Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dames en heren, we hebben hier echt een winnaar te pakken. Dat is niet helemaal waar, maar tjonge, wat is deze film een vaak hilarische en altijd onderhoudende rotfilm. Arme Alma (Julia Ruiz halend) lijdt aan een oude Maya-vloek die dodelijke, giftige slangen in haar lichaam laat groeien. Alma en haar gestoorde sjamaan-echtgenoot Brujo (Alby Castro, die koortsachtig overdrijft met een verrukkelijke, oogverblindende intensiteit) zijn verstekeling op een trein die op weg is naar Los Angeles. Uiteraard raakt een stel dodelijke adders de weg kwijt zodat ze de bonte verzameling passagiers de stuipen op het lijf kunnen jagen. De Mallachi Brothers, die werken met een absurd script van Eric Fosberg, gaan recht op hun doel af en creëren zo een prachtig, ellendig stuk uitzinnige campy-kaas. De afgrijselijke CGI-effecten, de aandoenlijk weinig angstaanjagende gemeenschappelijke Gardner-slangen (er zijn zogenaamde enge ratelslanggeluiden aan de soundtrack toegevoegd om ze een vaag gevoel van niet-bestaande dreiging te geven), de ploeterende snelheid, het totale ontbreken van enige spanning of vaart, de voor de hand liggende gammele treinstellen die op het toneel staan, en vooral het verbazingwekkende 'je maakt zeker een geintje!' over de top-belachelijke afloop zijn allemaal gewoonweg ontzagwekkend in hun ijzingwekkende afschuwelijkheid. Nog beter, we hebben ook een leuke (zij het slappe) rol in een niet-bestaande cast, een lekkere vleug kostelijke vrouwelijke naaktheid, een funky funkmuziekje en een heleboel extreem grove en groteske make-up. Bonuspunten voor het feit dat het symbolische, irriterend schattige meisje wordt opgegeten door een groot reptiel en voor de blower-ingenieur die wordt betrapt bij het roken van crack uit een holle gloeilamp (!?).