Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een verbluffend goed gefilmde vroege praatfilm-bewerking van het stuk van Eugene O'Neill. Het grootste nadeel ervan is een statische camera, en als gevolg daarvan komt het er meestal uit als een gefilmd toneelstuk, wat jammer is, want het is een mooi staaltje van primitief filmen, gemaakt in een tijd dat geluid allerlei technische problemen opriep, en als gevolg daarvan waren de meeste films experimenteel, of dat nu de bedoeling van de makers was of niet. Garbo is even mysterieus en charismatisch als in haar stomme films, en haar entree is nog steeds klassiek. Haar stem is vreemd diep, bijna jongensachtig, wat haar toch al verleidelijke excentrieke persoonlijkheid alleen maar versterkt. Als haar vriend is Charles Bickford gepast viriel - hij is kennelijk uit een ruige familie geboren - en een volmaakte tegenhanger van de goddelijke Garbo. Zijn Ierse accent is helemaal niet slecht en hij lijkt altijd een geboren zeeman te zijn, heel O'Neill-achtig in zijn onafhankelijke, peinzende aard. Als Garbo's (heel) verwarde vader, lijkt George Marion werkelijk uit een andere tijd te komen. Hij heeft het soort gezicht en stem - open, ongemanierd, volkomen argeloos - dat van de aarde verdwenen is. Marie Dressler is ook een O'Neill. Haar wezenloze uitdrukking en de intensiteit rond haar ogen spreken boekdelen, zoals ze haar drankzuchtige karakter speelt als een vrouw die soms grenst aan een psychose. Poëtische vrijheid misschien, aangezien dit niet in het script staat, maar we kunnen juffrouw Dressler haar houding vergeven. Het verhaal eindigt met een verschuiving naar het volgende, net zo verschillend van afronding, wat voor de auteur geen pretje is; en degenen die hun film uiteindelijk netjes hebben uitgewerkt, zullen teleurgesteld zijn door het ontbreken van een echte verrassing. In Anna Christie zijn we in het land van de O'Neills, een oord van zee, stormen en mist, een gevoel van allesdoordringende en vervloekte onzekerheid, dat we nu betitelen als onzekerheid, of angstneurose. In plaats van deze stemming te analyseren, geeft de auteur die eenvoudig en wijselijk aan, terwijl weer, land, oceaan en mensen zich met elkaar verstrengelen en elkaar toespreken in een unieke taal die we naar ons gevoel moeten hebben gehoord.