Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben kortgeleden naar Sundance geweest, zoals ik in de afgelopen jaren vaak heb gedaan, en werd getrakteerd op de kleine genoegens van de geagiteerde kleine indies, de overdaad aan donkere komedies en de nu voorspelbare portretten van disfunctionele mensen. Maar toen zag ik 'Northfork' van Mark en Michael Poolse, en ik herinnerde me waarom ik <0xC3><0xBC>berhaupt zo verliefd was geworden op films. 'Northfork' zweeft met visionaire durf over het scherm en gaat terug naar het vroegste vroege werk van Terence Malick en de existentiële landschappen van Antonioni. Het is een onmogelijke film om gemakkelijk uit te leggen, en dat is een van zijn vele sterke punten. Laat ik volstaan met te zeggen dat het een volwassen sprookje is met vele zorgvuldig gelaagde betekenisniveaus. Het wekte mijn verbeeldingskracht en wierp een indrukwekkende schaduw over alle andere films die ik dit jaar heb gezien. Het is een werk van nauwgezet vakmanschap en een verfijning van het schrijven die je in de meeste Amerikaanse films niet tegenkomt. Ik ben van plan deze film nog een paar keer te bekijken als hij in mijn buurttheater wordt gedraaid. Want het is een betoverend stuk vol magie en mysterie, een meeslepend werk waarin je over de vlakten van Montana kunt zwerven op zoek naar engelen en de ware aard van hemel en aarde. De acteurs spelen dit schitterende stuk met opvallende overtuiging, vooral James Woods en Nick Nolte, die ons herinneren aan de moed en durf die ze in de loop van hun carrière hebben getoond. Het zal ons helpen een nieuwe golf van Amerikaanse cinema te vinden, waar voortreffelijke ambachts- en schrijverskwaliteiten meer norm dan uitzondering zijn. Zie het als het jouw kant op komt en neem je vrienden mee, want de vragen zullen talrijk zijn en de gedachten en gevoelens die door het zien van 'Northfork' worden opgewekt, zullen herinneringen wekken aan grote films die je ooit in je verleden hebt gezien en die nu hopelijk terugkeren met de komst van de Poolse broeders.