Is deze recensie positief of negatief?

Ten eerste is het hele script grotendeels improvisatie, wat bijdraagt aan de fantastische illusie dat we naar een echte documentaire kijken. Ten tweede zijn de acteurs die door Watkins zijn ingehuurd met opzet gekozen om hun ware politieke bondgenootschappen en achtergronden te vertegenwoordigen. De hippies die worden afgebeeld zijn echte hippies, de regeringsfunctionarissen (hoewel niet noodzakelijkerwijs die in de regering zelf) zijn in elk geval in wezen gezonde conservatieven binnen het systeem, en een aantal van de agenten zijn echte politiemannen. De interacties van deze acteurs, gezien de tekstuele vrijheid die Watkins heeft toebedeeld, komen uiteindelijk tot een gewelddadige uitbarsting wanneer zelfs Watkins zelf ervan overtuigd is dat een van de acteurs daadwerkelijk is neergeschoten. (We horen hem op de achtergrond 'Cut! Cut!' schreeuwen. Het was een verbijsterende film, hoewel de Amerikaanse critici in hun recensies nogal hardvochtig waren. Een van hen schreef zelfs dat het de'verschrikkelijkste' film was die ze ooit had gezien. Dit was niet geheel onverwacht, want de onthulling van deze onderdrukkende, communistisch-achtige mentaliteit van Amerika in die tijd zou heel wat losmaken. Deze pseudo-documentaire vereist beslist een open geest, maar als je serieus op zoek bent naar een uiterst accurate weergave van de cultuur van de jaren zestig, dan is dit de film die je moet zien.