Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Met mijn twee sterren zal ik het waarschijnlijk wel tot hoofd van de IMDb halen om deze kennelijk enorm populaire tv-serie te haten.<br />Niet in de laatste plaats vanwege de enthousiaste reacties op deze website besloot ik een dvd-editie van de serie te kopen. Want meestal vind ik Britse humor prima. Ik gaf het halverwege de tweede aflevering op en volgens andere commentaren waren de 'beste' stukken al voorbij.<br />Dus nu weet ik, volgens een ander commentaar, dat ik absoluut geen gevoel voor humor heb. Maar toen moest ik als een gek lachen terwijl ik naar (en opnieuw) naar Fawlty Towers keek, waar _Black Books_ wordt gelezen, zij het dat de thema's er een beetje mee te maken hebben. Vanwaar die verschillende reacties? Het is misschien niet meer dan een Generation Ding, maar de verschillen zijn duidelijk.<br />Zowel Fawlty Towers als Black Books speelt zich af in bedrijven die bedoeld zijn om de eigenaars financieel te steunen. Beide bedrijven zijn niet succesvol, maar lijken door een wonder te overleven. Fawlty Towers is grappig omdat de hoofdrolspelers te maken hebben met situaties die ze niet aankunnen. De humor ligt in het feit dat ze een serieuze poging doen om te slagen, en hoewel ze lachen, heeft de een ook medelijden met hen. Black Books heeft geen situaties, het is er gewoon en de eigenaar brengt zijn tijd door met medelijden met zichzelf. Als er een situatie dreigt te ontstaan, wordt die snel weggewuifd. Het is opmerkelijk hoe snel en hoe vaak een onderwerp wordt laten vallen en de hoofdpersonen zich op iets heel anders richten om een extra grap te produceren. Het vertellen van moppen <0xE2><0x80><0x93> slechte en niet erg goede <0xE2><0x80><0x93> lijkt het enige te zijn waar _Zwarte Boeken_ om lijkt te draaien. Waarom een boekwinkel? Een ijzerwinkel zou het net zo goed hebben gedaan.<br />Nee, stop, wacht. Het is een boekwinkel omdat de hoofdpersonen onder het vernisje van onbeschoftheid, vulgariteit en arrogantie teerhartig en geëxalteerd worden geacht. Het zijn geen domme gorilla's, maar stuntelende semi-intellectuele losers. Hé, ze zijn net als jij en ik. De manier waarop de serie dat beweert is de enige manier waarop ik het succes ervan kan verklaren. Er is niets opmerkelijks aan de handelingen van de hoofdpersoon, het bijzondere aan hen is hun economisch onrealistische levensomstandigheden waar veel kijkers hen misschien om benijden. Dat de hoofdrolspelers die narcistisch en leeghoofdig een gevoel van thuishoren en kameraadschap uitstralen, lijkt een kenmerk te zijn van de tijd waarin de Eerste Wereld momenteel leeft.<br />Onlangs keek ik naar Tittybangbang, ook een vrij nieuwe Britse tv-komedie. Ik vond het hilarisch grappig. Het is vaak nogal smakeloos of xenofobisch, maar altijd met een doel en met sociale kritiek die raak is. De humor wordt voornamelijk gecreëerd door situaties of door personages met een doel. De lage kijkcijfers op imdb kunnen erop wijzen dat dit soort humor niet meer van deze tijd is, maar ik ben blij dat het nog leeft en hoop dat het dat zal blijven doen.