Wat is het sentiment van de recensie?

Om 2.37 uur neemt een leerling in een toilet op een middelbare school in Adelaide een eigen leven en worden de verschillende werelden van zes tieners voorgoed veranderd.<br />2.37 uur is een wrede, eerlijke en adembenemende film die draait om de pijn van het tiener zijn. De film volgt op een dag in het leven van zes tieners, allemaal met elkaar verweven, allemaal bezig met hun eigen persoonlijke drama's. Hoewel er een paar stereotypen in de film zitten, zoals het beeldschone, populaire meisje in de bloei van haar leven dat te kampen heeft met lichamelijke problemen en de overambitieuze jongen die geobsedeerd is door zijn cijfers, zitten er ook een paar gruwelen in die zo ver van de werkelijkheid af staan als maar kan, zoals een sociale paria die te maken krijgt met een wrede ziekte en een jong meisje dat probeert te begrijpen wat er in haar verleden is gebeurd.<br />De film is vermengd met documentaireachtige interviews met de personages, die sommige kijkers een beetje misplaatst vinden in het verder naadloze verhaal. Het tempo is ook een beetje traag, maar het past wel bij de sfeer van de film. De jonge Australische acteurs zijn allemaal sterren, vooral Theresa Palmer, die zo'n grote rol speelt in de film. De hartverscheurende prestatie die ze leverde, leverde haar een AFI-nominatie op.<br />De film is heel goed gefilmd, met een geweldige regie. Sommige scènes zijn een beetje moeilijk te zien, vooral de vijf minuten durende zelfmoordscène, maar over het geheel genomen is het een film die veel indruk maakt op de kijkers. Hij trekt je meteen vanaf de schokkende openingsscène mee en laat je raden wie van de zes hoofdpersonen uiteindelijk in de badkamer zal eindigen. Uiteindelijk is het een prachtige, maar enigszins verontrustende kijk op het tienerleven.