Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is heel moeilijk om een Tagore-roman te beschrijven aan de hand van cinematografische lijnen. En als je een obscure productie uit 1967 vergeet, is dit de eerste keer dat de chokher bali op grote schaal is opgevoerd. Over het geheel genomen zagen de decors er fantastisch uit, met de juiste accenten om er een succesvol drama van te maken. Prasenjit, die zo gewend was aan bot commercieel gedoe, deed een goede poging. Ik zag de Bengaalse versie en ontdekte dat Aishwariya's stem was verfilmd, waardoor haar dialogen niet zo goed klonken. Hoewel de regisseur er goed in slaagde om de personages met finesse te beschrijven, was er maar heel weinig dat een betekenisvol verhaal vertelde, waarschijnlijk omdat het verhaal zelf ontbrak. Maar de ontwikkeling van de personages, met inbegrip van de kleinere rollen, lijkt het sterkste punt te zijn. Het is moeilijk om van een paar Tagore-verhalen een film te maken, omdat alleen de visuele aspecten tot leven lijken te komen.