Wat is het sentiment van de recensie?

Head had een trots moment moeten zijn, niet alleen vanwege zijn sterren (The Monkees en Victor Mature) of zijn regisseur/medeschrijver (Bob Rafelson), maar ook vanwege zijn andere mede-medeschrijver (en korte cameo) Jack Nicholson. Zoals de film nu is, lijken de meeste mensen hem te mijden, en buitenstaanders beschouwen de film op zijn best als een curiositeit.<br />Hoewel de T.V.-serie beroemd was vanwege de fratsen van 'Help!' van de Beatles, wordt deze film ook door dezelfde mensen beoordeeld. Maar in tegenstelling tot de afgezaagde en pijnlijk overschatte Beatles-films en zelfs de gedateerde T.V.-serie van de Monkees, heeft Head een diepere laag. De duistere natuur is hier aan het werk, en hoewel dat misschien bizar klinkt als je het over een gefabriceerde popband hebt, geeft het gebruik van bepaalde thema's en beelden (zoenende vrouwen, lachende invaliden en levensechte beelden van een Vietcong-krijgsgevangene die van dichtbij wordt doodgeschoten) de film een scherpte die veel'serieuze' films niet zouden durven nastreven.<br />Er zijn ook leuke momenten, variërend van James Bond-imitaties tot 'Big Victor' en mijn persoonlijke favoriet, Mickey Dolenz onder beseige door Arabische soldaten te paard. 'Ik ben de dummy, Mickey, ik ben altijd de dummy', beweert Tork, waarmee hij keurig zijn eendimensionale folie-rol van de serie samenvat), waarmee hij bedoelt dat hun personages als ze 'zichzelf' spelen en niet-spelen, meer open worden en daardoor minder algemeen en irritant worden dan ze in de serie waren. Dit niveau van parodie en zelfbewustzijn neemt zelfs zijn fab-4- origine aan, met subtielere versies van de Maharishi en openlijke erkenning door een serveerster die vraagt: 'Nou, als het Gods geschenk aan de achtjarigen niet is, hoe bedank je Ringo Starr dan?' Ook moet je luisteren naar Tork die 'Strawberry Fields Forever' fluit als hij op de wc zit.<br />Dan zijn er natuurlijk nog de liedjes. Zes stuks hier, iets psychedelischer dan gewoonlijk, wat hun fans misschien van zich heeft vervreemd, en zelfs een cameo van Frank Zappa zou zich op dit moment niet tegen hun charmes hebben gekeerd. Waarschijnlijk is het charmante 'As We Go Along' het beste, hoewel het eerste, een door Carol King geschreven 'Porpoise Song', interessant spreekt over het verlangen om te leven terwijl de tijd meedogenloos wegtikt en de dood steeds dichterbij komt. Op een lichtere toon lijkt het refrein van 'de bruinvis lacht' een directe imitatie van 'I am the Walrus'.<br />Misschien is het meest inventief van Head, met directe verwijzingen naar de stomme film en de drugscultuur, de verhaalstructuur. Niet de enige reden, maar wel de belangrijkste reden waarom het beter wordt met meer beelden, is dat het verhaal naar links, naar rechts, naar voren, naar achteren, rond en door verschillende niveaus van de werkelijkheid gaat. In wezen is het een reeks schetsen die losjes aan elkaar hangt, de samenhang wordt verstevigd door de ruimte-tijd-overtreffende plot die zijn interne logica aan elkaar hangt door middel van flashbacks, droomsequenties, de gevangenis van de geest en de afstandsbediening van het kanaal.<br /><br />Met een perfect begin en einde was deze intelligent geschreven, alwetende film niet wat het tienerpubliek van The Monkees had verwacht en wat vervolgens een negatieve, kritische ontvangst kreeg. Nu die verwachtingen weg zijn, moet deze film dringend worden herzien.