Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Helaas, weer een Costner-film die een uur te lang was. Geloofwaardige optredens, maar het script had geen idee waar het heen moest en had ook geen haast om daar te komen. Eerst krijgen we een reeks gebeurtenissen voorgeschoteld die niets met elkaar te maken hebben en waarvan er maar weinig het verhaal verder helpen. Zal het script zich richten op Randall en zijn vrouw? Randall en Fischer? Hoe zit het met Fischer en Thomas? Uiteindelijk komt er nooit een echt hoofdverhaal en worden de personages zelf kunstmatig overeind gehouden door monologen van derden. De zanger legt het uit aan Randall, Randall legt het uit aan Fischer, enzovoort, enzovoort. Uiteindelijk, lang nadat het je niets meer kan schelen, leer je iets over de scriptvergaderingen. Er werden ongetwijfeld drie eindes aangeboden en niemand kon een beslissing nemen. Het eindresultaat? Alle drie werden ze gebruikt, de ene na de andere, de ene na de andere. Als je je tot na de honderdste geeuw kunt inhouden, kun je ze eruit pikken. Ondanks de doorzichtige poging om punten te scoren met een toewijding aan de kustwacht, had deze de eerste dag al zijn vruchten afgeworpen.