Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De regentes was verreweg een meelijwekkende film. Ik gebruik dat woord niet losjes, want het was eerlijk gezegd een armzalig excuus voor een film. Toen ik de film uit had, had ik maar één woord in gedachten: 'waarom'? Echt, als je die vraag aan het eind van elke scène van deze film zou stellen, zou het lijken alsof het klopte. Er waren zo veel inconsistenties die leidden tot een gebrek aan ontwikkeling ( zowel in het verhaal als in de personages) en uiteindelijk leidden tot een heel verwarrende film waarin de acteurs door de film heen liepen in plaats van een verklaring te geven. Scènes die zich afspeelden zonder dat er sprake was van een voorspelbare afloop, begrip of motivatie voor een volledig einde. Het was alsof ik naar verschillende ideeën keek die zonder enige oplossing bij elkaar werden gegooid. Acteurs zetten gebeurtenissen in beweging die niet bij hun karakter leken te passen of die niet echt werden opgelost. Dat was mijn grootste probleem met deze film. Het totale en totale gebrek aan structuur in deze film zorgde ervoor dat alle sprankjes fundering afbrokkelden met een echt'rimpeleffect' als gevolg.<br />Laat ik mezelf verder verklaren over dit gebrek aan samenhang in de hele film. Ik zou deze film willen vergelijken met een kom klonterige havermout met een zebra erin. Het sloeg nergens op en er zat ook geen enkele logica achter. Minnie Driver was de ergste boosdoener. Haar personage was heel vaag en bijna doorzichtig getekend. Ze praatte voortdurend over seks met haar zus, maar toch leek ze altijd open te staan voor seksuele ervaringen. Ze heeft haar eerste moment van passie in deze film, en er is geen pijn of opwinding. Het gebeurt nonchalant, en dat leek gewoon niet te passen bij het oorspronkelijke gesprek dat we aan het begin van de film met Rosina en haar zus hadden. Ze is een heel intelligente vrouw die per ongeluk een oplossing vindt voor Wilkinsons probleem en plotseling de volledige rechten op zijn uitvinding wil hebben? Dat was verwarrend en volkomen willekeurig. Is het niet voor iedereen duidelijk dat haar lesmethoden niet bestaan? Iedereen die bij zijn volle verstand was, kon zien dat ze de dochter van Cavendish niets leerde. De plotselinge en onhandige relatie die zich willekeurig tussen Driver en Jonathan Rhys-Meyers ontwikkelt, deed me bijna hardop lachen. Ik dacht dat ik misschien een soort magie in deze film had ontdekt toen Rhys-Meyers letterlijk de scène in 'plofte' en plotseling een overbodig drama veroorzaakte. Ik had het gevoel dat de regisseur (of de schrijver) dacht dat het oorspronkelijke verhaal nergens heen ging, dus door deze willekeurige figuur toe te voegen, kunnen we de plot misschien een beetje verbeteren (of de mindere filmfanaten in verwarring brengen). Nou, ik trapte er niet in, ik zag dat hij bijna een 'knip-en-plak' was. De schrijver van deze film had een manier nodig om het verhaal af te ronden, en dit was de enige oplossing die hij kon bedenken. Het is triest dat acteurs gedwongen worden om dingen te doen die niet bij hun karakter passen, maar zo gaat dat in Hollywood, denk ik. Net zo lang doorgaan tot het verhaal helemaal kapot is, of in elk geval gered kan worden.<br />De rest van het verhaal was weinig opwindend. Er waren misschien een paar mooie filmopnamen waarin je kon zien dat er een flintertje creativiteit was dat probeerde door te breken, gecombineerd met een paar maten fatsoenlijke, periodieke muziek, maar niets om over te schrijven voor oma. Meer gezinsstructuur met een wat sterkere introductie had deze film een beetje sterker kunnen maken, maar zoals ik al eerder heb gezegd, als je open eindes in de hele film laat zitten, zul je een barst in je fundering voelen. Wat een stevig verhaal lijkt, zal in de loop van de tijd slijten, en aan het eind van deze film had ik het gevoel dat het huis boven op me instortte. Wilkinson speelt zijn normale zelf in deze film, terwijl Driver kennelijk niet naakt wilde lopen, maar alle anderen wel (ik zal naar de dokter moeten als die beelden in mijn ogen zijn gebrand <0xE2><0x80><0x93> joehoe!). Bovendien droeg ze elke dag dezelfde jurk. Dat was walgelijk en ik kon haar door de televisie heen ruiken. Seks en vuile was. Dat is nog eens een geweldige film! Er leek hier gewoon een of ander potentieel rond te zweven, maar in plaats daarvan was het gewoon rotzooi. Er werd niets beantwoord, vragen leken als sneeuw in Alaska te vallen en de middelmatigheid leek de boventoon te voeren. Dit had een fatsoenlijke film kunnen zijn die de krachtige thema's van wetenschap en liefde combineerde, maar in plaats daarvan was het gewoon zielig. Ik kan het verontrustende feit niet genoeg benadrukken dat de personages zonder enige voorverklaarde reden de dingen deden die ze moesten doen. Ik heb geen filmische momenten nodig die me als een kind worden aangereikt, maar er had iets gedaan moeten worden om een fundament te leggen. Denk maar aan de havermout met een zebra-analogie die ik heb gebruikt. Als je daar net zo verward over was als ik, dan zul je de film _The Governess_ volledig begrijpen, terwijl als je liever zebra's in je havermout hebt, deze film misschien wel voor jou is!