Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had lang moeten wachten op een film waarvan ik had gedacht dat het een grappige komedie zou worden, en tot mijn schrik ontdekte ik een slechte regie, onbeholpen dialogen, een lusteloos tempo, ongemotiveerde slapstickgrappen en een algehele grofheid die de hele film door doorklonk. Alleen niet grappig! De decors zagen er goedkoop uit, de kostuums van de doorgaans uitmuntende Donfeld zijn opzichtig en afleidend. Zelfs het titellied is irritant. De hele kinderboekenkarakter komt niet in de buurt van het getrouwde stel wiens leven op zijn kop komt te staan als hij zijn baan verliest. Voor een film die een pijltje lijkt af te vuren op de oneerlijkheid van de verzorgingsstaat en de werkloosheidscijfers, hebben de filmmakers er geen moeite mee om zelf oneerlijk te zijn door Latijns-Amerikaanse, zwarte en homoseksuele stereotypen op zo'n wreed niveau te laten spelen. Het uiterlijk van de film lijkt op elke aflevering van Love American Style. Dat is geen compliment. In deze wereld van witteboordencriminaliteit is het een komen en gaan van gewaagde modes uit de jaren zeventig, die elke situatie een air van onwaarschijnlijkheid verlenen. Afgezien van een slimme inval in het begin, en twee bekwame sterren in Jane Fonda en George Segal, komt deze gedateerde oefening in sociaal commentaar over als geforceerd en gemeen tegenover minderheden, vooral tegen homo's. 'Je bent beter af met The Hot Rock met George Segal en Robert Redford of What's Up Doc met Ryan O'Neal en Barbra Streisand.'