Is deze recensie positief of negatief?

Tamara Anderson en haar familie zijn weer aan het verhuizen, terwijl haar rondtrekkende vader, een schilder, zijn volgende landschap najaagt. Ze is vijftien en verkeert in haar opstandige fase. Ze is al boos op haar vader omdat ze zo vaak verhuizen, en haar woede wordt nog erger als haar moeder plotseling in een sanatorium voor tuberculose wordt opgenomen. Door de afwezigheid van haar moeder haalt Tamara uit naar haar vader en zoekt ze troost in de godsdienst, de buurjongen, Rusty, en in de geest van de dode tiener die vroeger in haar huurhuis woonde.<br />Het verhaal is uiterst bescheiden. Het wordt op een vreemde manier ingekort, en zelfs tijdens de emotionele scènes is er geen enkele spanning. De acteurs die de ouders spelen, zijn prima. Alberta Watson is ongelooflijk charismatisch als de zieke moeder, en Maria Ricossa als de door schuldgevoelens gekwelde moeder van de dode tiener is bijzonder effectief. Maar Katie Boland, als Tamara, is te amateuristisch voor de rol. De dialogen zijn heel natuurlijk en Boland kan het niet helemaal waarmaken. Ze heeft haar momenten en als ze die heeft, kan ze goed zijn, maar er waren te veel momenten waarop ze niet goed uit de verf kwam. Je kunt haar zien denken 'oké, dit is mijn tekst en dit is het gezicht dat ik moet spelen' in plaats van dat ze op de andere acteurs reageert. Kevin Zegers als Rusty en Megan Park als zijn zus Brenda hebben ook last van gekunstelde bevallingen, maar ze spelen in elk geval minder scènes.<br />Als het goed was gedaan, had het script een ontroerende film van haar kunnen maken. En het heeft momenten, maar het grootste deel zit vast in een amateuristische hoofdrol en vlakke regie.