type: legislation

jurisdiction: Belgium

text: Artikel  M. Op 2 juli 1986, heeft het Koninkrijk der Nederlanden de toepassing van het Verdrag tot Aruba uitgebreid.


text:
Titel I.
 A.  Toelating tot de rechtbanken.
 Artikel    1 . De onderdanen van ieder van beide Staten hebben voor de vervolging en de verdediging van hun rechten vrije toegang tot de gerechten van de andere Staat.
 B.  Borgstelling ter voldoening aan het vonnis.
 Art.    2 . Geen zekerheidstelling of depot, onder welke benaming ook, kan op grond hetzij van hun hoedanigheid van vreemdeling, hetzij van gemis van domicilie of verblijfplaats in het land worden opgelegd aan de onderdanen, de rechtspersonen inbegrepen, van een der overeenkomstsluitende Staten, wanneer zij als eisers of tussenkomende partijen voor de rechtbanken van de andere optreden, mits hun woonplaats in een van beide landen is gevestigd.
 Art.    3 . (1) De veroordelingen tot betaling van de kosten en van de schadevergoeding die voortvloeien uit het geding, uitgesproken in een van beide Staten tegen de eiser of de tussenkomende partij, die krachtens artikel 2 of krachtens de wet van het land waarin de vordering is ingesteld, vrijgesteld is van de zekerheidstelling, depot of storting, worden op verzoek kosteloos uitvoerbaar verklaard door de bevoegde autoriteit van de andere Staat.
(2) De vordering tot uitvoerbaarverklaring wordt hetzij van Ministerie van Justitie tot Ministerie van Justitie overgezonden, hetzij rechtstreeks door de betrokken partij bij de bevoegde gerechtelijke autoriteit ingediend. Deze vordering moet vergezeld gaan van een gespecificeerde staat van de gevorderde kosten.
 Art.    4 . (1) De rechterlijke beslissingen betreffende de betaling van de kosten en van de schadevergoeding die voortvloeien uit het geding, worden uitvoerbaar verklaard zonder dat partijen worden gehoord, maar behoudens hoger beroep van de veroordeelde partij overeenkomstig de wet van het land waar de tenuitvoerlegging moet geschieden.
(2) De autoriteit, bevoegd om te beslissen op de vordering tot tenuitvoerbaarverklaring, bepaalt er zich toe te onderzoeken :
a) of, ingevolge de wet van het land waar de veroordeling is uitgesproken, de uitgifte van de beslissing voldoet aan de voorwaarden nodig voor haar echtheid;
b) of, ingevolge dezelfde wet, de beslissing in kracht van gewijsde is gegaan.
(3) Om aan de voorwaarden gesteld in paragraaf 2, letter b) te voldoen, moeten de beslissingen vergezeld gaan van :
a) een document waaruit blijkt dat de beslissing betekend werd aan de partij tegen welke de tenuitvoerlegging wordt vervolgd;
b) een verklaring waaruit blijkt dat de beslissing niet meer met de gewone rechtsmiddelen kan worden aangevochten;
c) een verklaring van het Ministerie van Justitie van de Staat van herkomst betreffende de termijnen voor de gewone rechtsmiddelen.
 C.  Rechtsbijstand.
 Art.    5 . De onderdanen van een Staat worden voor de gerechten van de andere Staat tot de rechtsbijstand toegelaten op dezelfde wijze als de eigen onderdanen, mits zij zich gedragen naar de wet van het land waar de rechtsbijstand wordt gevraagd.
 Art.    6 . De documenten waaruit de ontoereikendheid van zijn inkomsten blijkt worden aan de verzoeker afgegeven door de autoriteiten van zijn gewone verblijfplaats. Indien betrokkene in een derde land verblijft, mogen zij worden opgemaakt door een diplomatiek of consulair vertegenwoordiger van de Staat waarvan hij onderdaan is.
 Art.    7 . De autoriteiten van een overeenkomstsluitende Staat die bevoegd zijn om de documenten waaruit de ontoereikendheid van inkomsten blijkt, af te geven of om te beschikken op een aanvraag om rechtsbijstand, kunnen bijkomende inlichtingen inwinnen omtrent de vermogenstoestand van de verzoeker.
 Art.    8 . De aanvragen om rechtsbijstand kunnen worden overgezonden hetzij tussen Ministeries van Justitie, hetzij aan het bevoegd parket door de diplomatieke of consulaire vertegenwoordiger van de Staat waarvan de verzoeker onderdaan is.
 Titel II.  Mededeling van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken.
 Art.    9 . De in een van beide Staten in burgerlijke en handelszaken opgemaakte gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken welke bestemd zijn voor personen die op het grondgebied van de andere Staat verblijven, worden rechtstreeks van Ministerie van Justitie tot Ministerie van Justitie overgezonden.
De voorafgaande bepalingen doen geen afbreuk aan de mogelijkheid voor iedere Staat, de stukken die voor zijn onderdanen zijn bestemd, rechtstreeks en zonder rechtsdwang te doen overhandigen door de zorg van zijn diplomatieke of consulaire vertegenwoordiger. In geval van wetsconflict wordt de nationaliteit van de geadresseerde vastgesteld overeenkomstig de wet van de Staat op wiens grondgebied de overhandiging moet plaatshebben.
 Art.    10 . In de aanvraag moet worden vermeld :
a) de autoriteit van wie het overgezonden stuk uitgaat;
b) de aard van het stuk;
c) de naam en de hoedanigheid van partijen;
d) de naam en het adres van de geadresseerde.
 Art.    11 . (1) De aangezochte autoriteit beperkt zich tot de overhandiging van het stuk aan de geadresseerde, tenzij de verzoekende autoriteit het verlangen te herkennen geeft dat het stuk wordt betekend met inachtneming van een bijzondere vorm, mits die niet strijdig is met de wetgeving van de aangezochte Staat.
(2) Als bewijs van de overhandiging geldt een door de geadresseerde gedagtekend en ondertekend ontvangstbewijs of een verklaring van de aangezochte autoriteit waarin zijn vermeld: het feit, de vorm en de datum van de overhandiging, alsmede de identiteit van de persoon aan wie het stuk is overhandigd. Het ontvangstbewijs of de verklaring wordt rechtstreeks en zonder verwijl aan de verzoekende autoriteit toegezonden.
(3) Indien de geadresseerde weigert het stuk in ontvangst te nemen of indien de overhandiging niet heeft plaatsgehad om een andere reden, zendt de aangezochte autoriteit zonder verwijl het stuk terug aan de verzoekende autoriteit, onder vermelding van de reden waarom de overhandiging niet heeft plaatsgehad.
(4) De aangezochte autoriteit kan het verzoek om overhandiging of betekening van het stuk niet afwijzen dan in het geval waarin zij oordeelt dat de uitvoering ervan strijdig is met de openbare orde.
 Art.    12 . De overhandiging van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken geeft geen aanleiding tot terugbetaling van kosten, behalve die veroorzaakt door de inachtneming van een bijzondere vorm.
 Titel III.  Ambtelijke opdrachten.
 Art.    13 . De ambtelijke opdrachten in burgerlijke en handelszaken en de stukken met betrekking tot de uitvoering ervan worden rechtstreeks van Ministerie van Justitie tot Ministerie van Justitie overgezonden.
 Art.    14 . (1) De gerechtelijke autoriteit aan wie de ambtelijke opdracht is gericht, voert ze uit met gebruik van dezelfde dwangmiddelen als ging ze uit van de autoriteiten van zijn land.
(2) De verzoekende autoriteit wordt op haar verlangen verwittigd van de dag en de plaats waar de gevraagde handeling zal worden verricht, zodat belanghebbende partij in staat is daarbij tegenwoordig te zijn of zich te doen vertegenwoordigen.
(3) De uitvoering van een ambtelijke opdracht kan slechts geweigerd worden :
a) indien de authenticiteit van het stuk niet vaststaat;
b) indien in de aangezochte Staat het uitvoeren van de ambtelijke opdracht niet behoort tot de bevoegdheden van de rechterlijke macht;
c) indien zij afbreuk kan doen aan de openbare orde van de aangezochte Staat.
 Art.    15 . In geval van onbevoegdheid van de aangezochte gerechtelijke autoriteit, wordt de ambtelijke opdracht ambtshalve overgedragen aan de rechterlijke autoriteit van dezelfde Staat, die overeenkomstig de bepalingen van diens wetgeving bevoegd is.
 Art.    16 . In ieder geval waarin de ambtelijke opdracht niet wordt uitgevoerd, wordt de verzoekende autoriteit in kennis gesteld van de reden waarom de uitvoering niet is geschied.
 Art.    17 . De aangezochte gerechtelijke autoriteit voert de ambtelijke opdracht uit in de vormen die door haar landswetten zijn voorgeschreven. Evenwel wordt aan het verzoek van de verzoekende autoriteit om het verzoek in een bijzondere vorm te behandelen, voldaan, mits deze vorm niet in strijd is met de wetgeving van de aangezochte Staat.
 Art.    18 . De uitvoering van een ambtelijke opdracht geeft geen aanleiding tot terugbetaling van enige kosten, behalve de beloning van deskundigen en de kosten veroorzaakt door de inachtneming van een bepaalde vorm door de verzoekende autoriteit gevraagd.
 Titel IV.  Gemeenschappelijke bepalingen.
 Art.    19 . De met toepassing van deze Overeenkomst over te zenden of over te leggen stukken worden gesteld in de taal van de verzoekende autoriteit. Indien ze niet in het Frans zijn gesteld, wordt een vertaling in die taal bijgevoegd.
 Titel V.  Slotbepalingen.
 Art.    20 . De met toepassing van deze Overeenkomst overgelegde of overgezonden stukken worden vrijgesteld van legalisatie of enige andere analoge formaliteit.
 Art.    21 . De geschillen omtrent de interpellatie en de toepassing van deze Overeenkomst worden langs diplomatieke weg geregeld.
 Art.  22. (1) Deze Overeenkomst zal worden bekrachtigd : de bekrachtigingsoorkonden zullen zo spoedig mogelijk te Algiers worden uitgewisseld.
(2) Zij treedt in werking dertig dagen na de uitwisseling van de bekrachtigingsoorkonden.
(3) Zij houdt op uitwerking te hebben één jaar na opzegging door een van de Overeenkomstsluitende Partijen.
Ten blijke waarvan de Gevolgmachtigden deze Overeenkomst hebben ondertekend en er hun zegel hebben aan gehecht. Gedaan te Brussel op 12 juni 1970, in twee exemplaren in de Franse taal.
(NOTA : De bekrachtigingsoorkonden werden uitgewisseld te Algiers op 20 januari 1981. Overeenkomstig de bepalingen van artikel 22 (2) van de Overeenkomst is deze in werking getreden op 20 februari 1981.)


text:
Artikel    1 . De bepalingen van dit Verdrag, voorzover hieraan niet op andere wijze uitvoering is gegeven door collectieve overeenkomsten, scheidsrechterlijke en rechterlijke uitspraken, wettelijk voorgeschreven procedures voor vaststelling van het loon, of op zodanige andere wijze als verenigbaar met nationale gebruiken of dienstig in verband met nationale omstandigheden, dienen te worden uitgevoerd krachtens nationale wetten of voorschriften.
 Art.    2 . 1. Dit Verdrag is van toepassing op alle werknemers, met uitzondering van zeevarenden.
2. Voorzover nodig, kunnen door het bevoegde gezag of de daarvoor geëigende organen in een land maatregelen worden getroffen, na overleg met de betrokken werkgevers- en werknemersorganisaties, voor zover deze bestaan, ten einde beperkte categorieën van werknemers van de toepassing van dit Verdrag uit te sluiten, indien hun beroep speciale problemen van ernstige aard, verband houdend met de uitvoering, of van grondwettelijke of wettelijke aard meebrengt.
3. Elk Lid dat dit Verdrag bekrachtigt is gehouden, in het eerste rapport over de toepassing van het Verdrag, ingediend volgens artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie, alle categorieën loontrekkenden te vermelden welke eventueel zijn uitgesloten krachtens het tweede lid van dit artikel, met vermelding van redenen, en dient in volgende rapporten een opgave te doen van de bestaande wetten en gebruiken ten aanzien van de niet door dit Verdrag beschermde categorieën, en de mate waarin uitvoering is gegeven of zal worden gegeven aan het Verdrag ten aanzien van zulke categorieën.
 Art.    3 . 1. Een ieder, op wie dit Verdrag van toepassing is, heeft recht op een jaarlijkse betaalde vakantie van een voorgeschreven minimumduur.
2. Elk Lid dat dit Verdrag bekrachtigt dient de vakantieduur in een verklaring, gehecht aan zijn bekrachtiging, te vermelden.
3. De vakantie zal in geen geval minder dan drie weken per dienstjaar bedragen.
4. Elk Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd kan naderhand de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau berichten, door een nieuwe verklaring, dat het een langere vakantie wil voorschrijven dan ten tijde van de bekrachtiging werd vermeld.
 Art.    4 . 1. Een persoon die in een jaar korter in dienst is geweest dan nodig is om volledige rechten te doen gelden als in het voorgaande artikel bepaald, heeft voor dat jaar recht op een vakantie met behoud van loon evenredig aan de duur van het dienstverband gedurende dat jaar.
2. Met de uitdrukking " jaar " in het eerste lid van dit artikel is bedoeld het kalenderjaar of een andere periode van dezelfde duur als bepaald door het bevoegde gezag of door de daartoe geëigende organen in het betrokken land.
 Art.    5 . 1. Er kan een minimumdiensttijd worden geëist om recht op vakantie met behoud van loon te kunnen doen gelden.
2. De duur van een dergelijke periode dient te worden vastgesteld door het bevoegde gezag of door de daartoe geëigende organen in het betrokken land, doch mag niet meer bedragen dan zes maanden.
3. De wijze waarop de duur van het dienstverband voor het vaststellen van het recht op vakantie wordt berekend, dient door het bevoegde gezag of door de daartoe geëigende organen in elk land te worden bepaald.
4. Op voorwaarden, vast te stellen door het bevoegde gezag of door de daartoe geëigende organen in elk land, dient werkverzuim om redenen die buiten de macht van de betrokken persoon liggen, zoals ziekte, ongeval of zwangerschapsverlof, te worden gerekend als deel uitmakend van de diensttijd.
 Art.    6 . 1. Officieel erkende en gebruikelijke vakantiedagen, al of niet vallend in de jaarlijkse vakantie, zullen niet worden gerekend als deel uitmakend van de minimum jaarlijkse vakantie met behoud van loon als voorgeschreven in artikel 3, derde lid, van dit Verdrag.
2. Op voorwaarden vast te stellen door het bevoegde gezag of door de daartoe geëigende organen in elk land, dient arbeidsongeschiktheid als gevolg van ziekte of letsel niet te worden gerekend als deel uitmakend van de minimum jaarlijkse vakantie met behoud van loon als voorgeschreven in artikel 3, derde lid, van dit Verdrag.
 Art.    7 . 1. Eenieder, die de vakantie als bedoeld in dit Verdrag opneemt, dient over de gehele periode van deze vakantie ten minste zijn normale of gemiddelde loon te ontvangen (inclusief de waarde in contanten van een eventueel deel van dat loon dat in natura wordt betaald en dat geen permanente uitkering vormt die doorgaat ongeacht het al of niet met vakantie zijn van de persoon in kwestie), berekend op een wijze vast te stellen door het bevoegde gezag of door de daartoe geëigende organen in elk land.
2. De krachtens het eerste lid van dit artikel verschuldigde bedragen dienen vóór de vakantie aan de persoon in kwestie te worden uitgekeerd, tenzij anders bepaald in een overeenkomst die op hem en de werkgever van toepassing is.
 Art.    8 . 1. Het opnemen van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon in gedeelten kan door het bevoegde gezag of door de daartoe geëigende organen in elk land worden goedgekeurd.
2. Tenzij anders bepaalt in een overeenkomst die van toepassing is op de betrokken werkgever en werknemer, en op voorwaarde dat de duur van het dienstverband van de betrokken persoon hem recht geeft op zulk een periode, dient één van de gedeelten uit ten minste twee ononderbroken werkweken te bestaan.
 Art.    9 . 1. Het ononderbroken gedeelte van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon als vermeld in het tweede lid van artikel 8 van dit Verdrag dient te worden toegekend en opgenomen niet later dan één jaar en de rest van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon niet later dan achttien maanden na het einde van het jaar ten aanzien waarvan het recht op vakantie is ontstaan.
2. Een deel van de jaarlijkse vakantie, die een vastgesteld minimum overschrijdt, kan worden uitgesteld met goedkeuring van de betrokken werknemer, tot na de periode vermeld in het eerste lid van dit artikel en tot een nader omschreven tijdslimiet.
3. Het minimum en de tijdslimiet als vermeld in het tweede lid van dit artikel dienen te worden bepaald door het bevoegde gezag na overleg met de betrokken organisaties van werkgevers en werknemers, of door collectief overleg, of op enigerlei andere wijze in overeenstemming met wat in het betrokken land onder de heersende omstandigheden dienstig of gebruikelijk is.
 Art.    10 . 1. De periode waarin de vakantie moet worden opgenomen dient, tenzij deze is gebonden aan voorschrift, collectieve overeenkomst, scheidsrechterlijke uitspraak of andere middelen in overeenstemming met nationaal gebruik, te worden bepaald door de werkgever na overleg met de betrokken werknemer of zijn vertegenwoordigers.
2. Bij het vaststellen van de periode waarin de vakantie moet worden opgenomen, dient rekening te worden gehouden met de werkomstandigheden en de mogelijkheden van rust en ontspanning die de werknemer ter beschikking staan.
 Art.    11 . Een werknemer die een minimumdiensttijd, overeenkomend met wat volgens artikel 5, eerste lid, van dit Verdrag kan worden geëist, heeft voltooid, heeft bij beëindiging van het dienstverband recht op vakantie met behoud van loon naar evenredigheid van de duur van de dienstperiode waarvoor hij nog geen dergelijke vakantie of een compensatie of een overeenkomstige vakantie-uitkering heeft ontvangen.
 Art.    12 . Overeenkomsten om afstand te doen van het recht op de minimum jaarlijkse vakantie met behoud van loon als voorgeschreven in artikel 3, derde lid, van dit Verdrag, of het niet opnemen van een dergelijke vakantie tegen vergoeding of anderszins, zullen, afhankelijk van de in het betrokken land geldende omstandigheden, nietig of verboden zijn.
 Art.    13 . Door de bevoegde instantie of door de daartoe geëigende organen in elk land kunnen speciale regels worden vastgesteld ten aanzien van gevallen waarin de werknemer gedurende de vakantie tegen betaling werkzaamheden verricht die strijdig zijn met het doel van deze vakantie.
 Art.    14 . Er dienen doeltreffende maatregelen te worden genomen, aan gepast aan de wijze waarop uitvoering wordt gegeven aan de bepalingen van dit Verdrag, ten einde een juiste toepassing en handhaving van de voorschriften of bepalingen betreffende vakantie met behoud van loon, door voldoende controle of anderszins, te garanderen.
 Art.    15 . 1. Elk Lid kan desgewenst de verplichtingen van dit Verdrag afzonderlijk aanvaarden :
a) ten aanzien van personen werkzaam in andere economische sectoren dan de landbouw;
b) ten aanzien van werknemers in de landbouw.
2. Elk Lid dient in zijn akte van bekrachtiging te vermelden of het de verplichtingen van het Verdrag aanvaardt ten aanzien van de personen vallend onder paragraaf a) van het eerste lid van dit artikel, ten aanzien van de personen vallend onder paragraaf b) van het eerste lid van dit artikel, of ten aanzien van beide.
3. Elk Lid dat bij de bekrachtiging alleen de verplichtingen van dit Verdrag aanvaardt ten aanzien van of de personen vallend onder paragraaf a) van het eerste lid van dit artikel, of de personen vallend onder paragraaf b) van het eerste lid van dit artikel kan naderhand de Directeur-Generaal van het International Arbeidsbureau berichten dat het de verplichtingen van het Verdrag aanvaardt ten aanzien van alle personen op wie het Verdrag van toepassing is.
 Art.    16 . Dit Verdrag wijzigt het Verdrag inzake vakantie met behoud van loon, 1936, en het Verdrag inzake vakantie met behoud van loon (Landbouw), 1952, op de volgende punten.
a) het aanvaarden van de verplichtingen van laatstgenoemd Verdrag ten aanzien van werknemers in andere economische sectoren dan de landbouw door een lid-Staat die is toegetreden tot het Verdrag inzake vakantie met behoud van loon, 1936 betekent ispo jure onmiddellijke opzegging van dit Verdrag;
b) het aanvaarden van de verplichtingen van laatstgenoemd Verdrag ten aanzien van werknemers in de landbouw door een Lid-Staat die is toegetreden tot het Verdrag inzake vakantie met behoud van loon (Landbouw), 1952 betekent ipso jure onmiddellijke opzegging van dat Verdrag;
c) het in werking treden van dit Verdrag zal het Verdrag inzake vakantie met behoud van loon (Landbouw), 1952 niet van verdere bekrachtiging uitsluiten.
 Art.    17 . De officiële bekrachtigingen van dit Verdrag worden medegedeeld aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau en door hem geregistreerd.
 Art.    18 . 1. Dit Verdrag is slechts verbindend voor de Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie, die hun bekrachtigingen door de Directeur-Generaal hebben doen registreren.
2. Het treedt in werking twaalf maanden na de datum waarop de bekrachtigingen van twee Leden door de Directeur-Generaal zijn geregistreerd.
3. Vervolgens treedt dit Verdrag voor elk Lid in werking twaalf maanden na de datum waarop zijn bekrachtiging is geregistreerd.
 Art.    19 . 1. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd, kan het opzeggen na verloop van een termijn van tien jaren na de datum, waarop dit Verdrag van kracht is geworden, door een verklaring aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau te zenden en deze door hem te laten registreren. De opzegging wordt eerst van kracht een jaar nadat zij is geregistreerd.
2. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd en binnen een jaar na verloop van de termijn van tien jaar, bedoeld in het vorig lid, geen gebruik maakt van de bevoegdheid tot opzegging, voorzien in dit artikel, is voor een nieuwe termijn van tien jaren gebonden en kan daarna dit Verdrag opzeggen na verloop van elke termijn van tien jaren, onder de voorwaarden gesteld in dit artikel.
 Art.    20 . 1. De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau stelt alle Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie in kennis van de registratie van alle bekrachtigingen en opzeggingen, welke hem door de Leden van de Organisatie zijn medegedeeld.
2. Bij de kennisgeving aan de Leden van de Organisatie van de tweede hem medegedeelde bekrachtiging vestigt de Directeur-Generaal de aandacht van de Leden van de Organisatie op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt.
 Art.    21 . De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau doet aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties mededeling, ter registratie overeenkomstig het bepaalde in artikel 102 van het Handvest der Verenigde Naties, van de volledige bijzonderheden omtrent alle bekrachtigingen en opzeggingen welke hij overeenkomstig de voorgaande artikelen heeft geregistreerd.
 Art.    22 . De Raad van Beheer van het Internationaal Arbeidsbureau brengt, telkens wanneer hij dat noodzakelijk acht, aan de Algemene Conferentie verslag uit over de toepassing van dit Verdrag en onderzoekt of het wenselijk is een gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag op de agenda van de Conferentie te plaatsen.
 Art.    23 . 1. Indien de Conferentie een nieuw verdrag aanneemt, houdende gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag, zal, tenzij het nieuwe verdrag anders bepaalt :
a) de bekrachtiging door een Lid van het nieuwe verdrag, houdende herziening, ipso jure onmiddellijk opzegging van het onderhavige Verdrag ten gevolge hebben, niettegenstaande het bepaalde in artikel 19, zodra het nieuwe verdrag, houdende herziening, in werking is getreden :
b) met ingang van de datum, waarop het nieuwe verdrag, houdende herziening, in werking is getreden, dit Verdrag niet langer door de Leden bekrachtigd kunnen worden.
2. Dit Verdrag blijft in elk geval naar vorm en inhoud van kracht voor de Leden, die het bekrachtigd hebben en die het nieuwe verdrag, houdende herziening, niet bekrachtigen.
 Art.    24 . De Engelse en Franse versies van dit Verdrag zijn gelijkelijk gezaghebbend.
De voorgaande tekst is de authentieke tekst van het Verdrag, naar behoren aangenomen door de Algemene Conferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie in haar Vierenvijftigste Zitting, gehouden te Genève en voor gesloten verklaard op 25 juni 1970.
Ten blijke waarvan, wij onze handtekeningen hebben geplaatst op de vijfentwintigste dag van de maand juni 1970.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . LIJST MET DE GEBONDEN STATEN.

 STATEN

BEKRACHTIGING

 INWERKING-

 TREDING

-

-

-
BELGIE

2 juni 2003

2 juni 2004
BOSNIE EN HERCEGOWINA

 2 juni 1993

2 juni 1994
BRAZILIE

 23 september 1998
23 september 1999
BURKINA FASO

 12 juli 1974

 12 juli 1975
CROATIE

 8 oktober 1991

 8 oktober 1992
DUITSLAND

 1 oktober 1975

 1 oktober 1976
FINLAND

15 januari 1990

15 januari 1991
GUINEE

2 juni 1977

2 juni 1978
HONGARIJE

19 augustus 1998
 19 augustus 1999
IERLAND

20 juni 1974

 20 juni 1975
IRAK

 19 februari 1974
 19 februari 1975
ITALIE

 28 juli 1981

 28 juli 1982
JEMEN

 1 november 1976

1 november 1977
JOEGOSLAVIE

24 november 2000
 24 november 2001
KAMEROEN

7 augustus 1973

7 augustus 1974
KENYA

 9 april 1979

 9 april 1980
LETLAND

10 juni 1994

 10 juni 1995
LUXEMBURG

 1 oktober 1979

 1 oktober 1980
MADAGASKAR

8 februari 1972
 30 juni 1973
MALTA

 9 juni 1988

9 juni 1989
MOLDAVIE (Rep.)

27 januari 1998

27 januari 1999
NOORWEGEN

22 juni 1973

 22 juni 1974
OEKRAINE

 25 oktober 2001

25 oktober 2002
PORTUGAL

 17 maart 1981

17 maart 1982
RWANDA

 13 mei 1991

13 mei 1992
SLOVENIE

 29 mei 1992

29 mei 1993
SPANJE

 30 juni 1972

 30 juni 1973
TSJAAD

 15 december 2000
 15 december 2001
TSJECHISCHE REPUBLIEK

23 augustus 1996
 23 augustus 1997
URUGUAY

 2 juni 1977

2 juni 1978
VOORMALIGE JOEGOSLAVISCHE REPUBLIEK

17 november 1991
 17 november 1992
 MACEDONIE
ZWEDEN

7 juni 1978

7 juni 1979
ZWITSERLAND

 9 juli 1992

9 juli 1993
 Art.  N2. België heeft de volgende verklaringen afgelegd :
1) De minimumduur van de vakantie bedraagt ten minste 24 dagen voor twaalf maanden werk, met inbegrip de dagen van inactiviteit die bij koninklijk besluit zijn gelijkgeschakeld aan effectieve werkdagen.
2) De Regering van het Koninkrijk België verklaart dat de verplichtingen van het verdrag van toepassing zijn voor de landbouwsector alsook voor de andere sectoren.


text:
Artikel  M. Op 14 januari 2009 ontving de Federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België de opzegging van de Argentijnse Republiek betreffende voornoemde Overeenkomst.
Overeenkomstig artikel 37 van de Overeenkomst, zal deze opzegging ten aanzien van de Argentijnse Republiek in werking treden op 14 januari 2010.


text:
Artikel  M. Neerlegging van toetredingsoorkonden :
China : 30 januari 1980 (inwerkingtreding : 29 april 1980);
Papoeasië-Nieuw-Guinea : 12 maart 1980 (inwerkingtreding : 10 juni 1930);
Maldiven : 16 maart 1981 (inwerkingtreding : 14 juni 1981);
Koeweit : 2 april 1981 (inwerkingtreding : 1 juli 1981);
Nigeria : 7 mei 1981 (inwerkingtreding : 5 augustus 1981);
Singapore : 16 september 1981 (inwerkingtreding : 15 december 1981);
Gabon : 21 januari 1982 (inwerkingtreding : 21 april 1982);
Vannatu : 2 februari 1983 (inwerkingtreding : 3 mei 1983).
- Neerlegging van bekrachtigingsoorkonden :
Ijsland : 17 juli 1980 (inwerkingtreding : 15 oktober 1980);
Finland : 10 oktober 1980 (inwerkingtreding : 8 januari 1981).
- Neerlegging van de aanvaardingsoorkonde van Guatemala : 20 oktober 1982 (inwerkingtreding : 18 januari 1983).


text:
Artikel  M. Op 4 oktober 1993 is bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België de kennisgeving ingekomen houdende opzegging door België van voornoemde Overeenkomst.
Overeenkomstig artikel 37 van de Overeenkomst, gaat de opzegging voor België op 4 oktober 1994 in.


text: Artikel  M. "Op 6 oktober 1998 heeft de Regering van het Koninkrijk België het bovenvermelde verdrag opgezegd. Overeenkomstig de bepalingen van het verdrag zal deze opzegging ingaan op 6 oktober 1999.".


text:
Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Bangladesh : 6 november 1981 (inwerkingtreding : 4 februari 1982);
Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Gabon : 21 januari 1982 (inwerkingtreding : 21 april 1982).


text:
Artikel    1 . Tenzij uit de inhoud van deze Overeenkomst anders mocht blijken, hebben de volgende termen de daaraan hierbij toegekende betekenis :
a) Onder "luchtvaartautoriteiten" wordt, wat het Koninkrijk België betreft, verstaan de Minister van Verkeerswezen (bestuur der Burgerluchtvaart), en/of alle personen of instellingen die bevoegd zijn enige functie te vervullen die thans door genoemde Minister van Verkeerswezen wordt vervuld, of soortgelijke functies, en wat de Republiek der Filippijnen betreft, de Raad voor de Burgerluchtvaart en/of alle personen of instellingen die bevoegd zijn enige functie te vervullen die thans door de genoemde Raad voor de Burgerluchtvaart wordt vervuld, of soortgelijke functies.
b) Onder "aangewezen luchtvaartmaatschappij" wordt een luchtvaartmaatschappij verstaan die een der Overeenkomstsluitende Partijen, overeenkomstig de bepalingen van artikel 3 van deze Overeenkomst, door schriftelijke kennisgeving aan de andere Overeenkomstsluitende Partij heeft aangewezen voor de exploitatie van luchtdiensten op de routes die zijn omschreven in de Bijlage bij deze Overeenkomst.
c) Onder "grondgebied" in verband met een Overeenkomstsluitende Partij wordt verstaan het land en de daaraan grenzende territoriale wateren die onder de soevereiniteit, de suzereiniteit, de bescherming, het trustschap of het beheer van die Overeenkomstsluitende Partij staan.
d) Onder "het Verdrag" wordt verstaan het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart, dat op 7 december 1944 te Chicago ter ondertekening werd opengesteld, met inbegrip van alle overeenkomstig artikel 90 van het Verdrag aangenomen bijlagen en alle overeenkomstig de artikelen 90 en 94 van dat Verdrag aangenomen wijzigingen van de Bijlagen of het Verdrag.
e) Aan de termen "luchtdiensten", "internationale luchtdienst", "luchtvaartmaatschappij" en "landingen anders dan voor verkeersdoeleinden" wordt dezelfde betekenis gehecht als daaraan in artikel 96 van het Verdrag wordt toegekend.
f) Onder "overeengekomen diensten" worden verstaan geregelde luchtdiensten onderhouden op de routes die zijn omschreven in de Bijlage bij deze Overeenkomst.
 Art.    2 . 1. Elke Overeenkomstsluitende Partij verleent aan de andere Overeenkomstsluitende Partij de in deze Overeenkomst omschreven rechten voor het instellen van de overeengekomen diensten.
2. Met inachtneming van de bepalingen van deze Overeenkomst heeft de door elk der Overeenkomstsluitende Partijen aangewezen luchtvaartmaatschappij bij de exploitatie van een overeengekomen dienst de volgende rechten :
a) zonder te landen over het grondgebied van de andere Overeenkomstsluitende Partij te vliegen;
b) op dat grondgebied te landen voor andere dan verkeersdoeleinden, en;
c) op dat grondgebied te landen op de punten die voor een in de Bijlage bij deze Overeenkomst omschreven route worden opgesomd voor het afzetten en opnemen van passagiers, vracht en post in internationaal verkeer komende van of bestemd voor andere aldus genoemde punten.
3. Geen der in lid 2 van dit artikel vervatte bepalingen wordt geacht de luchtvaartmaatschappij van een der Overeenkomstsluitende Partijen het recht te geven tot het opnemen op het grondgebied van de andere Overeenkomstsluitende Partij van passagiers, vracht of post tegen vergoeding of beloning en bestemd voor een ander punt op het grondgebied van die andere Overeenkomstsluitende Partij.
 Art.    3 . 1. Elke Overeenkomstsluitende Partij is gerechtigd aan de andere Overeenkomstsluitende Partij schriftelijk mededeling te doen van de aanwijzing van een luchtvaartmaatschappij voor de exploitatie van de overeengekomen diensten.
2. Na ontvangst van de aanwijzing verleent de andere Overeenkomstsluitende Partij, via haar luchtvaartautoriteiten, met inachtneming van de bepalingen van lid 3, 4 en 5 van dit artikel, zo spoedig mogelijk de vereiste exploitatievergunning aan de aangewezen luchtvaartmaatschappij.
3. De luchtvaartautoriteiten van een der Overeenkomstsluitende Partijen kunnen eisen dat een door de andere Overeenkomstsluitende Partij aangewezen luchtvaartmaatschappij hun aantoont dat zij in staat is te voldoen aan de voorwaarden die worden gesteld bij de wetten en voorschriften welke deze autoriteiten gewoonlijk en op redelijke wijze en overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag toepassen op de exploitatie van internationale commerciële luchtdiensten.
4. In elk geval waarin niet ten genoege van een Overeenkomstsluitende Partij is aangetoond dat een aanmerkelijk deel van de eigendom van en het daadwerkelijk toezicht op een luchtvaartmaatschappij berusten bij de Overeenkomstsluitende Partij die de luchtvaartmaatschappij heeft aangewezen of bij haar onderdanen, heeft eerstbedoelde Overeenkomstsluitende Partij het recht de aanwijzing van die luchtvaartmaatschappij niet te aanvaarden en de exploitatievergunning bedoeld in lid 2 van dit artikel niet te verlenen of te herroepen, of de door haar noodzakelijk geachte voorwaarden te verbinden aan de uitoefening van de in de vergunning omschreven rechten door een luchtvaartmaatschappij.
5. De uitoefening door de aangewezen luchtvaartmaatschappij van de rechten toegekend in de desbetreffende exploitatievergunning zoals bedoeld in lid 2 van dit artikel, is onderworpen aan de wettelijke bevoegdheden van de luchtvaartautoriteiten van de Overeenkomstsluitende Partijen, ten einde de uitvoering van de bepalingen in artikel 8 van deze Overeenkomst door deze autoriteiten te verzekeren.
6. Elke Overeenkomstsluitende Partij heeft het recht de uitoefening door een luchtvaartmaatschappij van de in lid 2 van artikel 2 omschreven rechten op te schorten of ten aanzien van de uitoefening van die rechten door een luchtvaartmaatschappij de voorwaarden te stellen die zij noodzakelijk acht in elk geval waarin de luchtvaartmaatschappij in gebreke blijft de wetten en voorschriften bedoeld in artikel 7 van deze Overeenkomst na te komen of anderszins in gebreke blijft de exploitatie te voeren in overeenstemming met de in deze Overeenkomst gestelde voorwaarden, met dien verstande dat tenzij de onmiddellijke opschorting of het onmiddellijk stellen van voorwaarden noodzakelijk is om hernieuwde inbreuken op de wetten of voorschriften te voorkomen, dit recht slechts wordt uitgeoefend na overleg met de andere Overeenkomstsluitende Partij.
 Art.    4 . 1. Luchtvaartuigen die door de door een Overeenkomstsluitende Partij aangewezen luchtvaartmaatschappij op de overeengekomen diensten worden gebruikt, en hun normale uitrustingsstukken, reservedelen, voorraden motorbrandstof en smeermiddelen, proviand (met inbegrip van levensmiddelen, drank en tabaksartikelen) die zich aan boord bevinden van die luchtvaartuigen, zijn bij binnenkomst op het grondgebied van de andere Overeenkomstsluitende Partij vrijgesteld van alle douanerechten, inspectiekosten en andere rechten en heffingen, op voorwaarde dat die uitrustingsstukken en voorraden aan boord van de luchtvaartuigen blijven totdat zij weer worden uitgevoerd.
2. Motorbrandstof, smeermiddelen, reservedelen, normale uitrustingsstukken die in het grondgebied van een Overeenkomstsluitende Partij worden ingevoerd of aan boord genomen door of namens een aangewezen luchtvaartmaatschappij van de andere Overeenkomstsluitende Partij, en die uitsluitend bestemd zijn voor gebruik bij de exploitatie van de overeengekomen diensten, zijn vrijgesteld van douanerechten en inspectiekosten en van andere rechten en lasten opgelegd op het grondgebied van de eerstgenoemde Overeenkomstsluitende Partij met uitzondering van de lasten voor bewezen diensten zelfs wanneer die voorraden zullen worden gebruikt op de delen van de vlucht die worden afgelegd boven het grondgebied van de Overeenkomstsluitende Partij waar zij worden ingevoerd of aan boord genomen. Er kan geëist worden dat bovenvermelde goederen onder douanetoezicht of -controle worden geplaatst.
3. De bij dit Artikel verleende vrijstellingen kunnen afhankelijk worden gesteld van het vervullen van specifieke formaliteiten welke gewoonlijk vereist zijn op het grondgebied van de Overeenkomstsluitende Partij die de vrijstellingen verleent.
 Art.    5 . De aangewezen luchtvaartmaatschappij van elke Overeenkomstsluitende Partij is gemachtigd op het grondgebied van de andere Overeenkomstsluitende Partij haar eigen technisch en administratief personeel in dienst te hebben voor de exploitatie van de overeengekomen diensten, onverminderd de nationale voorschriften van de onderscheiden Overeenkomstsluitende Partijen.
 Art.    6 . Elk der beide Overeenkomstsluitende Partijen verbindt zich de andere Overeenkomstsluitende Partij het recht te verlenen tot het vrijelijk overmaken, in Amerikaanse dollars tegen de officiële wisselkoers op het tijdstip van afgifte, van de netto inkomsten op haar grondgebied verworven ten gevolge van het vervoer van passagiers, bagage, post en vracht door een aangewezen luchtvaartmaatschappij van de andere Overeenkomstsluitende Partij. In alle gevallen waarin het betalingsverkeer tussen de Overeenkomstsluitende Partijen door een bijzondere overeenkomst wordt geregeld, is deze bijzondere overeenkomst van toepassing.
 Art.    7 . 1. De wetten en voorschriften van een der Overeenkomstsluitende Partijen betreffende het binnenkomen in en het vertrek van haar grondgebied van luchtvaartuigen, gebezigd in internationale luchtdiensten, of betreffende de exploitatie en het vliegen van deze luchtvaartuigen terwijl zij zich op haar grondgebied bevinden, zijn van toepassing op de luchtvaartuigen van de door de andere Overeenkomstsluitende Partij aangewezen luchtvaartmaatschappij en worden door deze luchtvaartuigen nagekomen bij het binnenkomen in of het vertrek van het grondgebied van de eerstgenoemde Overeenkomstsluitende Partij, of terwijl zij zich op het grondgebied van die Partij bevinden.
2. De wetten en voorschriften van een der Overeenkomstsluitende Partijen betreffende het binnenkomen in, het verblijf op of het vertrek van haar grondgebied van passagiers, bemanning of vracht van een vliegtuig, zoals de voorschriften betreffende het binnenkomen, het inklaren, immigratie, paspoorten, douane en quarantaine, moeten worden nagekomen bij het binnenkomen in, het vertrek van of tijdens het verblijf op het grondgebied van de eerstgenoemde Overeenkomstsluitende Partij.
 Art.    8 . Ten einde evenwicht te bereiken en te handhaven tussen de capaciteit van de omschreven luchtdiensten en de behoeften van het publiek aan luchtvervoer, zoals vastgesteld door de luchtvaartautoriteiten van de Overeenkomstsluitende Partijen, wordt overeengekomen :
1. de aangewezen luchtvaartmaatschappij van elke Overeenkomstsluitende Partij wordt op billijke wijze en gelijkelijk in de gelegenheid gesteld de overeengekomen diensten voor het vervoer tussen de grondgebieden van de beide Partijen te exploiteren;
2. bij het exploiteren van de overeengekomen diensten door de aangewezen luchtvaartmaatschappij van elk der Overeenkomstsluitende Partijen wordt rekening gehouden met de belangen van de aangewezen luchtvaartmaatschappij van elke Overeenkomstsluitende Partij, zodat de diensten die de laatstgenoemde maatschappij op dezelfde routes of delen daarvan onderhoudt, hier niet op onredelijke wijze door worden getroffen;
3. de luchtvervoerdienst die de aangewezen luchtvaartmaatschappij van elke Overeenkomstsluitende Partij aanbiedt op de verschillende delen van de omschreven luchtroutes of op sommige onderdelen daarvan, dient nauwkeurig te worden afgestemd op de vervoersbehoeften van het publiek en op de verkeersbelangen van de betrokken luchtvaartmaatschappijen als bedoeld in deze Overeenkomst;
4. de diensten die een aangewezen luchtvaartmaatschappij onderhoudt op de omschreven routes, dienen als voornaamste doel te hebben het verschaffen van een capaciteit die beantwoordt aan de verkeersbehoeften tussen het land waar die luchtvaartmaatschappij gevestigd is en het land van bestemming van het verkeer. Het recht van aangewezen luchtvaartmaatschappij van elke Overeenkomstsluitende Partij om, op punten op het grondgebied van de andere aangewezen luchtvaartmaatschappij van elke Overeenkomstsluitende Partij, internationaal verkeer op te nemen of af te zetten, bestemd voor of komende van derde landen op de omschreven luchtroutes, wordt uitgeoefend overeenkomstig de algemene beginselen van ordelijke ontwikkeling die beide Overeenkomstsluitende Partijen erkennen en de algemene beginselen volgens welke de capaciteit dient te zijn afgestemd op :
a) de verkeersbehoeften tussen het grondgebied van de Overeenkomstsluitende Partij die de luchtvaartmaatschappij heeft aangewezen en de bestemmingen van het verkeer op de omschreven luchtroutes;
b) de vereisten van de lange-afstandsdiensten, en;
c) de behoeften aan luchtvervoer van het gebied dat door de luchtvaartmaatschappij wordt aangedaan, nadat rekening is gehouden met de lokale en regionale diensten.
 Art.    9 . 1. De tarieven te heffen door de luchtvaartmaatschappij van een der Overeenkomstsluitende Partijen voor vervoer naar of uit het grondgebied van de andere Overeenkomstsluitende Partij worden vastgesteld op een redelijk niveau, waarbij terdege rekening wordt gehouden met alle in aanmerking komende factoren, daaronder begrepen de exploitatiekosten, een redelijke winst, de kenmerken van de dienst (zoals snelheid en accomodatie) en de tarieven van andere luchtvaartmaatschappijen zoals die worden toegepast op de omschreven routes of delen daarvan.
2. De in lid 1 van dit artikel bedoelde tarieven worden, indien mogelijk, in onderlinge overeenstemming vastgesteld door de betrokken aangewezen luchtvaartmaatschappijen van de beide Overeenkomstsluitende Partijen en, wanneer dit wenselijk wordt geacht, in overleg met andere luchtvaartmaatschappijen die de gehele route of delen daarvan exploiteren, en die overeenstemming dient, zo mogelijk, te worden bereikt door middel van de procedure van de "International Air Transport Association" ter vaststelling van de tarieven.
3. De aldus overeengekomen tarieven worden ten minste dertig dagen voor de voorgestelde datum van invoering aan de luchtvaartautoriteiten van de beide Overeenkomstsluitende Partijen ter goedkeuring voorgelegd; in bijzondere gevallen kan deze termijn worden verkort, behoudens toestemming van de genoemde autoriteiten.
4. Indien de aangewezen luchtvaartmaatschappijen niet tot overeenstemming kunnen komen omtrent een of meer van deze tarieven, of indien om een andere reden een tarief niet kan worden vastgesteld overeenkomstig lid 2 van dit artikel, of indien gedurende de eerste vijftien dagen van de periode van dertig dagen, genoemd in lid 3 van dit artikel, de ene Overeenkomstsluitende Partij de andere mededeelt dat zij een tarief, vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van lid 2 van dit artikel, onbevredigend acht, trachten de luchtvaartautoriteiten van de Overeenkomstsluitende Partijen in onderling overleg het tarief vast te stellen.
5. Indien de luchtvaartautoriteiten niet tot overeenstemming kunnen komen omtrent de goedkeuring van een hun ingevolge lid 3 van dit artikel voorgelegd tarief of omtrent de vaststelling van een tarief ingevolge lid 4, wordt het geschil opgelost overeenkomstig de bepalingen van artikel 12 van deze Overeenkomst.
6. Behoudens de bepalingen van lid 3 van dit artikel wordt geen tarief van kracht indien de luchtvaartautoriteiten van elk der Overeenkomstsluitende Partijen dit niet hebben goedgekeurd.
7. De overeenkomstig de bepalingen van dit artikel vastgestelde tarieven blijven van kracht totdat nieuwe tarieven zijn vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van dit artikel.
 Art.    10 . In een geest van nauwe samenwerking raadplegen de luchtvaartautoriteiten van beide Overeenkomstsluitende Partijen elkander van tijd tot tijd om de uitvoering en bevredigende naleving van de bepalingen van deze Overeenkomst en de Bijlage daarbij te verzekeren.
 Art.    11 . Bewijzen van luchtwaardigheid en bewijzen van bevoegdheid welke zijn uitgereikt of geldig verklaard door een der Overeenkomstsluitende Partijen en die nog van kracht zijn, worden als geldig erkend door de andere Overeenkomstsluitende Partij wat de exploitatie van de overeengekomen diensten betreft.
Iedere Overeenkomstsluitende Partij behoudt zich het recht voor de erkenning van bewijzen van bevoegdheid voor vluchten boven haar eigen grondgebied te weigeren, indien deze bewijzen door een andere Staat aan haar eigen onderdanen zijn verleend of voor hen geldig zijn verklaard.
 Art.    12 . 1. Indien tussen de Overeenkomstsluitende Partijen een geschil mocht ontstaan omtrent de uitlegging of toepassing van deze Overeenkomst, trachten de Overeenkomstsluitende Partijen eerst dit geschil te regelen door middel van onderhandelingen. Deze onderhandelingen dienen te beginnen zestig dagen nadat een der Partijen het verzoek van de andere heeft ontvangen.
2. Indien de Overeenkomstsluitende Partijen er niet in slagen door middel van onderhandelingen een regeling te treffen, wordt het geschil ter beslissing voorgelegd aan een scheidsgerecht van drie scheidsrechters, van wie elk der Overeenkomstsluitende Partijen er een aanwijst, terwijl over de derde, die als voorzitter optreedt, overeenstemming wordt bereikt door de twee aldus gekozen scheidsrechters, mits deze derde scheidsrechter geen onderdaan van een der Overeenkomstsluitende Partijen is. Elk der Overeenkomstsluitende Partijen wijst haar scheidsrechter aan binnen twee maanden na de datum van overhandiging door een der Partijen aan de andere Partij van een diplomatieke nota waarin om een scheidsrechterlijke beslissing in het geschil wordt gezocht en over de derde scheidsrechter wordt overeenstemming bereikt binnen een maand na een zodanige termijn van twee maanden. Indien een der Overeenkomstsluitende Partijen nalaat binnen de aangegeven termijn een scheidsrechter aan te wijzen, of indien geen overeenstemming over de derde scheidsrechter wordt bereikt, kan elk der Overeenkomstsluitende Partijen de President van de Raad van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie verzoeken een scheidsrechter of eventueel scheidsrechters te benoemen. In dat geval dient de derde scheidsrechter onderdaan te zijn van een derde Staat en treedt hij op als President van het scheidsgerecht.
3. Tenzij de Overeenkomstsluitende Partijen anders overeenkomen, stelt het scheidsgerecht zijn eigen zetel vast en bepaalt het zijn eigen procedureregels.
4. Het scheidsgerecht poogt het geschil met eenparigheid van stemmen op te lossen. Indien zulks niet mogelijk is, wordt het geschil opgelost bij een meerderheid van stemmen.
5. De Overeenkomstsluitende Partijen verbinden zich ertoe zich aan iedere ingevolge lid 2, 3 en 4 van dit artikel genomen beslissing te houden.
 Art.    13 . 1. Indien een der Overeenkomstsluitende Partijen het wenselijk acht bepalingen van deze Overeenkomst te wijzigen, kan zij de andere Overeenkomstsluitende Partij om overleg verzoeken. Dit overleg, dat kan plaatsvinden tussen de luchtvaartautoriteiten, kan zowel mondeling als schriftelijk geschieden, en vangt aan binnen een termijn van zestig dagen te rekenen vanaf de datum van het verzoek. Alle wijzigingen die aldus zijn overeengekomen, treden in werking wanneer zij zijn bevestigd door middel van een diplomatieke notawisseling.
2. Wijzigingen van de routes kunnen worden aangebracht bij rechtstreekse overeenstemming tussen de luchtvaartautoriteiten van de Overeenkomstsluitende Partijen.
 Art.    14 . Elke Overeenkomstsluitende Partij kan de andere Overeenkomstsluitende Partij te allen tijde mededeling doen van haar besluit deze Overeenkomst te beëindigen; deze mededeling wordt tegelijkertijd gezonden aan de Internationale Burgerluchtvaart-organisatie. Als zulke mededeling wordt gedaan, treedt de Overeenkomst buiten werking binnen twaalf maanden na de datum van ontvangst van de mededeling door de andere Overeenkomstsluitende Partij, tenzij de mededeling in onderling overleg voor het einde van deze termijn wordt ingetrokken. Indien van de andere Overeenkomstsluitende Partij geen ontvangstbevestiging wordt ontvangen, wordt de mededeling geacht te zijn ontvangen veertien dagen na ontvangst van de mededeling door de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie.
 Art.    15 . Indien ten aanzien van beide Overeenkomstsluitende Partijen een algemeen multilateraal verdrag inzake luchtvervoer van kracht wordt, wordt deze Overeenkomst gewijzigd ten einde overeen te stemmen met de bepalingen van dat verdrag.
 Art.    16 . Deze Overeenkomst en eventuele wijzigingen daarop overeenkomstig artikel 13 hierboven, worden geregistreerd bij de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie.
 Art.    17 . Deze Overeenkomst wordt van kracht en treedt in werking op de datum waarop diplomatieke nota's worden uitgewisseld waarin wordt verklaard dat de door elke Overeenkomstsluitende Partij vereiste formaliteiten zijn vervuld.
Ten blijke waarvan de ondertekenende gevolmachtigden, daartoe behoorlijk gemachtigd door hun onderscheiden Regeringen, deze Overeenkomst hebben ondertekend en daaraan hun zegel hebben gehecht.
Gedaan in tweevoud in de Engelse taal op 30 januari 1970.
Voor de Regering van het Koninkrijk België :
J.-L. LEBACQ,
Ambassadeur van België.
Voor de Regering van de Republiek der Filippijnen :
R.S. BUSUEGO,
Voorzitter van de Filippijnse Luchtvaartraad.
 BIJLAGE.
 Art.    N . routes.
 Art.    1N . I. Routes te exploiteren door de aangewezen luchtvaartmaatschappij van het koninkrijk België in beide richtingen :
Vertrekpunt

Tussenliggende

Punt in de

Verder gelegen punt

 Punten

Filippijnen

Brussel

Oostenrijk

Manilla

 Tokyo

 Griekenland

 Turkije

 Israel

 Libanon

 Irak

 Iran

 Afghanistan

 Oost- en

 West-Pakistan

 India

 Ceylon

 Birma

 Thailand

 Cambodja

 Vietnam
 Art.    2N . II. Routes te exploiteren door de aangewezen luchtvaartmaatschappij van de Republiek der Filippijnen in beide richtingen :
Vertrekpunt

Tussenliggende

Punt in

Verder gelegen punt

 punten

Belgie

Punten in de

 Vietnam

 Brussel

Een later op te geven
Filippijnen

Cambodja

 verder gelegen punt

 Thailand

 Birma

 Ceylon

 India

 Oost- en

 West-Pakistan

 Afghanistan

 Iran

 Irak

 Israel

 Libanon

 Syrie

 Turkije

 Griekenland

 Italie

 Oostenrijk

 Zwitserland

 Duitsland

 Frankrijk
 Art.  3N. III. a) Een of meer tussenliggende punten op de in de Bijlage omschreven routes kunnen, naar keuze van de aangewezen luchtvaartmaatschappij, worden overgeslagen op elke willekeurige of op alle vluchten.
b) De aangewezen luchtvaartmaatschappij kan elke willekeurige dienst of alle diensten op het grondgebied van de andere Overeenkomstsluitende Partij beëindigen.
c) Bij het exploiteren van de in deel I van deze Bijlage omschreven routes worden landingen op niet daarin vermelde punten tussen Brussel en Tokyo, via Manilla, in beide richtingen, niet beschouwd als wijzigingen van dat deel. Er worden echter geen handelsrechten verleend voor vluchten in beide richtingen tussen zulke punten en Manilla.
d) Bij het exploiteren van de in deel II van deze Bijlage omschreven routes worden landingen op niet daarin vermelde punten tussen Manilla en het later te kiezen, verder dan Brussel gelegen punt, via Brussel, in beide richtingen, niet beschouwd als wijzigingen van dat deel. Er worden echter geen handelsrechten verleend voor vluchten in beide richtingen tussen zulke punten en Brussel.


text:
Artikel    M . Op 16 april 2009 ontving de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België het bekrachtigingsinstrument van de Republiek San Marino betreffende voornoemde Overeenkomst.
Bij de bekrachtiging werd volgend voorbehoud gemaakt : " Overeenkomstig artikel 40 behoudt de Republiek San Marino zich het recht voor deze overeenkomst enkel toe te passen op het internationale reiscontract dat deels of helemaal in een andere Staat uitgevoerd moet worden dan de Staat waar de overeenkomst werd afgesloten of de Staat van vertrek van de reiziger " (niet-officiële vertaling van de originele tekst in het Engels).
Overeenkomstig artikel 36, paragraaf 2, van de Overeenkomst, zal deze ten aanzien van de Republiek San Marino in werking treden op 16 juli 2009.