text:
TITEL I.  - Algemene bepalingen.
 Artikel    1 . 1. De Verdragsluitende Partijen verbinden zich om, overeenkomstig de regels van dit Verdrag, elkander wederzijds in zo ruim mogelijke mate rechtshulp te verlenen in elke procedure die betrekking heeft op strafbare feiten waarvan de bestraffing op het tijdstip waarop de rechtshulp wordt gevraagd, tot de bevoegdheid behoort van de rechterlijke autoriteiten van de verzoekende Partij.
2. Dit Verdrag is niet van toepassing op de tenuitvoerlegging van beslissingen tot vrijheidsbeneming of van veroordelingen, noch op militaire delicten die niet tevens strafbare feiten naar de gewone strafwet zijn.
 Art.    2 . Rechtshulp kan worden geweigerd :
(a) indien het verzoek betrekking heeft op strafbare feiten die door de aangezochte Partij, hetzij als een politiek misdrijf of een met een dergelijk misdrijf samenhangend feit, hetzij als een fiscaal delict worden beschouwd;
(b) indien de aangezochte Partij van mening is dat uitvoering van het verzoek zou kunnen leiden tot een aantasting van de soevereiniteit, de veiligheid, de openbare orde of andere wezenlijke belangen van haar land.
 TITEL II.  - Ambtelijke opdrachten.
 Art.    3 . 1. De aangezochte Partij geeft volgens de procedure voorzien in haar eigen wetgeving gevolg aan de ambtelijke opdrachten aangaande een strafzaak die tot haar worden gericht door de rechterlijke autoriteiten van de verzoekende Partij en die tot doel hebben het verrichten van daden van onderzoek of de toezending van stukken van overtuiging, van dossiers of van documenten.
2. Indien de verzoekende Partij het wenselijk acht dat getuigen of deskundigen hun verklaring onder ede afleggen, verzoekt zij hierom uitdrukkelijk en de aangezochte Partij geeft aan een dergelijk verzoek gevolg indien de wet van haar land zich daartegen niet verzet.
3. De aangezochte Partij zal kunnen volstaan met de toezending van voor eensluidend gewaarmerkte afschriften of fotocopieën van de dossiers of documenten waarom wordt verzocht. Indien de verzoekende Partij uitdrukkelijk vraagt om toezending van het origineel, dient zoveel mogelijk aan een dergelijk verzoek gevolg te worden gegeven.
 Art.    4 . De aangezochte Partij licht de verzoekende Partij, indien zij daarom uitdrukkelijk vraagt, in aangaande de datum waarop en de plaats waar de ambtelijke opdracht zal worden uitgevoerd. De autoriteiten van de verzoekende Partij en de betrokkenen kunnen bij die uitvoering aanwezig zijn indien de aangezochte Partij daarin toestemt.
 Art.    5 . 1. Iedere Verdragsluitende Partij kan zich bij de ondertekening van dit Verdrag of bij de neerlegging van de akte van bekrachtiging of van toetreding door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa het recht voorbehouden de uitvoering van ambtelijke opdrachten strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming afhankelijk te stellen van een of meer van de volgende voorwaarden :
(a) het strafbare feit dat tot de ambtelijke opdracht aanleiding geeft, moet zowel volgens de wetgeving van de verzoekende als volgens die van de aangezochte Partij strafbaar zijn;
(b) het strafbare feit dat tot de ambtelijke opdracht aanleiding geeft, moet in het aangezochte land grond kunnen opleveren tot uitlevering;
(c) de uitvoering van de ambtelijke opdracht moet verenigbaar zijn met de wet van de aangezochte Partij.
2. Wanneer een Verdragsluitende Partij een verklaring overeenkomstig het eerste lid van dit artikel heeft afgelegd, kan elke andere Partij het beginsel van wederkerigheid toepassen.
 Art.    6 . 1. De aangezochte Partij kan de overgave van voorwerpen, dossiers en documenten waarvan de overdracht is gevraagd, uitstellen wanneer zij deze nodig heeft voor een strafrechtelijke procedure.
2. De voorwerpen, alsmede de originele dossiers en documenten, die ter uitvoering van een ambtelijke opdracht zijn overgegeven, worden zo spoedig mogelijk door de verzoekende Partij aan de aangezochte Partij teruggeven, tenzij laatstgenoemde er afstand van doet.
 TITEL III.  - Mededeling van processtukken en rechterlijke beslissingen
Verschijning van getuigen, deskundigen en verdachten.
 Art.    7 . 1. De aangezochte Partij doet de processtukken en rechterlijke beslissingen die haar met dat doel door de verzoekende Partij worden toegezonden, aan de betrokkenen toekomen.
Dit kan geschieden door toezending van het processtuk of van de beslissing aan de geadresseerde. Indien de verzoekende Partij hierom uitdrukkelijk vraagt, worden de stukken door de aangezochte Partij medegedeeld volgens een van de procedures waarin haar wetgeving voor dergelijke betekeningen voorziet of volgens een bijzondere procedure die met haar wetgeving verenigbaar is.
2. Als bewijs dat het stuk werd uitgereikt dient ofwel een gedateerd ontvangstbewijs dat door de geadresseerde ondertekend is, ofwel een verklaring van de aangezochte Partij waarin het feit van de uitreiking, benevens de wijze en de datum waarop deze is geschiedt, zijn vermeld. Het bewijsstuk van de uitreiking wordt zo spoedig mogelijk aan de verzoekende Partij toegezonden. Indien de verzoekende Partij daarom vraagt, geeft de aangezochte Partij aan of de uitreiking overeenkomstig haar wetgeving heeft plaatsgevonden. Indien de uitreiking niet heeft kunnen plaatsvinden, deelt de aangezochte Partij de reden daarvan terstond aan de verzoekende Partij mede.
3. Iedere Verdragsluitende Partij kan bij de ondertekening van dit Verdrag of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging of van toetreding door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa verzoeken dat een dagvaarding bestemd voor een verdachte die zich op haar grondgebied bevindt, een bepaalde tijd voor de datum welke voor de verschijning is vastgesteld, aan haar autoriteiten wordt toegezonden. Deze termijn wordt in de bedoelde verklaring aangegeven en mag de vijftig dagen niet overschrijden.
Bij het vaststellen van de datum van verschijning en bij de toezending van de dagvaarding dient met deze termijn rekening te worden gehouden.
 Art.    8 . De getuige of deskundige die geen gevolg heeft gegeven aan een dagvaarding waarvan toezending is gevraagd, kan aan geen enkele sanctie of dwangmaatregel worden onderworpen, zelfs niet indien in de dagvaarding een verplichting om te verschijnen is vermeld, tenzij de betrokkene zich daarna uit vrije wil op het grondgebied van de verzoekende Partij begeeft en hij daar op wettige wijze opnieuw gedagvaard wordt.
 Art.    9 . De schadeloosstelling en de vergoeding voor reis- en verblijfkosten die aan de getuige of deskundige door de verzoekende Partij moeten worden betaald, worden berekend vanaf de verblijfplaats van de betrokkene, en dienen te worden toegekend volgens tarieven die ten minste gelijk zijn aan die welke van kracht zijn in het land waar het verhoor plaats moet vinden.
 Art.    10 . 1. Indien de verzoekende Partij het van bijzonder belang acht dat een getuige of een deskundige in persoon voor haar rechterlijke autoriteiten verschijnt, vermeldt zij dit uitdrukkelijk bij haar verzoek tot uitreiking van de dagvaarding.
De aangezochte Partij nodigt een dergelijke getuige of deskundige uit om inderdaad te verschijnen. De aangezochte Partij geeft van het antwoord van de getuige of deskundige aan de verzoekende Partij kennis.
2. In het geval, voorzien in het eerste lid van dit artikel moet het verzoek of de dagvaarding bij benadering aangeven het bedrag van de te betalen schadeloostelling en van de te vergoeden reis- en verblijfkosten.
3. De aangezochte Partij kan, indien dit aan haar wordt verzocht, aan de getuige of de deskundige een voorschot toekennen. Het bedrag van dit voorschot wordt op de dagvaarding vermeld en terugbetaald door de verzoekende Partij.
 Art.    11 . 1. Indien de verzoekende Partij de verschijning in persoon, hetzij als getuige, hetzij tot confrontatie, verzoekt van een persoon die van zijn vrijheid is beroofd, wordt de betrokkene tijdelijk overgebracht naar het grondgebied waar het verhoor plaats moet vinden, op voorwaarde dat hij binnen de door de aangezochte Partij vastgestelde termijn wordt teruggezonden en onder voorbehoud van het bepaalde in artikel 12, voor zover dit toepassing kan vinden.
De overbrenging kan worden geweigerd :
(a) indien de gedetineerde er niet in toestemt;
(b) indien zijn aanwezigheid vereist wordt en een strafrechtelijke procedure op het grondgebied van de aangezochte Partij;
(c) indien zijn overbrenging de duur van zijn detentie zou kunken verlengen of
(d) indien andere dwingende overwegingen zich tegen zijn overbrenging naar het grondgebied van de verzoekende Partij verzetten.
2. In het geval bedoeld in het vorige lid, wordt, overminderd het in artikel 2 bepaalde, de doortocht van een gedetineerde door het grondgebied van een derde Staat die Partij is bij dit Verdrag, toegestaan. Het daartoe strekkende verzoek van het Ministerie van Justitie van de verzoekende Partij aan het Ministerie van Justitie van de derde Staat dient te zijn vergezeld van de daarvoor van belang zijnde stukken. Iedere Verdragsluitende Partij kan weigeren doortocht van zijn onderdanen toe te staan.
3. De overgebrachte persoon blijft op het grondgebied van de verzoekende Partij en, in voorkomende gevallen, op het grondgebied van de Partij aan wie toestemming tot doortocht is verzocht, in hechtenis, tenzij de Partij die de overbrenging van de gedetineerde toestaat, zijn invrijheidstelling verzoekt.
 Art.    12 . 1. Een getuige of deskundige, van welke nationaliteit ook, die na gedagvaard te zijn voor de rechterlijk autoriteiten van de verzoekende Partij verschijnt, kan op het grondgebied van die Partij noch worden vervolgd, noch in hechtenis genomen, noch aan enige andere vrijheidsbeperking worden onderworpen voor feiten of veroordelingen die voorafgingen aan zijn vertrek van het grondgebied van de aangezochte Partij.
2. Een persoon, van welke nationaliteit ook, die gedagvaard is om voor de rechterlijke autoriteiten van de verzoekende Partij te verschijnen ten einde zich te verantwoorden voor feiten ten aanzien waarvan tegen hem een strafvervolging is ingesteld, kan noch worden vervolgd noch in hechtenis genomen, noch aan enige andere vrijheidsbeperking worden onderworpen voor feiten of veroordelingen vooraf gingen aan zijn vertrek van het grondgebied van de aangezochte Partij, voor zover die niet in de dagvaarding zijn vermeld.
3. De in dit artikel bedoelde immuniteit houdt op wanneer de getuige, de deskundige of de verdachte, hoewel hij gedurende vijftien achtereenvolgende dagen na het tijdstip waarop zijn aanwezigheid niet meer door de rechterlijke autoriteiten werd vereist, de mogelijkheid had het grondgebied van de verzoekend Partij te verlaten, daar desalniettemin is gebleven of op dat grondgebied is teruggekeerd na het te hebben verlaten.
 TITEL IV.  - Strafregister.
 Art.    13 . 1. De uittreksels uit het strafregister en alle inlichtingen welke op het strafregister betrekking hebben, die door de rechterlijke autoriteiten van een Partij in verband met een strafzaak worden gevraagd, worden door de aangezochte Partij aan die autoriteiten verstrekt, voor zover haar eigen rechterlijke autoriteiten deze in overeenkomstige gevallen kunnen verkrijgen.
2. In andere gevallen dan die bedoeld in het eerste lid van dit artikel wordt aan een dergelijk verzoek gevolg gegeven overeenkomstig hetgeen is voorzien in de wetgeving, de regelingen of de algemeen gevolgde gedragslijn van de aangezochte Partij.
 TITEL V.  - Procedure.
 Art.    14 . 1. Verzoeken om rechtshulp dienen de volgende gegevens te bevatten :
(a) de autoriteit waarvan het verzoek uitgaat;
(b) het onderwerp van en de grond voor het verzoek;
(c) voor zover mogelijk de identiteit en de nationaliteit van de betrokken persoon;
(d) zo nodig de naam en het adres van degene voor wie het bestemd is.
2. De ambtelijke opdrachten bedoeld in de artikelen 3, 4 en 5 dienen bovendien de telastelegging te vermelden en een kort overzicht van de feiten te bevatten.
 Art.    15 . 1. De ambtelijke opdrachten bedoeld in de artikelen 3, 4 en 5, benevens de verzoeken bedoeld in artikel 11, worden door het Ministerie van Justitie van de verzoekende Partij gericht tot het Ministerie van Justitie van de aangezochte Partij en op dezelfde wijze teruggezonden.
2. In spoedeisende gevallen kunnen de bedoelde ambtelijke opdrachten rechstreeks door de rechterlijke autoriteiten van de verzoekende Partij worden gericht tot de rechterlijke autoriteiten van aangezochte Partij. Zij worden, vergezeld van de stukken die op hun uitvoering betrekking hebben, teruggezonden op de in het eerste lid van dit artikel voorziene wijze.
3. De verzoeken bedoeld in het eerste lid van artikel 13 kunnen door de rechterlijke autoriteiten rechtstreeks worden gericht tot de bevoegde dienst van de aangezochte Partij en de antwoorden kunnen door die dienst rechtstreeks worden teruggezonden. De verzoeken bedoeld in het tweede lid van artikel 13 worden door het Ministerie van Justitie van de verzoekende Partij gericht tot het Ministerie van Justitie van de aangezochte Partij.
4. Andere verzoeken om rechtshulp dan die bedoeld in het eerste lid van dit artikel en met name verzoeken om rechtshulp tijdens het opsporingsonderzoek, kunnen rechtstreeks door de rechterlijke autoriteiten tot elkaar worden gericht.
5. In de gevallen waarin dit Verdrag rechtstreeks toezending toestaat, kan zulks geschieden door tussenkomst van de Internationale Politie Organisatie (Interpol).
6. Iedere Verdragsluitende Partij kan bij de ondertekening van dit Verdrag of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging of van toetreding, door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, hetzij doen weten dat alle of bepaalde verzoeken om rechtshulp tot haar dienen te worden gericht op andere wijze dan die aangegeven in dit artikel, hetzij verzoeken dat in het geval bedoeld in het tweede lid van dit artikel een afschrift van de ambtelijke opdracht tegelijkertijd wordt toegezonden aan haar Ministerie van Justitie.
7. Dit artikel laat onverlet de bepalingen uit bilaterale overeenkomsten of afspraken welke tussen de Verdragsluitende Partijen van kracht zijn en volgens welke rechtstreekse toezending van verzoeken om rechtshulp tussen autoriteiten van de Partijen is voorzien.
 Art.    16 . 1. Behoudens het bepaalde in het tweede lid van dit artikel wordt geen vertaling van de verzoeken en de daarbij behorende stukken geëist.
2. Iedere Verdragsluitende Partij kan zich bij de ondertekening van dit Verdrag of bij nederlegging van haar akte van bekrachtiging of van toetreding door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa het recht voorbehouden te eisen dat verzoeken om rechtshulp en daarbij behorende stukken haar worden toegezonden vergezeld, hetzij van een vertaling in haar eigen taal, hetzij van een vertaling in een van de officiële talen van de Raad van Europa, dan wel in een door die Partij aangegeven officiële taal van de Raad van Europa. De andere Partijen kunnen het beginsel van wederkerigheid toepassen.
3. Dit artikel laat onverlet de bepalingen met betrekking tot de vertaling van verzoeken om rechtshulp en daarbij behorende stukken welke zijn opgenomen in overeenkomsten of afspraken welke van kracht zijn of nog zullen worden tussen twee of meer Verdragsluitende Partijen.
 Art.    17 . De stukken en documenten welke krachtens dit Verdrag worden overgedragen zijn vrijgesteld van alle formaliteiten van legalisatie.
 Art.    18 . Indien een autoriteit die een verzoek om rechtshulp ontvangt ombevoegd is om daaraan gevolg te geven, draagt zij dit verzoek ambtshalve over aan de bevoegde autoriteit van haar land. Indien het verzoek rechtstreeks is gedaan, stelt zij de verzoekende Partij rechtstreeks van de overdracht op de hoogte.
 Art.    19 . Elke weigering van rechtshulp wordt met redenen omkleed.
 Art.    20 . Onverminderd het bepaalde in artikel 10, lid 3, geeft de uitvoering van verzoeken om rechtshulp geen aanleiding tot vergoeding van de daarvoor gemaakte kosten, met uitzondering van die welke veroorzaakt zijn door het optreden van deskundigen op het grondgebied van de aangezochte Partij en door de overbrenging van gedetineerde personen overeenkomstig artikel 11.
 TITEL VI.  - Aangifte tot het uitlokken van een strafvervolging.
 Art.    21 . 1. Elke aangifte van een Verdragsluitende Partij welke tot strekking heeft het instellen van een strafvervolging voor de rechter van een andere Partij, wordt door het Ministerie van Justitie van de ene Partij tot het Ministerie van Justitie van de andere Partij gericht. De Verdragsluitende Partijen kunnen evenwel gebruik maken van de bevoegdheid voorzien in het zesde lid van artikel 15.
2. De aangezochte Partij deelt de verzoekende Partij mede welk gevolg aan deze aangifte is gegeven en doet een afschrift van de beslissing welke in de zaak is genomen aan de verzoekende Partij toekomen.
3. Het bepaalde in artikel 16 is van toepassing op aangiften gedaan krachtens het eerste lid van dit artikel.
 TITEL VII.  - Uitwisseling van mededelingen omtrent veroordelingen.
 Art.    22 . (1.) Elk der Partijen geeft aan de betrokken Partij kennis van strafvonnissen en van nadien met betrekking tot die vonnissen genomen maatregelen die betrekking hebben op onderdanen van die Partij en in het strafregister zijn vermeld. De Ministeries van Justitie wisselen deze mededelingen ten minste éénmaal per jaar uit. Indien de betrokkene beschouwd wordt als onderdaan van twee of meer Verdragsluitende Partijen, worden de mededelingen aan ieder van de betrokken Partijen gedaan, tenzij de betrokkene de nationaliteit bezit van de Partij op wier grondgebied hij is veroordeeld.
(2. Bovendien zendt iedere Verdragsluitende Partij die bovenbedoelde mededelingen heeft gedaan, aan de betrokken Partij, op haar verzoek en in bijzondere gevallen, afschriften van de desbetreffende vonnissen en maatregelen, alsmede iedere andere daarop betrekking hebbende inlichting, ten einde haar in staat te stellen na te gaan of in verband hiermee interne maatregelen moeten worden genomen. Deze uitwisseling van stukken geschiedt tussen de betrokken Ministeries van Justitie.) <V 1978-03-17/31, art. 4, 002;   Inwerkingtreding :   29-05-2002>
 TITEL VII.  - Slotbepalingen.
 Art.    23 . 1. Iedere Verdragsluitende Partij kan bij de ondertekening van dit Verdrag of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging of van toetreding een voorbehoud maken met betrekking tot één of meer daarbij aangegeven bepalingen van dit Verdrag.
2. Iedere Verdragsluitende Partij die een voorbehoud heeft gemaakt trekt dit, zodra de omstandigheden haar dit veroorloven, in. Een voorbehoud wordt ingetrokken door een mededeling gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
3. Een Verdragsluitende Partij die met betrekking tot een bepaling van dit Verdrag een voorbehoud heeft gemaakt kan de naleving van die bepaling van dit Verdrag door een andere Partij slechts verlangen voor zover zij die bepaling zelf heeft aanvaard.
 Art.    24 . Iedere Verdragsluitende Partij kan bij de ondertekening van dit Verdrag of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging of van toetreding door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa aangeven welke autoriteiten zij beschouwt als rechterlijke autoriteiten in de zin van dit Verdrag.
 Art.    25 . 1. Dit Verdrag is van toepassing op het tot het moederland behorende grondgebied van de Verdragsluitende Partijen.
2. Het is tevens van toepassing wat Frankrijk betreft op Algerije en op de overzeese departementen, en wat Italië betreft op het grondgebied van Somaliland dat onder Italiaans bestuur staat.
3. De Bondsrepubliek Duitsland kan door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa de toepasselijkheid van dit Verdrag uitbreiden tot het Land Berlijn.
4. Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, is dit Verdrag van toepassing op zijn Europese grondgebied. Het Koninkrijk kan door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, de toepasselijkheid van dit Verdrag uitbreiden tot de Nederlandse Antillen, Suriname en Nederlands Nieuw-Guinea.
5. Bij rechtstreekse overeenkomst tussen twee of meer Verdragsluitende Partijen kan de toepasselijkheid van dit Verdrag onder bij die overeenkomst te stellen voorwaarden worden uitgebreid tot elk grondgebied van een van die Partijen hetwelk niet behoort tot het grondgebied bedoeld in de voorgaande leden, voor zover de buitenlandse betrekkingen van die gebieden door een der Partijen worden behartigd.
 Art.    26 . 1. Onverminderd het bepaalde in het zevende lid van artikel 15, en het derde lid van artikel 16, doet dit Verdrag, wat de gebieden waarop het van toepassing is betreft, die bepalingen uit bilaterale verdragen, conventies of overeenkomsten vervallen, die de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen twee Verdragsluitende Partijen regelen.
2. Dit Verdrag maakt geen inbreuk op de verplichtingen welke zijn vervat in de bepalingen van een andere internationale overeenkomst van bilaterale of multilaterale aard, waarvan zekere bepalingen de wederzijdse rechtshulp op bijzondere punten voor een bepaald terrein regelen of zullen regelen.
3. De Verdragsluitende Partijen kunnen met elkaar slechts bilaterale of multilaterale overeenkomsten met betrekking tot de wederzijdse rechtshulp in strafzaken sluiten wanneer deze ertoe strekken de bepalingen van dit Verdrag aan te vullen of de toepassing van de daarin vervatte beginselen te vergemakkelijken.
4. Indien de rechtshulp in strafzaken tussen twee of meer Verdragsluitende Partijen plaatsvindt op grond van een eenvormige wet of van een bijzonder stelsel dat in wederzijdse toepassing van maatregelen van rechtshulp op elkaars grondgebied voorziet, zijn die Partijen bevoegd om hun onderlinge betrekkingen op dit terrein uitsluitend te regelen op basis van zulk een wet of stelsel, niettegenstaande de bepalingen van dit Verdrag. De Verdragsluitende Partijen die in hun onderlinge betrekkingen de toepassing van dit Verdrag van het begin af aan of later uitsluiten overeenkomstig de bepalingen van dit lid, dienen ter zake een mededeling te richten tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
 Art.    27 . 1. Dit Verdrag is voor ondertekening door de leden van de Raad van Europa opengesteld. Het dient te worden bekrachtigd en de akten van bekrachtiging dienen te worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
2. Het Verdrag treedt in werking 90 dagen na het tijdstip waarop de derde akte van bekrachtiging is nedergelegd.
3. Voor iedere ondertekenende regering die het daarna bekrachtigt, treedt het in werking negentig dagen na de datum van nederlegging van haar akte van bekrachtiging.
 Art.    28 . 1. Het Comité van Ministers van de Raad van Europa kan elke Staat die geen lid is van de Raad uitnodigen tot dit Verdrag toe te treden, mits de resolutie betreffende deze uitnodiging eenstemmig wordt goedgekeurd door de Leden van de Raad die dit Verdrag hebben bekrachtigd.
2. De toetreding vindt plaats door nederlegging, bij de Secretaris-Generaal van de Raad, van een akte van toetreding. De toetreding treedt in werking negentig dagen na de nederlegging van de desbetreffende akte.
 Art.    29 . Iedere Verdragsluitende Partij kan dit Verdrag wat haar betreft opzeggen door een daartoestrekkende kennisgeving, te richten tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa. De opzegging treedt in werking zes maanden na de datum waarop de kennisgeving door de Secretaris-Generaal van de Raad is ontvangen.
 Art.    30 . De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa geeft alle leden van de Raad en de regering van elke Staat die tot dit Verdrag is toegetreden, kennis van :
(a) de namen van de ondertekenende regeringen en de nederlegging van iedere akte van bekrachtiging of van toetreding;
(b) de datum van inwerkingtreding;
(c) elke kennisgeving ontvangen krachtens de bepalingen van het eerste lid van artikel 5, het derde lid van artikel 7, het zesde lid van artikel 15, het tweede lid van artikel 16, artikel 24, het derde en vierde lid van artikel 25 en het vierde lid van artikel 26;
(d) elk voorbehoud gemaakt krachtens het eerste lid van artikel 23;
(e) de intrekking van elk voorbehoud krachtens het tweede lid van artikel 23;
(f) elke kennisgeving van opzegging ontvangen krachtens artikel 29 en de datum waarop deze in werking treedt.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
Gedaan te Straatsburg, op 20 april 1959,
in de Franse en de Engelse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek, in één enkel exemplaar, hetwelk zal worden nedergelegd in het archief van de Raad van Europa.
De Secretaris-Generaal van de Raad doet een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift toekomen aan de Regeringen van alle Staten die het Verdrag hebben ondertekend of daartoe zijn toegetreden.
 Bijlagen.  <Om technische redenen zijn deze bijlagen onderverdeeld in fictieve artikelen 1N1 - N4>
 Art.    1N1 . Voor de Regering van de Republiek OOSTENRIJK :
I. VOORBEHOUD.
A) Artikel 1, eerste lid.
Oostenrijk verleent alleen wederzijdse rechtshulp voor procedures betrekking hebbend op misdrijven die eveneens volgens het Oostenrijks recht strafbaar zijn, waarvan de bestraffing tot de bevoegdheid behoort van de rechterlijke autoriteiten op het tijdstip dat de rechtshulp wordt gevraagd.
B) Artikel 2, alinea (a).
Oostenrijk weigert de wederzijdse rechtshulp voor de misdrijven vermeld in alinea (a).
C) Artikel 2, alinea (b).
Onder "andere wezenlijke belangen van het land" verstaat Oostenrijk onder meer de verplichting tot geheimhouding bepaald bij de Oostenrijkse wetgeving.
II. VERKLARINGEN.
A) Artikel 5, eerste lid.
Oostenrijk stelt de uitvoering van rogatoire commissies strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming afhankelijk van de voorwaarden bepaald bij alinea (c).
B) Artikel 16, lid 2.
Oostenrijk eist dat de verzoeken om rechtshulp en de daarbij behorende stukken die overeenkomstig lid 2 van artikel 15 rechtstreeks tot de Oostenrijkse rechterlijke autoriteiten of tot het Oostenrijks Openbaar Ministerie worden gericht, vergezeld gaan van een vertaling in de Duitse taal.
C) Artikel 24.
Oostenrijk beschouwt als Oostenrijkse rechterlijke autoriteiten in de zin van dit Verdrag de strafrechtbanken, het Openbaar Ministerie en het Federale Ministerie van Justitie.
 Art.    2N1 . <V 1959-04-20/30, art. 2N3> Voor de Regering van het Koninkrijk BELGIE :
I. VOORBEHOUDEN (krachtens het artikel 23).
A) Artikel 2.
De Regering van het Koninkrijk België behoudt zich het recht voor geen gevolg te geven aan een verzoek om rechtshulp,
a. indien er ernstige redenen bestaan om te geloven dat dit verzoek betrekking heeft op een onderzoek ingesteld om de verdachte te vervolgen, te straffen of anderszins te treffen om reden van zijn politieke of zijn godsdienstige overtuigingen, van zijn nationaliteit, zijn ras of de bevolkingsroep waartoe hij behoort;
b. in de mate waarin dit verzoek betrekking heeft op een vervolging of een procedure die onverenigbaar zijn met het beginsel "non bis in idem";
c. in de mate waarin dit verzoek betrekking heeft op een onderzoek betreffende feiten waarvoor de verdachte in België wordt vervolgd.
B) Artikel 11.
De Regering van het Koninkrijl België zal de in het artikel 11 bedoelde tijdelijke overbrenging slechts toestaan wanneer het gaat om een persoon die op haar grondgebied een straf uitzit en indien bijzondere overwegingen zich hiertegen niet verzetten.
C) Artikel 22.
De regering van het Koninkrijk België zal de nadien genomen maatregelen bedoeld in artikel 22, slechts mededelen in de mate waarin de organisatie van het strafregister zulks mogelijk maakt.
D) Artikel 26.
Om reden van het bijzonder stelsel dat tussen de Benelux-landen bestaat, zal de Regering van het Koninkrijk België de leden 1 en 3 van het artikel 26 niet toepassen in haar betrekkingen met het Koninkrijk der Nederlanden en het Groothertogdom Luxemburg.
De Regering van het koninkrijk België behoudt zich in de mogelijkheid voor, van deze bepalingen af te wijken wat haar betrekkingen met de andere Lidstaten van de Europese Economische Gemeenschap betreft.
II. VERKLARINGEN.
A) Artikel 5.
De Regering van het Koninkrijk België verklaart dat de ambtelijke opdrachten strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming in België, slechts zullen worden uitgevoerd voor zover zij betrekking hebben op feiten die krachtens het Europese uitleveringsverdrag kunnen aanleiding geven tot uitlevering en op voorwaarde dat de Belgische rechter in de uitvoering heeft toegestemd overeenkomstig de nationale wetgeving.
Zolang het Europese Uitleveringsverdrag niet door België zal zijn bekrachtigd, zullen ambtelijke opdrachten slechts worden uitgevoerd wanneer zij betrekking hebben op feiten die volgens de Belgische wetgeving aanleiding kunnen geven tot uitlevering.
B) Artikel 24.
De Regering van het Koninkrijk België verklaart dat wat België betreft onder "rechterlijke autoriteiten" in de zin van het Verdrag dienen te worden verstaan, de leden van de rechterlijke macht die tot taak hebben recht te spreken, de onderzoeksrechters en de leden van het Openbaar Ministerie.
 Art.    3N1 . Voor de Regering van de Republiek FRANKRIJK :
De Franse Regering verklaart dat wegens de interne organisatie en de werking van het strafregister in Frankrijk, de verantwoordelijke autoriteiten onmogelijk aan de Verdragsluitende Partijen automatisch mededeling kunnen doen, overeenkomstig artikel 22, van de na de veroodeling van hun onderdanen genomen maatregelen - zoals genademaatregelen, eerherstel on amnestie - die in het strafregister worden ingeschreven.
Zij geeft echter de verzekering dat wanneer zij daartoe in afzonderlijke gevallen worden aangezocht, die autoriteiten de Verdragsluitende Partijen naar de mate van het mogelijke zullen inlichten nopens de strafrechterlijke toestand van hun onderdanen.
De Franse Regering verklaart dat als Franse rechterlijke autoriteiten in de zin van dit Verdrag moeten worden beschouwd :
- de eerste voorzitters, voorzitters, raadsheren en rechters van de strafrechtscolleges;
- de onderzoeksrechters van die rechtscolleges;
- de leden van het openbaar ministerie bij die rechtscolleges met name;
- de procureurs-generaal;
- de advocaten-generaal;
- de substituten van de procureurs-generaal;
- de procureur van de Republiek en hun substituten;
- de vertegenwoordigers van het openbaar ministerie bij de politierechtbanken;
- de regeringscommissarissen bij de rechtbanken van de strijdkrachten.
 Art.    4N1 . Voor de Regering van het Koninkrijk GRIEKENLAND :
De Griekse Regering maakt uitdrukkelijk voorbehoud met betrekking tot de artikelen 4 en 11 van het Verdrag, daar hun aanvaarding overenigbaar is met de artikelen 97 en 459 van het Griekse Wetboek van strafvorering.
 Art.    N2 . Lijst der Gebonden Staten.

 Datum

van neerlegging

van de

Datum
Staat

bekrachtigings- (B)

 van

of van

 inwerkingtreding

toetreding-

oorkonde (T)
-

-

-
Belgie

13.08.1975 B

11.11.1975
[Bondsrepubliek Duitsland

 02.10.1976

(Toetreding DDR tot DBR

 03.10.1990]
[Bulgarije

14.09.1994]

<Nog niet gepubliceerd in het B.St.>
Denemarken

13.09.1962 B

12.12.1962
[Finland

29.01.1981 T

29.04.1981]

<Zie V 1959-04-20/40, B.S. 12-05-1981, p. 6158-6159>
Frankrijk

 23.05.1967 B

21.08.1967
Griekenland

 23.02.1962 B

12.06.1962
[Hongarije

17.02.1992]

<Nog niet gepubliceerd in het B.St.>
[Ijsland

20.06.1984 B

18.09.1984]

<Zie CN : 1959-04-20/32>
Israel

27.09.1967 T

26.12.1967
Italie

23.08.1961 B

12.06.1962
Liechtenstein

 28.10.1969 T

26.01.1970
Luxemburg

 18.11.1976
[Malta

01.06.1994]

<Nog niet gepubliceerd in het B.St.>
Nederland

 14.02.1969 B

15.05.1969
Noorwegen

 14.03.1962 B

12.06.1962
Oostenrijk

02.10.1968 B

31.12.1968
[Portugal

 26.12.1994]

<Nog niet gepubliceerd in het B.St.>
[Tsjechische Republiek

01.01.1993]

<Nog niet gepubliceerd in het B.St.>
[Spanje

 18.08.1982 B

16.11.1982]

<Zie CN : 1959-04-20/31>
[Slowaakse Republiek

01.01.1993]

<Nog niet gepubliceerd in het B.St.>
Turkije

 24.06.1969 B

22.09.1969
[Verenigd Koninkrijk

27.11.1991]

<Nog niet gepubliceerd in het B.St.>
Zweden

01.02.1968 B

01.05.1968
Zwitserland

 20.12.1966 B

20.03.1967
 [Verklaring Zwitserland.] <Zie V 1959-04-20/41, B.S. 01-05-1986, p. 6225>
 Art.    1N3 . Voor de regering van de Republiek OOSTENRIJK :
Voorbehouden en verklaringen vervat in de bekrachtiging, neergelegd op 2 oktober 1968.
I. VOORBEHOUDEN.
A) Artikel 1, eerste lid.
Oostenrijk verleent alleen wederzijdse rechtshulp voor de procedures betrekking hebbend op misdrijven die eveneens volgens het Oostenrijks recht strafbaar zijn en waarvan de bestraffing op het tijdstip dat de rechtshulp wordt gevraagd, behoort tot de bevoegdheid van de rechterlijke autoriteiten.
B) Artikel 2, alinea (a).
Oostenrijk weigert de wederzijdse rechtshulp voor de misdrijven vermeld in alinea (a).
C) Artikel 2, alinea (b).
Onder "andere wezenlijke belangen van het land" verstaat Oostenrijk ondermeer de bescherming van de verplichting tot geheimhouding bepaald bij de Oostenrijkse wetgeving.
D) Artikel 4.
Bij het verhoor van getuigen, deskundigen of verdachten zal de aanwezigheid van personen die bij de strafprocedure als partij bij het proces betrokken zijn of hun vertegenwoordigers niet worden toegestaan.
D) Artikel 11.
In de bij alineas (a), (b) en (c) van het eerste lid van artikel 11 bedoelde gevallen is de overbrenging van een gedetineerde, hetzij als getuige, hetzij tot confrontatie, niet toegestaan.
II. VERKLARINGEN.
A) Artikel 5, eerste lid.
Oostenrijk stelt de uitvoering van ambtelijke opdrachten strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming afhankelijk van de voorwaarden bepaald bij alinea (c).
B) Artikel 7, lid 3.
Oostenrijk zal de dagvaarding bestemd voor een verdachte die zich op Oostenrijks grondgebied bevindt slechts betekenen indien de dagvaarding minstens dertig dagen voor de datum welke voor de verschijning is vastgesteld aan de Oostenrijkse rechterlijke autoriteit wordt toegezonden.
C) Artikel 16, lid 2.
Behoudens het bepaalde in het derde lid van artikel 16, dienen de verzoeken en de daarbij behorende stukken, wanneer ze niet in de Duitse, Franse of Engelse taal zijn opgemaakt, vergezeld te gaan van een vertaling in een dezer talen. De vertaling van de in het eerste lid van artikel 21 bedoelde aangiften is niet vereist.
D) Artikel 24.
Oostenrijk beschouwt als Oostenrijkse rechterlijke autoriteiten in de zin van dit Verdrag de strafrechtbanken, het Openbaar Ministerie en het federaal Ministerie van Justitie.
 Art.    2N3 . <Wijzigingsbepaling van V 1959-04-20/30, art. 2N1>
 Art.    3N3 . Voor de regering van het Koninkrijk DENEMARKEN :
Voorbehouden en verklaringen vervat in een brief van 30 augustus 1962 van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, afgegeven bij de nederlegging van de bekrachtigingsoorkonde op 13 september 1962.
I. VOORBEHOUDEN.
A) Artikel 2.
De wederzijdse rechtshulp kan worden geweigerd indien de rechterlijke autoriteiten van Denemarken of van een derde Staat tegen de beschuldigde een rechtsvervolging hebben ingesteld wegens het misdrijf dat aanleiding heeft gegeven tot vervolging in de verzoekende Staat, of indien de beschuldigde werd veroordeeld of vrijgesproken krachtens een definitief vonnis uitgesproken door de rechterlijke autoriteiten van Denemarken of van een derde Staat voor het misdrijf dat aanleiding heeft gegeven tot vervolging in de verzoekende Staat of indien genoemde autoriteiten hebben beslist geen vervolging in te stellen of een einde te stellen aan de vervolging wat hetzelfde strafbare feit betreft.
B) Artikel 3, lid 2.
Een verzoek ertoe strekkende om een getuige of een deskundige een verklaring onder ede te doen afleggen kan verworpen worden indien de bevoegde Deense rechtbank de eedaflegging niet noodzakelijk acht.
C) Artikel 7, eerste lid.
Een verzoek tot betekening anders dan door toezending van het processtuk aan de bestemmeling kan worden geweigerd.
D) Artikel 11, lid 2.
De Deense Regering maakt voorbehoud wat het geheel van deze clausule betreft.
E) Artikel 13, eerste lid.
De verplichting om uittreksels uit het strafregister krachtens deze bepaling te verstrekken is slechts toepasselijk op het strafregister van de beschuldigde of beklaagde personen.
F) Artikel 13, lid 2.
De Deense Regering maakt voorbehoud wat het geheel van deze clausule betreft.
II. VERKLARINGEN.
A) Artikel 5, eerste lid.
Een verzoek tot huiszoeking of inbeslagneming kan worden geweigerd indien de in de alinea's (a) en (c) van lid 1 van artikel 5 vermelde voorwaarden niet vervuld zijn.
B) Artikel 7, lid 3.
Een dagvaarding bestemd om te worden betekend aan een beklaagde die zich op Deens grondgebied bevindt, dient minstens 30 dagen voor de datum welke voor de verschijning van de betrokken persoon is vastgesteld aan de bevoegde Deens autoriteit te worden toegezonden.
C) Artikel 16, lid 2.
De verzoeken en de daarbij behorende stukken van andere landen dan Duitsland, Engeland, Oostenrijk, Frankrijk, Ierland, Noorwegen en Zweden dienen vergezeld te gaan van een vertaling in het Deens of in een van de officiële talen van de Raad van Europa. Wat belangrijke stukken betreft, wordt voorbehoud gemaakt om in een bijzonder geval een vertaling in het Deens te eisen of om ze in het Deens te doen vertalen op kosten van de verzoekende Staat.
D) Artikel 24.
De term "rechterlijke autoriteiten" heeft in Denemarken betrekking op de rechtbanken en het openbaar Ministerie die, volgens het Deense Wetboek van rechterlijke organisatie en procedure, het Ministerie van Justitie, de procureur-generaal, de procureurs, het hoofd van de politie te Kopenhagen en de politiecommissarissen omvatten.
E) Artikel 26.
Het protocol inzake wederzijdse rechtshulp gesloten op 26 juni 1957 tussen Denemarken, Noorwegen en Zweden blijft van kracht.
 Art.    4N3 . Voor de regering van de Republiek FRANKRIJK :
Verklaring afgelegd op het ogenblijk van de ondertekening, proces-verbaal van ondertekening op 28 april 1961.
............
"wat het toepassingsgebied van dit Verdrag betreft, dient de term "Algerije", vermeld in artikel 25, lid 2, te worden uitgelegd als doelende op de Algerijnse departementen en die van de Sahara, en is hij bijgevolg toepasselijk op de departementen Oasis en Saoura."
(Verklaringen vervat in de op 23 mei 1967 neergelegde bekrachtigingsoorkonde.)
Bij de nederlegging van deze bekrachtigingsoorkonde heeft de Regering van de Franse Republiek verklaard :
1. Dat zij het voorbehoud en de verklaring welke zij bij de ondertekening van dit Verdrag op 28 april 1961 gemaakt respectievelijk afgelegd heeft, bevestigt. Dit voorbehoud betreft, enerzijds, de uitwisseling van strafregisters (artikel 22), en anderzijds, de rechterlijke autoriteiten die als dusdanig in de zin van het Verdrag dienen te worden beschouwd (art. 24);
2. Dat zij gebruik maakt :
(a) van de mogelijkheid vermeld in artikel 7, lid 3, en bijgevolg verklaart dat de dagvaardingen bestemd voor verdachten die zich op het Franse grondgebied bevinden minstens 30 dagen voor de datum welke voor de verschijning van de betrokkenen is vastgesteld, aan de Franse autoriteiten dienen te worden toegezonden.
(b) van de mogelijkheid vermeld in artikel 15, lid 6, met het oog op de toepassing van artikel 15, leden 2 en 4, zodanig dat de bepalingen van deze beide leden als volgt zullen toegepast worden :
A) Artikel 15, lid 2.
In spoedeisende gevallen, wanneer de bij artikel 3, 4 en 5 bedoelde ambtelijke opdrachten rechtstreeks door de rechterlijke autoriteiten van de verzoekende Partij worden gericht tot de rechterlijke autoriteiten van de aangezochte Partij, dient een afschrift van deze ambtelijke opdrachten tevens aan het Ministerie van Justitie van de aangezochte Partij te worden medegedeeld;
B) Artikel 15, lid 4.
Andere verzoeken om rechtshulp dan die bedoeld in artikel 15, leden 1 en 3, en met name verzoeken om rechtshulp tijdens het opsporingsonderzoek dienen door het Ministerie van Justitie van de verzoekende Partij te worden gericht aan het Ministerie van Justitie van de aangezochte Partij en langs zelfde weg te worden terruggezonden;
3. Dat het Europees Verdrag aangaande wederzijdse rechtshulp in strafzaken niet toepasselijk is op Algerije, onverminderd de bepalingen van artikel 25, lid 2, daar dit land sedert de ondertekening door de Franse Regering van voornoemd Verdrag onafhankelijk is geworden.
 Art.    5N3 . Voor de regering van de Staat ISRAEL :
Verklaringen en voorbehouden vervat in de bekrachtigingsoorkonde neergelegd op 27 september 1967.
I. VERKLARINGEN.
A) Artikel 7, lid 3.
De dagvaarding bestemd voor een verdachte die zich op het gondgebied van Israël bevindt, dient ten laatste veertig dagen voor de datum welke voor de verschijning is vastgesteld aan diens autoriteiten te worden toegezonden.
B) Artikel 15, lid 6.
Alle door het Verdrag bedoelde verzoeken en andere mededelingen dienen aan Israël te worden toegezonden via het Ministerie van Buitenlandse Zaken.
C) Artikel 24.
In de zin van het Verdrag wordt ieder bevoegd hof of iedere bevoegde rechtbank beschouwd als een rechterlijke autoriteit.
II.VOORBEHOUDEN.
A) Artikel 3, eerste lid, en artikel 5, eerste lid.
Israël zal de uitvoering van ambtelijke opdrachten strekkende tot toezending van stukken van overtuiging of strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming van voorwerpen slechts toestaan in geval van strafbare feiten welke voor uitlevering vatbaar zijn.
B) Artikel 16.
Israël eist dat de verzoeken en daarbij behorende stukken hem worden toegezonden vergezeld van een vertaling in het Hebreeuws, het Engels of het Frans.
C) Artikel 17.
Israël eist dat de stukken en documenten welke krachtens het Verdrag worden overgedragen door een getuigschrift van een diplomatieke of consulaire vertegenwoordiger van Israël worden gelegaliseerd.
D) Artikel 22.
Israël verbindt zich er niet toe automatisch kennis te geven van de "nadien genomen maatregelen" bedoeld door artikel 22, maar zal op geen inspanning zien om het te doen.
De voorbehouden gemaakt nopens artikel 3, eerste lid, artikel 5, eerste lid en artikel 17 werden bij nota van 5 juli 1972 ingetrokken.
 Art.    6N3 . Voor de regering van de Republiek ITALIE :
Verklaring afgelegd bij de nederlegging van de bekrachtigingsoorkonde. - Proces-verbaal van nederlegging van 23 augustus 1961.
De Italiaanse Regering verklaart dat :
Overeenkomstig het artikel 24 en in de zin van het Verdrag, als Italiaanse rechterlijke autoriteiten dienen te worden beschouwd :
- de Procureurs-Generaal van de Republiek;
- De Procureurs van de Republiek;
- de gerechtshoven en de gewone rechtbanken;
- de krijgsgerechten;
- de bureaus van de openbare Ministeries bij de krijgsgerechten;
- de onderzoeksrechters;
- de raadsheren-onderzoekers;
- de pretoren.
Steunend op de bepalingen van de artikelen 16 en 21, lid 3, eist Italië, op voorwaarde van wederkerigheid, dat de verzoeken om rechtshulp en de bijbehorende stukken, alsook de in artikel 21 van het Verdrag bedoelde opzeggingen, vergezeld gaan van een vertaling in de Franse of de Engelse taal.
De Italiaanse Regering vraagt dat :
Op grond van de bepalingen van het artikel 15, lid 6 van het Verdrag, wanneer een verzoek om rechtshulp rechtstreeks tot de Italiaanse rechterlijke autoriteiten wordt gericht, een afschrift van de ambtelijke opdrachten tegelijkertijd wordt toegezonden aan haar Ministerie van Justitie.
 Art.    7N3 . Voor de regering van het Prinsdom LIECHTENSTEIN :
Verklaring en voorbehouden vervat in de toetredingsoorkonde neergelegd op 28 oktober 1969.
A) Artikel 5, cijfer 1.
De Regering van het Prinsdom Liechtenstein verklaart dat het Prinsdom Liechtenstein de uitvoering van een ambtelijke opdracht strekkende tot de toepassing van een dwangmaatregel, afhankelijk stelt van de voorwaarde vermeld in artikel 5, cijfer 1, litt. (a) van het Verdrag.
B) Artikel 16, cijfer 2.
Het Prinsdom Liechtenstein eist dat de tot de autoriteiten van Liechtenstein gerichte ambtelijke opdrachten en bijbehorende stukken die in een andere taal dan het Duits zijn opgesteld - met uitzondering van verzoeken om betekening van een dagvaarding - vergezeld gaan van een vertaling in deze taal.
 Art.    8N3 . Voor de regering van het Koninkrijk NOORWEGEN :
Voorbehouden en verklaring neergelegd bij de ondertekening van het proces-verbaal van ondertekening van 21 april 1969.
A) Artikel 2.
Rechtshulp kan worden geweigerd :
(a) indien de beschuldigde het voorwerp uitmaakt van vervolgelingen ingesteld door het Noorweegs Openbaar Ministerie of door de rechterlijke autoriteiten van een derde Staat, wegens het of de misdrijven die tot de vervolging in de verzoekende Staat aanleiding hebben gegeven; of
(b) indien de beschuldigde bij eindvonnis geveld door een Noorweegse rechtbank of door de rechterlijke autoriteiten van een derde Staat, veroordeeld of vrijgesproken is voor het of de misdrijven die tot de vervolgingen in de verzoekende Staat aanleiding hebben gegeven, of indien het Noorweegse Openbaar Ministerie of de recherlijke autoriteiten van een derde Staat besloten hebben geen vervolgingen uit hoofde van het of de bedoelde misdrijven in te stellen of de vervolgingen die zijn ingesteld te beëindigen.
B) Artikel 3, lid 2.
Ieder verzoek ertoe strekkende getuigenverklaringen onder ede te doen afleggen, kan worden afgewezen indien de bevoegde Noorweegse rechtbank van oordeel is dat eedaflegging niet moet worden geëist.
C) Artikel 7, lid 1.
Een verzoek om processtukken enzovoorts op een andere wijze over te dragen dan door eenvoudige toezending van het bedoelde dokument aan de geadresseerde, kan steeds worden geweigerd.
D) Artikel 11, lid 2.
De Noorweegse Regering maakt voorbehouden bij deze clausule in haar geheel.
E) Artikel 13, lid 1.
De verplichting uittreksels uit het strafregister en andere inlichtingen betreffende dit laatste te verstrekken, is slechts van toepassing op het strafbundel van personen die vervolgd worden wegens een strafbaar feit.
F) Artikel 13, lid 2.
De Noorweegse Regering maakt voorbehouden bij deze clausule in haar geheel.
De Noorweegse Regering verklaart bovendien het volgende :
G) Artikel 5, lid 1.
Ieder verzoek strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming kan worden geweigerd indien de voorwaarden gesteld in de alineas (a), (b) en (c), lid 1, van het artikel 5 niet zijn vervuld.
H) Artikel 7, lid 3.
Iedere dagvaarding bestemd voor een verdachte die zich op het Noorweegse grondgebied bevindt, dient ten minste dertig dagen voor de datum welke voor de verschijning van de bedoelde persoon voor te rechtbank is vastgesteld, aan de bevoegde Noorweegse autoriteit te worden toegezonden.
I) Artikel 16, lid 2.
De verzoeken en bijbehorende stukken die niet in het Noors, het Deens, het Engels of het Zweeds zijn gesteld, dienen vergezeld te gaan van een vertaling in het Noors. Zoniet wordt het recht voorbehouden ze in het Noors te laten vertalen op kosten van de verzoekende Staat.
J) Artikel 24.
In de zin van dit Verdrag betekent in Noorwegen de term "rechterlijke autoriteiten", de rechtbanken en het openbaar ministerie, waaronder begrepen de politiehoofden.
K) Artikel 26.
Het Protocol inzake rechtshulp, gesloten op 26 juni 1957, tussen Noorwegen, Denemarken en Zweden, blijft van kracht.
 Art.    9N3 . Voor de regering van het Koninkrijk NEDERLAND :
I. Verklaring afgelegd bij de ondertekening, proces-verbaal van ondertekening van 21 januari 1965.
Gelet op de gelijkheid die uit oogpunt van het publiek recht bestaat tussen Nederland, Suriname en de Nederlandse Antillen, verliest de term "moederlandse grondgebieden", gebruikt in lid 1 van artikel 25 dit Verdrag, zijn oorspronkelijke betekenis wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft en zal hij bijgevolg, met betrekking tot het Koninkrijk worden beschouwd als betekenend "grondgebied in Europa". Wat lid 4 van het artikel 25 van dit Verdrag betreft, dient te worden opgemerkt dat met ingang van 1 oktober 1962 het Koninkrijk der Nederlanden de internationale betrekkingen van westelijk Guinea niet meer behartigt.
II. Reserves vervat in de bekrachtigingsoorkonde neergelegd op 14 februari 1969.
A) Artikel 2.
De Regering van het Koninkrijk der Nederlanden behoudt zich het recht voor geen gevolg te geven aan een verzoek om rechtshulp :
(a) als er ernstige redenen bestaan om te geloven dat het verzoek betrekking heeft op een onderzoek ingesteld ten einde de beklaagde te vervolgen, te straffen of anderszins te treffen om reden van zijn godsdienstige of zijn politieke overtuigingen, zijn nationaliteit, zijn ras of de bevolkingsgroep waartoe hij behoort;
(b) in de mate waarin dit verzoek betrekking heeft op een vervolging of een procedure die onverenigbaar zijn met het beginsel non bis in idem;
(c) in de mate waarin dit berzoek betrekking heeft op een onderzoek betreffende feiten waarvoor de beklaagde in Nederland wordt vervolgd.
B) Artikel 11.
De Regering van het Koninkrijk der Nederlanden zal de in het artikel 11 bedoelde tijdelijke overbrenging slechts toestaan wanneer het gaat om een persoon die op haar grondgebied een straf uitzit en wanneer bijzondere overwegingen zich hiertegen niet verzetten.
C) Artikel 22.
De Regering van het Koninkrijk der Nederlanden zal de nadien genomen maatregelen bedoeld in het artikel 22 slechts mededelen in de mate waarin de organisatie van het strafregister zulks mogelijk maakt.
D) Artikel 26.
Om reden van het bijzonder stelsel dat tussen de Beneluxlanden bestaat, zal de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden de leden 1 en 3 van het artikel 26 wat haar betrekkingen met het Koninkrijk België en het Groothertogdom Luxemburg betreft, niet toepassen.
De Regering van het Koninkrijk der Nederlanden behoudt zich de mogelijkheid voor van deze bepalingen af te wijken wat haar betrekkingen met de andere lid-Staten van de Europese Economische Gemeenschap betreft.
III. Verklaringen neergelegd in het proces-verbaal van nederlegging van de bekrachtigingsoorkonde - 14 februari 1969.
A) Artikel 5.
De Regering van het Koninkrijk der Nederlanden verklaart dat ambtelijke opdrachten strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming in Nederland slechts zullen worden uitgevoerd voor zover ze betrekking hebben op feiten die krachtens het Europees Uitleveringsverdrag aanleiding kunnen geven tot uitlevering en op voorwaarde dat een Nederlandse rechter erin heeft toegestemd dat ze overeenkomstig de wet van zijn land worden uitgevoerd.
B) Artikel 24.
De Regering van het Koninkrijk der Nederlanden verklaart dat, wat Nederland betreft, als rechterlijke autoriteiten in de zin van het Verdrag moeten worden beschouwd, de leden van de rechterlijke macht bij wie de rechtspraak berust, de onderzoeksrechters alsmede de leden van het openbaar ministerie.
C) Artikel 25, lid 4.
Indien de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden een verklaring aflegt waarbij het Verdrag op Suriname en/of de Nederlandse Antillen toepasselijk worden verklaard, kan zij zulke verklaring vergezeld doen gaan van voorwaarden die door de plaatselijke noodwendigheden worden ingegeven en met name verklaren dat het Verdrag ten aanzien van deze landen afzonderlijk kan worden opgezegd.
 Art.    10N3 . Voor de regering van het Koninkrijk ZWEDEN :
Voorbehouden en verklaringen vervat in de bekrachtigingsoorkonde nedergelegd op 1 februari 1968.
I. VOORBEHOUDEN.
A) Artikel 2.
Rechtshulp kan worden geweigerd :
(a) indien het verzoek betrekking heeft op een strafbaar feit dat naar Zweeds recht niet strafbaar is;
(b) indien het strafbaar feit in Zweden of in een derde Staat al in handen van de onderzoeksrechter is;
(c) indien de persoon tegen wie in de verzoekende Staat een beschuldiging is ingebracht, hetzij in Zweden, hetzij in een derde Staat terechtstaat of er definitief veroordeeld dan wel vrijgesproken is;
(d) indien de bevoegde autoriteiten in Zweden of in een derde Staat besloten hebben van het onderzoek of de vervolging af te zien dan wel geen onderzoek naar of vervolging van het strafbaar feit in te stellen;
(e) indien ten aanzien van de strafvordering dan wel de straf naar Zweeds recht verjaring is ingetreden.
B) Artikel 5.
Rechtshulp zoals bedoeld in dit artikel verstrekt Zweden niet.
C) Artikel 10, lid 3.
Deze bepaling wordt niet toegepast wanneer het gaat om een getuige of een deskundige die alleen op verzoek van de betrokken persoon verzocht wordt te verschijnen.
D) Artikel 11.
Rechtshulp zoals bedoeld in dit artikel verstrekt Zweden niet.
E) Artikel 13, lid 1.
Uittreksels of gegevens uit het strafregister zijn alleen verkrijgbaar wanneer ze betrekking hebben op een beschuldigde of op iemand die terechtstaat.
F) Artikel 13, lid 2.
Zodanige rechtshulp verstrekt Zweden niet.
G) Artikel 15, lid 7.
Het Protocol van 26 juni 1957 aangaande rechtshulp tussen Zweden, Denemarken en Noorwegen blijft van kracht.
H) Artikel 16.
Betekening van stukken bij dwangmaatregel is alleen mogelijk indien de te betekenen stukken in het Zweeds zijn vertaald.
I) Artikel 20.
Het bij artikel 15, lid 7, gemaakte voorbehoud vindt hier toepassing.
J) Artikel 22.
Zweden geeft geen kennis van maatregelen die na de veroordeling worden genomen. Andersoortige Zweedse kennisgevingen worden gedaan door het Ministerie van Buitenlandse Zaken waaraan ook de vergelijkbare buitenlandse kennisgevingen behoren te worden gericht.
II. VERKLARINGEN.
A) Artikel 7, lid 3.
Een dagvaarding bestemd voor een verdachte die zich in Zweden bevindt, moet ten minste dertig dagen voor de datum welke voor de verschijning is vastgesteld aan de Zweedse autoriteiten worden toegezonden.
B) Artikel 15, lid 6.
Verzoeken om rechtshulp op grond van dit Verdrag, welke tot Zweden worden gericht, moeten langs de diplomatieke weg worden toegezonden. In dringende gevallen kunnen de verzoeken rechtstreeks tot het Directoraat Juridische Zaken van het Koninklijke Ministerie van Buitenlandse Zaken worden gericht. De van Zweden uitgaande verzoeken worden langs de diplomatieke zendingen of consulaten van Zweden toegezonden.
C) Artikel 16, lid 2.
De verzoeken en de daarbij behorende stukken, zoals bedoeld in de artikelen 3 en 21, dienen vergezeld te gaan van een vertaling in de Zweedse, de Deense of de Noorse taal.
D) Artikel 21, lid 1.
De aangiften worden langs de diplomatieke weg toegezonden.
E) Artikel 24.
Voor de toepassing van de artikelen 3, 4 en 6 worden als rechterlijke autoriteit beschouwd de rechtbanken en de onderzoeksrechters en, in de overige gevallen, de rechtbanken, de onderzoeksrechters en de ambtenaren van het Openbare Ministerie bij de rechtbanken.
 Art.    11N3 . Voor de regering van ZWITSERLAND :
Voorbehouden en verklaringen vervat in de bekrachtigingsoorkonde nedergelegd op 20 december 1966.
A) Artikel 1. <gewijzigd door verklaring van 11-12-1985, B.St. 01-05-86, bl. 6225>
De Zwitserse Bondsraad verklaart dat de volgende autoriteiten, in de zin van dit Verdrag als Zwitserse rechterlijke autoriteiten moeten worden beschouwd :
- de rechtbanken, alsmede hun hoven, kamers of afdelingen;
- het Openbaar Ministerie van het Eedgenootschap;
- het federaal bureau van de politie;
- de autoriteiten die krachtens het kantonnaal of federaal recht gemachtigd zijn om strafzaken te behandelen, bevelen tot bestraffing uit te vaardigen en beslissingen te nemen in procedures die betrekking hebben op strafzaken. Aangezien de functie van deze autoriteiten met verschillende benamingen wordt aangeduid, zal de bevoegde autoriteit, telkens als zulks nodig is, op het ogenblik dat zij een verzoek om rechtshulp doorzendt, uitdrukkelijk bevestigen dat zij een rechterlijke autoriteit is in de zin van het verdrag.
B) Artikel 2.
(a) Zwitserland behoudt zich het recht voor rechtshulp ook te weigeren wanneer de daad die tot het verzoek aanleiding geeft, in Zwitserland het voorwerp uitmaakt van een strafvordering tegen dezelfde beklaagde of wanneer aldaar over die daad en de strafbaarheid van de betrokkene, ten gronde, een strafrechterlijke uitspraak is gedaan;
(b) bovendien behoudt Zwitserland zich het recht voor in speciale gevallen het verlenen van rechtshulp op grond van het Verdrag afhankelijk te stellen van de uitdrukkelijke voorwaarde dat de resultaten van de in Zwitserland verrichte opsporingen en de inlichtingen welke in de toegezonden stukken of dossiers zijn vervat, uitsluitend worden gebruikt voor het behandelen en het vonnissen van de strafbare feiten uit hoofde waarvan de rechtshulp wordt verleend.
C) Artikel 5, lid 1.
De Zwitserse Bondsraad verklaart dat Zwitserland de uitvoering van ambtelijke opdrachten waarbij de toepassing van overschillig welke dwangmaatregel wordt geëist, van de in artikel 5, lid 1, littera (a), van het Verdrag bedoekde voorwaarde afhankelijk stelt.
D) Artikel 7, lid 3.
Zwitserland eist dat elk verzoek tot uitreiking van een dagvaarding aan een beklaagde die zich in Zwitserland bevindt, uiterlijk dertig dagen voor de datum welke voor de verschijning is vastgesteld, in het bezit is van de bevoegde Zwitserse autoriteit in de zin van artikel 15, lid 4.
E) Artikel 11, lid 3, artikel 13, lid 1, en artikel 15, leden 1 en 3.
De Zwitserse Bondsraad verklaart dat in de zin van het aldaar bepaalde de bevoegde autoriteiten in Zwitserland de volgende zijn :
1. De politie-afdeling van het federaal departement van justitie en politie, te Bern :
(a) om een aanhoudingsbevel uit te vaardigen tegen gedetineerden die krachtens artikel 11, leden 1 en 2 van het Verdrag aan de Zwitserse autoriteiten worden overgedragen;
(b) om alle verzoeken om rechtshulp te ontvangen of toe te zenden, respectievelijk uitgaande van het buitenland of van Zwitserland, die volgens artikel 15 van het Verdrag door het Ministerie van Justitie van de verzoekende partij tot het Ministerie van Justitie van de aangezochte partij worden gericht;
2. Het Zwitserse centrale bureau van politie, te Bern,
om verzoeken tot afgifte van uittreksel uit het strafregister in te dienen en te ontvangen, overeenkomstig artikel 15, lid 3, eerste zinsnede.
F) Artikel 12, lid 3.
De Zwitserse Bondsraad verklaart dat de Zwitserse autoriteiten van oordeel zijn dat aan de voorwaarde van artikel 12, lid 3, van het Verdrag, die de immuniteit beëindigt, pas is voldaan - zulks in tegenstelling met wat de voorwaarde in artikel 14 van het Europese Uitleveringsverdrag betreft - wanneer de getuige, de deskundige of de niet van zijn vrijheid beroofde beklaagde door geen enkele juridische of praktische belemmering verhinderd wordt uit vrije wil het grondgebied van de verzoenende Staat te verlaten.
G) Artikel 13, lid 2.
Gegeven het feit dat eenieder zich uittreksels uit zijn eigen strafregister kan laten afgeven, behoudt Zwitserland zich het recht voor aan op grond van artikel 13, lid 2, ingediende verzoeken alleen dan gevolg te geven wanneer de noodzaak zulk een uittreksel langs officiële weg te verkrijgen in het verzoek op afdoende wijze is aangetoond.
H) Artikel 16, lid 2.
Zwitserland eist dat alle tot zijn autoriteiten gerichte verzoeken om rechtshulp alsook de daarbij behorende stukken, verzoeken tot uitreiking van dagvaardingen uitgezonderd, van een Duitse, Franse of Italiaanse vertaling vergezeld gaan, indien de bedoelde stukken niet in één dezer talen zijn gesteld.
 Art.    12N3 . Voor de regering van de Republiek TURKIJE :
Verklaringen afgelegd op het tijdstip van ondertekening en bevestigd bij de nederlegging van de bekrachtigingsoorkonde - Proces-verbaal van ondertekening van 23 oktober 1959 en proces-verbaal van nederlegging van 24 juni 1969.
A) Artikel 5.
De uitvoering van ambtelijke opdrachten strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming van voorwerpen wordt van de voorwaarden in de alineas (a), (b) en (c) van lid 1 afhankelijk gesteld.
B) Artikel 7, lid 3.
Dagvaardingen bestemd voor verdachten die zich op het grondgebied van de Turkse Republiek bevinden, moeten ten minste veertig dagen voor de datum welke voor de verschijning is vastgesteld aan de betrokken Turkse autoriteiten worden toegezonden.
 Art.  N4. Aanvullend Akkoord gesloten bij wisseling van brieven gedagtekend te Brussel op 6 maart en 18 juli 1975, tussen de Regering van het Koninkrijk België en de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland bij het Europees Verdrag voor onderlinge gerechtelijke hulp in strafbare zaken ondertekend te Straatsburg op 20 april 1959 <Voor tekst zie CN : 1959-04-20/33>


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel  M. Verklaring, neergelegd in een brief van 11 december 1985 van de Permanente Vertegenwoordiging van Zwitserland bij de Raad van Europa.
"Ik heb de eer U, in opdracht van de bevoegde federale autoriteiten ter kennis te brengen dat de Verklaring van Zwitserland met betrekking tot het eerste artikel van het Europees Verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken, voortaan, overeenkomstig een beslissing van 4 juni 1984 van het Zwitsers Bondsparlement, als volgt zal luiden.
Ad eerste artikel.
De Zwisterse Bondsraad verklaart dat de volgende autoriteiten, in de zin van dit Verdrag als Zwitserse rechterlijke autoriteiten moeten worden beschouwd :
- de rechtbanken, alsmede hun hoven, kamers of afdelingen;
- het Openbaar Ministerie van het Eedgenootschap;
- het federaal bureau van de politie;
- de autoriteiten die krachtens het kantonnaal of federaal recht gemachtigd zijn om strafzaken te behandelen, bevelen tot bestraffing uit te vaardigen en beslissingen te nemen in procedures die betrekking hebben op strafzaken. Aangezien de functie van deze autoriteiten met verschillende benamingen wordt aangeduid, zal de bevoegde autoriteit, telkens als zulks nodig is, op het ogenblik dat zij een verzoek om rechtshulp doorzendt, uitdrukkelijk bevestigen dat zij een rechterlijke autoriteit is in de zin van het verdrag."


text:
Artikel    M . Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Finland : 29 januari 1981 (inwerkingtreding : 29 april 1981).
De toetredingsoorkonde van Finland was vergezeld van de volgende voorbehouden en verklaringen :
 Art.    1M . Voorbehouden.
1. Finland verklaart ten aanzien van artikel 2 van het Verdrag dat de rechtshulp kan worden geweigerd in volgende gevallen :
a) indien het verzoek betrekking heeft op een strafbaar feit dat, in gelijkaardige omstandigheden in Finland gepleegd, naar Fins recht niet strafbaar zou zijn;
b) indien het strafbaar feit in Finland of in een derde Staat al in handen van de onderzoeksrechter is;
c) indien de persoon tegen wie in de verzoekende Staat een beschuldiging is ingebracht, hetzij in Finland, hetzij in een derde Staat terechtstaat of er definitief veroordeeld dan wel vrijgesproken is;
d) indien de bevoegde autoriteiten in Finland of in een derde Staat besloten hebben van onderzoek of vervolging af te zien dan wel geen onderzoek naar of vervolging van het strafbaar feit in te stellen;
e) indien ten aanzien van de strafvordering dan wel van de straf naar Fins recht verjaring is ingetreden.
2. Finland verklaart ten aanzien van artikel 11 van het Verdrag dat rechtshulp zoals bedoeld in dit artikel door Finland niet verstrekt wordt.
3. Finland verklaart ten aanzien van artikel 13 van het Verdrag dat uittreksels of gegevens uit het strafregister alleen verkrijgbaar zijn wanneer ze betrekking hebben op een beschuldigde of op iemand die terechtstaat.
4. Finland verklaart ten aanzien van artikel 15, lid 7 van het Verdrag dat het, ten opzichte van de andere Noordse landen, zal toetreden tot de Overeenkomst aangaande rechtshulp, gesloten tussen Finland, Denemarken, Ijsland, Noorwegen en Zweden voor wat het betekenen van de documenten en de registratie van de getuigenissen betreft.
5. Finland verklaart ten aanzien van artikel 20 van het Verdrag dat het ten opzichte van de andere Noordse landen, zal toetreden tot de in lid 4 bedoelde Overeenkomst.
6. Finland verklaart ten aanzien van artikel 22 van het Verdrag dat het de andere Overeenkomstsluitende Partijen geen kennis zal geven van de in dit artikel bedoelde strafvonnissen en van de nadien genomen maatregelen.
7. Finland verklaart ten aanzien van artikel 26, lid 1 van het Verdrag dat het, ten opzichte van de andere Noordse landen, zal toetreden tot de in lid 4 bedoelde overeenkomst voor wat het betekenen van de documenten en de registratie van de getuigenissen betreft.
 Art.  2M. Verklaringen.
1. Finland verklaart ten aanzien van artikel 5 van het Verdrag dat het de uitvoering van de in artikel 5 bedoelde "ambtelijke opdrachten" strekkende tot inbeslagneming of huiszoeking afhankelijk wil stellen van de voorwaarden vermeld in de alinea's a-c van dat artikel.
2. Finland verklaart ten aanzien van artikel 7, lid 3 van het Verdrag dat iedere dagvaarding bestemd voor een persoon die zich op Fins grondgebied bevindt, ten minste dertig dagen voor de datum welke voor de verschijning van bedoelde persoon is vastgesteld aan de bevoegde Finse autoriteiten moet worden toegezonden.
3. Finland verklaart ten aanzien van artikel 15, lid 6 van het Verdrag dat alle verzoeken om rechtshulp welke tot Finland worden gericht, in alle gevallen aan het Ministerie van Justitie moeten worden toegezonden.
4. Finland verklaart ten aanzien van artikel 16, lid 1 van het Verdrag dat alle verzoeken en bijhorende stukken die niet in het Fins, in het Zweeds of in het Engels zijn opgesteld, dienen vergezeld te gaan van een vertaling in één van die talen. Het aanvaarden van verzoeken in die talen betekent niet dat Finland er zich toe verbindt het antwoord en de bijhorende stukken te laten vertalen. Het Zweeds is de tweede officiële taal in Finland.
5. Finland verklaart ten aanzien van artikel 24 van het Verdrag dat, voor wat Finland betreft, voor de toepassing van de artikelen 3, 4 en 6 de rechtbanken en de onderzoeksrechters, en in de overige gevallen, de rechtbanken, de onderzoeksrechters en de ambtenaren van het Openbaar Ministerie als rechterlijke autoriteit beschouwd worden.
6. Finland doet ten aanzien van artikel 25 van het Verdrag opmerken dat de Bondsrepubliek Duitsland op 2 oktober 1976, overeenkomstig artikel 25, lid 3, een verklaring betreffende Berlijn (West) heeft geformuleerd. Finland wijst er bovendien op dat de andere leden van artikel 25 thans in de praktijk geen toepassing vinden.
7. Finland verklaart ten aanzien van artikel 26, lid 4 van het Verdrag dat het, niettegenstaande de bepalingen van het Verdrag ten opzichte van de andere Noordse landen de wet houdende de verplichting in de andere Noordse landen voor de rechtbanken te getuigen, zal toepassen.


text:
Artikel    M . <Om technische redenen, wordt dit artikel onderverdeeld in fictieve artikelen : 1M - 2M> Voorbehouden en verklaringen, vervat in de bekrachtigingsoorkonde van Ijsland :
 Art.    1M . Voorbehouden
A) Artikel 1, eerste lid :
Ijsland verleent slechts rechtshulp in procedures die betrekking hebben op strafbare feiten die ook strafbaar zijn naar Ijslands recht.
Rechtshulp kan worden geweigerd :
a) indien de rechterlijke autoriteiten van Ijsland of van een derde Staat een gerechtelijke vervolging hebben ingesteld tegen de beschuldigde, wegens het strafbaar feit dat tot zijn vervolging in de verzoekende Staat aanleiding heeft gegeven; of
b) indien de beschuldigde bij een definitief vonnis door de rechterlijke autoriteiten van Ijsland of van een derde Staat is veroordeeld wegens of vrijgesproken van het strafbaar feit dat tot zijn vervolging in de verzoekende Staat aanleiding heeft gegeven; of
c) indien de rechterlijke autoriteiten van Ijsland of van een derde Staat hebben beslist voor het strafbare feit dat tot vervolging in de verzoekende Staat aanleiding heeft gegeven, geen vervolging in te stellen of de vervolging te beëindigen.
B) Artikel 13, eerste lid :
De verplichting uittreksels uit het strafregister en alle inlichtingen welke op het strafregister betrekking hebben te verstrekken, geldt slechts voor het strafdossier van een persoon die in staat van beschuldiging is gesteld of is aangeklaagd wegens een strafbaar feit dat tot het bedoelde domein der strafzaken behoort.
 Art.  2M. Verklaringen :
A) Artikel 5, eerste lid :
Elk verzoek tot huiszoeking of inbeslagneming kan worden afgewezen indien de voorwaarden, vermeld onder a, b, en c van het eerste lid van artikel 5, niet zijn vervuld.
B) Artikel 7, derde lid :
Iedere dagvaarding bestemd voor een verdachte die zich op Ijslands grondgebied bevindt, dient aan de bevoegde Ijslandse autoriteit te worden toegezonden, ten minste vijftig dagen voor de datum die voor de verschijning is vastgesteld.
C) Artikel 15, zesde lid :
Een verzoek tot rechtshulp dat krachtens dit Verdrag wordt ingediend en aan Ijsland is gericht, dient aan het Ministerie van Justitie geadresseerd te zijn.
D) Artikel 16, tweede lid :
Een verzoek om rechtshulp en de daarbij behorende stukken, die niet zijn opgesteld in de Ijslandse, Deense, Engelse, Noorse of Zweedse taal, dienen vergezeld te gaan van een vertaling in de Ijslandse of de Engelse taal.
E) Artikel 24 :
Voor de uitvoering van dit Verdrag, betekent de uitdrukking "rechterlijke autoriteiten" in Ijsland, het Ministerie van Justitie, de rechtbanken en het Openbaar Ministerie, met inbegrip van de hoofden van politie.


text:
Artikel    M . <Om technische redenen wordt dit artikel onderverdeeld in fictieve artikelen : 1M - 2M>
De bekrachtigingsoorkonde bevat de volgende verklaringen en voorbehouden :
 Art.    1M . A. Verklaringen.
Met betrekking tot artikel 7, lid 3.
Spanje verklaart dat voor de toepassing van het bepaalde in artikel 7 (3) van het Verdrag, de in deze bepaling bedoelde termijn ten minste dertig dagen zal zijn.
Met betrekking tot artikel 15, lid 6.
Spanje verklaart dat, wanneer in spoedeisende gevallen de rechterlijke autoriteiten van de verzoekende partij een rogatoire commissie rechtstreeks tot de Spaanse rechterlijke autoriteiten richten, zij tevens een afschrift van de rogatoire commissie dienen toe te zenden aan het Spaanse Ministerie van Justitie.
Met betrekking tot artikel 24.
Spanje verklaart dat in de zin van dit Verdrag als rechterlijke autoriteiten dienen te worden beschouwd :
a) de rechters en rechtbanken van gemeen recht;
b) de leden van het Openbaar Ministerie;
c) de militaire rechterlijke autoriteiten.
 Art.  2M. B. Voorbehouden.
Met betrekking tot artikel 5, lid 1.
Spanje behoudt zich het recht voor de uitvoering van rogatoire commissies strekkende tot huiszoeking of inbeslagneming afhankelijk te stellen van de volgende voorwaarden :
a) het strafbare feit dat tot de rogatoire commissie aanleiding geeft, moet volgens de Spaanse wet strafbaar zijn;
b) het strafbare feit dat tot de rogatoire commissie aanleiding geeft, moet volgens de Spaanse wet grond kunnen opleveren tot uitlevering;
c) de uitvoering van de rogatoire commissie moet verenigbaar zijn met de Spaanse wet.
Met betrekking tot artikel 16, lid 2.
Spanje behoudt zich het recht voor te eisen dat verzoeken, om rechtshulp en daarbijbehorende stukken worden toegezonden vergezeld van een behoorlijk gelegaliseerde vertaling in de Spaanse taal.
Met betrekking tot artikel 22.
Spanje behoudt zich het recht voor aan de andere betrokken partijen geen kennis te geven van uitgewiste gegevens omtrent het strafrechtelijk verleden van Spaanse onderdanen.


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Portugal : 12 oktober 1981 (inwerkingtreding : 13 november 1981).
In een brief van 30 november 1981 heeft de Vaste Vertegenwoordiger van Portugal aan de Secretaris-Generaal de volgende verklaring afgelegd :
"Overeenkomstig artikel 2 van dit Akkoord zal de uitdrukking "Grondgebied" betekenen het Portugese grondgebied op het Europese continent alsmede de Azoren-archipel en de Madeira-archipel."


text:
Artikel  M. Definitieve ondertekening door Malta : 17 januari 1989 (inwerkingtreding : 18 februari 1989).
Verklaring gedaan bij de ondertekening op 17 januari 1989. - origineel : Engels.
In de zin van artikel 5 van het Europees Akkoord betreffende de afschaffing van visa voor vluchtelingen, wordt vestiging beoordeeld op grond van de plaats waar de vluchteling het merendeel van zijn persoonlijke belangen heeft. Bijgevolg is er geen sprake van vestiging als bedoeld in het gezegde artikel 5, in geval van aanwezigheid op het grondgebied van een Hoge Verdragsluitende Partij met de bedoeling er onderwijsinstellingen, kuuroorden of herstellingsoorden of andere soortgelijke inrichtingen te bezoeken.


text:
Artikel    1 . (1) Deze Overeenkomst is van toepassing op de rechterlijke beslissingen in burgerlijke zaken en in handelszaken gewezen door de rechtbanken van de Hoge Verdragsluitende Partijen.
(2) Onder " beslissingen ", in de zin van deze overeenkomst, worden verstaan, alle beslissingen gewezen in zaken van eigenlijke of vrijwillige rechtspraak, welke naam zij ook dragen, met uitsluiting evenwel van de beslissingen betreffende faillissement, gerechtelijk akkoord en uitstel van betaling;
(3) Rechterlijke beslissingen, in de zin van paragraaf 1 van dit artikel, omvatten eveneens de door een strafgerecht met betrekking tot burgerlijke zaken of handelszaken gewezen beslissingen.
(4) Voor de toepassing van deze Overeenkomst, wordt onder " rechtbank van herkomst " verstaan, de rechtbank die de beslissing heeft gewezen, en onder " aangezochte rechtbank ", in Oostenrijk, de rechtbank waaraan de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, in België, de rechtbank waaraan gevraagd wordt de beslissing uitvoerbaar te verklaren.
 Art.    2 . (1) De door een rechtbank van een van de Hoge Verdragsluitende Partijen gewezen beslissingen worden op het grondgebied van de andere Hoge Verdragsluitende Partij erkend, indien zij aan de volgende voorwaarden voldoen :
a) dat de rechtbank van herkomst krachtens artikel 3 van deze Overeenkomst bevoegd was;
b) dat de beslissing niet meer door de gewone rechtsmiddelen kan worden aangevochten;
c) dat, onder voorbehoud van het bepaalde in littera d) van deze paragraaf, de partijen wettig vertegenwoordigd zijn geweest of is beslist, dat zij niet verschenen zijn na wettig te zijn opgeroepen; deze voorwaarde zal niet geacht worden te zijn vervuld, indien, in geval van beslissing bij verstek, de niet-verschenen partij aan de rechtbank, waaraan de erkenning wordt gevraagd, bewijst dat zij feitelijk niet te bekwamer tijd kennis heeft kunnen krijgen van de procedure om er aan deel te nemen; de oproeping aan de verweerder bezorgd op de wijze, als bepaald in artikel 3 van de op 17 juli 1905 en 1 maart 1954 te 's-Gravenhage gesloten Internationale Overeenkomsten betreffende de burgerlijke rechtsvordering zal gelden als bewijs van het feit dat hij werkelijk van de procedure heeft kennis gekregen;
d) dat de beslissing, wanneer het een betalingsmandaat of een betalingsorder betreft, wettig is medegedeeld aan de partij waartegen zij is gewezen; deze voorwaarde zal niet geacht worden te zijn vervuld indien deze partij aan de rechtbank, waaraan de erkenning wordt gevraagd, bewijst dat zij feitelijk niet te bekwamer tijd kennis heeft kunnen krijgen van de beslissing om zich er tegen te verzetten; de mededeling aan de partij bezorgd op de wijze als bepaald in artikel 3 van de op 17 juli 1905 en 1 maart 1954, te 's-Gravenhage gesloten Internationale Overeenkomsten betreffende de burgerlijke rechtsvordering, zal gelden als bewijs dat zij werkelijk van de beslissing kennis heeft gekregen;
e) dat de uitgifte, welke er van wordt overgelegd, naar de wetgeving van de Staat, waar de beslissing is gewezen, voldoet aan de voorwaarden, nodig voor haar echtheid, en voorzien is van het zegel van de rechtbank van herkomst.
(3) De erkenning wordt nochtans geweigerd :
a) wanneer zij strijdig is met de openbare orde van de Staat waar zij wordt gevraagd; of
b) wanneer omtrent dezelfde eis, op dezelfde gronden, ingesteld tussen dezelfde partijen, over het geschil zelf reeds een beslissing is gewezen in de Staat waar de erkenning wordt gevraagd, zij het ook dat er nog rechtsmiddelen tegen open staan; of
c) wanneer dezelfde eis, op dezelfe gronden ingesteld tussen dezelfde partijen, aanhangig is voor een rechtbank van de Staat waar de erkenning wordt gevraagd en de zaak bij die rechtbank vóór de rechtbank van herkomst werd aanhangig gemaakt.
 Art.    3 . (1) De rechtbank van herkomst is bevoegd in de zin van artikel 2, paragraaf 1, littera a), indien aan een van de volgende voorwaarden is voldaan :
A. Voor de beslissingen die geen betrekking hebben op de staat of handelingsbekwaamheid van personen :
a) wanneer op de datum, waarop het geding is ingeleid, de verweerder zijn woonplaats of zijn gewone verblijfplaats had op het grondgebied van de Staat van de rechtbank van herkomst, behalve wanneer het een geding betreft over een zakelijk recht op een onroerend goed, gelegen op het grondgebied van de Staat waar de rekening wordt gevraagd;
b) wanneer op de datum waarop het geding is ingeleid de verweerder, op het grondgebied van de staat van de rechtbank van herkomst, een handels- of nijverheidsinstelling, een bijkantoor of een agentschap had en hij gedagvaard is voor een geschil in verband met de exploitatie ervan;
c) wanneer de verweerder zich, voor het betrokken geschil, uitdrukkelijk onderworpen heeft aan de bevoegdheid van de rechtbank van herkomst, hetzij door het kiezen van een woonplaats, hetzij door een andere contractueel bepaalde bevoegdheid, behoudens de uitzonderingen gesteld of alsnog te stellen door de wetgeving van de Staat waar de erkenning wordt gevraagd;
d) wanneer de verweerder verweer ten gronde heeft voorgedragen zonder voorbehoud te hebben gemaakt ten aanzien van de bevoegdheid van de rechtbank van herkomst;
e) wanneer inzake schadevergoeding welke voortvloeit uit een extracontractuele verantwoordelijkheid, de schadelijke daad op het grondgebied van de rechtbank van herkomst is gepleegd;
f) in geval van eis in reconventie, wanneer de rechtbank van herkomst overeenkomstig dit artikel bevoegd geacht is om van de hoofdeis kennis te nemen;
g) wanneer, in contractuele zaken met betrekking tot roerende goederen het geschil is gebracht voor een rechtbank van de Staat, waar, volgens het uitdrukkelijk of stilzwijgend akkoord van partijen, de verbintenis is uitgevoerd of moest worden uitgevoerd;
h) wanneer de verweerder, op de datum waarop het geding is ingeleid, noch een woonplaats, noch een gewone verblijfplaats had op het grondgebied van een van beide Staten, maar goederen had op het grondgebied van de Staat van de rechtbank van herkomst;
i) wanneer het geding betrekking had op een zakelijk recht op een onroerend goed, gelegen op het grondgebied van de Staat van de rechtbank van herkomst;
B. Voor de beslissingen die betrekking hebben op de staat of handelingsbekwaamheid van personen :
1. indien het de staat of handelingsbekwaamheid van een enkele persoon betreft, wanneer op de datum waarop het geding is ingeleid :
a) deze persoon onderdaan was van de Staat van de rechtbank van herkomst; of
b) deze persoon onderdaan was van de Staat waar de erkenning wordt gevraagd of staatloze en zijn gekende laatste woonplaats of zijn gekende laatste gewone verblijfplaats had in de Staat van de rechtbank van herkomst;
2. Indien het de staat of handelingsbekwaamheid van twee of meer personen betreft, wanneer op de datum, waarop het geding is ingeleid :
a) een van hen onderdaan was van de Staat van de rechtbank van herkomst; of
b) elk van hen onderdaan was van de Staat waar de erkenning wordt gevraagd of staatloze en zijn woonplaats of zijn gewone verblijfplaats had in de Staat van de rechtbank van herkomst.
(2) De rechtbank waaraan de erkenning wordt gevraagd, is gebonden door de feitelijke vaststellingen, vermeld in de beslissing en waarop de rechtbank van herkomst haar bevoegdheid heeft gesteund.
(3) De rechtbank waaraan de erkenning wordt gevraagd houdt zich aan de wet van de Staat van de rechtbank van herkomst, om na te gaan of de voorwaarden inzake bevoegdheid, vermeld n paragraaf (1) van dit artikel aanwezig zijn.
 Art.    4 . (1) Elke door een Belgische Rechtbank gewezen beslissing is in Oostenrijk uitvoerbaar, mits zij in België uitvoerbaar is en voldaan is aan de in artikel 2 gestelde voorwaarden; de beslissing van tenuitvoerlegging kan worden aangevochten door elk rechtsmiddel dat in de Oostenrijkse wetgeving dienaangaande is bepaald.
(2) Elke door een Oostenrijkse rechtbank gewezen en in Oostenrijkse uitvoerbare beslissing is in België uitvoerbaar, mits de bevoegde Belgische rechtbank daartoe het exequatur verleent, waarvoor ze enkel de in artikel 2 opgesomde punten onderzoekt; het vonnis van uitvoerbaar verklaring kan worden aangevochten door elk rechtsmiddel dat in de Belgische wetgeving dienaangaande is bepaald, verzet uitgezonderd.
 Art.    5 . (1) De eis om in België het exequatur te bekomen of om de beslissing in Oostenrijk ten uitvoer te doen leggen, wordt ingediend en berecht in de vormen en volgens de regels bepaald door de wetgeving van de Staat waar de tenuitvoerlegging wordt verlangd.
(2) De eisende partij moet overleggen :
a) een uitgifte van de gemotiveerde beslissing;
b) de stukken dienstig om te bewijzen dat de beslissing niet meer door de gewone rechtsmiddelen kan worden aangevochten en dat zij uitvoerbaar is;
c) in geval van beslissing bij verstek, een eensluidend verklaard afschrift van de dagvaarding of elk ander stuk dienstig om te bewijzen dat de verweerder wettig opgeroepen werd;
d) in geval van betalingsmandaat of betalingsorder, elk stuk dienstig om te bewijzen dat de beslissing wettig is medegedeeld aan de partij waartegen zij is gewezen.
(3) De over te leggen bescheiden dienen niet gelegaliseerd te worden, zij moeten vergezeld gaan van een vertaling in een van de officiële talen van de aangezochte Staat en die vertaling moet eensluidend verklaard zijn door een beëdigd vertaler van een van beide Staten.
 Art.    6 . (1) De in een van beide Staten, zowel in burgerlijke als in handelszaken gewezen scheidsrechterlijke uitspraken, worden in de andere Staat erkend en ten uitvoer gelegd overeenkomstig de bepalingen van de Overeenkomst van Genève van 26 september 1927 nopens de tenuitvoerlegging van in het buitenland gewezen scheidsrechterlijke uitspraken, zelfs als de partijen niet aan de rechtsmacht van een van de Staten, die tot genoemde Overeenkomst zijn toegetreden, of aan de rechtsmacht van verschillende Staten onderworpen zijn.
(2) Indien een andere multilaterale overeenkomst waartoe beide Staten zijn toegetreden in de plaats van genoemde Overeenkomst van Genève, regelt deze andere overeenkomst de betrekkingen tussen Oostenrijk en België ten aanzien van de erkenning en tenuitvoerlegging van zowel in burgerlijke zaken als in handelszaken gewezen scheidsrechterlijke uitspraken.
(3) Het bepaalde in paragraaf 3 van artikel 5 is evenwel op de over te leggen bescheiden van toepassing.
 Art.    7 . (1) Authentieke akten, in Oostenrijk verleden door rechtbanken of notarissen en er uitvoerbaar, worden, wanneer zij doen blijken van tussen partijen gesloten overeenkomsten in burgerlijke zaken of in handelszaken, in België uitvoerbaar verklaard. Het exequatur wordt verleend door de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van het arrondissement, waarbinnen de tenuitvoerlegging moet worden vervolgd.
(2) De tenuitvoerlegging van authentieke akten die van zulke overeenkomsten doen blijken en in België verleden en uitvoerbaar zijn, wordt in Oostenrijk verleend door de bevoegde rechtbank van eerste aanleg.
(3) De rechterlijke overheid waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, beperkt er zich toe na te gaan of de akten voldoen aan al de voorwaarden, welke nodig zijn voor hun echtheid in de Staat, waarin zij zijn verleden, en of hun tenuitvoerlegging niet strijdig is met de openbare orde van haar land.
(4) Het bepaalde in paragraaf 3 van artikel 5 is op de over te leggen bescheiden van toepassing.
(5) Tegen de beslissing van tenuitvoerlegging of van exequatur kunnen de in de paragrafen 1 en 2 van artikel 4 genoemde rechtsmiddelen worden aangewend.
 Art.    8 . (1) Behoudens hetgeen in artikel 6 is bepaald, doet deze Overeenkomst geen afbreuk aan de bepalingen van andere overeenkomsten of akkoorden, waartoe beide Staten zijn toegetreden of zullen toetreden, en die de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken of authentieke akten regelen.
(2) Deze Overeenkomst is enkel van toepassing op de rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten die na de inwerkingtreding ervan zijn gewezen of verleden.
 Art.    9 . De Hoge Verdragsluitende Partijen behouden zich het recht voor, in gemeen overleg en door uitwisseling van nota's, de toepassng van deze Overeenkomst uit te breiden tot Belgisch-Congo en tot het grondgebied van Ruanda-Urundi. De nota's stellen de datum van inwerkingtreding van deze uitbreiding vast.
 Art.    10 . (1) Deze Overeenkomst zal worden bekrachtigd. De uitwisseling van de bekrachtigingsoorkonden zal zo spoedig mogelijk te Brussel plaats hebben.
(2) De Overeenkomst zal in werking treden op de zestigste dag na die waarop de bekrachtigingsoorkonden zijn uitgewisseld.
 Art.    11 . (1) Elke Hoge Verdragsluitende Partij zal deze Overeenkomst kunnen opzeggen door schriftelijke kennisgeving aan de andere Hoge Verdragsluitende Partij. De opzegging zal uitwerking hebben één jaar na de datum waarop de kennisgeving zal zijn geschied.
(2) De opzegging zal kunnen beperkt worden tot in de artikel 9 van deze Overeenkomst bepaalde uitbreiding van toepassing.
 Art.    12 . Elk geschil ten aanzien van de interpretatie of de toepassing van deze Overeenkomst, dat tussen de Hoge Verdragsluitende Partijen mocht ontstaan, wordt langs diplomatieke weg geregeld.
 BIJLAGE.
 Art.  N. De uitwisseling der bekrachtigingsoorkonden had op 17 oktober 1961 te Brussel plaats.
Overeenkomstig artikel 10 (2), van deze Overeenkomst zal zij op 16 december 1961 in werking treden.
De Duitse tekst van deze Overeenkomst kan geraadpleegd worden op de Dienst der Verdragen van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel.


text:
Artikel    1 . (1) Het gezag van rechterlijke beslissingen, gewezen in burgerlijke en in handelszaken in een van beide Staten, zelfs wanneer zij van een strafgerecht uitgaan, wordt in de andere Staat erkend, indien zij aan de volgende voorwaarden voldoen :
a) dat de erkenning van de beslissing niet strijdig is met de openbare orde van de Staat waar zij wordt ingeroepen;
b) dat de beslissing uitgaat van een gerecht dat overeenkomstig artikel 2 bevoegd is;
c) dat de beslissing, naar de wet van de Staat waar zij is gewezen, niet meer door de gewone rechtsmiddelen kan worden aangevochten;
d) dat, ingeval de beslissing bij verstek is gewezen, de akte of de dagvaarding tot inleiding van het geding, aan de verweerder is medegedeeld overeenkomstig de wet van de Staat waar de beslissing is gewezen en, in voorkomend geval, overeenkomstig de tussen beide landen van kracht zijnde overeenkomsten, en dat die akte of dagvaarding hem te bekwamer tijd heeft bereikt.
(2) Beslissingen waarbij sekwestratie of enige andere voorlopige of conservatoire maatregel wordt bevolen, alsmede beslissingen gewezen inzake faillissement of gerechtelijk akkoord zijn, op grond van deze overeenkomst, niet vatbaar voor erkenning of exequatur.
(3) Beslissingen van administratieve overheden die er in Zwitserland mede belast zijn de voogdij te regelen, worden, ter fine van deze overeenkomst, met rechterlijke beslissingen gelijkgesteld.
 Art.    2 . (1) De gerechten van de Staat waar de beslissing is gewezen zijn, in de zin van artikel 1, § 1, litt. b), bevoegd in de volgende gevallen :
a) wanneer op de datum waarop het geding is ingeleid, de verweerder zijn woonplaats had in de Staat waar de beslissing is gewezen of, bij het ontbreken van een woonplaats in een van beide Staten, wanneer hij zijn gewone verblijfplaats had in de Staat waar de beslissing is gewezen;
b) wanneer de verweerder zich door een overeenkomst onderworpen heeft aan de bevoegdheid van de rechtbank die over de grond van het geschil uitspraak heeft gedaan, met dien verstande echter dat voor zulke overeenkomst ten minste is vereist dat de ene partij een schriftelijke verklaring aflegt en dat de andere ze aanvaardt of, indien het een mondelinge overeenkomst betreft, dat een schriftelijke bevestiging voorhanden is die niet is betwist;
c) wanneer de verweerder het rechtsgeding ten gronde heeft gevoerd zonder voorbehoud te hebben gemaakt ten aanzien van de bevoegdheid, in de zin van deze overeenkomst, van de rechtbanken van de Staat waar de beslissing is gewezen;
d) in geval van eis in reconventie, verknocht aan de hoofdeis, wanneer de rechtbank die de beslissing heeft gewezen, in de zin van deze overeenkomst bevoegd was om van de hoofdeis kennis te nemen;
e) wanneer de verweerder, die in de Staat waar de beslissing is gewezen een handels- of nijverheidsinstelling, een bijkantoor of een agentschap heeft, aldaar is gedagvaard voor betwistingen in verband met de exploitatie ervan;
f) wanneer de beslissing de vergoeding beoogt van schade als gevolg van ongevallen, overkomen in de Staat waar de beslissing is gewezen en veroorzaakt bij het gebruik van voertuigen op de weg;
g) wanneer de beslissing uitgaat van een gerecht waarvan de bevoegdheid bepaald is door een overeenkomst die zelf geen voorzieningen betreffende erkenning en tenuitvoerlegging bevat;
h) wanneer de vordering betrekking had op een zakelijk recht op een onroerend goed, gelegen in de Staat waar de beslissing is gewezen;
i) in zake staat, handelingsbekwaamheid, of familierecht betreffende onderdanen van de Staat waar de beslissing is gewezen;
j) wanneer het betwistingen betreft, gerezen tussen de erfgenamen van een persoon die zijn laatste woonplaats had in de Staat waar de beslissing is gewezen, en betrekkelijk tot diens nalatenschap ongeacht of zij bestaat uit roerende of onroerende goederen.
(2) Niettegenstaande het bepaalde in § 1 van dit artikel, litt. a), b), c), d) en e) zijn de gerechten van de Staat waar de beslissing is gewezen, niet bevoegd in de zin van artikel 1, § 1, litt. b, in de gevallen waarin, naar het recht van de Staat waar de beslissing werd ingeroepen, een ander gerecht uitsluitend bevoegd is.
 Art.    3 . Het onderzoek van de beslissingen, gewezen door de gerechten van een van beide Staten en waarvan de erkenning in de andere Staat wordt ingeroepen, zal enkel lopen over de in artikel 1 van deze overeenkomst gestelde voorwaarden. In geen geval mag de grond van die beslissingen opnieuw onderzocht worden.
 Art.    4 . De beslissingen gewezen door de gerechten van een van beide Staten die aan al de in artikel 1 gestelde voorwaarden voldoen, kunnen in de andere Staat, nadat zij uitvoerbaar zijn verklaard, aanleiding geven tot gedwongen tenuitvoerlegging.
 Art.    5 . (1) In Zwitserland worden de bevoegdheid en de procedure in zake gedwongen tenuitvoerlegging, indien de tenuitvoerlegging een geldsom of zekerheidstellingen tot voorwerp heeft, geregeld door de bondswetgeving betreffende de vordering wegens schulden en faillissement, en in de andere gevallen, door de bepalingen inzake rechtspleging van het kanton waar de tenuitvoerlegging moet geschieden.
(2) In België wordt de eis tot uitvoerbaarverklaring ingesteld bij de rechtbank van eerste aanleg van de plaats waar de tenuitvoerlegging wordt verlangd.
(3) De exequatur-procedure moet zo eenvoudig, vlug en goedkoop mogelijk geschieden.
 Art.    6 . (1) De partij die het exequatur vraagt, moet overleggen :
a) de originele beslissing of een authentiek afschrift ervan;
b) elk bescheid of attest waarbij wordt vastgesteld dat de beslissing naar de wet van de Staat waar zij is gewezen, niet meer door de gewone rechtsmiddelen kan worden aangevochten, en dat zij uitvoerbaar is;
c) elk bescheid of attest waarbij wordt vastgesteld dat de beslissing, overeenkomstig de wet van de Staat waar zij is gewezen en, in voorkomend geval, overeenkomstig de tussen beide landen van kracht zijnde overeenkomsten, medegedeeld is aan de partij tegen welke de tenuitvoerlegging wordt verlangd;
d) in geval van beslissing bij verstek, het origineel van een eensluidend verklaard afschrift van de stukken, waaruit blijkt dat de niet-verschenen partij gedagvaard werd, zoals vereist in artikel 1, § 1, litt. d).
(2) Wanneer de overheid bij welke het exequatur wordt gevorderd het eist, moet de verzoekende partij bovendien een vertaling overleggen van de in § 1 van dit artikel opgegeven stukken. Die vertaling moet eensluidend verklaard worden door een diplomatiek of consulair vertegenwoordiger van een van beide Staten of door een beëdigd vertaler van een van beide Staten.
(3) De krachtens dit artikel over te leggen bescheiden hoeven niet gelegaliseerd te worden.
 Art.    7 . Het onderzoek van de eis tot uitvoerbaarverklaring zal enkel lopen over de in artikel 1 van deze overeenkomst gestelde voorwaarden en over de overeenkomstig artikel 6 over te leggen bescheiden. In geen geval mag de grond van de beslissing opnieuw worden onderzocht.
 Art.    8 . (1) In België is het vonnis dat over de eis tot uitvoerbaarverklaring uitspraak doet, niet vatbaar voor verzet; het kan echter aangevochten worden door het middel van hoger beroep binnen dertig dagen na de dag waarop het is gewezen, in geval van tegenspraak, en binnen dertig dagen na de dag van de betekening in geval van verstek.
(2) In Zwitserland kan de beslissing die over de eis tot uitvoerbaarheid uitspraak doet, aangevochten worden door het middel van publiekrechterlijke voorziening bij het Bondsgerecht binnen dertig dagen na de kennisgeving ervan.
 Art.    9 . (1) De in een van beide Staten gewezen scheidsrechterlijke uitspraken worden in de andere Staat erkend en uitvoerbaar verklaard indien zij voldoen aan de voorwaarden gesteld in artikel 1, § 1, litt. a), c) en d), en indien de uitgifte die ervan wordt overgelegd, voldoet aan de voorwaarden nodig voor haar echtheid.
(2) Het exequatur wordt geweigerd indien de uitspraak de tenuitvoerlegging ervan heeft verbonden aan voorwaarden waaraan niet is voldaan op het ogenblik dat het exequatur wordt verlangd.
(3) Voor de beslissing die uitspraak doet over de eis tot uitvoerbaarverklaring gelden de rechtsmiddelen, voorzien door de wetgeving van de Staat, waar zij is gewezen.
 Art.    10 . (1) De rechtbanken van elk van beide Staten moeten, op verzoek van een van de partijen in het geding, zich ervan onthouden uitspraak te doen over een eis wanneer omtrent dezelfde zaak en tussen dezelfde partijen reeds een eis aanhangig is voor een rechtbank van de andere Staat, die in de zin van deze Overeenkomst zou bevoegd zijn en indien hieruit een beslissing kan voortvloeien die in de andere Staat zou moeten erkend worden.
(2) De in de Belgische en Zwitserse wetgevingen bepaalde voorlopige of conservatoire maatregelen kunnen in dringende gevallen worden gevorderd van de overheden van elk van beide Staten, ongeacht het gerecht waarbij de grond van de zaak aanhangig is.
 Art.    11 . Deze overeenkomst is niet van toepassing op de rechterlijke beslissingen en scheidsrechterlijke uitspraken gewezen vóór de datum van haar inwerkingtreding.
 Art.    12 . (1) Deze overeenkomst is van toepassing ongeacht de nationaliteit van de partijen.
(2) Zij sluit de toepassing niet uit van andere overeenkomsten of akkoorden waarbij beide Staten partij zijn of zullen zijn en die de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen of scheidsrechterlijke uitspraken regelen of zullen regelen.
 Art.    13 . De Hoge Verdragsluitende Partijen behouden zich het recht voor in gemeen overleg, door uitwisseling van nota's, deze Overeenkomst op Belgisch-Congo en op het gebied van Ruanda-Urundi van toepassing te verklaren.
 Art.    14 . (1) Deze Overeenkomst zal worden bekrachtigd.
(2) De bekrachtigingsoorkonden zullen zo spoedig mogelijk te Brussel uitgewisseld worden.
(3) De Overeenkomst zal in werking treden twee maanden na de datum waarop de bekrachtigingsoorkonden uitgewisseld werden.
(4) Zij kan door elke Hoge Verdragsluitende partij opgezegd worden; zij zal één jaar na de opzegging ophouden van kracht te zijn.
 BIJLAGE.
 Art.  N. De uitwisseling der bekrachtigingsoorkonden had op 14 augustus 1962 te Brussel plaats.
Overeenkomstig paragraaf 3 van artikel 14, zal deze overeenkomst op 15 oktober 1962 van kracht worden.


text: Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Jordanië : 15 november 1979 (inwerkingtreding : 13 februari 1980).


text: Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van San Marino : 17 mei 1979 (inwerkingtreding : 15 augustus 1979).


text: Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Columbia : 25 september 1979 (inwerkingtreding : 24 december 1979).


text:
Artikel  M. neerlegging van de toetredingsoorkonde van Ierland : 12 mei 1981 (inwerkingtreding : 10 augustus 1981).
De toetredingsoorkonde bevat volgende verklaring :
(Vertaling.)
"In toepassing van het derde lid van artikel een van het Verdrag, verklaart de Regering van Ierland, dat zij het Verdrag slechts zal toepassen voor de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat."


text: Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Spanje : 12 mei 1977 (inwerkingtreding : 10 augustus 1977).