Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er is iets aan waargebeurde verhalen dat ze zo veel interessanter maakt dan fictie. Ik denk dat het komt door het feit dat de waarheid altijd vreemder is geweest dan de fictie. De Valk en de Sneeuwman vertelt het ware verhaal over Christopher Boyce en zijn vriend Daulton Lee. Boyce (Hutton) is een voormalige alter ego en een intellectueel die een beroep probeert te vinden dat hem kan onderhouden en vermaken. Zijn vader bij de FBI kan aan een paar touwtjes trekken en zijn idealistische zoon een baan op het ministerie van Defensie bezorgen. Boyce heeft weinig verantwoordelijkheden en lijkt zich tevreden te stellen met drinken en dollen met zijn collega's. Maar met het verstrijken van de tijd begint Boyce topgeheime informatie te ontdekken die hem aan de moraal van zijn regering doet twijfelen. De idealistische Boyce ziet al snel de illegale operaties die de CIA bovenal in Australië uitvoert. Boyce besluit uiteindelijk dat hij een deel van de topgeheime informatie die hij in handen heeft, zal laten uitlekken naar de KGB. Natuurlijk is Boyce' fout dat hij ervan uitgaat dat, omdat de Verenigde Staten slechte dingen doen, de Sovjet-Unie de goede kant op gaat. In de loop van de tijd verkopen Boyce en zijn drugsdealende vriend Lee (Penn) hun topgeheime informatie aan de KGB. Wat eens idealisme was, wordt kapitalisme en spionage. De kracht van deze film zijn de ongelooflijke voorstellingen van Hutton en Penn. Hoewel een van hen met de beste bedoelingen begint, zullen ze allebei al snel in een eindeloze neerwaartse spiraal terechtkomen. Geweldige regie, muziek, alles. Niet alleen een geweldige film, maar ook een van mijn favorieten.