Wat is het sentiment van de recensie?

WAARSCHUWING: MAY CONTAIN SPOILERS<br />De rimpelingen in het kielzog van de eerste 'Jaws'-film waren in de jaren tachtig en daarna nog steeds prominent aanwezig. Filmmonsters veranderden van radioactieve monsters in onbekende en vraatzuchtige beesten die zich schuilhielden in de onontdekte uithoeken van de menselijke ervaring (I: de oceaan, de diepe ruimte, de genetica). Hoewel 'Jaws' een mijlpaal was in dit specifieke domein van horrorfilms, zijn maar weinig films in staat geweest de diepe impact van het origineel te evenaren. 'Shark rosso nell'oceano' (ook wel Devil Fish of Red Ocean genoemd) is een plichtsgetrouwe volgeling van de oorspronkelijke 'Jaws'-formule. Nadat een aantal ongelukkige boten en zeelieden op brute wijze zijn vermoord door een of ander zeemonster, volgt er een aanvankelijke drang om het beest te ontdekken, dan een onvermogen om het te bestuderen zonder afschuwelijke resultaten, en een laatste poging om het te vernietigen. Hoewel de filmmakers probeerden wat nieuw leven in de vergelijking te blazen door er elementen van technologie en samenzweringen van bedrijven aan toe te voegen, is het resultaat niets minder dan rampzalig. Deze film zakt onder zijn eigen gewicht van afgrijselijke montage, broos acteerwerk en goedkope schrikbeelden.<br />Het meest misselijkmakende en meeslepende aspect van 'Devil Fish' is de manier waarop de montage in elkaar zit. Vanaf het begin van de film, wanneer 3 verschillende scènes door elkaar zijn gehusseld, krijgt de kijker het gevoel dat de film technisch niet geloofwaardig is. Het lijkt erop dat de redacteuren de scènes rond een soundtrack hebben geknipt in plaats van de film te knippen en vervolgens de noodzakelijke veranderingen in de muziek aan te brengen. Bovendien is elke geknipte scène een intercut en het lijkt erop dat de redacteuren nog nooit van de termen'vervagen','spoelen' of 'oplossen' hebben gehoord. De impact van scènes kan nooit tot je doordringen omdat ze onmiddellijk worden afgebroken na een laatste regel en er een nieuwe scène begint. Domme cameratrucs zijn er in overvloed, zoals wanneer twee van de basisfiguren een privémoment delen op het strand en er een soort time-lapsebeeld van hun optreden over hun lichaam wordt geconstrueerd.<br />De muziek is al even nietszeggend. Het thema van de schepsels is een hopeloos duplicaat van het thema van 'Jaws', maar dan met een kleine variatie. Hoewel ik mijn recensies graag verstoken laat van MST3K-invloeden, heeft Mike de sombere score zeer terecht omschreven als'soft-core pornomuziek'. Dat het niet lukt om spanning te genereren in een film die daar zo sterk op is gebaseerd, is een doodsteek voor 'Devil Fish'. Het acteerwerk is afgezaagd, de relaties zijn verbijsterend en de hele samenzwering is lachwekkend. De vraag blijft: als de genetica zo ver was gevorderd om een enorm chimaera van een zeemonster te creëren om de oceanische belangen te beschermen, waarom kon er dan niet een meer praktisch nut worden toegekend aan een beter mens? Een van de weinige positieve aspecten van deze film is het idee van het monster, ook al is zijn aanwezigheid in de film minder dan fantastisch.<br />Over het geheel genomen is deze film slecht genoeg om onder de middelmaat te vallen. Als 'Jaws' nooit was gemaakt, zou je de film als middelmatig kunnen omschrijven, omdat het onderwerp nieuw en opwindend zou zijn, ook al werd hij ineffectief uitgevoerd. Jammer genoeg ligt hij als doorslag van Spielbergs oorspronkelijke thriller heel comfortabel op een vuilnisbelt van kaas.