Is deze recensie positief of negatief?

Ondanks zijn vele tekortkomingen is Hallmarks versie uit 1995 van Gullivers reizen nog steeds de beste versie van de satirische klassieker van Jonathan Swift <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat die niet alleen alle reizen van Gulliver bevat, maar ook de satire die vaak over het hoofd wordt gezien. Helaas blijven de twee problemen van de zeer episodische structuur van het boek en het televisiebudget (ook al is dat vrij royaal) bestaan. Het boek is een nogal onsamenhangende verzameling reisverhalen die eenvoudig van het ene surrealistische landschap naar het andere gaan, maar de versie van Simon Moore probeert enige orde aan te brengen in de chaos door een parallel verhaal te vertellen waarin Gulliver naar Engeland terugkeert, duidelijk zwaar getraumatiseerd, en probeert te bewijzen dat hij uit het gekkenhuis kan ontsnappen waar de rivaal van zijn vrouw zit. De Engelse taferelen spiegelen en geven commentaar op de reizen, waarvan sommige elementen in de echte wereld terechtkomen. Het probleem is dat ze het eerste uur meer als afleiding fungeren en je voortdurend van het verhaal wegtrekken op het moment dat het interessant begint te worden. De Lilliput-taferelen gaan er hier slechter aan toe, met het gevoel dat de taferelen thuis te vaak zijn ontworpen om te voorkomen dat ze de duurdere scènes filmen <0xE2><0x80><0x93> dit moet de enige versie zijn waarin we Gul Maar als Gulliver eenmaal ontsnapt is, wordt de toon consistenter als hij merkt dat zijn situatie is omgekeerd en dat hij nu het troeteldier is van de reuzen van de Utopiërs van Brobdingnag, een gast van de wijze mannen van het drijvende eiland Laputa die zo verdiept zijn in de wetenschap dat ze geen gezond verstand meer over hebben, de gast/gevangene van een historicus die de geschiedenis rechtstreeks vanuit de bron bekijkt, die onsterfelijkheid heeft aangeboden met alle verschrikkelijke gevolgen van dien, voordat hij eindelijk een wereld vindt waar hij thuishoort als hij de verheven sprekende paarden de Houynhnhms er maar van kan overtuigen dat hij geen onbeschaafde ya is, dat elke nieuwe bestemming hem ervan overtuigt dat de mensheid een absurde, bekrompen soort is. Het is een donkerder serie Reizen dan verwacht, en alleen Gullivers nieuwsgierigheid, gezond verstand en teleurstelling voorkomen dat het in een onherstelbare somberheid verzinkt <0xE2><0x80><0x93> en zelfs dat wordt gecompenseerd door de scènes in de inrichting, waar het steeds duidelijker wordt dat zelfs als hij de waarheid spreekt, die hem misschien wel echt krankzinnig heeft gemaakt. In die laatste scènes straalt de Gulliver van Ted Danson echt, meer nog dan in een buitengewone toespraak waarin hij zijn proces omvormt tot een teleurgesteld oordeel over het hele menselijke ras. De yahoos die voor de televisie zijn gemaakt, zijn hier iets minder letterlijk scatologisch dan op de pagina's, maar voor het grootste deel is dit een volwassener behandeling dan je zou verwachten zonder echt af te stompen. De hoofdrolspelers zijn zeker indrukwekkend, en voor het grootste deel goed gebruikt (zij het in een paar gevallen een beetje kort) <0xE2><0x80><0x93> Mary Steenburgen, James Fox, Peter O'Toole, Edward Woodward, Omar Sharif, Shashi Kapoor, Edward Fox, Ned Beatty, Alfre Woodard, Kristin Scott Thomas en Isabelle Huppert. Het is moeilijk voor te stellen dat de aanstaande Jack Black-versie ook maar in de verste verte zo indrukwekkend is.