text:
HOOFDSTUK I.  - Voorrechten en immuniteiten van de GCC.
 Artikel    1 . De GCC heeft de ruimste handelingsbevoegdheid die aan rechtspersonen wordt toegekend. De goederen en activa die hij uitsluitend voor de uitoefening van zijn officiële werkzaamheden gebruikt, genieten immuniteit van rechtsmacht, behalve voor zover de GCC er in een bijzonder geval uitdrukkelijk afstand van heeft gedaan. Voor elke maatregel van tenuitvoerlegging is een afzonderlijke verklaring van afstand van immuniteit vereist.
 Art.    2 . De gebouwen die de GCC uitsluitend voor de uitoefening van zijn werkzaamheden gebruikt, zijn onschendbaar.
Deze gebouwen mogen slechts met de toestemming van de GCC worden betreden.
Zodanige toestemming wordt geacht te zijn verkregen in geval van brand of van een andere ramp die onmiddellijk beschermende maatregelen vereisen.
België neemt alle passende maatregelen ten einde te beletten dat de gebouwen van de GCC worden bezet of beschadigd, dat de rust van de GCC wordt verstoord of aan zijn waardigheid tekort wordt gedaan.
 Art.    3 . Behalve voor zover vereist in het kader van een onderzoek naar aanleiding van een ongeval dat is veroorzaakt door een motorvoertuig toebehorend aan de GCC of rijdend voor rekening daarvan, of in geval van een verkeersovertreding of van ongevallen veroorzaakt door zodanig voertuig, zijn de eigendommen en activa van de GCC vrij van elke vorm van vordering, inbeslagneming, beslaglegging of dwangmaatregel, zelfs indien het maatregelen in het kader van de landsverdediging of het openbaar nut betreft.
Mocht onteigening voor zodanige doeleinden noodzakelijk zijn, dan worden alle passende maatregelen getroffen om te voorkomen dat de werkzaamheden van de GCC erdoor worden gehinderd en wordt onverwijld een toereikende schadeloosstelling betaald.
België helpt bij de installatie of herinstallatie van de GCC.
 Art.    4 . Het archief van de GCC en in het algemeen alle documenten die de GCC toebehoren of die hij of één van zijn ambtenaren onder zich heeft, zijn onschendbaar, waar zij zich ook bevinden.
 Art.    5 . 1. De GCC mag deviezen bezitten en rekeningen aanhouden in elke valuta voor zover dat nodig is voor de uitoefening van de werkzaamheden die met zijn doelstellingen verband houden.
2. België verbindt zich ertoe de GCC de nodige machtigingen te verlenen om, met inachtneming van de voorwaarden gesteld door 's lands desbetreffende voorschriften en van de geldende internationale overeenkomsten, alle transacties te verrichten waartoe de oprichting en de werkzaamheden van de GCC aanleiding geven. Hieronder zijn ook begrepen het uitschrijven van leningen en de dienst van de leningen voor zover België voor bedoelde uitschrijving machtiging heeft verleend.
 Art.    6 . De GCC, zijn activa, inkomsten en andere goederen die voor officieel gebruik door de GCC zijn bestemd, zijn vrijgesteld van directe belastingen.
Inkomsten die de GCC verwerft uit een industriële of een handelsactiviteit die hij zelf of één van zijn leden voor rekening van de GCC of lidstaten ervan verricht, zijn niet vrijgesteld van directe belastingen.
 Art.    7 . Wanneer de GCC belangrijke aankopen van roerende of onroerende goederen verricht of belangrijke diensten laat verrichten die onontbeerlijk zijn voor de uitoefening van zijn officiële werkzaamheden en wanneer in de prijs daarvan indirecte rechten of belastingen op de verkoop zijn begrepen, worden zo mogelijk passende maatregelen genomen met het oog op vrijstelling of terugbetaling van zodanige belastingen of rechten.
 Art.    8 . Onverminderd de verplichtingen die voor België uit de communautaire regelgeving voortvloeien en onverminderd de toepassing van prohibitieve of restrictieve wetten en voorschriften met betrekking tot de openbare orde en veiligheid, de volksgezondheid of de openbare zedelijkheid, kan de GCC alle goederen en publicaties invoeren die bestemd zijn om in het kader van zijn officiële werkzaamheden te worden gebruikt.
 Art.    9 . De GCC is vrijgesteld van alle landelijke, gewestelijke, communautaire en lokale indirecte belastingen met betrekking tot goederen die in het kader van zijn officiële werkzaamheden door hem zelf of uit zijn naam worden ingevoegd, aangekocht of uitgevoerd.
 Art.    10 . De GCC is vrijgesteld van alle landelijke, gewestelijke, communautaire en lokale indirecte belastingen met betrekking tot de officiële publicaties die voor hem zijn bestemd of die hij naar het buitenland zendt.
 Art.    11 . Goederen die aan de GCC toebehoren mogen in België niet worden overgedragen, tenzij dit gebeurt onder voorwaarden die door de Belgische wetten en reglementen zijn voorgeschreven.
 Art.    12 . De GCC onthoudt er zich van om vrijstelling van belastingen, heffingen of rechten te verzoeken die niet anders zijn dan een vergoeding voor verleende diensten van openbaar nut.
 Art.    13 . België waarborgt dat de GCC voor zijn officiële doeleinden onbelemmerd verbindingen kan onderhouden.
De officiële briefwisseling van de GCC is onschendbaar.
 HOOFDSTUK II.  - Vertegenwoordigers die aan de werkzaamheden van de GCC deelnemen.
 Art.    14 . Vertegenwoordigers van de Staten die Partij zijn bij het Handvest van de GCC, die aan de werkzaamheden van de GCC deelnemen, hun adviseurs en technisch deskundigen, alsmede de ambtenaren van de GCC die in heit buitenland verblijven en aldaar hun hoofdbezigheid uitoefenen, genieten tijdens de uitoefening van hun functies de gebruikelijke voorrechten, immuniteiten of faciliteiten.
 HOOFDSTUK III.  - Status van het personeel.
 Art.    15 . Het hoofd van de GCC-delegatie in België en zijn adjunct, genieten de diplomatieke voorrechten en immuniteiten.
 Art.    16 . 1. Alle ambtenaren van de GCC :
a) genieten vrijstelling van iedere belasting op de salarissen, emolumenten en vergoedingen welke hun door de GCC worden uitgekeerd en zulks met ingang van de dag waarop deze inkomsten aan een belasting ten bate van de GCC zijn onderworpen, onder voorbehoud van de erkenning door België van het intern belastingsysteem.
België behoudt zich de mogelijkheid voor deze salarissen, emolumenten en vergoedingen in aanmerking te nemen bij de berekening van de belasting die wordt geheven over de belastbare inkomsten die de begunstigden uit andere bronnen verkrijgen;
b) genieten met betrekking tot de monetaire of deviezenvoorschriften de faciliteiten die aan de ambtenaren van internationale organisaties worden toegekend.
2. De ambtenaren van de GCC die niet de in artikel 15 bedoelde voorrechten en immuniteiten hebben, genieten :
a) ook na het beëindigen van hun functie, immuniteit van rechtsmacht met betrekking tot handelingen, waaronder begrepen hun gesproken en geschreven woorden, door hen in de uitoefening van hun functie verricht;
b) onschendbaarheid met betrekking tot al hun officiële papieren en documenten.
3. De ambtenaren van de GCC, evenals de gezinsleden te hunnen laste, zijn vrijgesteld van maatregelen die de immigratie beperken en van vreemdelingenregistratie.
4. De GCC meldt de aankomst en het vertrek van zijn ambtenaren aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken en doet mededeling van de onderstaande gegevens omtrent zijn ambtenaren :
1. naam en voornaam;
2. plaats en datum van geboorte;
3. geslacht;
4. nationaliteit;
5. eerste verblijfplaats (plaats, straat en nummer);
6. burgerlijke staat;
7. samenstelling van het gezin.
Van wijzigingen aan deze gegevens wordt maandelijks mededeling gedaan. De ambtenaren en de gezinsleden te hunnen laste hebben recht op een speciale identiteitskaart.
 Art.    17 . Het bepaalde in artikel 16.1, a) is niet van toepassing op de pensioenen of renten die de GCC aan zijn gewezen ambtenaren in België of aan hun rechthebbenden uitkeert, en evenmin op de salarissen, emolumenten en vergoedingen die de GCC aan zijn plaatselijke medewerkers uitbetaalt.
 Art.    18 . De ambtenaren van de GCC die in België geen andere op gewin gerichte activiteit uitoefenen dan die welke hun functie meebrengt, alsmede de gezinsleden te hunnen laste die in België geen op gewin gerichte privé bezigheid hebben, vallen niet onder de Belgische wetgeving inzake de tewerkstelling van vreemde arbeidskrachten en de uitoefening door vreemdelingen van een zelfstandig beroep.
 Art.    19 . 1. De ambtenaren van de GCC die in België geen andere op gewin gerichte activiteit uitoefenen dan die welke uit hun functie voortvloeit, zijn aangesloten bij de stelsels van sociale zekerheid die van toepassing zijn op de ambtenaren van de GCC-zetel, overeenkomstig de bepalingen van deze stelsels.
2. De GCC zorgt ervoor dat de ambtenaren die niet door het stelsel van sociale zekerheid van de GCC zelf zijn gedekt bij het Belgische stelsel van sociale zekerheid worden aangesloten.
3. De GCC verplicht zich de ambtenaren die in België hun functie uitoefenen en die bij de stelsels van sociale zekerheid van de GCC zijn aangesloten, voordelen toe te kennen die gelijk staan aan die waarin de Belgische sociale zekerheid voorziet.
4. België kan van de GCC de terugbetaling vorderen van alle kosten, veroorzaakt door enige vorm van sociale bijstand die zij aan de ambtenaren van de GCC die zijn aangesloten bij de stelsels van sociale zekerheid welke van toepassing zijn op de ambtenaren van de GCC-zetel, mocht hebben verleend.
 Art.    20 . 1. Onverminderd de verplichtingen welke voor België uit de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap voortvloeien en onverminderd de toepassing van de wetten en voorschriften, hebben de ambtenaren van de GCC het recht, binnen twaalf maanden volgend op het tijdstip waarop zij hun functie in België voor het eerst opnemen, meubelen en een motorvoertuig voor persoonlijk gebruik vrij van belasting over de toegevoegde waarde in te voeren of alhier aan te kopen.
2. Het Belgische Ministerie van Financiën bepaalt het kader en de voorwaarden voor de toepassing van dit artikel.
 Art.    21 . België is er niet toe gehouden de in dit Akkoord vastgelegde voordelen, voorrechten en immuniteiten, behalve die waarin artikel 16.1, a) voorziet, aan eigen onderdanen of ingezetenen toe te kennen.
Evenwel genieten zij immuniteit van rechtsmacht met betrekking tot handelingen, waaronder begrepen hun gesproken en geschreven woorden, door hen in de uitoefening van hun functie verricht.
 HOOFDSTUK IV.  - Algemene bepalingen.
 Art.    22 . De voorrechten en immuniteiten worden aan de ambtenaren uitsluitend in het belang van de GCC en niet voor hun persoonlijk voordeel toegekend. De Secretaris-generaal van de GCC heeft het recht en de plicht de immuniteit op te hebben in alle gevallen waarin de immuniteit de rechtsgang belemmert en opheffing ervan de belangen van de GCC niet schaadt.
 Art.    23 . België behoudt zich het recht voor alle voorzorgsmaatregelen te treffen die 's lands veiligheid vereist.
 Art.    24 . De in artikel 16 bedoelde personen genieten geen immuniteit van rechtsmacht in geval van verkeersovertredingen of schade veroorzaakt door een motorvoertuig.
 Art.    25 . De GCC en de ambtenaren van de GCC in België dienen zich te houden aan alle verplichtingen die uit de Belgische wetten en regelgeving met betrekking tot de burgerrechtelijke aansprakelijkheidsverzekering in verband met het gebruik van motorvoertuigen voortvloeien.
 Art.    26 . De ambtenaren van de GCC werken te allen tijde samen met de bevoegde Belgische autoriteiten ten einde een goede rechtsbedeling te bevorderen, de naleving van de politievoorschriften te verzekeren, alsmede ieder misbruik van de in dit Akkoord bedoelde voorrechten, immuniteiten en faciliteiten te voorkomen.
 Art.    27 . Vóór de 1e maart van elk jaar doet de GCC aan alle begunstigden een fiche toekomen waarop behalve hun naam en adres het bedrag van de salarissen, emolumenten, vergoedingen, pensioenen of renten staan aangegeven die hij hun in het voorbije jaar heeft uitbetaald. De fiche dient eveneens het bedrag te vermelden van de belasting die ten bate van de GCC op de salarissen, emolumenten en vergoedingen wordt geheven.
Eveneens vóór die datum doet de GCC zelf een dubbel van de fiches aan de bevoegde Belgische Belastingdienst toekomen.
 Art.    28 . De GCC, de ambtenaren en de lokale medewerkers dienen de Belgische wetten en voorschriften in acht te nemen.
 Art.    29 . België is door de werkzaamheden van de GCC op zijn grondgebied, niet internationaal aansprakelijk voor enig handelen of verzuim van de GCC of van enige handeling die de ambtenaren in het kader van hun functie hebben gesteld of nagelaten.
 Art.    30 . 1. Elk geschil betreffende de uitlegging of toepassing van dit Akkoord dat niet rechtstreeks in onderling overleg tussen de Partijen kon worden geregeld, kan door elk van beide Partijen worden voorgelegd aan een uit drie leden bestaande scheidsgerecht.
2. De Belgische Regering en de GCC wijzen voor het scheidsgerecht elk één lid aan.
3. De aldus aangewezen leden kiezen een voorzitter.
4. Indien er tussen de leden geen eensgezindheid bestaat omtrent de keuze van de voorzitter, wordt deze op verzoek van de leden van het scheidsgerecht aangewezen door de voorzitter van het internationaal Gerechtshof.
5. Een geschil wordt bij het scheidsgerecht aanhangig gemaakt doorgat een der Partijen een daartoe strekkend verzoekschrift indient.
6. Het scheidsgerecht stelt zijn eigen werkwijze vast.
 HOOFDSTUK V.  - Slotbepalingen.
 Art.    31 . Elk van beide Partijen stelt de andere Partij ervan in kennis dat aan de in haar wetgeving vereiste procedures voor de inwerkingtreding van dit Akkoord is voldaan.
Het Akkoord blijft van kracht hetzij voor de geldigheidsduur van het Handvest van de GCC, hetzij tot na het verstrijken van een termijn van één jaar te rekenen vanaf datum waarop één der Partijen de andere in kennis heeft gesteld van haar voornemen het Akkoord te beëindigen.
Ten blijke waarvan de onderscheiden gevolmachtigden dit Akkoord hebben ondertekend.
Gedaan te Brussel, op 11 mei 1993 in tweevoud, in de Franse, de Engelse en de Arabische taal, zijnde de drie teksten gelijkelijk rechtsgeldig.
Voor het koninkrijk België :
(Get.) W. CLAES,
Minister van Buitenlandse Zaken
Voor de Cooperation Council of the Arab States of the Gulf :
(Get.) Rashid Bin Abdullah Al-Naimi,
Minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Arabische Emiraten en Voorzitter van de Raad van Ministers
 BIJLAGE.
 Art.  N. Inwerkingtreding.
Overeenkomstig zijn artikel 31, is dit Akkoord in werking getreden op 19 juli 1999.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . Bevoegdheid van het Internationaal Tribunaal.
Het Internationaal Tribunaal is overeenkomstig de bepalingen van dit statuut gemachtigd personen te vervolgen die aansprakelijk worden geacht voor ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht, begaan op het grondgebied van het voormalige Joegoslavië sedert 1991.
 Art.    2 . Ernstige overtredingen van de Conventies van Genève van 1949. Het Internationaal Tribunaal is gemachtigd personen te vervolgen die ernstige overtredingen van de Conventies van Genève van 12 augustus 1949 begaan of het bevel daartoe geven, namelijk de volgende handelingen gericht tegen beschermde personen of goederen luidens de toepasselijke Conventie van Genève:
a) Opzettelijke doodslag;
b) Foltering of onmenselijke behandeling, met inbegrip van biologische experimenten;
c) Opzettelijk veroorzaken van zwaar lijden of ernstig aantasten van de lichamelijke integriteit of de gezondheid;d) Ongeoorloofde en willekeurige, niet door militaire noodwendigheden verantwoorde vernieling en toeëigening van goederen op grote schaal;
e) Een krijgsgevangene of een burger dwingen dienst te nemen bij de strijdmacht van de vijandige mogendheid;
f) Een krijgsgevangene of een burger het recht op een regelmatige en onpartijdige berechting ontnemen;
g) Uitzetten, illegaal overbrengen of illegaal gevangen houden van een burger;
h) Gijzelen van burgers.
 Art.    3 . Schendingen van de krijgswetten of -gewoonten. Het Internationaal Tribunaal is bevoegd om personen te vervolgen die de krijgswetten of -gewoonten schenden. Deze schendingen omvatten onder meer:
a) Gebruik van toxische wapens of andere wapens die zijn ontworpen om nodeloos lijden te veroorzaken;
b) Zonder reden vernielen van steden en dorpen of aanrichten van niet militair verantwoorde verwoestingen;
c) Aanvallen of bombarderen, met eender welk middel, van niet verdedigde steden, dorpen, woningen of gebouwen;
d) Innemen, vernielen of beschadigen van gebouwen voor godsdienstbeoefening, welzijn en onderwijs, kunsten en wetenschappen, historische monumenten, kunstwerken en werken van wetenschappelijke aard;
e) Plunderen van publieke of private goederen.
 Art.    4 . Volkenmoord. 1. Het Internationaal Tribunaal is bevoegd om personen te vervolgen die volkenmoord, zoals gedefinieerd in paragraaf 2 van dit artikel, of één van de handelingen opgesomd in paragraaf 3 van dit artikel hebben begaan.
2. Volkenmoord is één van de hierna opgesomde handelingen, begaan met de bedoeling een nationale, etnische, raciale of godsdienstige groep als dusdanig geheel of gedeeltelijk te vernietigen:
a) Doodslag op leden van de groep;
b) Ernstige aantasting van de lichamelijke of geestelijke integriteit van de leden van de groep;
c) Opzettelijke onderwerping van de groep aan bestaansvoorwaarden die tot zijn totale of gedeeltelijke vernietiging moeten leiden;
d) Maatregelen om geboorten binnen de groep te belemmeren;
e) Gedwongen overbrenging van kinderen van de groep naar een andere groep.
3. De volgende handelingen worden bestraft:
a) Volkenmoord;
b) Afspraak tot volkenmoord;
c) Rechtstreekse en openbare aansporing tot volkenmoord;
d) Poging tot volkenmoord;
e) Medeplichtigheid aan volkenmoord.
 Art.    5 . Misdaden tegen de mensheid. Het Internationaal Tribunaal is gemachtigd personen te berechten die aansprakelijk worden geacht voor de volgende misdaden, wanneer ze werden begaan tijdens een internationaal of intern gewapend conflict en gericht waren tegen een bepaald deel van de burgerbevolking:
a) Moord;
b) Uitroeiing;
c) Verlaging tot slavernij;
d) Uitzetting;
e) Opsluiting;
f) Foltering;
g) Verkrachting;
h) Vervolgingen om politieke, raciale en godsdienstige redenen;
i) Andere onmenselijke handelingen.
 Art.    6 . Bevoegdheid ratione personae. Het Internationaal Tribunaal is ten aanzien van de natuurlijke personen bevoegd overeenkomstig de bepalingen van dit statuut.
 Art.    7 . Individuele strafrechtelijke aansprakelijkheid. 1. Hij die plannen heeft gesmeed voor, heeft aangezet of bevel heeft gegeven tot één van de misdaden bedoeld in de artikelen 2 tot 5 van dit statuut, die zelf heeft begaan of op enige andere manier geholpen en aangemoedigd heeft bij het plannen, voorbereiden of uitvoeren ervan, is individueel aansprakelijk voor die misdaad.
2. De officiële hoedanigheid van een beschuldigde, hetzij als Staats- of regeringshoofd, hetzij als hoog ambtenaar, ontheft hem niet van zijn strafrechtelijke aansprakelijkheid en is geen reden tot strafvermindering.
3. Dat één van de handelingen bedoeld in de artikelen 2 tot 5 van dit statuut werd begaan door een ondergeschikte, ontslaat zijn meerdere niet van zijn strafrechtelijke aansprakelijkheid als deze wist of kon weten dat de ondergeschikte op het punt stond die handeling te stellen of die handeling had gesteld en dat de meerdere niet de nodige en redelijke maatregelen heeft genomen om die handeling te verhinderen of de daders ervan te straffen.
4. Dat een beschuldigde een bevel van een regering of een meerdere heeft uitgevoerd, ontslaat hem niet van zijn strafrechtelijke aansprakelijkheid, maar kan worden beschouwd als een reden tot strafvermindering, indien het Internationaal Tribunaal dat in overeenstemming met de justitie acht.
 Art.    8 . Bevoegdheid ratione loci en bevoegdheid ratione temporis. De bevoegdheid ratione loci van het Internationaal Tribunaal bestrijkt de voormalige Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië, met inbegrip van haar grondgebied, luchtruim en territoriale wateren.
De bevoegdheid ratione temporis van het Internationaal Tribunaal bestrijkt de periode die begint op 1 januari 1991.
 Art.    9 . Samenlopende bevoegdheden. 1. Het Internationaal Tribunaal en de nationale rechtscolleges zijn tegelijk bevoegd om te oordelen over personen die aansprakelijk worden geacht voor ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht begaan op het grondgebied van het voormalige Joegoslavië sedert 1 januari 1991.
2. Het Internationaal Tribunaal heeft voorrang op de nationale rechtscolleges. In ieder stadium van de procedure kan het de nationale rechtscolleges vragen de zaak naar het Tribunaal te verwijzen overeenkomstig onderhavig statuut en het eigen reglement.
 Art.    10 . Non bis in idem. 1. Niemand mag voor een nationaal rechtscollege worden gedaagd voor feiten die ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht in de zin van dit statuut vormen, indien hij voor diezelfde feiten reeds door het Internationaal Tribunaal werd berecht.
2. Hij die voor een nationaal rechtscollege is gedaagd wegens feiten die ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht vormen, kan later slechts voor het Internationaal Tribunaal worden gedaagd indien:
a) Het feit waarvoor hij berecht werd, als misdaad van gemeen recht werd bestempeld; of
b) Het nationale rechtscollege niet onpartijdig of onafhankelijk uitspraak heeft gedaan, de bij dit college ingestelde procedure ertoe strekte de beschuldigde aan zijn internationale strafrechtelijke aansprakelijkheid te onttrekken, of indien de vervolging niet op gerede wijze is geschied.
3. Om te beslissen over de straf die moet worden opgelegd aan een persoon veroordeeld voor een in dit statuut bedoelde misdaad, houdt het Internationaal Tribunaal rekening met de mate waarin die persoon reeds iedere straf heeft uitgezeten die hem voor hetzelfde feit kon zijn opgelegd door een nationaal rechtscollege.
 Art.    11 . Organisatie van het Internationaal Tribunaal. Het Internationaal Tribunaal bestaat uit de volgende organen:
a) De Kamers, namelijk twee Kamers van eerste aanleg en een Kamer van beroep;
b) De Procureur; en
c) Een gemeenschappelijke Griffie voor de Kamers en de Procureur.
 Art.    12 . Samenstelling van de Kamers. De Kamers zijn samengesteld uit 11 onafhankelijke rechters, die onderdanen zijn van verschillende Staten en onder wie:
a) er drie in elk van beide Kamers van eerste aanleg zitting hebben;
en.
b) er vijf in de Kamer van Beroep zitting hebben.
 Art.    13 . Kwalificaties en verkiezing van de rechters. 1. De rechters moeten van hoog zedelijk gehalte, onpartijdig en integer zijn en in hun respectieve landen over de vereiste kwalificaties beschikken om te worden benoemd tot de hoogste rechterlijke ambten.
Bij de globale samenstelling van de Kamers wordt behoorlijk rekening gehouden met de ervaring van de rechters inzake strafrecht en internationaal recht, inzonderheid internationaal humanitair recht en de mensenrechten.
2. De rechters van het Internationaal Tribunaal worden door de Algemene Vergadering verkozen op een door de Veiligheidsraad voorgedragen lijst en wel op de volgende wijze:
a) De Secretaris-generaal verzoekt de Lidstaten van de Organisatie van de Verenigde Naties en de Staten die geen lid zijn, maar bij de Zetel van de Organisatie een permanente waarnemingsopdracht hebben, kandidaturen voor te dragen;
b) Binnen een termijn van 60 dagen vanaf de datum van het verzoek van de Secretaris-generaal kan iedere Staat ten hoogste twee personen voordragen die voldoen aan de in paragraaf 1 hierboven gestelde voorwaarden en niet dezelfde nationaliteit hebben;
c) De Secretaris-generaal zendt de kandidaturen naar de Veiligheidsraad. Op basis van die kandidaturen maakt de Raad een lijst op met ten minste 22 en ten hoogste 33 kandidaten en houdt daarbij behoorlijk rekening met de noodzaak om in een adequate vertegenwoordiging van de voornaamste rechtsstelsels van de wereld te voorzien;
d) De Voorzitter van de Veiligheidsraad zendt de kandidatenlijst aan de Voorzitter van de Algemene Vergadering. De Vergadering verkiest op die lijst de 11 rechters van het Internationaal Tribunaal. Verkozen worden de kandidaten die een volstrekte meerderheid hebben behaald van de stemmen van de Lidstaten van de Organisatie van de Verenigde Naties en de Staten die geen lid zijn, maar bij de Zetel van de Organisatie een permanente waarnemingsopdracht vervullen. Indien twee kandidaten van dezelfde nationaliteit de vereiste meerderheid behalen, is die verkozen welke het hoogste aantal stemmen heeft behaald.
3. Indien bij één van de Kamers een zetel openvalt, benoemt de Secretaris-generaal, na raadpleging van de Voorzitters van de Veiligheidsraad en van de Algemene Vergadering, een persoon die aan de in paragraaf 1 hierboven gestelde voorwaarden voldoet om zitting te nemen tot het mandaat van zijn voorganger verstreken is.
4. De rechters worden verkozen voor een ambtsperiode van vier jaar.
Zij hebben dezelfde tewerkstellingsvoorwaarden als de rechters van het Internationaal Gerechtshof. Zij zijn herverkiesbaar.
 Art.    14 . Samenstelling van het bureau en de Kamers. 1. De rechters van het Internationaal Tribunaal verkiezen een voorzitter.
2. De Voorzitter van het Internationaal Tribunaal moet lid zijn van de Kamer van beroep die hij voorzit.
3. Na hen te hebben geraadpleegd, benoemt de Voorzitter de rechters van het Internationaal Tribunaal, hetzij bij de Kamer van beroep, hetzij bij één van de Kamers van eerste aanleg. De rechters hebben enkel zitting in de Kamer waarvoor zij werden benoemd.
4. De rechters van iedere Kamer van eerste aanleg kiezen een voorzitter die alle procedures voor die Kamer leidt.
 Art.    15 . Reglement van het Tribunaal. De rechters van het Internationaal Tribunaal keuren een reglement goed waarin de aan de terechtzitting voorafgaande fase, de terechtzitting zelf en de beroepen, de ontvankelijkheid van de bewijzen, de bescherming van slachtoffers en getuigen en andere passende aangelegenheden worden geregeld.
 Art.    16 . De Procureur. 1. De Procureur is verantwoordelijk voor het onderzoek van de dossiers en het vervolgen van daders van ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht, begaan op het grondgebied van het voormalige Joegoslavië sedert 1 januari 1991.
2. De Procureur, die een afzonderlijk orgaan is binnen het Internationaal Tribunaal, handelt volledig onafhankelijk. Hij vraagt noch krijgt instructies van enige regering of enige andere bron.
3. Het Bureau van de Procureur is samengesteld uit de Procureur zelf en het gekwalificeerd personeel dat nodig kan zijn.
4. De Procureur wordt door de Veiligheidsraad benoemd op de voordracht van de Secretaris-generaal. Hij moet van hoog zedelijk gehalte zijn, bekend staan om zijn bekwaamheid en een aanzienlijke ervaring hebben inzake strafonderzoek en vervolging. De duur van zijn ambtstermijn bedraagt vier jaar en hij is herverkiesbaar. Hij heeft dezelfde tewerkstellingsvoorwaarden als een adjunct-secretaris-generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties.
5. Het personeel van het Bureau van de Procureur wordt door de Secretaris-generaal benoemd op aanbeveling van de Procureur
 Art.    17 . De Griffie. 1. De Griffie is belast met de administratie en de diensten van het Internationaal Tribunaal.
2. De Griffie bestaat uit een griffier en ander noodzakelijk personeel;
3. De Griffier wordt na raadpleging van de Voorzitter van het Internationaal Tribunaal door de Secretaris-generaal aangewezen voor een hernieuwbare ambtstermijn van vier jaar. De Griffier heeft dezelfde tewerkstellingsvoorwaarden als een onder-secretaris-generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties.
4. Het personeel van de Griffie wordt door de Secretaris-generaal benoemd op aanbeveling van de Griffier.
 Art.    18 . Onderzoek en opmaken van de akte van beschuldiging. 1. De Procureur stelt een onderzoek van ambtswege in of een onderzoek naar de betrouwbaarheid van de inlichtingen die werden verkregen uit verscheidene bronnen, inzonderheid regeringen, organen van de Organisatie van de Verenigde Naties, intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties. Hij evalueert de gekregen of bekomen inlichtingen en oordeelt of het al dan niet opportuun is vervolgingen in te stellen.
2. De Procureur is gemachtigd verdachten, slachtoffers en getuigen te ondervragen, bewijzen te verzamelen en ter plaatse onderzoeksmaatregelen te treffen. Bij de uitvoering van die taken kan de Procureur volgens noodzaak de medewerking van de overheid van de betrokken staat vragen.
3. Iedere ondervraagde verdachte heeft het recht te worden bijgestaan door een raadsman van zijn keuze, en van ambtswege kosteloos een verdediger toegewezen te krijgen, als hij niet de middelen heeft om hem te betalen en, indien nodig, diensten inzake vertaling te genieten in en uit een taal die hij spreekt en begrijpt.
4. Indien hij besluit dat er op grond van de vermoedens vervolging moet worden ingesteld, maakt de Procureur een akte van beschuldiging op waarin hij beknopt de feiten en de misdaad of misdaden uiteenzet die de beschuldigde krachtens het statuut ten laste worden gelegd. De akte van beschuldiging wordt aan een rechter van de Kamer van eerste aanleg gezonden.
 Art.    19 . Onderzoek van de akte van beschuldiging. 1. De rechter van de Kamer van eerste aanleg bij wie de akte van beschuldiging aanhangig is gemaakt, onderzoekt deze akte. Indien hij van oordeel is dat de Procureur heeft aangetoond dat op grond van de vermoedens vervolging moet worden ingesteld, bevestigt hij de akte van beschuldiging. Anders verwerpt hij ze.
2. Als hij de akte van beschuldiging bevestigt, vaardigt de rechter bij wie de zaak aanhangig is gemaakt, de beschikkingen en de bevelen tot aanhouding, hechtenis, medebrenging of terbeschikkingstelling van personen en alle andere beschikkingen uit die nodig zijn voor de procesvoering.
 Art.    20 . Openen en voeren van het proces. 1. De Kamer van eerste aanleg ziet erop toe dat het proces billijk en snel wordt gevoerd en dat het geding verloopt volgens de regels inzake procedure en bewijsvoering, waarbij de rechten van de beschuldigde ten volle worden geëerbiedigd en de bescherming van slachtoffers en getuigen behoorlijk gewaarborgd is.
2. Iedere persoon tegen wie een akte van beschuldiging is bevestigd, wordt overeenkomstig een beschikking of een bevel tot aanhouding, uitgevaardigd door het Internationaal Tribunaal, in staat van aanhouding gesteld, onmiddellijk op de hoogte gebracht van de beschuldigingen tegen hem en verwezen naar het Internationaal Tribunaal.
3. De Kamer van eerste aanleg geeft lezing van de akte van beschuldiging, vergewist zich ervan of de rechten van de beschuldigde worden geëerbiedigd, stelt vast of de beschuldigde de inhoud van de akte van beschuldiging heeft begrepen en verzoekt hem schuldig of onschuldig te pleiten. Vervolgens bepaalt de Kamer van eerste aanleg de datum van het proces.
4. De terechtzittingen zijn openbaar, tenzij de Kamer van eerste aanleg beslist de zittingen met gesloten deuren te houden, overeenkomstig haar regels inzake procedure en bewijsvoering.
 Art.    21 . De rechten van de beschuldigde. 1. Iedereen is gelijk voor het Internationaal Tribunaal.
2. Iedereen tegen wie beschuldigingen zijn ingebracht, heeft recht op billijk en openbaar horen van zijn zaak, onder voorbehoud van de bepalingen van artikel 22 van het statuut.
3. Iedere beschuldigde wordt geacht onschuldig te zijn tot zijn schuld is bewezen overeenkomstig de bepalingen van dit statuut.
4. Iedereen tegen wie een beschuldiging is ingebracht krachtens dit statuut, heeft in volle gelijkheid recht op ten minste de volgende garanties:
a) Zo spoedig mogelijk, in een taal die hij begrijpt en op uitvoerige wijze, te worden geïnformeerd over de aard en de motieven van de beschuldiging tegen hem;
b) Over de nodige tijd en faciliteiten te beschikken om zijn verdediging voor te bereiden en om te overleggen met de raadsman van zijn keuze;
c) Zonder buitensporige vertraging te worden gevonnist;
d) Het proces bij te wonen en zich zelf te verdedigen of zich te laten bijstaan door een verdediger van zijn keuze; indien hij geen verdediger heeft, te worden ingelicht over zijn recht op een verdediger en telkens als het belang van de justitie het vereist, van ambtswege kosteloos een verdediger toegewezen te krijgen, indien hij niet de middelen heeft om hem te betalen;
e) De getuigen à charge te ondervragen of te doen ondervragen en het oproepen en ondervragen van de getuigen à décharge te doen geschieden op dezelfde voorwaarden als geschiedt ten aanzien van de getuigen à charge;
f) Zich kosteloos te laten bijstaan door een tolk indien hij de tijdens de terechtzitting gebruikte taal niet begrijpt of spreekt;
g) Niet te worden gedwongen tegen zichzelf te getuigen of een bekentenis af te leggen.
 Art.    22 . Bescherming van slachtoffers en getuigen. Het Internationaal Tribunaal voorziet in zijn regels inzake procedure en bewijsvoering in maatregelen ter bescherming van slachtoffers en getuigen. De beschermingsmaatregelen omvatten, onder meer, het houden van terechtzittingen met gesloten deuren en de bescherming van de identiteit van de slachtoffers.
 Art.    23 . Vonnis. 1. De Kamer van eerste aanleg spreekt vonnissen uit tegen en legt straffen en sancties op aan personen die schuldig zijn bevonden aan ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht.
2. Het vonnis wordt tijdens een openbare terechtzitting uitgesproken bij meerderheid van de rechters van de Kamer van eerste aanleg. Het wordt schriftelijk vastgelegd en gemotiveerd, waarbij individuele of afwijkende beschouwingen eraan kunnen worden toegevoegd.
 Art.    24 . Straffen. 1. De Kamer van eerste aanleg legt enkel gevangenisstraffen op. Om de voorwaarden van de gevangenisstraf vast te stellen, raadpleegt de Kamer van eerste aanleg het algemeen schema van de gevangenisstraffen dat door de rechtbanken van het voormalige Joegoslavië wordt toegepast.
2. Bij het opleggen van iedere straf houdt de Kamer van eerste aanleg rekening met factoren zoals de ernst van het misdrijf en de persoonlijke situatie van de veroordeelde.
3. Behoudens de gevangenisstraf van de veroordeelde kan de Kamer van eerste aanleg de teruggave aan de wettige eigenaars bevelen van alle goederen en hulpmiddelen die op ongeoorloofde wijze, met inbegrip van dwang, werden verworven.
 Art.    25 . Hoger beroep. 1. De Kamer van beroep neemt kennis van het hoger beroep ingesteld hetzij door personen welke door de Kamers van eerste aanleg werden veroordeeld, hetzij door de Procureur, om de volgende redenen:
a) Fout op een rechtspunt dat de beslissing ongeldig maakt; of b) Feitelijke fout die tot rechtsweigering heeft geleid.
2. De Kamer van beroep kan de beslissingen van de Kamers van eerste aanleg bekrachtigen, vernietigen of herzien.
 Art.    26 . Herziening. Als een nieuw feit wordt ontdekt dat niet bekend was op het tijdstip van het proces in eerste aanleg of in beroep en dat een beslissend element in de uitspraak had kunnen zijn, kan de veroordeelde of de Procureur een verzoek tot herziening van het vonnis tot het Tribunaal richten.
 Art.    27 . Tenuitvoerlegging van de straffen. De gevangenisstraf wordt uitgezeten in een door het Tribunaal aangewezen Staat op de lijst van de Staten die de Veiligheidsraad hebben laten weten dat zij bereid zijn veroordeelden op te nemen. De opsluiting is aan de nationale regels van de betrokken Staat onderworpen, onder toezicht van het Internationaal Tribunaal.
 Art.    28 . Genade en strafvervanging. Indien de veroordeelde genade of strafvervanging kan genieten krachtens de wetten van de Staat waar hij in de gevangenis zit, meldt deze Staat dat aan het Tribunaal. De Voorzitter van het Tribunaal beslist, in overleg met de rechters, op grond van de belangen van de justitie en de algemene principes van het recht.
 Art.    29 . Samenwerking en wederzijdse rechtshulp. 1. De Staten werken met het Tribunaal samen voor het opsporen en vonnissen van personen die ervan beschuldigd worden ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht te hebben begaan.
2. De Staten geven onverwijld gevolg aan ieder verzoek om bijstand of aan iedere beschikking uitgaande van een Kamer van eerste aanleg en met betrekking tot, onder meer, :
a) De identificatie en de opsporing van personen;
b) Het verzamelen van getuigenissen en de overlegging van bewijzen;
c) De expeditie van documenten;
d) De aanhouding of hechtenis van personen;
e) De overbrenging of dagvaarding van de beschuldigde voor het Tribunaal.
 Art.    30 . Status, voorrechten en immuniteiten van het Internationaal Tribunaal. 1. De Conventie betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Verenigde Naties van 13 februari 1946 is van toepassing op het Internationaal Tribunaal, de rechters, de Procureur en zijn personeel alsook op de Griffier en zijn personeel.
2. De rechters, de Procureur en de Griffier genieten de voorrechten en immuniteiten, vrijstellingen en faciliteiten die aan de diplomatieke agenten worden verleend, overeenkomstig het internationaal recht.
3. Het personeel van de Procureur en van de Griffier geniet de voorrechten en immuniteiten die aan de ambtenaren van de Verenigde Naties worden verleend krachtens de artikelen V en VII van de in paragraaf 1 van dit artikel bedoelde Conventie.
4. De andere personen, met inbegrip van de beschuldigden, van wie de aanwezigheid vereist is op de zetel van het Internationaal Tribunaal, genieten de behandeling die nodig is om de goede werking van het Internationaal Tribunaal te waarborgen.
 Art.    31 . Zetel van het Internationaal Tribunaal. De zetel van het Internationaal Tribunaal is gevestigd te 's Gravenhage.
 Art.    32 . Uitgaven van het Internationaal Tribunaal. De uitgaven van het Internationaal Tribunaal worden op de gewone begroting van de Organisatie van de Verenigde Naties aangerekend overeenkomstig Artikel 17 van het Handvest van de Verenigde Naties.
 Art.    33 . Werktalen. De werktalen van het Internationaal Tribunaal zijn het Engels en het Frans.
 Art.  34. Jaarverslag. De Voorzitter van het Internationaal Tribunaal legt jaarlijks een verslag van het Internationaal Tribunaal voor aan de Veiligheidsraad en aan de Algemene Vergadering.


text:
Artikel    1 . Beide Partijen zullen zich inzetten om hun betrekkingen op het gebied van onderwijs, vorming, cultuur, gezondheidszorg, sociale zaken en wetenschappelijk onderzoek toegepast op de voormelde gebieden, te bevorderen en te ontwikkelen.
Bovendien zullen zij de uitwisselingen in verband met deze gebieden regelen, zo verenigbaar als het kan met hun respectieve wetgeving.
 Art.    2 . Beide Partijen zullen op het gebied van vorming en onderwijs samenwerken, inzonderheid door het uitwisselen van leraars en deskundigen, het organiseren van vormings- en vervolmakingsstages en het toekennen van beurzen.
 Art.    3 . Beide Partijen zullen samenwerken op het gebied van cultuur, meer bepaald :
- door het aanmoedigen van de uitwisseling van werken op het gebied van film, radio- en televisieuitzendingen en hun reprodukties, alsook van de uitwisseling van technisch materiaal, culturele en wetenschappelijke publicaties;
- door het bevorderen van de uitwisseling van artiesten-gezelschappen op het gebied van toneelkunst, choreografie, ballet, traditionele en moderne muziek, de uitwisseling van letterkundigen (schrijvers, critici) en de uitwisseling van kunst-, muziek-, toneel- en letterkundige werken;
- door het uitbreiden van hun samenwerking op het gebied van sport, inzonderheid door de uitwisseling van specialisten en trainers;
- door het bevorderen van de uitwisselingen op het basisniveau tussen hun culturele bewegingen, jeugdbewegingen en bewegingen voor permanente opvoeding, de uitwisseling van technische documentatie over de jeugd en de sport, alsook van didactisch en sportmateriaal;
- door het aanmoedigen van de gemeenschappelijke acties voor het herwaarderen van hun respectief cultuurpatrimonium.
 Art.    4 . Beide Partijen zullen samenwerken op het gebied van het gezondheidsbeleid door hun samenwerking vooral uit te breiden inzake preventieve geneeskunde en gezondheidsopvoeding, inzonderheid dank zij :
- uitwisselingen van korte duur van stagiairs in centra en besturen belast met sanitaire en sociale acties;
- de organisatie van ontmoetingen tussen specialisten inzake gezondheidsproblemen.
 Art.    5 . Beide Partijen zullen samenwerken op het gebied van de sociale zaken, inzonderheid wat de hulpverlening aan de jeugd betreft.
 Art.    6 . Beide Partijen zullen de verwezenlijking van projekten inzake onderzoek op cultureel en wetenschappelijk gebied ondersteunen, alsook op het gebied van de gezondheidszorg en de sociale zaken.
Daartoe zullen zij elkaar specialisatie- of onderzoeksbeurzen toekennen.
 Art.    7 . Met het oog op de toepassing van dit Akkoord, richten beide Partijen de Vaste Gemengde Commissie Socialistische Republiek Viëtnam - Franse Gemeenschap van België op.
Deze Commissie vergadert ten minste eenmaal om de drie jaar, beurtelings in Viëtnam en in België.
 Art.  8. Dit Akkoord zal in werking treden vanaf de datum waarop het zal worden ondertekend.
Het wordt afgesloten voor een periode van zes (6) jaar, hernieuwbaar bij stilzwijgende verlenging voor opeenvolgende periodes van drie (3) jaar, behoudens opzegging door de ene of de andere Partij binnen de zes (6) maanden voor het einde van een periode.
Wordt het akkoord opgezegd, dan zullen beide overeenkomstsluitende Partijen de nodige maatregelen treffen met het oog op de afwerking van elk krachtens dit Akkoord gezamenlijk ondernomen projekt.
Gedaan te Brussel, in tweevoud en in de Franse taal, op 23 september 1993.
Voor de Regering van de Franse Gemeenschap van België :
M. LEBRUN
Minister van Internationale Betrekkingen van de Franse Gemeenschap van België
Voor de Regering van de Socialistische Republiek Viëtnam :
DINH PHU DINH
Ambassadeur van de Socialistische Republiek Viëtnam


text:
HOOFDSTUK I.  - Toepassingsgebied van het verdrag.
 Artikel    1 . Dit Verdrag heeft tot doel :
a. waarborgen vast te leggen om te verzekeren dat interlandelijke adopties op zodanige wijze plaatsvinden dat het hoogste belang van het kind daarmee is gediend en de grondrechten die hem volgens het internationale recht toekomen, worden geëerbiedigd;
b. een samenwerkingsverband tussen de Verdragsluitende Staten in het leven te roepen ten einde te verzekeren dat deze waarborgen in acht worden genomen en ontvoering, verkoop van of handel in kinderen aldus worden voorkomen;
c. de erkenning van overeenkomstig het Verdrag tot stand gekomen adopties in de Verdragsluitende Staten te verzekeren.
 Art.    2 . 1. Dit Verdrag is van toepassing wanneer een kind dat zijn gewone verblijfplaats in een Verdragsluitende Staat (Staat van herkomst) heeft, naar een andere Verdragsluitende Staat (Staat van opvang) is, wordt of zal worden overgebracht, hetzij na zijn adoptie in de Staat van herkomst door echtgenoten of een persoon van wie de gewone verblijfplaats zich in de Staat van opvang bevindt, hetzij met het oog op een zodanige adoptie in de Staat van opvang of in de Staat van herkomst.
2. Het Verdrag heeft slechts betrekking op adopties die familierechtelijke betrekkingen tot stand brengen.
 Art.    3 . Het Verdrag is niet langer van toepassing indien de instemmingen bedoeld in artikel 17, onder c, niet zijn verkregen voordat het kind de leeftijd van achttien jaren bereikt.
 HOOFDSTUK II.  - Vereisten voor interlandelijke adopties.
 Art.    4 . Een adoptie als bedoeld in dit Verdrag kan slechts plaatsvinden indien de bevoegde autoriteiten van de Staat van herkomst :
a. hebben vastgesteld dat het kind in aanmerking komt voor adoptie;
b. na de mogelijkheden tot plaatsing van het kind in zijn Staat van herkomst naar behoren te hebben onderzocht, hebben vastgesteld dat een interlandelijke adoptie het hoogste belang van het kind dient;
c. zich ervan hebben vergewist
1. dat de personen, instellingen en autoriteiten, wier toestemming voor de adoptie vereist is, zonodig voorlichting hebben ontvangen en naar behoren zijn ingelicht over de gevolgen van hun toestemming, met name over de vraag of adoptie zal leiden tot de beëindiging van de rechtsbetrekkingen tussen het kind en zijn familie van herkomst,
2. dat deze personen, instellingen en autoriteiten hun toestemming vrijelijk hebben gegeven, in de wettelijk voorgeschreven vorm en dat deze toestemming op schrift is gegeven of vastgelegd,
3. dat de toestemmingen niet zijn verkregen tegen betaling of in ruil voor enige andere tegenprestatie en dat zij niet zijn ingetrokken,
4. dat de toestemming van de moeder, indien deze vereist is, eerst na de geboorte van het kind is gegeven, en
d. zich, rekening houdende met de leeftijd en het peil van ontwikkeling van het kind, ervan hebben vergewist
1. dat het is voorgelicht en naar behoren ingelicht over de gevolgen van de adoptie en van zijn toestemming tot de adoptie, indien deze vereist is,
2. dat de wensen en meningen van het kind in aanmerking zijn genomen,
3. dat de toestemming van het kind tot de adoptie, indien deze vereist is, vrijelijk is gegeven, in de wettelijk voorgeschreven vorm, en dat deze toestemming op schrift is gegeven of vastgelegd, en
4. dat deze niet is verkregen tegen betaling of in ruil voor enige andere tegenprestatie.
 Art.    5 . Adopties als bedoeld in dit Verdrag kunnen slechts plaatsvinden indien de bevoegde autoriteiten van de Staat van opvang :
a. hebben vastgesteld dat de aspirant-adoptiefouders aan de vereisten voor adoptie voldoen en daartoe geschikt zijn;
b. zich ervan hebben verzekerd dat de aspirant-adoptiefouders de nodige voorlichting hebben ontvangen; en
c. hebben vastgesteld dat het het kind toegestaan is of toegestaan zal worden om die Staat binnen te komen en aldaar permanent te verblijven.
 HOOFDSTUK III.  - Centrale autoriteiten en vergunninghoudende instellingen.
 Art.    6 . 1. Elke Verdragsluitende Staat wijst een Centrale Autoriteit aan die is belast met de nakoming van de door het Verdrag aan haar opgelegde verplichtingen.
2. Federale Staten, Staten waarin meer dan één rechtsstelsel geldt en Staten die autonome territoriale eenheden omvatten, staat het vrij meer dan één Centrale Autoriteit aan te wijzen en de territoriale of personele reikwijdte van hun taken aan te geven. De Staat die van deze mogelijkheid gebruik maakt, wijst de Centrale Autoriteit aan waaraan mededelingen kunnen worden gedaan ter overbrenging daarvan aan de bevoegde Centrale Autoriteit binnen deze Staat.
 Art.    7 . 1. De Centrale Autoriteiten dienen onderling samen te werken en de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten van hun onderscheiden Staten te bevorderen teneinde kinderen te beschermen en de overige doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken.
2. Zij nemen alle passende maatregelen teneinde :
a. informatie te verstrekken over de wetgeving van hun Staat op het gebied van adoptie en andere algemene informatie, zoals statistieken en standaardformulieren;
b. elkaar op de hoogte te houden omtrent de werking van het Verdrag en, voorzover mogelijk, belemmeringen voor de toepassing daarvan weg te nemen.
 Art.    8 . De Centrale Autoriteiten nemen, hetzij rechtstreeks, hetzij via overheidsinstanties, alle passende maatregelen om het ten onrechte genieten van financieel of ander voordeel in verband met de adoptie te voorkomen en alle praktijken die in strijd zijn met de doelstellingen van het Verdrag te verhinderen.
 Art.    9 . De Centrale Autoriteiten nemen, hetzij rechtstreeks, hetzij via overheidsinstanties of andere instellingen waaraan naar behoren vergunning is verleend in hun Staat, alle passende maatregelen, in het bijzonder om :
a. informatie te verzamelen, te bewaren en uit te wisselen over de situatie van het kind en de aspirant-adoptiefouders, voorzover zulks noodzakelijk is om de adoptie tot stand te brengen;
b. de procedure ten behoeve van de adoptie te vergemakkelijken, te volgen en te bespoedigen;
c. de ontwikkeling van voorlichtingsactiviteiten op het gebied van adoptie en van nazorg bij adoptie in hun Staten te bevorderen;
d. algemene evaluatierapporten betreffende ervaringen met interlandelijke adoptie uit te wisselen;
e. voorzover de wetgeving van hun Staat dit toestaat, gevolg te geven aan met redenen omklede verzoeken van andere Centrale Autoriteiten of overheidsinstanties om informatie over een bepaalde adoptiesituatie.
 Art.    10 . Vergunningen kunnen slechts worden verleend aan, en worden behouden door, instellingen die aantonen in staat te zijn de taken die hun kunnen worden toevertrouwd naar behoren te vervullen.
 Art.    11 . Een vergunninghoudende instelling dient :
a. uitsluitend doelstellingen zonder winstoogmerk na te streven onder de voorwaarden en binnen de beperkingen die door de bevoegde autoriteiten van de Staat die de vergunning verleent, worden bepaald;
b. te zijn voorzien van bestuurders en medewerkers die op grond van hun onkreukbaarheid en hun opleiding of ervaring bekwaam zijn om werkzaamheden te verrichten op het gebied van de interlandelijke adoptie; en
c. wat hun samenstelling, functioneren en financiële situatie betreft, onderworpen te zijn aan het toezicht van bevoegde autoriteiten van die Staat.
 Art.    12 . Een instelling waaraan in een Verdragsluitende Staat vergunning is verleend, kan in een andere Verdragsluitende Staat slechts optreden indien zij daartoe door de bevoegde autoriteiten van beide Staten is gemachtigd.
 Art.    13 . De aanwijzing van de Centrale Autoriteiten en de eventuele reikwijdte van hun taken, alsmede de namen en adressen van de vergunninghoudende instellingen worden door elke Verdragsluitende Staat medegedeeld aan het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht.
 HOOFDSTUK IV.  - Procedurele vereisten voor interlandelijke adoptie.
 Art.    14 . Personen die hun gewone verblijfplaats hebben in een Verdragsluitende Staat en die een kind wensen te adopteren dat zijn gewone verblijfplaats in een andere Verdragsluitende Staat heeft, dienen zich te wenden tot de Centrale Autoriteit van de Staat van hun gewone verblijfplaats.
 Art.    15 . 1. Indien de Centrale Autoriteit van de Staat van opvang van oordeel is dat de verzoekers voldoen aan de vereisten voor adoptie en daartoe geschikt zijn, stelt zij een rapport samen dat gegevens bevat omtrent hun identiteit, hun bevoegdheid en hun geschiktheid om te adopteren, hun persoonlijke achtergrond, gezinssituatie en medisch verleden, hun sociale milieu, hun beweegredenen, hun geschiktheid om een interlandelijke adoptie aan te gaan en omtrent de kinderen waarvoor zij de zorg op zich zouden kunnen nemen.
2. Zij doet het rapport toekomen aan de Centrale Autoriteit van de Staat van herkomst.
 Art.    16 . Indien de Centrale Autoriteit van de Staat van herkomst van oordeel is dat het kind voor adoptie in aanmerking komt,
a. stelt zij een rapport samen dat gegevens bevat omtrent de identiteit van het kind, de vraag of het voor adoptie in aanmerking komt, zijn persoonlijke achtergrond, zijn sociale milieu en gezinssituatie, zijn medisch verleden en dat van zijn familie, alsmede zijn bijzondere behoeften;
b. houdt zij naar behoren rekening met de opvoeding van het kind en zijn etnische, godsdienstige en culturele achtergrond;
c. vergewist zij zich ervan dat de in artikel 4 bedoelde toestemmingen zijn verkregen; en
d. bepaalt zij, op grond van in het bijzonder de rapporten betreffende het kind en de aspirant-adoptiefouders, of met de voorgenomen plaatsing het hoogste belang van het kind is gediend.
2. Zij doet het rapport inzake het kind, het bewijs dat de vereiste toestemmingen zijn verkregen en de redenen voor haar conclusie inzake de plaatsing toekomen aan de Centrale Autoriteit van de Staat van opvang, waarbij zij ervoor zorg draagt geen mededeling te doen van de identiteit van de moeder en de vader indien deze identiteit in de Staat van herkomst niet mag worden bekendgemaakt.
 Art.    17 . Een beslissing om een kind aan de zorg van aspirant-adoptiefouders toe te vertrouwen, mag in de Staat van herkomst slechts worden genomen indien :
a. de Centrale Autoriteit van de Staat van herkomst zich ervan heeft vergewist dat de aspirant-adoptiefouders zich daarmee verenigen;
b. de Centrale Autoriteit van de Staat van opvang deze beslissing heeft goedgekeurd, ingeval een zodanige goedkeuring is vereist door de wetgeving van die Staat of door de Centrale Autoriteit van de Staat van herkomst;
c. de Centrale Autoriteiten van beide Staten ermede instemmen dat de adoptie voortgang vindt; en
d. overeenkomstig artikel 5 is vastgesteld dat de aspirant-adoptiefouders aan de vereisten voor adoptie voldoen en daartoe geschikt zijn en dat het kind vergunning heeft of zal verkrijgen de Staat van opvang binnen te komen en aldaar permanent te verblijven.
 Art.    18 . De Centrale Autoriteiten van de beide Staten nemen alle nodige maatregelen om voor het kind de vergunningen te verkrijgen om de Staat van herkomst te verlaten en de Staat van opvang binnen te komen en aldaar permanent te verblijven.
 Art.    19 . 1. De overbrenging van het kind naar de Staat van opvang mag slechts plaatsvinden indien aan de vereisten van artikel 17 is voldaan.
2. De Centrale Autoriteiten van beide Staten zien erop toe dat deze overbrenging in alle veiligheid en onder passende omstandigheden geschiedt en, indien mogelijk, in gezelschap van de adoptiefouders dan wel de aspirant-adoptiefouders.
3. Indien de overbrenging van het kind niet plaatsvindt, worden de in de artikelen 15 en 16 bedoelde rapporten teruggezonden aan de autoriteiten die deze hebben verzonden.
 Art.    20 . De Centrale Autoriteiten houden elkaar op de hoogte van de adoptieprocedure en de maatregelen die worden genomen om deze af te wikkelen, alsmede van het verloop van de plaatsing, indien een proeftijd vereist is.
 Art.    21 . 1. Indien de adoptie moet plaatsvinden na de overbrenging van het kind naar de Staat van opvang en de Centrale Autoriteit van die Staat van oordeel is dat met het voortgezette verblijf van het kind in het gezin van de aspirant-adoptiefouders het hoogste belang van het kind niet is gediend, neemt zij de nodige maatregelen om het kind te beschermen, met name door :
a. het kind bij de aspirant-adoptiefouders weg te nemen en voor tijdelijke opvang zorg te dragen;
b. in overleg met de Centrale Autoriteit van de Staat van herkomst onverwijld zorg te dragen voor herplaatsing van het kind met het oog op adoptie of, indien deze maatregel niet passend is, zorg te dragen voor een andere vorm van langdurige verzorging; adoptie van het kind kan slechts plaatsvinden indien de Centrale Autoriteit van de Staat van herkomst naar behoren is ingelicht over de nieuwe aspirant-adoptiefouders;
c. in de laatste plaats, het kind te doen terugkeren indien zijn belangen zulks vereisen.
2. Afhankelijk, in het bijzonder, van zijn leeftijd en zijn ontwikkelingspeil, wordt het kind geraadpleegd en wordt, waar passend, zijn toestemming tot de op grond van dit artikel te nemen maatregelen verkregen.
 Art.    22 . 1. De taken waarmee de Centrale Autoriteit op grond van dit hoofdstuk is belast, kunnen, voorzover de wet van haar Staat zulks toelaat, worden uitgevoerd door overheidsinstanties of door instellingen waaraan op grond van Hoofdstuk III vergunning is verleend.
2. Een Verdragsluitende Staat kan bij de depositaris van het Verdrag de verklaring afleggen dat, voorzover de wet zulks toelaat en onder toezicht van de bevoegde autoriteiten van die Staat, de taken waarmee de Centrale Autoriteit op grond van de artikelen 15 tot 21 in die Staat is belast, ook kunnen worden uitgevoerd door personen of instellingen die
a. aan de eisen van die Staat betreffende onkreukbaarheid, vakbekwaamheid, ervaring en verantwoordelijkheid voldoen; en
b. op grond van hun ethisch normbesef en door opleiding of ervaring in staat zijn werkzaamheden te verrichten op het terrein van interlandelijke adoptie.
3. Een Verdragsluitende Staat die de in het tweede lid bedoelde verklaring aflegt, doet aan het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht regelmatig mededeling van de namen en adressen van deze instellingen en personen.
4. Een Verdragsluitende Staat kan bij de depositaris van het Verdrag de verklaring afleggen dat adopties van kinderen die hun gewone verblijfplaats op zijn grondgebied hebben, slechts kunnen plaatsvinden indien de taken van de Centrale Autoriteit worden uitgevoerd in overeenstemming met het eerste lid.
5. Ongeacht of ingevolge het tweede lid een verklaring is afgelegd, worden de in de artikelen 15 en 16 bedoelde rapporten in elk geval opgesteld onder de verantwoordelijkheid van de Centrale Autoriteit of van andere autoriteiten of instellingen in overeenstemming met het eerste lid.
 HOOFDSTUK V.  - Erkenning en gevolgen van de adoptie.
 Art.    23 . 1. Een adoptie ten aanzien waarvan de bevoegde autoriteit van de Staat waar de adoptie heeft plaatsgevonden schriftelijk heeft verklaard dat zij in overeenstemming met het Verdrag is tot stand gekomen, wordt in de andere Verdragsluitende Staten van rechtswege erkend. In de verklaring wordt aangegeven wanneer en van wie de instemmingen ingevolge artikel 17, onder c, werden verkregen.
2. Elke Verdragsluitende Staat stelt, op het tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, de depositaris van het Verdrag in kennis van de identiteit en de taken van de autoriteit of autoriteiten die in de Staat bevoegd is of zijn om de verklaring af te geven. Hij stelt de depositaris ook in kennis van wijzigingen in de aanwijzing van deze autoriteiten.
 Art.    24 . De erkenning van een adoptie kan in een Verdragsluitende Staat slechts worden geweigerd indien, gelet op het belang van het kind, de adoptie kennelijk niet verenigbaar is met zijn openbare orde.
 Art.    25 . Een Verdragsluitende Staat kan bij de depositaris van het Verdrag de verklaring afleggen dat hij ingevolge dit Verdrag niet gehouden zal zijn adopties te erkennen die in overeenstemming met een op grond van artikel 39, tweede lid, gesloten overeenkomst tot stand zijn gekomen.
 Art.    26 . 1. De erkenning van een adoptie brengt mee de erkenning van
a. de afstammingsband tussen het kind en zijn adoptiefouders;
b. het ouderlijk gezag van de adoptiefouders over het kind;
c. de verbreking van de voordien bestaande familierechtelijke betrekkingen tussen het kind en zijn moeder en vader, indien de adoptie dit gevolg heeft in de Verdragsluitende Staat waar zij plaatsvond.
2. Ingeval een adoptie tot gevolg heeft dat de voordien bestaande familierechtelijke betrekkingen worden verbroken, geniet het kind in de Staat van opvang en in elke andere Verdragsluitende Staat waar de adoptie wordt erkend, rechten gelijk aan die welke voortvloeien uit adopties die in elk van deze Staten dit gevolg hebben.
3. De voorgaande leden doen geen afbreuk aan de toepassing van voor het kind gunstiger bepalingen die gelden in de Verdragsluitende Staat die de adoptie erkent.
 Art.    27 . 1. Indien een in de Staat van herkomst toegestane adoptie niet tot gevolg heeft dat de voordien bestaande familierechtelijke betrekkingen worden verbroken, kan zij in de Staat van opvang die de adoptie ingevolge het Verdrag erkent, worden omgezet in een adoptie die dit gevolg heeft
a. indien het recht van de Staat van opvang dit toestaat; en
b. indien de in artikel 4, onder c en d, bedoelde toestemmingen zijn of worden gegeven met het oog op een zodanige adoptie.
2. Artikel 23 is van toepassing op de beslissing tot de omzetting van de adoptie.
 HOOFDSTUK VI.  - Algemene bepalingen.
 Art.    28 . Dit verdrag doet geen afbreuk aan de wetten van een Staat van herkomst die vereisen dat de adoptie van een kind dat zijn gewone verblijf in die Staat heeft in die Staat plaatsvindt, of die verbieden dat een kind voor zijn adoptie in de Staat van opvang wordt geplaatst of daarheen wordt overgebracht.
 Art.    29 . Er mag tussen de aspirant-adoptiefouders en de ouders van het kind of een andere persoon aan wie de zorg voor het kind is toevertrouwd geen contact zijn totdat is voldaan aan de vereisten van artikel 4, onder a tot en met c, en artikel 5, onder a, tenzij de adoptie plaatsvindt binnen eenzelfde familie of tenzij aan de daaraan door de bevoegde autoriteit van de Staat van herkomst gestelde voorwaarden is voldaan.
 Art.    30 . 1. De bevoegde autoriteiten van een Verdragsluitende Staat dragen zorg voor de bewaring van de in hun bezit zijnde gegevens omtrent de afkomst van het kind, met name gegevens betreffende de identiteit van zijn ouders, alsmede de medische gegevens betreffende het medische verleden van het kind en zijn familie.
2. Zij bewerkstelligen dat voorzover de wetgeving van hun Staat zulks toelaat, het kind of zijn vertegenwoordiger, onder passende begeleiding, toegang heeft tot deze gegevens.
 Art.    31 . Onverminderd artikel 30 mogen de op grond van het Verdrag verzamelde of toegezonden persoonlijke gegevens, in het bijzonder de in de artikelen 15 en 16 bedoelde gegevens, slechts worden gebruikt voor de doeleinden waarvoor zij zijn verzameld of toegezonden.
 Art.    32 . 1. Niemand mag ongerechtvaardigd financieel of ander voordeel trekken uit enig optreden in verband met een interlandelijke adoptie.
2. Uitsluitend kosten en uitgaven, met inbegrip van redelijke honoraria van personen die bij een adoptie hebben bemiddeld, mogen in rekening worden gebracht en betaald.
3. Bestuurders, beheerders en werknemers van instellingen die bij een adoptie hebben bemiddeld, mogen geen bezoldiging ontvangen die onevenredig hoog is in vergelijking met de verleende diensten.
 Art.    33 . Een bevoegde autoriteit die vaststelt dat een van de bepalingen van het Verdrag niet is nageleefd of kennelijk dreigt niet te worden nageleefd, stelt de Centrale Autoriteit van haar Staat hiervan onmiddellijk in kennis. De Centrale Autoriteit heeft de verantwoordelijkheid erop toe te zien dat passende maatregelen worden getroffen.
 Art.    34 . Indien de bevoegde autoriteit van de Staat waarvoor een document is bestemd zulks verzoekt, moet een voor eensluidend gewaarmerkte vertaling worden verstrekt. Tenzij anders bepaald, worden de kosten van deze vertaling gedragen door de aspirant-adoptiefouders.
 Art.    35 . De bevoegde autoriteiten van de Verdragsluitende Staten betrachten voortvarendheid in adoptieprocedures.
 Art.    36 . Ten aanzien van een Staat die op het gebied van adoptie twee of meer rechtsstelsels heeft die in verschillende territoriale eenheden van toepassing zijn :
a. wordt een verwijzing naar de gewone verblijfplaats in die Staat uitgelegd als een verwijzing naar de gewone verblijfplaats in een territoriale eenheid van die Staat;
b. wordt een verwijzing naar de wetgeving van die Staat uitgelegd als een verwijzing naar het in de desbetreffende territoriale eenheid geldende recht;
c. wordt een verwijzing naar de bevoegde autoriteiten of de overheidsinstellingen van die Staat uitgelegd als een verwijzing naar degenen die in de desbetreffende territoriale eenheid tot optreden bevoegd zijn;
d. wordt een verwijzing naar de vergunninghoudende instellingen van die Staat uitgelegd als een verwijzing naar de in de desbetreffende territoriale eenheid erkende instellingen.
 Art.    37 . Ten aanzien van een Staat die met betrekking tot adoptie twee of meer rechtsstelsels heeft die op verschillende categorieën personen van toepassing zijn, wordt een verwijzing naar de wetgeving van die Staat uitgelegd als een verwijzing naar het door het recht van die Staat aangewezen rechtsstelsel.
 Art.    38 . Een Staat waarbinnen verschillende territoriale eenheden met betrekking tot adoptie hun eigen rechtsregels hebben, is niet gehouden het Verdrag toe te passen in gevallen waarin een Staat met een uniform rechtsstelsel daartoe niet gehouden zou zijn.
 Art.    39 . 1. Het Verdrag laat onverlet internationale regelingen waarbij Verdragsluitende Staten Partij zijn en die bepalingen bevatten betreffende in dit Verdrag geregelde onderwerpen, tenzij door de Staten die Partij zijn bij zodanige regelingen een andersluidende verklaring wordt afgelegd.
2. Een Verdragsluitende Staat kan met één of meer andere Verdragsluitende Staten overeenkomsten sluiten met het oog op verbetering van de toepassing van het Verdrag in hun onderlinge betrekkingen. Deze overeenkomsten kunnen alleen afwijken van de bepalingen van de artikelen 14 tot en met 16 en 18 tot en met 21. Staten die een zodanige overeenkomst hebben gesloten, zenden een afschrift daarvan aan de depositaris van het Verdrag.
 Art.    40 . Voorbehouden op het Verdrag zijn niet toegestaan.
 Art.    41 . Het Verdrag is steeds van toepassing wanneer op grond van artikel 14 een aanvraag is ontvangen nadat het Verdrag in de Staat van opvang en de Staat van herkomst in werking is getreden.
 Art.    42 . De Secretaris-generaal van de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht roept periodiek een Bijzondere Commissie bijeen ten einde de praktische werking van dit Verdrag te toetsen.
 HOOFDSTUK VII.  - Slotbepalingen.
 Art.    43 . 1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening voor de Staten die ten tijde van de Zeventiende Zitting lid waren van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht en voor andere Staten die aan deze Zitting hebben deelgenomen.
2. Het Verdrag dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd en de akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring te worden neergelegd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden, depositaris van het Verdrag.
 Art.    44 . 1. Iedere andere Staat kan tot het Verdrag toetreden nadat het overeenkomstig artikel 46, eerste lid, in werking is getreden.
2. De akte van toetreding dient te worden neergelegd bij de depositaris.
3. De toetreding heeft slechts gevolg in de betrekkingen tussen de toetredende Staat en die Verdragsluitende Staten die niet binnen zes maanden na de ontvangst van de in artikel 48, letter b, bedoelde kennisgeving bezwaar hebben gemaakt tegen de toetreding van deze Staat. Een dergelijk bezwaar kan ook worden gemaakt door een Staat op het tijdstip van een bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van het verdrag, indien deze na de toetreding plaatsvindt. Van bezwaren wordt kennis gegeven aan de depositaris.
 Art.    45 . 1. Een Staat die twee of meer territoriale eenheden omvat waarin verschillende rechtsstelsels van toepassing zijn betreffende onderwerpen die door dit Verdrag worden geregeld, kan op het tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding verklaren dat dit Verdrag van toepassing is op al deze territoriale eenheden of slechts op een of meer daarvan en kan te allen tijde deze verklaring wijzigen door één nieuwe verklaring af te leggen.
2. Deze verklaringen worden ter kennis gebracht van de depositaris en vermelden uitdrukkelijk de territoriale eenheden waarop het Verdrag van toepassing is.
3. Indien een Staat geen verklaring krachtens dit artikel aflegt, is het Verdrag van toepassing op het gehele grondgebied van die Staat.
 Art.    46 . 1. Het Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de nederlegging van de derde akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, bedoeld in artikel 43.
2. Vervolgens treedt het Verdrag in werking
a. voor iedere Staat die het Verdrag later bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of hiertoe toetreedt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding;
b. voor een territoriale eenheid waarop het Verdrag overeenkomstig artikel 45 is uitgebreid, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de kennisgeving bedoeld in dat artikel.
 Art.    47 . 1. Een Staat die Partij is bij het Verdrag kan dit opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving gericht aan de depositaris.
2. De opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van twaalf maanden nadat de kennisgeving door de depositaris is ontvangen. Wanneer in de kennisgeving een langere opzegtermijn is aangegeven, wordt de opzegging van kracht na het verstrijken van zulk een langere termijn nadat de kennisgeving door de depositaris is ontvangen.
 Art.    48 . De depositaris geeft de lid-Staten van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht, de andere Staten die aan de Zeventiende Zitting hebben deelgenomen en de Staten die overeenkomstig artikel 44 zijn toegetreden, kennis van :
a. de ondertekeningen, bekrachtigingen, aanvaardingen en goedkeuringen bedoeld in artikel 43;
b. de toetredingen en bezwaren tegen toetredingen bedoeld in artikel 44;
c. de datum waarop het Verdrag overeenkomstig artikel 46 in werking treedt;
d. de verklaringen en aanwijzingen bedoeld in de artikelen 22, 23, 25 en 45;
e. de overeenkomsten bedoeld in artikel 39;
f. de opzeggingen bedoeld in artikel 47.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
Gedaan te Den Haag, de negenentwintigste mei negentienhonderd drieënnegentig, in de Engelse en de Franse taal, waarbij beide teksten gelijkelijk authentiek zijn, in één enkel exemplaar, dat zal worden neergelegd in het archief van de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en waarvan een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift langs diplomatieke weg zal worden gezonden aan alle Staten die ten tijde van haar Zeventiende Zitting lid waren van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht, alsmede aan elke andere Staat die aan deze Zitting heeft deelgenomen.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Bijlage 1. Lijst der Staten

Staten

Datum

 Type instemming

 Datum

Datum

authenti-

 instemming

interne

 ficatie

 inwerking-

treding

 -

-

-

-

-
ALBANIE

12/09/2000
 Bekrachtiging

 12/09/2000
 01/01/2001
ANDORRA

 Toetreding

03/01/1997
 01/05/1997
AUSTRALIE

25/08/1998
 Bekrachtiging

 25/08/1998
 01/12/1998
AZERBEIDZJAN

Toetreding

22/06/2004
 01/10/2004
BELARUS

10/12/1997
 Bekrachtiging

 17/07/2003
 01/11/2003
BELGIE

 27/01/1999
 Bekrachtiging

 26/05/2005
 01/09/2005
BOLIVIA

10/11/2000
 Bekrachtiging

 12/03/2002
 01/07/2002
BRAZILIE

 29/05/1993
 Bekrachtiging

 10/03/1999
 01/07/1999
BULGARIJE

27/02/2001
 Bekrachtiging

 15/05/2002
 01/09/2002
BURKINA FASO

 19/04/1994
 Bekrachtiging

 11/01/1996
 01/05/1996
BURUNDI

 Toetreding

15/10/1998
 01/02/1999
CANADA

 12/04/1994
 Bekrachtiging

 19/12/1996
 01/04/1997
CHILI

13/07/1999
 Bekrachtiging

 13/07/1999
 01/11/1999
CHINA

30/11/2000
COLOMBIA

 01/09/1993
 Bekrachtiging

 13/07/1998
 01/11/1998
COSTA RICA

 29/05/1993
 Bekrachtiging

 30/10/1995
 01/02/1996
CYPRUS

 17/11/1994
 Bekrachtiging

 20/02/1995
 01/06/1995
DENEMARKEN

 02/07/1997
 Bekrachtiging

 02/07/1997
 01/11/1997
DUITSLAND

07/11/1997
 Bekrachtiging

 22/11/2001
 01/03/2002
ECUADOR

03/05/1994
 Bekrachtiging

 07/09/1995
 01/01/1996
EL SALVADOR

21/11/1996
 Bekrachtiging

 17/11/1998
 01/03/1999
ESTLAND

 Toetreding

22/02/2002
 01/06/2002
FILIPIJNEN

 17/07/1995
 Bekrachtiging

 02/07/1996
 01/11/1996
FINLAND

19/04/1994
 Bekrachtiging

 27/03/1997
 01/07/1997
FRANKRIJK

05/04/1995
 Bekrachtiging

 30/06/1998
 01/10/1998
GEORGIE

 Toetreding

09/04/1999
 01/08/1999
VERENIGD KONINKRIJK
12/01/1994
 Bekrachtiging

 27/02/2003
 01/06/2003
GUATEMALA

 Toetreding

26/11/2002
 01/03/2003
GUINEE (REP.)

 Toetreding

21/10/2003
 01/02/2004
HONGARIJE

25/05/2004
 Bekrachtiging

 06/04/2005
 01/08/2005
IERLAND

19/06/1996
IJSLAND

 Toetreding

17/01/2000
 01/05/2000
INDIA

09/01/2003
 Bekrachtiging

 06/06/2003
 01/10/2003
ISRAEL

 02/11/1993
 Bekrachtiging

 03/02/1999
 01/06/1999
ITALIE

 11/12/1995
 Bekrachtiging

 18/01/2000
 01/05/2000
LETLAND

29/05/2002
 Bekrachtiging

 09/08/2002
 01/12/2002
LITOUWEN

Toetreding

29/04/1998
 01/08/1998
LUXEMBURG

06/06/1995
 Bekrachtiging

 05/07/2002
 01/11/2002
MACEDONIE

 Toetreding

29/04/1998
 01/08/1998
MADAGASCAR

 12/05/2004
 Bekrachtiging

 12/05/2004
 01/09/2004
MALTA

 Toetreding

13/10/2004
 01/02/2005
MAURITIUS

 Toetreding

28/09/1998
 01/01/1999
MEXICO

 29/05/1993
 Bekrachtiging

 14/09/1994
 01/05/1995
MOLDOVA

 Toetreding

10/04/1998
 01/08/1998
MONACO

Toetreding

29/06/1999
 01/10/1999
MONGOLIE

Toetreding

25/04/2000
 01/08/2000
NEDERLAND

05/12/1993
 Bekrachtiging

 26/06/1998
 01/10/1998
NIEUW-ZEELAND

 Toetreding

18/09/1998
 01/01/1999
NOORWEGEN

20/05/1996
 Bekrachtiging

 25/09/1997
 01/01/1998
OOSTENRIJK

 18/12/1998
 Bekrachtiging

 19/05/1999
 01/09/1999
PANAMA

 15/06/1999
 Bekrachtiging

 29/09/1999
 01/01/2000
PARAGUAY

Toetreding

13/05/1998
 01/09/1998
PERU

 16/11/1994
 Bekrachtiging

 14/09/1995
 01/01/1996
POLEN

12/06/1995
 Bekrachtiging

 12/06/1995
 01/10/1995
PORTUGAL

 26/08/1999
 Bekrachtiging

 19/03/2004
 01/07/2004
ROEMENIE

 29/05/1993
 Bekrachtiging

 28/12/1994
 01/05/1995
RUSSISCHE FEDERATIE
07/09/2000
SAN MARINO

Toetreding

06/10/2004
 01/02/2005
SLOVAKIJE

01/06/1999
 Bekrachtiging

 06/06/2001
 01/10/2001
SLOVENIE

 24/01/2002
 Bekrachtiging

 24/01/2002
 01/05/2002
SPANJE

 27/03/1995
 Bekrachtiging

 11/07/1995
 01/11/1995
SRI LANKA

24/05/1994
 Bekrachtiging

 23/01/1995
 01/05/1995
THAILAND

 29/04/2004
 Bekrachtiging

 29/04/2004
 01/08/2004
TSJECHISCHE REP.

 01/12/1999
 Bekrachtiging

 11/02/2000
 01/06/2000
TURKIJE

05/12/2001
 Bekrachtiging

 27/05/2004
 01/09/2004
URUGUAY

01/09/1993
 Bekrachtiging

 03/12/2003
 01/04/2004
VENEZUELA

10/01/1997
 Bekrachtiging

 10/01/1997
 01/05/1997
VERENIGDE STATEN

 31/03/1994
ZUID-AFRIKA

 Toetreding

21/08/2003
 01/12/2003
ZWEDEN

 10/10/1996
 Bekrachtiging

 28/05/1997
 01/09/1997
ZWITSERLAND

16/01/1995
 Bekrachtiging

 24/09/2002
 01/01/2003
 Art.  N2. Bijlage 2. Verklaringen van België.
- Verklaring betreffende artikel 22, lid 4 :
Overeenkomstig artikel 22, lid 4 van het Verdrag, verklaart België dat de adoptie van een kind dat zijn gewone verblijfplaats op zijn grondgebied heeft slechts plaats kan vinden indien de taken waarmee de Centrale Autoriteit van de Staat van opvang uitgevoerd worden overeenkomstig artikel 22, lid 1 van het Verdrag.
- Verklaring betreffende artikel 23, lid 2 :
Overeenkomstig artikel 23, lid 2, van het Verdrag, verklaart België dat de Dienst Internationale adoptie van de Federale Overheidsdienst Justitie de enige bevoegde Autoriteit is om de verklaring vermeld in artikel 23, lid 1 af te leveren wanneer de adoptie plaatsvindt in België.
- Lijst van Belgische Centrale Autoriteiten
* Federale Staat
De Federale Centrale Autoriteit is de Dienst Internationale adoptie van de Federale Overheidsdienst Justitie.
Het betreft hier de Autoriteit waaraan alle mededelingen gericht kunnen worden met het oog op hun toezending aan de bevoegde Centrale Autoriteit binnen de Belgische Staat.
Dienst Internationale adoptie, Federale Overheidsdienst Justitie,
Directie-generaal Wetgeving, Vrijheden en Fundamentele rechten
Waterloolaan 115
B-1000 Brussel
Telefoonnummer : + 32 (2) 542 6511
Faxnummer : + 32 (2) 542 70 38
* De Gemeenschappen
1. Franse Gemeenschap
" Autorité centrale communautaire, Ministère de la Communauté française, Direction générale Aide à la Jeunesse,
Espace 27 septembre
Boulevard Léopold II 44
B-1080 Bruxelles
Tél. : + 32 (2) 413 27 26
Fax : + 32 (2) 413 21 39 "
De Centrale Autoriteit van de Gemeenschap is bevoegd in het Franse taalgebied, evenals ten aanzien van de instellingen die gevestigd zijn in het tweetalig gebied Brussel-Hoofdstad, die om reden van hun organisatie, moeten beschouwd worden als exclusief behorend tot de Franse Gemeenschap.
2. Vlaamse Gemeenschap
Kind en Gezin,
Hallepoortlaan 27
B-1060 Brussel
Telefoonnummer : + 32 (2) 533 12 11
Faxnummer : + 32 (2) 534 13 82
Kind en Gezin is bevoegd in het Nederlandse taalgebied, evenals ten aanzien van de instellingen die gevestigd zijn in het tweetalig gebied Brussel-Hoofdstad, die om reden van hun organisatie, moeten beschouwd worden als exclusief behorend tot de Vlaamse Gemeenschap.
3. Duitstalige Gemeenschap
" Ministerium der Deutschsprachigen Gemeinschaft
Zentrale Behörde der Deutschsprachigen Gemeinschaft für Adoptionen
Gospertstrasse 1
B-4700 Eupen
Fax. : + 32 (87)55 64 74
Tel. : + 32 (87) 59 63 46
E-Mail : michael.fryns@dgov.be
Kontaktperson : Herr Michael Fryns "
Deze Centrale Autoriteit van de Gemeenschap is bevoegd in het Duitse taalgebied.