Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'The Women' van Claire Booth toont relaties met mannen vanuit het gezichtspunt van een vrouw in een toneelstuk (en in een film uit 1939 waarin ook Joan Crawford een teef speelt, een personage dat 20 jaar eerder Amanda Farrow had kunnen zijn), die geen mannelijke personages heeft. Hier zien we de mannelijke personages en wat een stelletje ze zijn. Ze gebruiken vrouwen als speelgoed en gooien ze weg, waarna ze de vrouwen laten lijden. Ironisch genoeg worden de vrouwen in 'The Women', misschien omdat ze alles zijn wat we zien, in een niet al te gunstig licht getoond, afwisselend onnozel en intrigerend, met de enige 'aardige' (Norma Shearer) die aan het eind 'klauwen' krijgt. We zien de mannen als de schurken die ze zijn, terwijl de vrouwen grotendeels onschuldig en kwetsbaar zijn.<br />Dit is een film over vrouwen die uit het leven springen. Diane Baker springt uit een auto (in misschien wel de meest absurde scène uit de geschiedenis van de film, die niet in het boek voorkomt). Suzy Parker valt van een brandtrap. De vrouwen in de film springen op een werkplek, op zoek naar succes en liefde tegelijk. Vrouwen zouden in de toekomst springen en dit soort soapseries in de komende tien jaar achter zich laten. Maar ze zouden er in de jaren tachtig en negentig op terugkomen in de romans van mensen als Sidney Sheldon en Judith Krantz (hoewel hun slonzigere werk' Het is lang niet zo goed als dit).<br />Het mooiste aan deze film is hoe hij eruitziet. Ik ben dol op de glossy cinemascope-films uit de jaren vijftig en zestig. Ze zien er zoveel beter uit dan de door pixels geplaagde homevideo's die we sindsdien hebben gemaakt, vooral in de ingelijste versie die we op tv zien, en op de dvd, met een beeld dat zo helder is dat je er zo in zou kunnen lopen. De aanblik van de schare jonge schoonheden is ook gedenkwaardig. Deze film heeft waarschijnlijk meer mooie vrouwen in zich dan welke andere ook. Er zit een supermodel in (Suzy Parker), een schoonheidskoningin (Myrna Hansen, die niet Miss Amerika 1954 was, zoals Rona Jaffe in het dvd-commentaar zegt, maar Miss Amerika 1953, volgens de IMDb: nou en?), en een Playboy-speelkameraadje (June Blair, uit januari 1957). Mijn stem gaat uit naar Suzy, een van de verbazingwekkendste schoonheden aller tijden. Haar acteerprestaties zijn niet zo vreselijk als de mensen denken: ze reageren gewoon, zoals de mensen toen deden, op de aanblik van een supermodel (het eerste, eigenlijk), dat probeert te acteren. Het leek niemand iets te kunnen schelen hoe goed ze het deed. Haar rol, die van een schijnbaar wereldwijze vrouw die het kwetsbaarst blijkt te zijn, is de meest complexe van het stel en ze doet het prima. Het ontroerendste aan de film is nu de leeftijd van de vrouwelijke hoofdrolspeelsters. Hope Lange was 27 toen ze dit in het voorjaar van 1959 filmden. Diane Baker was 20. Suzy Parker was 26. Hope, die zo te zien de erfgename van Grace Kelly was, werd nooit echt groot en werd uiteindelijk Mrs. Muir op de televisie. Ze kwam, volgens de IMDb, terecht in een huis met 'kratten voor salontafels', omdat ze haar geld uitgaf aan zaken waarin ze geloofde, voordat ze in 2003 op 72-jarige leeftijd overleed. Deze film moet haar tegen die tijd een heel verre en irrelevante herinnering hebben geleken. Parker heeft veertig jaar lang 'het beste van alles' gevonden met Bradford Dillman, voordat hij op zeventigjarige leeftijd stierf, net als Lange. Maar hier zijn ze dan, jong, mooi en ambitieus voor succes en liefde, net als hun personages.