Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film is niet alleen het laatste deel van de _Three Colours_ -trilogie, maar ook het beste van de drie en een van de beste films uit de jaren negentig. Er is nauwelijks een andere film die zo wijs en dus ook zo om menselijkheid en respect voor ieder mens vraagt.<br />Valentine (Irene Jacob) woont in Genève, waar ze als model werkt. Hoewel ze een vriend heeft, lijkt ze nogal eenzaam. Op een avond krijgt ze een ongeluk en verwondt ze een hond, die haar naar zijn baas brengt, een gepensioneerde kroegbaas (Jean-Louis Trintignant), die cynisch is en zijn buren aan de telefoon bespiedt. Ze kan niet bij hem weg en ze ontmoeten elkaar weer. Twee eenzame zielen ontmoeten elkaar en ze worden vrienden en ontwikkelen een diepe liefde voor elkaar.<br />Het verhaal zelf is te ingewikkeld om helemaal te vertellen, er is een andere band tussen hen in een jongeman die zowel de rechter als Valentines ware liefde vertegenwoordigt, en er zit meer in hun relatie dan alleen vriendschap.<br />De acteurs zijn fantastisch, Irene Jacob en Jean-Louis Trintignant ontwikkelen een diepe en authentieke vriendschap.<br />De onderwerpen zijn van een eindeloze geldigheid, Fraternity, niet alleen in het contact met elkaar, maar ook in het respect voor het recht op privacy. Verontrustend genoeg lijken we dit steeds meer los te laten, waardoor films als deze nog belangrijker worden dan ze in 1994 hadden kunnen zijn.<br />Rood is een van de sterkste kleuren die er bestaan en staat voor innerlijke beroering, liefde, woede en passie. Hier gebruikt als een van de hoofdpersonen, geeft het de film een ongeëvenaarde diepte.