Wat is het sentiment van de recensie?

Nadat we andere recensies op deze site hadden gelezen, wisten we niet zeker of we in staat zouden zijn om deze film te bekritiseren, omdat hij niet erg genoeg klonk. Maar toen de film twee minuten bezig was, wisten we dat ons weer een flop te wachten stond. Geen zomer is compleet zonder ijs, maar deze film serveerde een gesmolten, zure ijshoorn met een kapotte bodem (je weet wel, zo'n ijsje waar je kleverig en vies van wordt en dat je het liefst in je mond zou willen stoppen). Het grootste probleem met deze film was de plot. Wat was die? Het leek erop dat een psychotische ijscoman door de buurt reed. Dat was het. Verder gebeurt er niets. Ten eerste: wat zijn de kwalificaties om in deze klotestad een ijscoman te worden? Breng een paar jaar door in de belachelijkste psychiatrische inrichting die er bestaat. Dit ziekenhuis werd geteisterd door clowns, graffiti, namaakzonnebloemen en grote injectiespuiten op het hoofd. 2. Zorg voor een extreem slechte hygiëne en een gemuteerd gezicht om de kinderen weg te jagen. 3. Zorg dat je truck vol zit met afgehakte lichaamsdelen, kakkerlakken en vergeet de oogwitten niet!<br />De acteurs in deze film zijn van het kaliber van een B-film. Gemengd met een stel onbekenden is het, wie anders dan... een waardeloze caravanversie van Macaulay Culkin! Zelfs zijn brutale charme kon deze schop in de broek niet redden. Er leek geen enkele reden te zijn voor de moorden in deze film. Het hele concept van de film stonk! Wie zou er een ijscoman doden in een schietpartij vanuit een rijdende auto? Gangsters? Duivels? Vanna White? Wie? We worstelen nog steeds met die vraag.<br />Degene die de leiding had over de garderobe voor deze film zou onmiddellijk op de zwarte lijst van Hollywood moeten worden gezet. Dachten ze nou echt dat een kussen onder het shirt van een kind het publiek zou doen geloven dat hij echt dik was? Waren ze de armen, het gezicht, de benen en alle andere lichaamsdelen vergeten? Ten tweede was deze film in 1995 gemaakt, en toch leek de garderobe te zijn gekozen uit een slappe film uit de jaren tachtig, wat bleek uit de witte, nauwsluitende broek met hoge taille van de grote broer.<br />Terwijl we naar deze stuntelige productie keken, ontwikkelden we allebei ernstige gevallen van ADD. We liepen de kamer uit om doelloos rond te lopen. In veel opzichten was het kijken naar een lege muur achter het tv-toestel amusanter dan de film zelf. We waren verbijsterd dat deze film de Bottom 100 niet haalde. Naderhand haalden we de band uit de videorecorder en lieten hem op de zwarte bovenkant liggen om te smelten als een ijsje dat onder de maat was.