Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was net klaar met het kijken naar dit vreselijk deprimerende drama en besefte dat, in het licht van recente drama's als dit, de enigen die als abnormaal kunnen worden beschouwd, degenen zijn die zich er het minst van bewust zijn dat het leven niets meer is dan een tragedie. Ik zou willen opmerken hoe misselijkmakend defaitistisch en contraproductief deze conclusie is, zelfs als relaties en zienswijzen zoals die in deze film aan de orde komen tot op zekere hoogte gefundeerd zijn. Maar in plaats daarvan besefte ik dat deze films de grote 'tragedie' definitief hebben gemaakt. Dat wat we zien niet langer het disfunctionele is, maar een normaal bestaan en een reeks omstandigheden die altijd al hebben bestaan, maar waarvan we ons misschien niet bewust zijn geweest en die we dus hebben genegeerd of op zijn minst ontkend. Het enige probleem is dat er te veel films zijn die proberen dat duidelijk te maken. En door dat in bijna identieke vorm te doen. Toen ik de synopsis van de film had gelezen, moest ik meteen aan 'Ice Storm' denken. Terwijl ik naar de deprimerende levenloosheid van de familie Travis keek, die voortdurend emotionele verwijten leek te moeten incasseren, moest ik meteen aan 'American Beauty' denken. En in sommige opzichten, de interactie tussen de ouders en het middelste kind, Tim, deed me denken aan 'Igby Goes Down'. Misschien is het een nieuwe ervaring, misschien is het een verfrissende ervaring voor een eerlijke weergave van het karakter die, zoals gezegd, vaak niet mag voorkomen in familiefilms (wat trouwens idioot is om te denken, want we zagen dit soort relaties al in films als 'Ordinary People' uit 1980, en die gaan zelfs nog verder terug). Maar voor de doorgewinterde kijker bieden deze films misschien niets nieuws. Ze zijn in feite een nogal vermoeide getuigenis geworden van te veel filmmakers die proberen de ander te overtreffen met de hoeveelheid trauma en apathie die ze in één gezin kunnen proppen (en hier strekt het zich uit tot buren en vrienden). In feite 'Imaginary Heroes'. Het is het verhaal van een gezin dat op de proef wordt gesteld door de zelfmoord van de oudste zoon, een getalenteerde en gelauwerde zwemmer die de sport met hart en ziel haatte. De jongste zoon wist dit, de vader was verdoofd en verblind door de drang tot wedijver in zijn all-star zoon. En het is niet duidelijk of de moeder en zus een hechte band hadden met de jongeman. <br /><0x3E> Toegegeven, het is niet minder onderhoudend (tot op zekere hoogte, voor degenen die dit materiaal na een tijdje uitputtend deprimerend vinden), en de films zijn vrij goed, vooral die van Sigourney Weaver en Jeff Daniels. Maar ik hoop zeker dat filmmakers in de toekomst, wanneer ze iets willen toevoegen aan het commentaar op ploeterende gezinsrelaties (die toevallig of niet altijd blanke middenklassegezinnen uit voorsteden zijn) iets nieuws willen bieden op het gebied van materiaal en inzicht. Ik zou geen onderscheid (en dus ook geen doel) anders zien.