text:
Artikel    1 . Doel van de Overeenkomst.
1. De Partijen verbinden zich ertoe, teneinde gewelddadigheden gepleegd door en wangedrag van toeschouwers rond voetbalwedstrijden te voorkomen en te bestrijden, binnen de mogelijkheden van hun onderscheiden constitutionele bepalingen, de nodige stappen te ondernemen om uitvoering te geven aan de bepalingen van dit Verdrag.
2. De Partijen passen de bepalingen van deze Overeenkomst, waar nodig met eventuele aanpassing, toe op andere sporten en sportevenementen, waar gevreesd kan worden voor gewelddadigheden gepleegd door of wangedrag van toeschouwers.
 Art.    2 . Binnenlandse coördinatie.
De Partijen coördineren het beleid en de maatregelen van hun ministeries van algemeen bestuur en andere overheidsinstanties ter bestrijding van gewelddadigheden gepleegd door en wangedrag van toeschouwers, waar passend door het instellen van coördinerende lichamen.
 Art.    3 . Maatregelen.
1. De Partijen verbinden zich ertoe de formulering en tenuitvoerlegging te verzekeren van maatregelen met het oogmerk gewelddadigheden gepleegd door en wangedrag van toeschouwers te voorkomen en te bestrijden, met in begrip van met name :
a) het verzekeren dat voldoende middelen ter handhaving van de openbare orde worden aangewend om uitbarstingen van geweld en wangedrag tegen te gaan, zowel in de onmiddellijke nabijheid van en binnen de stadions als langs de door de toeschouwers gebruikte routes;
b) het vergemakkelijken van nauwe samenwerking en uitwisseling van desbetreffende informatie tussen de politiekorpsen van de diverse betrokken plaatsen of van plaatsen die, vermoedelijk betrokken zullen worden;
c) het toepassen of indien nodig aannemen van wetgeving, waarin wordt bepaald dat aan degenen die schuldig worden bevonden aan overtredingen samenhangend met gewelddadigheden gepleegd door of wangedrag van toeschouwers, passende straffen of, naar gelang van het geval, passende administratieve maatregelen worden opgelegd.
2. De Partijen verbinden zich ertoe een verantwoordelijke organisatie en een verantwoordelijk gedrag van clubs van supporters te bevorderen alsmede van benoeming van ordebewaarders uit de leden daarvan om hulp te bieden bij het toezicht op en de voorlichting van de toeschouwers bij wedstrijden en om groepen supporters die naar wedstrijden elders reizen, te begeleiden.
3. De Partijen bevorderen de coördinatie, voor zover zulks wettelijk mogelijk is, van de regelingen voor reizen vanaf de plaats van vertrek, met de medewerking van clubs, georganiseerde supporters en reisbureaus, ten einde potentiële onruststokers te beletten te vertrekken om wedstrijden bij te wonen.
4. De Partijen streven ernaar, waar nodig door de invoering van passende wetgeving die straffen op niet-naleving van de bepalingen ervan bevat of door andere passende middelen, te verzekeren dat daar waar uitbarstingen van gewelddadigheden en wangedrag van de zijde van toeschouwers te vrezen zijn, sportorganisaties en clubs, waar passend, te zamen met stadioneigenaren en overheidsinstanties, overeenkomstig de verantwoordelijkheden omschreven in de nationale wetgeving, praktische maatregelen nemen bij en in stadions ter voorkoming of bestrijding van zulk geweld of wangedrag, waaronder :
a) het verzekeren dat de inrichting en constructie van stadions gericht zijn op de veiligheid van toeschouwers, geweld tussen de toeschouwers niet gemakkelijk in de hand werken, doelmatig toezicht op de menigte mogelijk maken, passende barrières of hekken omvatten en voorzien in behoorlijke faciliteiten voor de werkzaamheden van de veiligheidsdiensten en politiekorpsen;
b) het op doeltreffende wijze van elkaar scheiden van groepen rivaliserende supporters door aan groepen bezoekende supporters, wanneer deze worden toegelaten, bepaalde tribunevakken toe te wijzen;
c) het verzekeren van deze scheiding door een strikte controle op de verkoop van toegangskaarten en het nemen van bijzondere voorzorgsmaatregelen in de tijd onmiddellijk voorafgaand aan de wedstrijd;
d) het buitensluiten van of het verbieden van toegang tot wedstrijden en stadions aan bekende of potentiële onruststokers of personen die onder invloed van alcohol of verdovende middelen verkeren, voor zover zulks wettelijk mogelijk is;
e) het aanbrengen van een doeltreffende omroepinstallatie en het erop toezien dat daarvan ten volle gebruik wordt gemaakt, alsook van het wedstrijdprogramma en van andere publiciteitsmiddelen om goed gedrag van de toeschouwers te bevorderen;
f) het verbieden van het binnenbrengen van alcoholische dranken door toeschouwers in stadions; het beperken en bij voorkeur verbieden van de verkoop en distributie van alcoholische dranken in stadions en het verzekeren dat alle verkrijgbare dranken op veilige wijze verpakt zijn;
g) het zorgen voor controle teneinde te verzekeren dat de toeschouwers geen voorwerpen binnenbrengen die naar alle waarschijnlijkheid zullen worden gebruikt bij gewelddadigheden, en evenmin vuurwerk of soortgelijke zaken;
h) het verzekeren dat de verbindingsfunctionarissen vóór de wedstrijden met de betrokken overheidsinstanties samenwerken inzake de te treffen regelingen voor beteugeling van de menigte opdat de desbetreffende voorschriften door gezamenlijk optreden worden gehandhaafd.
5. De Partijen nemen passende sociale en opvoedkundige maatregelen, en denken daarbij vooral aan de grote potentiële invloed van de massamedia, ter voorkoming van geweld bij en gepaard gaande met sport, met name door via opvoedkundige en andere campagnes het sportideaal uit te dragen en door het begrip " fair play " krachtig te steunen, vooral onder de jongeren, teneinde het wederzijds respect, zowel onder de toeschouwers als tussen de sportbeoefenaars te vergroten, en ook door een ruimere mate van actieve sportbeoefening te bevorderen.
 Art.    4 . Internationale samenwerking.
1. De Partijen werken nauw samen betreffende de aangelegenheden waarop deze Overeenkomst betrekking heeft en bevorderen, waar passend, een soortgelijke samenwerking tussen de betrokken nationale sportinstanties.
2. Voorafgaand aan internationale clubwedstrijden en wedstrijden tussen vertegenwoordigende elftallen alsook toernooien, nodigen de betrokken Partijen hun bevoegde autoriteiten, met name de sportorganisaties uit, aan te geven bij welke wedstrijden gewelddadigheden of wangedrag van de zijde van toeschouwers te vrezen is. In gevallen waarin zulke wedstrijden bekend zijn geworden, regelen de bevoegde autoriteiten van het gastheerland van de desbetreffende wedstrijd het overleg tussen de betrokkenen. Dit overleg dient zo spoedig mogelijk plaats te vinden, het behoort niet later dan twee weken vóór de wedstrijd wordt gehouden plaats te vinden, en dient de regelingen, maatregelen en voorzorgsmaatregelen te omvatten die moeten worden genomen vóór, tijdens en na de wedstrijd met inbegrip, waar nodig, van andere maatregelen naast die welke in deze Overeenkomst zijn opgenomen.
 Art.    5 . Vaststelling identiteit en behandeling van overtreders.
1. Met eerbiediging van de bestaande gerechtelijke procedures en van het beginsel van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, streven de Partijen ernaar te verzekeren dat de identiteit van toeschouwers die geweld plegen of zich te buiten gaan aan ander strafbaar gedrag, wordt vastgesteld en dat zij worden berecht met inachtneming van een behoorlijke rechtsgang.
2. Waar passend, vooral in het geval van bezoekende supporters, en overeenkomstig de toepasselijke internationale overeenkomsten, dienen de Partijen te overwegen :
a) de rechtsvervolging van personen die zijn aangehouden in verband met gewelddadigheden of ander strafbaar gedrag rond sportevenementen, over te dragen aan het land waar deze wonen;
b) de uitlevering te verzoeken van personen die verdacht worden van gewelddadigheden of ander strafbaar gedrag rond sportevenementen;
c) personen die zijn veroordeeld wegens gewelddadigheden of ander strafbaar gedrag rond sportevenementen over te dragen aan het betreffende land, zodat zij hun straf aldaar kunnen ondergaan.
 Art.    6 . Bijkomende maatregelen.
1. De Partijen verbinden zich ertoe, nauw samen te werken met hun desbetreffende nationale sportorganisaties en clubs en, waar passend, met stadioneigenaren, inzake regelingen betreffende de planning en uitvoering van wijzigingen in de constructie van de stadions of andere wijzigingen, met inbegrip van de toegangen tot en de uitgangen van de stadions, die nodig zijn ter verhoging van de veiligheid en ter voorkoming van geweld.
2. De Partijen verbinden zich ertoe, waar nodig en in daarvoor in aanmerking komende gevallen, te bevorderen dat er een pakket van eisen wordt vastgesteld voor de keuze van stadions, dat rekening houdt met de veiligheid van de toeschouwers en de nodige aandacht schenkt aan het voorkomen van geweld tussen de toeschouwers, vooral voor de stadions die worden gebruikt voor wedstrijden die naar alle waarschijnlijkheid grote of onordelijke massa's zullen trekken.
3. De Partijen verbinden zich ertoe, hun nationale sportorganisaties aan te moedigen, hun voorschriften voortdurend kritisch te bezien, ten einde de factoren die kunnen leiden tot uitbarstingen van geweld van spelers of toeschouwers in de hand te kunnen houden.
 Art.    7 . Verstrekking van informatie.
Iedere Partij doet de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa alle desbetreffende informatie toekomen in een van de officiële talen van de Raad van Europa, betreffende de door haar genomen wetgevende of andere maatregelen teneinde te voldoen aan de bepalingen van deze Overeenkomst, met betrekking tot voetbal of andere takken van sport.
 Art.    8 . Permanente Commissie.
1. Voor de toepassing van deze Overeenkomst wordt hierbij een Permanente Commissie ingesteld.
2. Iedere Partij kan zich in de Permanente Commissie laten vertegenwoordigen door een of meer afgevaardigden. Iedere Partij beschikt over één stem.
3. Iedere Lid-Staat van de Raad van Europa of andere Staat die Partij is bij het Europees Cultureel Verdrag, die geen Partij is bij de Overeenkomst, kan zich in de Commissie laten vertegenwoordigen door een waarnemer.
4. De Permanente Commissie kan met algemene stemmen iedere Staat die geen lid is van de Raad van Europa en die geen Partij is bij de Overeenkomst en iedere betrokken sportorganisatie, uitnodigen zich bij een of meer van haar bijeenkomsten te laten vertegenwoordigen door een waarnemer.
5. De Permanente Commissie wordt bijeengeroepen door de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa en houdt haar eerste bijeenkomst binnen één jaar na de datum van inwerkingtreding van de Overeenkomst. Zij komt vervolgens ten minste eenmaal per jaar bijeen en bovendien wanneer een meerderheid van de Partijen hierom verzoekt.
6. De meerderheid van de Partijen vormt het noodzakelijke quorum om een bijeenkomst van de Permanente Commissie te houden.
7. Met inachtneming van de bepalingen van deze Overeenkomst, stelt de Permanente Commissie haar eigen reglement van orde vast en neemt zij dit met consensus aan.
 Art.    9 . 1. De Permanente Commissie is belast met de bewaking van de toepassing van dit Verdrag en kan met name :
a) de bepalingen van deze Overeenkomst regelmatig kritisch bezien en onderzoeken welke wijzigingen eventueel nodig zijn;
b) overleg voeren met de desbetreffende sportorganisaties;
c) de Partijen aanbevelingen doen omtrent de te nemen maatregelen voor de uitvoering van de Overeenkomst;
d) passende maatregelen aanbevelen om het publiek op de hoogte te houden van de werkzaamheden ondernomen in het kader van deze Overeenkomst;
e) het Comité van Ministers aanbevelingen doen omtrent het uitnodigen van Staten die geen lid van de Raad van Europa zijn, tot deze Overeenkomst toe te treden;
f) ieder voorstel doen dat erop is gericht de doeltreffendheid van deze Overeenkomst te verhogen.
2. Teneinde haar functies te verrichten kan de Permanente Commissie eigener beweging bijeenkomsten van deskundigen organiseren.
 Art.    10 . Na iedere bijeenkomst doet de Permanente Commissie aan het Comité van Ministers van de Raad van Europa een verslag toekomen over haar werkzaamheden en over de werking van de Overeenkomst.
 Art.    11 . Wijzigingen.
1. Wijzigingen van deze Overeenkomst kunnen worden voorgesteld door een Partij, het Comité van Ministers van de Raad van Europa of de Permanente Commissie.
2. Ieder wijzigingsvoorstel wordt door de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa toegezonden aan de Lid-Staten van de Raad van Europa, aan andere Staten die partij zijn bij het Europees Cultureel Verdrag en aan iedere Staat die geen lid is van de Raad van Europa, die is toegetreden of is uitgenodigd toe te treden tot deze Overeenkomst ingevolge het bepaalde in artikel 14.
3. Iedere door een Partij of het Comité van Ministers voorgestelde wijziging wordt uiterlijk twee maanden voor de bijeenkomst waarop deze moet worden bezien, toegezonden aan de Permanente Commissie, en de Permanente Commissie stelt het Comité van Ministers in kennis van haar mening inzake die voorgestelde wijziging, waar passend na overleg met de desbetreffende sportorganisaties.
4. Het Comité van Ministers bestudeert de voorgestelde wijziging en de mening van de Permanente Commissie en kan de wijziging aannemen.
5. De tekst van een door het Comité van Ministers ingevolge het vierde lid van dit artikel aangenomen wijziging wordt aan de Partijen toegezonden ter aanvaarding.
6. Iedere ingevolge het vierde lid van dit artikel aangenomen wijziging treedt in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van één maand nadat alle Partijen de Secretaris-Generaal in kennis hebben gesteld van hun aanvaarding daarvan.
Slotbepalingen.
 Art.    12 . 1. Deze Overeenkomst staat ter ondertekening open voor de Lid-Staten van de Raad van Europa en de andere Staten die Partij zijn bij het Europees Cultureel Verdrag, die hun instemming gebonden te worden tot uitdrukking kunnen brengen door :
a) ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, of
b) ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, gevolgd door bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
2. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
 Art.    13 . 1. Deze Overeenkomst treedt in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van één maand na de datum waarop drie Lid-Staten van de Raad van Europa hun instemming door deze Overeenkomst te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht overeenkomstig het bepaalde in artikel 12.
2. Ten aanzien van iedere ondertekenende Lid-Staat die later zijn instemming door deze Overeenkomst te worden gebonden tot uitdrukking heeft gebracht, treedt de Overeenkomst in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van één maand na de datum van ondertekening of van neerlegging van de akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
 Art.    14 . 1. Na de inwerkingtreding van deze Overeenkomst kan het Comité van Ministers van de Raad van Europa, na raadpleging van de Partijen, iedere Staat die geen lid is van de Raad van Europa uitnodigen toe te treden tot de Overeenkomst, zulks bij een besluit genomen met de meerderheid, voorzien in artikel 20, letter d, van het Statuut van de Raad van Europa en met algemene stemmen van de vertegenwoordigers van de Overeenkomstsluitende Staten die het recht hebben in het Comité van Ministers zitting te hebben.
2. Ten aanzien van iedere toetredende Staat treedt de Overeenkomst in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van één maand na de datum van neerlegging van de akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
 Art.    15 . 1. Iedere Staat kan bij ondertekening of bij neerlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, aangeven op welk grondgebied of op welke grondgebieden deze Overeenkomst van toepassing zal zijn.
2. Iedere Partij kan te allen tijde daarna door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte verklaring de toepasselijkheid van deze Overeenkomst uitbreiden tot ieder ander in de verklaring genoemd grondgebied. De Overeenkomst treedt in werking ten aanzien van dit grondgebied op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van één maand na de datum van ontvangst van de verklaring door de Secretaris-Generaal.
3. Iedere krachtens het bepaalde in de twee voorgaande leden afgelegde verklaring kan, ten aanzien van ieder in die verklaring genoemd grondgebied, worden ingetrokken door middel van een aan de Secretaris-Generaal gerichte kennisgeving. De intrekking wordt van kracht op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van zes maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
 Art.    16 . 1. Iedere Partij kan te allen tijde deze Overeenkomst opzeggen door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte kennisgeving.
2. De opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van zes maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
 Art.    17 . De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa stelt de Lid-Staten van de Raad van Europa, de Staten die Partij zijn bij het Europees Cultureel Verdrag, alsmede iedere Staat die tot deze Overeenkomst is toegetreden, in kennis van :
a) iedere ondertekening overeenkomstig artikel 12;
b) de neerlegging van iedere akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding overeenkomstig artikel 12 of 14;
c) iedere datum van inwerkingtreding van deze Overeenkomst overeenkomstig de artikelen 13 en 14;
d) iedere mededeling, gedaan overeenkomstig het bepaalde in artikel 7;
e) ieder verslag, opgesteld ingevolge het bepaalde in artikel 10;
f) ieder wijzigingsvoorstel of iedere wijziging, aangenomen overeenkomstig artikel 11 en de datum waarop de wijziging van kracht wordt;
g) iedere verklaring, afgelegd overeenkomstig het bepaalde in artikel 15;
h) iedere kennisgeving, gedaan overeenkomstig het bepaalde in artikel 16, alsmede de datum waarop de opzegging van kracht wordt.
TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekenden, zijnde daartoe behoorlijk gemachtigd, deze Overeenkomst hebben ondertekend.
Gedaan te Straatsburg, op 19 augustus 1985, in de Engelse en de Franse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek, in een enkel exemplaar, dat zal worden neergelegd in het archief van de Raad van Europa. De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa doet hiervan voor eensluidend gewaarmerkte afschriften toekomen aan iedere Lid-Staat van de Raad van Europa, aan iedere Staat die Partij is bij het Europees Cultureel Verdrag en aan iedere Staat die is uitgenodigd tot deze Overeenkomst toe te treden.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Deze Overeenkomst werd ondertekend door de volgende Staten :
Oostenrijk, België, Cyprus, Denemarken, Frankrijk, Griekenland, Ijsland, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Portugal, Spanje, Zweden, Turkije, Verenigd Koninkrijk, Finland, Malta, Zwitserland, Hongarije.

Lijst der gebonden Staten.

--------------------------

Staten

 Datum van de neerlegging van

 Datum van

 de bekrachtigingsoorkonde (B)

inwerkingtreding

 (B) of van de definitieve

 ondertekening (O)
----------------------------------------------------------------------
Belgie

 24 augustus 1990 (B)

 1 oktober 1990
Cyprus

 22 juni 1987 (B)

 1 augustus 1987
Denemarken

 19 augustus 1985 (O)

 1 november 1985
Finland

16 januari 1987 (B)

1 maart 1987
Frankrijk (1)

17 maart 1987 (B)

1 mei 1987
Griekenland

26 oktober 1988 (B)

1 december 1988
Hongarije

18 april 1990 (O)

1 juni 1990
Italie

 8 november 1985 (B)

1 januari 1986
Luxemburg

10 februari 1988 (B)

 1 april 1988
Nederland (2)

30 december 1988 (B)

 1 februari 1989
Noorwegen

14 april 1987 (O)

1 juni 1987
Oostenrijk

 4 februari 1988 (B)

1 april 1988
Portugal

 26 juni 1987 (B)

 1 augustus 1987
Spanje

 16 juli 1987 (B)

 1 september 1987
Verenigd

 Koninkrijk

19 augustus 1985 (O)

 1 november 1985
Ijsland

23 januari 1986 (B)

1 maart 1986
Zweden

 13 september 1985 (O)

1 november 1985

(1) Van toepassing op de Europese en de overzeese departementen

van de Republiek.

(2) Voor het Koninkrijk in Europa.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . 1. Met het oog op de afgifte van documenten of verklaringen overeenkomstig artikel 25 van het op 28 juli 1951 te Genève ondertekende Verdrag betreffende de status van vluchtelingen, kan de Overeenkomstsluitende Staat op het grondgebied waarvan een vluchteling, in de zin van het hiervoor bedoelde Verdrag en van het Protocol van 1967 betreffende de status van vluchtelingen, rechtmatig verblijft, zich wenden tot iedere andere Overeenkomstsluitende Staat op het grondgebied waarvan betrokkene eerder heeft verbleven, ten einde gegevens te verkijgen omtrent de identiteit en de burgelijke staat waarmee hij in die Staat is toegelaten of ingeschreven.
2. In geen geval mag een dergelijk verzoek worden gericht aan de Staat van herkomst van betrokkene. Ten aanzien van iedere andere Staat onthoudt de Staat van verblijf zich ervan een dergelijk verzoek te doen wanneer hierdoor de veiligheid van de vluchteling of van zijn familieleden in gevaar zou kunnen worden gebracht.
3. De verzoekende Staat mag de op grond van deze Overeenkomst verstrekte gegevens niet gebruiken voor andere doeleinden dan die zijn aangeduid in het eerste lid.
 Art.    2 . 1. De uitwisseling van gegevens geschiedt tussen de in artikel 3 aangewezen autoriteiten, hetzij rechtstreeks hetzij langs diplomatieke of consulaire weg, door middel van een meertalig formulier, waarvan het model als bijlage is gehecht aan deze Overeenkomst.
2. De aangezochte autoriteit dient op het formulier, naast de door de verzoekende autoriteit gevraagde gegevens te vermelden waarover zij beschikt, behalve in de gevallen waarin zij meent dat door de openbaarmaking ervan haar openbare orde of de veiligheid van de vluchteling of van zijn familieleden in gevaar zouden kunnen worden gebracht.
3. Het formulier wordt zo spoedig mogelijk kosteloos terugezonden.
 Art.    3 . Bij de ondertekening, de bekrachtiging, aanvaarding, of goedkeuring of de toetreding, doet iedere Staat mededeling van de centrale autoriteit, die door hem is aangewezen om het verzoek om gegevens op te stellen, dan wel hierop te antwoorden. Federale Staten hebben de mogelijkheid verscheidene autoriteiten aan te wijzen.
 Art.    4 . 1. Alle in het formulier op te nemen gegevens worden geschreven in Latijnse drukletters; zij kunnen bovendien worden geschreven in de lettertekens van de taal van de verzoekende autoriteit.
2. Indien de verzoekende autoriteit of de aangezochte autoriteit niet in staat is een vakje of een gedeelte van een vakje te vullen, dan wordt dit vakje of dit gedeelte van het vakje door strepen onbruikbaar gemaakt.
 Art.    5 . 1. De data worden geschreven in Arabische cijfers; zij geven achtereenvolgens aan onder de symbolen, Jo, Mo en An, de dag, de maand en het jaar. De dag en de maand worden aangeduid door twee cijfers, het jaar door vier cijfers. De eerste negen dagen van de maand en de eerste negen maanden van het jaar worden aangeduid door de cijfers 01 tot en met 09.
2. De naam van iedere plaats vermeld op het formulier wordt gevolgd door de naam van de Staat waar deze plaats is gelegen, wanneer deze Staat niet de Staat is van de verzoekende auroriteit.
3. Uitsluitend de volgende symbolen worden gebruikt :
- voor het aanduiden van het mannelijk geslacht, de letter M, het vrouwelijk geslacht de letter F;
- voor het aanduiden van de nationaliteit, de letters die worden gebruikt te aanduiding van het land van registratie van de motorvoertuigen;
- voor het aanduiden van de huwelijkssituatie, de letter C voor ongehuwd, de letters Ma voor gehuwd, de letters Dm voor overlijden van de man, Df voor overlijden van de vrouw, Div voor echtscheiding, Sc voor scheiding van tafel en bed en A voor huwelijk nietig verklaard;
- voor het aanduiden van de status van vluchteling, de letters REF;
- voor het aanduiden van de status van staatloze, de letters APA.
4. In geval van huwelijk, van scheiding van tafel en bed, van ontbinding of van nietigverklaring van het huwelijk, worden na de vermelding van het desbetreffende symbool, de datum en de plaats van de gebeurtenis vermeld.
 Art.    6 . 1. Op de voorzijde van ieder formulier worden de onveranderlijke vermeldingen, met uitzondering van de in artikel 5 voor de data voorgeschreven symbolen, gedrukt in ten minste twee talen, waaronder de officiële taal of één van de officiële talen van de verzoekende Staat en de Franse taal.
2. De betekenis van de symbolen dient in ieder geval te worden aangegeven in de officiële taal of één van de officiële talen van elk van de Staten die, op het tijdstip van ondertekening van deze Overeenkomst lid zijn van de Internationale Commissie voor de Burgerlijke Stand, alsmede in de Engelse taal.
3. Op de achterzijde van ieder formulier moeten staan :
- een verwijzing naar de Overeenkomst in de talen aangegeven in het tweede lid van dit artikel;
- de vertaling van de onveranderlijke vermeldingen in de talen aangegeven in het tweede lid van dit artikel, indien deze talen niet zijn gebruikt op de voorzijde;
- een samenvatting van de artikelen 4 en 5 van de Overeenkomst, in ten minste de officiële taal of één van de officiële talen van de verzoekende autoriteit.
4. Iedere vertaling moet worden goedgekeurd door het Bureau van de Internationale Commissie voor de Burgerlijke Stand.
 Art.    7 . De formulieren worden gedagtekend en voorzien van de handtekening en het stempel van de verzoekende autoriteit en van de aangezochte autoriteit. Zij worden vrijgesteld van legalisatie of iedere soortgelijke formaliteit op het grondgebied van de Overeenkomstsluitende Staten.
 Art.    8 . Van iedere legalisatie of iedere soortgelijke formaliteit op het grondgebied van ieder van de door deze Overeenkomst gebonden Staten worden vrijgesteld de door de vluchtelingen over te leggen en door de autoriteiten van hun land van herkomst af te geven documenten betreffende de identiteit en de burgerlijke staat.
 Art.    9 . Deze Overeenkomst dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd en de akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Zwitserse Bondsraad.
 Art.    10 . 1. Deze Overeenkomst treedt in werking op de eerste dag van de derde maand volgend op de maand van nederlegging van de tweede akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding.
2. Ten aanzien van de Staat die de Overeenkomst na haar inwerkingtreding bekrachtigd, aanvaardt, goedkeurt of hiertoe toetreedt, wordt de Overeenkomst van kracht op de eerste dag van de derde maand volgend op de maand waarin deze Staat zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding heeft nedergelegd.
 Art.    11 . Iedere Staat die lid is van de Internationale Commissie voor de Burgerlijke Stand, de Europese Gemeenschappen of de Raad van Europa, kan tot deze Overeenkomst toetreden. De akte van toetreding wordt nedergelegd bij de Zwitserse Bondsraad.
 Art.    12 . Geen enkel voorbehoud op deze Overeenkomst is toegestaan.
 Art.    13 . 1. Iedere Staat kan bij de ondertekening, de bekrachtiging, de aanvaarding, de goedkeuring of de toetreding of op ieder tijdstip daarna verklaren dat deze Overeenkomst zich uitstrekt tot alle gebieden voor welker internationale betrekkingen hij verantwoordelijk is of tot een of meer van deze gebieden.
2. Deze verklaring wordt ter kennis gebracht van de Zwitserse Bondsraad en de uitbreiding wordt van kracht op een tijdstip waarop de Overeenkomst voor bedoelde Staat in werking treedt of, indien de kennisgeving later plaatsvindt, op de eerste dag van de derde maand volgend op de maand van ontvangst van de kennisgeving.
3. Iedere verklaring inzake uitbreiding kan worden ingetrokken door middel van een aan de Zwitserse Bondsraad gerichte kennisgeving en de Overeenkomst houdt op van toepassing te zijn in het bedoelde gebied op de eerste dag van de derde maand volgend op de maand van ontvangst van voornoemde kennisgeving.
 Art.    14 . 1. Deze Overeenkomst blijft voor onbepaalde tijd van kracht.
2. Iedere Staat die partij is bij deze Overeenkomst, is evenwel bevoegd de Overeenkomst op te zeggen te allen tijde na het verstrijken van een termijn van één jaar te rekenen vanaf de datum waarop de Overeenkomst voor deze Staat in werking is getreden. De opzegging wordt ter kennis gebracht van de Zwitserse Bondsraad en wordt van kracht op de eerste dag van de zesde maand volgend op de maand van ontvangst van deze kennisgeving. De Overeenkomst blijft tussen de overige Staten van kracht.
 Art.    15 . 1. De Zwitserse Bondsraad stelt de Staten die lid zijn van de Internationale Commissie voor de Burgerlijke Stand alsmede iedere andere Staat die tot deze Overeenkomst is toegetreden, in kennis van :
a) de nederlegging van iedere akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding;
b) iedere datum van inwerkingtreding van de Overeenkomst;
c) iedere verklaring betreffende territoriale uitbreiding van de Overeenkomst of de intrekking van deze verklaring, met de datum waarop zij van kracht wordt;
d) iedere opzegging van de Overeenkomst en de datum waarop deze van kracht wordt;
e) iedere verklaring krachtens artikel 3.
2. De Zwitserse Bondsraad doet de Secretaris-Generaal van de Internationale Commissie voor de Burgerlijke Stand mededeling van iedere kennisgeving gedaan overeenkomstig het eerste lid.
3. Zodra deze Overeenkomst inwerking is getreden, wordt door de Zwitserse Bondsraad een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift gezonden aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties voor registratie en publikatie overeenkomstig het bepaalde in artikel 102 van het Handvest van de Verenigde Naties.
 Bijlagen.
 Art.    N1 . Model. <Niet opgenomen wegens technische redenen. Zie B.St. 18-12-1987, p. 18993>
 Art.    N2 . Deze Overeenkomst werd ondertekend door de volgende Staten : België, Frankrijk, Griekenland, Italië, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk, Spanje, Zwitserland.
 Art.  N3. De volgende Staten hebben reeds hun bekrachtigingsoorkonde neergelegd : Nederland : 28 november 1986 (inwerkingtreding : 1 maart 1987), Frankrijk : 17 december 1986 (inwerkingtreding : 1 maart 1987) en België : 2 maart 1987 (inwerkingtreding : 1 juni 1987).
Bij de neerlegging van zijn bekrachtigingsoorkonde heeft België, overeenkomstig de bepalingen van artikel 3 als centrale autoriteit om het verzoek om gegevens op te stellen dan wel hierop te antwoorden, aangewezen :
Ministerie van Buitenlanse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking
Quatre Brasstraat 2
1000 Brussel


text:
Artikel    1 . Verplichting tot uitleveren.
Ieder van de Verdragspartijen stemt er mee in, volgens de regels en voorwaarden vastgesteld in dit Verdrag, aan de andere Partij personen uit te leveren die in de verzoekende Staat vervolgd worden, veroordeeld zijn of worden opgespoord ter uitvoering van een straf wegens een voor uitlevering vatbaar misdrijf.
 Art.    2 . Misdrijven die aanleiding geven tot uitlevering.
1. Misdrijven die aanleiding geven tot uitlevering zijn voor de toepassing van dit Verdrag misdrijven die, volgens de wetgeving van de twee Verdragspartijen, bestraft worden met een vrijheidberovende straf waarvan het maximum ten minste één jaar is of met een strengere straf. Wanneer het uitleveringsverzoek een persoon betreft, veroordeeld voor zo'n misdrijf en gezocht voor de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf, dan wordt de uitlevering slechts toegestaan indien hij werd veroordeeld tot een straf van minstens één jaar en hij nog minstens drie maanden van deze straf moet uitzitten.
2. Voor de toepassing van dit artikel is het zonder belang, of de wetgeving van beide Verdragspartijen de handelingen of verzuimen die het misdrijf uitmaken, tot dezelfde kategorie misdrijven rekent of dit misdrijf omschrijft met dezelfde of gelijkaardige bewoording.
3. Om te bepalen of een misdrijf een misdrijf is dat aanleiding geeft tot uitlevering, moet er rekening gehouden worden met het geheel van de handelingen of verzuimen die de persoon wiens uitlevering werd gevraagd, worden ten laste gelegd. Het is van geen belang of, volgens de wetgeving van beide Verdragspartijen, de elementen die het misdrijf uitmaken verschillen.
4. Wanneer het misdrijf buiten het grondgebied van de verzoekende Staat is gepleegd, zal de uitlevering worden toegestaan, indien de wetgeving van de aangezochte Staat de vervolging toelaat van een misdrijf gepleegd in gelijkaardige omstandigheden buiten zijn grondgebied.
5. Volgens de voorwaarden vastgelegd in dit Verdrag, kan de uitlevering worden toegestaan voor een misdrijf, al dan niet gepleegd vóór het van kracht worden van dit Verdrag, op voorwaarde dat :
a) in geval België de uitlevering vraagt :
(i) de handelingen of verzuimen, naar Belgisch recht, een misdrijf uitmaakten op het ogenblik dat zij werden gepleegd, en
(ii) de ten laste gelegde handelingen of verzuimen, indien ze in Australië gesteld waren op het ogenblik dat het uitleveringsverzoek ingediend werd, naar Australisch recht een misdrijf zouden uitmaken; en
b) in geval Australië de uitlevering vraagt :
de handelingen of verzuimen overeenkomstig de wetgeving van beide Verdragspartijen een misdrijf uitmaakten op het ogenblik dat ze gepleegd werden.
 Art.    3 . Uitzondering op de verplichting tot uitlevering.
1. De uitlevering wordt niet toegestaan in één van de volgende gevallen :
a) wanneer het misdrijf waarvoor de uitlevering wordt gevraagd een politiek misdrijf is. De aanslag, of de poging tot aanslag op het leven van een Staatshoofd of op dat van één van zijn familieleden wordt niet aangezien als politiek misdrijf;
b) wanneer er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat het verzoek tot uitlevering, gegrond op een gemeenrechtelijk misdrijf, gedaan is om een persoon te vervolgen of te straffen omwille van zijn ras, zijn godsdienst, zijn nationaliteit of zijn politieke overtuiging of dat de toestand van die persoon, op grond van één of ander van die redenen, gevaar loopt te verergeren;
c) wanneer het misdrijf waarvoor de uitlevering wordt gevraagd een militair misdrijf is dat geen misdrijf van gemeen recht uitmaakt, overeenkomstig de wetgeving van beide Verdragspartijen;
d) wanneer in de aangezochte Staat of in een derde Staat reeds een in kracht van gewijsde gegaan vonnis is uitgesproken betreffende het misdrijf waarvoor de uitlevering is gevraagd; of
e) wanneer volgens de wetgeving van één van beide Verdragspartijen, de verjaring van de strafvordering of van de straf is bereikt.
2. De uitlevering kan geweigerd worden in de volgende gevallen :
a) wanneer de persoon wiens uitlevering wordt gevraagd een onderdaan is van de aangezochte Staat. Indien de aangezochte Staat weigert een eigen onderdaan uit te leveren zal, wanneer de andere Verdragspartij hier om verzoekt en het volgens de wetgeving van de aangezochte Staat mogelijk is, de zaak voorgelegd worden aan de bevoegde overheden ten einde over te gaan tot overname van de vervolging van de persoon, voor een of voor alle misdrijven waarvoor de uitlevering werd gevraagd;
b) wanneer de bevoegde overheden van de aangezochte Staat beslist hebben af te zien van de vervolging van de persoon wegens het misdrijf waarvoor de uitlevering werd gevraagd;
c) wanneer het misdrijf waarvoor de persoon wiens uitlevering wordt gevraagd, wordt vervolgd of waarvoor hij is veroordeeld, volgens de wetgeving van de verzoekende Staat strafbaar is met de doodstraf, tenzij deze Staat een door de aangezochte Staat voldoende geachte verzekering geeft dat de doodstraf niet zal worden uitgevoerd;
d) wanneer het misdrijf waarvoor de uitlevering wordt gevraagd, volgens de wetgeving van de aangezochte Staat wordt aangezien als op zijn grondgebied bedreven;
e) wanneer in de aangezochte Staat tegen de gevraagde persoon vervolging is ingesteld voor het misdrijf waarvoor de uitlevering is gevraagd; of
f) wanneer de aangezochte Staat, rekening houdend met de aard van het misdrijf en de belangen van de verzoekende Staat, oordeelt dat de uitlevering strijdig zou zijn met humanitaire overwegingen zoals de leeftijd of de gezondheid van de gevraagde persoon.
3. Dit artikel doet geen afbreuk aan de verplichtingen die de Verdragspartijen hebben of zullen aangaan op grond van een multilaterale Overeenkomst.
 Art.    4 . Uitstel van uitlevering.
De aangezochte Staat kan de uitlevering van een persoon uitstellen opdat deze kan vervolgd worden of een straf kan uitboeten voor een ander misdrijf dan datgene waarvoor zijn uitlevering is gevraagd.
In dat geval brengt de aangezochte Staat de verzoekende Staat daarvan op de hoogte.
 Art.    5 . Uitleveringsprocedure en vereiste stukken.
1. Een uitleveringsverzoek wordt schriftelijk gedaan en wordt langs diplomatieke weg ingediend.
Alle dokumenten tot staving van een uitleveringsverzoek moeten authentiek verklaard worden overeenkomstig artikel 6.
2. Bij het uitleveringsverzoek moeten worden gevoegd :
a) indien de persoon verdacht wordt van een misdrijf -
een bevel tot aanhouding of een kopie ervan, een beschrijving van elk misdrijf waarvoor de uitlevering wordt gevraagd en, voor elk misdrijf dat de persoon ten laste wordt gelegd, een uiteenzetting van de feiten (handelingen of verzuimen);
b) indien de persoon bij verstek is veroordeeld -
een gerechtelijk dokument of enig ander dokument uitgaand van de verzoekende Staat, met inbegrip van een vonnis of een kopie daarvan, dat toelaat de persoon aan te houden, een beschrijving van elk misdrijf waarvoor de uitlevering wordt gevraagd en, voor elk misdrijf dat de persoon ten laste wordt gelegd, een uiteenzetting van de feiten (handelingen of verzuimen);
c) indien de persoon veroordeeld is voor een misdrijf -
de dokumenten die het bewijs leveren van de veroordeling en bestraffing, van de onmiddellijke uitvoerbaarheid van de straf, en van de mate waarin de straf nog niet werd voltrokken;
d) indien de persoon schuldig werd bevonden maar nog geen straf werd opgelegd -
de dokumenten waaruit de schuld blijkt en een verklaring waaruit blijkt dat een straf zal worden opgelegd;
e) in alle gevallen de tekst van de op het misdrijf toepasselijke bepalingen (of wat Australië betreft, naar aanleiding van een " common law " misdrijf, een verklaring in verband met het toepasselijk recht), met inbegrip van de wettelijke bepalingen betreffende de verjaring, evenals een verklaring omtrent de toepasselijke straf; en
f) in alle gevallen, een zo nauwkeurig mogelijke beschrijving van de gevraagde persoon en van elke andere informatie die kan helpen om zijn identiteit en zijn nationaliteit vast te stellen.
3. Voor zover de wetgeving van de aangezochte Staat dit toelaat, kan de uitlevering van de gevraagde persoon toegestaan worden volgens de bepalingen van dit Verdrag, niettegenstaande aan de voorwaarden gesteld in paragraaf 1 en 2 van dit artikel niet is voldaan, op voorwaarde dat de persoon ermee instemt dat een bevel tot uitlevering wordt gegeven.
4. De dokumenten tot staving van het uitleveringsverzoek zijn vergezeld van een vertaling in één van de talen van de aangezochte Staat.
 Art.    6 . Authentiekverklaring van de stukken tot staving.
1. Elk dokument, overeenkomstig artikel 5 voorgelegd tot staving van een verzoek tot uitlevering, wordt in de uitleveringsprocedure op het grondgebied van de aangezochte Staat aanvaard, indien het authentiek verklaard is.
2. Een dokument is voor de toepassing van dit Verdrag authentiek verklaard wanneer :
a) het werd ondertekend of echtverklaard door een rechter, magistraat of een ambtenaar van de verzoekende Staat; en
b) het rechtsgeldig gemaakt werd door middel van een officieel of openbaar zegel van de verzoekende Staat, van een Minister, van een Ministerie of van een ambtenaar van de Regering van de verzoekende Staat.
 Art.    7 . Aanvullende inlichtingen.
1. Wanneer de aangezochte Staat oordeelt dat de inlichtingen verschaft ter staving van het verzoek tot uitlevering van een persoon niet voldoen aan de voorwaarden voorzien in zijn eigen wetgeving inzake uitlevering, kan deze Staat verzoeken aanvullende inlichtingen mede te delen binnen een door hem bepaalde termijn.
2. Wanneer de persoon wiens uitlevering wordt gevraagd, aangehouden werd en de aanvullende inlichtingen niet volstaan of niet werden verschaft binnen de vastgestelde termijn, kan deze persoon in vrijheid worden gesteld. Deze invrijheidstelling belet de verzoekende Staat niet een nieuw verzoek tot uitlevering van de persoon in te dienen.
3. Wanneer overeenkomstig paragraaf 2 van dit artikel de persoon in vrijheid gesteld werd, brengt de aangezochte Staat de verzoekende Staat hiervan zo spoedig mogelijk op de hoogte.
 Art.    8 . Voorlopige aanhouding.
1. In geval van spoed kan een Verdragspartij hetzij door bemiddeling van de " Organisation Internationale de Police Criminelle (INTERPOL) ", hetzij schriftelijk, om de voorlopige aanhouding van de opgezochte persoon verzoeken, in afwachting van het indienen van het uitleveringsverzoek langs diplomatieke weg.
2. Het verzoek bevat een beschrijving van de opgezochte persoon, een bevestiging dat de uitlevering zal gevraagd worden langs diplomatieke weg, een bevestiging van het bestaan van één van de dokumenten vermeld in paragraaf 2 van artikel 5, die de aanhouding van de persoon toelaten, een verklaring omtrent de op het misdrijf toepasselijke of toegepaste straf en, op verzoek van de aangezochte Staat, een beschrijving van de ten laste gelegde handelingen of verzuimen die het misdrijf uitmaken.
3. Bij ontvangst van een dergelijk verzoek zal de aangezochte Staat de passende maatregelen treffen om de gevraagde persoon aan te houden. De verzoekende Staat wordt onmiddellijk ingelicht over het gevolg dat aan zijn verzoek werd gegeven.
4. Een persoon aangehouden op grond van een dergelijk verzoek kan in vrijheid gesteld worden wanneer er na verloop van een termijn van vijfenveertig dagen na zijn aanhouding geen verzoek tot uitlevering, vergezeld van de in artikel 5 vermelde stukken, werd ontvangen.
5. De invrijheidstelling van de persoon overeenkomstig paragraaf 4 van dit artikel belet niet dat een uitleveringsprocedure betreffende de gevraagde persoon wordt ingesteld, wanneer het verzoek nadien toekomt.
 Art.    9 . Samenloop van verzoeken.
1. Wanneer vanwege twee of meer Staten uitleveringsverzoeken worden ontvangen door dezelfde persoon, beslist de aangezochte Staat aan welke van deze Staten de persoon zal uitgeleverd worden en deelt hij zijn beslissing mee aan de verzoekende Staten.
2. Om te beslissen aan welke Staat een persoon zal uitgeleverd worden, neemt de aangezochte Staat alle omstandigheden in acht en in het bijzonder :
a) de ernst van de misdrijven;
b) tijdstip en plaats waarop elk misdrijf werd gepleegd;
c) de respektieve data van de verzoeken;
d) de nationaliteit van de persoon; en
e) de gewone verblijfplaats van de persoon.
 Art.    10 . _ Overgave van de persoon.
1. Zodra de aangezochte Staat een beslissing betreffende het uitleveringsverzoek heeft genomen, deelt zij ze langs diplomatieke weg aan de verzoekende Staat mede.
2. Wanneer de uitlevering van een persoon voor een misdrijf is toegestaan, gebeurt de overgave van de persoon op een voor de verzoekende Staat geschikte plaats op het grondgebied van de aangezochte Staat.
3. De verzoekende Staat dient de persoon van het grondgebied van de aangezochte Staat over te nemen binnen een door deze Staat bepaalde, redelijke termijn. Wanneer de persoon binnen deze termijn niet werd overgenomen, kan de aangezochte Staat weigeren hem voor hetzelfde misdrijf uit te leveren.
4. Wanneer een Verdragspartij door overmacht verhinderd wordt de persoon uit te leveren of over te nemen, zal deze de andere Verdragspartij daarvan op de hoogte brengen. Beide Verdragspartijen komen dan een nieuwe datum voor de overgave overeen en de bepalingen van paragraaf 3 van dit artikel zijn van toepassing.
 Art.    11 . Teruggave van voorwerpen.
1. Wanneer de uitlevering is toegestaan en voor zover de wetgeving van de aangezochte Staat dit toelaat, worden de voorwerpen, gevonden in de aangezochte Staat, die voorkomen uit het misdrijf of die kunnen dienen als overtuigingsstukken, op zijn verzoek overhandigd aan de verzoekende Staat.
2. Onder voorbehoud van paragraaf 1 van dit artikel worden de hogervermelde voorwerpen, op zijn verzoek aan de verzoekende Staat overhandigd, zelfs wanneer de toegestane uitlevering niet kan worden uitgevoerd omwille van de dood of de ontsnapping van de gevraagde persoon.
3. De rechten van de aangezochte Staat of van derden op die voorwerpen, worden gevrijwaard. Wanneer zulke rechten bestaan worden de voorwerpen, op zijn verzoek, zonder kosten teruggegeven aan de aangezochte Staat, zodra de procedure beëindigd is in de verzoekende Staat.
4. De aangezochte Staat kan de in dit artikel bedoelde voorwerpen tijdelijk onder zich houden wanneer dit noodzakelijk geacht wordt met het oog op een strafrechtelijk of burgerrechtelijk geding. In dit geval kan de verzoekende Staat de tijdelijke afgifte van de voorwerpen vragen en er zich toe verbinden ze terug te zenden, op verzoek van de aangezochte Staat, zodra het geding dat gevoerd wordt op zijn grondgebied het toelaat.
 Art.    12 . Specialiteitsregel.
1. Onder voorbehoud van paragraaf 3 van dit artikel zal een persoon, uitgeleverd op grond van dit Verdrag niet op het grondgebied van de verzoekende Staat worden vastgehouden, veroordeeld, of aan om het even welke vrijheidberovende maatregel onderworpen worden, voor een misdrijf gepleegd vóór zijn uitlevering, tenzij :
(i) voor een misdrijf waarvoor de uitlevering werd toegestaan; of
(ii) voor ieder ander misdrijf dat aanleiding geeft tot uitlevering, voor zover de aangezochte Staat toestemt in zijn opsluiting, veroordeling of onderwerping aan een vrijheidberovende maatregel.
2. Een verzoek om toestemming vanwege de aangezochte Staat overeenkomstig dit artikel, dient vergezeld te zijn van de stukken vermeld in artikel 5.
3. Paragraaf 1 van dit artikel is niet van toepassing indien de persoon ofschoon hij daartoe de gelegenheid heeft gehad het grondgebied van de verzoekende Staat niet heeft verlaten binnen vijfenveertig dagen die volgen op zijn definitieve invrijheidstelling naar aanleiding van het misdrijf waarvoor hij werd uitgeleverd, of indien hij, na het verlaten ervan, vrijwillig is teruggekeerd naar het grondgebied van de verzoekende Staat.
 Art.    13 . Verdere uitlevering aan een derde Staat.
1. De uitgeleverde persoon mag door de verzoekende Staat niet worden overgegeven aan een derde Staat, wegens een misdrijf dat gepleegd is vóór zijn overgave aan de verzoekende Staat, tenzij :
a) wanneer de aangezochte Staat toestemt; of
b) wanneer de uitgeleverde persoon, ofschoon hij daartoe de gelegenheid heeft gehad, de verzoekende Staat niet heeft verlaten binnen vijfenveertig dagen die volgen op zijn definitieve invrijheidstelling naar aanleiding van het misdrijf waarvoor hij werd uitgeleverd, of indien hij, na het verlaten ervan, vrijwillig is teruggekeerd naar de verzoekende Staat.
2. Wanneer om de toestemming van de aangezochte Staat wordt verzocht overeenkomstig dit artikel, kan deze Staat verlangen dat het verzoek tot toestemming vergezeld gaat van de dokumenten voorgeschreven in artikel 5 van dit Verdrag.
 Art.    14 . Doorreis. 1. Elke Verdragspartij kan op verzoek van de andere Verdragspartij de doorreis toestaan over zijn grondgebied van een persoon die door deze laatste Partij is gevraagd aan een derde Staat in het raam van een uitleveringsverdrag. Tot staving van zijn verzoek zal de verzoekende Staat de dokumenten en inlichtingen voorleggen zoals gevraagd door de Staat tot wie het verzoek om doorreis is gericht.
2. Toelating tot doorgang van een persoon zal, overeenkomstig de wetgeving van de aangezochte Staat, eveneens toelating omvatten om de persoon gevangen te houden gedurende de doorreis.
3. Wanneer een persoon op grond van paragraaf 2 van dit artikel gevangen gehouden wordt, kan de aangezochte Staat hem in vrijheid stellen indien het transport niet wordt voortgezet binnen een redelijke tijd.
4. De verzoekende Staat betaalt de aangezochte Staat alle kosten terug welke de doorreis op diens grondgebied heeft veroorzaakt.
 Art.    15 . Kosten. 1. De aangezochte Staat treft alle passende maatregelen voor elke gerechtelijke procedure voortvloeiend uit een uitleveringsverzoek, draagt de kosten ervan en vertegenwoordigt hoe dan ook de belangen van de verzoekende Staat.
2. De aangezochte Staat betaalt de kosten veroorzaakt op zijn grondgebied naar aanleiding van de aanhouding van de persoon wiens uitlevering wordt gevraagd, en naar aanleiding van de opsluiting van die persoon totdat hij werd overgegeven aan een door de verzoekende Staat aangeduide persoon.
 Art.    16 . Inwerkingtreding en opzegging.
1. Dit verdrag treedt in werking dertig dagen na de datum waarop de Verdragspartijen elkaar schriftelijk hebben meegedeeld dat aan de respectievelijke voorwaarden voor de inwerkingtreding van dit Verdrag werd voldaan.
2. Elke Verdragspartij kan dit Verdrag op elk ogenblik opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving. Dit Verdrag houdt op van kracht te zijn zes maanden na de ontvangst van deze kennisgeving.
 Art.  17. Opzegging van de bestaande Overeenkomsten.
Bij de inwerkingtreding van dit Verdrag zullen de bepalingen van :
a) Het Verdrag voor de wederkerige uitlevering van voortvluchtige misdadigers, ondertekend te Brussel op 29 oktober 1901;
b) de eerste Aanvullende Overeenkomst, ondertekend te Londen op 5 maart 1907; en
c) de tweede Aanvullende Overeenkomst, ondertekend te Londen op 3 maart 1911,
ophouden van kracht te zijn tussen het Koninkrijk België en Australië.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden daartoe behoorlijk gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.


text:
Artikel    M1 . Ik heb de eer de verwijzen naar het Verdrag tussen België en het Verenigd Koninkrijk, voor de wederkerige uitlevering van voortvluchtige misdadigers, ondertekend te Brussel op 29 oktober 1901, aangevuld en gewijzigd door de Verdragen ondertekend te Londen op 5 maart 1907 en 3 maart 1911 en door de brieven gewisseld te Brussel op 15 mei 1975.
In naam van België stel ik voor de artikelen IV en XIII van het Verdrag als volgt te wijzigen.
<Wijzigingsbepaling van art. 4 en 13 van V 1901-10-29/30>
Indien het hierboven geformuleerde voorstel aanvaardbaar is voor het Verenigd Koninkrijk, heb ik de eer te suggeren dat deze nota en het hieropvolgende antwoord van Uwe Excellentie een akkoord zullen vormen tussen België en het Verenigd Koninkrijk, dat in werking zal treden twee maanden na de datum van het antwoord van Uwe Excellentie.
 Art.  M2. Ik heb de eer u mede te delen dat ik de nota van heden vanwege Uwe Excellentie in goede orde ontvangen heb. De vertaling luidt als volgt :
"Ik heb de eer te verwijzen naar het Verdrag tussen België en het Verenigd Koninkrijk, voor de wederkerige uitlevering van voortvluchtige misdadigers, ondertekend te Brussel op 29 oktober 1901, aangevuld en gewijzigd door de Verdragen ondertekend te Londen op 5 maart 1907 en 3 maart 1911 en door de brieven gewisseld te Brussel op 15 mei 1975."
In naam van België stel ik voor de artikelen IV en XIII van het Verdrag als volgt te wijzigen :
Artikel IV. De laatste zin van de eerste alinea van dit artikel wordt vervangen door de volgende bepaling :
"Hij zal zowel in het Verenigd Koninkrijk als in België vrijgelaten worden indien het verzoek tot uitlevering niet binnen de eenentwintig dagen zal gedaan worden door de Diplomatieke Agent van het verzoekende land volgens de wijze aangeduid in de Artikelen II en III van dit Verdrag.
Artikel XIII. Dit artikel wordt aangevuld met de volgende alinea :
"De aangezochte Partij zal alle nodige maatregelen nemen om de verzoekende Partij te vertegenwoordigen in elke procedure die aanhangig gemaakt wordt voor haar rechtbanken ingevolge een verzoek tot uitlevering en zal de kosten van die vertegenwoordiging voor haar rekening nemen.
Indien het hierboven geformuleerde voorstel aanvaardbaar is voor het Verenigd Koninkrijk, heb ik de eer te suggereren dat deze nota en het hieropvolgende antwoord van Uwe Excellentie een akkoord zullen vormen tussen België en het Verenigd Koninkrijk, dat in werking zal treden twee maanden na de datum van het antwoord van Uwe Excellentie."
Ik heb de eer Uwe Excellentie als antwoord mee te delen dat het hierboven geformuleerde voorstel aanvaardbaar is voor het Verenigd Koninkrijk, dat bijgevolg aanvaardt dat uw nota en dit antwoord een Akkoord zullen vormen tussen het Verenigd Koninklijk en België, dat in werking zal treden op 10 november 1985.


text:
Artikel    1 . <Wijzigingsbepaling van artikel 20 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    2 . <Wijzigingsbepaling van artikel 21 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    3 . <Wijzigingsbepaling van artikel 23 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    4 . <Wijzigingsbepaling van artikel 28 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    5 . <Wijzigingsbepaling van artikel 29 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    6 . <Wijzigingsbepaling van artikel 30 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    7 . <Wijzigingsbepaling van artikel 31 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    8 . <Wijzigingsbepaling van artikel 34 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    9 . <Wijzigingsbepaling van artikel 40 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    10 . <Wijzigingsbepaling van artikel 41 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    11 . <Wijzigingsbepaling van artikel 43 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    12 . 1. Dit Protocol staat open voor ondertekening door de Staten die lid zijn van de Raad van Europa en het Verdrag hebben ondertekend, die te kennen kunnen geven ermee in te stemmen gebonden te worden door :
a) ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, of
b) ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, gevolgd door bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
2. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
 Art.    13 . Dit Protocol treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum waarop alle Partijen bij het Verdrag hun instemming door het Protocol te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht overeenkomstig het bepaalde in artikel 12.
 Art.    14 . De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa geeft de Lid-Staten kennis van :
a) iedere ondertekening;
b) de nederlegging van iedere akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring;
c) de datum van inwerkingtreding van dit Protocol overeenkomstig artikel 13;
d) iedere andere handeling, kennisgeving of mededeling met betrekking tot dit Protocol.
 BIJLAGE.
 Art.  N. De bekrachtigingsoorkonde van België werd neergelegd op 8 november 1985.
Dit Protocol is nog niet in werking getreden.
De lijst der gebonden Staten alsmede de datum van inwerkingtreding zullen later gepubliceerd worden.


text:
Artikel  M.
Staten

Datum van de neerlegging van

 de bekrachtigingsoorkonde
Belgie

 08.11.1985
Cyprus

 13.06.1986
Denemarken

 19.03.1985
Duitsland (Bondsrep.)

19.09.1989
Finland

10.05.1990
Frankrijk

09.02.1989
Griekenland

06.09.1989
Ierland

21.03.1988
Italie

 29.12.1988
Liechtenstein

28.08.1985
Luxemburg

04.11.1987
Malta

07.03.1988
Nederland

11.12.1986
Noorwegen

25.10.1988
Oostenrijk

 17.04.1986
Portugal

 12.03.1987
San Marino

 22.03.1989
Spanje

 23.06.1989
Turkije

19.09.1989
Verenigd Koninkrijk

21.04.1986
Ijsland

22.05.1987
Zweden

 10.01.1986
Zwitserland

21.05.1987
Overeenkomstig de bepalingen van zijn artikel 13 is dit Protocol in werking getreden op 1 januari 1990 voor al de Staten die partij zijn bij het Verdrag van 1950, met uitzondering van Finland (inwerkingtreding op 10 mei 1990).


text:
Artikel  M. Bij onderlinge briefwisseling, gedateerd 6 september 1983 en 14 augustus 1984 tussen de Belgische Regering en de Regering van Zwitserland, wordt het Artikel 2 van het Uitleveringsverdrag van misdadigers tussen België en Zwitserland, afgesloten op 13 mei 1874, aangevuld met de volgende bepaling :
" 38. Onwettige handel in verdovende middelen. "
Deze bepaling is in werking getreden op 1 november 1984.


text:
Artikel    M1 . De Partijen bij dit Verdrag stellen vast dat de belangrijkste wetenschappelijke vraagstukken zijn :
a) de verandering van de ozonlaag die zou kunnen leiden tot wijziging van de hoeveelheid ultra-violette zonnestraling met biologische effecten (U.V.B.) die het aardoppervlak bereikt, alsmede de mogelijke gevolgen voor de gezondheid van de mens, voor organismen, ecosystemen en voor materialen die voor de mensheid van nut zijn;
b) de verandering van de verticale verdeling van ozon, waardoor de temperatuurstructuur van de atmosfeer zou kunnen worden gewijzigd, alsmede de mogelijke gevolgen daarvan voor het weer en het klimaat.
 Art.    M2 . De Partijen bij dit Verdrag werken krachtens het bepaalde in artikel 3 samen bij de uitvoering van wetenschappelijk onderzoek en systematische waarnemingen, alsmede bij de opstelling van aanbevelingen voor toekomstige wetenschappelijke onderzoekingen en waarnemingen op de volgende gebieden :
A) Onderzoek naar de fysische en chemische processen in de atmosfeer :
(i) uitgebreide theoretische modellen : nadere uitwerking van modellen betreffende de interactie tussen stralingsprocessen, dynamische processen en chemische processen; bestudering van de gelijktijdig optredende inwerking van de diverse door de mens geproduceerde of natuurlijk voorkomende chemische stoffen op atmosferisch ozon; interpretatie van de met behulp van satellieten of anderszins verkregen reeksen meetgegevens; waardebepaling van tendensen in atmosferische en geofysische parameters; alsmede het ontwerpen van methoden voor het verklaren van wijzigingen in deze parameters van specifieke oorzaken;
(ii) laboratoriumonderzoek naar : reactieconstanten, absorptiedoorsneden en de mechanismen van chemische en fotochemische processen in de troposfeer en de stratosfeer; spectroscopische gegevens ten behoeve van veldmetingen in alle van belang zijnde spectrale gebieden;
(iii) veldmetingen : de concentraties en massastromen van de voornaamste gassen die in de lucht worden gebracht, zowel van natuurlijke als van antropogene oorsprong; bestudering van de atmosferische dynamica; gelijktijdige metingen van fotochemisch verwante stoffen boven de planetaire grenslaag met behulp van apparatuur voor metingen ter plaatse en op afstand; onderlinge vergelijking van verschillende sensoren, met inbegrip van gecoördineerde correlatieve metingen ten behoeve van de satellietinstrumenten; driedimensionele velden van de voornaamste atmosferische sporengassen, de spectrale flux van de zon en de meteorologische parameters;
(iv) ontwikkeling van instrumenten, met inbegrip van sensoren aan boord van satellieten of andere sensoren voor het meten van de atmosferische sporengassen, de spectrale flux van de zon en de meteorologische parameters.
B) Onderzoek naar invloeden op de gezondheid, naar biologische effecten en naar de afbraak van stoffen door licht :
(i) het verband tussen de blootstelling van de mens aan zichtbare en ultraviolette zonnestraling en (a) het ontstaan van zowel melanome als niet-melanome huidkanker en (b) de invloed op het immunologische systeem;
(ii) de invloed van de U.V.B.-straling, met inbegrip van de golflengte-afhankelijkheid, op :
a) landbouwgewassen, bossen en andere ecosystemen op het land,
en
b) de aquatische voedselketens en de visserij, alsmede de eventuele belemmering van de zuurstofproduktie door het mariene fytoplanton;
(iii) <Nota : onderverdeling niet gebruikt door de wetgever>
(iv) bestudering van de biologische actiespectra en van de golflengte afhankelijke reactie met behulp van polychromatische straling om mogelijke interacties van de diverse golflengtegebieden vast te stellen;
(v) de invloed van de U.V.B.-straling op : de gevoeligheid en de activiteit van biologische soorten die van belang zijn voor het evenwicht in de biosfeer; primaire processen, zoals fotosynthese en biosynthese;
(vi) de invloed van de U.V.B.-straling op de afbraak door licht van verontreinigende stoffen, landbouwchemicaliën en andere stoffen.
C) Onderzoek naar de invloed op het klimaat :
(i) theoretische studies en observatiestudies betreffende de stralingseffecten van ozon en andere sporengassen en de invloed op de klimaatparameters, zoals de temperaturen van het aardoppervlak en het zeeoppervlak, neerslagpatronen, de uitwisseling tussen de troposfeer en de stratosfeer;
(ii) onderzoek naar de gevolgen van deze klimatologische invloeden voor de diverse aspecten van de activiteiten van de mens.
D) Systematische waarnemingen van :
(i) de toestand van de ozonlaag (d.w.z. de ruimtelijke en in de in de tijd optredende variabiliteit van de totale kolominhoud en de verticale verdeling), door het " Global Ozone Observing System " (Mondiale Ozonwaarnemingssysteem), gebaseerd op de integratie van satelliet- en grondstationsystemen, volledig operationeel te maken;
(ii) de concentraties van sporengassen in de troposfeer en de atmosfeer die de bron vormen van de HOx-, NOx, C10x, en koolstof-" families ";
(iii) de temperatuurverdeling tussen de aarde en de mesosfeer met behulp van zowel satellietsystemen als grondstationsystemen;
(iv) de zonnestralingsflux, uitgesplitst naar golflengte, die doordringt in de atmosfeer, en de warmtestraling vanuit de atmosfeer, met behulp van satellietmetingen;
(v) de zonnestralingsflux, uitgesplitst naar golflengte, die doordringt tot het aardoppervlak in het ultraviolette stralingsgebied met biologische effecten (U.V.B.);
(vi) de eigenschappen van aërosols en de verdeling daarvan vanaf de aarde tot de mesosfeer, met behulp van systemen op de grond en in de lucht en van satellietsystemen;
(vii) klimatologisch van belang zijnde variabelen met behulp van voortgezette programma's voor meteorologie oppervlaktemetingen van hoge waarde;
(viii) sporengassen, temperaturen, zonnestralingsflux en aërosols met behulp van verbeterde methoden voor het analyseren van gegevens op wereldschaal.
 Art.    M3 . Rekening houdend met de bijzondere behoeften van de ontwikkelingslanden, werken de Partijen bij dit Verdrag samen bij het bevorderen van een passende wetenschappelijke en technische opleiding die nodig is om aan de uitvoering van het wetenschappelijk onderzoek en de systematische waarnemingen, zoals in deze Bijlage beschreven, deel te nemen. Er dient in het bijzonder aandacht te worden besteed aan de vergelijkende ijking van de instrumenten en de waarnemingsmethoden ten behoeve van de verkrijging van vergelijkbare en gestandaardiseerde wetenschappelijke gegevensverzamelingen.
 Art.  M4. Van de volgende chemische stoffen van natuurlijke en antropogene oorsprong, die niet in volgorde van belangrijkheid zijn vermeld, wordt aangenomen dat zij het vermogen bezitten de chemische en fysische eigenschappen van de ozonlaag te kunnen wijzigen :
A) Koolstofverbindingen :
(i) koolstofmonoxide (CO). Koolstofmonoxide heeft belangrijke natuurlijke en antropogene bronnen en speelt vermoedelijk rechtstreeks een belangrijke rol in de fotochemische processen in de troposfeer en speelt indirect een rol in de fotochemische processen in de stratosfeer;
(ii) koolstofdioxyde (CO2). Koolstofdioxyde heeft belangrijke natuurlijke en antropogene bronnen en beïnvloedt het ozon in de stratosfeer doordat het de thermische structuur van de atmosfeer beïnvloedt;
(iii) methaan (CH4). Methaan is zowel van natuurlijke als anthropogene oorsprong en beïnvloedt het ozon in de troposfeer en de stratosfeer;
(iv) andere koolwaterstoffen dan methaan. Deze koolwaterstoffen, die een groot aantal chemische stoffen omvatten, zijn zowel van natuurlijke als antropogene oorsprong en spelen rechtstreeks een rol in de fotochemische processen in de troposfeer en indirect in de fotochemische processen in de stratosfeer.
B) Stikstofverbindingen :
(i) distikstofoxide (N2O). Het N2O is voornamelijk van natuurlijke oorsprong maar de antropogene emissies worden steeds belangrijker. Dit stikstofoxide is de voornaamste bron van het NOx in de stratosfeer, dat een zeer belangrijke rol speelt bij de beperking van het ozongehalte van de stratosfeer;
(ii) stikstofoxiden (NOx). De NOx-bronnen op grondniveau spelen rechtstreeks slechts een belangrijke rol in de fotochemische processen in de troposfeer en spelen indirect een rol in de fotochemische processen in de stratosfeer, terwijl de emissie van NOx dicht bij de tropopauze rechtstreeks kan leiden tot wijziging van het ozongehalte in de bovenste lagen van de troposfeer en in de stratosfeer.
C) Chloorverbindingen :
(i) volledige gehalogeneerde alkanen, b.v. CCL4, CFCL3, (C.F.K.-11), CF2CL2 (C.F.K.-12), C2F3CL3 (C.F.K.-113), C2F4CL2 (C.F.K.-114). Volledig gehalogeerde alkanen zijn van antropogene oorsprong en fungeren als bron van C10x, dat een zeer belangrijke rol speelt in de fotochemische processen in de ozonlaag, in het bijzonder in het gebied op een hoogte van 30 en 50 km;
(ii) gedeeltelijk gehalogeneerde alkanen, b.v. CH3CL, CHF2Cl (C.F.K.-22), CH3CCL3, CHFCL2 (C.F.K.-21). Het CH3CL is van natuurlijke oorsprong, terwijl de overige gedeeltelijk gehalogeneerde alkanen die hierboven genoemd zijn, van antropogene oorsprong zijn. Deze gassen fungeren tevens als bron van C10x, in de stratosfeer.
D) Broomverbindingen. Volledig gehalogeneerde alkanen, b.v. CF3Br. Deze gassen zijn van antropogene oorsprong en fungeren als bron van BrOx, dat zich op dezelfde wijze als CLO gedraagt.
E) Waterstofverbindingen :
(i) waterstof (H2). Waterstof is van natuurlijke en antropogene oorsprong en speelt een onbetekenende rol in de fotochemische processen in de stratosfeer;
(ii) water (H2O). Water, dat van natuurlijke oorsprong is, speelt een essentiële rol in de fotochemische processen in zowel de troposfeer als de stratosfeer. Stratosferische bronnen van waterdamp worden onder andere gevormd door de oxidatie van methaan en, in mindere mate, van waterstof.


text:
Artikel    1 . Begripsomschrijvingen.
Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder :
1. " de ozonlaag " : de laag ozon in de atmosfeer boven de planetaire grenslaag.
2. " schadelijke gevolgen " : de veranderingen in het fysische milieu of de biota, met inbegrip van klimatologische veranderingen, die in belangrijke mate schadelijke invloed uitoefenen op de gezondheid van de mens of op de samenstelling, het weerstandsvermogen en de produktiviteit van natuurlijke en beheerde ecosystemen, of op materialen die voor de mensheid van nut zijn.
3. " alternatieve technologieën of apparaten " : technologiëen of apparaten door het gebruik waarvan het mogelijk wordt de uitworp van stoffen die schadelijke gevolgen hebben of vermoedelijk hebben voor de ozonlaag, te verminderen of doeltreffend te beëindigen.
4. " alternatieve stoffen " : stoffen die de schadelijke gevolgen voor de ozonlaag verminderen, tenietdoen of voorkomen.
5. " Partijen " : Partijen bij dit Verdrag, tenzij uit de tekst anderszins blijkt.
6. " organisatie voor regionale economische integratie " : een door soevereine Staten in een bepaald gebied opgerichte organisatie die bevoegdheden bezit met betrekking tot zaken die in dit Verdrag of in de protocollen daarbij worden geregeld, en waaraan naar behoren volmacht is verleend, in overeenstemming met haar interne procedures, tot ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van dit Verdrag of de protocollen daarbij of tot toetreding daartoe.
7. " protocollen " : protocollen bij dit Verdrag.
 Art.    2 . Algemene verplichtingen.
1. De Partijen treffen, in overeenstemming met de bepalingen van dit Verdrag en van de van kracht zijnde protocollen waarbij zij partij zijn, passende maatregelen ter bescherming van de gezondheid van de mens en van het milieu tegen de schadelijke gevolgen, voortvloeiend of vermoedelijk voortvloeiend uit menselijke activiteiten die veranderingen veroorzaken of vermoedelijk veroorzaken in de ozonlaag.
2. Daartoe zullen de Partijen, in overeenstemming met de hun ten dienste staande middelen en naar vermogen :
a) samenwerken bij de uitvoering van systematische waarnemingen en wetenschappelijk onderzoek en door middel van de uitwisseling van informatie ten einde tot een beter begrip en een betere beoordeling te komen van de invloed die de menselijke activiteiten op de ozonlaag hebben, alsmede van de invloed die de veranderingen in de ozonlaag op de gezondheid van de mens en op het milieu uitoefenen;
b) passende wettelijke of administratieve maatregelen en samenwerken bij het harmoniseren van geschikte beleidsplannen, gericht op het controleren, beperken, verminderen of voorkomen van menselijke activiteiten, verricht onder hun rechtsmacht of toezicht, indien wordt vastgesteld dat deze activiteiten schadelijke gevolgen hebben of vermoedelijk hebben die voortvloeien uit veranderingen of vermoedelijke veranderingen in de ozonlaag;
c) samenwerken bij de formulering van overeengekomen maatregelen, procedures en normen voor de uitvoering van dit Verdrag met het oog op de aanvaarding van protocollen en bijlagen;
d) samenwerken met de bevoegde internationale organen ten behoeve van de doeltreffende uitvoering van dit Verdrag en de protocollen waarbij zij partij zijn.
3. De bepalingen van dit Verdrag tasten in geen enkel opzicht het recht van de Partijen aan, in overeenstemming met het internationale recht, binnenlandse maatregelen te treffen als aanvulling op de in het eerste en tweede lid hierboven bedoelde, en zij zijn evenmin van invloed op de reeds door een Partij getroffen aanvullende maatregelen, mits deze niet onverenigbaar zijn met hun uit dit Verdrag voortvloeiende verplichtingen.
4. De toepassing van dit artikel wordt gebaseerd op ter zake dienende wetenschappelijke en technische overwegingen.
 Art.    3 . Wetenschappelijk onderzoek en systematische waarnemingen.
1. De Partijen verplichten zich ertoe, al naar zulks van toepassing is, rechtstreeks of via bevoegde internationale organen het initiatief te nemen tot en mede te werken aan de uitvoering van wetenschappelijke onderzoekingen en wetenschappelijke evaluaties betreffende :
a) de fysische en chemische processen die van invloed zijn op de ozonlaag;
b) de gevolgen voor de gezondheid van de mens en andere biologische gevolgen van een verandering in de ozonlaag, in het bijzonder die welke voortvloeien uit veranderingen in de ultraviolette straling van de zon die biologische effecten veroorzaakt (U.V.B.);
c) de klimatologische gevolgen van een verandering in de ozonlaag;
d) de gevolgen die voortvloeien uit een verandering in de ozonlaag en uit een daardoor ontstane verandering in de U.V.B.-straling, voor de natuurlijke en synthetische materialen die voor de mensheid van nut zijn;
e) de stoffen, handelingen, processen en activiteiten die van invloed kunnen zijn op de ozonlaag en de cumulatieve gevolgen daarvan;
f) de alternatieve stoffen en technologieën;
g) verwante sociaal-economische onderwerpen;
en zoals voorts is uitgewerkt in bijlage I en II.
2. De Partijen verplichten zich ertoe, al naar zulks van toepassing is, rechtstreeks of via de bevoegde internationale organen en daarbij volledig rekening houdend met de nationale wetgeving en de aan de gang zijnde activiteiten ter zake op zowel nationaal als internationaal niveau, gemeenschappelijke of aanvullende programma's voor de systematische waarneming van de toestand van de ozonlaag en andere ter zake dienende parameters te steunen of op te stellen, overeenkomstig het bepaalde in bijlage I.
3. De Partijen verplichten zich tot samenwerking, rechtstreeks of via de bevoegde internationale organen, ten behoeve van het geregeld en tijdig verzamelen, beoordelen en verzenden van wetenschappelijke gegevens en gegevens van waarnemingen via de desbetreffende informatiecentra in de wereld.
 Art.    4 . Samenwerking op juridisch wetenschappelijk en technisch gebied.
1. De Partijen vergemakkelijken en bevorderen de uitwisseling van wetenschappelijke, technische, sociaal-economische, commerciële en juridische informatie met betrekking tot dit Verdrag, zoals nader is uitgewerkt in bijlage II. Deze informatie wordt verschaft aan door de Partijen overeengekomen organen. Elk orgaan dat informatie ontvangt die als vertrouwelijk wordt beschouwd door de Partij die deze informatie verschaft, zorgt ervoor dat de informatie niet wordt bekendgemaakt, en voegt deze samen, ten einde het vertrouwelijke karakter daarvan te beschermen, alvorens de informatie aan alle Partijen ter beschikking wordt gesteld.
2. De Partijen werken samen, in overeenstemming met hun nationale wetgeving, voorschriften en gewoonten en daarbij in het bijzonder rekening houdend met de behoeften van de ontwikkelingslanden, bij het bevorderen, rechtstreeks of via de bevoegde internationale organen, van de ontwikkeling en de overdracht van technologie en kennis. Deze samenwerking vindt in het bijzonder plaats door :
a) het vergemakkelijken van de verwerving van alternatieve technologieën door andere Partijen;
b) het verschaffen van informatie over alternatieve technologieën en uitrusting, alsmede het verstrekken van speciale handleidingen of richtlijnen aan deze Partijen;
c) het verschaffen van de noodzakelijke uitrusting en voorzieningen voor wetenschappelijk onderzoek en systematische waarnemingen;
d) passende opleiding van wetenschappelijk en technisch personeel.
 Art.    5 . Verstrekking van informatie.
De Partijen verstrekken, via het secretariaat, aan de krachtens het bepaalde in artikel 6 in het leven geroepen Conferentie der Partijen informatie over de door hen getroffen maatregelen ter uitvoering van dit Verdrag en van de protocollen waarbij zij partij zijn, in zodanige vorm en met zodanige tussenruimten als in de vergaderingen van de Partijen bij de desbetreffende akten wordt vastgesteld.
 Art.    6 . Conferentie der Partijen.
1. Een Conferentie der Partijen wordt hierbij ingesteld. De eerste vergadering van de Conferentie der Partijen wordt bijeengeroepen door het secretariaat dat krachtens het bepaalde in artikel 7 voorlopig is aangewezen, ten hoogste één jaar na de inwerkingtreding van dit Verdrag. Daarna worden de gewone vergaderingen van de Conferentie der Partijen gehouden met door de Conferentie tijdens haar eerste vergadering vastgestelde geregelde tussenruimten.
2. Buitengewone vergaderingen van de Conferentie der Partijen worden op zodanige andere tijdstippen gehouden als door de Conferentie noodzakelijk worden geacht, of op schriftelijk verzoek van een Partij, met dien verstande dat, binnen zes maanden nadat het secretariaat daarvan kennis heeft gegeven aan de Partijen, dit verzoek wordt ondersteund door ten minste één derde van de Partijen.
3. Met eenparigheid van stemmen worden door de Conferentie der Partijen haar eigen huishoudelijke en financiële reglement en dat van elk door haar ingesteld hulporgaan, alsmede de financiële bepalingen betreffende het functioneren van het secretariaat, vastgesteld en aanvaard.
4. De Conferentie der Partijen dient de uitvoering van dit Verdrag voortdurend kritisch te beoordelen en dient voorts :
a) de vorm en de tijdstippen van de overdracht van de krachtens het bepaalde in artikel 5 over te leggen informatie vast te stellen en deze informatie, alsmede de door elk hulporgaan overgelegde rapporten, te beoordelen;
b) de wetenschappelijke informatie over de ozonlaag, betreffende de mogelijke verandering daarvan en betreffende de mogelijke gevolgen van deze veranderingen te beoordelen;
c) overeenkomstig het bepaalde in artikel 2 de harmonisering te bevorderen van passende beleidslijnen, strategieën en maatregelen, gericht op het zo ver mogelijk verminderen van de lozing van stoffen die veranderingen in de ozonlaag veroorzaken of vermoedelijk veroorzaken en aanbevelingen te doen omtrent alle andere maatregelen die betrekking hebben op dit Verdrag;
d) overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 3 en 4 van de programma's voor wetenschappelijk onderzoek, systematische waarnemingen, wetenschappelijke en technologische samenwerking, de uitwisseling van informatie en de overdracht van technologie en kennis goed te keuren;
e) overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 9 en 10 wijzigingen van dit Verdrag en de Bijlagen daarbij voor zover van toepassing over overweging te nemen en aan te nemen;
f) wijzigingen van een protocol en van de bijlagen daarbij in overweging te nemen en, indien tot goedkeuring wordt besloten, de aanneming daarvan aan de partijen bij het desbetreffende protocol aan te bevelen;
g) overeenkomstig het bepaalde in artikel 10 voor zover van toepassing aanvullende bijlagen bij dit Verdrag in overweging te nemen en aan te nemen;
h) overeenkomstig het bepaalde in artikel 8 voor zover van toepassing protocollen in overweging te nemen en aan te nemen;
i) de voor de uitvoering van dit Verdrag noodzakelijk geachte hulporganen op te richten;
j) waar nodig zich te verzekeren van de diensten van bevoegde internationale organen en wetenschappelijke commissies, in het bijzonder van de Wereld Meteorologische Organisatie en van de Wereldgezondheidsorganisatie, alsmede van de Coördinatiecommissie inzake de ozonlaag, bij het wetenschappelijk onderzoek, de systematische waarnemingen en andere activiteiten met betrekking tot de doeleinden van dit Verdrag, en zo nodig gebruik te maken van de informatie van deze organen en commissies;
k) elke andere maatregel die nodig mocht zijn voor het verwezenlijken van de doeleinden van dit Verdrag, te overwegen en uit te voeren.
5. De Verenigde Naties, hun gespecialiseerde organisaties, de Internationale Organisatie voor Atoomenergie, alsmede elke Staat die geen Partij bij dit Verdrag is, kunnen door waarnemers worden vertegenwoordigd op de vergaderingen van de Conferentie der Partijen. Alle organen of instellingen, hetzij nationaal of internationaal, gouvernementeel of niet-gouvernementeel, welke bevoegd zijn op gebieden die betrekking hebben op de bescherming van de ozonlaag, die aan het secretariaat hebben medegedeeld dat zij door waarnemers op een vergadering van de Conferentie der Partijen wensen te worden vertegenwoordigd, kunnen worden toegelaten, tenzij ten minste een derde deel van de aanwezige Partijen daartegen bezwaar maakt. De toelating en deelneming van waarnemers zijn onderworpen aan het huishoudelijk reglement dat door de Conferentie der Partijen is aanvaard.
 Art.    7 . Secretariaat.
1. Het secretariaat heeft de volgende taken :
a) het organiseren van en het verlenen van diensten aan de vergaderingen overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 6, 8, 9 en 10;
b) het opstellen en verzenden van rapporten, gebaseerd op de ingevolge het bepaalde in de artikelen 4 en 5 ontvangen informatie, alsmede op informatie die verkregen wordt naar aanleiding van vergaderingen van de krachtens het bepaalde in artikel 6 opgerichte hulporganen;
c) het verrichten van de taken die het op grond van een protocol worden opgedragen;
d) het opstellen van rapporten over zijn werkzaamheden, verricht ten behoeve van de uitvoering van zijn taken ingevolge dit Verdrag, en het overleggen daarvan aan de Conferentie der Partijen;
e) het verzekeren van de noodzakelijke coördinatie met andere bevoegde internationale organen, en in het bijzonder het treffen van alle administratieve en contractuele regelingen die nodig mochten zijn voor de doeltreffende uitvoering van zijn taken;
f) het verrichten van alle andere taken die door de Conferentie der Partijen kunnen worden vastgesteld.
2. De taken van het secretariaat worden voorlopig verricht door het Milieuprogramma van de Verenigde Naties tot na afloop van de eerste gewone vergadering van de Conferentie der Partijen die ingevolge het bepaalde in artikel 6 wordt gehouden.
Tijdens de eerste gewone vergadering kiest de Conferentie der Partijen het secretariaat uit de bestaande bevoegde internationale organisaties die zich bereid hebben verklaard de secretariaatszaken krachtens dit Verdrag te verrichten.
 Art.    8 . Aanneming van protocollen.
1. De Conferentie der Partijen kan tijdens een vergadering protocollen krachtens het bepaalde in artikel 2 aanvaarden.
2. De tekst van elk voorgesteld protocol wordt door het secretariaat aan de Partijen medegedeeld ten minste zes maanden vóór deze vergadering.
 Art.    9 . Wijziging van het Verdrag of van de protocollen.
1. Elke partij kan wijzigingen in dit Verdrag of in een protocol voorstellen. In deze wijzigingen wordt onder andere naar behoren rekening gehouden met van belang zijnde wetenschappelijke en technische overwegingen.
2. Wijzigingen van dit Verdrag worden tijdens een vergadering van de Conferentie der Partijen aangenomen. Wijzigingen van een protocol worden tijdens een vergadering van de Partijen bij het desbetreffende protocol aangenomen. De tekst van een voorgestelde wijziging van dit Verdrag of van een protocol, tenzij anders is bepaald in dat protocol, wordt door het secretariaat aan de Partijen medegedeeld ten minste zes maanden vóór de vergadering waarop de wijziging voor aanneming wordt voorgesteld. Het secretariaat deelt eveneens de voorgestelde wijzigingen aan de ondertekenaars van dit Verdrag ter kennisneming mede.
3. De Partijen doen hun uiterste best met eenparigheid van stemmen overeenstemming te bereiken over een voorgestelde wijziging van dit Verdrag. Indien alle pogingen tot eensgezindheid vruchteloos zijn gebleken en er geen overeenstemming is bereikt, wordt de wijziging in laatste instantie aangenomen met een meerderheid van driekwart van de stemmen van de Partijen die op de vergadering aanwezig zijn en hun stem uitbrengen, en door de depositaris voorgelegd aan alle Partijen ter bekrachtiging, goedkeuring of aanvaarding.
4. De in het derde lid genoemde procedure is van toepassing op wijzigingen van elk protocol, met dien verstande dat een meerderheid van twee derde van de stemmen van de partijen bij dit protocol die op de vergadering aanwezig zijn en hun stem uitbrengen, voldoende is voor de aanneming daarvan.
5. De bekrachtiging, goedkeuring of aanvaarding van wijzigingen wordt schriftelijk ter kennis van de depositaris gebracht. Wijzigingen die in overeenstemming met het bepaalde in het derde of het vierde lid zijn aangenomen, worden van kracht tussen de partijen die deze hebben aanvaard, op de negentigste dag na ontvangst door de depositaris van de kennisgeving van hun bekrachtiging, goedkeuring of aanvaarding door ten minste driekwart van de Partijen bij dit Verdrag of door ten minste twee derde van de Partijen bij het desbetreffende protocol, tenzij anders is overeengekomen in dat protocol. Daarna worden de wijzigingen van kracht voor alle andere Partijen op de negentigste dag nadat deze Partij haar akte van bekrachtiging, goedkeuring of aanvaarding van de wijzigingen heeft nedergelegd.
6. Voor de uitvoering van het bepaalde in dit artikel wordt verstaan onder " Partijen die aanwezig zijn en hun stem uitbrengen " : Partijen die aanwezig zijn en hun stem vóór of tegen een voorstel uitbrengen.
 Art.    10 . Aanneming en wijziging van bijlagen.
1. De bijlagen bij dit Verdrag of bij een protocol vormen een wezenlijk bestanddeel van dit Verdrag of van dat protocol, naar gelang het geval is, en een verwijzing naar dit Verdrag of de protocollen daarvan betekent tegelijkertijd een verwijzing naar de bijlagen daarbij, tenzij uitdrukkelijk anders is bepaald. Deze bijlagen worden beperkt tot wetenschappelijke, technische en administratieve aangelegenheden.
2. Tenzij anders wordt bepaald in een protocol met betrekking tot de bijlagen daarbij, is de volgende procedure van toepassing op het voorstellen, aannemen en van kracht worden van aanvullende bijlagen bij dit Verdrag of van bijlagen bij een protocol :
a) bijlagen bij dit Verdrag worden voorgesteld en aangenomen overeenkomstig de in artikel 9, tweede en derde lid, vastgestelde procedure, terwijl bijlagen bij een procotol worden voorgesteld en aangenomen overeenkomstig de in artikel 9, tweede en vierde lid, vastgestelde procedure;
b) een Partij die een aanvullende bijlage bij dit Verdrag of een bijlage bij een protocol waarbij zij partij is, niet kan goedkeuren, deelt dit de depositaris schriftelijk mede binnen zes maanden, te rekenen van de datum waarop de depositaris kennis heeft gegeven van de aanneming. De depositaris geeft alle Partijen onverwijld kennis van de ontvangst van een zodanige mededeling. Een Partij kan te allen tijde een bijlage aanvaarden waartegen zij eerder verklaard heeft bezwaar te hebben, waarna de bijlage voor deze Partij van kracht wordt;
c) na afloop van een termijn van zes maanden, te rekenen van de datum van de verzending van de mededeling door de depositaris, wordt de bijlage van kracht voor alle Partijen bij dit Verdrag of bij het desbetreffende protocol die geen mededeling overeenkomstig het bepaalde in letter b hebben gedaan.
3. Met betrekking tot het voorstellen, aannemen en van kracht worden van wijzigingen van bijlagen bij dit Verdrag of bij een protocol geldt dezelfde procedure als voor het voorstellen, aannemen en van kracht worden van bijlagen bij dit Verdrag of bijlagen bij een protocol. In bijlagen en wijzigingen daarvan wordt zorgvuldig rekening gehouden met, onder andere, van belang zijnde wetenschappelijke en technische overwegingen.
4. Indien een aanvullende bijlage of een wijziging van een bijlage een wijziging van dit Verdrag of van een protocol tot gevolg heeft, wordt de aanvullende bijlage of de gewijzigde bijlage pas van kracht als de wijziging van dit Verdrag of het desbetreffende protocol van kracht wordt.
 Art.    11 . Regeling van geschillen.
1. In geval van een geschil tussen de Partijen betreffende de uitlegging of de toepassing van dit Verdrag zoeken de betrokken partijen naar een oplossing door middel van onderhandelingen.
2. Indien de betrokken partijen niet tot overeenstemming kunnen komen door middel van onderhandelingen, kunnen zij gezamenlijk de goede diensten trachten te verwerven van, of verzoeken om bemiddeling door, een derde partij.
3. Bij de bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van, of toetreding tot, dit Verdrag, of op enig tijdstip daarna, kan een Staat of een organisatie voor regionale economische integratie schriftelijk aan de depositaris mededelen dat met betrekking tot een niet overeenkomstig het bepaalde in het eerste of tweede lid opgelost geschil elk van de twee volgende wijzen voor de regeling van geschillen, of beide, als bindend word(t)(en) aanvaard :
a) arbitrage in overeenstemming met de procedures die door de Conferentie der Partijen tijdens haar eerste gewone vergadering worden aangenomen;
b) voorlegging van het geschil aan het Internationaal Gerechtshof.
4. Indien de Partijen niet overeenkomstig het bepaalde in het derde lid dezelfde of een andere procedure hebben aanvaard, wordt het geschil ter conciliatie voorgelegd in overeenstemming met het bepaalde in het vijfde lid, tenzij de Partijen anders overeenkomen.
5. Een conciliatiecommissie wordt ingesteld op verzoek van één der partijen bij het geschil. De commissie bestaat uit een gelijk aantal leden dat door elk der betrokken partijen wordt aangewezen en een voorzitter, die gezamenlijk wordt gekozen door de aldus aangewezen leden. De commissie doet een definitieve en als aanbeveling geldende uitspraak, die de Partijen te goeder trouw in overweging dienen te nemen.
6. De bepalingen van dit artikel zijn van toepassing op elk protocol tenzij in het desbetreffende protocol anders is overeengekomen.
 Art.    12 . Ondertekening.
Dit Verdrag staat open voor ondertekening in het Bondsministerie van Buitenlandse Zaken van de Republiek Oostenrijk te Wenen van 22 maart 1985 tot en met 21 september 1985 en op het hoofdkantoor van de Verenigde Naties te New York van 22 september 1985 tot en met 21 maart 1986.
 Art.    13 . Bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
1. Dit Verdrag en eventuele protocollen dienen te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd door Staten en door organisaties voor regionale economische integratie. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de depositaris.
2. Elke in het eerste lid bedoelde organisatie die Partij bij dit Verdrag of bij een protocol wordt zonder dat één van haar lid-Staten Partij daarbij is, is gebonden door alle verplichtingen die voortvloeien uit dit Verdrag of uit een protocol, naar gelang het geval is. Indien één of meer lid-Staten van één van deze organisaties Partij zijn bij dit Verdrag of bij het desbetreffende protocol, nemen de organisatie en haar lid-Staten en beslissing inzake hun onderscheiden bevoegdheden betreffende de uitvoering van hun verplichtingen die voortvloeien uit dit Verdrag of uit het protocol, naar gelang het geval is. In zulke gevallen zijn de organisatie en de lid-Staten niet bevoegd hun rechten uit hoofde van dit Verdrag of het desbetreffende protocol gelijktijdig uit te oefenen.
3. In hun akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring geven de in het eerste lid bedoelde organisaties aan in welke mate zij bevoegd zijn met betrekking tot de aangelegenheden die door dit Verdrag of het desbetreffende protocol zijn geregeld. Deze organisaties geven de depositaris voorts kennis van elke belangrijke wijziging in de omvang van hun bevoegdheden.
 Art.    14 . Toetreding.
1. Dit Verdrag en elk protocol daarbij staan open voor toetreding door Staten en door organisaties voor regionale economische integratie vanaf de datum waarop dit Verdrag of het desbetreffende protocol niet meer voor ondertekening open staat. De akten van toetreding worden bij de depositaris nedergelegd.
2. In hun akten van toetreding geven de in het eerste lid bedoelde organisaties aan in welke mate zij bevoegd zijn met betrekking tot de aangelegenheid die door dit Verdrag of door het desbetreffende protocol zijn geregeld. Deze organisaties geven de depositaris voorts kennis van elke belangrijke wijziging in de omvang van hun bevoegdheden.
3. De bepalingen van artikel 13, tweede lid, zijn van toepassing op organisaties voor regionale economische integratie die tot dit Verdrag of een protocol toetreden.
 Art.    15 . Stemrecht.
1. Elke Partij bij dit Verdrag of bij een protocol brengt één stem uit.
2. Behoudens het bepaalde in het eerste lid brengen de organisaties voor regionale economische integratie bij de uitoefening van hun stemrecht in aangelegenheden die binnen hun bevoegdheden vallen, zoveel stemmen uit als overeenkomstig met het aantal van het lid-Staten dat Partij is bij dit Verdrag of bij het desbetreffende protocol. Deze organisaties oefenen hun stemrecht niet uit, indien hun lid-Staten het hunne uitoefenen, en omgekeerd.
 Art.    16 . Betrekking tussen dit Verdrag en de protocollen daarbij.
1. Een Staat of een organisatie voor regionale-economische integratie kan geen partij bij een protocol worden zonder tegelijkertijd Partij bij dit Verdrag te zijn of te worden.
2. Besluiten betreffende een protocol worden uitsluitend genomen door de partijen bij het desbetreffende protocol.
 Art.    17 . Inwerkingtreding.
1. Dit Verdrag treedt in werking op de negentigste dag na de datum van nederlegging van de twintigste akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding.
2. Een protocol, tenzij daarin anders is bepaald, treedt in werking op de negentigste dag na de datum van de nederlegging van de elfde akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van dat protocol of van toetreding daartoe.
3. Voor elke Partij die dit Verdrag bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt of daartoe toetreedt na de nederlegging van de twintigste akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, treedt dit Verdrag in werking op de negentigste dag na de datum van nederlegging van die Partij van haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding.
4. Een protocol, tenzij daarin anders is bepaald, treedt in werking voor een Partij die dat protocol bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt of daartoe toetreedt na de inwerkingtreding daarvan ingevolge het bepaalde in het tweede lid, op de negentigste dag na de datum waarop die Partij haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding nederlegt, of op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt voor die Partij, welke van deze beide data het laatst valt.
5. Voor de uitvoering van het bepaalde in het eerste en tweede lid wordt een akte die door een organisatie voor regionale economische integratie wordt nedergelegd, niet geteld bij die welke door de lid-Staten van deze organisatie zijn nedergelegd.
 Art.    18 . Voorbehoud.
Er mogen geen voorbehouden worden gemaakt ten aanzien van dit Verdrag.
 Art.    19 . Opzegging.
1. Na afloop van een termijn van vier jaar, te rekenen vanaf de datum waarop dit Verdrag in werking is getreden voor een Partij kan deze Partij op elk tijdstip dit Verdrag opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de depositaris.
2. Tenzij in het desbetreffende protocol anders is bepaald, kan een partij op elk tijdstip na afloop van een termijn van vier jaar, te rekenen vanaf de datum waarop dit protocol in werking is getreden voor die partij dat protocol opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de depositaris.
3. De opzegging wordt van kracht een jaar na de datum van ontvangst daarvan door de depositaris, of zoveel later als wordt aangegeven in de kennisgeving van opzegging.
4. Elke Partij die dit Verdrag opzegt, wordt geacht tevens de protocollen waarbij zij partij is, te hebben opgezegd.
 Art.    20 . Depositaris.
1. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties neemt de functies van de depositaris van dit Verdrag en eventuele protocollen op zich.
2. De depositaris doet de Partijen in het bijzonder mededeling van
a) de ondertekening van dit Verdrag en van elke protocol, alsmede de neerlegging van de akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 13 en 14;
b) de datum waarop dit Verdrag en een eventueel protocol in werking treden overeenkomstig het bepaalde in artikel 17;
c) kennisgevingen van opzegging overeenkomstig het bepaalde in artikel 19;
d) de aanneming van wijzigingen met betrekking tot dit Verdrag en eventuele protocollen, de aanvaarding daarvan door de Partijen, alsmede de datum waarop deze wijzigingen van kracht worden, overeenkomstig het bepaalde in artikel 9;
e) alle mededelingen betreffende de aanneming en goedkeuring van bijlagen en betreffende de wijziging van bijlagen overeenkomstig het bepaalde in artikel 10;
f) kennisgevingen van organisaties voor regionale economische integratie inzake de omvang van hun bevoegdheden met betrekking tot aangelegenheden die door dit Verdrag en eventuele protocollen worden geregeld, alsmede eventuele wijzigingen daarvan;
g) verklaringen overeenkomstig het bepaalde in artikel 11, derde lid.
 Art.    21 . Authentieke teksten.
Het origineel van dit Verdrag, waarvan de Arabische, de Chinese, de Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse tekst gelijkelijk authentiek zijn, wordt nedergelegd bij de secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    N1 . Bijlage 1 : Wetenschappelijk onderzoek en systematische waarnemingen. <zie CN : 1985-03-22/34>
 Art.  N2. Bijlage 2 : Uitwisseling van informatie. <zie CN : 1985-03-22/35>