Wat is het sentiment van de recensie?

Een van de beste zwijgende drama's die ik ooit heb gezien. Net zo duister en schimmig als alles wat de Duitse expressionisten produceerden, maar met voorstellingen die voor die tijd heel ingetogen en naturalistisch waren. Geen camera-overvallers en geen onbedoelde lachsalvo's als gevolg van wild zwaaiende armgebaren. Sjostrom gaf een overtuigende vertolking van de dronken, gemene en angstaanjagende David Holm.<br />De film, die voornamelijk's nachts in een groezelige Zweedse achterbuurt was opgenomen, had een claustrofobisch, vastomlijnd gevoel, wat nog werd versterkt door de lage belichting en het uitgebreide gebruik van iriseren.<br />Het verhaal had een diepe, typisch Scandinavische sfeer van wanhoop en hopeloosheid: de film begint in een nogal grimmig heden, en dan krijgen we te horen dat David Holm is overleden.' Het verhaal van Sjostrom wordt verteld in een reeks flashbacks (en flashbacks binnen flashbacks <0xE2><0x80><0x93> een vrij ingewikkelde verhaalstructuur voor 1921), waarbij zijn personage talloze kansen op verlossing wordt geboden, maar hij grijpt ze niet aan, en we weten dat hij ze ook niet zal grijpen, want we hebben hem zoals altijd in het heden dronken en ellendig en gemeen zien sterven. De voorlaatste scène is de donkerste die ik ooit in de bioscoop heb gezien.<br />Het schrijven en regisseren is strak en intelligent, zelfs naar de maatstaven van deze tijd. In verschillende gevallen zet Sjostrom het publiek op het verkeerde been door het publiek op het verkeerde been te zetten en vervolgens met een verrassing op de proppen te komen. Het einde zou voor sommige kijkers misschien niet zo'n verrassing zijn, maar ik zag het niet aankomen. '<br />Deze film verdient een volledige restauratie en een dvd-uitgave. Of zelfs een lullige budgetuitgave. Hij moet gewoon worden uitgebracht, zodat mensen hem kunnen zien en kunnen waarderen.<br /><br />'9,5/10, wat oploopt tot 10/10.