Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik kom hier vechtend naar buiten omdat deze film zo goed is gefilmd en zo goed geacteerd dat ik twee keer zo boos ben over de de-evolutie ervan als ik zou zijn over een minder goed werk. Zonder al te veel van de plot prijs te geven, kan ik alleen maar zeggen dat deel één van mijn 2 vhs-set een zenuwslopende, zich ontvouwende verrukking was van bizarre maar plausibele plotontwikkelingen. De hoofdrolspeler was gepast naïef, maar ook intelligent en heel erg open. De gebeurtenissen waarmee hij snel in het reine moet komen, zijn de scheiding van zijn ouders, de cultuurschok wanneer zijn Pakistaanse wortels in botsing komen met een complete instorting van de Engelse, bekrompen maatschappij in de jaren zestig, zijn vaders dood en de dood van zijn vader. Een dubieuze transformatie tot de vereerde Boeddha van Suburbia, en het veranderen van zijn neef in een feministische militante, terwijl zijn beste vriend plotseling een icoon wordt van de ontluikende punkbeweging in de jaren zeventig. Onder andere.<br />Wat me zo kwaad maakte, was de hoeveelheid gedetailleerd werk die elke acteur in het eerste deel van de film deed om zijn personage te creëren en vast te leggen, om het vervolgens te laten ontaarden in heel slechte pornofilms in het tweede deel, veel te veel om de ontwikkeling van de plot te rechtvaardigen en veel te expliciet om er zelfs maar erotisch te lijken. Mijn grootste ergernis is dat regisseurs hun privé-fetisjisme laten interfereren met de waarheid van hun film, en dit was voor mij een uitstekend voorbeeld. Ik had een beetje het gevoel dat ik was uitgenodigd op een feestje van heel slimme, grappige vreemden, maar dat de deuren op slot zaten en de gasten geen contact mochten hebben, en dat we allemaal gedwongen waren om in plaats daarvan naar slechte seksfilms uit de jaren zeventig te kijken. Wat een belediging voor het harde werk van deze fantastische acteurs! Waarom maakten ze niet gewoon een vette film? En waarom een geweldige hoofdrolspeler die echt kan acteren, en dan van hem afsnijden als hij zich opmaakt voor een geweldige voorstelling? Ik had bijna het gevoel dat ook hij genoeg begon te krijgen van de eindeloze seksscènes waarin hij alleen maar lag te pompen met zijn bekken voor de zoveelste zwoele naakte actrice. Deel een is een klein genie, deel twee is perversie in een tweederangs soapserie. Ik weet dat het boek heel expliciet is, maar ik had het gevoel dat deze voortreffelijke acteurs in het echte leven net zo werden uitgebuit als hun personages in de film, en dat maakte me heel boos en heel ongemakkelijk. Alleen John Waters kan zo'n dubieuze verloedering van acteurs en plot tot stand brengen en het artistiek laten lijken. Mijn suggestie is om alleen naar het eerste deel te kijken, het tweede op de spreekwoordelijke vuilnisbelt te gooien, en dan zul je voor altijd van de Boeddha houden.