Is deze recensie positief of negatief?

Er is een verschil tussen een 'film' en een 'film'. Een film, ongeacht de kwaliteit, is klaar voor publieke consumptie. Een film is wat een groep vrienden in de loop van een weekend met een camcorder maakt. In mijn tijd als kijker heb ik misschien voorbeelden van beide gezien.<br />Op 19 september woonde ik een vertoning bij van 'Donnybrook' van schrijver/regisseur Jon Satejowski. Nu ik het script heb gelezen en twee verschillende versies (een ruwe versie en het 'afgemaakte' product) van dit stuk heb gezien, kan ik veilig zeggen dat het een film is. En nog wel een studentenfilm. Het is, bij gebrek aan een beter woord, competent, dat wil zeggen dat de regisseur wist hoe hij een camera moest instellen en bewegende beelden moest vastleggen. De beelden zijn voor het grootste deel statisch en niet indrukwekkend, en de dialogen worden teruggebracht tot voornamelijk lange opnamen, met weinig tot geen close-ups om het publiek in staat te stellen een relatie met de personages op te bouwen. Ik begrijp dat dit een bescheiden film is, maar enige visuele flair zou op prijs zijn gesteld, en het zou de belangstelling van het publiek hebben vergroot.<br />Toegegeven, er zijn onafhankelijke films geweest die hebben laten zien dat beperkt camerawerk kan worden overwonnen door een goed geschreven, boeiend verhaal en een paar scherpe dialogen. Steven Soderberghs'seks, leugens en video's' schieten me meteen te binnen. Maar deze film heeft geen van beide. Het hoofdverhaal is zwak en ongericht. Als Davie zijn relatie met zijn vader probeert te herstellen, dan vind ik dat de film daar niet over gaat. Wat ik eruit opmaak, is dat Davies voornaamste ambitie is om 'het gezicht van de rock-'n-roll te veranderen'. Maar we zien heel weinig activiteit van zijn kant om dat te laten zien. Hoewel er in het begin een droomsequentie is en aan het eind een geïmproviseerde voorstelling van hem, lijken we alleen maar scènes te zien waarin Davie naar muziek luistert of nonchalant op een gitaar tokkelt. We krijgen alleen te horen dat Davie heel wat optredens heeft gedaan, maar dat we hem nooit in de rock-'n-roll-modus zien. De volgende keer moet je het publiek niet vertellen wat je gaat doen. Iedereen die een cursus creatief schrijven heeft gevolgd, weet dat. Bovendien ziet Davie er niet uit als iemand die groot zou zijn geworden in het glamrocktijdperk van de jaren zeventig; hij ziet eruit alsof hij zich meer op zijn gemak zou voelen in de begintijd van de rock-'n-roll en zich zou voordoen als de minder getalenteerde broer van James Dean. Als ik een film wil zien met zo'n lukrake opbouw, zal ik overwegen weer naar 'Napolean Dynamite' te kijken, een film waar ik de eerste keer nauwelijks doorheen kon komen.<br />Wat de hierboven genoemde dialoogscènes betreft, moet ik misschien zeggen dat ze schaars zijn en er heel ver tussenin zitten. Is het te veel gevraagd voor personages die wel spreken? Ik denk het niet. Als de personages spreken, is het in korte, onsamenhangende zinnen; een opeenvolging van o zo intelligente vragen, boos gegrom of wilde, overdreven uitbarstingen. Deze personages gedragen zich gewoon niet als normale, rationele mensen. Als je met dit soort materiaal werkt, is het gemakkelijk te begrijpen waarom er maar één goede rol in de film is, die van Al Hudson, en dat is alleen maar omdat hij een slechte imitatie van Sam Elliott doet voor zijn tijd op het witte doek. Een goede regisseur, of in elk geval een die klaar is voor de uitdaging van een scenarioschrijver, zou deze problemen hebben opgemerkt en de schrijvers en cameramensen zover hebben gekregen ze te corrigeren. Maar nu Satejowski zo dicht bij het materiaal is, ziet hij ze gewoon niet, of als hij ze wel ziet, is hij niet bereid de noodzakelijke stappen te nemen om ze te corrigeren omdat het zijn creatieve visie zou schaden. Als je niet in staat of niet bereid bent om op een constructieve manier met kritiek om te gaan, is dat het kenmerk van een genotzuchtige, misleide dwaas. Vraag maar aan Rob Schneider.<br />Uiteindelijk blijven we achter met een armzalige, op de middelbare school gemaakte kopie van Zach Braffs fantastische 'Garden State', gecombineerd met de al even fantastische 'Velvet Goldmine', twee films die uw tijd veel meer waard zijn.<br />Voordat er iemand van de cast of de crew uit het woord 'werk' komt om mij op mijn kop te geven voor deze recensie, wil ik u dit aanbieden. Het beste wat ik kan doen is Mr. Satejowski complimenteren met het feit dat hij de ambitie heeft om zelf een film te maken en die aan een publiek te laten zien. Maar de hoop dat deze film opgepikt en verspreid zal worden, is gewoon misleidende grootheidswaan. Dit is een studentenfilm, niets meer, niets minder. Als de film enige belofte inhoudt (en laten we eerlijk zijn, op dit moment komt die niet van het acteren, het schrijven of het regisseren), dan is het deze: als, áls, de mensen die bij deze film betrokken zijn bereid zijn, leer dan alsjeblieft van deze film, sla hem op en gebruik de lessen die je bij je volgende poging hebt geleerd; val je critici niet aan, laat dat niet door vrienden of familie voor je doen. Als je in staat bent dit te doen, is de volgende misschien de distributie waard, waard om een 'film' genoemd te worden. Ik ben uw audiëntie, en ik ben bereid te kijken.