Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er is eigenlijk maar één reden om te kijken naar deze nauwelijks toereikende en volkomen voorspelbare film over de gespannen kok Kate Armstrong (Catherine Zeta Jones) wier leven verandert als ze haar wees nichtje Zoe (Abigail Breslin) erft nadat haar zus is omgekomen bij een auto-ongeluk. En die reden is om te kijken naar Aaron Eckhart (Nick), die er met zijn sluike haar en aantrekkelijke jongensachtige houding goed genoeg uitziet om tussen twee plakken biologische Pannini door te slaan en te eten met olijfolie en balsamicoazijn en een paar fijngesneden zongedroogde tomaten. Hij doet me aan Sean Bean denken. De gedachte dat hij misschien zijn shirt zou uittrekken was echt het enige wat me tot het eind wakker hield. Hij deed een paar keer kribbig zijn schort af, maar ging tot mijn teleurstelling niet verder.<br />Ik kan niet al te kritisch zijn, want ik keek het thuis op pay-per view, dus het had me op zijn minst niet de prijs van twee bioscoopkaartjes gekost, en ik ben opgevoed om dankbaar te zijn voor kleine gunsten. Maar echt, dit is Romcom op zijn best. Zeta Jones geeft een heel vlakke, monotone voorstelling, ze leek totaal geen passie te hebben (misschien door de hoeveelheid tijd die ze kennelijk in de koelcel van het restaurant doorbracht? Dertig opnamen daar kunnen niet leuk zijn geweest) en haar gezicht veranderde gedurende de hele film nauwelijks van uitdrukking. Het is zo'n aantrekkelijk meisje dat het onmogelijk is om kritiek op haar te hebben, en ik vond haar trouwens geweldig in _Little Miss Sunshine_. Patricia Clarkson is altijd een aanwinst en ik kan haar prestaties als restauranteigenares niet echt bekritiseren, want ze leek me erg onderbezet, gezien het feit dat ze zo'n goede actrice is en dat ze hier zo weinig te doen heeft. Maar het is allemaal zo clichématig, veel van de dialogen zijn banaal en de afloop is zo duidelijk. Dit is het filmequivalent van verf door getallen, en Zeta Jones en Eckhart wekken weinig warmte op het scherm.<br />Nick houdt van Italiaans eten (ongetwijfeld een verwijzing naar zijn brandende innerlijke passie) en kookt naar het geluid van Puccini. De keuken van Bleecker op nummer 22 (de naam van het restaurant) maakt haar, zoals te verwachten was, aan het blozen, maar zijn griezelige vermogen om een band met haar nicht op te bouwen door pizza's te bakken en een bedoeïenentent in de woonkamer te bouwen, maakt Kate aan het lachen, en hoewel ze onderweg een paar keer struikelt, geeft ze hem uiteindelijk haar kostbare bezit. Nee, niet haar eer. Maar haar recept voor saffraansaus.<br />Ik ben heel oneerlijk, hè? Ik bedoel, Rom Com is Rom Com, en we weten allemaal wat ons te wachten staat als we ons inschrijven. Maar moet het altijd zo geestdodend saai zijn?