Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Blijkbaar bestaat die Australische film, gebaseerd op de roman van Nevil Shute, in meer dan één vorm. Pas op voor zwaarbekorte versies die soms worden uitgezonden op kabel- of satellietzenders en die variëren van 95 minuten tot 2 uur. Alleen de volledige 5-uursversie vertelt het verhaal op de juiste manier. Het is een zeer nauwkeurige weergave van het verhaal, die alleen te lijden heeft van redactionele fouten die je meestal in tv-films aantreft: wispelturigheid en episodische voortgang. Maar deze uitstekende cast zet het verhaal uitstekend naar voren, waarbij hun werk in het algemeen een goede productiewaarde heeft. Yuki Shimoda staat bekend als 'Gunso Mifune', een van de bewakers die de vrouwen op hun pijnlijke tocht moeten vergezellen. Uiteindelijk wordt hij een vriend. Je zult met hem te doen krijgen als zijn gezichtsverlies hem de dood in jaagt. Helen Morse, als 'Jean Paget', knap maar geen grote schoonheid (ze lijkt een beetje op Sigourney Weaver) vertoont precies de juiste hoeveelheid pit en bekoorlijkheid voor de gelegenheid. De drie delen leggen de juiste nadruk op de mooie liefdesverhalen, 'Joe' en 'Jean', 'Noel' en 'Jean', en 'Jean' en 'Willstown'. Gordon Jackson speelt met verve 'Noel Strachan', maar als een iets jongere man dan Nevil Shute in het boek aangeeft. De derde liefdesaffaire waar ik het over heb, krijgt niet helemaal de nadruk die hij verdient en de volledige betekenis van de titel wordt verminderd. Ze is toegewijd aan het doel om bedrijven naar Willstown te halen die jonge vrouwen en meisjes en hun beschaafde invloed naar dit godvergeten gat zullen trekken. Ze wil er 'Een stad als Alice' van maken, dat wil zeggen Alice Springs. In verschillende scènes krijgen we daar maar een paar hints van te horen. Als je vijf uur overhebt, is deze miniserie een waarlijk bevredigende ervaring. Nevil Shute baseerde zijn roman over de wreedheid van het Japanse leger bij het overbrengen van een grote groep vrouwen en kinderen van de ene plaats naar de andere op het schiereiland Maylay op een waargebeurd voorval. Maar het gebeurde op Sumatra, volgens Shute, en niet op het schiereiland. Het is waarschijnlijk een verzinsel van een Japanse officier om kippen te stelen om de vrouwen te eten te geven, maar de wreedheid van de Japanners in de omgang met gevangenen is wel degelijk vastgelegd.