Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Mijn eerste Ichikawa in vele jaren en de eerste van zijn oorlogsfilms die ik heb gezien, was van het begin af aan aangrijpend en genadeloos. In de eerste scène krijgt de held in spe, Tamura, te horen dat hij niet verder kan met zijn eenheid, waar hij naar toe is teruggekeerd. Hij heeft blijkbaar tbc, maar hij is niet zo ziek dat het ziekenhuis hem kan opnemen, gezien de hoeveelheid oorlogswonden die ze hebben. Maar zijn oude eenheid wil hem ook niet terugnemen; zijn commandant geeft hem een granaat en zegt dat als hij zich werkelijk hopeloos voelt en zichzelf wil opblazen, dat het dan maar het beste is. De situatie lijkt werkelijk hopeloos, voor soldaat eerste klas Tamura en voor iedereen. Nobi is een odyssee door de hel, of liever gezegd, door een hel van ontboste bossen, dode rotsvlakten en dode en stervende Japanse soldaten die alleen nog maar hopen op het einde, vrede of de dood. Ichikawa's film wordt gefotografeerd met een verbluffende B&W-lens, die zowel de troosteloosheid van Tamura als die van de mensen die hij op zijn reis naar zijn ondergang ontmoet, benadrukt, en laat zien hoe klein en naakt ze allemaal zijn te midden van de onmetelijkheid van de bergen en de bossen. Aan deze kleine kwestie van mensen zal spoedig een einde komen, lijkt de aarde te zeggen, maar ik zal in leven blijven en het nauwelijks merken. De rest van de film probeert Tamura in leven te blijven, menselijk te blijven en uit de gevarenzone te komen. Het lukt hem in geen enkel opzicht om het er goed af te brengen. Hij sterft langzaam van de honger en pleegt uiteindelijk een paar tamelijk weerzinwekkende daden. Uiteindelijk sluit hij zich aan bij twee andere wanhopige mannen die hun eenheid hebben verloren of overleefd, en die hun toevlucht hebben genomen tot kannibalisme. In zijn verzwakte toestand, tegenover andere gewapende mannen, komt hij tot de ontdekking dat de enige manier om in leven te blijven is om te breken met alles waarin hij gelooft.<br />Ichikawa's film is net zo wreed, compromisloos en intens als elke oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. Er zijn momenten van humor en tederheid, maar die zijn vluchtig en blijven niet in de herinnering hangen, zoals de scène met de man op de bergtop die Tamura praktisch smeekt om zijn vlees te mogen eten; het terugkerende komische moment met Tamura die zijn versleten schoenen verruilt voor het betere leer van een gevallen kameraad; de vernederingen die mensen moeten doorstaan om te overleven; de waarheid dat dit elke oorlog is, alle oorlogen, alle mensen, zolang we zo doorgaan. Een meesterwerk dat ik waarschijnlijk heel, heel lang niet meer zal zien.