Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kijk veel naar films. Een heleboel. Als je een graad in de filmwetenschappen hebt, kun je jarenlang 2-3 films per dag bekijken. Het wordt allemaal erg vermoeiend. Voornamelijk omdat ik het gevoel heb dat ik alles al heb gezien. Het komt zo zelden voor dat ik ergens door word verrast, meestal hoop ik iets te zien dat zo goed is als ik verwacht dat het zal zijn. De meest pretentieuze manier waarop ik het kan verwoorden is: dit is Samuel Beckett die een spookhuisfilm maakt. Ik bedoel, het is een manisch depressief bed dat mensen opeet! En gefrituurde kip! Midden in de rimboe! En er zijn benen handen! Ik kan mijn gevoelens over deze film nauwelijks onder woorden brengen. En ja, als je toegeeft dat je deze film leuk vindt, maak je jezelf belachelijk. Maar na een tijdje worden de dingen echt hetzelfde. Het is moeilijk om een cinefiel te zijn en voortdurend bezig te blijven. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat dit van begin tot eind een volledig unieke film is. Van wat het is tot hoe het in elkaar zit. Zulke films hebben we nodig, films die ons uit onze zelfgenoegzaamheid halen. Beschouw het als een existentialistisch kamp. Het is leuk en het is stom, maar ook briljant op zijn eigen rare manier. De ergste griezelschurk aller tijden? Misschien, maar het is in elk geval geen vent met een masker.