Wat is het sentiment van de recensie?

The Merchant of Four Seasons is niet wat je noemt een vrolijke film, of zelfs maar een die zo'n indruk op me maakte dat ik hem de hemel in prees (daar zijn andere Fassbinder-films voor, zoals Veronika Voss en de ondergewaardeerde Satan's Brew). Maar het is zeker niet minder dan een fascinerend experiment om te kijken naar mensen in een samenleving waarvan jij en ik en anderen die we kennen misschien wel weten, maar die we eigenlijk niet willen kennen. Ik stel me voor dat in het begin van de jaren zeventig in Duitsland een generatie, die uit de Tweede Wereldoorlog kwam, een stigma had om mee te leven, maar zijn best deed om zich te redden. Dit is een stigma dat over deze film hangt, en in veel gevallen over Fassbinders werk in het algemeen, maar vooral omdat hij met _Four Seasons_ zijn oog heeft laten vallen op de middenklasse en een bepaald getrouwd stel <0xE2><0x80><0x93> de afstandelijke, gedeprimeerde, boze Hans de fruitverkoper en zijn zwaarlijvige vrouw <0xE2><0x80><0x93> dat is niets minder dan een poging tot realisme onder het mom van melodrama. Als Cassavetes een krankzinnige Duitser was, zou hij deze film kunnen maken, misschien zelfs als een lolletje.<br />Het verhaal klinkt eenvoudig genoeg: als Hans zijn drankzucht niet meer in de hand heeft, slaat hij zijn vrouw (deze scène is een van de moeilijkste om te maken, misschien wel in elke film, zoals Fassbinders _Four Seasons_ ) s camera blijft zonder slag of stoot hangen terwijl zijn vrouw hulpeloos achterblijft en hun dochter hem in zijn razernij probeert tegen te houden) en dan is ze klaar om bij hem weg te gaan. Terwijl hij in de kamer staat en haar familie hem tegenhoudt, vraagt ze de scheiding aan en krijgt hij ter plekke een hartaanval. Hij herstelt, zijn bedrijf begint plotseling weer te floreren met wat hulp van een paar goede (of niet zo goede) werknemers <0xE2><0x80><0x93> en toch gaat dit alleen maar door met zijn verlangen naar een andere vrouw en zijn wanhoop in het algemeen.<br />En toch...' In deze eenvoud probeert Fassbinder, en slaagt hij grotendeels, een angstige stemming te bereiken, een gespannen sfeer in een keuken of in de slaapkamer of buiten op straat die je met een mes kunt doorsnijden en uitbloeden. Het zwakste deel van dit alles is misschien het acteerwerk... dat was tenminste mijn eerste indruk. Hans, gespeeld door Hirschmuller, kan een gekunstelde aanwezigheid zijn, met slechts de geringste beweging in zijn gezicht en ogen, en een tijdlang ziet het er niet naar uit dat hij een goed acteur is. De actrice die zijn vrouw speelt, Irm Hermann, en haar zuster (Fassbinder Hanna Schygulla) vergaat het beter, maar alleen omdat ze...' Het kost wat tijd om te wennen aan wat in wezen een leegte is in zijn vriend Hans, van iets uit zijn eigen psychologische zelfkwelling of zelfmedelijden dat doordringt in hemzelf en de mensen om hem heen die gewoon een beetje normaal willen doen, vooral als Hans eenmaal succes heeft.<br />Niet alles klopt in The Merchant of Four Seasons, maar er klopt genoeg om het aan te bevelen aan mensen die op zoek zijn naar een ander leven dan je misschien gewend bent in modernere Amerikaanse films. De wereld van de Epps is een strijd tussen het melodrama waar hij van houdt in de film en het harde, verpletterende gevoel van humanisme dat hij persoonlijk voelt en dat hij overbrengt in personages met wie we ons, in voor- en tegenspoed, op de een of andere manier kunnen identificeren. Ken je de Epps? Of zou je hen kunnen zijn? Wie zal het zeggen. Het is een methodische studie van tragische leegte in de menselijke geest, en alle doelen zijn bereikt.