Wat is het sentiment van de recensie?

Dit bewerkelijke en slordige spionagedrama, waarin twee hansworsterige (een idealistische en een drugsverslaafde) Californische jongelui geheimen aan de KGB verkopen, lijkt nooit genoeg stoom af te blazen om enige spanning en spanning vast te houden voordat het meer dan twee uur later een heel langzame dood sterft. Het eindproduct van John Schlesinger wekt de indruk dat hij het grootste deel van de tijd in zijn regisseursstoel zat te slapen, terwijl de film hapert en de acteurs slaapwandelen, afgezien van de hoogst irritante scène over de topprestatie van Sean Penn.<br /><br />De misdienaartjes en vrienden Chris (Tim Hutton) en Daulton (Penn) bedenken een plan om geheimen aan de KGB te verkopen als Chris een baan krijgt waarbij hij toegang krijgt tot uiterst geheime overheidsdocumenten. Gedesillusioneerd door wat hij ziet als de Verenigde Staten zich met buitenlandse aangelegenheden bemoeien, nemen de idealistische Chris en de drugsgeile Daulton contact op met de Russen en beginnen ze geheime informatie naar hen door te sluizen. Als Chris besluit dat hij eruit wil stappen, begint alles in een traag tempo uit elkaar te vallen.<br />De jaren tachtig waren geen goede jaren voor de bekende regisseur John Schlesinger. In de jaren zestig en zeventig had hij een reeks met lof bekroonde films in zowel Engeland als Amerika, maar toen kwam in 1981 Honky Tonk Freeway en dat was het begin van het einde. De Valk en de Sneeuwman legden er min of meer een deksel op. Bij gebrek aan de spanning van Marathon Man en de kwaliteitsvoorstellingen (Hoffman Voight, Christie, Jackson, Finch, Olivier) die hij in het verleden had losgepeuterd, draait de Falcon het grootste deel van de weg in kringetjes rond.<br />Sean Penn kauwt van begin tot eind op het decor, op zo'n weerzinwekkende manier dat je geneigd bent zijn folteraars aan te moedigen meer met hem te doen. Tim Hutton laat zich leiden door zijn beperkte acteertalent en de meeste scènes laten zien dat er meer repetitietijd nodig is. Lori Singer als Huttons vriendin speelt het grootste deel van de tijd zonder geluid en Schlesinger stelt zich tevreden met het filmen van haar nietszeggende gelaatsuitdrukkingen. Als ze haar emoties laat zien, begrijp je waarom. Alleen David Suchet, de KGB-begeleider met zijn doordringende, introspectieve aanwezigheid en terughoudendheid, komt er goed vanaf.