Wat is het sentiment van de recensie?

Misplaatst, slecht geacteerd en gruwelijk geschreven, dit is om van te smullen als je een paar uur de tijd hebt of aan slapeloosheid lijdt, maar dan ook maar net. Robert Carlyle is zich ten volle bewust van zijn potentieel als acteur van de ultieme middelmatigheid, met slechts één uitdrukking in zijn repertoire (die van een chronisch geconstipeerde voetbalhooligan met een verlammend minderwaardigheidscomplex), die hij soms licht weet te veranderen door zijn neusgaten open te sperren en een rij scheve gele tanden te ontbloten (dit om woede, tederheid, verdriet, verbazing, afschuw, hilariteit, mededogen enzovoort aan te duiden). In zijn rol van 'de beste scheepsbouwkundig ingenieur van het Verenigd Koninkrijk' en zoon van een universiteitsprofessor is hij ongeveer even overtuigend als de kat van mijn buren. Tom Courtenay, die al even slecht gecast is en bij elke regel brabbelt en verkeerd inschat, lijkt permanent tot over zijn oren bezopen te zijn en zou nog niet in staat zijn een vloedgolf te onderscheiden van een plas van zijn eigen urine als hij erin zou staan. Al met al een dwaze poging van de Britten om de pulp van Hollywood op zijn meest vulgairst te imiteren. De dialoog is een reeks slecht geformuleerde clichés; de actie is onsamenhangend; de plot is zinloos en geamputeerd; en de personages, als je ze zo kunt noemen, bereiken niet eens de tweedimensionale bolvorm van hun Amerikaanse tegenhangers.