera en et cetera, maar is er iets wat zo manisch is als de All Night Longs?