Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb meer dan dertig keer naar Love Jones gekeken. Het is een van de zeldzame films die een liefdesverhaal laten zien over mensen die toevallig Afro-Amerikaans zijn. De dialoog was realistisch geschreven en met oprechtheid gebracht. Het was zo leuk om een film te zien waarin de verhaallijn zich richtte op jonge, professionele Afro-Amerikanen. Dit is praktisch een onaangeboorde markt. Love Jones was ook visueel fascinerend. De chemie tussen Lorenz Tate en Nia Long zal herinneringen aan verleden en heden van liefde brengen. Het gevoel van de film is jazz en blues, en brengt de sensualiteit van een warme, romige, warme chocolademelk met een scheutje Kahlua en Butterscotch. Als je het nog niet had geraden, ik vond hem geweldig!