Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Alle mensen zijn schuldig,' zegt het hoofd van de politie. 'Ze worden onschuldig geboren, maar dat blijft niet zo.' Voeg dit beetje nihilisme toe aan Jean-Pierre Melvilles fascinatie voor het idee van de erecode van de misdadiger, en je hebt Le Cercle Rouge. Deze erecode onder misdadigers is echter niet zomaar een cliché; het is een verzinsel van de verbeelding, zelfs toen filmmoralisten <0xE2><0x80><0x93> realistische moralisten volgens hun standpunt, romantische moralisten volgens de meeste anderen <0xE2><0x80><0x93> films over het onderwerp begonnen te maken. Hun thema is niet wat je doet, maar hoe je het doet. We krijgen meestal verhalen over ervaren mannen met hun eigen gevoel van eer, verhalen waarin het lot, fatalisme en de erecode het voor het zeggen hebben. Voor de meeste mensen, met uitzondering van scenarioschrijvers en filmregisseurs, zou dit een serieuze belemmering vormen om een goed leven te leiden, kinderen op te voeden en een goede vriend te zijn. Dit gekunstelde fatalisme is een soort genotzuchtig idee. Le Cercle Rouge is, naar mijn mening, een klassieke film voor mensen die misschien stiekem genieten van het avontuur van het net missen van de laatste bus naar huis. Maar waar Melvilles Le Samourai- Criterion Collection, naar mijn mening, een verhaal in stijl domineert, beheerst Le Cercle Rouge de grote kunst van het combineren van stijl met een sterk verhaal en met meeslepende acteurs. Het doel van de film is, naar mijn mening, onzin... maar de film zelf is een eersteklas ervaring.<br />Melville' Het hopeloze verhaal van drie misdadigers <0xE2><0x80><0x93> Cory (Alain Delon), Vogel (Gian-Maria Volonte) en Jansen (Yves Montand) <0xE2><0x80><0x93> is gebaseerd op een stukje wijsheid dat misschien wel aan Boeddha wordt toegeschreven: dat alle mannen die zijn voorbestemd om elkaar te ontmoeten... dat ze samen met hun lotsbestemming niet kunnen veranderen. Misschien omdat sommigen geloven dat Melville zelf met de woorden, zo niet de gedachte, op de proppen kwam. Hoe dan ook, we weten meteen aan het begin dat deze film niet gelukkig zal eindigen, dat hij afhankelijk zal zijn van het lot en het toeval om de zaken voor ons in orde te maken, en dat hij ons zal doen terugdenken aan de nihilistische filosofieën die we ontdekten en waar we dol op waren toen we op de middelbare school zaten. Als Corey en Vogel elkaar eenmaal hebben ontmoet en de unieke talenten van Jansen hebben leren kennen, gaan we op pad om een exclusief, zwaarbeveiligd verhaal over een juwelendiefstal op de Place Vend<0xC3><0xB4>me te stelen. De spanning loopt op, want we weten niet alleen dat de Franse politie achter Vogel aan zit, maar we beseffen ook dat een paar vastberaden boeven achter Corey aan zitten.<br />Het grote plezier van de film was voor mij het bewonderen van het werk dat Delon, Volonte en Montand aan hun personages hadden toegevoegd, en de intelligente meedogenloosheid die André Bouvril aan zijn personage, de politiecommandant Mattei, had toegevoegd. Melville heeft me aan de haak geslagen toen hij deze personages en hun eigen situaties ontwikkelde; hij heeft me emotioneel opgebouwd en me vervolgens vrijgelaten toen hij me hun waarschijnlijke lot liet inzien en me liet zien hoe het zou gaan. Melville stelt zijn decorstukken op <0xE2><0x80><0x93> de ontsnapping uit de trein, de ontsnapping uit het bos, de latere schietpartij in het bos, de ontmoetingen met Mattei en een man die weigert informatie te verstrekken <0xE2><0x80><0x93> met intrigerende mogelijkheden. Hij bouwt spanning op in al die gevallen door er de tijd voor te nemen; een zeldzame eigenschap in de filmwereld en nu nog zeldzamer. En Melville neemt de tijd om Mattei als individu op te bouwen. Mattei is een meelijwekkende, ervaren man. Hij is een eenling. Hij heeft een vaste routine als hij naar zijn appartement terugkeert - hij begroet zijn drie katten liefdevol, hij laat zijn bad vollopen en terwijl het bad volloopt, zet hij eten voor ze klaar. Ik weet niet wie Mattei zal ontmoeten, maar ik hoop dat het iemand is die van katten houdt.<br />Nihilisme is altijd in de mode bij sommige creatieve mensen en sommige critici. In de meeste gevallen lijkt het me een veel moeilijker taak om nihilisme opzij te zetten en gewoon je leven te leiden zonder al te veel mensen te schaden. (En dat is in een film nog moeilijker te laten zien.) Le Cercle Rouge is een film die mij weinig zegt, maar het is op zijn eigen manier, denk ik, een prachtig in elkaar gezette film.