Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wetenschapper Carl Lehman (goed gespeeld door David McIlwraith) wordt bij een opzettelijke chemische explosie opgeblazen. Zijn hersenen worden getransplanteerd in het lichaam van een bijna onverwoestbaar metalen cyborgpak door zijn kwaadaardige collega's, aangevoerd door de boosaardige, geobsedeerde collega Alex Whyte (een uiterst hatelijke vertolking van Richard Cox). Lehman begint aan een enorme moordpartij. Het is aan de gemene huurling Hunter (een prachtig weerzinwekkende zet van de goddelijke Pam Grier) om hem een halt toe te roepen. Regisseur Jean-Claude Lord, die eerder de ondergewaardeerde slasher-psychologische thriller 'Visiting Hours' regisseerde, zet de overvloedige actiescènes met veel verve in en houdt gedurende de hele film een gelijkmatige snelheid aan, zodat deze film een aangenaam ordinair sciencefiction/horror-uitje wordt. Zijn dikke personage <0xE2><0x80><0x93> afgezien van Maury Chaykin <0xE2><0x80><0x93> is gemakkelijk te herkennen als een walgelijke dikke engerd, Burt, die in de meest smakeloze scène van de film op brute wijze op de vuist gaat met Lehmans zwangere vrouw Lauren (een winnend optreden van de mooie Teri Austin). Stan Winstons gelikte make-up en de spannende score van Paul Zaza dragen verder bij aan de algehele gore lol.