Wat is het sentiment van de recensie?

Van alle E.R. Burroughs-verfilmingen die Doug McClure in de jaren zeventig regisseerde, is dit de meest theatrale. Het is zo theatraal dat je het stof van de decors kunt proeven en de heide van de lampen boven je kunt voelen. Het ding ziet eruit als een heel, heel groot schooltoneelstuk, of eigenlijk een heel, heel goedkope actiefilm, en dat is het ook. Er is bij vele gelegenheden gezegd dat dit de laatste van het genre was, en ik hoop dat het zo was. Het genre stierf niet vredig, maar in afschuwelijke pijn, te midden van een heleboel rook, nepbloed en waardeloze geluidseffecten. Peter Cushing moet zich weer een jongen hebben gevoeld, als een gekke professor wiens hemd wit blijft nadat de heren zich door de slijmerige holen van de Onderwereld hebben gesleept. Wat een sport was het om een rol in deze mengelmoes te accepteren en die zo dapper te dragen.<br />De voornaamste anti-aantrekkingskracht van deze film zijn de kartonnen monsters, die geheel op een geluidspodium zijn geschoten en begeleid worden door de toen trendy, nu ondraaglijke synthesizermuziek. Ja, er zijn altijd zulke monsters in een Burroughs-bewerking, maar ze slagen er zelden in om zo volkomen belachelijk te zijn, hulpeloos of gespeend van enige geloofwaardigheid. Een paar keer, tijdens de actiescènes waarin meneer McClure de wezens heldhaftig aanvalt, kun je bijna het lege, holle geluid horen als hij met zijn hoofd tegen de zijkant van een triplodactocryptosaurus knalt. Gelukkig exploderen de dieren en gaan ze in vlammen op zodra ze struikelen en omvallen. Er zijn zelfs heel wat ongemotiveerde explosies als de film (en het genre) naar de finale toe werken. En de lieftallige juffrouw Munroe verliest haar onderwereldaccent.<br />De driedelige film, die momenteel op de markt is, bevat deze film plus nog twee andere: The Land That Time Forgot en The War Lords of Atlantis. De eerste twee zijn vrij sterke scènes, vooral de eerste, met veel geld geïnvesteerd en zo nu en dan zelfs een fascinerend scenario. Verwacht van deze film geen van deze eigenschappen. Word dronken met vrienden en lach schaamteloos om wat je ziet. De makers hadden tenslotte ook geen enkele schaamte.