Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

O, waarom moest het zo aflopen? De laatste film van Laurel en Hardy, van het grof opgeklopte Koekoeksthema (met een misplaatste eerbetuiging aan Hal Roach) tot de slotscène met 'Leuke rotzooi'/'Ik kon er niets aan doen', dit is het duo als een groteske parodie op zichzelf. Daartussenin is hun relatie alleen nog maar opgebouwd uit onzeker acteerwerk, stompzinnige dialogen en halfslachtige slapstick. Mensen noemen hem King of New York, maar Chaplins laatste buiging was bij lange na niet zo onwaardig als deze.<br />Wat echt pijn doet voor iemand die van Laurel en Hardy houdt, is het uiterlijk van de twee komieken. Het videoomslag dat ik in mijn hand heb, laat ze zien in hun beste jaren, een en al jongensachtige glimlach en glanzende huid, met een tekst op de achterkant die luidt: ' De foto op deze mouw is alleen voor illustratiedoeleinden en weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs de inhoud van de film.' Noodzakelijk? Het komt er niet eens bij in de buurt. In de film zien ze er minstens vijftien jaar ouder uit dan op de foto's die de mouw sieren, en Ollie is schrikbarend dik. Dat is niet grappig of komisch, zoals hij er normaal uit zou zien, maar hij ziet er slecht uit en balanceert op de rand van overgewicht. Hij zou zeven jaar na het maken van de film, na een reeks beroertes, dood zijn. Intussen ligt Stan met een ondraaglijk probleem en dysenterie op bed en ziet hij er spookachtig uit nu zijn gewicht drastisch is gedaald. Elke keer dat hem iets ergs overkomt, zoals verpletterd worden tussen een reddingsboot en een tafel, vrees je voor zijn leven. Zelfs als Ollie hem een traditionele klap geeft, ben je doodsbang dat hij doodgaat. Na de voltooiing van deze film zou hij nog vijftien jaar leven en uiteindelijk in 1965 aan een hartaanval overlijden. Het is verontrustend om te bedenken dat zulke geliefde acteurs oud worden en een pijnlijke dood sterven. En het is verontrustend om te zien hoe ze op het scherm achteruitgaan, zowel in gezondheid als in prestaties. Als ik, en ik weet zeker dat bijna iedereen, graag aan Laurel en Hardy denk, denk ik aan _Way Out West_, _Buzzy Bodies_ of _Our Relations_. Als ik hen in zo'n slechte gezondheid zie en aan het eind van hun carrière ijzingwekkende routines zie uitvoeren, is dat een smet op mijn gelukkige herinneringen aan hen. De waarschuwingstekens zijn duidelijk vanaf de openingscredits, die niet alleen vier schrijvers vermelden, maar ook iemand die met het concept op de proppen kwam, en een eervolle vermelding voor 'grappen'. Dus als Monty Collins de 'grappen' schreef, wat schreven de andere vier dan? En waarom betaalde Monty Collins in dat geval een honorarium, gezien het feit dat er in de hele film geen enkel bewijs van één enkele 'grap' te vinden is? Meer dan 40 procent van de film wordt besteed aan een reis naar het eiland bij die naam, waar we een paar van de pijnlijkste, minst grappige scènes meemaken waar de jongens ooit bij betrokken zijn geweest. Toen ik de vleermuisscène zag, wilde ik me oprollen en doodgaan, zo kinderachtig was de onbeholpenheid ervan. Maar wat de film de das omdoet, is dat alle figuranten nagesynchroniseerd zijn en geen woord Engels spreken. Dat maakt de film niet alleen onsamenhangend, maar ook Stan en Ollies reacties op hun medespelers worden er niet beter op. De film is vlak geregisseerd, de filmvoorraad is weerzinwekkend en de montage is afschuwelijk, maar dat is nog niets vergeleken bij de 2,5 miljoen dollar die er volgens de geruchten aan besteed is. Eerlijk gezegd ziet het er verschrikkelijk uit, en hoewel een dvd-uitgave de film misschien zou kunnen oppoetsen, is de geluids- en beeldkwaliteit veel minder dan die van hun Hal Roach-werk.<br />Stan en Ollies 'vrienden' Giovani en Antoine zijn charismaloze saaie kerels die sterk afsteken tegen het ouderwetse repertoire van Laurel en Hardy. Dit is een ander groot probleem met de film, in die zin dat geen van de bijrollen grappig is, of in contact staat met de onschuldige mentaliteit van de jongens. Door de hardvochtigheid die L & H ('jij, de dikke') wordt voorgeschoteld, vallen ze op als geïsoleerde sociale mislukkelingen in plaats van sympathieke sub-anarchisten. Er is sprake van een duisterdere politieke satire <0xE2><0x80><0x93> hoewel dit Duck Soup niet is <0xE2><0x80><0x93> en het concept van een eiland zonder regels is een interessant onderwerp. Misschien wel relevanter dan ooit, een film die kijkt naar de problemen van de immigratie en die in 2003 plotseling het meest actueel wordt. Helaas leidt dit, afgezien van een amusante scène waarin Stan tot 'het volk' wordt gekozen, nergens toe. En deze ietwat zwarte humor heeft zijn scherpe kantjes <0xE2><0x80><0x93> of is een Laurel en Hardy-film waarin verkrachting direct wordt geïmpliceerd en Stan een man bedreigt met een fles, om vervolgens per ongeluk iemand in het gezicht te spuiten, jouw idee van een leuke tijd? Na al die jaren waarin Stan en Ollie het bed delen, krijgen we ook een duidelijke verwijzing, waarin Stan hem per ongeluk kust <0xE2><0x80><0x93> Ollie wuift de kus vol walging weg. Ook zorgwekkend is de implicatie dat Stan en Ollies illegale immigrantenvriend, Antoine, aan het eind van zijn leven door een leeuw wordt opgevreten. Maar goed, ik had ook nooit gedacht dat ik een Laurel en Hardy-film zou zien waarin ze zouden worden opgehangen. De noodzaak van het opdringerige en niet-grappige verhaal is een andere aanwijzing voor hoe rommelig het allemaal is, nu de Amerikaanse uitgave (dezelfde versie die op video te zien is) er 16 minuten uithakt in een vergeefse poging er iets van te maken.<br />Deze afgrijselijk gemaakte, niet-grappige film dient alleen maar om de reputatie van Stan en Ollie te bezoedelen <0xE2><0x80><0x93> tot elke prijs te vermijden.