Wat is het sentiment van de recensie?

Het boek is beter dan de film, vooral vanwege het proza van de schrijver Ondatje. Voordat ik deze film zag, vertelde iemand die hem had gezien me dat de liefde die in deze film wordt uitgebeeld niet echt is. Nu ik deze film heb gezien, begrijp ik dat haar ongeloof in dit opzicht ook andere bioscoopbezoekers kan hebben afgeleid. Eerlijk gezegd waren sommige van de intense uitingen van liefde lachwekkend en leken ze op het randje van parodie. Maar uiteindelijk moet iedereen beseffen dat dit een groots kunstwerk is. Het gaat helemaal niet specifiek over liefde, het gebruikt 'liefde' om dialectisch de menselijke scheidslijn of de arbitraire grenzen van landen te onthullen die oorlogen en haat helpen rechtvaardigen. Het gaat over misverstanden en het blind volgen van de dingen die ons zogenaamd van elkaar scheiden. De kritieke scène voor het echte thema van deze film is wanneer de held of antiheld om hulp smeekt voor zijn gestrande minnaar in de woestijn, maar genegeerd en genegeerd wordt om de redenen die in die scène naar voren komen. Deze film gaat ook over hoop en vergeving, de hoop belichaamd in de interraciale relatie tussen de herstellende figuur van Binoche en de indiaanse mijnenveger (in het geval van de sikh de buddy-buddyrelatie met zijn blanke collega, die als een idioot aan zijn eind komt) en de vergeving belichaamd in de eerste jacht van de Caravaggio-figuur, waarna hij uit wat hij denkt dat de bekentenissen van de held zijn voor zijn 'oorlogsmisdaden' (verraad van het land) de bekentenissen van de held afdwingt. Ik denk dat de film nog beter had kunnen zijn dan hij is. Ik weet niet of een realistischer weergave van de omstandigheden van de liefde de echte thema's en punten van deze film nog duidelijker zou hebben gemaakt of niet, maar ik ben het met je eens dat deze film niet over realistische romantische liefde gaat, zoals de mensen achter dit kunstwerk of deze film impliceren in een vroege scène waarin de uiteindelijke geliefden elkaar voor het eerst ontmoeten. De held vertelt dat een nieuwe auto, een kapotte auto, een snelle auto enzovoort (ik parafraseer) nog steeds gewoon een auto is, ongeacht het bijvoeglijk naamwoord dat je ervoor gebruikt. Ze antwoordt dat ouderlijke liefde, platonische liefde, romantische liefde enzovoort heel verschillende soorten liefde zijn. Dat is ironisch, want deze film gaat over de enige liefde die alle mensen zouden moeten willen, namelijk de liefde voor (of voor) de vrede (geen materialistische dingen die meestal de werkelijke reden zijn voor oorlogen, belichaamd in iets wat de meesten van ons willen, zoals 'auto's', laten we zeggen). Anders zouden we gestrand kunnen zijn om te sterven in een grot in een uitgestrekte woestijn met oude muurschilderingen en tekeningen van zwemmers, die de indruk wekken dat de zeeën en levensonderhoudende wateren die daar ooit waren, zo goed als verdwenen zijn. Ik geloof dat 'The English Patient' een Oscar heeft gewonnen vanwege de grote boodschap, niet specifiek vanwege de weergave van romantische liefde. Dat gaat meestal zo. De relatie tussen de held en de heldin was noodzakelijk om de aandacht van het publiek te trekken, maar helaas is deze kijk op de liefde gedateerd in het tijdperk van de scheiding en met al die alleenstaanden die niet op zoveel niveaus bij elkaar lijken te kunnen komen, dus zijn er ook belachelijke versies van mythische liefde moeilijk te vinden, zelfs in dagdromen, wat de liefde voor films altijd is geweest, vooral in het goede oude Hollywood. De film mag dan niet voldoen aan wat de mensen verwachten, maar hij is desondanks de moeite van het zien waard.