Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

O, jezus. Ik heb zin om terug te reizen naar de Monogram Studio's en iemand in hun 2-kamer-voorkantoor te wurgen voor deze slordige musical. 60 van de 61 minuten is de film één watt boven het vlak en dan blijkt (voor die ene ijle minuut, in milliseconden over het hele uur uitgestrooid) dat er echt talent slecht gefotografeerd wordt. Ik zie er gewoon het nut niet van in om enige moeite te doen om deze film te maken die gemakkelijk energiek en zelfs grappig zou kunnen zijn en waarbij de lethargie het hoofdonderwerp zou kunnen zijn. De vreemde verhaallijn laat zien hoe de chagrijnige variétéartieste Grace Hayes zich met een bulldozer een college inwerkt waar haar slungelige zoon de rijke studentenclown is. Haar echte zoon (die er raar uitziet) Peter Hays speelt haar rol in de film. Zijn echte vrouw speelt haar secretaresse. Over nepotisme gesproken. Ik vermoed dat dit talentpakket bijna de raison d'<0xC3><0xAA>tre was voor Monogram om deze achterlijke musical te financieren, geproduceerd door de inwonende schlemiel Sam Katzman. Net als bij andere Monogram-musicals lijkt het alleen maar een reden te zijn om recente aankopen van nieuwe meubelen en lampen te filmen om bij andere studio's de indruk te wekken dat Monogram Pictures 'overdadig' is op hun B-niveau. Kijk maar eens naar de SWING PARADE of 1946 om te zien of je daar echt iets van kunt vinden: ze hebben die gigantische nachtclubtent gewoon gebouwd en vonden toen een smoes om acteurs en muzikanten de kans te geven eroverheen te rennen. Verhaal? Niets. Trouwens, ZIS BOEM BOEM is meer BOEM dan BOEM. Waar waren Gale Storm en Mantan Mooreland toen Monogram ze echt nodig had? Waarschijnlijk bij het hek van PRC Pictures, waar ze zich afvroegen of het wel veilig was om naar binnen te gaan. Junior jive-drummer Roland Dupree komt tot leven en slaat met zijn tienerbenen twee wiebelige dansnummers aan, vooral in de finale van de 'grote show' in de nieuwe en uitgebreide moutshoppe/club-set. De gebruikelijke verkreukelde gordijnen hangen losjes tegen de achterwand, en het decor van slecht bij elkaar passende draperieën heeft zelfs één donkere hoofddoek die heen en weer wordt gerukt als de amateurs zich langs de vorige steken. De meisjes in het koor en hun heel gewoon uitziende partners zien er in deze finale uit als het personeel van een Monogram-kantoor, geleend (van typen en timmeren) voor de ochtend van de filmopnamen. Ze hebben absoluut geen danstalent en zien er op het scherm zo gewoon uit... Alle meisjes zien eruit alsof ze allemaal Joyce heten. Er is zelfs een calamiteit met kostuums waarbij ze kanten slipjes dragen... alleen aan één been. Het is allemaal zo afschuwelijk en sjofel... Het enige wat merkwaardig interessant is, is de dialoog tussen Grace en haar zoon/dochter in de advocatuur: die wordt zo terloops gebracht dat het ondanks het script en de logica werkt. Ze heeft een soort uitstraling die het enige is waardoor het belachelijke verhaal een beetje meeslepend wordt. De jongen van Dupree is de echte ster. Hij kan echt iets... ondanks het feit dat hij eruitziet als een dikke tapdansende tiener van Liberace... Dat klopt.