Wat is het sentiment van de recensie?

Ik weet echt niet waar ik moet beginnen als ik een film bekijk die zo zielig is als Ernest Goes to Africa. Afgezien van twee of drie keer goed lachen in de film, is er niets positiefs aan deze anderhalf uur durende verspilling van tijd en leven. Het is ongelooflijk dat iemand in staat was om een groep mensen bij elkaar te krijgen die bereid waren om te acteren, filmen en dit stuk vuil te monteren, en het is nog ongelooflijker dat dit de achtste aflevering van de Ernest-serie is.<br />Tijdens de aftiteling van de film zien we Ernest poseren naast verschillende Afrikaanse voorwerpen, zoals houten maskers en de koppen van Afrikaanse dieren, terwijl hij gezichten en gebaren maakt waar de meeste derdeklassers om zouden lachen. Deze openingsscène geeft de kijker een voorproefje van Ernests veelvuldige pogingen tot humor, en laat zien hoe zijn komedie in 95 procent van de gevallen mislukt.<br />Het eerste wat me opviel aan deze film is hoe slecht het acteerwerk is. Iedereen in de film is een typische C-filmacteur, maar Linda Kash valt vooral op als een verschrikkelijk slechte. Ze is het toonbeeld van overacting; al haar zinnen worden uitgesproken met een schokkend onmenselijk enthousiasme dat je alleen in een toneelstuk op de middelbare school aantreft. De meeste middelbareschoolstudenten hadden deze acteurs waarschijnlijk kunnen vervangen door een krachtiger acteur. Zo nu en dan toont Jim Varney tenminste nog enige komische vaardigheid, maar voor het grootste deel van de film gedraagt hij zich als een volslagen idioot en probeert hij grappig te zijn door domme gezichten te trekken en met verschillende stemmen te praten.<br />Ernest Goes to Africa begint in Afrika, waar een archeoloog twee kostbare edelstenen van een Afrikaanse stam heeft gestolen. De edelstenen gaan vervolgens terug naar de Verenigde Staten, waar een onbekende man door een vlooienmarkt wordt gezien, waar hij een aantal beulen te lijf gaat. Hij verstopt de edelstenen in een emmer met 'twee voor een dollar'-voorwerpen en rent dan weg. Ernest is op zoek naar een cadeautje voor Rene, een serveerster die hij leuk vindt, dus hij gaat naar de vlooienmarkt en koopt natuurlijk de onbetaalbare edelstenen. Later neemt hij ze mee naar zijn huis, verft ze en lijmt ze aan elkaar om er een jojo van te maken. Hij geeft de jojo aan Rene en zij legt uit dat ze nooit samen kunnen zijn omdat hij maar een doodgewone shmoe is en zij op zoek is naar een avontuurlijke man. Rene en Ernest worden door de trawanten opgespoord en naar Afrika gebracht waar ze gevangen worden gehouden.<br />Het grootste deel van de film slaat echt nergens op. Als Ernest eenmaal in Afrika is, valt hij uit de truck waarin ze hem naar binnen dragen en komt in een rivier terecht. In de volgende scène zien we hem als een Hindoestaanse bediende die 'Hey You' heet. Zijn huid is donker en hij draagt een lendendoek. Eerst dacht ik dat Jim Varney naast Ernest nog een rol in de film speelde, maar toen Hey You eenmaal begon te praten, herkende ik Ernests idiotie meteen.<br />Een andere scène die in mijn ogen volslagen belachelijk is, is de autoachtervolging in de Afrikaanse wildernis. Rene en Ernest zijn in de truck van een struisvogelfokker meegereden en worden achtervolgd door trawanten. Met een snelheid van zo'n dertig kilometer per uur rijden ze over een vrij rechte weg en ze schieten op Ernest, die achter in de truck van de struisvogelboer zit. Ernest, daarentegen, gooit struisvogeleieren naar de belagers en hun chauffeur. De belagers raken Ernest niet één keer tijdens de vijf minuten durende achtervolging, maar Ernest weet ze af te weren door hen en hun chauffeur in het gezicht te raken, waardoor hun auto van de weg raakt en in een reusachtige rookkolom explodeert. Ik moet er ook nog aan toevoegen dat Ernest de eieren met twee tegelijk uit een grote beha gooit.<br />Het decorontwerp is ook ongelooflijk slecht in deze film. Er is een groot deel van de film waarin Rene en Ernest door Afrika lopen, op zoek naar de beschaving. Tijdens hun tocht zien we hen door velden en jungles lopen, die waarschijnlijk overal in de Verenigde Staten zijn gefilmd. De velden zijn gewoon grazige velden, zonder enige aanwijzing dat ze ook maar in de buurt van Afrika zijn (ze hadden op z'n minst wat Afrikaanse bomen op de achtergrond kunnen zetten), en de jungles zien eruit als de bossen op het platteland van Connecticut, met papier-maché schedels, klimplanten en doornen aan de bomen. Volgens IMDb.com is de film in Zuid-Afrika opgenomen, maar dat zou ik nog steeds niet geloven.<br />De film gaat maar door, Ernest-grap na Ernest-grap. De rest van de film slaat ook nergens op; de Afrikaanse stamleden spreken om de een of andere reden allemaal Engels, en Ernest wordt later uitgedaagd voor een 'Slag van de Waarheid' door de hoofdman, die plotseling gekleed gaat in een outfit die lijkt op die van een ninja, maar ook een beetje op die van een slaaf. De hoofdman heeft een tafel met bijlen, zwaarden, messen en knotsen voor zich staan, terwijl Ernest een tafel heeft met een sandwich, een teddybeer en een paar andere waardeloze voorwerpen. Maar Ernest wint de slag en redt op de een of andere manier de zaak.<br />Over het geheel genomen is deze film pijnlijk om te zien. Ik moest halverwege stoppen om een paar uur lang iets productiefs te doen ter compensatie van de verloren hersencellen, terwijl ik probeerde Varneys humor te waarderen. Ze zouden echt een algemene waarschuwing op de doos moeten plakken om de mensen te laten weten dat ze bij het afronden van de film een stuk achterlijker zullen zijn. Ik moet zeggen dat van alle films die ik ooit heb gezien, er niet één zo meelijwekkend is als Ernest Goes to Africa.