Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben hier niet om een samenvatting of een samenvatting van de film te geven. Ik wil deze kleine film met het GROTE GROTE HART alleen maar feliciteren. Ik tik tegen mijn hoed naar de filmmaker en het is een uitstekende cast. Als je wilt weten wat er in de film gebeurt... ga dan kijken. Michael Parness, schrijver/regisseur, heeft een heel gevoelig en emotioneel onderwerp, Zelfmoord, met veel medeleven, humor en empathie behandeld. Ik zie een geweldige carrière voor meneer Parness in het verschiet liggen. Deze film werkt. Vanaf de buitensporige openingsscène tot aan de tedere, eerlijke momenten tussen David Krumholtz en Natasha Lyonne. Zoals bij elke film moeten we een beetje ongeloof opschorten, maar bij MAX EN GRACE merkte ik dat ik me gemakkelijk liet meeslepen en dat ik volledig overtuigd was van de'surrealistische momenten'. Ik zou alleen willen dat ze een paar van die momenten nog verder hadden doorgedreven. Mr. Parness heeft een aantal prachtige optredens van deze toch al getalenteerde cast 'aangetrokken'. Guillermo Dstakaz' optreden als patiënt in de inrichting was bijvoorbeeld zowel hysterisch als ontroerend. De kolos Ralf Moeller, voormalig Mr. Olympiad, als een doodsbange patiënt... perfect. Ik kan nog wel even doorgaan... Deze onafhankelijke film heeft de ster van een grote budgetfilm in Hollywood, maar je vergeet de STARS op het scherm als je je laat meevoeren door dit prachtig geschreven verhaal. De echte ster hier is het briljante scenario. Ik kijk ernaar uit om meer te zien van schrijver/regisseur Michael Parness.