Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Francis Ford Coppola's _Apocalypse Now_ is geen Vietnam-film. Verwar hem niet met een Vietnam-film. Hij speelt zich af in de nadagen van de oorlog, maar het is een metaforische uiteenzetting over de verslechterende invloed die de oorlog heeft op de menselijke psyche. Het is ook een van de meest gewaagde films die ooit zijn gemaakt, geproduceerd of zelfs maar bedacht (na _The Lord of the Rings_ ). Het zou een understatement zijn om het een meesterwerk te noemen, gezien de proporties die zo ambitieus zijn als de productieniveaus van de film.<br />_Openen zonder aftiteling en na een gedenkwaardige eerste scène die op de melodie van de Doors 'The End' speelt als Captain Benjamin L_. Willard hallucineert over helikopters en napalm, de plot is in feite al in de eerste 15 minuten duidelijk. Willards opdracht is om '... met extreme vooringenomenheid' kolonel Kurtz (Marlon Brando) te 'elimineren', die in de verre uithoeken van de Cambodjaanse jungle onveranderlijk ongeoorloofd afwezig is, en die, zoals zijn generaal hem heeft verteld, 'daarbuiten zonder enige fatsoenlijke terughoudendheid opereert, zonder enig aanvaardbaar menselijk gedrag te vertonen. En hij is nog steeds te velde en voert het bevel over troepen.' Kurtz is een doorgedraaide kolonel die nu wordt aanbeden door een grote groep volgelingen die hem een god hebben genoemd. Voor Willard lijkt deze geheime operatie iets hanteerbaarder dan een echte strijd, maar de reis die hij gaat maken zal een persoonlijke queeste zijn die de grenzen van zijn menselijk gedrag zal overschrijden.<br />Ze vormen een team met een kleine bemanning en varen in een gammele boot de uitgestrekte rivier af. Onderweg verdiept Willard zich in alles wat Kurtz te vertellen heeft. Tijdens de schorre stem van Sheen legt hij uit wat hij denkt over de overvloed aan materiaal die hij leest. Kurtz was een hooggeëerd en gerespecteerd Groene Baret. Hij was een normale man met een gezin, totdat een deel van hem bezweek voor de gruwelen van de menselijke wreedheid en hij zichzelf het pad op stuurde dat Willard nu volgt. De afdaling in de jungle wordt gekenmerkt door een hypnotiserende aura die de strijd die niet ver van hen vandaan wordt uitgevochten, weerspiegelt. Uiteindelijk drukt de kracht van de ervaring zwaar op de groep als drugs en een soort eenzame opsluiting hun zintuigen aanvallen. Maar Willard lijkt onaangedaan en ongevoelig in zijn zoektocht naar Kurtz. Als hij over deze mythische figuur leest, voelt hij zich aangetrokken tot de kracht van de man en de reden waarom hij is geworden wat hij is geworden. We weten dat Willards langzame verval gelijk op zal gaan met dat van Kurtz.<br />Marlon Brando wordt al tientallen jaren vereerd. Zijn aanwezigheid: ongeëvenaard. Zijn genialiteit: ontegenzeglijk. Maar voor degenen die niet bekend zijn met zijn acteertalent en niet gewend zijn aan zijn fysieke nuances, kan Brando in de ogen van een compromisloze filmliefhebber worden gezien als een broodschrijver. Dat is hij zeer zeker niet. Brando was moeilijk om mee te werken, moeilijk te interpreteren en onmogelijk te begrijpen, maar zijn talent voor onbegrijpelijke tirades en ongeëvenaarde monologen is onweerlegbaar. De man wist duidelijk wat hij deed, ook al wisten wij dat niet. Zijn kolonel Kurtz is een wezen met grenzeloze waanideeën en een voortdurende diepzinnigheid.<br />Als de film een indicatie is van de reis naar de hel, dan is Francis Ford Coppola's feitelijke ervaring met het maken van dit meesterwerk een waarachtig levensverhaal van de fanatieke strijd van één man om een film te maken. Er wordt beweerd dat Coppola tijdens het 200-plus-dag-schema van de film zelfmoord overwoog. De film was niet alleen een onmiskenbare strijd om te maken; het is een slopende film om naar te kijken. Coppola's zweet en bloed sijpelen door de poriën van de dampende plaatselijke bevolking en zijn toewijding sijpelt door de openingen van Martin Sheens gekwelde soldaat Willard.<br />Ik kan er niets aan doen, maar ik voel een warm gevoel van nostalgie voor dit soort films. In het begin van alles wat oorspronkelijk en ongekend was, waren films die zowel werden uitgedaagd als gestimuleerd heel gewoon. Afgezien van de brutaliteit, is Apocalypse Now puur filmen. Mijn respect en bewondering voor meneer Coppola zijn van de hoogste orde. Maar ik huiver bij de terugkeer naar wat tegenwoordig de norm is voor de normen voor de film: een gebrek aan vernieuwing. Het is niet alleen de onoriginaliteit van de wereld van de film van tegenwoordig; het is het feit dat niemand meer de behoefte lijkt te hebben om een verhaal te vertellen of iemand met een goed hart een verhaal te vertellen. Maar we hebben nog steeds de groten, zoals het meesterwerk van Coppola, een film die badend in zijn vermogen om ons iets diepers te geven dan wat we konden begrijpen.<br />Die diepte in Apocalypse Now is de stap naar waanzin. Het doden kan storend zijn. Het verlies van onschuld kan ontwrichtend zijn. Maar het is de schade van binnenuit; de talloze beelden die ons van streek maken, ons van onze stuk brengen en ons losmaken van de wereld van alledag, en de herinneringen die onze diepste gedachten kwellen en ons uiteindelijk van de mensheid scheiden en ons naar het rijk van het instinctieve, het wilde en het dierlijke drijven. Als de gedachte aan doden ons niet van voedsel voorziet, verschaft het doden de mens zijn fundamentele catharsis.