Wat is het sentiment van de recensie?

Het feest van Babette draait voor mij om genezing: het herstellen van de scheuring tussen geest en lichaam in het orthodoxe christendom. Deze puriteinse gemeenschap in het afgelegen Denemarken mist een adequate waardering van al Gods gaven in de schepping. Ze hebben het dualisme van de heilige Paulus tot het uiterste doorgevoerd en de nadruk gelegd op het leven van de 'geest' en niet op het leven van het 'vlees'. Beide oudere zusters werden in hun jeugd afgeschrikt door de verlokkingen van de liefde en de verleidingen van het leven buiten hun eenvoudige dorp. Zij en hun parochianen houden vast aan de smalle bijbelse interpretatie van hun voormalige leider en de vader van de zusters. De ouder wordende gemeente is prikkelbaar en twistziek geworden, en de zusters weten niet wat ze moeten doen. En dan komt Babette, een Franse vreemde, en iemand aan wie ze vriendelijkheid kunnen tonen. Ze kunnen niet weten dat ze uiteindelijk hun vriendelijkheid zal beantwoorden en vruchtbare grond zal geven aan hun droge, stoffige theologie. Babette zal alles geven wat ze heeft en de zusters en hun kudde onderwijzen over genade, over opoffering, over hoe sensuele ervaring (zoals in het brood en de wijn van de eucharistie) het leven kan veranderen en over waarom ware kunst ons zo diep raakt. Als ze elkaar en zichzelf kunnen vergeven, kunnen ze zich concentreren op Gods liefde die zich op een concrete manier in het heden voor hen ontvouwt. Als predikant en kunstenaar kan ik geen betere film aanbevelen. Ware kunst en ware gratie!