type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . In artikel 29, § 1, van de wet van 21 maart 1991 betreffende de hervorming van sommige economische overheidsbedrijven, wordt het eerste lid vervangen als volgt:
" § 1. De personeelsleden van een autonoom overheidsbedrijf worden aangeworven en tewerkgesteld krachtens het personeelskader en het personeelsstatuut die door de raad van bestuur of, in voorkomend geval, door de Koning, overeenkomstig deze titel en artikel 176, § 7, worden vastgesteld.".
 Art.    3 . Artikel 176 van dezelfde wet wordt aangevuld met een paragraaf 7, luidende:
" § 7. In afwijking van de artikelen 33 en 34 wordt vanaf 1 januari 2017 elke nieuwe vorm van disponibiliteit met wachtgeld of van verlof met wachtgeld voorafgaand aan het pensioen toegestaan door Belgocontrol aan zijn personeelsleden benoemd in de graden die op de loopbaan van luchtverkeersleider betrekking hebben, bij koninklijk besluit vastgesteld.".
 Art.  4. Deze wet heeft uitwerking met ingang van 1 januari 2017.


text:
Artikel    1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . Het Zetelakkoord tussen het Koninkrijk België en de Wereldorganisatie voor Diergezondheid, gedaan te Brussel op 14 maart 2013, zal volkomen gevolg hebben.
 Art.    3 . Deze wet heeft uitwerking met ingang van 14 maart 2013.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Zetelakkoord tussen het Koninkrijk België en de Wereldorganisatie voor Diergezondheid, gedaan te Brussel op 14 maart 2013
(NOTA : voor het Zetelakkoord, zie  2013-03-14/18 )


text:
HOOFDSTUK 1.  - Algemene bepaling
 Artikel     1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 HOOFDSTUK 2.  - Oprichting van een Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand
 Art.    2 . Met toepassing van artikel 62, § 1, van de wet van 22 mei 2003 houdende organisatie van de begroting en van de compatibiliteit van de federale Staat, wordt bij de Federale Overheidsdienst Justitie een "Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand" opgericht, hierna "het Fonds" te noemen.
 Art.    3 . De opbrengsten van het Fonds worden gebruikt ter financiering van de vergoedingen van de advocaten belast met de juridische tweedelijnsbijstand alsmede de kosten verbonden aan de organisatie van de bureaus voor juridische bijstand overeenkomstig de verdeelsleutel bedoeld in artikel 508/19bis, eerste lid, van het Gerechtelijk Wetboek.
 Art.    4 .§ 1. Het Fonds wordt gestijfd met de bijdragen die worden geïnd in de hierna bedoelde zaken.
§ 2. Voor de zaken die volgens de burgerlijke rechtspleging worden behandeld, is voor elke gedinginleidende akte die op een van de rollen bedoeld in de artikelen 711 en 712 van het Gerechtelijk Wetboek wordt ingeschreven, op het ogenblik van die inschrijving, [door elke eisende partij], een bijdrage aan het Fonds verschuldigd. Zonder betaling van deze bijdrage wordt de zaak niet ingeschreven.
Geen bijdrage wordt evenwel geïnd van de eisende partij :
1° indien zij juridische tweedelijnsbijstand of rechtsbijstand geniet;
2° indien zij een vordering inleidt, bedoeld in artikel 68 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971 en bedoeld in artikel 53, tweede lid, van de wetten betreffende de preventie van beroepsziekten en de vergoeding van de schade die uit die ziekten voortvloeit, gecoördineerd op 3 juni 1970;
3° indien zij een vordering inleidt, bedoeld in de artikelen 579, 6°, 580, 581 en 582, 1° en 2° van het Gerechtelijk Wetboek betreffende vorderingen ingesteld door of tegen de sociaal verzekerden persoonlijk;
4° indien zij een vordering inleidt, bedoeld in artikel 1675/4 van het Gerechtelijk Wetboek [ 2  , of indien zij, als schuldenaar in het kader van een collectieve schuldenregeling, hoger beroep instelt] 2 ;
5° indien zij in de hoedanigheid van openbaar ministerie een vordering inleidt, bedoeld in artikel 138bis Gerechtelijk Wetboek.
[ 5  6° indien zij een verzoek tot machtiging indient op grond van artikel 784/1 van het Burgerlijk Wetboek.] 5
Tenzij de in het ongelijk gestelde partij van de juridische tweedelijnsbijstand of rechtsbijstand geniet, [ 3  of indien de rechter oordeelt dat hij zich op het vlak van zijn bestaansmiddelen in een situatie bevindt waarbij hij beroep zou kunnen doen op juridische tweedelijnsbijstand of op rechtsbijstand] 3  vereffent het rechtscollege het bedrag van de bijdrage aan het Fonds in de eindbeslissing die in de kosten verwijst.
De Koning bepaalt de nadere regels voor de invordering van de bijdrage aan het Fonds.
§ 3. Behalve indien hij van de juridische tweedelijnsbijstand [ 4  of rechtsbijstand] 4  geniet, [ 4  of indien de rechter oordeelt dat hij zich op het vlak van zijn bestaansmiddelen in een situatie bevindt waarbij hij beroep zou kunnen doen op juridische tweedelijnsbijstand of op rechtsbijstand] 4  wordt iedere door een strafgerecht veroordeelde verdachte, inverdenkinggestelde, beklaagde, beschuldigde of voor het misdrijf burgerrechtelijk aansprakelijke persoon, veroordeeld tot het betalen van een bijdrage aan het Fonds.
Behalve indien zij van de juridische tweedelijnsbijstand [ 4  of rechtsbijstand] 4  geniet, [ 4  of indien de rechter oordeelt dat hij zich op het vlak van zijn bestaansmiddelen in een situatie bevindt waarbij hij beroep zou kunnen doen op juridische tweedelijnsbijstand of op rechtsbijstand] 4  wordt de burgerlijke partij, wanneer zij het initiatief tot de rechtstreekse dagvaarding heeft genomen of wanneer een onderzoek is geopend ten gevolge van haar optreden als burgerlijke partij en zij in het ongelijk wordt gesteld, veroordeeld tot het betalen van een bijdrage aan het Fonds.
Het rechtscollege vereffent het bedrag van de bijdrage aan het Fonds in de eindbeslissing die in de kosten verwijst.
De bijdrage wordt ingevorderd volgens de regels van toepassing op de invordering van de strafrechtelijke geldboeten.
[ 1  § 4. Voor de Raad van State is voor elk verzoekschrift dat een eis tot herstelvergoeding voor buitengewone, morele of materiële schade, een beroep tot nietigverklaring, een cassatieberoep, een verzoek tot schadevergoeding tot herstel, een administratief kort geding, een verzet, een derdenverzet of een beroep tot herziening inleidt, [per verzoekende partij], een bijdrage aan het Fonds verschuldigd.
 De inning van de in het eerste lid bedoelde bijdrage is aan dezelfde regels onderworpen als deze voor de inning van de in artikel 30, § 1, tweede lid, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973, bedoelde rechten.
 Voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen is voor elke zaak die op de rol wordt ingeschreven, per verzoekende partij, een bijdrage aan het Fonds verschuldigd.
 Voor de Raad van State en de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen is de partij die de juridische tweedelijnsbijstand of rechtsbijstand geniet, geen bijdrage aan het Fonds verschuldigd.
 De Koning bepaalt de nadere regels voor de invordering van de bijdrage aan het Fonds.] 1

 (NOTA : bij arrest nr 22/2020 van 13-02-2020 (B.St. 20-02-2020, p. 10056), heeft het Grondwettelijk Hof vernietigt de woorden " doot elke eisende partij " in artikel 4, §2, eerste lid, en artikel 4, §4, eerste en derde lid de worden " per verzoekende partij ")
----------
( 1 )<W  2017-04-26/05 , art. 2, 002; Inwerkingtreding : 01-03-2018>
( 2 )<W  2020-07-31/03 , art. 45, 003; Inwerkingtreding : 17-08-2020>
( 3 )<W  2020-07-31/03 , art. 46, 003; Inwerkingtreding : 17-08-2020>
( 4 )<W  2020-07-31/03 , art. 47, 003; Inwerkingtreding : 17-08-2020>
( 5 )<W  2020-07-31/03 , art. 89, 003; Inwerkingtreding : 01-09-2020>
 Art.    5 . § 1. De bijdrage bedoeld in artikel 4 bedraagt 20 euro.
§ 2. De bijdrage bedoeld in paragraaf 1 is gekoppeld aan het indexcijfer van de consumptieprijzen van de maand die voorafgaat aan de inwerkingtreding van deze bepaling. Telkens als het indexcijfer met tien punten stijgt of daalt, wordt de bijdrage met tien procent vermeerderd of verminderd.
 HOOFDSTUK 3.  - Wijziging van het Wetboek van strafvordering
 Art.    6 . In artikel 162 van het Wetboek van strafvordering, vervangen bij de wet van 25 oktober 1950 en gewijzigd bij de wet van 2 april 2014, wordt het tweede lid aangevuld met de woorden :
"en omvatten de bijdrage bedoeld in artikel 4, § 3, van de wet van 19 maart 2017 tot oprichting van een Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand.".
 HOOFDSTUK 4.  - Wijziging van het Gerechtelijk Wetboek
 Art.    7 . Artikel 1018, eerste lid, van het Gerechtelijk Wetboek, laatstelijk gewijzigd bij de wet van 21 april 2007, wordt aangevuld met de bepaling onder 8°, luidende :
"8° de bijdrage bedoeld in artikel 4, § 2, van de wet van 19 maart 2017 tot oprichting van een Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand.".
 HOOFDSTUK 5.  - Wijziging van de wet van 1 augustus 1985 houdende fiscale en andere bepalingen
 Art.    8 . In artikel 29, vierde lid, van de wet van 1 augustus 1985 houdende fiscale en andere bepalingen, vervangen bij de wet van 22 april 2003, worden de woorden ", vervolgens op de aan het Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand gestorte bijdrage bedoeld in artikel 4, § 3, van de wet van 19 maart 2017 tot oprichting van een Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand" ingevoegd tussen de woorden "bijdrage bedoeld in het eerste lid" en de woorden "en ten slotte op de strafrechtelijke geldboete".
 HOOFDSTUK 6.  - Wijziging van de organieke wet van 27 december 1990 houdende oprichting van begrotingsfondsen
 Art.    9 . In de tabel gevoegd bij de organieke wet van 27 december 1990 houdende oprichting van begrotingsfondsen, wordt rubriek 12 aangevuld als volgt:
"Benaming van het organiek Begrotingsfonds :
12-4 Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand
Aard van de toegewezen ontvangsten:
De ontvangsten bedoeld in artikel 4 van de wet van 19 maart 2017 tot oprichting van een Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand.
Aard van de toegestane uitgaven :
De uitgaven bedoeld in artikel 3 van de wet van 19 maart 2017 tot oprichting van een Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand.".
 HOOFDSTUK 7.  - Inwerkingtreding
 Art.  10.Deze wet treedt in werking op de door de Koning bepaalde datum. De bepalingen van deze wet zijn van toepassing op de in deze wet bedoelde zaken die ingeleid zijn vanaf deze datum.
 (NOTA : Inwerkingtreding vastgesteld op 01-05-2017 door KB  2017-04-27/01 , art. 6)


text:
Artikel    1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . In artikel 2 van de wet van 26 juli 1996 tot bevordering van de werkgelegenheid en tot preventieve vrijwaring van het concurrentievermogen worden de volgende wijzigingen aangebracht :
1° in het tweede streepje worden de woorden "conventionele", de woorden "uitgedrukt in nationale munt" en de woorden "de OESO" respectievelijk vervangen door de woorden "effectieve", de woorden "uitgedrukt in euro" en de woorden "het Instituut van Nationale Rekeningen en van de beschikbare nationale en internationale officiële bronnen;
2° tussen het tweede en het derde streepje, dat het zevende streepje wordt, worden de volgende streepjes ingevoegd, luidende :
- de "loonkosten": de beloning van werknemers (D.1) omvat de totale vergoeding, in geld of in natura, die door een werkgever aan werknemers verschuldigd is voor de arbeid die deze tijdens een verslagperiode hebben verricht, zoals vermeld in de bijlage A, hoofdstuk 4, punt 4.02 van Verordening 549/2013 van 21 mei 2013 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Europese Unie;
- de "loonkostenhandicap": het verschil tussen de loonkostenontwikkeling in België en die in de referentie-lidstaten sinds 1996, uitgedrukt als een percentage ten opzichte van 1996;
- de "absolute loonkostenhandicap": de verhouding tussen enerzijds de deling van de loonkosten van de werknemers verminderd met de loonsubsidies door het aantal werkuren in België en anderzijds de deling van de loonkosten van de werknemers verminderd met de loonsubsidies door het aantal werkuren in de drie referentielidstaten;
- de "historische loonkostenhandicap" : de handicap die overblijft na het wegwerken van de loonkostenhandicap die opgebouwd is sinds 1996. De omvang van deze handicap wordt bepaald door de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven;
3° in het vroegere derde streepje, dat het zevende streepje wordt, wordt het woord "OESO" vervangen door de woorden "beschikbare officiële nationale en internationale bronnen";
4° in het vroegere vierde streepje, dat het achtste streepje wordt, worden de woorden "het gezondheidsindexcijfer" vervangen door de woorden "de afgevlakte gezondheidsindex".
 Art.    3 . In artikel 3, § 2, van dezelfde wet worden de woorden "uitgedrukt in gemeenschappelijke munt" vervangen door de woorden "uitgedrukt in euro".
 Art.    4 . Artikel 4 van dezelfde wet, gewijzigd bij de wet van 12 juli 2013, wordt opgeheven.
 Art.    5 . Artikel 5 van dezelfde wet, gewijzigd bij de wet van 12 juli 2013, wordt vervangen als volgt :
" § 1. Om de twee jaar in de even jaren brengt de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven, voor 15 december, een verslag uit.
§ 2. Het eerste deel van het verslag wordt uitgebracht onder de verantwoordelijkheid van het secretariaat van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven en betreft de maximaal beschikbare marges voor de loonkostenontwikkeling en de loonkostenhandicap.
Voor de berekening van de loonkostenhandicap houdt het secretariaat op het moment van die berekening geen rekening met de verminderingen van socialezekerheidsbijdragen van de taxshift 2016-2020, met inbegrip van de verschuiving van de 1 % vermindering van de bedrijfsvoorheffing naar een sociale werkgeversbijdragevermindering, maar wel met het effect van de verminderingen van de werkgeversbijdragen ten gevolge van het competitiviteitspact van 2016, met uitzondering van de loonsubsidie voor ploegen- en nachtarbeid uit het competitiviteitspact. De verminderingen van werkgeversbijdragen van de taxshift 2016-2020, met inbegrip van de verschuiving van de 1  % vermindering van de bedrijfsvoorheffing naar een sociale werkgeversbijdragevermindering met uitzondering van de bijdrageverminderingen van het competitiviteitspact in 2016, worden gebruikt om bij te dragen aan het wegwerken van de historische loonkostenhandicap.
Bij iedere nieuwe beslissing na of bovenop de taxshift 2016-2020 om de werkgeversbijdragen te verminderen, wordt ten minste de helft ervan niet in rekening gebracht voor en op het moment van de berekening van de loonkostenhandicap. Dit deel van de verminderingen wordt daarentegen gebruikt om bij te dragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap.
Voor de berekening van de maximaal beschikbare marge bedoeld in het eerste lid houdt het secretariaat rekening met de vooruitzichten voor de loonkostenontwikkeling in de referentielidstaten in de twee volgende jaren. De volgende elementen worden door het secretariaat van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven ten opzichte van vooruitzichten voor de loonkostenontwikkeling in de buurlanden in mindering gebracht voor de berekening van de maximaal beschikbare marge :
- de geraamde indexeringen;
- een correctieterm;
- een veiligheidsmarge van 25 % van de resterende marge na toepassing van de verminderingen ten gevolge van de indexeringen en de correctieterm, met een minimum van 0,5  % .
De correctieterm bedoeld in het vierde lid wordt als volgt bepaald :
- indien de voorspellingsfout groter is dan de vorige veiligheidsmarge en de loonkostenhandicap is positief of gelijk aan nul, dan is de correctieterm gelijk aan de loonkostenhandicap. Indien de voorspellingsfout groter is dan de vorige veiligheidsmarge en de loonkostenhandicap is negatief, dan is de correctieterm gelijk aan de helft van de loonkostenhandicap. De overige helft, in absolute waarde, dient om bij te dragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap. Dit laatste deel wordt dan ook niet meer in rekening gebracht voor en op het moment van de berekening van de loonkostenhandicap;
- indien de voorspellingsfout negatief is en de loonkostenhandicap is positief of gelijk aan nul, dan is de correctieterm gelijk aan de loonkostenhandicap verminderd met de vorige veiligheidsmarge. Indien de voorspellingsfout negatief is en de loonkostenhandicap ook negatief is, dan is de correctieterm gelijk aan de helft van de loonkostenhandicap die niet aan de vorige veiligheidsmarge is te wijten verminderd met de vorige veiligheidsmarge. De overige helft, in absolute waarde, van de loonkostenhandicap die niet aan de vorige veiligheidsmarge is te wijten, dient om bij te dragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap. Dit laatste deel wordt dan ook niet meer in rekening gebracht voor en op het moment van de berekening van de loonkostenhandicap;
- indien de voorspellingsfout positief of nul is, maar kleiner of gelijk aan de vorige veiligheidsmarge en de loonkostenhandicap is positief of gelijk aan nul, dan is de correctieterm gelijk aan de loonkostenhandicap verminderd met het verschil tussen de vorige veiligheidsmarge en de voorspellingsfout. Indien de voorspellingsfout positief of gelijk aan nul is, maar kleiner of gelijk aan de vorige veiligheidsmarge en de loonkostenhandicap is negatief, dan is de correctieterm gelijk aan de helft van de loonkostenhandicap die niet aan de vorige veiligheidsmarge te wijten is verminderd met het verschil tussen de vorige veiligheidsmarge en de voorspellingsfout. De overige helft, in absolute waarde, van de loonkostenhandicap die niet aan de vorige veiligheidsmarge te wijten is, dient om bij te dragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap. Dit laatste deel wordt dan ook niet meer in rekening gebracht voor en op het moment van de berekening van de loonkostenhandicap.
Het resultaat van de berekening bedoeld in het vierde lid wordt afgerond tot op de tweede decimaal. Als de derde decimaal 5 is, wordt afgerond naar boven.
De voorspellingsfout is positief wanneer de geraamde indexeringen en/of de loonkostenevolutie in de referentielidstaten niet gelijk zijn aan de realisatie en wanneer dat de loonkostenhandicap verhoogt. De voorspellingsfout is negatief wanneer de geraamde indexeringen en/of de loonkostenevolutie in de referentielidstaten niet gelijk zijn aan de realisatie en wanneer dat de loonkostenhandicap vermindert.
Het mechanisme bedoeld in het derde lid en de mechanismen die de helft van de negatieve loonkostenhandicap die niet te wijten is aan de veiligheidsmarge toewijzen aan het wegwerken van de historische loonkostenhandicap, bedoeld in het vijfde lid, worden toegepast tot het totaal van de bijdragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap bedoeld in het tweede, derde en vijfde lid en in artikel 6, § 2, gelijk is aan de historische loonkostenhandicap, zodat deze is weggewerkt. Wanneer deze is weggewerkt, wordt de negatieve handicap die niet het gevolg is van de veiligheidsmarge toegewezen aan de maximaal beschikbare marge.
De indexeringen en de baremieke verhogingen zijn steeds gegarandeerd, ongeacht de maximaal beschikbare marge.
Indien de toepassing van de vorige leden tot gevolg heeft dat de maximaal beschikbare marge niet toelaat de loonkostenhandicap in één tweejaarlijkse periode weg te werken, gegeven de op dat moment beschikbare vooruitzichten, neemt de regering maatregelen na uitbrenging van het advies van de sociale partners in de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven, dat binnen een termijn van twee maanden uitgebracht wordt.
De maximaal beschikbare marge wordt door het secretariaat van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven in het rapport opgedeeld in een deel dat in alle gevallen beschikbaar is en een deel dat overeenstemt met de helft van de negatieve loonkostenhandicap die niet te wijten is aan de veiligheidsmarge en die niet automatisch wordt toegewezen aan het bijdragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap als bedoeld in het vijfde lid en waarover de sociale partners beslissen of ze deze eventueel geheel of gedeeltelijk gebruiken om bij te dragen tot het wegwerken van de historische loonhandicap. Het deel waarvan de sociale partners beslissen dat het bijdraagt tot het wegwerken van de historische loonhandicap wordt niet meer in rekening gebracht voor en op het moment van de berekening van de loonkostenhandicap.
Het in het eerste lid bedoelde verslag omvat bovendien een analyse van de evolutie van de loonkloof tussen mannen en vrouwen.
Tevens brengt de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven in het deel van het verslag bedoeld in het eerste lid verslag uit over:
- de absolute loonkostenhandicap;
-de absolute loonkostenhandicap, gecorrigeerd voor het productiviteitsniveau;
- de loonkostenhandicap gecorrigeerd voor verminderingen van de werkgeversbijdragen en loonkostensubsidies in België en de referentielidstaten sinds 1996.
§ 3. Het tweede deel van het in paragraaf 1 bedoelde verslag omvat een analyse van het loon- en werkgelegenheidsbeleid bij de referentie-lidstaten, en van de factoren die een andere ontwikkeling dan in België kunnen verklaren.
Tevens wordt verslag uitgebracht over de structurele aspecten van het concurrentievermogen en de werkgelegenheid, inzonderheid de sectorale structuur van de nationale en buitenlandse investeringen, de uitgaven inzake onderzoek en ontwikkeling, de marktaandelen, de geografische bestemming van de uitvoer, de structuur van de economie, de innovatieprocessen, de financieringsstructuren voor de economie, de productiviteitsdeterminanten, de opleidings- en onderwijsstructuren, de veranderingen in de organisatie en de ontwikkeling van de ondernemingen. In voorkomend geval worden suggesties geformuleerd om verbeteringen aan te brengen.
Het verslag bevat eveneens een analyse van de naleving van de sociale vrede en van de invloed van de anciënniteit op de lonen, alsook een analyse van de impact van de loonniveaus op de werking van de arbeidsmarkt in het algemeen en op de integratie van risicogroepen op de arbeidsmarkt in het bijzonder.
§ 4. In het jaar dat de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven geen verslag uitbrengt als bedoeld in paragraaf 1, publiceert het vóór 15 december een tussentijds verslag met de actualisering van het eerste deel, met uitzondering van de maximaal beschikbare marge, en het tweede deel van het verslag bedoeld in artikel 5.
§ 5. De verslagen bedoeld in de paragrafen 1 en 4 worden onverwijld overgezonden aan de Kamer van volksvertegenwoordigers en aan de regering, alsook aan de sociale gesprekspartners.".
 Art.    6 . Artikel 6 van dezelfde wet, gewijzigd bij de wet van 22 april 2012, wordt vervangen als volgt :
" § 1. Om de twee jaar in de oneven jaren worden, vóór 15 januari, op basis van het verslag als bedoeld in artikel 5, § 1, in het interprofessioneel akkoord van de sociale gesprekspartners, onder meer werkgelegenheidsmaatregelen en de maximale marge voor de loonkostenontwikkeling voor de twee jaren van het interprofessioneel akkoord vastgesteld. Er worden ook maatregelen in het kader van de bestrijding van de loonkloof tussen mannen en vrouwen vastgesteld, in het bijzonder door de functieclassificatiesystemen genderneutraal te maken. Eveneens wordt ruime aandacht besteed aan de naleving van de doelstelling inzake opleiding en aan de mate waarin de sectoren effectief hun inspanningen vergroten.
De in het eerste lid bedoelde marge wordt vervolgens vastgesteld in een collectieve arbeidsovereenkomst gesloten in de Nationale Arbeidsraad, die door de Koning algemeen verbindend wordt verklaard overeenkomstig de wet van 5 december 1968 betreffende de collectieve arbeidsovereenkomsten en de paritaire comités.
§ 2. De maximale marge voor de loonkostenontwikkeling bedoeld in paragraaf 1 bedraagt ten hoogste de maximaal beschikbare marge bedoeld in artikel 5, § 2. De sociale partners kunnen de helft van de negatieve loonkostenhandicap die niet te wijten is aan de veiligheidsmarge en die niet automatisch toegewezen is aan het bijdragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap, bedoeld in artikel 5, § 2, vijfde lid, integraal of gedeeltelijk bestemmen om bij te dragen tot het wegwerken van de historische loonkostenhandicap. Deze marge kan uitgedrukt worden hetzij via twee jaarlijkse percentages, hetzij via één tweejaarlijks percentage.
§ 3. Bij gebrek aan een consensus tussen de sociale gesprekspartners binnen een termijn van twee maanden te rekenen vanaf de datum van het verslag bedoeld in artikel 5, § 1, roept de regering de sociale gesprekspartners voor overleg bijeen en doet zij een bemiddelingsvoorstel, op grond van de gegevens opgenomen in hetzelfde verslag.
In geval van een akkoord tussen de regering en de sociale partners wordt de maximale marge voor de loonkostenontwikkeling vastgesteld in een binnen de Nationale Arbeidsraad gesloten collectieve arbeidsovereenkomst die door de Koning algemeen verbindend wordt verklaard overeenkomstig de wet van 5 december 1968 betreffende de collectieve arbeidsovereenkomsten en de paritaire comités.
§ 4. De maximale marge voor loonkostenontwikkeling bedraagt minimaal nul om toe te laten de geraamde indexeringen toe te passen. De indexeringen en baremieke verhogingen zijn steeds gegarandeerd.
Indien de toepassing van het eerste lid tot gevolg heeft dat de maximale marge niet toelaat de loonkostenhandicap in één tweejaarlijkse periode weg te werken, gegeven de op dat moment beschikbare vooruitzichten, dan neemt de regering, zoals bepaald in artikel 5, § 2, tiende lid, maatregelen nadat de sociale partners binnen een termijn van twee maanden een advies hebben uitgebracht in de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven.".
 Art.    7 . Artikel 7, § 1, van dezelfde wet wordt vervangen als volgt :
" § 1. Bij gebrek aan een akkoord tussen de regering en de sociale gesprekspartners, binnen één maand na het bijeenroepen van de sociale gesprekspartners voor overleg als bedoeld in artikel 6, § 3, legt de Koning, bij een besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, de maximale marge voor de loonkostenontwikkeling, overeenkomstig artikel 6, § 1 en § 2, vast, hetzij via twee jaarlijkse percentages, hetzij via één tweejaarlijks percentage.
Het eerste lid is eveneens van toepassing indien de maximale marge voor de loonkostenontwikkeling zoals afgesproken in het interprofessioneel akkoord of na bemiddelingsvoorstel van de regering, de bepalingen van artikel 5, § 2 en 6, § § 1 en 2, niet respecteert.
Artikel 6, § 4, is van toepassing op het besluit bedoeld in het eerste en het tweede lid.".
 Art.    8 . In artikel 9 van dezelfde wet, gewijzigd bij de wet van 13 februari 1998, worden de volgende wijzigingen aangebracht :
1° in paragraaf 1 worden het tweede tot zevende lid vervangen als volgt :
"Wanneer sectorale sociale partners zich willen vergewissen van de conformiteit van een ontwerp van collectieve arbeidsovereenkomst met de maximale marge voor de loonkostenontwikkeling, kunnen zij de algemene directie Collectieve Arbeidsbetrekkingen van de Federale Overheidsdienst Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg om advies vragen.
Aan de werkgever die de verplichting bedoeld in het eerste lid niet naleeft, kan een administratieve geldboete van 250 tot 5.000 euro worden opgelegd.
De administratieve geldboete bedoeld in het derde lid wordt opgelegd door de bevoegde administratie bedoeld in de artikelen 16, 13°, en 70 van het Sociaal Strafwetboek. De artikelen 74 tot 91 en 111 tot 116 van het Sociaal Strafwetboek zijn van toepassing.
De geldboete wordt vermenigvuldigd met het aantal betrokken werknemers, met een maximum van 100 werknemers.
De beslissing die de administratieve geldboete bedoeld in het vierde lid oplegt, is vatbaar voor beroep op grond van artikel 3 van de wet van 2 juni 2010 houdende bepalingen van het sociaal strafrecht en volgens de vormen, termijn en reikwijdte bedoeld in dat artikel.";
2° paragraaf 2 wordt vervangen door de volgende bepaling :
"Aan de werkgever die de bepalingen van de koninklijke besluiten genomen in uitvoering van artikel 7, § 2, niet naleeft, kan dezelfde geldboete als deze bepaald bij paragraaf 1, derde lid, onder dezelfde voorwaarden en volgens dezelfde modaliteiten, worden opgelegd.".
 Art.    9 . In artikel 12 van dezelfde wet worden de volgende wijzigingen aangebracht :
- in paragraaf 1 wordt het woord "technisch" weggelaten;
- in paragraaf 2 worden de woorden "30 november" vervangen door de woorden "15 december".
 Art.    10 . In artikel 13, § 2, van dezelfde wet, wordt het woord "technisch" weggelaten.
 Art.    11 . Artikel 14, § 2, van dezelfde wet wordt vervangen door de volgende bepaling:
" § 2. Op de overtreding van de krachtens dit artikel vastgestelde bepalingen staat een administratieve geldboete, die de bedragen bepaald bij artikel 9, § 1, derde lid, niet overschrijdt.
De Koning bepaalt, bij een besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, de nadere regels voor de vaststelling en de inning van deze boete.
 Art.    12 . In titel II van dezelfde wet wordt een hoofdstuk V/1 ingevoegd, luidende : "Bepalingen betreffende het toezicht".
 Art.    13 . In het nieuwe hoofdstuk V/1 wordt een artikel 14/1 ingevoegd, luidende :
"Art. 14/1. De inbreuken op de bepalingen van artikel 9, § 1, eerste lid, en op de bepalingen van de koninklijke besluiten bedoeld bij de artikelen 7, § 2, en 14, § 1, worden opgespoord en vastgesteld overeenkomstig het Sociaal Strafwetboek.
De sociaal inspecteurs beschikken over de bevoegdheden bedoeld in de artikelen 23 tot 39 van het Sociaal Strafwetboek wanneer zij, ambtshalve of op verzoek, optreden in het kader van hun opdracht tot informatieverstrekking, bemiddeling en toezicht inzake de naleving van de bepalingen van deze wet en de uitvoeringsbesluiten ervan.".
 Art.  14. Deze wet heeft uitwerking met ingang van 1 januari 2017.
In afwijking van het eerste lid wordt, voor de tweejaarlijkse periode 2017-2018 :
- het in artikel 5, § 1, bedoelde verslag uitgebracht voor 5 januari 2017, en;
- het in artikel 6, § 1, bedoelde interprofessioneel akkoord gesloten voor 31 januari 2017.


text:
HOOFDSTUK 1.  - Inleidende bepaling
 Artikel     1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 HOOFDSTUK 2.  - Algemene beginselen
 Art.    2 . § 1. Deze wet regelt de erkenning van beslissingen inzake toezichtmaatregelen, zoals bedoeld in artikel 3, uitgesproken als alternatief voor voorlopige hechtenis op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie dan die waar de beslissing is uitgesproken. Deze wet stelt eveneens regels vast volgens welke een lidstaat toeziet op de naleving van die toezichtmaatregelen en de betrokken persoon, als de maatregelen niet worden nageleefd, overlevert aan de beslissingsstaat.
§ 2. De nagestreefde doelstellingen zijn:
1° de normale rechtsgang te garanderen en, met name, ervoor te zorgen dat de betrokkene beschikbaar is om voor de rechter te verschijnen;
2° in voorkomend geval te bevorderen dat tijdens de strafprocedure, jegens niet-ingezetenen van de lidstaat waar het proces plaatsvindt, niet- vrijheidsbenemende maatregelen worden toegepast;
3° de bescherming van slachtoffers en de burgers in het algemeen te verbeteren.
 Art.    3 . Voor de toepassing van deze wet wordt verstaan onder:
1° beslissing inzake toezichtmaatregelen: een uitvoerbare beslissing, door een bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat genomen in het kader van een strafrechtelijke procedure, waarbij aan een natuurlijke persoon, als alternatief voor voorlopige hechtenis, een of meer toezichtmaatregelen zijn opgelegd;
2° toezichtmaatregelen: verplichtingen en instructies die volgens het nationale recht en de procedures van de beslissingsstaat aan een natuurlijke persoon worden opgelegd;
3° beslissingsstaat: de lidstaat van de Europese Unie waar een beslissing inzake toezichtmaatregelen is gegeven;
4° tenuitvoerleggingsstaat: de lidstaat van de Europese Unie waar op de toezichtmaatregelen wordt toegezien;
5° certificaat: het document waarvan het model in bijlage 1 is opgenomen, ondertekend door de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat, die verklaart dat de inhoud correct is.
 Art.    4 . § 1. Deze wet is van toepassing wanneer de beslissing inzake toezichtmaatregelen een van de volgende toezichtmaatregelen bevat:
1° de verplichting van de betrokkene om de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat in kennis te stellen van elke wijziging van zijn verblijfplaats, met name met het oog op toezending van de oproeping om tijdens de strafprocedure in rechte te verschijnen;
2° de verplichting om bepaalde locaties, plaatsen of afgebakende gebieden in de beslissingsstaat of in de tenuitvoerleggingsstaat niet te betreden;
3° de verplichting om, in voorkomend geval gedurende aangegeven perioden, op een aangegeven plaats te blijven;
4° de verplichting houdende beperking van het recht om het grondgebied van de tenuitvoerleggingsstaat te verlaten;
5° de verplichting zich op gezette tijden bij een bepaalde autoriteit te melden;
6° de verplichting contact met bepaalde personen te vermijden in verband met de vermeende strafbare feiten.
§ 2. Deze wet kan ook van toepassing zijn op andere maatregelen dan die bedoeld in paragraaf 1, die de beslissing inzake toezichtmaatregelen vergezellen.
 Art.    5 . § 1. Deze wet voert een stelsel zonder voorafgaand akkoord van de tenuitvoerleggingsstaat en een stelsel met voorafgaand akkoord van de tenuitvoerleggingsstaat in.
§ 2. Het stelsel zonder voorafgaand akkoord is van toepassing op de toezending van beslissingen inzake toezichtmaatregelen met het oog op de erkenning en het toezicht aan de lidstaat waar de persoon zijn wettige en vaste verblijfplaats heeft, indien deze, na van de betrokken toezichtmaatregelen op de hoogte te zijn gebracht, bereid is naar die staat terug te keren.
§ 3. Het stelsel met voorafgaand akkoord van de tenuitvoerleggingsstaat is, op verzoek van de betrokkene, van toepassing op de toezending van beslissingen inzake toezichtmaatregelen met het oog op de erkenning en het toezicht aan enige andere lidstaat van de Europese Unie dan die waar de betrokken persoon zijn wettige en vaste verblijfplaats heeft.
Het verzoek van de persoon creëert evenwel geen verplichting voor de beslissingsstaat aangezien laatstgenoemde alleen kan beslissen om de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het certificaat aan een andere lidstaat toe te zenden.
 Art.    6 . § 1. De bevoegde Belgische autoriteiten raadplegen de bevoegde autoriteiten van de andere betrokken lidstaat telkens als de situatie dit vereist en inzonderheid:
1° tijdens de voorbereiding van een beslissing inzake toezichtmaatregelen en de voorbereiding van het certificaat of ten minste voordat deze documenten worden toegezonden;
2° ter bevordering van het efficiënte verloop van het toezicht op de toezichtmaatregelen;
3° indien de betrokkene de opgelegde toezichtmaatregelen ernstig heeft geschonden.
§ 2. De bevoegde Belgische autoriteiten wisselen met de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaat alle nuttige informatie uit, met name:
1° informatie aan de hand waarvan de identiteit en de woonplaats van de betrokkene kunnen worden nagegaan;
2° relevante informatie uit het centraal strafregister.
 Art.    7 . De beslissing inzake toezichtmaatregelen of een voor eensluidend verklaard afschrift daarvan wordt op zodanige wijze toegezonden dat de kennisgeving ervan schriftelijk kan worden vastgelegd. Het certificaat wordt eveneens meegezonden.
Het origineel van de beslissing inzake toezichtmaatregelen, of van het certificaat, of de voor eensluidend verklaarde afschriften daarvan, worden op verzoek toegezonden.
 Art.    8 . § 1. De kosten voortvloeiend uit de tenuitvoerlegging van de beslissing inzake toezichtmaatregelen, uitgesproken in een andere lidstaat van de Europese Unie, worden door België gedragen.
§ 2. De kosten die uitsluitend op het grondgebied van de andere lidstaat zijn gemaakt en de kosten met betrekking tot de verplaatsing van de persoon tussen de tenuitvoerleggingsstaat en de beslissingsstaat worden niet gedragen door België.
 HOOFDSTUK 3.  - Procedure inzake de erkenning van een beslissing inzake toezichtmaatregelen uitgesproken in een andere lidstaat van de Europese Unie en het toezicht op die maatregelen in België
 Afdeling 1.  - Autoriteit bevoegd om het voorafgaand akkoord te geven
 Art.    9 . § 1. In de in artikel 5, § 3, bedoelde gevallen is de minister bevoegd voor justitie de bevoegde autoriteit om het voorafgaand akkoord te geven voor de toezending van de beslissing inzake toezichtmaatregelen, tezamen met het certificaat.
§ 2. Alvorens een beslissing te nemen, gaat de minister bevoegd voor justitie na:
1° of de betrokken persoon geen bedreiging voor de openbare orde vormt;
2° of de betrokken persoon voldoet aan de voorwaarden verbonden aan zijn verblijf op het Belgische grondgebied;
3° of er duidelijke elementen zijn op grond waarvan er niet kan worden toegezien op de toezichtmaatregelen op het Belgische grondgebied overeenkomstig het Belgische rechtssysteem;
4° of de aanwezigheid van de betrokken persoon op het Belgisch grondgebied geen risico inhoudt voor de bescherming van de slachtoffers en de burgers in het algemeen.
 Art.    10 . De minister bevoegd voor justitie brengt de beslissingsstaat onverwijld op de hoogte van zijn beslissing om al dan niet toe te stemmen in de toezending van de beslissing inzake toezichtmaatregelen. Indien hij toestemt in de toezending van de beslissing stelt de minister bevoegd voor justitie het openbaar ministerie bij het rechtbank van het arrondissement waarin de plaats waar de betrokken persoon wenst te verblijven.
 Afdeling 2.  - Voorwaarden voor de erkenning en het toezicht
 Art.    11 .§ 1. De erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen worden geweigerd indien de feiten die aan de beslissing ten grondslag liggen krachtens het Belgische recht geen strafbaar feit opleveren.
§ 2. De eerste paragraaf is niet van toepassing ingeval het gaat om een van de volgende strafbare feiten, voor zover deze in de beslissingsstaat met een maximale vrijheidsbenemende straf van minimaal drie jaar worden gestraft:
1° deelneming aan een criminele organisatie;
2° terrorisme;
3° mensenhandel;
4° seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie;
5° illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen;
6° illegale handel in wapens, munitie en explosieven;
7° corruptie;
8° fraude, daaronder begrepen fraude die afbreuk doet aan de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen in de zin van de Overeenkomst van 26 juli 1995 aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen;
9° witwassen van de opbrengst van misdrijven;
10° valsemunterij en namaak van de euro;
11° computercriminaliteit;
12° milieucriminaliteit, daaronder begrepen illegale handel in bedreigde diersoorten en illegale handel in bedreigde plantensoorten;
13° hulp bij het onrechtmatig binnenkomen van of verblijven op het grondgebied;
14° opzettelijke doodslag of ernstige slagen en verwondingen;
15° illegale handel in menselijke organen en weefsel;
16° ontvoering, opsluiting en gijzelneming;
17° racisme en vreemdelingenhaat;
18° georganiseerde of gewapende diefstal;
19° illegale handel in cultuurgoederen, daaronder begrepen antiquiteiten en kunstwerken;
20° oplichting;
21° racketeering en afpersing;
22° namaak en ongeoorloofde productie van goederen;
23° vervalsing van administratieve documenten en handel in valse stukken;
24° vervalsing van betaalmiddelen;
25° illegale handel in hormonale stoffen en andere groeifactoren;
26° illegale handel in nucleaire en radioactieve stoffen;
27° handel in gestolen voertuigen;
28° verkrachting;
29° opzettelijke brandstichting;
30° misdaden die tot de rechtsmacht van het Internationaal Strafhof behoren;
31° kaping van vliegtuigen of schepen;
32° sabotage.
§ 3. Met betrekking tot taksen en belastingen, douanerechten en deviezen mogen de erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen niet worden geweigerd op grond van het feit dat de Belgische wet niet dezelfde soort taksen of belastingen heft, of niet dezelfde soort regelgeving inzake taksen, belastingen, douanerechten en deviezen kent als de wetgeving van de beslissingsstaat.
§ 4. Paragraaf 2, 14°, is niet van toepassing op abortus bedoeld [ 1  in artikel 2 van de wet van 15 oktober 2018 betreffende de vrijwillige zwangerschapsafbreking, tot opheffing van de artikelen 350 en 351 van het Strafwetboek, tot wijziging van de artikelen 352 en 383 van hetzelfde Wetboek en tot wijziging van diverse wetsbepalingen] 1  en op euthanasie bedoeld in de wet van 28 mei 2002 betreffende de euthanasie.
----------
( 1 )<W  2018-10-15/03 , art. 14, 002; Inwerkingtreding : 08-11-2018>
 Art.    12 . De erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen worden in de volgende gevallen geweigerd:
1° de erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen is onverenigbaar met het beginsel "ne bis in idem";
2° het Belgische recht voorziet in een immuniteit die het houden van toezicht op de toezichtmaatregelen bij de beslissing inzake toezichtmaatregelen, onmogelijk maakt;
3° de toezichtmaatregel is opgelegd aan een persoon die volgens het Belgische recht wegens zijn leeftijd niet strafrechtelijk verantwoordelijk kan worden gesteld voor de feiten waarop de beslissing inzake toezichtmaatregelen betrekking heeft;
4° de strafvordering is volgens het Belgische recht verjaard en de Belgische gerechten zijn bevoegd om kennis te nemen van de feiten;
5° er bestaan ernstige redenen om aan te nemen dat het toezicht op de toezichtmaatregelen afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals vastgelegd in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie;
6° er is niet voldaan aan de in artikel 5, § 2, vermelde criteria;
7° de toezending van de beslissing inzake toezichtmaatregelen valt onder het stelsel met voorafgaand akkoord en het akkoord van de minister bevoegd voor justitie werd niet gegeven overeenkomstig artikel 9.
 Art.    13 . § 1. De erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen kunnen in de volgende gevallen worden geweigerd:
1° de toezichtmaatregelen bij de beslissing zijn opgenomen in artikel 4, § 2;
2° in geval van niet-naleving van de toezichtmaatregelen kan de overlevering van de betrokkene worden geweigerd overeenkomstig de artikelen 4 tot 8 van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel.
§ 2. Indien het certificaat onvolledig is of kennelijk niet overeenstemt met de beslissing inzake toezichtmaatregelen kunnen de erkenning van die beslissing en het toezicht op die maatregelen worden toegestaan indien het openbaar ministerie van oordeel is dat het over voldoende gegevens beschikt.
Indien het openbaar ministerie van oordeel is dat het niet over voldoende informatie beschikt om de erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen mogelijk te maken, bepaalt het voor de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat een redelijke termijn waarbinnen het certificaat moet worden aangevuld of gecorrigeerd. Indien de informatie niet binnen de bepaalde termijn wordt verstrekt, worden de erkenning en het toezicht geweigerd.
§ 3. Indien het openbaar ministerie van oordeel is dat de erkenning van een beslissing inzake toezichtmaatregelen kan worden geweigerd in het geval bedoeld in § 1, 2°, maar het bereid is de beslissing te erkennen en het toezicht op die toezichtmaatregelen te waarborgen, stelt het de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat daarvan in kennis, met opgave van de redenen voor de mogelijke weigering. Indien de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat het certificaat niet intrekt, kan het openbaar ministerie de beslissing inzake toezichtmaatregelen erkennen en toezicht houden op de daarin vervatte maatregelen, met dien verstande dat de betrokkene mogelijk niet zal worden overgeleverd overeenkomstig de artikelen 4 tot 8 van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel.
 Afdeling 3.  - Procedure voor de erkenning en het toezicht
 Art.    14 . De autoriteit bevoegd voor de erkenning van een beslissing inzake toezichtmaatregelen is het openbaar ministerie bij de rechtbank van het arrondissement waarin de plaats is gelegen waar de betrokkene zijn wettige en vaste verblijfplaats heeft of, bij gebreke daarvan, van de plaats waar hij zich wenst te vestigen.
 Art.    15 . § 1. Het aan het openbaar ministerie gerichte certificaat moet in het Nederlands, het Frans, het Duits of het Engels worden opgesteld of vertaald door de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat.
§ 2. Wanneer een andere autoriteit de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het certificaat ontvangt, zendt zij die ambtshalve over aan het openbaar ministerie en stelt zij de beslissingsautoriteit hiervan in kennis op zodanige wijze dat de kennisgeving schriftelijk kan worden vastgelegd.
 Art.    16 . § 1. Indien de beslissingsautoriteit vooraf overleg pleegt met het openbaar ministerie, kan laatstgenoemde bij deze gelegenheid bij een met redenen omklede beslissing oordelen of er geen tegenaanwijzingen bestaan voor de erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen in België.
§ 2. Met het oog op de beslissing over de erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen gaat het openbaar ministerie vanaf de ontvangst van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het certificaat, na:
1° of een van de in de artikelen 11 tot 13 bepaalde weigeringsgronden moet worden aangevoerd;
2° of, in het geval waarin de aan de beslissing inzake toezichtmaatregelen ten grondslag liggende feiten worden vermeld in de lijst van artikel 11, § 2, de gedragingen zoals omschreven in het certificaat wel degelijk overeenkomen met deze feiten.
§ 3. Vooraleer te beslissen om de beslissing inzake toezichtmaatregelen niet te erkennen en geen toezicht te houden op die maatregelen om de gronden bepaald in de artikelen 12, 1°, 6°  en 7°  en 13, § 1, 1°,  raadpleegt het openbaar ministerie de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat naar behoren en, in voorkomend geval, vraagt het om onverwijld alle aanvullende noodzakelijke informatie toe te zenden.
 Art.    17 . § 1. Indien de aard van de toezichtmaatregelen opgenomen in artikel 4, § 2 onverenigbaar is met het Belgische recht, kan de onderzoekrechter die maatregelen aanpassen volgens de soorten toezichtmaatregelen die krachtens het Belgische recht voor vergelijkbare strafbare feiten kunnen worden toegepast. De aangepaste toezichtmaatregelen moeten zoveel als mogelijk overeenkomen met de maatregelen uitgesproken in de beslissingsstaat.
§ 2. De in de beslissingsstaat uitgesproken toezichtmaatregel mag in geen geval worden verzwaard.
 Art.    18 . § 1. Onder voorbehoud van de toepassing van artikel 19, beslist het openbaar ministerie zodra dit mogelijk is en uiterlijk binnen een termijn van twintig dagen te rekenen vanaf de ontvangst van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het certificaat, over de erkenning van voornoemde beslissing en over het toezicht op die maatregelen, waarna het de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat hiervan in kennis stelt.
§ 2. De beslissing om de beslissing inzake toezichtmaatregelen al dan niet te erkennen en toezicht te houden op die maatregelen en, eventueel, de beslissing tot aanpassing van die maatregelen worden betekend aan de betrokken persoon wanneer die zijn vaste en wettige verblijfplaats op het Belgische grondgebied heeft.
De persoon kan de beslissing van het openbaar ministerie betwisten en de zaak aanhangig maken bij de raadkamer door middel van een verzoekschrift gericht aan de griffie, binnen een termijn van vierentwintig uur te rekenen vanaf de betekening van de beslissing.
De raadkamer doet enkel uitspraak op grond van artikel 16, § 2, binnen een termijn van vijftien dagen. Tegen de beslissing van de raadkamer kan cassatieberoep worden ingesteld.
§ 3. Wanneer de beslissing tot erkenning en toezicht definitief is en uiterlijk binnen een termijn van veertig dagen te rekenen vanaf de ontvangst van de beslissing, brengt het openbaar ministerie de beslissingsstaat hiervan op de hoogte.
§ 4. Het openbaar ministerie stelt, wanneer het beslist om de beslissing inzake toezichtmaatregelen te erkennen, de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat in kennis van enige beslissing tot aanpassing overeenkomstig artikel 17 en neemt het onverwijld alle maatregelen die nodig zijn voor het toezicht op de toezichtmaatregelen volgens de regels van het Belgische recht. De beslissing om de beslissing inzake toezichtmaatregelen te erkennen, maakt die in de beslissingsstaat uitgesproken maatregelen rechtstreeks en onmiddellijk uitvoerbaar in België voor het deel dat nog moet worden ondergaan.
§ 5. Indien het, in uitzonderlijke omstandigheden, voor het openbaar ministerie onmogelijk is de in paragrafen 1 en 3 bedoelde termijn na te leven, stelt het de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat hiervan onverwijld in kennis, met opgave van de redenen voor de vertraging en van de tijd die het nog voor het nemen van een definitieve beslissing nodig zal hebben.
 Art.    19 . Indien het in artikel 7 bedoelde certificaat onvolledig is of kennelijk niet overeenstemt met de beslissing inzake toezichtmaatregelen kunnen de beslissing tot erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en het toezicht op die maatregelen worden uitgesteld totdat het certificaat, binnen een redelijke termijn bepaald door het openbaar ministerie, door de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat is aangevuld of gecorrigeerd overeenkomstig artikel 13, § 2.
 Art.    20 . Het openbaar ministerie beëindigt het toezicht op de toezichtmaatregelen zodra het door de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat in kennis is gesteld van enige beslissing waardoor de beslissing inzake toezichtmaatregelen niet langer uitvoerbaar is.
 Afdeling 4.  - Toezicht op de toezichtmaatregelen en de gevolgen ervan
 Art.    21 . § 1. Het toezicht op de toezichtmaatregelen wordt beheerst door het Belgische recht, met uitzondering van elke vervolgbeslissing in verband met de beslissing inzake toezichtmaatregelen.
§ 2. Indien de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat de toezichtmaatregelen heeft gewijzigd, kan het openbaar ministerie:
1° de aanpassing vorderen van de toezichtmaatregelen gewijzigd in toepassing van artikel 17; of
2° het toezicht weigeren op de gewijzigde toezichtmaatregelen, als zij niet behoren tot de bijzondere toezichtmaatregelen zoals bedoeld in artikel 4, § 1.
§ 3. Het openbaar ministerie draagt de bevoegdheid tot het toezien op de toezichtmaatregelen opnieuw over aan de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat:
1° indien de betrokkene zijn vaste en wettige verblijfplaats in een andere staat dan België heeft gevestigd;
2° zodra de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat het openbaar ministerie op de hoogte heeft gebracht van de intrekking van het certificaat naar aanleiding van de informatie met betrekking tot de maximumtermijn gedurende welke in België kan worden toegezien op de toezichtmaatregelen of met betrekking tot de aanpassing van de aard van de toezichtmaatregelen;
3° wanneer de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat de toezichtmaatregelen heeft gewijzigd en het openbaar ministerie weigert toe te zien op de gewijzigde toezichtmaatregelen, omdat deze niet behoren tot de in artikel 4, § 1 bedoelde lijst van toezichtmaatregelen;
4° indien het overeenkomstig artikel 24, § 2, heeft beslist niet langer toe te zien op de toezichtmaatregelen en de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat hiervan in kennis heeft gesteld.
§ 4. In de in paragraaf 3 bedoelde gevallen pleegt het openbaar ministerie overleg met de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat om te voorkomen dat het toezicht op de toezichtmaatregelen wordt onderbroken.
 Art.    22 . § 1. Het openbaar ministerie neemt een beslissing over enig verzoek van de beslissingsstaat tot verlenging van het toezicht op de toezichtmaatregelen.
§ 2. Onverminderd artikel 21, wordt het toezicht op de toezichtmaatregelen in België uitgeoefend voor de duur gevraagd door de beslissingsstaat.
§ 3. Op elk moment tijdens het houden van toezicht op de toezichtmaatregelen kan het openbaar ministerie de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat verzoeken informatie te verschaffen over de noodzaak van het voortduren van het toezicht.
 Art.    23 . Indien de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat een Europees aanhoudingsbevel of een andere voor tenuitvoerlegging vatbare gelijkwaardige rechterlijke beslissing heeft uitgevaardigd, wordt de overleveringsprocedure toegepast op grond van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel.
 Afdeling 5.  - Gegevens die moeten worden toegezonden aan de beslissingsstaat
 Art.    24 . § 1. Het openbaar ministerie stelt de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat onverwijld, op een zodanige wijze dat de kennisgeving schriftelijk kan worden vastgelegd, in kennis van:
1° iedere wijziging van de verblijfplaats van de betrokkene;
2° het feit dat het in de praktijk onmogelijk is om toezicht te houden op de toezichtmaatregelen omdat de betrokken persoon niet op het Belgische grondgebied kan worden gevonden;
3° de beslissing om de beslissing inzake toezichtmaatregelen te erkennen en de verantwoordelijkheid te aanvaarden voor het toezicht op die maatregelen;
4° de beslissing betreffende de aanpassing van de toezichtmaatregel, overeenkomstig artikel 17;
5° enige beslissing waarbij de beslissing inzake toezichtmaatregelen en de weigeringsgrond waarop ze gebaseerd is door toepassing van de artikelen 11 tot en met 13 niet wordt erkend.
§ 2. Het openbaar ministerie stelt de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat onverwijld in kennis van elke inbreuk op een toezichtmaatregel, en van elke andere bevinding die kan leiden tot een vervolgbeslissing van de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat. De kennisgeving geschiedt door middel van een formulier opgesteld in de vorm voorgeschreven in bijlage 2.
Indien de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat niet reageert, kan het openbaar ministerie voornoemde autoriteit verzoeken om binnen de door hem bepaalde redelijke termijn een vervolgbeslissing te nemen.
Indien de bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat niet handelt binnen de toegekende termijn, kan het openbaar ministerie beslissen het toezicht op de toezichtmaatregelen te beëindigen. In dat geval valt de bevoegdheid inzake het toezicht op de toezichtmaatregelen terug aan de beslissingsstaat in toepassing van artikel 21, § 3, 4°.
 HOOFDSTUK 4.  - Procedure inzake de erkenning van en het toezicht op een in België uitgesproken beslissing inzake toezichtmaatregelen in een andere lidstaat van de Europese Unie
 Afdeling 1.  - Bevoegde beslissingsautoriteit
 Art.    25 . Het openbaar ministerie bij de rechtbank van het arrondissement waarin de plaats is gelegen waar de wettige en vaste verblijfplaats of, bij gebreke daarvan, van de plaats waar de beslissing inzake toezichtmaatregelen werd uitgesproken, is de bevoegde autoriteit voor het toezenden van een beslissing inzake toezichtmaatregelen met het oog op de erkenning en het toezicht in een andere lidstaat.
 Afdeling 2.  - Procedure voor de toezending
 Art.    26 . § 1. Overeenkomstig artikel 6 raadpleegt het openbaar ministerie de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat vóór de toezending van een beslissing inzake toezichtmaatregelen met het oog op de erkenning en het toezicht. Het openbaar ministerie houdt terdege rekening met alle door de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat meegedeelde informatie over het risico dat de betrokkene kan opleveren voor slachtoffers en voor de gemeenschap in het algemeen.
§ 2. Wanneer het voorafgaand akkoord van de tenuitvoerleggingsstaat vereist is krachtens artikel 5, § 3, verzoekt het openbaar ministerie de tenuitvoerleggingsstaat om dit voorafgaand akkoord te geven voor de toezending van de beslissing inzake toezichtmaatregelen.
§ 3. Indien de tenuitvoerleggingsstaat zijn voorafgaand akkoord geeft, zendt het openbaar ministerie de beslissing inzake toezichtmaatregelen, tezamen met het certificaat toe aan de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat met het oog op de erkenning en het toezicht.
 Art.    27 . § 1. In voorkomend geval zendt het openbaar ministerie de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat de beslissing inzake toezichtmaatregelen tezamen met het certificaat dat moet worden vertaald in de officiële taal of een van de officiële talen van deze staat of in een of meer andere officiële talen van de instellingen van de Europese Unie die deze staat aanvaardt op grond van een verklaring neergelegd bij het Secretariaat-generaal van de Raad van de Europese Unie indien aan de volgende voorwaarden is voldaan:
1° de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat heeft ingestemd met de toezending van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en van het certificaat, overeenkomstig artikel 5, § 3; en
2° het openbaar ministerie heeft de zekerheid verworven dat de tenuitvoerlegging van de beslissing inzake toezichtmaatregelen in de tenuitvoerleggingsstaat bijdraagt tot het bereiken van de doelstellingen bedoeld in artikel 2, § 2.
§ 2. Bij de toezending van een beslissing inzake toezichtmaatregelen geeft het openbaar ministerie het volgende aan:
1° de hernieuwbaar maximumtermijn van drie maanden gedurende welke de beslissing inzake toezichtmaatregelen van toepassing is overeenkomstig artikel 35 van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis;
2° bij wijze van indicatie, hoe lang op de toezichtmaatregelen naar verwachting moet worden toegezien, rekening houdend met alle omstandigheden die bekend zijn wanneer de beslissing inzake toezichtmaatregelen wordt toegezonden.
§ 3. De beslissing inzake toezichtmaatregelen samen met het certificaat kan slechts aan een enkele tenuitvoerleggingsstaat tegelijk worden toegezonden.
§ 4. Indien de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat niet is gekend, kunnen de nodige opsporingen worden verricht door elk middel, daaronder begrepen door toedoen van de aanspreekpunten van het Europees justitieel netwerk opgericht bij Gemeenschappelijk Optreden 98/428/JBZ van de Raad van 29 juni 1998 tot oprochting van een Europees justitieel netwerk, teneinde deze informatie te verkrijgen.
 Afdeling 3.  - Toezending van de beslissing inzake toezichtmaatregelen en de gevolgen ervan
 Art.    28 . § 1. Zolang de tenuitvoerleggingsstaat de beslissing inzake toezichtmaatregelen niet heeft erkend en het openbaar ministerie niet in kennis heeft gesteld van de erkenning, blijft het openbaar ministerie bevoegd voor het toezien op de toezichtmaatregelen.
§ 2. Indien het openbaar ministerie in kennis wordt gesteld van de erkenning van de beslissing inzake toezichtmaatregelen, blijft hij bevoegd om de vervolgbeslissingen in verband met de beslissing inzake toezichtmaatregelen te vorderen met toepassing van artikel 36 van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis.
 Art.    29 . Indien de toezichtmaatregel wordt verlengd met toepassing van artikel 36 van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis en vóór het verstrijken van de maximumtermijn van drie maanden gedurende welke de beslissing inzake toezichtmaatregelen van toepassing is, kan het openbaar ministerie de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat verzoeken het toezicht op de toezichtmaatregelen te verlengen in het licht van de gegeven omstandigheden en de te voorziene gevolgen voor de betrokkene.
 Art.    30 . § 1. Het openbaar ministerie zendt een vervolgbeslissing in verband met de beslissing inzake toezichtmaatregelen indien het door de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat in kennis wordt gesteld van een inbreuk op een toezichtmaatregel en hoe dan ook indien de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat het openbaar ministerie verzoekt om binnen een redelijke termijn een dergelijke beslissing te wijzen.
§ 2. Op verzoek van de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat en indien het recht van de tenuitvoerleggingsstaat een periodieke bevestiging van de noodzaak van het voortduren van het toezicht op de toezichtmaatregelen vereist, antwoordt het openbaar ministerie op dat verzoek binnen de redelijke termijn die door de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat werd toegekend.
 Art.    31 . § 1. Het openbaar ministerie kan beslissen het certificaat in te trekken totdat het toezicht op het grondgebied van de tenuitvoerleggingsstaat een aanvang heeft genomen:
1° na door de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat in kennis te zijn gesteld van de maximumtermijn gedurende welke op zijn grondgebied kan worden toegezien op de toezichtmaatregelen, mits het recht van de tenuitvoerleggingsstaat in dergelijke termijn voorziet;
2° na door de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat in kennis te zijn gesteld van haar beslissing om de toezichtmaatregelen aan te passen; of
3° na door de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat ervan in kennis te zijn gesteld dat hij bereid is om de beslissing inzake toezichtmaatregelen te erkennen en op die maatregelen toezicht te houden ondanks het bestaan van een weigeringsgrond bepaald in het kaderbesluit 2002/584/JBZ van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten.
Indien het openbaar ministerie het certificaat in dat laatste geval niet intrekt, kan de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat de beslissing erkennen en toezicht houden op de daarin vervatte toezichtmaatregelen, met dien verstande dat de betrokkene mogelijk niet zal worden overgeleverd op grond van een Europees aanhoudingsbevel.
§ 2. Het openbaar ministerie moet de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat zo spoedig mogelijk en ten laatste binnen tien dagen na ontvangst van de informatie bedoeld in paragraaf 1 en op zodanige wijze dat de kennisgeving schriftelijk kan worden vastgelegd, in kennis stellen van zijn beslissing om het certificaat in te trekken.
 Art.    32 . § 1. Het openbaar ministerie wordt opnieuw bevoegd voor het toezicht op de toezichtmaatregelen te waarborgen:
1° indien de betrokkene zijn vaste en wettige verblijfplaats in een andere staat dan de tenuitvoerleggingsstaat heeft gevestigd;
2° wanneer de toezichtmaatregelen werden gewijzigd en de tenuitvoerleggingsstaat geweigerd heeft toe te zien op de gewijzigde toezichtmaatregelen, omdat deze niet behoren tot de in artikel 4 bedoelde bijzondere toezichtmaatregelen;
3° indien de maximumtermijn gedurende welke in de tenuitvoerleggingsstaat kan worden toegezien op de toezichtmaatregelen is verstreken;
4° indien het door de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat in kennis is gesteld van de wens om niet langer toe te zien op de toezichtmaatregelen door het gebrek aan reacties van het openbaar ministerie zoals vereist in artikel 30;
5° indien het besloten heeft om het certificaat in te trekken en de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat daarvan in kennis heeft gesteld overeenkomstig artikel 31.
§ 2. In de in paragraaf 1 bedoelde gevallen pleegt het openbaar ministerie overleg met de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat om te voorkomen dat het toezicht op de toezichtmaatregelen wordt onderbroken.
 Afdeling 4.  - Gegevens die moeten worden toegezonden aan de tenuitvoerleggingsstaat
 Art.    33 . Het openbaar ministerie stelt de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat onverwijld, ambtshalve of op verzoek van laatstgenoemde en op een zodanige wijze dat de kennisgeving schriftelijk kan worden vastgelegd, in kennis van:
1° elke vervolgbeslissing in verband met een beslissing inzake toezichtmaatregelen en van het feit dat een rechtsmiddel is ingesteld tegen een beslissing inzake toezichtmaatregelen;
2° de noodzaak van het voortduren van het toezicht op de toezichtmaatregelen rekening houdend met de gegeven omstandigheden en, in voorkomend geval, enige vervolgbeslissing genomen overeenkomstig artikel 28, § 2;
3° de aanvullende termijn gedurende welke naar zijn oordeel het toezicht in voorkomend geval moet voortduren.
 HOOFDSTUK 5.  - Overgangsbepaling
 Art.    34 . § 1. Deze wet is in de relaties met de lidstaten van de Europese Unie die het kaderbesluit 2009/829/JBZ van de Raad van 23 oktober 2009 inzake de toepassing, tussen de lidstaten van de Europese Unie, van het beginsel van wederzijdse erkenning op beslissingen inzake toezichtmaatregelen als alternatief voor voorlopige hechtenis hebben omgezet met ingang van 29 mei 2017 van toepassing op de toezending van beslissingen betreffende:
1° enige persoon ten aanzien van wie een beslissing inzake toezichtmaatregelen is genomen in België aan een lidstaat van de Europese Unie en;
2° enige persoon ten aanzien van wie een beslissing inzake toezichtmaatregelen is genomen in een lidstaat van de Europese Unie aan België.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Bijlage 1. - Certificaat bedoeld in artikel 7.
(  Beeld niet opgenomen om technische redenen, zie B.St. van 19-05-2017, p. 57964  )
 Art.  N2. Bijlage 2. - Formulier bedoeld in artikel 24,§ 2.
(  Beeld niet opgenomen om technische redenen, zie B.St. van 19-05-2017, p. 57964  )


text:
HOOFDSTUK 1.  - Algemene bepaling
 Artikel     1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 HOOFDSTUK 2.  - Wijzigingen van het Burgerlijk Wetboek
 Art.    2 . In boek I van het Burgerlijk Wetboek wordt het opschrift van titel IX, vervangen bij de wet van 31 maart 1987, vervangen als volgt:
"TITEL IX. - Ouderlijk gezag en pleegzorg".
 Art.    3 . In titel IX, gewijzigd bij artikel 2, wordt een hoofdstuk I ingevoegd, die de artikelen 371 tot 387ter bevat, luidende:
"HOOFDSTUK I. - Ouderlijk gezag"
 Art.    4 . In artikel 387bis van hetzelfde Wetboek, laatstelijk gewijzigd bij de wet van 8 mei 2014, worden de woorden "en artikel 7/1 van de wet van 8 april 1965 betreffende de jeugdbescherming, het ten laste nemen van minderjarigen die een als misdrijf omschreven feit hebben gepleegd en het herstel van de door dit feit veroorzaakte schade" ingevoegd achter de woorden `van de artikelen 584 en 1280 van het Gerechtelijk Wetboek.'.
 Art.    5 . In titel IX van hetzelfde Wetboek, gewijzigd bij artikel 2, wordt een hoofdstuk II ingevoegd, luidende:
"HOOFDSTUK II. - Pleegzorg".
 Art.    6 . In hoofdstuk II, ingevoegd bij artikel 5, wordt een artikel 387quater ingevoegd, luidende:
"Art. 387quater. De bepalingen van dit hoofdstuk zijn van toepassing bij een plaatsing van een minderjarig niet ontvoogd kind in het kader van pleegzorg overeenkomstig de toepasselijke regelgeving inzake jeugdbijstand en jeugdbescherming.".
 Art.    7 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387quinquies ingevoegd, luidende:
"Art. 387quinquies. Gedurende de periode van plaatsing oefenen de pleegzorgers het verblijfsrecht en het recht om alle dagdagelijkse beslissingen over het kind te nemen uit.
De ouders behouden de bevoegdheid om de belangrijke beslissingen te nemen omtrent de gezondheid, de opvoeding, de opleiding, de ontspanning en de godsdienstige of levensbeschouwelijke keuzes van het kind.
Deze laatste bevoegdheid komt evenwel toe aan de pleegzorgers in geval van dringende noodzakelijkheid. In dat geval, brengen ze hun beslissing onverwijld ter kennis van de ouders of, indien de ouders niet kunnen worden verwittigd, van het bevoegde orgaan voor pleegzorg.".
 Art.    8 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387sexies ingevoegd, luidende:
"Art. 387sexies. De ouders of de voogd en de pleegzorgers komen, met tussenkomst van het bevoegde orgaan voor pleegzorg, schriftelijk overeen op welke wijze de ouders of de voogd, hun recht op persoonlijk contact, bepaald in artikel 387undecies, kunnen uitoefenen, rekening houdend met de mogelijkheden en leefomstandigheden van de ouders.
De overeenkomst kan ter homologatie worden voorgelegd aan de familierechtbank, overeenkomstig de artikelen 1253ter/4 en 1253ter/6 van het Gerechtelijk Wetboek. De homologatie kan slechts worden geweigerd indien ze in strijd is met het belang van het kind.
Indien de ouders of de voogd en de pleegzorgers geen akkoord kunnen bereiken, doet de rechter uitspraak op verzoek van de meest gerede partij.".
 Art.    9 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387septies ingevoegd, luidende:
"Art. 387septies. § 1. De ouders of de voogd en de pleegzorgers kunnen schriftelijk, met tussenkomst van het bevoegde orgaan voor pleegzorg, overeenkomen om ook de bevoegdheid om de belangrijke beslissingen te nemen omtrent de gezondheid, de opvoeding, de opleiding, de ontspanning en de godsdienstige of levensbeschouwelijke keuzes van het kind, ook buiten het geval van dringende noodzakelijkheid volledig of gedeeltelijk te delegeren aan de pleegzorgers, met uitzondering van de rechten en plichten omtrent de staat van de persoon van het kind. Ook de rechten en plichten omtrent het beheer van de goederen van het kind kunnen bij overeenkomst aan de pleegzorgers worden gedelegeerd.
De overeenkomst vermeldt uitdrukkelijk de rechten en plichten die ter uitoefening van het ouderlijk gezag worden gedelegeerd aan de pleegzorgers. De overeenkomst bepaalt de modaliteiten van uitoefening tussen de ouders en de pleegzorgers van de gedelegeerde bevoegdheden.
§ 2. De overeenkomst wordt ter homologatie voorgelegd aan de familierechtbank, overeenkomstig de artikelen 1253ter/4 en 1253ter/6 van het Gerechtelijk Wetboek. De homologatie kan slechts worden geweigerd indien ze in strijd is met het belang van het kind.
De gehomologeerde overeenkomst kan geen afbreuk doen aan de door de bevoegde organen voor pleegzorg bepaalde duurtijd van de pleegzorg.".
 Art.    10 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387octies ingevoegd, luidende:
"Art. 387octies. § 1. Bij gebrek aan een overeenkomst zoals bedoeld in artikel 387septies en op voorwaarde dat het kind gedurende ten minste één jaar voorafgaand aan het verzoek voortdurend was geplaatst in het gezin van de pleegzorgers, kunnen de pleegzorgers de familierechtbank verzoeken om ook buiten het geval van dringende noodzakelijkheid, de bevoegdheid om de belangrijke beslissingen te nemen omtrent de gezondheid, de opvoeding, de opleiding, de ontspanning en de godsdienstige of levensbeschouwelijke keuzes van het kind, volledig of gedeeltelijk, aan hen te delegeren, met uitzondering van de rechten en plichten omtrent de staat van de persoon van het kind. Ook de rechten en plichten omtrent het beheer van de goederen van het kind kunnen aan de pleegzorgers worden gedelegeerd.
Het verzoek wordt ingesteld overeenkomstig de artikelen 1253ter/4 tot 1253ter/6 van het Gerechtelijk Wetboek.
Het vonnis kan geen afbreuk doen aan de door de bevoegde organen voor pleegzorg bepaalde duurtijd van de pleegzorg.
Zij stellen hun vordering al naar gelang het geval in tegen beide ouders, de enige ouder of de voogd van het kind.
§ 2. Het vonnis of arrest vermeldt uitdrukkelijk de rechten en plichten die ter uitoefening van het ouderlijk gezag worden gedelegeerd aan de pleegzorgers.".
 Art.    11 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387novies ingevoegd, luidende:
"Art. 387novies. De pleegzorgers oefenen de overeenkomstig dit hoofdstuk aan hen gedelegeerde bevoegdheden over het kind gezamenlijk uit.
Ten opzichte van derden die te goeder trouw zijn, wordt elke pleegzorger geacht te handelen met de andere pleegzorger wanneer hij, alleen, een handeling stelt die met de aan hen gedelegeerde bevoegdheden verband houdt, behoudens de bij de wet bepaalde uitzonderingen.
Bij gebreke van instemming kan een van beide pleegzorgers de zaak bij de familierechtbank aanhangig maken overeenkomstig artikel 387duodecies.".
 Art.    12 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387decies ingevoegd, luidende:
"Art. 387decies. Bij de uitoefening van de hun overeenkomstig dit hoofdstuk gedelegeerde rechten en plichten nemen de pleegzorgers zoveel mogelijk de door de ouders of de voogd gekozen beginselen zoals, in voorkomend geval, vastgelegd overeenkomstig de toepasselijke regelgeving inzake jeugdbescherming, in acht, in het bijzonder bij de bevoegdheden als bedoeld in artikel 374, § 1, tweede lid.".
 Art.    13 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387undecies ingevoegd, luidende:
"Art. 387undecies. De ouders of de voogd behouden het recht om toezicht uit te oefenen op de opvoeding van het kind, ongeacht of ze het ouderlijk gezag uitoefenen. Zij kunnen bij de pleegzorgers of bij derden alle nuttige informatie hieromtrent inwinnen en zich in het belang van het kind tot de familierechtbank wenden. De ouders of de voogd behouden eveneens het recht op persoonlijk contact met het kind. Dit persoonlijk contact kan enkel om bijzonder ernstige redenen worden geweigerd.".
 Art.    14 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387duodecies ingevoegd, luidende:
"Art. 387duodecies. De familierechtbank kan in het belang van het kind, op verzoek van beide ouders of van één van hen, de voogd, de pleegzorgers dan wel van de procureur des Konings alle beslissingen met betrekking tot het ouderlijk gezag opleggen, wijzigen of beëindigen, overeenkomstig de artikelen 1253ter/4 tot 1253ter/6 van het Gerechtelijk Wetboek.".
 Art.    15 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387terdecies ingevoegd, luidende:
"Art. 387terdecies. De gedelegeerde rechten en plichten ter uitoefening van het ouderlijk gezag die overeenkomstig dit hoofdstuk werden toegekend aan de pleegzorgers doven van rechtswege uit:
1° bij de meerderjarigheid van het kind;
2° bij het overlijden van de pleegzorgers;
3° bij het overlijden, de ontvoogding of de adoptie van het kind;
4° indien er een einde komt aan de plaatsing overeenkomstig de toepasselijke regelgeving inzake jeugdbijstand en jeugdbescherming.".
 Art.    16 . In hetzelfde hoofdstuk II wordt een artikel 387quaterdecies ingevoegd, luidende:
"Art. 387quaterdecies. Voor de toepassing van artikel 375bis wordt de persoon bij wie een kind minstens één jaar voortdurend werd geplaatst, vermoed een bijzondere affectieve band te hebben met dit kind.".
 HOOFDSTUK 3.  - Wijzigingen van het Gerechtelijk Wetboek
 Art.    17 . In artikel 572bis, eerste lid, van het Gerechtelijk Wetboek, ingevoegd bij de wet van 30 juli 2013 en gewijzigd bij de wet van 8 mei 2014, worden de woorden "de jeugdrechtbank, in het kader van de jeugdbeschermingsmaatregelen" toegevoegd na de woorden "de vrederechter".
 Art.    18 . In artikel 1253ter/4, § 2, eerste lid van hetzelfde Wetboek, ingevoegd bij wet van 30 juli 2013 en gewijzigd bij wet van 8 mei 2014, wordt de bepaling 2/1° ingevoegd, luidende:
"2/1° de pleegzorg;".
 Art.    19 . Artikel 1253ter/8 van hetzelfde Wetboek, ingevoegd bij de wet van 30 juli 2013, wordt aangevuld met een tweede lid, luidende:
"De familierechtbank kan, op verzoek van de meest gerede partij of het openbaar ministerie, uitspraak doen over de maatregelen betreffende het ouderlijk gezag bedoeld in artikel 7 van de wet van 8 april 1965 betreffende de jeugdbescherming, het ten laste nemen van minderjarigen die een als misdrijf omschreven feit hebben gepleegd en het herstel van de door dit feit veroorzaakte schade.".
 HOOFDSTUK 4.  - Wijzigingen van de wet van 8 april 1965 betreffende de jeugdbescherming, het ten laste nemen van minderjarigen die een als misdrijf omschreven feit hebben gepleegd en het herstel van de door dit feit veroorzaakte schade
 Art.    20 . Artikel 7 van de wet van 8 april 1965 betreffende de jeugdbescherming, het ten laste nemen van minderjarigen die een als misdrijf omschreven feit hebben gepleegd en het herstel van de door dit feit veroorzaakte schade wordt hersteld als volgt:
`Art. 7. De jeugdrechtbank kan uitspraak doen over alle maatregelen inzake het ouderlijk gezag bedoeld in boek I, titel IX van het Burgerlijk Wetboek, voor zover deze samenhangen met de bevolen jeugdbeschermingsmaatregelen.".
 Art.    21 . In dezelfde wet wordt een artikel 7/1 ingevoegd, luidende:
"Art. 7/1. De door de familierechtbank uitgesproken maatregelen inzake ouderlijk gezag worden geschorst voor zover deze onverenigbaar zijn met de bevolen jeugdbeschermingsmaatregelen, tot de beëindiging van de jeugdbeschermingsmaatregel of tot de jeugdrechtbank hier anders over beslist.
Na de beëindiging van de jeugdbeschermingsmaatregel blijven de overeenkomstig artikel 7 bevolen maatregelen van toepassing, of treden, in voorkomend geval, de geschorste maatregelen opnieuw in werking, tot op het ogenblik dat de partijen hieromtrent anders overeenkomen, of de familierechtbank hierover beslist.".
 Art.    22 . In artikel 45 van dezelfde wet wordt de bepaling onder 1° hersteld als volgt:
"1° ambtshalve, op vraag van het openbaar ministerie, de ouders of, in voorkomend geval, de pleegzorgers, in geval van een aangelegenheid overeenkomstig artikel 7.".
 HOOFDSTUK 5.  - Inwerkingtreding
 Art.  23. Deze wet treedt in werking op 1 september 2017.


text:
Artikel    1  - Vorliegendes Gesetz regelt eine in Artikel 74 der Verfassung erwähnte Angelegenheit.
KAPITEL 2 - Abänderungen des Zivilgesetzbuches
 Art.    2 . - In Buch I des Zivilgesetzbuches wird die Überschrift von Titel IX, ersetzt durch das Gesetz vom 31. März 1987, wie folgt ersetzt:
"TITEL IX - Elterliche Autorität und Pflegeelternschaft".
 Art.    3 . - In Titel IX, abgeändert durch Artikel 2, wird ein Kapitel I, das die Artikel 371 bis 387ter umfasst, mit folgender Überschrift eingefügt:
"KAPITEL I - Elterliche Autorität".
 Art.    4 . - In Artikel 387bis desselben Gesetzbuches, zuletzt abgeändert durch das Gesetz vom 8. Mai 2014, werden nach den Wörtern "der Artikel 584 und 1280 des Gerichtsgesetzbuches" die Wörter "und des Artikels 7/1 des Gesetzes vom 8. April 1965 über den Jugendschutz, die Betreuung Minderjähriger, die eine als Straftat qualifizierte Tat begangen haben, und die Wiedergutmachung des durch diese Tat verursachten Schadens" eingefügt.
 Art.    5 . - In Titel IX desselben Gesetzbuches, abgeändert durch Artikel 2, wird ein Kapitel II mit folgender Überschrift eingefügt:
"KAPITEL II - Pflegeelternschaft".
 Art.    6 . - In Kapitel II, eingefügt durch Artikel 5, wird ein Artikel 387quater mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387quater - Die Bestimmungen des vorliegenden Kapitels finden Anwendung auf die Unterbringung eines nicht für mündig erklärten minderjährigen Kindes im Rahmen der Pflegeelternschaft gemä;szlig; den in Sachen Jugendhilfe und Jugendschutz anwendbaren Vorschriften."
 Art.    7 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387quinquies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387quinquies - Während des Unterbringungszeitraums üben die Pflegeeltern das Unterbringungsrecht und das Recht, alle täglichen Entscheidungen mit Bezug auf das Kind zu treffen, aus.
Die Eltern behalten die Befugnis, wichtige Entscheidungen in Bezug auf die Gesundheit, Erziehung, Ausbildung, die Freizeitbeschäftigungen und in Bezug auf die religiösen oder philosophischen Anschauungen des Kindes zu treffen.
Diese letztgenannte Befugnis kommt den Pflegeeltern jedoch in Fällen äu;szlig;erster Dringlichkeit zu. In diesen Fällen teilen die Pflegeeltern den Eltern oder, wenn die Eltern nicht benachrichtigt werden können, dem für Pflegeelternschaft zuständigen Organ unverzüglich ihre Entscheidung mit."
 Art.    8 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387sexies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387sexies - Die Eltern oder der Vormund und die Pflegeeltern vereinbaren - unter Mitwirkung des für Pflegeelternschaft zuständigen Organs - schriftlich, wie die Eltern oder der Vormund ihr in Artikel 387undecies vorgesehenes Recht auf persönlichen Umgang ausüben können, unter Berücksichtigung der Möglichkeiten und der Lebensbedingungen der Eltern.
Gemä;szlig; den Artikeln 1253ter/4 und 1253ter/6 des Gerichtsgesetzbuches kann die Vereinbarung dem Familiengericht zur Homologierung vorgelegt werden. Die Homologierung kann nur verweigert werden, wenn sie im Widerspruch zu den Interessen des Kindes steht.
Wenn die Eltern oder der Vormund und die Pflegeeltern keine Einigung erzielen können, befindet der Richter auf Antrag der zuerst handelnden Partei."
 Art.    9 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387septies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387septies - § 1 - Die Eltern oder der Vormund und die Pflegeeltern können - unter Mitwirkung des für Pflegeelternschaft zuständigen Organs - schriftlich vereinbaren, dass den Pflegeeltern ebenfalls au;szlig;erhalb von Dringlichkeitsfällen ganz oder teilweise die Befugnis übertragen wird, wichtige Entscheidungen in Bezug auf die Gesundheit, Erziehung, Ausbildung, die Freizeitbeschäftigungen und in Bezug auf die religiösen oder philosophischen Anschauungen des Kindes zu treffen, mit Ausnahme der Rechte und Pflichten mit Bezug auf den Stand der Person des Kindes. Die Rechte und Pflichten in Bezug auf die Verwaltung des Vermögens des Kindes können den Pflegeeltern durch eine Vereinbarung ebenfalls übertragen werden.
In der Vereinbarung werden die Rechte und Pflichten, die den Pflegeeltern im Hinblick auf die Ausübung der elterlichen Autorität übertragen werden, ausdrücklich vermerkt. In der Vereinbarung werden die Modalitäten für die Ausübung der zwischen den Eltern und den Pflegeeltern übertragenen Befugnisse festgelegt.
§ 2 - Gemä;szlig; den Artikeln 1253ter/4 und 1253ter/6 des Gerichtsgesetzbuches wird die Vereinbarung dem Familiengericht zur Homologierung vorgelegt. Die Homologierung kann nur verweigert werden, wenn sie im Widerspruch zu den Interessen des Kindes steht.
Durch die homologierte Vereinbarung darf die Dauer der Unterbringung in einer Familie, die von den für Pflegeelternschaft zuständigen Organen festgelegt wird, nicht beeinträchtigt werden."
 Art.    10 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387octies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387octies - § 1 - In Ermangelung einer Vereinbarung, wie in Artikel 387septies erwähnt, und sofern das Kind während mindestens eines Jahres vor dem Antrag ständig in der Familie der Pflegeeltern untergebracht war, können die Pflegeeltern beim Familiengericht beantragen, dass ihnen ebenfalls au;szlig;erhalb von Dringlichkeitsfällen ganz oder teilweise die Befugnis übertragen wird, wichtige Entscheidungen in Bezug auf die Gesundheit, Erziehung, Ausbildung, die Freizeitbeschäftigungen und in Bezug auf die religiösen oder philosophischen Anschauungen des Kindes zu treffen, mit Ausnahme der Rechte und Pflichten mit Bezug auf den Stand der Person des Kindes. Die Rechte und Pflichten in Bezug auf die Verwaltung des Vermögens des Kindes können den Pflegeeltern ebenfalls übertragen werden.
Der Antrag wird gemä;szlig; den Artikeln 1253ter/4 bis 1253ter/6 des Gerichtsgesetzbuches eingereicht.
Durch das Urteil darf die Dauer der Unterbringung in einer Familie, die von den für Pflegeelternschaft zuständigen Organen festgelegt wird, nicht beeinträchtigt werden.
Sie reichen ihre Klage, je nach Fall, gegen beide Elternteile, den einzigen Elternteil oder den Vormund des Kindes ein.
§ 2 - Im Urteil oder im Entscheid werden die Rechte und Pflichten, die den Pflegeeltern im Hinblick auf die Ausübung der elterlichen Autorität übertragen werden, ausdrücklich vermerkt."
 Art.    11 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387novies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387novies - Die Pflegeeltern üben die ihnen gemä;szlig; vorliegendem Kapitel übertragenen Befugnisse mit Bezug auf das Kind gemeinsam aus.
Hinsichtlich gutgläubiger Dritter wird angenommen, dass jeder Pflegeelternteil mit dem Einverständnis des anderen handelt, wenn er alleine eine Handlung mit Bezug auf die ihnen übertragenen Befugnisse verrichtet, au;szlig;er in den vom Gesetz vorgesehenen Ausnahmen.
In Ermangelung eines Einverständnisses kann einer der beiden Pflegeelternteile gemä;szlig; Artikel 387duodecies das Familiengericht anrufen."
 Art.    12 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387decies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387decies - Die Pflegeeltern beachten bei der Ausübung der ihnen gemä;szlig; vorliegendem Kapitel übertragenen Rechte und Pflichten so weit wie möglich die Grundsätze, die die Eltern oder der Vormund angenommen haben und die gegebenenfalls gemä;szlig; den in Sachen Jugendschutz anwendbaren Vorschriften festgelegt worden sind, insbesondere was die in Artikel 374 § 1 Absatz 2 erwähnten Befugnisse betrifft."
 Art.    13 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387undecies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387undecies - Die Eltern oder der Vormund behalten das Recht, die Erziehung des Kindes zu beaufsichtigen, ob sie die elterliche Autorität nun ausüben oder nicht. Sie können bei den Pflegeeltern oder Dritten diesbezüglich alle nützlichen Informationen einholen und sich im Interesse des Kindes an das Familiengericht wenden. Die Eltern oder der Vormund behalten ebenfalls das Recht auf persönlichen Umgang mit dem Kind. Dieser persönliche Umgang kann nur aus sehr schwerwiegenden Gründen verweigert werden."
 Art.    14 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387duodecies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387duodecies - Das Familiengericht kann auf Antrag beider Elternteile, eines Elternteils, des Vormunds, der Pflegeeltern oder des Prokurators des Königs gemä;szlig; den Artikeln 1253ter/4 bis 1253ter/6 des Gerichtsgesetzbuches im Interesse des Kindes jegliche Entscheidung in Bezug auf die elterliche Autorität anordnen, abändern oder beenden."
 Art.    15 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387terdecies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387terdecies - Die im Hinblick auf die Ausübung der elterlichen Autorität übertragenen Rechte und Pflichten, die den Pflegeeltern gemä;szlig; vorliegendem Kapitel zuerkannt werden, enden von Rechts wegen:
1. bei Volljährigkeit des Kindes,
2. beim Tod der Pflegeeltern,
3. bei Tod, Mündigkeitserklärung oder Adoption des Kindes,
4. wenn die Unterbringung gemä;szlig; den in Sachen Jugendhilfe und Jugendschutz anwendbaren Vorschriften beendet wird."
 Art.    16 . - In dasselbe Kapitel II wird ein Artikel 387quaterdecies mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 387quaterdecies - Für die Anwendung von Artikel 375bis wird für die Person, bei der ein Kind während mindestens eines Jahres ständig untergebracht war, davon ausgegangen, dass sie zu diesem Kind ein besonders affektives Verhältnis hat."
KAPITEL 3 - Abänderungen des Gerichtsgesetzbuches
 Art.    17 . - In Artikel 572bis Absatz 1 des Gerichtsgesetzbuches, eingefügt durch das Gesetz vom 30. Juli 2013 und abgeändert durch das Gesetz vom 8. Mai 2014, werden zwischen den Wörtern "die dem Friedensrichter" und den Wörtern "zuerkannt sind" die Wörter "und dem Jugendgericht im Rahmen der Jugendschutzma;szlig;nahmen" eingefügt.
 Art.    18 . - In Artikel 1253ter/4 § 2 Absatz 1 desselben Gesetzbuches, eingefügt durch das Gesetz vom 30. Juli 2013 und abgeändert durch das Gesetz vom 8. Mai 2014, wird eine Nr. 2/1 mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"2/1. die Pflegeelternschaft,".
 Art.    19 . - Artikel 1253ter/8 desselben Gesetzbuches, eingefügt durch das Gesetz vom 30. Juli 2013, wird durch einen Absatz 2 mit folgendem Wortlaut ergänzt:
"Das Familiengericht kann auf Antrag der zuerst handelnden Partei oder der Staatsanwaltschaft über die Ma;szlig;nahmen mit Bezug auf die elterliche Autorität, die in Artikel 7 des Gesetzes vom 8. April 1965 über den Jugendschutz, die Betreuung Minderjähriger, die eine als Straftat qualifizierte Tat begangen haben, und die Wiedergutmachung des durch diese Tat verursachten Schadens erwähnt sind, befinden."
KAPITEL 4 - Abänderungen des Gesetzes vom 8. April 1965 über den Jugendschutz, die Betreuung Minderjähriger, die eine als Straftat qualifizierte Tat begangen haben, und die Wiedergutmachung des durch diese Tat verursachten Schadens
 Art.    20 . - Artikel 7 des Gesetzes vom 8. April 1965 über den Jugendschutz, die Betreuung Minderjähriger, die eine als Straftat qualifizierte Tat begangen haben, und die Wiedergutmachung des durch diese Tat verursachten Schadens wird mit folgendem Wortlaut wieder aufgenommen:
"Art. 7 - Das Jugendgericht kann über alle in Buch I Titel IX des Zivilgesetzbuches erwähnten Ma;szlig;nahmen mit Bezug auf die elterliche Autorität befinden, insofern diese Ma;szlig;nahmen mit den bereits angeordneten Jugendschutzma;szlig;nahmen zusammenhängen."
 Art.    21 . - In dasselbe Gesetz wird ein Artikel 7/1 mit folgendem Wortlaut eingefügt:
"Art. 7/1 - Die vom Familiengericht ausgesprochenen Ma;szlig;nahmen mit Bezug auf die elterliche Autorität werden ausgesetzt, wenn sie mit den angeordneten Jugendschutzma;szlig;nahmen unvereinbar sind, und dies bis die Jugendschutzma;szlig;nahme endet oder das Jugendgericht darüber anders entscheidet.
Nach Beendigung der Jugendschutzma;szlig;nahme bleiben die gemä;szlig; Artikel 7 angeordneten Ma;szlig;nahmen anwendbar oder treten gegebenenfalls die ausgesetzten Ma;szlig;nahmen wieder in Kraft bis die Parteien etwas anderes vereinbaren oder bis das Familiengericht darüber anders entscheidet."
 Art.    22 . - Artikel 45 Nr. 1 desselben Gesetzes wird mit folgendem Wortlaut wieder aufgenommen:
"1. von Amts wegen, auf Antrag der Staatsanwaltschaft, der Eltern oder gegebenenfalls der Pflegeeltern, wenn es eine in Artikel 7 erwähnte Angelegenheit betrifft,".
KAPITEL 5 - Inkrafttreten
 Art.  23. - Vorliegendes Gesetz tritt am 1. September 2017 in Kraft.
Wir fertigen das vorliegende Gesetz aus und ordnen an, dass es mit dem Staatssiegel versehen und durch das Belgische Staatsblatt veröffentlicht wird.


text:
Artikel    1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . Het Akkoord tussen het Koninkrijk België en het Europees Instituut voor Bosbouw betreffende de voorrechten en immuniteiten van het verbindingsbureau van het Europees Instituut voor Bosbouw, gedaan te Brussel op 9 oktober 2013, zal volkomen gevolg hebben.
 Art.    3 . Deze wet heeft uitwerking met ingang van 9 oktober 2013.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Akkoord tussen het Koninkrijk België en het Europees Instituut voor Bosbouw betreffende de voorrechten en immuniteiten van het verbindingsbureau van het Europees Instituut voor Bosbouw, gedaan te Brussel op 9 oktober 2013.
(Voor het Akkoord, zie :  2013-10-09/04 ).


text:
Artikel    1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . Het Protocol, gedaan te Luxemburg op 14 april 2014, tot wijziging van de Overeenkomst tussen België en Ierland tot het vermijden van dubbele belasting en van het ontgaan van belasting inzake belastingen naar het inkomen, ondertekend te Brussel op 24 juni 1970, zal volkomen gevolg hebben.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Protocol, gedaan te Luxemburg op 14 april 2014, tot wijziging van de Overeenkomst tussen België en Ierland tot het vermijden van dubbele belasting en van het ontgaan van belasting inzake belastingen naar het inkomen, ondertekend te Brussel op 24 juni 1970
(Voor het Protocol, zie :  2014-04-14/07 )


text:
Artikel    1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . In artikel 298, § 2, van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992, vervangen bij de wet van 5 december 2001 en gewijzigd bij de wetten van 20 juli 2006 en 22 december 2009, worden het tweede, het derde en het vierde lid vervangen als volgt :
"Behalve indien de rechten van de Schatkist in het gedrang komen, kunnen de directe belastingen en de voorheffingen niet worden ingevorderd door een eerste middel van tenuitvoerlegging dan na het verstrijken van een termijn van één maand te rekenen van de derde werkdag volgend op de datum van verzending van een herinneringsbrief aan de belastingschuldige. Deze herinneringsbrief mag niet worden verzonden voor het verstrijken van een termijn van tien dagen, te rekenen van de eerste dag na het verstrijken van de wettelijke betaaltermijn voor de directe belastingen en de betreffende voorheffingen.
Vormt een middel van tenuitvoerlegging in de zin van het tweede lid, de middelen van tenuitvoerlegging bedoeld in het vijfde deel, titel III van het Gerechtelijk Wetboek en het uitvoerend beslag onder derden ingevoegd in uitvoering van artikel 300, § 1.".
 Art.  3. Deze wet treedt in werking op de eerste dag van de tweede maand na afloop van een termijn van tien dagen te rekenen vanaf de dag volgend op de bekendmaking ervan in het Belgisch Staatsblad.


text:
HOOFDSTUK I.  - Algemene bepaling
 Artikel     1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . In artikel 2 van de basiswet van 12 januari 2005 betreffende het gevangeniswezen en de rechtspositie van de gedetineerden, laatstelijk gewijzigd bij de wet van 25 december 2016, wordt de bepaling onder 13° vervangen als volgt :
"13° de directeur : ambtenaar van niveau A bekleed met de functie van directeur of ambtenaar van niveau A aangewezen door de directeur-generaal om onder gezag van het inrichtingshoofd de taken uit te voeren die de wet aan de directeur heeft toevertrouwd.".
 Art.  3. In artikel 2 van de wet van 17 mei 2006 betreffende de externe rechtspositie van de veroordeelden tot een vrijheidsstraf en de aan het slachtoffer toegekende rechten in het raam van de strafuitvoeringsmodaliteiten, gewijzigd bij de wet van 15 december 2013, wordt de bepaling onder 3° vervangen als volgt :
"3° de directeur : de ambtenaar bedoeld in artikel 2 van de basiswet van 12 januari 2005 betreffende het gevangeniswezen en de rechtspositie van de gedetineerden.".


text:
HOOFDSTUK 1.  - Algemene bepaling
 Artikel     1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 HOOFDSTUK 2.  - Wijzigingen van het Wetboek van economisch recht
 Art.    2 . In het Wetboek van economisch recht worden de woorden "hof van beroep te Brussel", "hof van beroep van Brussel" en "hof van beroep" telkens vervangen door het woord "Marktenhof", behalve in de volgende bepalingen :
1° artikel IV.37, ingevoegd bij de wet van 3 april 2013;
2° artikel IV.79, § 4, eerste lid, ingevoegd bij de wet van 3 april 2013;
3° artikel IV.79, § 4, tweede lid, 6°,  ingevoegd bij de wet van 3 april 2013;
4° de eerste zin van artikel IV.79, § 5, vierde lid, ingevoegd bij de wet van 3 april 2013;
5° artikel XI.342, ingevoegd bij de wet van 19 april 2014.
 HOOFDSTUK 3.  - Wijziging van de Wet van 25 december 2016 tot wijziging van de rechtspositie van de gedetineerden en van het toezicht op de gevangenissen en houdende diverse bepalingen inzake justitie
 Art.    3 . Artikel 160 van de Wet van 25 december 2016 tot wijziging van de rechtspositie van de gedetineerden en van het toezicht op de gevangenissen en houdende diverse bepalingen inzake justitie, wordt opgeheven.
 HOOFDSTUK 4.  - Inwerkingtreding
 Art.  4. Deze wet treedt in werking op de dag waarop deze in het Belgisch Staatsblad wordt bekendgemaakt.


text:
Artikel    1 . Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.
 Art.    2 . De Overeenkomst tussen de Belgische Regering en de Macedonische Regering betreffende de politiesamenwerking, gedaan te Brussel op 21 november 2013, zal volkomen gevolg hebben.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Overeenkomst tussen de Belgische Regering en de Macedonische Regering betreffende de politiesamenwerking, gedaan te Brussel op 21 november 2013
(Voor de Overeenkomst, zie :  2013-11-21/31 )