Wat is het sentiment van de recensie?

'Putney Swope' is een uniek, laag, laag, laag, goedkoop juweel uit het eind van de jaren zestig dat waarschijnlijk allang vergeten zou zijn als er niet twee dingen waren geweest: Paul Thomas Anderson (die Don Cheadles personage in 'Boogie Nights' Buck Swope noemde, naar de gelijknamige held van deze film) en de beperkte dvd-uitgave. Als je 'Putney Swope' ziet, is het net of je naar hardcore punkrock luistert: het is misschien niet erg logisch (in elk geval vond ik het niet logisch toen ik de film voor het eerst zag), maar je moet de film wel respecteren vanwege zijn passie en ongegeneerd rebelse boodschap. Ik begreep niet veel van 'Putney Swope', maar ik vond hem over het algemeen wel leuk. Hoe meer ik over de film nadenk, hoe meer ik ervan onder de indruk raak.<br />De film wordt geadverteerd als een parodie op Madison Avenue in New York, die in de jaren zestig bekendstond als de reclamehoofdstad van de wereld. Leden van de Generatie X en Y zijn misschien niet op de hoogte van dit concept, maar gelukkig is 'Mad Men' op tv om ons te voorzien van dit verder verloren gegane stukje Amerikaanse geschiedenis. Wat je moet weten voordat je naar deze film kijkt, is dat deze reclamebureaus voornamelijk uit mannen bestonden, en nog meer uit blanke etablissementen.<br />Met dit uitgangspunt in gedachten begint de film met een directievergadering van het reclamebureau. De bestuursleden zijn overwegend blank, met uitzondering van Putney Swope (Arnold Johnson, die in deze film griezelig veel op Dick Gregory lijkt), de symbolische Afro-Amerikaan in het bestuur. De bestuursleden zijn zo in zichzelf gekeerd en zielloos dat als hun voorzitter voor hun ogen dood neervalt, hun enige zorg is wie de volgende voorzitter zal worden. Zonder het lichaam zelfs maar uit de bestuurskamer te halen, beginnen ze met een papieren stemming om de volgende voorzitter te kiezen.<br />Putney Swope wordt met overmacht gekozen, maar niet omdat de andere bestuursleden denken dat Swope gekwalificeerd is. Het stemmen voor Swope was voor deze bestuursleden een noodlottige poging om de kansen van een ander om tot voorzitter te worden gekozen te saboteren. Nu hun plannen in het honderd lopen, neemt Swope de leiding en 'laat(s) de boot zinken'. <0xE2><0x80><0x93> op één na alle oorspronkelijke leden ontslaan en alle kleurlingen in hun plaats in dienst nemen.<br />Na dit punt werd de film (voor mij) heel vreemd en moeilijk te volgen in verband met de plot. Er is misschien niet eens een plot geweest. Het hele idee van de film lijkt een'stel dat'-scenario te zijn, met als gevolg dat de nieuwe firma 'Truth and Soul Inc.' onconventioneel zou zijn, maar niettemin succesvol. De firma verdient uiteindelijk zoveel geld dat de leden een enorme glazen vitrine bouwen om het geld erin te bewaren voor onverklaarbare doeleinden. Het kan zijn omdat Swope geen banken vertrouwt, hoewel dat punt in de film niet wordt aangeroerd of uitgelegd. Het zou ook een metafoor kunnen zijn, maar wie weet.<br />Het grootste deel van de film speelt zich af in het reclamebureau, met af en toe een scène in het Witte Huis met een president die om de een of andere onbekende reden een dwerg is. Ik neem hier aan dat er een of andere politieke grap werd uitgehaald, maar ik kan er niet achter komen wat. Zeiden de filmmakers dat de president een klein, onbetekenend onderdeel van het Amerikaanse leven is? Zeiden ze dat de laatste gekozen functionarissen (Nixon op dat moment) onbetekenende kandidaten waren? Ik weet het niet. Maar ik vond het een beetje griezelig dat de man die de president speelde een opvallende gelijkenis vertoonde met de toekomstige president Ronald Reagan. Het is grappig om dat verband te leggen veertig jaar nadat de film was gemaakt.<br />Waar deze film misschien van geprofiteerd heeft, is dat hij laat zien hoe de consumenten buiten het reclamebureau op de nieuwe advertenties reageerden. Natuurlijk, de advertenties hadden een vreemde, grappige aantrekkingskracht vanwege hun onconventionele creativiteit, maar wisten deze advertenties de mensen ervan te overtuigen het product te kopen? En zo ja, hoe? De film zinspeelde op het idee dat de nieuwe advertentiecampagne succesvol was door de interactie met de klanten en de telefoontjes uit het Witte Huis. Maar het zou onthullend zijn geweest om naar de gewone mensen te kijken, aangezien die demografie altijd het meest winstgevend is geweest voor adverteerders.<br />Hoewel de parodieën en politieke boodschappen die deze film misschien heeft opgeleverd dat waarschijnlijk niet hebben gedaan. Swope's ruwe stem was in werkelijkheid die van de regisseur Robert Downey senior, de stem die in de film werd gebruikt, soms slecht, maar die zo goed bij het personage paste omdat hij zo'n autoritaire buitenstaander was. Hij neemt willekeurig mensen in dienst en ontslaat ze, maar hij krijgt het respect van alle werknemers, op één na, omdat hij een revolutie heeft ontketend in de reclamewereld en op zoek is naar nieuwe ideeën.<br />De premisse van de film was, en is nog steeds, ongelooflijk riskant, vooral omdat de film is geschreven en geregisseerd door een blanke man (Robert Downey senior). Deze film wordt echter niet het slachtoffer van negatieve zwarte stereotypen, die jaren later tot de opkomst en ondergang van het blaxploitation-genre zouden leiden. Hoewel sommige kijkers zich misschien wat ongemakkelijk voelen bij sommige seksscènes, is de belangrijkste boodschap dat een zwart bedrijf dat eigendom is van en wordt gerund door zwarte mensen, kan gedijen door innovatie en risico's nemen. Veel mensen zullen de positieve boodschap van deze film misschien niet wegnemen, maar ik heb dat zojuist wel gedaan.<br />'Putney Swope' blijft een vergeten film uit een vreemd tijdperk, en Downey senior heeft (zelfs ondanks de recente comeback van zijn zoon) nooit de erkenning gekregen die hij verdiende. Maar als je een dvd van deze film vindt, koop hem dan en kijk ernaar. Als hij op Netflix staat, doe dat dan ook. Een film die soms verwarrend kan zijn, maar die de moeite waard is vanwege zijn enthousiasme, ambitie en non-conformistische status, zelfs naar de maatstaven van deze tijd.