Wat is het sentiment van de recensie?

Beware, My Lovely (1952) Dir: Harry Horner<br /><br />Productie: The Filmmakers/RKO Radio Pictures<br /><br />Een thriller die de geloofwaardigheid aantast, van het pioniersteam van de producenten Collier Young en Ida Lupino, alias The Filmmakers (met Lupino in de hoofdrol, zonder medeweten van de makers).<br />Robert Ryan is het 'gevaar' en Ida Lupino is de 'vrouw' in deze scène in de 'vrouw in gevaar'-stijl. Ryan speelt Howard Wilton, een psychotische zwerver (nou, Ryan? Ik weet het, moeilijk te geloven). Lupino is de eenzame oorlogsweduwe, Helen Gordon, die Howard inhuurt om wat klusjes in en om haar huis te doen. Vanaf dat moment gaat het bergafwaarts, want Howard maakt van Helen een gevangene in haar eigen huis. Hij heeft een akelig geheim, al zou hij het niet kunnen onthullen. Zie je, bewustzijn is een echte uitdaging voor hem. Dat wil zeggen, het in stand houden ervan. Hij heeft de onfortuinlijke gewoonte zijn werkgevers dood aan te treffen als hij bijkomt. Dat is een deel van het probleem van de film. De aard van Howards psychose is zo extreem dat het bijna onmogelijk is te geloven dat hij vrij is geweest om onbelemmerd van stad naar stad te zwerven, zelfs in het jaar 1918 (wanneer de film wordt opgenomen). Hij kan zich niets herinneren van wat er tien minuten geleden is gebeurd. Zijn gewelddadige, dreigende, antisociale neigingen worden veroorzaakt door de kleinste en meest voorkomende dingen (een jong meisje dat flirt, onvolkomenheden die met de oorlog te maken hebben omdat hij is afgewezen voor militaire dienst). Ik weet niet hoe hij zelfs maar door het gesprek met Helen heen is gekomen. Er zijn nog andere onwaarschijnlijkheden. Als je met een gek in je huis opgesloten zat, maar toch af en toe een tijdje alleen werd gelaten, zou je dan geen manier kunnen bedenken om te ontsnappen?<br />Ryan, denk ik, is verslagen door het materiaal. Het voelt alsof hij zijn hand overspeelt. Zijn reeks tics en spasmen en de strak opgerolde uitbarstingen van dementie hebben allemaal iets robotachtigs, alsof ze er al zijn geweest, gedaan. Op dit punt in zijn carrière heeft hij dit personage waarschijnlijk tot op zekere hoogte wel tien keer gespeeld, en dat is te zien. We worden aangemoedigd om met Howard mee te voelen (ik heb dat niet gedaan). t) door stukjes menselijkheid te laten zien, zoals dat hij door een muziekdoos tot staan werd gebracht en dat hij met een groep kinderen omgaat die hem niet zullen veroordelen. Lupino hoeft zich alleen maar uitgeput en wanhopig te gedragen, waartoe ze meer dan in staat is, en dat doet ze dan ook.<br />De film had één voordeel: wat zou de uiteindelijke oplossing van het conflict zijn? Dus was er natuurlijk een teleurstellend einde dat abrupt en ineffectief was.<br />Erg interessant was een terugkerend motief waarbij de camera Howards weerspiegeling te zien kreeg (in spiegels, water, kerstboomdecoraties). Dat wees erop dat er iets gaande was, of op het punt stond te gebeuren, in zijn hoofd. Vicki), die zijn reputatie als productieontwerper te danken heeft, weet het huis de sfeer van een gevangenis te geven. Ook de eer komt toe aan de altijd betrouwbare art-afdeling van de rko voor het werk aan het huis. Uiteindelijk komt het werk onder de maat van de hoofdpersonen, die allemaal veel betere films op hun naam hebben staan.<br />*1 1/2 van de 4 1/2.<br />*1 1/2 van de 4 1/2.