Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Omdat hij op het filmfestival van Cannes van 2006 is vertoond en behoorlijk veel bekendheid heeft gekregen, lijkt deze film ook een modern en diepgaand schooldrama te zijn.<br />Het gaat over een stel pubers die een onthullende en wanhopige dag op school doormaken. Alles draait om een zelfmoord <0xE2><0x80><0x93> tot op zekere hoogte in het begin getoond <0xE2><0x80><0x93> die om 14.37 uur plaatsvindt. De personages hebben op de een of andere manier allemaal met elkaar te maken. Wat hen beweegt wordt beschreven in korte vraag- en antwoordreeksen, uitsluitend in b/w. De personages zijn goed geschreven, het acteerwerk is intrigerend (vooral Teresa Palmer als Melody en Frank Sweet als Marcus zijn ontdekkingen).<br />Laten we ons bij de filmtechniek houden. Dat is wat echt indruk op me maakte. Er is zelden sprake van verschuivingen, meestal volgt de camera een van de hoofdpersonen zoals in _De Olifant van Gus van Sant_. Sommige scènes worden vaker dan één keer getoond, maar elke keer vanuit een ander gezichtspunt (hier: personage). Dit roept ongetwijfeld een zich langzaam ontwikkelende, maar grijpende sfeer op die je letterlijk naar binnen trekt. De kleuren zijn levendig, op de een of andere manier niet passend bij de harde plot <0xE2><0x80><0x93> maar dat is niets minder dan een scherp contrast, een verontrustend 'alles is goed'. Het gebruik van belichting is voortdurend toereikend om de feitelijke stemming van de hoofdpersonen te onderstrepen. En ten slotte zijn er fatsoenlijke plaatsingen van muziek.<br /><0x3E> 2.37 op de een of andere manier kriebelt het je al vanaf het begin. Het biedt geen compromis en dient ook niet om te lachen. Het is eerder een aaneenschakeling van wat psychologen de angstmomenten zouden noemen. Deze film concentreert zich grotendeels op emotionele afgronden. Er is niemand die niet met een of andere neurose te maken heeft, zelfs de kleinere rollen (bijvoorbeeld die van de leraren) lijken in een toestand van wanorde te verkeren. En dat zorgt ervoor dat deze film niet echt goed is. De opsomming van doordringende tragedies is onrealistisch tot op het bot. Er is geen: vriendschap, liefde, glimlachen, waarheid, passie. Er is: veinzen, vernedering, wanhoop, ziekte en afranseling. Het is alsof je de hele tijd hard in je gezicht wordt geslagen, maar na het eerste uur ben je verdoofd. Deze film blijft je raken, tot hij uiteindelijk iets heel leerzaams onthuld. 2.<br />3. Omdat hij gevoelig is en voortreffelijk acteert: 9. Omdat hij technisch vernieuwend en origineel is: 9. Omdat hij een eendimensionaal wezen is: 3.<br />4.