Wat is het sentiment van de recensie?

Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht. Eerst is er een zacht briesje En de bladeren aan de bomen wiegen zacht. Buiten, ver weg, luiden onophoudelijk de klokken van de waterdragers. Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht. Dan vliegen er plotseling vogels voorbij, zwermen vogels, hoog in de lucht, met een kreet. Terwijl de netten in de visgronden worden uitgeworpen En de voeten van een vrouw in het water beginnen te wroeten. Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht. sereen en koel. Een tumult aan het begin van de Markt. Moskeepleinen vol duiven. Terwijl hamers slaan en kletteren op de kaden, dragen de lentewinden de geur van zweet. Ik luister naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht. Nog duizelig van de pleziertjes van het verleden. Een villa aan zee met groezelige botenhuizen is diep in slaap. Te midden van het lawaai en gedreun van de zuidelijke winden, in rust, luister ik naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht. Er loopt een mooi meisje over het trottoir: woorden van vier letters, gefluit en gezang, grove opmerkingen. Er valt iets uit haar hand. Het is een roos, denk ik. Ik luister naar Istanboel, geconcentreerd, mijn ogen gesloten.<br />Ik luister naar Istanboel, geconcentreerd, mijn ogen gesloten. Een vogel fladdert rond je rok. Op je voorhoofd, zit er zweet? Of niet? Ik weet het. Zijn je lippen nat? Of niet? Ik weet het. Een zilveren maan rijst op achter de pijnbomen: ik kan het allemaal voelen in je bonzende hart. Ik luister naar Istanboel, geconcentreerd, mijn ogen gesloten. <br />voor jou<br />voor jou, mijn medemensen. Alles is voor jou. De nachten zijn voor jou, de dagen zijn voor jou. Daglicht is voor jou, maanlicht is voor jou. Bladeren in het maanlicht. Wonderen en wijsheid in de bladeren. Myriaden groenen in het daglicht. Geel is voor jou, en roze. Het gevoel van de huid op de handpalm. De warmte, de zachtheid. De troost van het liggen. Voor jou zijn alle begroetingen. En de masten die in de haven uitsteken. Namen van de dagen, Namen van de maanden. Verse verf op de roeiboten is voor jou. Zweet op voorhoofden, Kogels afgevuurd op slagvelden; graven zijn voor u en grafstenen, ketens en handboeien en doodvonnissen zijn voor u. Alles is voor u.<br />sea rustanië<br /><br />Vinnen zeilen langs mijn dromen, Over de daken, schepen in een feestmaal van kleur. En arme ik, jaar in jaar uit verlangend naar de zee, ik staar en huil. Ik herinner me mijn eerste blik op de wereld door een mosselschelp die ik openwrikte: het groenste water en de blauwste hemel En de meest glibberige kreeften... Mijn bloed stroomt nog steeds zilt Waar de oesters mijn huid openrijten. Wat een waanzinnige duikvlucht met hoge snelheid was de onze Naar de hoge zeeën op het witste schuim! Schuim draagt geen kwaad in zich, Als lippen Wiens overspel met mensen geen schande is.<br /><br />Vessels zeilen langs onze dromen Over de daken, schepen in een feestmaal van kleur, En arme ik, jaar in jaar uit verlangend naar de zee.<br />- Orhan Veli<br /><br />Ik had niets beters kunnen zeggen dan wat Orhal Veli Kanik over Istanbul zei. Over deze film heb ik alleen maar lof. Een heel aardige en evenwichtige inleiding op een stad en haar muziek die Azië, Europa en Afrika op één punt met elkaar verbonden.