Is deze recensie positief of negatief?

Zoals veel mensen geloof ik dat Lonesome Dove uit 1989 een van de beste westerns was die ooit zijn gemaakt, misschien wel de béste. En omdat ik besefte dat de meeste vervolgen (in dit geval een prequel) zeker teleur zouden stellen, waren mijn verwachtingen laag. Comanche Moon beantwoordde aan die verwachting met zijn marginale regie en acteerwerk, slechte casting en, eerlijk gezegd, een slecht script.<br />Lonesome Dove schiep westernhelden als Captain McCrae en Call, dankzij ongelooflijk sterke optredens van Robert Duvall en Tommy Lee Jones. Voordat ze in Lonesome Dove kwamen wonen, geloofden we dat ze dapper vochten om Texas tijdens hun rangeringsjaren te bevrijden van bandieten en wilde Indianen. Als ik Comanche Moon had gezien, zou ik denken dat die twee stomkoppen een stel incompetente, laffe idioten waren. In Lonesome Dove zouden Call en McCrae Blue Duck door heel Texas achterna hebben gezeten en er nooit in zijn geslaagd hem te vangen of te doden. In Comanche Moon overtuigde een schot in de hak van Calls laars hem ervan dat hij zich moest settelen en vee moest fokken. In de hele miniserie kwam geen fatsoenlijk vuistgevecht of pistoolgevecht voor. De beste stoot was die van McCrea tegen Inez Scull, een grappige scène, maar niets voor McCrae.<br />Waar waren McCraes geestigheid en charme? Clara's liefde voor McCrae, een dronken, ongeschoren slons en rokkenjager, was volkomen onwaarschijnlijk. En Maggies liefde voor Call, een emotieloze, norse eenling, was onlogisch. De cinematografie was uitstekend, superieur aan het origineel. De eer gaat niet alleen naar de HD-technologie, maar ook naar de cinematografie. De Comanche Moon-miniserie was drie avonden lang beter dan al het andere op tv, maar dat zegt helaas niet veel.