Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Al met al hoef je niet veel te verwachten en zul je niet teleurgesteld worden.<br />En als je een film wilt zien die je terugvoert naar 1983, dan is dit er zeker een. De enige reden waarom ik deze film 2 punten meer heb gegeven dan hij verdient, zijn 2 redenen:<br />1. Michael Caine<br />2. de mensen, de bezienswaardigheden, de cultuur en de muziek van Brazilië.<br /><br />De film wordt bijna helemaal gedragen door Caine, die de schijnbaar onmogelijke taak op zich neemt om hem om te toveren tot een levensvatbaar en min of meer geloofwaardig verhaal. Zelfs Joe Bologna en Valerie Harper schieten tekort.<br />Zoals altijd is Michael Caine puur klasse. Caine is niet alleen een begenadigd klassiek acteur en komiek, maar hij brengt ook een mengeling van introspectie, schalksheid en gevoeligheid mee in elke film die hij maakt... zijn charme is al terug te vinden in zijn rol in Alfie... en de reden waarom hij 2 jaar later de Academy Award voor Hannah en haar Zusters won. In deze klucht is hij teder en bekoorlijk... grappig en kwetsbaar... melancholiek en sentimenteel... en afgezien van het juweel dat Rio de Janeiro is, is dat ALLEEN maar een reden om niet op zoek te gaan naar een betere vorm van vermaak.<br />Nou... misschien zou een glimp van de 2 beeldschone jonge actrices, Michelle Johnson en Demi Moore, al een reden zijn. Maar kijken is het enige wat je kunt doen bij Michelle (hoewel haar gezicht erg gedateerd lijkt)... Demi's acteerprestaties en uiterlijk zijn honderd keer beter dan die van haar tegenspeelsters (het grootste deel van haar dialogen lijkt ook te veel van het goede). Demi's acteerprestaties en uiterlijk zijn honderd keer beter, en je zou haar, zoals ze nu is, in elke film kunnen neerzetten (om eerlijk te zijn ziet ze er niet echt anders uit). Ms. Moore wordt beslist niet veel gebruikt, zeker niet als je bedenkt dat ze de grootste ster van de 2 was.<br />Afgezien van het feit dat het aan het eind een dwaze farce is, bevalt het me eigenlijk wel hoe volwassen al die mensen met deze schandalige situatie omgaan: dat er geen einde komt aan vriendschappen en huwelijken, dat een affaire, zelfs met de minderjarige dochter van je beste vriend, vergeven kan worden en dat iedereen verder kan met zijn leven. De gewonde partijen tonen woede en teleurstelling over wat er is gebeurd, maar het komt allemaal goed... een beetje onrealistisch, dat wel, maar verrassend verfrissend. Dat is hoop altijd.