Is deze recensie positief of negatief?

Goed gemaakte documentaire die zich richt op twee Soedanese vluchtelingen die zich in de Verenigde Staten vestigen. Het is een vis uit het water met een non-fictieachtige draai. Ik vond het fascinerend om te zien hoe Peter en Santino leefden voordat ze naar Amerika kwamen en hoe ze zich aanpasten toen ze hier eenmaal waren (in Houston, Texas). Ze verwachtten een soort hemel, maar kwamen erachter dat het in de staten veel moeilijker is dan het lijkt om het hoofd te bieden. Ze veranderen van hoopvolle idealisten in iets realistischer sceptici. Overal waar ze komen, ontmoeten ze bureaucraten met papieren sporen die de meeste burgers als vanzelfsprekend zullen beschouwen. Ze zijn bang dat ze zwarter zijn dan de Afro-Amerikanen hier en voelen zich daarom niet geaccepteerd. Een van de 'Verloren Jongens' slaagt erin om Houston te verlaten en naar Olathe, Kansas, te gaan, waar hij iets betere omstandigheden vindt, maar nog steeds niet ideaal. In deze film zijn er mensen die zowel proberen hen te helpen als hen pijn te doen. Niet getoond, maar wel besproken, zijn degenen die een pistool tegen hun hoofd zetten en hen beroofden, waarbij ze een Verloren Jongens meevoerden om negatief te zeggen dat 'alle zwarte mensen in Amerika niet deugen'. Ik vond het ook interessant dat ze in augustus 2001 in Houston aankwamen, een maand voordat het World Trade Center door terroristen werd aangevallen. Ik had gehoopt hun reactie op deze tragedie te zien, maar die wordt helemaal niet genoemd. Toch is het al met al een heel goed gemaakte documentaire zonder enig verhaal. Dat is eigenlijk ook niet nodig. De 'Verloren Jongens' leveren uitstekend werk door zonder enige hulp uit te weiden over wat er om hen heen gebeurt.