Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb 'Anne Frank: het dagboek van een jong meisje' gelezen toen ik op de middelbare school zat, en ik werd volledig in beslag genomen door haar verhaal, en ook door het Broadway-stuk van haar leven in de Secret Annexe.<br />Maar ik sta er een beetje van te kijken hoe mensen haar dagboek en haar als persoon hebben opgevat, haar als een kleine heilige of met een boodschap van hoop voor de wereld. Ik denk niet dat dat de oorspronkelijke bedoeling van haar dagboek was. Ze schreef het voornamelijk voor zichzelf, ook al heeft ze het een paar keer grondig herschreven voordat de bewoners van de Secret Annexe werden verraden, met de bedoeling dat het ooit openbaar zou worden gemaakt. Maar ik heb haar nooit gezien als een heilige of als een boodschapper van hoop... maar als een zeer getalenteerde schrijfster die haar gedachten heel goed en heel onderhoudend in een dagboek kon verwoorden. Ongetwijfeld was ze een zeer innemende schrijfster, en ze bezat een uitzonderlijk talent om zichzelf volledig in woorden uit te drukken. Je leerde haar echt goed kennen door haar dagboek. Maar het belang van haar dagboek ligt in het feit dat het een testament en een belangrijk historisch document is van het bewijs dat de Holocaust echt heeft plaatsgevonden.<br />Het bracht ook de tragedie van de Holocaust dichter bij huis, om iemand te verliezen aan wie we op zo'n jonge leeftijd een vertrouwd gezicht en karakter konden geven... Het is een schrijnende aanklacht tegen de systematische moord op meer dan zes miljoen Joden door de nazi's, en die mag niet vergeten worden.<br />Maar het is triest voor me dat haar dagboek zo verkeerd wordt begrepen. Als ik hoop wil hebben, heb ik de Bijbel... het eerste, meest gelezen non-fictieboek ter wereld. Gods woorden in de Bijbel zijn eeuwig... maar Annes dagboek is een dagboek van een jong meisje onder buitengewone omstandigheden, en dat is het. Ze is niet iemand die je moet aanbidden of verafgoden, want ze was een doodgewoon meisje met vele tekortkomingen, met een ongelooflijk talent als schrijfster, en ze stierf op haar vijftiende aan tyfus in het concentratiekamp Bergen-Belsen. Ze was een slachtoffer van de holocaust, en zoals uit deze overigens uitstekende documentaire zo duidelijk blijkt, was ze Hitlers beroemdste slachtoffer.<br />Afgezien van het Anne Frank-verhaal... waren de verhalen van haar familieleden, vrienden en overlevenden van de holocaust boeiend, levendig en krachtig. Ik heb vooral genoten van de getuigenis van Miep Gies, en ik sta er versteld van dat ze nog steeds sterk en springlevend is. De getuigenis van Hannah Goslar was ook heel interessant. En ik vond het ook leuk om van Otto Frank te horen. Maar ik ben het ook met je eens dat de film van het jonge meisje met het donkere haar en de bekende grote ogen aan het eind bijzonder gedenkwaardig was.<br />Nog iets over de Holocaust dat ik niet helemaal met de documentaire eens ben... is dat ik niet geloof dat het alleen maar een kwestie van discriminatie was... maar eerder iets diepers en diepers, en dat was gewoon een daad van het pure kwaad. Het pure kwaad. Niets anders dan het pure kwaad.<br />Uitstekende documentaire over Anne Frank en de Holocaust die bekeken moet worden.