Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een van Starewicz' langste en vreemdste korte films gaat over een speelgoedhond die op zoek is naar een sinaasappel nadat hij tot leven is gewekt door de scheur van de moeder van een meisje dat een sinaasappel wil hebben. De hond komt een sinaasappel tegen nadat hij op weg naar de verkoop uit de achterbak van een auto is gevallen, maar's nachts moet hij de sinaasappel beschermen als hij een duivelse nachtclub met veel bizarre en enge figuren binnengaat. Met behulp van een pluchen kat krijgt de hond de sinaasappel terug bij het meisje en wordt ze behoed voor een verschrikkelijke dood door scheurbuik. De Mascot gebruikt nieuwe technieken die ik nog niet in Starewicz' films heb gezien. De toevoeging van sync-geluid en een mengsel van live-actie met de stop-motionanimatie geeft een nieuwe draai aan Starewicz' oude poppenkaststijl. Live-scènes van rijdende auto's en mensenvoeten die langslopen terwijl een pop op het betonnen trottoir zit, zijn indrukwekkend en fris. Het getoeter van auto's en de kreten van straatverkopers zijn opvallend omdat de kleine studio-opnamen kostbaar waren en Starewicz' gebruik van de nieuwe technologie ouderwets lijkt. Nieuwe poppenfiguren in deze film zijn angstaanjagende bijdragen aan de clubscène van de duivel. Takjes en stukjes krant komen tot leven. Skeletten van dode vogels leggen eieren die skeletkuikens produceren. Karakters komen van alle kanten aanvliegen op krukken, pannen en hobbelpaarden. Een nieuwe montagetechniek maakt gebruik van snelle zoomlenzen die door middel van montage worden bereikt om het tempo op te voeren van wat voorheen misschien een langzame scène was. Over het geheel genomen is Starewicz in staat om zijn stijl van filmen aan te passen aan de eisen van een nieuw publiek, waardoor deze film een van de beste voorbeelden van zijn werk is.