Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik keek ernaar in de verwachting de gebruikelijke Britse stijfkoppige stereotypen te zien en tot mijn verbazing vond ik de dialoog opmerkelijk natuurlijk en met een vleugje zwarte humor. Het leek meer op _Eastenders Goes to Sea_ dan op _In Which We Serve_. De scènes tijdens de nadering en de aanval zijn opmerkelijk realistisch in hun weergave van een oorlogsschip en de stemming onder de bemanning (althans gebaseerd op mijn diensttijd in de jaren zeventig). Sommige van de wegwerpfrasen zijn heel geestig ('Ik ga niet naar de Band of Hope alleen maar om een of andere vettige frituurpan te plezieren!'). Het laat niet zien wat er met de Ierse stuurman en zijn bruid is gebeurd, of met de getatoeëerde onderofficier en zijn 'Ik hou van Arabella'-tatoeage!