Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De nieuwe film van Chanwook Park is een complexe film die niet gemakkelijk te definiëren is. Het is officieel een horrorfilm, het centrale personage is een vampier, de film bevat in feite elementen van komedie, theologie, melodrama, een culturele invasie (en zijn equivalent van een virale invasie van een lichaam), romantiek en nog een paar andere dingen. Het is een film die bijna te veel aan zijn hoofd heeft. De film neemt zijn eigen zaken en vermengt ze met klassieke Europese literatuur, in dit geval Emile Zola's 'Thérèse Raquin'. Het is een vreemde mengeling die niet altijd goed uitpakt, maar die niettemin een ongelooflijke kracht heeft. Hier is het bijna 24 uur geleden dat ik de film in het Lincoln Center heb gezien (met een post-filmdiscussie van de regisseur) en ik merk dat mijn kooi in toenemende mate op zijn kop staat. Het is niet zozeer dat wat er gebeurt vervelend is, het is meer dat het wijdverbreide verhaal en de thema's er achteraf voor zorgen dat er een heleboel belletjes gaan rinkelen.<br />De plot van de film heeft een door en door liefhebbende priester die besluit dat de beste manier om de mensheid te helpen is om zich als vrijwilliger op te geven voor een medisch experiment om een geneesmiddel te vinden voor een verschrikkelijke ziekte. Geïnfecteerd met de ziekte bezwijkt hij uiteindelijk en sterft, maar dankzij een transfusie met vampierbloed (het wordt niet uitgelegd) overleeft hij het. De priester keert terug naar het ziekenhuis, waar hij als wonderdoener de zieken had verzorgd. Helaas is niet alles in orde. De priester ontdekt dat hij bloed nodig heeft om te overleven. Hij ontdekt ook dat hij alle typische problemen van een vampier heeft, en dat hij overdag niet naar buiten kan. Alles wordt nog ingewikkelder als hij opnieuw kennismaakt met een jeugdvriend en zijn familie. De priester, die een paar van zijn dierlijke hartstochten heeft gewekt, wordt verliefd op de vrouw van zijn vriend. Vanaf dat moment gaat alles verkeerd. Het is een verhaal dat voortdurend verandert, dat een verscheidenheid aan genres doorkruist en het verhaal vertelt van een man die ontdekt dat zijn leven radicaal is veranderd door een toevallige gebeurtenis en die ontdekt dat hij niet langer is wie hij dacht dat hij was. Het is een film die je tot het einde toe moet blijven zien omdat de film zich voortdurend tot iets anders ontwikkelt. Het is ook een film die veel om het lijf heeft en de thema's waar hij mee speelt worden voortdurend op allerlei manieren onderzocht.<br /><br />De film heeft zoveel te bieden dat je, en dat zullen de mensen waarschijnlijk ook doen, boeken zou kunnen schrijven over de film. De twee sterkste delen van de film zijn de vampierelementen en de romantiek. Het vampiergedeelte van het verhaal is briljant. Er is iets in de manier waarop het de basisregels en de aard van de 'afwikkeling' uiteenzet, dat zo volkomen logisch is dat het de oude vampierideeën min of meer opzij schuift. Toen ik gisteravond in de bioscoop zat, merkte ik tot mijn verbazing hoe diep onder de indruk ik was van hoe goed het werkte. Ik denk dat het feit dat het min of meer rechttoe rechtaan speelde, de aarde zo doet beven. Dit is een vampier die gewoon een normaal leven wil leiden. In contrast met wat er later gebeurt, maakt het duidelijk dat een bestaan van jagen op mensen echt is.' Het is niet de duistere wereld van Twilight of Lost Boys, het is iets anders. Persoonlijk denk ik dat de film het speelveld verandert van een hip cool idee of een droom in iets wat reëler en tastbaarder is. (De scène waarin de krachten toeslaan is gewoon te gaaf.) De romantiek wordt ook prachtig weergegeven. Zeker, de seksscènes zijn geil en goed gedaan, maar het zijn de andere dingen, het uiterlijk, het gepraat, de gebaren buiten de seks die dit zo bijzonder maken. Ik hou van de blikken, de stille blikken waarmee het verboden stel elkaar aankijkt, hunkerend naar elkaar en niet in staat tot handelen, de teleurstelling en het verdriet van verraad, zowel echt als vermoed, en de waanzinnige passie van mogelijke bevrediging. Dit is een van de grootste filmromances aller tijden. Het is een perfecte weergave van het gevoel en de emotie van diepe, hartstochtelijke liefde (en lust). Als je ooit intens hebt liefgehad, zul je vast wel een deel van jezelf op het witte doek vinden, dat weet ik zeker. De uitspraak 'Ik wilde alleen maar de eeuwigheid met je doorbrengen' heeft een trieste schrijnendheid. Het is zowel een verklaring van wat de bedoeling was als van de diepte van de emotie. De tragische romance zal je hart breken. Ik zal niet tegen je liegen en zeggen dat de film perfect en geweldig is. Dat is hij niet, hoe goed de stukken ook zijn en bijna allemaal geweldig zijn (vooral de acteurs die ik ten onrechte niet als verbazingwekkend heb aangemerkt), het geheel komt niet altijd samen. De verschillende genres, thematische elementen en toonaarden botsen af en toe tegen elkaar. Ik vroeg me vaak af waar de film heen ging. Ik hield me eraan vast, ook al leek de film doelloos rond te dwalen.<br />Ik vond de film heel mooi. Ik hield meer van de stukken dan van de film als geheel. Hij spookte al door mijn hoofd sinds ik hem zag, en ik...' 'Ik denk dat het nog wel een paar dagen zo zal blijven. Het maakt niet uit of je het leuk vindt of niet, want dit is een film die je echt moet zien, want er gebeurt zoveel in dat hij je genoeg materiaal zal verschaffen om er nog dagen over na te denken en over te praten. Een van de grappigste en meest meeslepende films van het jaar.'