Wat is het sentiment van de recensie?

Dit uiterst intieme verhaal, dat zich afspeelt in 1962 in Hongkong (in roerige tijden, zoals ons verteld wordt), weet de essentie van het oude Hollywood te treffen in de ene na de andere scène vol weelderige kleuren, suggestieve maar beheerste sensualiteit (in tegenstelling tot de vereiste seksualiteit en af en toe een naaktscène die deel zijn gaan uitmaken van de norm van een romance in de film) en het gebruik van gezichtsuitdrukkingen om subtiele veranderingen in stemming of communicatie te suggereren. Het is niet moeilijk om hier de invloed van Marguerite Duras te zien, aangezien ze bekendstaat om haar minimalisme in het vertellen van verhalen en om het beschrijven van krachtig drama met gebruikmaking van de kunst van verbale en non-verbale gesprekken tussen twee personages met een sterke band en het gebruik van heropvoeringen van scènes die uiteindelijk in het leven van beide personages zouden kunnen plaatsvinden. Haar pen is hier sterk zichtbaar vanaf het moment dat we de benauwde kamers van Mr. Chow (Tony Leung) en Mrs. Su Li-zhen (Maggie Tsjeoeng) betreden tot de laatste scènes die de intense spijt verklaren die hij voelt als hij terugdenkt aan de kans die verloren ging bij het bevestigen van deze relatie. De plot lijkt zelfs op iets wat Duras had kunnen schrijven: Chow en Su Li-zhen, buren in een huurflat terwijl ze allebei redelijk succesvol zijn in hun werk, beginnen op de meest banale manier te ontdekken dat hun echtgenoten hen bedriegen, en ze ontdekken heel vanzelfsprekend dat het met elkaar is. De vraag is: moeten ze handelen naar wat ze ook voor elkaar voelen of moeten ze niet zijn zoals hun partners? Elke scène speelt met het idee dat ze elk moment aan elkaar kunnen toegeven, en op een gegeven moment wordt gesuggereerd dat ze dat ook zullen doen, hoewel de camera zo opdringerig is in het beschrijven van hun ontmoetingen (die dagelijks lijken voor te komen, gezien de regelmatige verwisseling van Tsjeoengs jurken), dat we het nooit te zien krijgen. En net zoals het niet zien van een van hun echtgenoten hun eigen liefdesverhaal verhevigt, maakt het niet zien van de uiteindelijke scheiding de uiteindelijke scheiding des te bitterder omdat we elk moment willen dat er iets gebeurt <0xE2><0x80><0x93> een of andere katalysator <0xE2><0x80><0x93> en de enige die komt is wanneer Leung haar laat weten dat hij van haar houdt, gevolgd door zijn stille, brute onthulling dat zij haar man nooit zal verlaten, wat inhoudt dat hij dat ook niet zal doen. Het geeft ons ook een glimp van wat cultuur en timing kunnen doen: vanuit een westers gezichtspunt zou een voltooiing van hun romance in een meer solide, duurzame relatie zeker mogelijk zijn geweest in de jaren zestig, maar zoals het nu gaat...' In Hongkong zijn de culturele waarden duidelijk verschillend.<br />De voorstellingen hier zijn van de hoogste orde: het is heel gemakkelijk om een vurige liefdesverhouding te spelen, maar om voortdurend een onderdrukte, platonische relatie te spelen die overloopt van slechts nauwelijks verwoord verlangen is moeilijk en maakt alle sensualiteit eerder cerebraal dan tastbaar of visueel. Cheung en Leung smeulen en hun verdorven chemie blijft nog lang na de aftiteling hangen.