Wat is het sentiment van de recensie?

Jaren geleden, toen ik de stad uit was, kwam ik voor het eerst in contact met Jennifer, toen het midden in de nacht op tv verscheen; ik viel in slaap voordat het afgelopen was, maar het bleef me achtervolgen tot ik het moest opsporen. De aantrekkingskracht ervan is dat het, hoewel het niet veel voorstelt, een intrigerende sfeer weeft, en omdat Ida Lupino en Howard Duff (in die tijd man en vrouw) een verleidelijke, ingetogen chemie uitstralen. Lupino speelt een vrouw die verloofd is met een huisbewaarder van een groot Californisch landgoed waarvan de vorige huisbewaarder <0xE2><0x80><0x93> Jennifer <0xE2><0x80><0x93> is verdwenen. (Het doet denken aan Jack Nicholson in The Shining, hoewel het in dit geval niet Lupino is die gek wordt of is geworden. Duff is de man in de stad die de financiën van het landgoed beheert en een zwak heeft voor Lupino, die besluit te doen alsof ze moeilijk te krijgen is. Ze raakt steeds meer betrokken, om niet te zeggen geobsedeerd, door wat er met haar voorgangster is gebeurd in het oude, donkere huis vol afdalende trappen en afgesloten kelders. De sfeerbeelden en het romantische commentaar zijn verreweg het beste deel van de film, aangezien de kijkers de ontknoping waarschijnlijk een beetje teleurstellend zullen vinden <0xE2><0x80><0x93> er zit gewoon niet zoveel in (behalve een kleine huivering aan het eind die doet denken aan Brian De Palma's filmische coda's). Maar het is goed gedaan, en ook nu blijft het je bij. Extra attractie: dit is de film waarin het nummer 'Angel Eyes' werd geïntroduceerd, dat deel zou gaan uitmaken van het standaardrepertoire van Ol' Blue Eyes.