Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In het volgen van Dylan Morans ster van de charmante boekhandelaar in misantropische boeken in de surrealistische sitcom Black Books, kon ik zijn komische potentieel zien smeken om te worden gebruikt in het theater of in grotere filmzalen. Dit eerste grote filmuitje in een hoofdrol (hij had een camee als Rufus de dief in Notting Hill) had oases van belofte, maar net als in het moeizame voertuig van Steve Coogan, de reclasseringsambtenaar, zijn er te veel plooien die in de preproductie gladgestreken hadden moeten worden.<br />De plot is zo ingewikkeld dat ik niet de moeite zal nemen om de details te herhalen (dat laat het script aan alle personages over) en de lachbuien komen voort uit grappen uit de showbusiness. Michael Caine is een pompeuze ouwe zak die een productie van Richard III heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> aangepast aan de nazi-bezetting (een van de weinige echt grappige stukken, een satirische aanval op Ian McKellen), waarin iedereen voortdurend de Hitler-groet brengt als ze het toneel op komen. Hij overtuigt Dylan ervan dat acteren een conceptueel toneelstuk op zichzelf zou moeten zijn, de twee samenzweringen om geld te stelen van een paar tamelijk onschuldige gangsters door middel van hun acteertalent. Er ontstaat verwarring (zowel op het toneel als in het publiek), er ontstaat een romantisch subplot tussen Dylan en de dochter van een van de gangsters bla bla bla en Dylan krijgt de kans om rare kleren aan te trekken en rare accenten te gebruiken. De komische timing van de film is perfect, dus waarom is hij dan niet goed? Hij heeft wel een zekere charme die je van Film 4 zou verwachten, maar hij heeft ook een vroegrijp meisje dat als kompas fungeert in een warrige en irrelevante plot <0xE2><0x80><0x93> een 'nee' op het scherm, 101. Expositie overschaduwt al het andere. Je wilt alleen maar Moran en Caine als komisch folio voor elkaar zien, zoals ze in het begin waren, maar als ze tegen het eind samen zijn, heeft het paar zijn charisma verloren.<br />The Actors is een amusante, zij het onderontwikkelde poging. Mocht het op tv komen op een regenachtige dinsdagmiddag, dan heb je pech. Anders zou je beter af zijn met het kijken naar je oude video's van Zwarte Boeken, of het huren van Withnail & I.