type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . Een Staat die partij is bij dit Protocol (hierna te noemen " De Staat die Partij is " of " de betrokken Staat ") erkent de bevoegdheid van het Comité voor de Uitbanning van Discriminatie van de Vrouw (hierna te noemen " het Comité ") om kennisgevingen in ontvangst te nemen en te behandelen overeenkomstig het bepaalde in artikel 2.
 Art.    2 . Kennisgevingen kunnen worden ingezonden door of namens individuele personen of groepen van personen die onder de rechtsmacht vallen van een Staat die Partij is bij dit Protocol en die beweren het slachtoffer te zijn van de schending van een in het Verdrag genoemd recht door die Staat. Wanneer een kennisgeving wordt ingezonden namens individuele personen of groepen van personen gebeurt dit met hun toestemming, tenzij de auteur kan rechtvaardigen namens hen te handelen zonder een dergelijke toestemming.
 Art.    3 . Kennisgevingen zijn schriftelijk, en mogen niet anoniem zijn. Het Comité neemt geen kennisgeving in ontvangst indien deze betrekking heeft op een Staat die Partij is bij het Verdrag doch niet tevens Partij is bij dit Protocol.
 Art.    4 . 1. Het Comité neemt geen kennisgeving in behandeling dan nadat het zich ervan heeft overtuigd dat alle beschikbare binnenlandse rechtsmiddelen zijn uitgeput, tenzij de toepassing van dergelijke rechtsmiddelen onredelijk lange tijd vergt of wanneer het onwaarschijnlijk is dat zij volledig rechtsherstel brengen.
2. Het Comité verklaart een kennisgeving niet ontvankelijk wanneer :
a) Dezelfde aangelegenheid reeds is onderzocht door het Comité of werd of wordt onderzocht krachtens een andere procedure van internationaal onderzoek of internationale regeling;
b) Zij niet verenigbaar is met de bepalingen van het Verdrag;
c) Zij kennelijk ongegrond is, of niet voldoende gestaafd;
d) Zij een misbruik betekent van het recht op petitie;
e) De feiten die het voorwerp uitmaken van de kennisgeving hebben plaats gegrepen vóór de datum van inwerkingtreding van dit Protocol ten aanzien van de betrokken Staat tenzij die feiten voortduurden na die datum.
 Art.    5 . 1. Het Comité kan te allen tijde na het ontvangen van de kennisgeving en vóór het is gekomen tot een vaststelling over de grond van de zaak een dringend verzoek richten tot de betrokken Staat om zulke bewarende maatregelen te nemen als nodig zijn om mogelijke onherstelbare schade voor het slachtoffer of de slachtoffers van de beweerde schending te vermijden.
2. Wanneer het Comité gebruik maakt van zijn bevoegdheid krachtens lid 1 betekent dat geenszins een uitspraak over de ontvankelijkheid of over de gegrondheid van de kennisgeving.
 Art.    6 . 1. Tenzij het Comité een kennisgeving beschouwt als niet ontvankelijk met betrekking tot de Staat in kwestie, en op voorwaarde dat de individuele persoon of de personen toestemming geven tot het vrijgeven van hun identiteit aan die Staat, brengt het Comité elke kennisgeving die hem krachtens dit Protocol is toegezonden onder de aandacht van de betrokken Staat.
2. Binnen zes maanden doet de ontvangende Staat het Comité schriftelijke uiteenzettingen of verklaringen toekomen waarin de zaak en het rechtsmiddel dat eventueel door die Staat is toegepast nader worden toegelicht.
 Art.    7 . 1. Het Comité behandelt krachtens dit Protocol ontvangen kennisgevingen in het licht van alle hem door of namens individuele personen of groepen van personen en door de betrokken Staat ter beschikking gestelde gegevens, op voorwaarde dat die gegevens worden overgemaakt aan alle partijen.
2. Het Comité komt in gesloten zitting bijeen voor de behandeling van krachtens dit Protocol ingezonden kennisgevingen.
3. Na onderzoek van een kennisgeving maakt het Comité zijn inzichten met betrekking tot die kennisgeving, samen met zijn mogelijke aanbevelingen, over aan de betrokken partijen.
4. De betrokken Staat neemt nota van de inzichten van het Comité en van eventuele aanbevelingen, en legt aan het Comité binnen zes maanden een schriftelijk antwoord voor met informatie over de maatregelen die werden genomen naar aanleiding van de inzichten en aanbevelingen van het Comité.
5. Het Comité kan de betrokken Staat uitnodigen om over de maatregelen die naar aanleiding van zijn inzichten en mogelijke aanbevelingen werden genomen verdere inlichtingen te verschaffen; als het Comité dit aangewezen acht kan dit gebeuren in de context van het volgende rapport van die Staat krachtens artikel 18 van het Verdrag.
 Art.    8 . 1. Wanneer het Comité betrouwbare informatie ontvangt die wijst op ernstige of systematische schendingen, door een Staat die partij is bij dit Protocol, van de rechten die in het Verdrag zijn neergelegd, zal het Comité die Staat uitnodigen om mee te werken aan een onderzoek van de informatie en met het oog daarop bemerkingen met betrekking tot die informatie over te maken.
2. Rekening houdend met de bemerkingen die door de betrokken Staat zouden zijn overgemaakt, evenals met alle andere beschikbare betrouwbare informatie, kan het Comité een of meerdere van zijn leden aanduiden om een onderzoek in te stellen en onverwijld rapport uit te brengen aan het Comité. Waar nodig, en met instemming van de betrokken Staat, kan dit onderzoek een bezoek aan diens grondgebied omvatten.
3. Na bestudering van de resultaten van een dergelijk onderzoek maakt het Comité die resultaten bekend aan de betrokken Staat, met eventuele commentaren en aanbevelingen.
4. De betrokken Staat maakt, binnen zes maanden na ontvangst van de commentaren en aanbevelingen van het Comité, zijn opmerkingen over aan het Comité.
5. Een dergelijk onderzoek draagt een vertrouwelijk karakter, en in alle stadia van de procedure wordt gepoogd de medewerking van de betrokken Staat te verkrijgen.
 Art.    9 . 1. Het Comité kan de betrokken Staat uitnodigen om in zijn volgende rapport dat krachtens artikel 18 van het Verdrag wordt opgesteld, gegevens op te nemen over de maatregelen die werden genomen naar aanleiding van een onderzoek als voorzien in de artikelen 8 en 9.
2. Indien nodig kan het Comité, na afloop van de periode van zes maanden waarnaar in artikel 8, § 4, wordt verwezen, de betrokken Staat uitnodigen gegevens te verstrekken over de maatregelen die werden genomen naar aanleiding van een dergelijk onderzoek.
 Art.    10 . 1. Iedere Staat die partij is bij dit Protocol kan, op het ogenblik van de ondertekening of ratificatie van dit Protocol, of van zijn toetreding, verklaren dat hij de bevoegdheid van het Comité neergelegd in de artikelen 8 en 9 niet erkent.
2. Een Staat die partij is bij dit Protocol die een verklaring heeft afgelegd zoals voorzien in het eerste lid van dit artikel kan deze verklaring te allen tijde intrekken door kennisgeving aan de Secretaris-Generaal.
 Art.    11 . Een Staat die partij is bij dit Protocol neemt alle nodige stappen om te verzekeren dat individuele personen die onder zijn rechtsmacht vallen niet het slachtoffer worden van lichamelijke of geestelijke mishandeling, of van intimidatie, als gevolg van hun contacten met het Comité onder dit Protocol.
 Art.    12 . In zijn krachtens artikel 21 van het Verdrag uitgebrachte jaarverslag neemt het Comité een samenvatting op van zijn uit dit Protocol voortvloeiende werkzaamheden.
 Art.    13 . Iedere Staat die partij is bij dit Protocol verbindt zich, het Verdrag en dit Protocol bekend te maken en er publiciteit aan te geven en om de toegang tot informatie over de bevindingen en de aanbevelingen van het Comité te bevorderen, in het bijzonder wanneer het zaken betreft waarbij die Staat zelf betrokken is.
 Art.    14 . Het Comité zal zijn eigen huishoudelijk reglement opstellen dat in acht genomen dient te worden bij de uitoefening van de taken onder dit Protocol.
 Art.    15 . 1. Dit Protocol staat open ter ondertekening door elke Staat die het Verdrag heeft ondertekend, bekrachtigd, of tot het Verdrag is toegetreden.
2. Dit Protocol moet worden bekrachtigd door elke Staat die het Verdrag heeft bekrachtigd of tot het Verdrag is toegetreden.
3. Dit Protocol staat open voor toetreding door elke Staat die het Verdrag heeft bekrachtigd of tot het Verdrag is toegetreden.
4. Toetreding geschiedt door nederlegging van een akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    16 . 1. Dit Protocol treedt in werking drie maanden na de datum van nederlegging bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties van de tiende akte van bekrachtiging of van toetreding.
2. Voor elke Staat die na de nederlegging van de tiende akte van bekrachtiging of van toetreding dit Protocol bekrachtigt of tot dit Protocol toetreedt, treedt dit Protocol in werking drie maanden na de datum van nederlegging van zijn akte van bekrachtiging of van toetreding.
 Art.    17 . Voorbehouden ten aanzien van dit Protocol zijn niet toegestaan.
 Art.    18 . 1. Iedere Staat die partij is bij dit Protocol kan een wijziging daarvan voorstellen en deze indienen bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties. De Secretaris-Generaal deelt iedere voorgestelde wijziging vervolgens mede aan de Staten die partij zijn bij dit Protocol, met het verzoek hem te berichten of zij een conferentie wensen van de Staten partijen, teneinde het voorstel in kwestie te bestuderen en in stemming te brengen. Indien ten minste een derde van de Staten partijen zulk een conferentie wenst, roept de Secretaris-Generaal deze conferentie bijeen onder auspiciën van de Verenigde Naties. Iedere wijziging die door een meerderheid van de ter conferentie aanwezige Staten partijen die hun stem uitbrengen wordt aangenomen wordt ter goedkeuring voorgelegd aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.
2. Wijzigingen worden van kracht nadat zij door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zijn goedgekeurd en door een tweederdemeerderheid van de Staten die partij zijn bij dit Protocol overeenkomstig hun onderscheiden staatsrechtelijke procedures zijn aanvaard.
3. Wanneer wijzigingen van kracht worden zijn ze bindend voor de Staten die partij zijn en ze hebben aanvaard, terwijl de andere Staten die partij zijn nog steeds gebonden zijn door de bepalingen van dit Protocol en door elke voorgaande wijziging die zij hebben aanvaard.
 Art.    19 . 1. Iedere Staat die partij is kan dit Protocol te allen tijde opzeggen door middel van een schriftelijke aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties gerichte kennisgeving. De opzegging wordt van kracht zes maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
2. Opzegging heeft geen invloed op de verdere toepassing van de bepalingen van dit Protocol op een kennisgeving die krachtens Artikel 2 is ingediend of een onderzoek dat krachtens Artikel 8 werd ingezet voor de datum waarop de opzegging van kracht wordt.
 Art.    20 . De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties stelt alle Staten in kennis van :
a) Ondertekeningen, ratificaties en toetredingen krachtens dit Protocol;
b) De datum van inwerkingtreding van dit Protocol en van iedere wijziging krachtens artikel 18;
c) Iedere opzegging krachtens artikel 19.
 Art.    21 . 1. Dit Protocol, waarvan de Chinese, de Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse tekst gelijkelijk authentiek zijn, wordt nedergelegd in de archieven van de Verenigde Naties.
2. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties doet aan alle in artikel 25 van het Verdrag bedoelde Staten gewaarmerkte afschriften van dit Protocol toekomen.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Lijst der Staten.

 Staten

Datum

 Type instemming

 Datum

authentificatie

instemming

 -

 -

-

-
ALBANIE

 Toetreding

 23/06/2003
ANDORRA

 09/07/2001

Bekrachtiging

14/10/2002
ARGENTINIE

28/02/2000
AZERBEIDZJAN

06/06/2000

Bekrachtiging

01/06/2001
BANGLADESH

06/09/2000

Bekrachtiging

06/09/2000
BELARUS

 29/04/2002

Bekrachtiging

03/02/2004
BELGIE

10/12/1999

Bekrachtiging

17/06/2004
BELIZE

Toetreding

 09/12/2002
BENIN

 25/05/2002
BOLIVIA

 10/12/1999

Bekrachtiging

27/09/2000
BOSNIE EN HERZEGOVINA

 07/09/2000

Bekrachtiging

04/09/2002
BRAZILIE

13/03/2001

Bekrachtiging

28/06/2002
BULGARIJE

 06/06/2000
BURKINA FASO

16/11/2001
BURUNDI

 13/11/2001
CAMBODJA

11/11/2001
CANADA

Toetreding

 18/10/2002
CHILI

 10/12/1999
COLOMBIA

10/12/1999
COSTA RICA

10/12/1999

Bekrachtiging

20/09/2001
CUBA

17/03/2000
CYPRUS

08/02/2001

Bekrachtiging

26/04/2002
DENEMARKEN

10/12/1999

Bekrachtiging

31/05/2000
DOMINICAANSE REPUBLIEK

14/03/2000

Bekrachtiging

10/08/2001
DUITSLAND

 10/12/1999

Bekrachtiging

15/01/2002
ECUADOR

 10/12/1999

Bekrachtiging

05/02/2002
EL SALVADOR

 04/04/2001
FILIPIJNEN

21/03/2000

Bekrachtiging

12/11/2003
FINLAND

 10/12/1999

Bekrachtiging

29/12/2000
FRANKRIJK

 10/12/1999

Bekrachtiging

09/06/2000
GEORGIE

 Toetreding

 01/08/2002
GHANA

 24/02/2000
GRIEKENLAND

 10/12/1999

Bekrachtiging

24/01/2002
GUATEMALA

 07/09/2000

Bekrachtiging

09/05/2002
GUINEA-BISSAU

 12/09/2000
HONGARIJE

 Toetreding

 22/12/2000
IERLAND

 07/09/2000

Bekrachtiging

07/09/2000
IJSLAND

 10/12/1999

Bekrachtiging

06/03/2001
INDONESIE

 28/02/2000
ITALIE

10/12/1999

Bekrachtiging

22/09/2000
KAZAKHSTAN

06/09/2000

Bekrachtiging

24/08/2001
KIRGIZISTAN

 Toetreding

 22/07/2002
KROATIE

 05/06/2000

Bekrachtiging

07/03/2001
LESOTHO

 06/09/2000
LIBIE

 Toetreding

 18/06/2004
LIECHTENSTEIN

 10/12/1999

Bekrachtiging

24/10/2001
LITOUWEN

08/09/2000

Bekrachtiging

05/08/2004
LUXEMBURG

 10/12/1999

Bekrachtiging

01/07/2003
MACEDONIE (V.J.R. MACEDONIE)

03/04/2000

Bekrachtiging

17/10/2003
MADAGASCAR

07/09/2000
MALAWI

07/09/2000
MALI

Toetreding

 05/12/2000
MAURITIUS

 11/11/2001
MEXICO

10/12/1999

Bekrachtiging

15/03/2002
MONGOLIE

07/09/2000

Bekrachtiging

28/03/2002
NAMIBIE

 19/05/2000

Bekrachtiging

26/05/2000
NEDERLAND

 10/12/1999

Bekrachtiging

22/05/2002
NEPAL

 18/12/2001
NIEUW-ZEELAND

 07/09/2000

Bekrachtiging

07/09/2000
NIGERIA

 08/09/2000
NOORWEGEN

 10/12/1999

Bekrachtiging

05/03/2002
OEKRAINE

07/09/2000

Bekrachtiging

26/09/2003
OOSTENRIJK

10/12/1999

Bekrachtiging

06/09/2000
PANAMA

09/06/2000

Bekrachtiging

09/05/2001
PARAGUAY

28/12/1999

Bekrachtiging

14/05/2001
PERU

22/12/2000

Bekrachtiging

09/04/2001
POLEN

 Toetreding

 22/12/2003
PORTUGAL

16/02/2000

Bekrachtiging

26/04/2002
ROEMENIE

06/09/2000

Bekrachtiging

25/08/2003
RUSSISCHE FEDERATIE

 08/05/2001

Bekrachtiging

28/07/2004
SALOMOM EILANDEN

Toetreding

 06/05/2002
SAO TOME EN PRINCIPE

06/09/2000
SENEGAL

 10/12/1999

Bekrachtiging

26/05/2000
SERVIE EN MONTENEGRO

Toetreding

 31/07/2003
SEYCHELLEN

22/07/2002
SIERRA LEONE

08/09/2000
SLOVAKIJE

 05/06/2000

Bekrachtiging

17/11/2000
SLOVENIE

10/12/1999
SPANJE

14/03/2000

Bekrachtiging

06/07/2001
SRI LANKA

 Toetreding

 15/10/2002
TADJIKISTAN

 07/09/2000
THAILAND

14/06/2000

Bekrachtiging

14/06/2000
TIMOR (LESTE)

 Toetreding

 16/04/2003
TSJECHISCHE REP.

10/12/1999

Bekrachtiging

26/02/2001
TURKIJE

 08/09/2000

Bekrachtiging

29/10/2002
URUGUAY

 09/05/2000

Bekrachtiging

26/07/2001
VENEZUELA

 17/03/2000

Bekrachtiging

13/05/2002
ZWEDEN

10/12/1999

Bekrachtiging

24/04/2003
 Art.  N2. Overeenkomstig zijn artikel 16 is dit Protocol in werking getreden op 22/12/2000.
Overeenkomstig hetzelfde artikel treedt het Protocol voor België in werking op 17 september 2004.


text:
HOOFDSTUK I.  - Maatregelen die op nationaal vlak moeten worden genomen.
 Doel
 Artikel    1 . Elke Partij voorziet in haar nationaal recht in doeltreffende rechtsmiddelen ten behoeve van personen die schade hebben geleden die voortvloeit uit een daad van corruptie, teneinde hen de mogelijkheid te bieden hun rechten en hun belangen te verdedigen, inbegrepen de mogelijkheid om schadevergoeding te verkrijgen.
 Definitie van corruptie.
 Art.    2 . Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder " corruptie ": het rechtstreeks of onrechtstreeks vragen, aanbieden, geven of aanvaarden van steekpenningen, of van een ander onverschuldigd voordeel of de belofte van dergelijk voordeel, dat invloed heeft op de normale uitoefening van een ambt of op het vereiste gedrag van de begunstigde van de steekpenningen, van het onverschuldigd voordeel of van de belofte van dergelijk voordeel.
 Schadevergoeding.
 Art.    3 . 1. Elke Partij voorziet in haar nationaal recht dat de personen die schade hebben geleden die voortvloeit uit een daad van corruptie een rechtsvordering tot het bekomen van volledige vergoeding van deze schade kunnen instellen.
2. Deze schadevergoeding kan betrekking hebben op de reeds geleden vermogensrechtelijke schade, op de winstderving en op de niet-vermogensrechtelijke schade.
 Aansprakelijkheid.
 Art.    4 . 1. Elke Partij voorziet in haar nationaal recht dat de volgende voorwaarden moeten vervuld zijn opdat de schade kan worden vergoed:
i. de verweerder heeft de daad van corruptie gepleegd of toegestaan, of nagelaten redelijke maatregelen te treffen om de daad van corruptie te voorkomen;
ii. de eiser heeft schade geleden; en
iii. er bestaat een oorzakelijk verband tussen de daad van corruptie en de schade.
2. Elke Partij voorziet in haar nationaal recht dat indien verschillende verweerders aansprakelijk zijn voor schade die voortvloeit uit dezelfde daad van corruptie, zij hiervoor hoofdelijk aansprakelijk zijn.
 Aansprakelijkheid van de Staat.
 Art.    5 . Elke Partij voorziet in haar nationaal recht in gepaste procedures die aan personen die schade hebben geleden die voortvloeit uit een daad van corruptie gepleegd door een van haar ambtenaren in de uitoefening van zijn ambt, de mogelijkheid bieden te vragen om te worden vergoed door de Staat of, als de Partij geen Staat is, door de bevoegde autoriteiten van deze Partij.
 Samenlopende fout.
 Art.    6 . Elke Partij voorziet in haar nationaal recht dat rekening houdend met de omstandigheden de schadevergoeding kan worden verminderd of verworpen indien de eiser door zijn fout heeft bijgedragen tot het ontstaan van de schade of tot de verergering ervan.
 Termijnen.
 Art.    7 . 1. Elke Partij voorziet in haar nationaal recht dat de vordering tot schadevergoeding verjaart na het verstrijken van een termijn van ten minste drie jaar te rekenen van de dag waarop de persoon die schade heeft geleden kennis heeft gekregen of redelijkerwijze kennis had moeten hebben van de schade of van de daad van corruptie, alsmede van de identiteit van de aansprakelijke persoon. Deze rechtsvordering kan evenwel niet meer worden ingesteld na het verstrijken van een termijn van ten minste tien jaar te rekenen van de dag waarop de daad van corruptie is gepleegd.
2. Het recht van de Partijen met betrekking tot de schorsing of de stuiting van de termijnen is, als daar reden toe is, van toepassing op de termijnen bepaald in paragraaf 1.
 Geldigheid van overeenkomsten.
 Art.    8 . 1. Elke Partij voorziet in haar nationaal recht dat elke overeenkomst of elk beding van een overeenkomst waarvan het voorwerp een daad van corruptie is, nietig is.
2. Elke Partij voorziet in haar nationaal recht dat elke contractant wiens toestemming gebrekkig is wegens een daad van corruptie, aan de rechtbank de nietigverklaring van die overeenkomst kan vragen, onverminderd het recht om schadevergoeding te eisen.
 Bescherming van werknemers.
 Art.    9 . Elke Partij voorziet in haar nationaal recht in een adequate bescherming tegen elke ongerechtvaardigde sanctie ten aanzien van werknemers die te goeder trouw en op grond van redelijke vermoedens daden van corruptie aangeven bij de verantwoordelijke personen of autoriteiten.
 Opmaken van de balans en nazicht van de rekeningen.
 Art.    10 . 1. Elke Partij treft in haar nationaal recht de maatregelen die vereist zijn opdat de jaarrekeningen van vennootschappen duidelijk worden opgesteld en een getrouw beeld geven van de financiële toestand van de vennootschap.
2. Teneinde daden van corruptie te voorkomen, voorziet elke Partij in haar nationaal recht dat de personen die belast zijn met het nazicht van de rekeningen, zich ervan vergewissen dat de jaarrekeningen een getrouw beeld geven van de financiële toestand van de vennootschap.
 Bewijsgaring.
 Art.    11 . Elke Partij voorziet in haar nationaal recht in efficiënte procedures voor het vergaren van bewijs in het kader van een burgerlijke rechtspleging ingesteld als gevolg van een daad van corruptie.
 Bewarende maatregelen.
 Art.    12 . Elke partij voorziet in haar nationaal recht in bewarende gerechtelijke maatregelen teneinde de rechten en de belangen van de partijen te waarborgen tijdens de burgerlijke rechtspleging ingesteld als gevolg van een daad van corruptie.
 HOOFDSTUK II.  - Internationale samenwerking en voortgangscontrole op de tenuitvoerlegging.
 Internationale samenwerking.
 Art.    13 . De Partijen werken op doeltreffende wijze samen in aangelegenheden die betrekking hebben op de burgerlijke rechtspleging in zaken van corruptie, inzonderheid op het stuk van de kennisgeving van akten, de bewijsgaring in het buitenland, de bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van buitenlandse vonnissen en de kosten, overeenkomstig de bepalingen van de relevante internationale instrumenten inzake internationale samenwerking in burgerlijke zaken en in handelszaken bij welke zij partij zijn, alsmede overeenkomstig de bepalingen van hun nationaal recht.
 Voortgangscontrole.
 Art.    14 . De Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO) ziet erop toe dat de Partijen dit Verdrag ten uitvoer leggen.
 HOOFDSTUK III.  - Slotbepalingen.
 Ondertekening en inwerkingtreding.
 Art.    15 . 1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening door de Lidstaten van de Raad van Europa, door de Staten die geen lid zijn maar aan de opstelling ervan hebben deelgenomen, alsmede door de Europese Gemeenschap.
2. Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden neergelegd bij de Secretaris-generaal van de Raad van Europa.
3. Dit Verdrag treedt in werking de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een periode van drie maanden na de datum waarop veertien ondertekenaars hun instemming hebben uitgedrukt om door het Verdrag te worden gebonden overeenkomstig de bepalingen van paragraaf 2. Zulk een ondertekenaar die geen lid is van de Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO) op het tijdstip van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, wordt automatisch lid de dag waarop dit Verdrag in werking treedt.
4. Ten aanzien van elke ondertekenaar die op een later tijdstip zijn instemming uitdrukt om door dit Verdrag te worden gebonden, treedt dit in werking de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een periode van drie maanden na de datum waarop hij zijn instemming heeft uitgedrukt om door het Verdrag te worden gebonden overeenkomstig de bepalingen van paragraaf 2. Elke ondertekenaar die geen lid is van de Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO) op het tijdstip van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring wordt automatisch lid de dag waarop dit Verdrag ten aanzien van hem in werking treedt.
5. Bijzondere modaliteiten voor de deelname van de Europese Gemeenschap aan de Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO) zullen voor zover nodig worden vastgelegd door middel van een gemeenschappelijk akkoord met de Europese Gemeenschap.
 Toetreding tot het Verdrag.
 Art.    16 . 1. Na de inwerkingtreding van dit Verdrag kan het Comité van Ministers van de Raad van Europa, na de Partijen bij het Verdrag te hebben geraadpleegd, elke Staat die geen lid is van de Raad uitnodigen om tot dit Verdrag toe te treden, bij een besluit genomen met de meerderheid bedoeld in artikel 20. d van het Statuut van de Raad van Europa en met eenparigheid van stemmen van de vertegenwoordigers van de Partijen die het recht hebben in het Comité te zetelen.
2. Ten aanzien van elke toetredende Staat treedt dit Verdrag in werking de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een periode van drie maanden na de datum van neerlegging van de akte van toetreding bij de Secretaris-generaal van de Raad van Europa. Elke toetredende Staat wordt automatisch lid van de GRECO, als hij dat al niet is op het tijdstip van toetreding, op de dag waarop dit Verdrag ten aanzien van hem in werking treedt.
 Voorbehouden.
 Art.    17 . Ten aanzien van de bepalingen van dit Verdrag mag geen enkel voorbehoud worden gemaakt.
 Territoriale toepassing.
 Art.    18 . 1. Elke Staat of de Europese Gemeenschap kan op het tijdstip van ondertekening of van neerlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding het grondgebied of de grondgebieden aanwijzen waarop dit Verdrag van toepassing zal zijn.
2. Elke Staat kan te allen tijde daarna, door middel van een aan de Secretaris-generaal van de Raad van Europa gerichte verklaring, de toepassing van dit Verdrag uitbreiden tot ieder ander in de verklaring aangewezen grondgebied. Ten aanzien van dit grondgebied treedt het Verdrag in werking de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een periode van drie maanden na de datum van ontvangst van de verklaring door de Secretaris-generaal.
3. Elke krachtens de twee voorgaande paragrafen afgelegde verklaring kan ten aanzien van elk in die verklaring aangewezen grondgebied worden ingetrokken door middel van een aan de Secretaris-generaal gerichte kennisgeving. Deze intrekking wordt van kracht de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een periode van drie maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-generaal.
 Verhouding tot andere instrumenten en overeenkomsten.
 Art.    19 . 1. Dit Verdrag doet geen afbreuk aan de rechten en verplichtingen die voortvloeien uit internationale multilaterale verplichtingen.
2. De Partijen bij het Verdrag kunnen onderling bilaterale of multilaterale overeenkomsten sluiten die betrekking hebben op de aangelegenheden geregeld in dit Verdrag, teneinde de bepalingen ervan aan te vullen of te versterken of de toepassing van de erin bekrachtigde beginselen te vergemakkelijken, dan wel om, onverminderd de doelstellingen en de beginselen van dit Verdrag, zich te onderwerpen aan de regels terzake in het kader van een bijzonder stelsel dat bindend is op het tijdstip waarop dit Verdrag voor ondertekening wordt opengesteld.
3. Indien twee of meer Partijen reeds een overeenkomst of verdrag hebben gesloten over een aangelegenheid waarop dit Verdrag betrekking heeft, of hun betrekkingen in deze aangelegenheid op een andere manier hebben geregeld, kunnen zij die overeenkomst, dat verdrag of die regeling toe passen in plaats van dit Verdrag.
 Wijzigingen.
 Art.    20 . 1. Wijzigingen aan dit Verdrag kunnen worden voorgesteld door elke Partij. Elk voorstel wordt door de Secretaris-generaal van de Raad van Europa meegedeeld aan de Lidstaten van de Raad van Europa, aan de niet-Lidstaten die hebben deelgenomen aan de uitwerking van dit Verdrag, aan de Europese Gemeenschap, alsmede aan elke Staat die is toegetreden of die is uitgenodigd om toe te treden tot dit Verdrag overeenkomstig de bepalingen van artikel 16.
2. Elke wijziging voorgesteld door een Partij wordt meegedeeld aan het Europees Comité voor Juridische Samenwerking (CDCJ) dat zijn advies over de voorgestelde wijziging voorlegt aan het Comité van Ministers.
3. Het Comité van Ministers onderzoekt de voorgestelde wijziging en het advies voorgelegd door het Europees Comité voor Juridische Samenwerking (CDCJ) en kan de wijziging aannemen na raadpleging van de Partijen bij dit Verdrag die geen lid zijn van de Raad van Europa.
4. De tekst van elke wijziging door het Comité van Ministers aangenomen overeenkomstig paragraaf 3 van dit artikel wordt aan de Partijen ter aanvaarding toegezonden.
5. Elke overeenkomstig paragraaf 3 van dit artikel aangenomen wijziging treedt in werking de dertigste dag nadat alle Partijen de Secretaris-generaal in kennis hebben gesteld van hun aanvaarding ervan.
 Regeling van geschillen.
 Art.    21 . 1. Het Europees Comité voor Juridische Samenwerking (CDCJ) van de Raad van Europa wordt op de hoogte gehouden van de uitlegging en van de toepassing van dit Verdrag.
2. Ingeval van een geschil tussen de Partijen over de uitlegging of de toepassing van dit Verdrag, trachten de Partijen het geschil te beslechten door onderhandeling of door elk ander vreedzaam middel naar keuze, daaronder begrepen de voorlegging van het geschil aan het Europees Comité voor Juridische Samenwerking (CDCJ), aan een scheidsgerecht dat beslissingen neemt die de Partijen bij het geschil binden dan wel aan het Internationaal Gerechtshof, overeenkomstig een gemeenschappelijke overeenkomst tussen de betrokken Partijen.
 Opzegging.
 Art.    22 . 1. Elke Partij kan dit Verdrag te allen tijde opzeggen door middel van een kennisgeving gericht aan de Secretaris-generaal van de Raad van Europa.
2. De opzegging wordt van kracht de eerste dag van de maand na het verstrijken van een periode van drie maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-generaal.
 Kennisgevingen.
 Art.    23 . De Secretaris-generaal van de Raad van Europa stelt de Lidstaten van de Raad en alle andere ondertekenaars en Partijen bij dit Verdrag in kennis van :
a. elke ondertekening;
b. de neerlegging van elke akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding;
c. elke datum van inwerkingtreding van dit Verdrag overeenkomstig de artikelen 15 en 16;
d. elke andere akte, kennisgeving of mededeling die betrekking heeft op dit Verdrag.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
Gedaan te Straatsburg op 4 november 1999, in de Franse en de Engelse taal, beide teksten zijnde gelijkelijk authentiek, in een enkel exemplaar dat zal worden neergelegd in het archief van de Raad van Europa. De Secretaris-generaal van de Raad van Europa deelt hiervan een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift mee aan elke Lidstaat van de Raad van Europa, aan de niet-Lidstaten die hebben deelgenomen aan de uitwerking van dit Verdrag, aan de Europese Gemeenschap en aan elke Staat die is uitgenodigd om tot dit Verdrag toe te treden.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Lijst van de Staten.

 Staten/

Datum

 Type

Datum

Datum

 Organisatie

authenti-

instemming

 instemming

interne

 ficatie

 inwerking-

treding

-

 -

-

-

-
ALBANIE

04/04/2000
 Bekrachtiging
 21/09/2000
 01/11/2003
ANDORRA

08/11/2001
 Onbepaald
ARMENIE

17/02/2004
 Bekrachtiging
 07/01/2005
 01/05/2005
AZERBEIDZJAN

 21/05/2003
 Bekrachtiging
 11/02/2004
 01/06/2004
BELARUS

25/03/2004
 Bekrachtiging
 15/03/2006
 01/07/2006
BELGIE

 08/06/2000
 Bekrachtiging
 12/03/2007
 01/07/2007
BOSNIE HERZEGOVINA

 01/03/2000
 Bekrachtiging
 30/01/2002
 01/11/2003
BULGARIJE

04/11/1999
 Bekrachtiging
 08/06/2000
 01/11/2003
CYPRUS

 04/11/1999
 Bekrachtiging
 23/06/2005
 01/10/2005
DENEMARKEN

 04/11/1999
 Onbepaald
DUITSLAND

04/11/1999
 Onbepaald
ESTLAND

24/01/2000
 Bekrachtiging
 08/12/2000
 01/11/2003
FINLAND

08/06/2000
 Bekrachtiging
 23/10/2001
 01/11/2003
FRANKRIJK

26/11/1999
 Onbepaald
GEORGIE

04/11/1999
 Bekrachtiging
 22/05/2003
 01/11/2003
GRIEKENLAND

08/06/2000
 Bekrachtiging
 21/02/2002
 01/11/2003
VERENIGD KONINKRIJK

08/06/2000
 Onbepaald
HONGARIJE

15/01/2003
 Bekrachtiging
 04/12/2003
 01/04/2004
IERLAND

04/11/1999
 Onbepaald
IJSLAND

04/11/1999
 Onbepaald
ITALIE

 04/11/1999
 Onbepaald
KROATIE

02/10/2001
 Bekrachtiging
 05/06/2003
 01/11/2003
LETLAND

04/02/2004
 Bekrachtiging
 12/04/2005
 01/08/2005
LITOUWEN

 18/04/2002
 Bekrachtiging
 17/01/2003
 01/11/2003
LUXEMBURG

04/11/1999
 Onbepaald
V.J.R. MACEDONIE

 08/06/2000
 Bekrachtiging
 29/11/2002
 01/11/2003
MALTA

15/01/2003
 Bekrachtiging
 31/03/2004
 01/07/2004
MOLDOVA

04/11/1999
 Bekrachtiging
 17/03/2004
 01/07/2004
MONTENEGRO

 07/04/2005
 Onbepaald
NOORWEGEN

04/11/1999
 Onbepaald
OEKRAINE

 04/11/1999
 Bekrachtiging
 19/09/2005
 01/01/2006
OOSTENRIJK

 13/10/2000
 Bekrachtiging
 30/08/2006
 01/12/2006
POLEN

03/04/2001
 Bekrachtiging
 11/09/2002
 01/11/2003
ROEMENIE

 04/11/1999
 Bekrachtiging
 23/04/2002
 01/11/2003
SERVIE

 07/04/2005
 Onbepaald
SLOVAKIJE

08/06/2000
 Bekrachtiging
 21/05/2003
 01/11/2003
SLOVENIE

 29/11/2001
 Bekrachtiging
 17/03/2003
 01/11/1003
SPANJE

 10/05/2005
 Onbepaald
TSJECHISCHE REP.

 07/11/2000
 Bekrachtiging
 24/09/2003
 01/01/2004
TURKIJE

27/09/2001
 Bekrachtiging
 17/09/2003
 01/01/2004
ZWEDEN

 08/06/2000
 Bekrachtiging
 25/06/2004
 01/10/2004


text:
Artikel    1 . Beide Partijen bevestigen opnieuw gehecht te zijn aan de Scheepvaartovereenkomst BLEU/Ivoorkust van 25 november 1977 die het zeevaartverkeer tussen beide landen regelt.
 Art.    2 . De in artikel 4 van het bestaande Akkoord bedoelde deelname van de scheepvaartondernemingen aan het goederenvervoer voortvloeiend uit de buitenlandse handel van de BLEU en de Republiek Ivoorkust, zoals voorzien in de artikelen 3 en 4 van de Scheepvaartovereenkomst wordt geregeld, wat betreft het lijnvaartconference-vervoer, door het Verdrag van 6 april 1974 inzake een Gedragscode voor Lijnvaartconferences.
De uit het Akkoord voortvloeiende rechten voor de rederijen van België en Luxemburg gelden ook :
- voor schepen van scheepvaartondernemingen die in andere lidstaten van de Europese Unie zijn gevestigd en,
- voor de onderdanen en voor de scheepvaartondernemingen van de lidstaten die buiten de Europese Unie zijn gevestigd, indien hun schepen in een lidstaat zijn geregistreerd.
De scheepvaartondernemingen buiten conferenceverband kunnen eveneens aan het scheepvaartverkeer deelnemen mits het beginsel van eerlijke concurrentie op een commerciële basis wordt in acht genomen.
 Art.  3. Het Aanvullend Protocol treedt in werking na wederzijdse kennisgeving door de Partijen van de uitvoering van de door hun respectieve wetgeving opgelegde formaliteiten.
Het blijft voor onbepaalde duur in werking.
Evenwel kan het te allen tijde schriftelijk en langs diplomatieke weg worden opgezegd.
In dit geval zal het ophouden uitwerking te hebben een jaar na ontvangst van de opzegging door de andere Contracterende partij.
Gedaan te Abidjan, op 28 september 1999, in twee exemplaren in de Franse taal, beide teksten zijnde gelijkelijk rechtsgeldig.
Voor de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie :
Grégoire VARDAKIS,
Ambassadeur van het Koninkrijk België en de Republiek Ivoorkust.
Voor de Republiek Ivoorkust :
Youssoufou BAMBA,
Gedelegeerd Minister bij de Minister van Staat, Minister van Buitenlandse zaken en Internationale Samenwerking, belast met Internationale Samenwerking.


text:
TITEL I.  - Algemene bepalingen.
 Artikel    1 . Definities.
Voor de toepassing van dit Protocol wordt verstaan onder :
a) "vervaardiging" : elke soort be- of verwerking, met inbegrip van assemblage of speciale behandelingen;
b) "materiaal" : alle ingrediënten, grondstoffen, componenten, delen enz., die bij de vervaardiging van het product worden gebruikt;
c) "product" : het vervaardigde product, ook indien dit bestemd is om later bij de vervaardiging van een ander product te worden gebruikt;
d) "goederen" : zowel materialen als producten;
e) "douanewaarde" : de waarde zoals bepaald bij de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VII van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel van 1994 (Overeenkomst inzake de douanewaarde van de WTO);
f) "prijs af fabriek" : de prijs die voor het product af fabriek is betaald aan de fabrikant in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika in wiens bedrijf de laatste be- of verwerking is verricht, voorzover in die prijs de waarde is begrepen van alle gebruikte materialen, verminderd met alle binnenlandse belastingen die worden of kunnen worden terugbetaald wanneer het vervaardigde product wordt uitgevoerd;
g) "waarde van de materialen" : de douanewaarde ten tijde van de invoer van de gebruikte materialen die niet van oorsprong zijn, of, indien deze niet bekend is en niet kan worden vastgesteld, de eerste controleerbare prijs die voor de materialen in de Gemeenschap of Zuid-Afrika is betaald;
h) "waarde van de materialen van oorsprong" : de waarde van deze materialen als omschreven onder g), welke omschrijving van dienovereenkomstige toepassing is;
i) "toegevoegde waarde" : de prijs af fabriek min de douanewaarde van de in het product opgenomen materialen die van oorsprong zijn uit de andere in artikel 3 bedoelde landen of, indien de douanewaarde niet bekend is of niet kan worden vastgesteld, de eerste controleerbare prijs die voor het product in de Gemeenschap of Zuid-Afrika is betaald;
j) "hoofdstukken" en "posten" : de hoofdstukken en posten (viercijfercodes) van de nomenclatuur die het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en codering van goederen vormt, in dit Protocol "het geharmoniseerd systeem" of "GS" genoemd;
k) "ingedeeld" : de indeling van een product of materiaal onder een bepaalde post;
l) "zending" : producten die gelijktijdig van een exporteur naar een geadresseerde worden verzonden of vergezeld gaan van een enkel vervoersdocument dat de verzending van de exporteur naar de geadresseerde dekt, of bij gebreke daarvan, een enkele factuur;
m) "gebieden" : omvat ook de territoriale wateren;
n) "ACS-staten" : de Afrikaanse en Caraïbische landen en de landen in de Stille Zuidzee die partij zijn bij de Overeenkomst van Lomé;
o) "SACU" : de douane-unie van Zuidelijk Afrika.
 TITEL II.  - Definitie van het begrip "product van oorsprong".
 Art.    2 . Algemene voorwaarden.
1. Voor de toepassing van deze Overeenkomst worden de volgende producten beschouwd van oorsprong te zijn uit de Gemeenschap :
a) geheel en al in de Gemeenschap verkregen producten in de zin van artikel 4 van dit Protocol;
b) in de Gemeenschap verkregen producten, waarin materialen zijn verwerkt die daar niet geheel en al zijn verkregen, mits deze materialen in de Gemeenschap een be- of verwerking hebben ondergaan die toereikend is in de zin van artikel 5 van dit Protocol.
2. Voor de toepassing van deze Overeenkomst worden de volgende producten beschouwd van oorsprong te zijn uit Zuid-Afrika :
a) geheel en al in Zuid-Afrika verkregen producten, in de zin van artikel 4 van dit Protocol;
b) in Zuid-Afrika verkregen producten, waarin materialen zijn verwerkt die daar niet geheel en al zijn verkregen, mits deze materialen in Zuid-Afrika een be- of verwerking hebben ondergaan die toereikend is in de zin van artikel 5 van dit Protocol.
 Art.    3 . Cumulatie van de oorsprong.
Bilaterale cumulatie
1. Materialen van oorsprong uit de Gemeenschap worden beschouwd materialen van oorsprong uit Zuid-Afrika te zijn indien ze in een aldaar verkregen product zijn opgenomen. Het is niet noodzakelijk dat deze materialen een toereikende be- of verwerking hebben ondergaan, mits ze evenwel een be- of verwerking hebben ondergaan die meer omvat dan de in artikel 6 van dit Protocol genoemde be- of verwerkingen.
2. Materialen van oorsprong uit Zuid-Afrika worden beschouwd materialen van oorsprong uit de Gemeenschap te zijn wanneer ze in een aldaar verkregen product zijn opgenomen. Het is niet noodzakelijk dat deze materialen een toereikende be- of verwerking hebben ondergaan, mits ze evenwel een be- of verwerking hebben ondergaan die meer omvat dan de in artikel 6 van dit Protocol genoemde be- of verwerkingen.
Cumulatie met ACS-landen
3. Onder voorbehoud van het bepaalde in de leden 5 en 6 worden materialen van oorsprong uit een ACS-land beschouwd van oorsprong uit de Gemeenschap of Zuid-Afrika te zijn indien zij in een aldaar verkregen product zijn opgenomen. Het is niet noodzakelijk dat deze materialen een toereikende be- of verwerking hebben ondergaan.
4. Binnen de SACU verrichte be- en verwerkingen worden geacht in Zuid-Afrika te zijn verricht indien de betrokken goederen daar verder worden be- of verwerkt.
5. Producten die door toepassing van lid 3 de oorsprong hebben verkregen, worden uitsluitend als producten van oorsprong uit de Gemeenschap of Zuid-Afrika beschouwd indien de aldaar toegevoegde waarde hoger is dan de waarde van de gebruikte materialen van oorsprong uit een van de ACS-landen. Indien dit niet het geval is worden de betrokken producten beschouwd als van oorsprong uit het ACS-land dat goed is voor de hoogste waarde van de gebruikte materialen van oorsprong. Bij het toekennen van de oorsprong wordt geen rekening gehouden met materialen van oorsprong uit de ACS-landen die in de Gemeenschap of Zuid-Afrika een toereikende be- of verwerking hebben ondergaan.
6. De in lid 3 bedoelde cumulatieregel kan uitsluitend worden toegepast wanneer de gebruikte ACS-materialen het karakter van product van oorsprong hebben verkregen door toepassing van de in de Overeenkomst van Lomé opgenomen oorsprongsregels. De Gemeenschap en Zuid-Afrika delen elkaar, via de Europese Commissie, de gegevens mede over de overeenkomsten die zij met de ACS-landen hebben afgesloten en de daarin opgenomen oorsprongsregels.
7. Zodra aan de voorwaarden in lid 6 is voldaan en overeenstemming is bereikt over de datum van inwerkingtreding van deze bepalingen, neemt elke partij de nodige maatregelen om aan haar verplichtingen inzake kennisgeving en informatie te voldoen.
 Art.    4 . Geheel en al verkregen producten.
1. Als geheel en al in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika verkregen worden beschouwd :
a) aldaar uit de bodem of zeebodem gewonnen producten;
b) aldaar geoogste producten van het plantenrijk;
c) aldaar geboren en opgefokte levende dieren;
d) producten afkomstig van aldaar opgefokte levende dieren;
e) voortbrengselen van de aldaar bedreven jacht en visserij;
f) producten van de zeevisserij en andere buiten de territoriale wateren van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika door hun schepen uit de zee gewonnen producten;
g) producten uitsluitend uit de onder f) bedoelde producten aan boord van hun fabrieksschepen vervaardigd;
h) aldaar verzamelde gebruikte artikelen die slechts voor de terugwinning van grondstoffen kunnen dienen, met inbegrip van gebruikte banden die uitsluitend geschikt zijn om van een nieuw loopvlak te worden voorzien of slechts als afval kunnen worden gebruikt;
i) afval afkomstig van aldaar verrichte be- of verwerkingen;
j) producten, gewonnen van of vanonder de zeebodem buiten de territoriale wateren, mits zij alleen het recht hebben op ontginning van deze bodem of ondergrond;
k) goederen die aldaar uitsluitend uit de onder a) tot en met j) bedoelde producten zijn vervaardigd.
2. De termen "hun schepen" en "hun fabrieksschepen" in lid 1, onder f) en g), zijn slechts van toepassing op schepen en fabrieksschepen :
a) die in een lidstaat van de Gemeenschap of Zuid-Afrika zijn ingeschreven of geregistreerd;
b) die de vlag van een lidstaat van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika voeren;
c) die voor ten minste 50 procent toebehoren aan onderdanen van lidstaten van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika of aan een vennootschap die haar hoofdkantoor in een van deze staten heeft en waarvan de bedrijfsvoerder(s), de voorzitter van de raad van bestuur of van toezicht en de meerderheid van de leden van deze raden onderdanen zijn een lidstaat van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika, en waarvan bovendien, in het geval van personenvennootschappen of vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid, ten minste de helft van het kapitaal toebehoort aan deze staten of aan openbare lichamen of onderdanen daarvan;
d) waarvan de kapitein en de officieren onderdanen zijn van lidstaten van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika; en
e) waarvan de bemanning voor ten minste 75 procent uit onderdanen van lidstaten van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika bestaat.
Bij de inwerkingtreding van de tariefconcessies voor visserijproducten wordt lid 2, onder d) en e), vervangen door :
d) waarvan de bemanning, kapitein en officieren inbegrepen, voor ten minste 50 procent uit onderdanen van lidstaten van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika bestaat.
 Art.    5 . Toereikende bewerking of verwerking.
1. Niet geheel en al verkregen producten worden geacht een toereikende bewerking of verwerking te hebben ondergaan in de zin van artikel 2, indien aan de voorwaarden van de lijst in bijlage II is voldaan.
In deze lijst is voor alle onder deze Overeenkomst vallende producten aangegeven welke be- of verwerkingen niet van oorsprong zijnde materialen moeten ondergaan om het karakter van product van oorsprong te verkrijgen en zijn slechts op deze materialen van toepassing. Dit betekent dat indien een product dat de oorsprong heeft verkregen doordat het aan de voorwaarden in die lijst voor dat product heeft voldaan, als materiaal gebruikt wordt bij de vervaardiging van een ander product, de voorwaarden die van toepassing zijn op het product waarin het wordt verwerkt daarvoor niet gelden. Er wordt dan geen rekening gehouden met de niet van oorsprong zijnde materialen die bij de vervaardiging ervan kunnen zijn gebruikt.
2. In afwijking van lid 1 kunnen niet van oorsprong zijnde materialen die volgens de voorwaarden in de lijst bij de vervaardiging van een bepaald product niet mogen worden gebruikt, in de volgende gevallen toch worden gebruikt :
a) wanneer de totale waarde ervan niet hoger is dan 15 procent van de prijs af fabriek van het product en niet hoger dan 10 procent van de prijs af fabriek voor producten die onder de hoofdstukken 3 en 24 en de GS-posten 1604, 1605, 2207 en 2208 zijn ingedeeld;
b) wanneer de in de lijst vermelde maximumpercentages voor niet van oorsprong zijnde materialen door de toepassing van dit lid niet worden overschreden.
Dit lid is niet van toepassing op de producten die onder de hoofdstukken 50 tot en met 63 van het geharmoniseerd systeem zijn ingedeeld.
3. De leden 1 en 2 zijn van toepassing onder voorbehoud van het bepaalde in artikel 6.
 Art.    6 . Ontoereikende bewerking of verwerking.
1. Behoudens het bepaalde in lid 2 worden de volgende be- of verwerkingen als ontoereikend beschouwd om de oorsprong te verlenen, ongeacht of aan de voorwaarden van artikel 5 is voldaan :
a) behandelingen om de producten tijdens vervoer en opslag in goede staat te bewaren (luchten, uitspreiden, drogen, koelen, in water zetten waaraan zout, zwaveldioxide of andere producten zijn toegevoegd, verwijderen van beschadigde gedeelten en soortgelijke behandelingen);
b) eenvoudige behandelingen zoals stofvrij maken, zeven, sorteren, classificeren, assorteren (daaronder begrepen het samenstellen van sets van artikelen), wassen, verven en snijden;
c) i) veranderen van verpakkingen, splitsen en samenvoegen van colli;
ii) eenvoudig verpakken in flessen, zakken, etuis, dozen of blikken, bevestigen op kaartjes of plankjes, enz., en alle andere handelingen in verband met de opmaak;
d) het aanbrengen van merken, etiketten of soortgelijke onderscheidingstekens op de producten zelf of op hun verpakkingen;
e) eenvoudig mengen van producten, ook van verschillende soorten, indien een of meer bestanddelen van het mengsel niet voldoen aan de voorwaarden van dit Protocol om als producten van oorsprong uit de Gemeenschap of Zuid-Afrika te worden beschouwd;
f) eenvoudig samenvoegen van delen tot een volledig product;
g) twee of meer van de onder a) tot en met f) vermelde behandelingen tezamen;
h) het slachten van dieren.
2. Alle be- of verwerkingen die een product in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika heeft ondergaan worden tezamen genomen om te bepalen of de be- of verwerkingen die het heeft ondergaan ontoereikend zijn in de zin van lid 1.
 Art.    7 . Determinerende eenheid.
1. De determinerende eenheid voor de toepassing van de bepalingen van dit Protocol is het product dat volgens de nomenclatuur van het geharmoniseerde systeem als de basiseenheid wordt beschouwd.
Hieruit volgt dat :
a) wanneer een product, bestaande uit een groep of verzameling van artikelen, onder één enkele post van het geharmoniseerde systeem wordt ingedeeld, het geheel de in aanmerking te nemen eenheid vormt;
b) wanneer een zending uit een aantal eendere producten bestaat die onder dezelfde post van het geharmoniseerde systeem worden ingedeeld, elk product voor de toepassing van de bepalingen van dit Protocol afzonderlijk moet worden genomen.
2. Wanneer volgens algemene regel 5 voor de interpretatie van het geharmoniseerde systeem de verpakking meetelt voor het vaststellen van de indeling, telt deze ook mee voor het vaststellen van de oorsprong.
 Art.    8 . Accessoires, vervangingsonderdelen en gereedschappen.
Accessoires, vervangingsonderdelen en gereedschappen die samen met materieel, machines, apparaten of voertuigen worden geleverd en deel uitmaken van de normale uitrusting daarvan en in de prijs daarvan zijn begrepen of niet afzonderlijk in rekening worden gebracht, worden geacht één geheel te vormen met het materieel en de machines, apparaten of voertuigen in kwestie.
 Art.    9 . Stellen of assortimenten.
Stellen of assortimenten in de zin van algemene regel 3 voor de interpretatie van het geharmoniseerde systeem, worden als van oorsprong beschouwd indien alle samenstellende delen van oorsprong zijn. Een stel of assortiment bestaande uit producten van oorsprong en producten die niet van oorsprong zijn, wordt evenwel als van oorsprong beschouwd indien de waarde van de producten die niet van oorsprong zijn niet meer dan 15 procent van de prijs af fabriek van het stel of assortiment bedraagt.
 Art.    10 . Neutrale elementen.
Om te bepalen of een product van oorsprong is, is het niet noodzakelijk de oorsprong na te gaan van de volgende zaken die bij de vervaardiging gebruikt kunnen zijn :
a) energie en brandstof;
b) fabrieksuitrusting;
c) machines en werktuigen;
d) goederen die in de uiteindelijke samenstelling van het product niet voorkomen en ook niet bedoeld waren daarin voor te komen.
 TITEL III.  - Territoriale voorwaarden.
 Art.    11 . Territorialiteitsbeginsel.
1. Behoudens het bepaalde in artikel 3, moet aan de in titel II genoemde voorwaarden met betrekking tot het verkrijgen van de oorsprong zonder onderbreking in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika zijn voldaan.
2. Producten van oorsprong die uit de Gemeenschap of Zuid-Afrika naar een ander land worden uitgevoerd en daarna weer worden ingevoerd, worden, behoudens het bepaalde in artikel 3, niet langer als producten van oorsprong beschouwd, tenzij ten genoegen van de douaneautoriteiten kan worden aangetoond dat :
a) de wederingevoerde goederen dezelfde goederen zijn als de eerder uitgevoerde goederen; en
b) dat zij tijdens de periode dat ze waren uitgevoerd geen andere be- of verwerkingen hebben ondergaan dan die welke noodzakelijk waren om ze in goede staat te bewaren.
 Art.    12 . Rechtstreeks vervoer.
1. De bij deze Overeenkomst vastgestelde preferentiële regeling is uitsluitend van toepassing op producten die aan de voorwaarden van dit Protocol voldoen en die rechtstreeks tussen de Gemeenschap en Zuid-Afrika, of via het grondgebied van de andere in artikel 3 bedoelde landen zijn vervoerd. Producten die één enkele zending vormen, kunnen via een ander grondgebied worden vervoerd, eventueel met overslag of tijdelijke opslag op dit grondgebied, voorzover ze in het land van doorvoer of opslag onder toezicht van de douane blijven en aldaar geen andere behandelingen ondergaan dan lossen en opnieuw laden of behandelingen om ze in goede staat te bewaren.
Het vervoer per pijpleiding van producten van oorsprong mag via een ander grondgebied dan dat van de Gemeenschap of van Zuid-Afrika geschieden.
2. Het bewijs dat aan de in lid 1 bedoelde voorwaarden is voldaan, wordt geleverd door overlegging van de volgende stukken aan de douaneautoriteiten van het land van invoer :
a) een enkel vervoersdocument dat in het land van uitvoer is opgesteld ter dekking van het vervoer door het land van doorvoer, of
b) een door de douaneautoriteiten van het land van doorvoer afgegeven certificaat, waarin :
i) de producten nauwkeurig zijn omschreven,
ii) de data zijn vermeld waarop de producten gelost en opnieuw geladen zijn, in voorkomend geval onder opgave van de naam van de gebruikte schepen, of van de andere gebruikte vervoermiddelen; en
iii) waarin wordt verklaard op welke voorwaarden de producten in het land van doorvoer verbleven;
c) hetzij, bij gebreke van bovengenoemde stukken, enig ander bewijsstuk.
 Art.    13 . Tentoonstellingen.
1. De Overeenkomst is van toepassing op producten van oorsprong die naar een tentoonstelling in een ander dan een van de in artikel 3 bedoeld landen zijn verzonden en die na de tentoonstelling in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika worden ingevoerd, mits ten genoegen van de douaneautoriteiten wordt aangetoond dat :
a) een exporteur deze producten vanuit de Gemeenschap of Zuid-Afrika naar het land van de tentoonstelling heeft verzonden en deze daar heeft tentoongesteld;
b) deze exporteur de producten heeft verkocht of op andere wijze afgestaan aan een geadresseerde in de Gemeenschap of Zuid-Afrika;
c) de producten tijdens of onmiddellijk na de tentoonstelling in dezelfde staat als waarin zij naar de tentoonstelling zijn gegaan, zijn verzonden; en
d) de producten, vanaf het moment dat zij naar de tentoonstelling werden verzonden, niet voor andere doeleinden zijn gebruikt dan om op die tentoonstelling te worden vertoond.
2. Een bewijs van de oorsprong wordt overeenkomstig de bepalingen van titel IV afgegeven of opgesteld en op de gebruikelijke wijze bij de douaneautoriteiten van het land van invoer ingediend. Op dit bewijs zijn de naam en het adres van de tentoonstelling vermeld. Zo nodig kunnen deze douaneautoriteiten aanvullende bewijsstukken opvragen ten aanzien van de aard van de producten en de voorwaarden waarop zij werden tentoongesteld.
3. Lid 1 is van toepassing op alle tentoonstellingen, beurzen of soortgelijke openbare evenementen met een commercieel, industrieel, agrarisch of ambachtelijk karakter die niet voor particuliere doeleinden in winkels of bedrijfsruimten met het oog op de verkoop van buitenlandse producten worden gehouden, en gedurende welke de producten onder douanetoezicht zijn gebleven.
 TITEL IV.  - Bewijs van de oorsprong.
 Art.    14 . Algemene voorwaarden.
1. Deze Overeenkomst is van toepassing op producten van oorsprong uit de Gemeenschap die in Zuid-Afrika worden ingevoerd en producten van oorsprong uit Zuid-Afrika die in de Gemeenschap worden ingevoerd, op vertoon van :
a) een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1, waarvan het model in bijlage III is opgenomen; of
b) in de in artikel 19, lid 1, bedoelde gevallen, een verklaring van de exporteur, waarvan de tekst in bijlage IV is opgenomen, op een factuur, pakbon of een ander handelsdocument en waarin de producten duidelijk genoeg zijn omschreven om geïdentificeerd te kunnen worden (hierna "factuurverklaring" genoemd).
2. In afwijking van lid 1 vallen producten van oorsprong in de zin van dit Protocol in de in artikel 24 bedoelde gevallen onder de toepassing van deze Overeenkomst zonder dat een van de hierboven genoemde documenten behoeft te worden overgelegd.
 Art.    15 . Procedure voor de afgifte van een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1.
1. Een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 (hierna EUR.1-certificaat' genoemd) wordt afgegeven door de douaneautoriteiten van het land van uitvoer op schriftelijke aanvraag van de exporteur of, onder diens verantwoordelijkheid, van zijn gemachtigde vertegenwoordiger.
2. Te dien einde vult de exporteur of diens gemachtigde vertegenwoordiger zowel het EUR.1-certificaat als het aanvraagformulier in. Modellen van beide formulieren zijn in bijlage III opgenomen. Deze formulieren worden ingevuld in een van de talen waarin de Overeenkomst is opgesteld, overeenkomstig de bepalingen van het nationale recht van het land van uitvoer. Indien de formulieren met de hand worden ingevuld, dient dit met inkt en in blokletters te gebeuren. De producten moeten worden omschreven in het daartoe bestemde vak en er mogen geen regels worden opengelaten. Indien dit vak niet volledig is ingevuld, wordt onder de laatste regel een horizontale lijn getrokken en het niet ingevulde gedeelte doorgekruist.
3. De exporteur die om de afgifte van een EUR.1-certificaat verzoekt, dient op verzoek van de douaneautoriteiten van het land van uitvoer waar dit certificaat wordt afgegeven, steeds bereid te zijn de nodige documenten te overleggen waaruit blijkt dat de betrokken producten van oorsprong zijn en dat aan de andere voorwaarden van dit Protocol is voldaan.
4. Het EUR.1-certificaat wordt afgegeven door de douaneautoriteiten van een lidstaat van de Europese Gemeenschap of van Zuid-Afrika indien de uit te voeren goederen kunnen worden beschouwd als producten van oorsprong uit de Gemeenschap, uit Zuid-Afrika of uit een van de andere in artikel 3 bedoelde landen en indien aan de andere voorwaarden van dit Protocol is voldaan.
5. De met de afgifte van EUR.1-certificaten belaste douaneautoriteiten nemen alle nodige maatregelen om te controleren of de producten inderdaad van oorsprong zijn en of aan alle andere voorwaarden van dit Protocol is voldaan. Met het oog hierop zijn zij gerechtigd bewijsstukken op te vragen, de boekhouding van de exporteur in te zien en alle andere controles te verrichten die zij dienstig achten. Deze douaneautoriteiten zien er ook op toe dat de in lid 2 bedoelde formulieren correct zijn ingevuld. Zij gaan met name na of het voor de omschrijving van de goederen bestemde vak zo is ingevuld dat frauduleuze toevoegingen niet mogelijk zijn.
6. De datum van afgifte van het EUR.1-certificaat wordt vermeld in vak 11 van het certificaat.
7. Een EUR.1-certificaat wordt door de douaneautoriteiten afgegeven en ter beschikking van de exporteur gesteld zodra de goederen werkelijk worden uitgevoerd of wanneer het zeker is dat zij zullen worden uitgevoerd.
 Art.    16 . Afgifte achteraf van een EUR.1-certificaat.
1. In afwijking van artikel 15, lid 7, kan een EUR.1-certificaat bij wijze van uitzondering worden afgegeven na de uitvoer van de goederen waarop het betrekking heeft, indien
a) dit door een vergissing, onopzettelijk verzuim of bijzondere omstandigheden niet bij de uitvoer is gebeurd;
b) ten genoegen van de douaneautoriteiten wordt aangetoond dat het EUR.1-certificaat wel was afgegeven, maar bij invoer om technische redenen niet is aanvaard.
2. Met het oog op de toepassing van lid 1 dient de exporteur in zijn aanvraag de plaats en de datum van uitvoer te vermelden van de producten waarop het EUR.1-certificaat betrekking heeft, onder opgave van de redenen van zijn aanvraag.
3. De douaneautoriteiten kunnen eerst tot afgifte achteraf van een EUR.1-certificaat overgaan na te hebben vastgesteld dat de gegevens in de aanvraag van de exporteur overeenstemmen met die in het desbetreffende dossier.
4. Op een achteraf afgegeven EUR.1-certificaat wordt een van de volgende aantekeningen aangebracht :
(Aantekeningen niet opgenomen om technische redenen. Zie B.S. 05-09-2003, p. 44866).
5. De in lid 4 bedoelde aantekening wordt aangebracht in het vak "Opmerkingen" van het EUR.1-certificaat.
 Art.    17 . Afgifte van een duplicaat van een EUR.1-certificaat.
1. In geval van diefstal, verlies of vernietiging van een EUR.1-certificaat, kan de exporteur de douaneautoriteiten die dit certificaat hadden afgegeven, verzoeken een duplicaat op te maken aan de hand van de uitvoerdocumenten die in hun bezit zijn.
2. Op het aldus afgegeven duplicaat wordt een van de volgende aantekeningen aangebracht :
(Aantekeningen niet opgenomen om technische redenen. Zie B.S. 05-09-2003, p. 44866).
3. De in lid 2 bedoelde aantekening wordt aangebracht in het vak "Opmerkingen" van het duplicaat van het EUR.1-certificaat.
4. Het duplicaat, dat dezelfde datum van afgifte draagt als het oorspronkelijke EUR.1-certificaat geldt vanaf die datum.
 Art.    18 . Afgifte van een EUR.1-certificaat aan de hand van een eerder opgesteld of afgegeven bewijs van oorsprong.
Voor producten van oorsprong die in de Gemeenschap of Zuid-Afrika onder toezicht van een douanekantoor zijn geplaatst, kan het oorspronkelijke bewijs van oorsprong door een of meer EUR.1-certificaten worden vervangen bij verzending van deze producten of een gedeelte daarvan naar een andere plaats in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika. Dit certificaat of deze certificaten worden afgegeven door het douanekantoor dat op de producten toezicht houdt.
 Art.    19 . Voorwaarden voor het opstellen van een factuurverklaring.
1. De in artikel 14, lid 1, onder b), genoemde factuurverklaring kan worden opgesteld door :
a) een toegelaten exporteur in de zin van artikel 20;
b) elke andere exporteur, voor zendingen bestaande uit een of meer colli die producten van oorsprong bevatten waarvan de totale waarde niet meer dan 6000 euro bedraagt.
2. Een factuurverklaring kan worden opgesteld indien de producten als van oorsprong uit de Gemeenschap, Zuid-Afrika of een van de andere in lid 3 bedoelde landen kunnen worden beschouwd en aan de andere voorwaarden van dit Protocol voldoen.
3. De exporteur die de factuurverklaring opstelt moet op verzoek van de douaneautoriteiten van het land van uitvoer steeds bereid zijn de nodige documenten te overleggen waaruit blijkt dat de betrokken producten van oorsprong zijn en dat aan de andere voorwaarden van dit Protocol is voldaan.
4. Deze factuurverklaring, waarvan de tekst in bijlage IV is opgenomen, wordt door de exporteur op de factuur, de pakbon of een ander handelsdocument getypt, gestempeld of gedrukt in een van de in die bijlage opgenomen taalversies, overeenkomstig de bepalingen van het nationale recht van het land van uitvoer. Indien de factuurverklaring met de hand wordt opgesteld, geschiedt dit met inkt en in blokletters.
5. De factuurverklaring wordt door de exporteur eigenhandig ondertekend. Een toegelaten exporteur in de zin van artikel 20 behoeft deze verklaring echter niet te ondertekenen, mits hij de douaneautoriteiten een schriftelijke verklaring doet toekomen waarin hij de volle verantwoordelijkheid op zich neemt voor alle factuurverklaringen waaruit zijn identiteit blijkt alsof hij deze eigenhandig had ondertekend.
6. Een factuurverklaring kan door de exporteur worden opgesteld bij de uitvoer van de producten waarop zij betrekking heeft of later, maar moet uiterlijk twee jaar na de invoer van de producten waarop ze betrekking heeft in het land van invoer worden aangeboden.
 Art.    20 . Toegelaten exporteur.
1. De douaneautoriteiten van het land van uitvoer kunnen een exporteur die veelvuldig producten verzendt waarop de Overeenkomst van toepassing is, vergunning verlenen factuurverklaringen op te stellen, ongeacht de waarde van de betrokken producten. Om voor een dergelijke vergunning in aanmerking te komen, moet de exporteur naar het oordeel van de douaneautoriteiten de nodige waarborgen bieden met betrekking tot de controle op de oorsprong van de producten en de naleving van alle andere voorwaarden van dit Protocol.
2. De douaneautoriteiten kunnen het verlenen van de status van toegelaten exporteur afhankelijk stellen van door hen noodzakelijk geachte voorwaarden.
3. De douaneautoriteiten kennen de toegelaten exporteur een nummer toe, dat in de factuurverklaringen wordt vermeld.
4. De douaneautoriteiten houden toezicht op het gebruik van de vergunning door de toegelaten exporteur.
5. De douaneautoriteiten kunnen de vergunning steeds intrekken. Zij zijn verplicht dit te doen wanneer de toegelaten exporteur niet langer de in lid 1 bedoelde garanties biedt, niet langer aan de in lid 2 bedoelde voorwaarden voldoet of de vergunning niet op de juiste wijze gebruikt.
 Art.    21 . Geldigheid van het bewijs van de oorsprong.
1. Een bewijs van oorsprong is vier maanden geldig vanaf de datum van afgifte in het land van uitvoer. Het moet binnen deze periode worden ingediend bij de douaneautoriteiten van het land van invoer.
2. Bewijzen van oorsprong die na het verstrijken van de in lid 1 genoemde termijn bij de douaneautoriteiten van het land van invoer worden ingediend, kunnen met het oog op de toepassing van de preferentiële behandeling worden aanvaard wanneer de verlate indiening het gevolg is van buitengewone omstandigheden.
3. In andere gevallen van verlate indiening kunnen de douaneautoriteiten van het land van invoer de bewijzen van oorsprong aanvaarden indien de producten vóór het verstrijken van genoemde termijn bij hen zijn aangebracht.
 Art.    22 . Overlegging van het bewijs van de oorsprong.
Bewijzen van oorsprong worden bij de douaneautoriteiten van het land van invoer ingediend overeenkomstig de aldaar geldende procedures. Deze autoriteiten kunnen een vertaling van dit certificaat verlangen. Zij kunnen voorts eisen dat de aangifte ten invoer vergezeld gaat van een verklaring van de importeur dat de producten aan de voorwaarden voor de toepassing van deze Overeenkomst voldoen.
 Art.    23 . Invoer in deelzendingen.
Wanneer, op verzoek van de importeur en op de door de douaneautoriteiten van het land van invoer vastgestelde voorwaarden, gedemonteerde of niet-gemonteerde producten in de zin van algemene regel 2 a) voor de interpretatie van het geharmoniseerd systeem, vallende onder de afdelingen XVI en XVII of de posten 7308 en 9406 van het geharmoniseerd systeem, in deelzendingen worden ingevoerd, wordt één enkel bewijs van oorsprong bij de douaneautoriteiten ingediend bij de invoer van de DEEL Inzending.
 Art.    24 . Vrijstelling van bewijs van de oorsprong.
1. Producten die in kleine zendingen door particulieren aan particulieren worden verzonden of die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers worden als producten van oorsprong toegelaten zonder dat het nodig is een formeel bewijs van oorsprong over te leggen, voorzover aan zulke producten ieder handelskarakter vreemd is en verklaard wordt dat zij aan de voorwaarden voor de toepassing van dit Protocol voldoen en er over de juistheid van een dergelijke verklaring geen twijfel bestaat. Voor postzendingen kan deze verklaring op het douaneaangifteformulier C2/CP3 of op een daaraan gehecht blad worden gesteld.
2. Als invoer waaraan ieder handelskarakter vreemd is wordt beschouwd de invoer van incidentele aard van producten die uitsluitend bestemd zijn voor het persoonlijke gebruik van de geadresseerde, de reiziger of de leden van zijn gezin, voorzover noch de aard noch de hoeveelheid van de producten op commerciële doeleinden wijzen.
3. Voorts mag de totale waarde van deze producten niet meer bedragen dan 500 euro voor kleine zendingen of 1200 euro voor producten die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers.
 Art.    25 . Leveranciersverklaring.
1. Bij het opstellen van een bewijs van de oorsprong in Zuid-Afrika voor producten van oorsprong, bij de vervaardiging waarvan goederen uit de SACU zijn gebruikt en die daar be- of verwerkingen hebben ondergaan zonder het karakter van preferentiële oorsprong te hebben verkregen, wordt rekening gehouden met de leveranciersverklaringen die in overeenstemming met dit artikel voor deze goederen zijn afgegeven.
2. De in lid 1 bedoelde leveranciersverklaring dient als bewijs van de be- of verwerkingen van de betrokken goederen in de SACU wanneer moet worden vastgesteld of de producten, bij de vervaardiging waarvan deze goederen zijn gebruikt, als van oorsprong uit Zuid-Afrika kunnen worden beschouwd en aan de andere eisen van dit Protocol voldoen.
3. De leverancier stelt voor elke zending goederen, op een blad papier, een verklaring op, in de in Bijlage V weergegeven vorm, die aan de factuur, de pakbon of een ander handelsdocument wordt gehecht en waarin de goederen voldoende nauwkeurig zijn omschreven om geïdentificeerd te kunnen worden. De verklaring wordt opgesteld volgens het nationale recht van het land waar zij wordt opgesteld en wordt door de leverancier eigenhandig ondertekend.
4. Zuid-Afrika verzoekt de bevoegde autoriteiten in de SACU de leveranciersverklaringen door middel van steekproeven de controleren en wanneer zij redenen hebben om te twijfelen aan de echtheid of juistheid van de verstrekte gegevens.
5. Zuid-Afrika treft de nodige administratieve regelingen met de bevoegde autoriteiten in de SACU om te waarborgen dat het bepaalde in artikel 4 volledig wordt nageleefd.
 Art.    26 . Bewijsstukken.
De in artikel 15, lid 3, en artikel 19, lid 3, bedoelde documenten aan de hand waarvan wordt aangetoond dat producten die door een EUR.1-certificaat of een factuurverklaring worden gedekt producten van oorsprong zijn uit de Gemeenschap, uit Zuid-Afrika of uit een van de andere in lid 3 bedoelde landen en aan de andere voorwaarden van dit Protocol voldoen, kunnen onder meer de volgende zijn :
a) een rechtstreeks bewijs van de be- of verwerkingen die de exporteur of leverancier heeft verricht om de betrokken producten te verkrijgen, bij voorbeeld aan de hand van diens boekhouding of interne administratie;
b) documenten waaruit de oorsprong van de gebruikte materialen blijkt en die in de Gemeenschap, in Zuid-Afrika of in een van de andere in artikel 3 bedoelde landen zijn afgegeven of opgesteld en daar volgens het nationale recht worden gebruikt;
c) documenten waaruit de be- of verwerking van materialen in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika blijkt en die in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika zijn afgegeven of opgesteld en daar volgens het nationale recht worden gebruikt;
d) EUR.1-certificaten of factuurverklaringen waaruit de oorsprong van de gebruikte materialen blijkt en die overeenkomstig dit Protocol in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika zijn afgegeven of opgesteld, of die overeenkomstig artikel 3 in een van de andere in dat artikel bedoelde landen zijn afgegeven of opgesteld;
e) leveranciersverklaringen waaruit de be- of verwerkingen blijken die de gebruikte materialen in de SACU hebben ondergaan overeenkomstig artikel 3.
 Art.    27 . Bewaring van oorsprongsbewijzen, leveranciersverklaringen en andere bewijsstukken.
1. De exporteur die om de afgifte van een EUR.1-certificaat verzoekt, bewaart de in artikel 15, lid 3, bedoelde bewijsstukken gedurende ten minste drie jaar.
2. De exporteur die een factuurverklaring heeft opgesteld, bewaart een kopie van deze factuurverklaring en van de in artikel 19, lid 3, bedoelde documenten gedurende ten minste drie jaar.
3. De leverancier die een leveranciersverklaring opstelt bewaart kopieën van zijn verklaring en van de factuur, de pakbon of het andere handelsdocument waaraan zijn verklaring was gehecht en alle andere documenten waaruit blijkt dat de verstrekte gegevens juist zijn gedurende ten minste drie jaar.
4. De douaneautoriteiten van het land van uitvoer die een EUR.1-certificaat afgeven bewaren het in artikel 15, lid 2, bedoelde aanvraagformulier gedurende ten minste drie jaar.
5. De douaneautoriteiten van het land van invoer bewaren de EUR.1-certificaten en factuurverklaringen die bij hen werden ingediend gedurende ten minste drie jaar.
 Art.    28 . Verschillen en vormfouten.
1. Worden geringe verschillen vastgesteld tussen de gegevens in het bewijs van oorsprong en de gegevens in de documenten die in verband met de formaliteiten bij invoer bij het douanekantoor worden ingediend, dan is het bewijs van oorsprong daardoor niet automatisch ongeldig, indien blijkt dat het wel degelijk met de aangebrachte producten overeenstemt.
2. Kennelijke vormfouten zoals typefouten op het bewijs van oorsprong maken dit document niet ongeldig, indien deze fouten niet van dien aard zijn dat zij twijfel doen rijzen over de juistheid van de in daarin vermelde gegevens.
 Art.    29 . In euro uitgedrukte bedragen.
1. Het land van uitvoer stelt de tegenwaarde vast in zijn nationale valuta van de in euro uitgedrukte bedragen en deelt deze via de Europese Commissie aan de landen van invoer mede.
2. Indien deze bedragen hoger zijn dan de overeenkomstige door het land van invoer vastgestelde bedragen, worden ze door laatstgenoemd land aanvaard indien de producten gefactureerd zijn in de valuta van het land van uitvoer. Indien de producten gefactureerd zijn in de valuta van een andere lidstaat van de Gemeenschap, aanvaardt het land van invoer het door het betrokken land medegedeelde bedrag.
3. De tegenwaarde van de euro in een nationale valuta is gelijk aan de tegenwaarde van de euro in die nationale valuta op de eerste werkdag van oktober 1999.
4. De in euro uitgedrukte bedragen en de tegenwaarde daarvan in de nationale valuta van de lidstaten van de Gemeenschap en Zuid-Afrika worden op verzoek van de Gemeenschap of Zuid-Afrika door de Samenwerkingsraad herzien. Bij deze herziening ziet de Samenwerkingsraad erop toe dat geen enkel in nationale valuta uitgedrukt bedrag lager wordt. Voorts onderzoekt het Gemengd Comité of het wenselijk is de betreffende limieten in reële termen te handhaven. Het kan in dit verband besluiten de in euro uitgedrukte bedragen te wijzigen.
 TITEL V.  - Administratieve samenwerking.
 Art.    30 . Wederzijdse bijstand.
1. De douaneautoriteiten van de lidstaten van de Gemeenschap en van Zuid-Afrika doen elkaar, via de Europese Commissie, afdrukken toekomen van de stempels die in hun douanekantoren worden gebruikt bij de afgifte van EUR.1-certificaten, alsmede de adressen van de douaneautoriteiten die belast zijn met de controle van deze certificaten en de factuurverklaringen.
2. Met het oog op de correcte toepassing van dit Protocol verlenen de Gemeenschap en Zuid-Afrika elkaar, via de bevoegde douane-instanties, bijstand bij de controle op de echtheid van de EUR.1-certificaten en de factuurverklaringen en de juistheid van de daarin vermelde gegevens.
 Art.    31 . Controle van oorsprongsbewijzen.
1. Bewijzen van oorsprong worden achteraf door middel van steekproeven gecontroleerd, alsmede wanneer de douaneautoriteiten van het land van invoer redenen hebben om te twijfelen aan de echtheid van deze documenten, de oorsprong van de betrokken producten of de naleving van de andere voorwaarden van dit Protocol.
2. Met het oog op de toepassing van lid 1 zenden de douaneautoriteiten van het land van invoer het EUR.1-certificaat, de factuur, indien deze werd voorgelegd, de factuurverklaring of een kopie van deze documenten terug aan de douaneautoriteiten van het land van uitvoer, eventueel onder vermelding van de redenen waarom een onderzoek wordt aangevraagd. Zij verstrekken bij deze aanvraag om controle alle documenten en gegevens die het vermoeden hebben doen rijzen dat de gegevens op het bewijs van oorsprong onjuist zijn.
3. De controle wordt verricht door de douaneautoriteiten van het land van uitvoer. Deze zijn in dit verband gerechtigd bewijsmateriaal op te vragen, de administratie van de exporteur in te zien en elke andere controle te verrichten die zij dienstig achten.
4. Indien de douaneautoriteiten van het land van invoer besluiten de preferentiële behandeling niet toe te kennen zolang de uitslag van de controle niet bekend is, doen zij de importeur het voorstel de producten vrij te geven onder voorbehoud van de noodzakelijk geachte conservatoire maatregelen.
5. De resultaten van de controle worden zo spoedig mogelijk medegedeeld aan de douaneautoriteiten die de controle hebben aangevraagd. In deze mededeling moet duidelijk worden aangegeven of de documenten al dan niet echt zijn, of de betrokken producten als producten van oorsprong uit de Gemeenschap of uit Zuid-Afrika beschouwd kunnen worden en of aan de andere voorwaarden van dit Protocol is voldaan.
6. Indien bij gegronde twijfel binnen tien maanden na het verzoek om controle geen antwoord is ontvangen, of indien het antwoord niet voldoende gegevens bevat om de echtheid van het betrokken document of de werkelijke oorsprong van de producten vast te stellen, kennen de aanvragende douaneautoriteiten de preferentiële behandeling niet toe, behoudens buitengewone omstandigheden.
 Art.    32 . Regeling van geschillen.
1. Geschillen ten aanzien van de in artikel 31 bedoelde controles die niet onderling geregeld kunnen worden tussen de douaneautoriteiten die de controle hebben aangevraagd en de douaneautoriteiten die deze hebben moeten uitvoeren, en problemen in verband met de interpretatie van dit Protocol, worden aan de Samenwerkingsraad voorgelegd.
2. In alle gevallen is de wetgeving van het land van invoer van toepassing op de regeling van geschillen tussen een importeur en de douaneautoriteiten van het land van invoer.
 Art.    33 . Sancties.
Tegen eenieder die een document met onjuiste gegevens opstelt of laat opstellen met het doel producten onder de preferentiële regeling te doen vallen, worden sancties getroffen.
 Art.    34 . Vrije zones.
1. De Gemeenschap en Zuid-Afrika nemen alle nodige maatregelen om te voorkomen dat producten die onder geleide van een bewijs van de oorsprong worden verhandeld en die tijdens het vervoer in een op hun grondgebied gelegen vrije zone verblijven, door andere goederen worden vervangen of andere behandelingen ondergaan dan die welke gebruikelijk zijn om ze in goede staat te bewaren.
2. Wanneer producten van oorsprong uit de Gemeenschap of uit Zuid-Afrika die onder dekking van een bewijs van de oorsprong in een vrije zone zijn ingevoerd een be- of verwerking ondergaan, geven de autoriteiten, in afwijking van lid 1, op verzoek van de exporteur, een nieuw EUR.1-certificaat af mits deze be- of verwerking met de bepalingen van dit Protocol overeenstemt.
 TITEL VI.  - Ceuta en Melilla.
 Art.    35 . Toepassing van het Protocol.
1. De in artikel 2 gebruikte term "Gemeenschap" heeft geen betrekking op Ceuta en Melilla.
2. Producten van oorsprong uit Zuid-Afrika die in Ceuta of Melilla worden ingevoerd vallen in elk opzicht onder dezelfde douaneregeling als de regeling die op grond van Protocol 2 bij de Akte van Toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Republiek Portugal tot de Europese Gemeenschappen van toepassing is op producten van oorsprong uit het douanegebied van de Gemeenschap. Zuid-Afrika past op onder de Overeenkomst vallende producten van oorsprong uit Ceuta en Melilla dezelfde regeling toe als op producten van oorsprong uit de Gemeenschap die uit de Gemeenschap worden ingevoerd.
3. Bij toepassing van lid 2 op producten van oorsprong uit Ceuta en Melilla, is dit Protocol van overeenkomstige toepassing met inachtneming van de bijzondere voorwaarden van artikel 36.
 Art.    36 . Bijzondere voorwaarden.
1. Mits zij rechtstreeks zijn vervoerd overeenkomstig het bepaalde in artikel 12, worden beschouwd als :
1) producten van oorsprong uit Ceuta en Melilla :
a) geheel en al in Ceuta en Melilla verkregen producten;
b) in Ceuta en Melilla verkregen producten bij de vervaardiging waarvan andere dan de onder a) bedoelde producten zijn gebruikt, voorzover :
i) deze producten be- of verwerkingen hebben ondergaan die toereikend zijn in de zin van artikel 5 van dit Protocol, of voorzover
ii) deze producten van oorsprong zijn uit Zuid-Afrika of de Gemeenschap in de zin van dit Protocol en zij be- of verwerkingen hebben ondergaan die meer omvatten dan de in artikel 6, lid 1, bedoelde ontoereikende be- of verwerkingen;
2) producten van oorsprong uit Zuid-Afrika :
a) geheel en al in Zuid-Afrika verkregen producten;
b) in Zuid-Afrika verkregen producten, bij de vervaardiging waarvan andere dan de onder a) bedoelde producten zijn gebruikt, voorzover :
i) deze producten een be- of verwerking hebben ondergaan die toereikend is in de zin van artikel 5 van dit Protocol, of voorzover
ii) deze producten van oorsprong zijn uit Ceuta en Melilla of de Gemeenschap in de zin van dit Protocol en zij be- of verwerkingen hebben ondergaan die meer omvatten dan de in artikel 6, lid 1, omschreven ontoereikende be- of verwerkingen.
2. Ceuta en Melilla worden als één enkel grondgebied beschouwd.
3. De exporteur of zijn gemachtigde vertegenwoordiger vermeldt "Zuid-Afrika" en "Ceuta en Melilla" in vak 2 van het EUR.1-certificaat of op de factuurverklaring. Voor producten van oorsprong uit Ceuta en Melilla wordt dit bovendien vermeld in vak 4 van het EUR.1-certificaat of op de factuurverklaring.
4. De Spaanse douaneautoriteiten zijn belast met de toepassing van dit Protocol in Ceuta en Melilla.
 TITEL VII.  - Slotbepalingen.
 Art.    37 . Wijziging van het Protocol.
Het Gemengd Comité kan besluiten de bepalingen van dit Protocol te wijzigen.
 Art.    38 . Tenuitvoerlegging van het Protocol.
De Gemeenschap en Zuid-Afrika nemen, ieder voor zich, de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van dit Protocol.
 Art.    39 . Goederen in doorvoer of in opslag.
De Overeenkomst kan worden toegepast op goederen die aan de bepalingen van dit Protocol voldoen en die op de datum van inwerkingtreding van de Overeenkomst onderweg zijn of die in de Gemeenschap of in Zuid-Afrika tijdelijk zijn opgeslagen of zich daar in een douane-entrepot of vrije zone bevinden, mits binnen vier maanden na die datum een EUR.1-certificaat bij de douaneautoriteiten van de Staat van invoer wordt ingediend dat achteraf door de bevoegde instanties van de Staat van uitvoer is opgesteld, tezamen met de documenten waaruit blijkt dat de goederen rechtstreeks zijn vervoerd.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Bijlage I. - Aantekeningen bij de lijst in bijlage II.
(Bijlage niet opgenomen om technische redenen. Zie B.S. 05-09-2003, p. 44871-44873).
 Art.    N2 . Bijlage II. - Lijst van be- of verwerkingen van materialen die niet van oorsprong zijn waardoor het vervaardigde product het karakter van product van oorsprong verkrijgt.
(Bijlage niet opgenomen om technische redenen. Zie B.S. 05-09-2003, p. 44874-44919).
 Art.    N3 . Bijlage III. - Certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 en aanvraag om een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1.
(Bijlage niet opgenomen om technische redenen. Zie B.S. 05-09-2003, p. 44919-44922).
 Art.    N4 . Bijlage IV. - Factuurverklaring.
(Bijlage niet opgenomen om technische redenen. Zie B.S. 05-09-2003, p. 44923).
 Art.    N5 . Bijlage V. - Leveranciersverklaring.
(Bijlage niet opgenomen om technische redenen. Zie B.S. 05-09-2003, p. 44924).
 Art.  N6. GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING OVER BIJLAGE II BIJ HET PROTOCOL INZAKE DE OORSPRONGSREGELS.
Beide partijen stemmen in met de in bijlage II vervatte eisen inzake de be- of verwerkingen van goederen, onder voorbehoud van een beperkt aantal, door Zuid-Afrika aangevraagde wijzigingen die door partijen behandeld zullen worden voordat de Overeenkomst in werking treedt.
GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING OVER HET PROTOCOL INZAKE DE OORSPRONGSREGELS
Voor de toepassing van artikel 37 van dit Protocol is de Commissie bereid na de ondertekening van de Overeenkomst alle verzoeken van Zuid-Afrika om van de oorsprongsregels te mogen afwijken, te onderzoeken.
GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING OVER DE REPUBLIEK SAN MARINO
1. Producten van oorsprong uit de Republiek San Marino worden door Zuid-Afrika aanvaard als producten van oorsprong uit de Gemeenschap in de zin van deze Overeenkomst.
2. Protocol 4 is van overeenkomstige toepassing voor het bepalen van de oorsprong van bovengenoemde producten.
GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING OVER HET PRINSDOM ANDORRA
1. Producten van oorsprong uit het Prinsdom Andorra die onder de hoofdstukken 25 tot en met 97 van het geharmoniseerd systeem zijn ingedeeld, worden door Zuid-Afrika aanvaard als producten van oorsprong uit de Gemeenschap in de zin van deze Overeenkomst.
2. Protocol 4 is van overeenkomstige toepassing voor de bepaling van de oorsprong van bovengenoemde producten.
VERKLARING VAN DE COMMISSIE OVER CUMULATIE MET ZUID-AFRIKA OP GROND VAN DE OVEREENKOMST VAN LOME
Op grond van de cumulatiebepalingen in het Protocol betreffende de omschrijving van het begrip "producten van oorsprong" en methoden van administratieve samenwerking van de Handels-, Ontwikkelings- en Samenwerkingovereenkomst tussen Zuid-Afrika en de Europese Unie, zal de Europese Commissie passende bepalingen aan de lidstaten van de Europese Unie en de ACS-Staten voorstellen op grond van artikel 34 van Protocol nr. 1 bij de Overeenkomst van Lomé betreffende de cumulatie met Zuid-Afrikaanse materialen en goederen.


text:
Artikel    1 . (Artikel 22 gewijzigd). Akten van de Vereniging.
1. De Stichtingsakte is de basisakte van de Vereniging. Die bevat de regels betreffende de organisatie van de Vereniging.
2. Het Algemeen Reglement bevat de bepalingen voor de toepassing van de Stichtingsakte en voor de werking van de Vereniging. Het Reglement is voor alle lidstaten verplicht.
3. De Wereldpostconventie, het Reglement van de brievenpost en het Reglement betreffende de postpakketten bevatten de gemeenschappelijke regels die van toepassing zijn op de internationale postdienst, alsook de bepalingen betreffende de brievenpost- en postpakkettendiensten. Die akten zijn voor alle lidstaten verplicht.
4. De Overeenkomsten van de Vereniging en de Reglementen ervan regelen de andere diensten dan die van de brievenpost en van de postpakketten tussen de lid-Staten die daarbij partij zijn. Zij zijn enkel voor die landen verplicht.
5. De Reglementen die de uitvoeringsmaatregelen bevatten die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van de Conventie en van de Overeenkomsten worden door de Raad voor Postexploitatie vastgesteld, rekening houdende met de beslissingen van het Congres.
6. De eventuele Slotprotocollen die worden gevoegd bij de Akten van de Vereniging, bedoeld in de paragrafen 3, 4 en 5, bevatten het voorbehoud bij die Akten.
 Art.    2 . (Artikel 25 gewijzigd). Ondertekening, waarmerking, bekrachtiging en andere wijzen van goedkeuring van de Akten van de Vereniging.
1. De Akten van de Vereniging die uit het Congres voortvloeien, worden ondertekend door de gevolmachtigden van de lid-Staten.
2. De Reglementen worden gelegaliseerd door de Voorzitter en de Secretaris-generaal van de Raad voor Postexploitatie.
3. De Stichtingsakte wordt zo snel mogelijk door de ondertekenende landen bekrachtigd.
4. De goedkeuring van de Akten van de Vereniging, behalve de Stichtingsakte, wordt geregeld door de grondwettelijke regels van elk ondertekenend land.
5. Wanneer een land de Stichtingsakte niet bekrachtigt of de overige Akten die het ondertekend heeft, niet goedkeurt, zijn de Stichtingsakte en de overige Akten niet minder geldig voor de landen die ze hebben bekrachtigd of goedgekeurd.
 Art.    3 . (Artikel 29 gewijzigd). Voorlegging van voorstellen.
1. Het postbestuur van een lid-Staat heeft het recht om hetzij op het Congres, hetzij tussen twee Congressen in, voorstellen te doen over de Akten van de Vereniging waaraan zijn land deelneemt.
2. Voorstellen in verband met de Stichtingsakte en het Algemeen Reglement mogen echter alleen aan het Congres worden gedaan.
3. Bovendien worden voorstellen over de Reglementen rechtstreeks voorgelegd aan de Raad voor Postexploitatie, maar het Internationaal Bureau moet die vooraf aan alle postbesturen van de lid-Staten doorsturen.
 Art.    4 . Toetreding tot het aanvullend Protocol en tot de overige Akten van de Vereniging.
1. De lid-Staten die dit Protocol niet hebben ondertekend, kunnen te allen tijde ertoe toetreden.
2. De lid-Staten die partij zijn bij de Akten die door het Congres verlengd zijn maar die ze niet ondertekend hebben, moeten zo snel mogelijk ertoe toetreden.
3. De toetredingsoorkonden in verband met de in de paragrafen 1 en 2 bedoelde gevallen, moeten aan de Directeur-generaal van het Internationaal Bureau worden toegestuurd. Hij meldt deze neerlegging aan de regeringen van de lid-Staten.
 Art.    5 . Tenuitvoerlegging en duur van het aanvullend Protocol bij de Stichtingsakte van de Wereldpostvereniging.
Dit aanvullend Protocol zal in werking treden op 1 januari 2001 en voor onbepaalde tijd van kracht blijven.
Ter staving hiervan hebben de gevolmachtigden van de regeringen van de lid-Staten dit aanvullend Protocol opgesteld, dat dezelfde rechtskracht en dezelfde waarde heeft als waren de bepalingen ervan in de tekst zelf van de Stichtingsakte opgenomen, en ze hebben het in één exemplaar ondertekend dat neergelegd wordt bij de Directeur-generaal van het Internationaal Bureau. Een afschrift hiervan zal door de regering van de lidstaat waar het Congres zetelt aan elke partij worden toegezonden.
Gedaan te Peking op 15 september 1999.
Dit Protocol is door de volgende Staten ondertekend :
Albanië, Algerije, Amerika (Verenigde Staten), Angola, Argentinië, Armenië, Australië, Bahama's, Bahrein, Bangladesh, Barbados, Belarus, België, Belize, Benin, Bhutan, Bolivia, Botswana, Brazilië, Bulgarije (Rep.), Burkina Faso, Burundi, Cambodja, Canada, Centrafrika, Chili, China (Volksrep.), Colombia, Congo (Dem. Rep.), Costa Rica, Cuba, Cyprus, De Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, Denemarken, Djibouti, Dominicaanse Republiek, Duitsland, Ecuador, Egypte, Equatoriaal-Guinea, Eritrea, Estland, Ethiopië, Fiji, Filipijnen, Finland, Frankrijk, Gabon, Ghana, Grenada, Griekenland, Groot-Brittannië, Guinee, Guyana, Honduras (Rep.), Hongarije (Rep.), Ierland, IJsland, India, Indonesië, Iran (Isl. Rep.), Israël, Italië, Ivoorkust (Rep.), Japan, Jordanië, Kaapverdië, Kameroen, Kazachstan, Kenia, Kirgizstan, Koeweit, Kongo (Rep.), Korea (Rep.), Kroatië, Lesotho, Letland, Libanon, Liberia, Liechtenstein, Luxemburg, Madagaskar, Malawi, Malediven, Maleisië, Mali, Malta, Marokko, Mauritanië, Mauritius, Mexico, Monaco, Mongolië, Mozambique, Myanmar, Nauru, Nederland, Nederlandse Antillen en Aruba, Nepal, Nieuw-Zeeland, Nigeria, Noorwegen, Oeganda, Oekraïne, Oezbekistan, Oman, Oostenrijk, Overzeese gebieden (Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland), Pakistan, Panama (Rep.), Papoea-Nieuw-Guinea, Paraguay, Peru, Polen (Rep.), Portugal, Qatar, Roemenië, Russische federatie, Rwanda, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, Salomonseilanden, San Marino, Saoedi-Arabië, Senegal, Seychellen, Sierra Leone, Singapore, Slowakije, Soedan, Spanje, Sri Lanka, Suriname, Swaziland, Syrië (Arabische Rep.), Tadzjikistan, Tanzania (Verenigde Rep.), Thailand, Togo, Tonga, Tsjaad, Tsjechië (Rep.), Tunesië, Turkije, Turkmenistan, uruguay, Vanuatu, Vaticaanstad, Venezuela, Verenigde Arabische Emiraten, Vietnam, West-Samoa, Jemen, Zambia, Zimbabwe, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland.
 BIJLAGE
 Art.    N . De neerlegging van het ratificatieinstrument van België werd geregistreerd op 12 oktober 2004.
 Art.  N1. Lijst der gebonden staten. <Zie art. N6 van  2004-09-21/53 > <Addendum 09.02.2005, Ed. 2, p. 4462, 4464-4466>


text:
Artikel    1 . De tekst van artikel 32 van de Herziene Rijnvaartakte van 17 oktober 1868, in de bewoording van het Aanvullend Protocol nr. 3 van 17 oktober 1979, wordt vervangen door de volgende tekst :
" Overtreding van de gemeenschappelijk door de Regeringen der Oeverstaten voor de Rijn vastgestelde politievoorschriften inzake de scheepvaart wordt gestraft met een boete ter waarde van ten hoogste 25.000 euro of hun tegenwaarde in de nationale munteenheid van de Staat wiens bestuurlijke autoriteit de straf oplegt of aan wiens rechter de zaak wordt voorgelegd. "
 Art.    2 . Dit Aanvullend Protocol vereist de bekrachtiging.
De bekrachtiging vindt plaats door nederlegging van een geëigende akte bij de secretaris-generaal van de Centrale Commissie. Deze maakt een proces-verbaal van de nederlegging op en zendt aan elk der ondertekenende Staten een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van de akten van bekrachtiging, alsmede van het proces-verbaal van de nederlegging.
 Art.    3 . Dit Aanvullend Protocol treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op de nederlegging van de vijfde akte van bekrachtiging bij het secretariaat van de Centrale Commissie. De secretaris-generaal stelt de Overeenkomstsluitende Staten hiervan in kennis.
 Art.    4 . Dit Aanvullend Protocol is opgesteld in een enkel exemplaar in de Duitse, de Franse en de Nederlandse taal, waarbij iedere tekst gelijkelijk authentiek is; het wordt nedergelegd in het archief van de Centrale Commissie.
Een door de secretaris-generaal voor eensluidend gewaarmerkt afschrift wordt aan elk der Overeenkomstsluitende Staten toegezonden.
Ten blijke waarvan, de ondergetekenden, na overlegging van hun volmachten, dit Aanvullend Protocol hebben ondertekend.
Gedaan te Straatsburg, op 21 oktober 1999.
 BIJLAGE.
 Art.  N. België heeft dit Protocol op 11 maart 2004 bekrachtigd. De lijst met de gebonden Staten zal later gepubliceerd worden.