Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De SF-premisse is niet uniek (hoewel dat in die tijd wel zo was), maar de focus is heel anders dan in andere kunstmatige realiteitsfilms. Vooral in het eerste deel is het een gedetailleerde misdaadfilm, die de SF-premisse gebruikt om een ongewoon misdaadverhaal te vertellen waarin de gedwongen rechercheur een mysterie probeert op te lossen met behulp van verdwijnende personages en onbehulpzame getuigen die niet hoeven te liegen om onbehulpzaam te zijn. In plaats van een onbetrouwbare verteller hebben we een onbetrouwbare wereld.<br />In het tweede deel volgen we de strijd van de hoofdfiguur om zijn verstand te bewaren en wordt het meer een psychologisch onderzoek van een personage in een extreme situatie. Hij weet dat zijn bestaan niets anders is dan elektrische impulsen, maar hoe gaat hij met die kennis om? Hij weet dat er een wereld is die echter is dan de zijne, maar hij zit gevangen in een kunstmatige wereld, een wereld waar niemand hem kan begrijpen. Het probleem om te denken dat je iets essentieels weet over de wereld die niemand anders kent of wil geloven, is een zeer reëel probleem waarmee velen van ons zich kunnen identificeren. Voor mij vervoert de film deze hopeloosheid heel goed, met zijn naargeestige, kunstmatige atmosfeer die ook de feitelijke kunstmatigheid van de filmwereld ondersteunt.<br /><0x3E> Afgezien van 'The Matrix' of 'The Thirteenth Floor' Het gaat er niet om dat het boek een gevoel van ontzag opwekt voor de kunstmatige realiteit van het verhaal, maar het richt zich vooral op de psychologische aspecten. Filosofie is alleen tot zover interessant omdat bepaalde filosofische concepten essentieel zijn voor de manier waarop het personage de wereld ervaart.<br />Het verhaal is aan de ene kant langer dan nodig is (wat geen probleem is als je er net zo door geboeid bent als ik) en deel 2 is vrij kort.