Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Directeur Kinji Fukasaku is misschien wel het bekendst van zijn Japanse gangsterfilms, een serie waarin deze film een aantal kenmerken vertoont. Geweld en politieke intriges zijn thema's in zowel Shoguns samoerai als in Battles Without Honor en Humanity, en in beide films speelt een hoofdrolspeler die door verraad aan zijn loyaliteit wordt herinnerd. In beide films speelt ook een groot aantal personages die geen ander doel lijken te hebben dan te sterven, en omdat er zo weinig aan wordt gedaan om ze te ontwikkelen, heeft hun dood weinig invloed op hun leven. Deze film heeft ook andere gebreken. De make-up, de kostuums en het geluidsontwerp leiden af en de gevechtsscènes waren ook onder de maat, inferieur aan de andere samoeraifilms uit die tijd (zeven samoerai komt in me op).<br />Sonny Chiba speelt de rol van Sonny Chiba in Shoguns samoerai, de no-nonsense meesterzwaardvechter die met een dreigende blik door de film beent. Wat een kerel; hij krijgt zelfs een ooglapje. Als je de legendarische Toshiro Mifune had verwacht, zou je misschien teleurgesteld zijn; zijn verschijning is niet veel meer dan een camee, en net als het erop lijkt dat zijn personage iets interessants gaat doen, verdwijnt hij voorgoed. De kracht van de film zit hem in het verhaal, dat oneindig veel begrijpelijker is dan die gangsterfilms, en de uitdagingen die traditionele concepten van goed en kwaad met zich meebrengen. Twee broers strijden om de troon van hun onlangs overleden vader, die misschien hulp heeft gehad bij zijn vertrek. In het begin ziet het ernaar uit dat we te maken krijgen met een paar personages die niet duidelijker goed en kwaad kunnen zijn; per slot van rekening stottert de oudste broer en heeft hij een moedervlek, het onmiskenbare teken van een schurk. Maar uiteindelijk wordt duidelijk dat er in een strijd om de macht tussen de winnaars en de schurken geen helden en schurken bestaan, alleen winnaars en verliezers.