text:
Artikel    1 . Toepassingsgebied van het Verdrag.
1. Dit Verdrag is van toepassing op :
a) de overeenkomsten tot arbitrage aangegaan ter beslechting van geschillen die zijn gerezen of zullen rijzen uit internationale handelsverrichtingen, tussen natuurlijke of rechtspersonen die op het tijdstip waarop de overeenkomst wordt aangegaan, hun gewone verblijfplaats of hun zetel hebben in verschillende Verdragsluitende Staten;
b) de scheidsrechterlijke procedures en uitspraken die steunen op de in § 1, a, van dit artikel bedoelde overeenkomsten.
2. Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder :
a) " overeenkomst tot arbitrage " : hetzij een compromissoir beding in een overeenkomst, hetzij een akte van compromis ondertekend door partijen of vervat in gewisselde brieven, telegrammen of telexberichten, en, in de betrekkingen tussen landen waarvan de wetten niet voorschrijven dat de overeenkomst tot arbitrage schriftelijk moet worden aangegaan, iedere overeenkomst gesloten in een vorm door die wetten toegelaten;
b) " arbitrage " : de beslechting van geschillen niet alleen door scheidslieden die voor bepaalde gevallen zijn benoemd (abitrage ad hoc), maar ook door permanente scheidsrechterlijke instanties;
c) " zetel " : de plaats waar de vestiging die de overeenkomst tot arbitrage heeft aangegaan, is gelegen.
 Art.    2 . Bevoegdheid van de publiekrechtelijke rechtspersonen om zich aan arbitrage te onderwerpen.
1. In de in artikel 1, § 1, van dit Verdrag bedoelde gevallen kunnen de rechtspersonen, die volgens het recht dat op hen van toepassing is " publiekrechtelijke rechtspersonen " worden genoemd, op geldige wijze overeenkomsten tot arbitage aangaan.
2. Iedere Staat kan, op het ogenblik van de ondertekening of bekrachtiging van dit Verdrag of de toetreding tot dit Verdrag, verklaren dat die bevoegdheid slechts wordt toegekend onder nadere voorwaarden in zijn verklaring bepaald.
 Art.    3 . Bevoegdheid van vreemdelingen om als scheidsman op te treden.
Voor de gevallen van arbitrage waarop dit Verdrag van toepassing is, kunnen vreemdelingen als scheidsman worden aangewezen.
 Art.    4 . Organisatie van de arbitrage.
1. De partijen bij een oveeenkomst tot arbitrage zijn vrij te bepalen :
a) dat hun geschillen aan een permanente scheidsrechterlijke instantie zullen worden onderworpen; in dit geval verloopt de arbitrage overeenkomstig het reglement van de aangewezen instantie; of
b) dat hun geschillen zullen worden onderworpen aan een scheidsgerecht ad hoc; in dit geval kunnen de partijen inzonderheid :
(i) de scheidslieden aanwijzen of de wijze vaststellen waarop de scheidslieden in geval van geschil zullen worden aangewezen;
(ii) de plaats van de arbitrage bepalen;
(iii) de regels bepalen vor de procedure die door de scheidslieden moet worden gevolgd.
2. Indien de partijen zijn overeengekomen de beslechting van hun geschillen voor te leggen aan een scheidsgerecht ad hoc en indien binnen dertig dagen na de kennisgeving van de arbitrageaanvraag aan de verweerder, een van de partijen haar scheidsman niet heeft aangewezen, wordt deze, behoudens afwijkende overeenkomst, op verzoek van de andere partij aangewezen door de Voorzitter van de bevoegde Kamer van Koophandel van het land waar de partij die in gebreke is gebleven, op het ogenblik van de indiening van de arbitageaanvraag, haar gewone verblijfplaats of haar zetel heeft. Deze paragraaf is ook van toepassing op de vervanging van scheidslieden aangewezen door een partij of door de Voorzitter van de hierboven bedoelde Kamer van Koophandel.
3. Indien de partijen zijn overeengekomen de beslechting van hun geschillen voor te leggen aan een scheidsgerecht ad hoc door een of meer scheidslieden, terwijl de overeenkomst tot arbitrage geen aanwijzingen bevat omtrent de maatregelen nodig voor de organisatie van de arbitrage, zoals die bedoeld in § 1 van dit artikel, worden, indien de partijen ter zake geen overeenstemming bereiken en onder voorbehoud van het in § 2 bedoelde geval, deze maatregelen genomen door de reeds aangewezen scheidsrechter of scheidsrechters. Bij gebreke van overeenstemming tussen de partijen over de aanwijzing van de enige scheidsman of bij gebreke van overeenstemming tussen de scheidslieden over de te nemen maatregelen, kan de eiser zich voor het nemen van die maatregelen, mits partijen de plaats van de arbitrage zijn overeengekomen, naar keuze wenden hetzij tot de Voorzitter van de bevoegde Kamer van Koophandel van het land waar de door partijen gekozen plaats van de arbitrage zich bevindt, hetzij tot de Voorzitter van de bevoegde Kamer van Koophandel van het land waar de verweerder, op het ogenblik van de indiening van de arbitrageaanvraag, zijn gewone verblijfplaats of zijn zetel heeft; indien de partijen geen plaats van de arbitrage zijn overeengekomen, kan de eiser zich naar keuze wenden hetzij tot de Voorzitter van de bevoegde Kamer van Koophandel van het land waar de verweerder, op het ogenblik van de indiening van de arbitrageaanvraag, zijn gewone verblijfplaats of zijn zetel heeft, hetzij tot het Bijzonder Comité waarvan de samenstelling en de werkwijze worden bepaald in de Bijlage bij dit Verdrag. Indien de eiser geen gebruik maakt van de rechten die hem op grond van deze paragraaf zijn toegekend kunnen deze rechten worden uitgeoefend door de verweerder of door de scheidslieden.
4. De Voorzitter of het Bijzonder Comité bij wie het geschil aanhangig is gemaakt, kunnen naargelang van het geval :
a) de enige scheidsman, de scheidsman-voorzitter, de hogere scheidsman of de derde-scheidsman aanwijzen;
b) een of meer scheidslieden, aangewezen op een andere wijze dan die bepaald in § 2 van dit artikel, vervangen;
c) de plaats van de arbitrage bepalen met dien verstande dat de scheidslieden een andere plaats van de arbitrage kunnen kiezen;
d) rechtstreeks of met verwijzing naar het reglement van een permanente scheidsrechterlijke instantie, procedureregelen vaststellen die door de scheidslieden in acht moeten worden genomen indien de scheidslieden, bij gebreke van overeenstemming tussen de partijen ter zake, hun procedureregelen niet hebben vastgesteld.
5. Indien de partijen zijn overeengekomen de beslechting van hun geschillen voor te leggen aan een permanente scheidsrechterlijke instantie zonder die instantie aan te wijzen en indien ze over die aanwijzing geen overeenstemming bereiken, kan de eiser deze aanwijzing vorderen overeenkomstig de in § 3 hierboven bedoelde procedure.
6. Indien de overeenkomst tot arbitrage geen aanwijzingen bevat omtrent de wijze van arbitrage (arbitrage door een permanente scheidsrechterlijke instantie of een scheidsgerecht ad hoc) waaraan de partijen zijn overeengekomen hun geschil te onderwerpen en indien de partijen daarover geen overeenstemming bereiken, kan de eiser in dit geval een beroep doen op de in § 3 hierboven bedoelde procedure. De Voorzitter van de bevoegde Kamer van Koophandel of het Bijzonder Comité kunnen hetzij de partijen verwijzen naar een permanente scheidsrechterlijke instantie, hetzij de partijen verzoeken binnen een termijn, hun scheidslieden aan te wijzen en binnen diezelfde termijn overeenstemming te bereiken over de maatregelen nodig voor de werking van de arbitrage. In dit laatste geval zijn de §§ 2, 3 en 4 van dit artikel van toepassing.
7. Indien binnen zestig dagen na het ogenblik waarop de in de §§ 2, 3, 4, 5 en 6 van dit artikel bedoelde verzoeken zijn voorgelegd aan de voorzitter van de op grond van een van die paragrafen aangewezen Kamer van Koophandel, deze Voorzitter geen gevolg heeft gegeven aan het verzoek, kan de verzoeker zich tot het Bijzonder Comité wenden opdat deze de taken op zich neemt die niet zijn vervuld.
 Art.    5 . Exceptie van scheidsrechterlijke onbevoegdheid.
1. De partij die de exceptie van onbevoegdheid van de scheidsman wenst op te werpen, moet, wanneer het gaat om excepties op grond van het niet-bestaan, de nietigheid of het vervallen zijn van de overeenkomst tot arbitrage, zulks doen tijdens de scheidsrechterlijke procedure uiterlijk op het ogenblik waarop zij haar verweer over de zaak zelf voordraagt en, wanneer het gaat om excepties op grond van het feit dat het betwiste punt buiten de bevoegdheid van de scheidsman zou liggen, zodra in de loop van de scheidsrechterlijke procedure het punt, dat buiten deze bevoegdheid zou liggen, wordt opgeworpen. Wanneer voor de vertraging van de partijen in het opwerpen van de exceptie een grond kan worden aangevoerd, die door de scheidsman geldig wordt beschouwd, verklaart deze de exceptie ontvankelijk.
2. De in § 1 hierboven bedoelde excepties van onbevoegdheid die niet zijn opgeworpen binnen de in deze § 1 bepaalde termijnen, kunnen niet meer worden voorgedragen tijdens het verdere verloop van de scheidsrechterlijke procedure indien het gaat om excepties die, op grond van het recht dat door de scheidsman wordt toegepast, alleen door de partijen kunnen worden opgeworpen en ook niet meer tijdens een later rechtsgeding over de grond of over de tenuitvoerlegging van de uitspraak indien het gaat om excepties die alleen de partijen kunnen opwerpen overeenkomstig de wet bepaald in die conflictenregel van het gerecht die zich over de grond of de tenuitvoerlegging van de uitspraak moet uitspreken. De rechter kan niettemin de beslissing nagaan waarbij de scheidsman de vertraging in het opwerpen van de exceptie heeft vastgesteld.
3. Onder voorbehoud van later justitieel onderzoek overeenkomstig de wet van de bevoegde rechter, moet de scheidsman wiens bevoegdheid wordt betwist, de zaak niet uit handen geven; hij is bevoegd uitspraak te doen over zijn eigen bevoegdheid en over het bestaan of de geldigheid van de overeenkomst tot arbitrage of van het contract waarvan die overeenkomst deel uitmaakt.
 Art.    6 . Bevoegdheid van de rechter.
1. De exceptie op grond van het bestaan van een overeenkomst tot arbitrage die wordt voorgedragen voor een justitieel gerecht waartoe een van de partijen bij de overeenkomst tot arbitrage zich heeft gewend, moet op straffe van uitsluiting door de verweerder worden opgeworpen vóór of op het tijdstip waarop hij zijn verweer ten gronde voordraagt naargelang de wet van de rechtbank waarvoor het geschil is aangebracht, de exceptie van onbevoegdheid beschouwt als een procedurekwestie of een kwestie over de grond van de zaak.
2. Wanneer de rechtbanken van de Verdragsluitende Staten zich moeten uitspreken over het bestaan of de geldigheid van een overeenkomst tot arbitrage, doen ze, wat de handelingsbekwaamheid van de partijen betreft, uitspraak volgens de wet die op hen van toepassing is en, wat de andere punten betreft, doen ze uitspraak :
a) volgens het recht waaraan de partijen de overeenkomst tot arbitrage hebben onderworpen;
b) indien hieromtrent aanwijzingen ontbreken, volgens het recht van het land waar de uitspraak moet worden gewezen;
c) indien aanwijzingen ontbreken omtrent het recht waaraan de partijen de overeenkomst hebben onderworpen en indien, op het ogenblik waarop de zaak aan een justitieel gerecht is voorgelegd, het niet mogelijk is te bepalen in welk land de uitspraak zal worden gewezen, volgens het recht dat van toepassing is overeenkomstig de conflictenregel van het gerecht waarvoor de zaak is aangebracht.
De rechter voor wie de zaak is aangebracht, kan de overeenkomst tot arbitrage niet erkennen indien, volgens de wet van de bevoegde rechter, het geschil niet voor beslechting door arbitrage vatbaar iss.
3. Wanneer een scheidsrechterlijke procedure is ingeleid vóór men zich tot een justitieel gerecht wendt, moeten de justitiële gerechten van de Verdragsluitende Staten waarvoor later een vordering betreffende hetzelfde geschil tussen dezelfde partijen of een vordering tot vaststelling van het niet-bestaan, de nietigheid of het vervallen zijn van de overeenkomst tot arbitrage wordt aangebracht, behoudens gewichtige redenen, hun uitspraak over de bevoegdheid van de scheidsman opschorten tot de scheidsrechterlijke uitspraak is gewezen.
4. Een tot de rechter gerichte aanvraag om voorlopige voorzieningen of maatregelen tot bewaring van recht moet niet worden geacht onverenigbaar te zijn met de overeenkomst tot arbitrage of worden beschouwd als het voorleggen van de zaak, wat de grond betreft, aan het justitieel gerecht.
 Art.    7 . Toepasselijk recht.
1. De partijen zijn vrij te bepalen welk recht de scheidslieden moeten toepassen t.a.v. de grond van het geschil. Wanneer de partijen niet hebben aangegeven welk recht moet worden toegepast, passen de scheidslieden de wet toe aangewezen door de conflictenregel die ze ter zake passend achten. In beide gevallen houden de scheidslieden rekening met de bedingen van het contract en de handelsgebruiken.
2. De scheidslieden doen uitspraak " als goede mannen naar billijkheid " indien de partijen dit wensen en indien de wet betreffende de arbitrage dit toelaat.
 Art.    8 . Motivering van de uitspraak.
De partijen worden geacht te zijn overeengekomen dat de scheidsrechterlijke uitspraak met redenen worden omkleed, behalve :
a) indien de partijen uitdrukkelijk hebben verklaard dat de uitspraak niet met redenen moet worden omkleed, of
b) indien ze zich hebben onderworpen aan een scheidsrechterlijke procedure waarbij het niet gebruikelijk is de uitspraken te motiveren en voor zover in dit geval de partijen of een van die partijen niet uitdrukkelijk vóór het einde van de terechtzitting of, indien er geen terechtzitting is, vóór het opstellen van de uitspraak hebben gevraagd dat de uitspraak met redenen wordt omkleed.
 Art.    9 . Vernietiging van de scheidsrechterlijke uitspraak.
1. De vernietiging in een Verdragsluitende Staat van een scheidsrechterlijke uitspraak waarop dit Verdrag van toepassing is, kan slechts grond opleveren tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging in een andere Verdragsluitende Staat, indien die vernietiging is uitgesproken in de Staat waar of volgens welks recht die uitspraak werd gewezen, en dit om een van de volgende redenen :
a) de partijen bij de overeenkomst tot arbitrage waren op grond van het toepasselijk onbekwaam die overeenkomst aan te gaan of die overeenkomst is niet geldig op grond van het recht waaraan partijen haar hebben onderworpen of, indien aanwijzingen hieromtrent ontbreken, op grond van het recht van het land waar de uitspraak werd gewezen; of
b) aan de partij die de vernietiging vraagt, was niet behoorlijk kennis gegeven van de benoeming van de scheidsman of van de scheidsrechterlijke procedure of het is hem om andere redenen onmogelijk geweest zijn zaak te verdedigen; of
c) de uitspraak heeft betrekking op een geschil dat niet valt onder het compromis of dat niet valt binnen de termen van het compromissoir beding of bevat beslissingen die de bepalingen van het compromis of van het compromissoir beding te buiten gaan, met dien verstande dat, indien de beslissingen welke betrekking hebben op kwesties die aan arbitrage zijn onderworpen gescheiden kunnen worden van de beslissingen welke betrekking hebben op kwesties die niet aan arbitrage zijn onderworpen, het mogelijk is dat gedeelte van de uitspraak hetwelk de eerstgenoemde beslissingen bevat, niet te vernietigen; of
d) de samenstelling van het scheidsgerecht of de scheidsrechterlijke procedure was niet in overeenstemming met de overeenkomst van de partijen of, bij gebreke van een overeenkomst daaromtrent, niet in overeenstemming met de bepalingen van artikel IV van dit Verdrag.
2. In de betrekkingen tussen Verdragssluitende Staten die eveneens partij zijn bij het Verdrag van New York van 10 juni 1958 over de erkenning en tenuitvoerlegging van buitenlandse scheidsrechterlijke uitspraken, heeft § 1 van dit artikel tot gevolg dat de toepassing van artikel V, § 1, e, van het Verdrag van New York beperkt wordt tot de gronden tot vernietiging die in deze paragraaf zijn opgesomd.
 Art.    10 . Slotbepalingen.
1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening of toetreding door landen die lid zijn van de Economische Commissie voor Europa en landen die overeenkomstig § 8 van het mandaat van deze Commissie met raadgevende stem tot de Commissie zijn toegelaten.
2. De landen die overeenkomstig § 11 van het mandaat van deze Commissie aan bepaalde werkzaamheden van de Economische Commissie voor Europa kunnen deelnemen, kunnen partij bij dit Verdrag worden door toetreding na de inwerkingtreding.
3. Dit Verdrag staat voor ondertekening open tot en met 31 december 1961. Na deze datum staat het open voor toetreding.
4. Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd.
5. De akten van bekrachtiging of toetreding moeten worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
6. Bij de ondertekening van dit Verdrag, bij de bekrachtiging of de toetreding, delen de Verdragsluitende Partijen aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties de lijst mee van de Kamers van koophandel of andere instellingen van hun land waarvan de Voorzitters de taken zullen vervullen die volgens artikel IV van dit Verdrag aan de Voorzitters van de bevoegde Kamers van koophandel zijn opgedragen.
7. De bepalingen van dit Verdrag laten de geldigheid onverlet van de multilaterale of bilaterale overeenkomsten inzake arbitrage die door Verdragsluitende Staten zijn aangegaan of mochten worden aangegaan.
8. Dit Verdrag treedt in werking op de negentigste dag nadat vijf landen, als bedoeld in § 1 van dit artikel, hun akte van bekrachtiging of van toetreding hebben nedergelegd. voor ieder land dat het Verdrag nadien bekrachtigt of ertoe toetreedt, treedt dit Verdrag in werking de negentigste dag na de nederlegging van de akte van bekrachtiging of toetreding door het genoemde land.
9. Iedere Verdragsluitende Partij kan dit Verdrag opzeggen door middel van een tot de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties gerichte kennisgeving. De opzegging heeft rechtsgevolg twaalf maanden na de datum waarop de Secretaris-Generaal de kennisgeving heeft ontvangen.
10. Indien na de inwerkingtreding van dit Verdrag het aantal Verdragsluitende Partijen ten gevolge van opzeggingen is teruggebracht tot minder dan vijf, houdt de werking van dit Verdrag op van de datum af waarop de laatste opzegging rechtsgevolg heeft.
11. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties geeft aan de in § 1 bedoelde landen, alsmede aan de landen die partij bij het Verdrag zijn geworden met toepassing van § 2 van dit artikel, kennis van :
a) de ingevolge artikel II, § 2, afgelegde verklaringen;
b) de bekrachtigingen en toetredingen ingevolge de §§ 1 en 2 van dit artikel;
c) de overeenkomstig § 6 van dit artikel ontvangen mededelingen;
d) de data waarop dit Verdrag in werking treedt overeenkomstig § 8 van dit artikel;
e) de opzeggingen ingevolge § 9 van dit artikel;
f) het overeenkomstig § 10 van dit artikel buiten werking treden van dit Verdrag.
12. Na 31 december 1961 wordt het origineel van dit Verdrag nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, die aan elk van de in de §§ 1 en 2 van dit artikel bedoelde landen gewaarmerkte afschriften doet toekomen.
 Bijlagen.
 Art.    N1 . Samenstelling en werkwijze van het in artikel IV van het Verdrag bedoelde Bijzonder Comité.
1. Het in artikel IV bedoelde Bijzonder Comité bestaat uit twee leden en een Voorzitter. Het ene lid wordt gekozen door de Kamers van koophandel of andere instellingen, die overeenkomstig artikel X, § 6, van het Verdrag zijn aangewezen door de Staten waarin er, op het ogenblik waarop het Verdrag voor ondertekening wordt opengesteld, nationale comités van de Internationale Kamer van Koophandel bestaan en die, op het ogenblik waarop het lid wordt gekozen, partij zijn bij het Verdrag. Het andere lid wordt gekozen door de Kamers van Koophandel of andere instellingen, die overeenkomstig artikel X, § 6, van het Verdrag zijn aangewezen door de Staten waarin er, op het ogenblik waarop het Verdrag voor ondertekening wordt opengesteld, geen nationale comités van de Internationale Kamers van Koophandel bestaan en die, op het ogenblik waarop het lid wordt gekozen, partij zijn bij het Verdrag.
2. De personen die, onder de in § 7 hierna te stellen voorwaarden, de taak van Voorzitter van het Bijzonder Comité moeten vervullen, worden eveneens gekozen door de Kamers van Koophandel of andere instellingen als bedoeld in § 1 van deze Bijlage.
3. De Kamers van Koophandel of andere instellingen, bedoeld in § 1 van deze Bijlage, kiezen tezelfdertijd en onder dezelfde voorwaarden als voor de Voorzitter en de leden, de plaatsvervangers voor de gevallen waarin deze Voorzitters of leden tijdelijk verhinderd zijn. Ingeval een Voorzitter of een lid permanent verhinderd is of ontslag neemt, wordt de persoon die werd gekozen om hem te vervangen, naargelang van het geval, Voorzitter of lid en de groep van Kamers van Koophandel of andere instellingen die de Voorzitter of lid geworden plaatsvervanger hadden gekozen, kiezen een nieuwe plaatsvervanger.
4. De eerste verkiezingen voor het Comité hebben plaats binnen negentig dagen na de nederlegging van de vijfde akte van bekrachtiging of toetreding. Aan deze verkiezingen kunnen eveneens deelnemen de Kamers van Koophandel of andere instellingen aangewezen door de Staten die het Verdrag hebben ondertekend, maar nog geen partij bij het Verdrag zijn. Indien het niet mogelijk is de verkiezingen te laten plaatshebben binnen de aangegeven termijn, wordt de toepassing van artikel IV, §§ 3 tot 7, van het Verdrag opgeschort tot die verkiezingen hebben plaatsgehad onder de hierboven bedoelde voorwaarden.
5. Onder voorbehoud van de bepalingen van § 7 hierna, worden de leden van het Bijzonder Comité gekozen voor een termijn van vier jaar. Nieuwe verkiezingen moeten plaatshebben tijdens de eerste zes maanden van het vierde jaar te rekenen van de vorige verkiezingen. Indien een nieuwe procedure voor de verkiezing van de leden resultaat heeft opgeleverd, blijven de tevoren gekozen leden hun taak verder vervullen tot de verkiezing van de nieuwe leden.
6. De resultaten van de verkiezingen van de leden van het Bijzonder Comité worden medegedeeld aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties die daarvan kennis geeft aan de Staten bedoeld in artikel X, § 1, van dit Verdrag alsmede aan de Staten die overeenkomstig artikel X, § 2, Verdragsluitende Partij zijn geworden. De Secretaris-Generaal geeft aan dezelfde Staten eveneens kennis van de eventuele opschorting en de toepassing van de §§ 3 tot 7 van artikel IV van het Verdrag op grond van § 4 van deze Bijlage.
7. De personen die tot Voorzitter worden gekozen, vervullen bij toerbeurt hun taak, ieder gedurende twee jaar. De toewijzing van de voorzittersfunctie aan een van beide personen tijdens de eerste periode van twee jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag, wordt door loting bepaald. Vervolgens wordt het voorzitterschap opgedragen, telkens voor een nieuwe periode van twee jaar, aan de persoon die tot Voorzitter is gekozen door de andere groep van landen dan die welke de Voorzitter heeft gekozen die tijdens de onmiddellijk voorafgaande periode van twee jaar deze taak heeft vervuld.
8. De verzoeken tot het Bijzonder Comité bedoeld in artikel IV, §§ 3 tot 7, van het Verdrag worden gericht tot de Uitvoerend Secretaris van de Econmomische Commissie voor Europa. De Uitvoerend Secretaris legt dit verzoek eerst voor aan het lid van het Bijzonder Comité dat is gekozen door de andere groep van landen dan die welke de Voorzitter heeft gekozen die in functie is op het ogenblik dat het verzoek wordt ingediend. De oplossing voorgesteld door het lid aan wie het verzoek eerst is voorgelegd, wordt door de Uitvoerende Secretaris doorgestuurd naar het andere lid van het Comité en indien deze de oplossing aanvaardt, wordt ze beschouwt als een beslissing van het Comité en door de uitvoerend Secretaris als zodanig aan de verzoeker medegedeeld.
9. Indien de twee leden van het Bijzonder Comité aan wie de Uitvoerend Secretaris het verzoek heeft voorgelegd, het schriftelijk niet eens kunnen worden over een oplossing, roept de Uitvoerend Secretaris te Genève een vergadering van het Bijzonder Comité bijeen dat omtrent dit verzoek tot een eenstemmige beslissing moet trachten te komen. Indien geen overeenstemming wordt bereikt, wordt de beslissing van het Comité genomen bij meerderheid van stemmen en door de Uitvoerend Secretaris aan de verzoeker medegedeeld.
10. De kosten verbonden aan het optreden van het Bijzonder Comité in een geschil waarop dit Verdrag van toepassing is, wordt door de verzoeker voorgeschoten en als proceskosten in rekening gebracht.
 Art.  N2. Lijst der gebonden Staten.

Datum van de

 Datum van de

 neerlegging van de

inwerkingtreding

 bekrachtigings- (B)

 (1)

en van de

 toetredingsoorkonde

 (T)
Belgie (5)

 9 oktober 1975 (B)

7 januari 1976
Bulgarije (7)

 13 mei 1964 (B)

1 augustus 1964
Cuba (8)

 1 september 1965 (T)
 30 november 1965
Denemarken (9) (10)

 22 december 1972 (B)

22 maart 1973
Duitsland (Bondsrep.) (2) (3)
 27 oktober 1964 (B)

 25 januari 1965
Duitsland (Dem. Rep.) (13)

20 februari 1975 (T)

21 mei 1975
Frankrijk (11)

16 december 1966 (B)

16 maart 1967
Hongarije (12)

 9 oktober 1963 (B)

7 januari 1964
Italie

 3 augustus 1970 (B)

 1 november 1970
Joegoslavie

 25 september 1963 (B)

7 januari 1964
Oekraine (6)

18 maart 1963 (B)

7 januari 1964
Oostenrijk (4)

 6 maart 1964 (B)

4 juni 1964
Opper-Volta

 26 januari 1965 (T)

 26 april 1965
Polen

 15 september 1964 (B)
 14 december 1964
Roemenie (14)

 16 augustus 1963 (B)

 7 januari 1964
Spanje

12 mei 1975 (B)

 10 augustus 1975
Tsjechoslovakije

13 november 1963 (B)

11 februari 1964
U.S.S.R.

27 juni 1962 (B)

 7 januari 1964
Witrusland (6)

14 oktober 1963 (B)

 12 januari 1964
(1) Het Verdrag is in werking getreden op 7 januari 1964 met uitzondering van de leden 3 tot 7 van artikel IV die, in overeenstemming met lid 4 van de Bijlage bij het Verdrag, in werking getreden zijn op 18 oktober 1965.
(2) Mede voor het " Land Berlijn ".
(3) De " Deutsche Ausschuss für Schiedsgerichtswesen " is bevoegd om door toedoen van zijn Voorzitter in de Bondsrepubliek Duitsland de in artikel IV van het Verdrag bedoelde activiteiten uit te oefenen.
(4) De Voorzitter van de " Bundeskammer der gewerblichen Wirtschaft ", Wenen 1, Stubenring 1, oefent de functie uit die krachtens artikel IV van het Verdrag aan de Voorzitters van de bevoegde Kamers van Koophandel worden opgedragen.
(5) In overeenstemming met artikel II, tweede lid, van het Verdrag verklaart de Belgische Regering dat in België alleen het Rijk bevoegd is om de in artikel I, eerste lid, bedoelde gevallen overeenkomsten tot arbitrage aan te gaan.
De Voozitters van de Handelsrechtbanken oefenen de functies uit die krachtens artikel IV van het Verdrag aan de Voorzitters van de Kamers van Koophandel zijn opgedragen.
(6) De Kamer van Koophandel van de U.S.S.R. is te beschouwen als de bevoegde Kamer van Koophandel.
(7) De Voorzitter van de Kamer van Koophandel, Stambolüskilaan 11A, in Sofia, zal de functies uitoefenen die krachtens artikel IV van het Verdrag aan de Voorzitters van de bevoegde Kamers van Koophandel zijn opgedragen.
(8) De Kamer van Koophandel van Cuba alsmede haar Voorzitter zijn aangewezen om de functies uit te oefenen die krachtens artikel IV van het Verdrag aan de Voorzitters van de bevoegde Kamers van Koophandel zijn opgedragen.
(9) Voorlopig vindt het Verdrag geen toepassing op de FÝr Oer en Groenland.
(10) Het Deense Nationale Comité van de Internationale Kamer van Koophandel zal de functies uitoefenen die krachtens artikel IV van het Verdrag aan de Voorzitters van de bevoegde Kamers van Koophandel zijn opgedragen.
(11) De Voorzitter van de Vergadering van de Voorzitters van de Kamers van Koophandel en Nijverheid zal de in artikel IV van het Verdrag bedoelde functies uitoefenen.
(12) De Voorzitter van de Kamer van Koophandel van Hongarije zal de in artikel IV van het Verdrag bedoelde functies uitoefenen.
(13) De Voorzitter van de Kamer van Buitenlandse Handel van de Volksrepubliek Duitsland zal de in artikel IV van het Verdrag bedoelde functies uitoefenen.
(14) De Kamer van Koophandel van de Volksrepubliek Roemenië is bevoegd om door toedoen van haar Voorzitter in de Volksrepubliek Romenië de in artikel IV van het Verdrag bedoelde activiteiten uit te oefenen.
(15) De Kamer van Koophandel van de Socialistische Republiek Tsjechoslovakije, handelend door toedoen van haar Voorzitter, is het orgaan dat bevoegd is om de in artikel IV van het Verdrag bedoelde functies uit te oefenen.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 .  1. Iedere Verdragsluitende Staat verleent zijn nationaliteit aan degene die geboren is op zijn grondgebied en die anders staatloos zou zijn. Deze nationaliteit wordt verleend:
a) van rechtswege, bij de geboorte, of
b) op een verzoek, door of namens belanghebbende bij de bevoegde autoriteit ingediend op de wijze als door de wetgeving van de betrokken Staat is voorgeschreven; behoudens de bepalingen van het tweede lid van dit artikel, mag het verzoek niet worden afgewezen.
Een Verdragsluitende Staat welks wetgeving verlening van zijn nationaliteit op verzoek overeenkomstig punt b van dit lid kent, kan die nationaliteit ook van rechtswege verlenen bij het bereiken van de leeftijd en op de voorwaarden als in zijn wetgeving zijn vastgesteld.
2. Een Verdragsluitende Staat kan de verkrijging van zijn nationaliteit overeenkomstig punt b van het eerste lid van dit artikel, aan een of meer van de volgende voorwaarden binden:
a) dat het verzoek wordt ingediend in de loop van een tijdvak vastgesteld door de Verdragsluitende Staat, welk tijdvak uiterlijk op de leeftijd van 18 jaar aanvangt en niet eerder dan op de leeftijd van 21 jaar eindigt, met dien verstande echter dat de belanghebbende ten minste één jaar de tijd krijgt om zijn verzoek persoonlijk en zonder dat hij daartoe bevoegd behoeft te zijn verklaard in te dienen;
b) dat de belanghebbende gedurende een door de Verdragsluitende Staat vast te stellen tijdvak zijn gewone verblijf op het grondgebied van die Staat heeft gehad; bedoeld tijdvak mag niet op langer dan tien jaar in totaal worden gesteld, noch op langer dan vijf jaar onmiddellijk voorafgaande aan de indiening van het verzoek;
c) dat de belanghebbende niet schuldig is verklaard aan een delict tegen de nationale veiligheid, noch is veroordeeld tot een gevangenisstraf van ten minste vijf jaar terzake van een ander strafbaar feit;
d) dat de belanghebbende bij zijn geboorte of later geen nationaliteit heeft verkregen.
3. Ongeacht de bepalingen van het eerste lid sub b en van het tweede lid van dit artikel, verkrijgt het wettige kind dat is geboren op het grondgebied van een Verdagsluitende Staat en welks moeder de nationaliteit van die Staat bezit, die nationaliteit bij de geboorte, indien het anders staatloos zou zijn.
4. Iedere Verdragsluitende Staat verleent zijn nationaliteit aan degene, die anders staatloos zou zijn en van wie, ten tijde van de geboorte, de vader of de moeder de nationaliteit van genoemde Staat bezat, indien hij, doordat hij boven de leeftijd is gekomen welke is vastgesteld voor de indiening van zijn verzoek, of doordat hij niet voldoet aan de gestelde voorwaarden met betrekking tot het verblijf, de nationaliteit van de Verdragsluitende Staat op welks grondgebied hij is geboren niet heeft kunnen verkrijgen. Indien de ouders niet dezelfde nationaliteit bezaten ten tijde van de geboorte, volgt naar gelang van de wetgeving van de betrokken Verdragsluitende Staat het kind de nationaliteit van de vader dan wel die van de moeder. Indien de nationaliteit moet worden aangevraagd, dient dit verzoek door of namens de belanghebbende bij de bevoegde autoriteit te worden ingediend op de wijze als is voorgeschreven door de wetgeving van de betrokken Staat. Behoudens de bepalingen van het vijfde lid van dit artikel, mag dit verzoek niet worden afgewezen.
5. De Verdragsluitende Staat kan het verlenen van zijn nationaliteit overeenkomstig het bepaalde in het vierde lid van dit artikel, binden aan een of meer van de volgende voorwaarden:
a) dat het verzoek wordt ingediend voordat de belanghebbende een door de betrokken Verdragsluitende Staat vastgestelde leeftijd heeft bereikt, welke leeftijd echter niet beneden de 23 jaar mag liggen;
b) dat de belanghebbende gedurende een zeker tijdvak onmiddellijk voorafgaand aan de indiening van het verzoek zijn gewone verblijf heeft gehad op het grondgebied van de betrokken Verdragsluitende Staat; de duur van dit tijdvak wordt door die Staat vastgesteld, doch mag drie jaar niet te boven gaan;
c) dat de belanghebbende bij zijn geboorte of later geen nationaliteit heeft verkregen.
 Art.    2 .  Het kind, gevonden op het grondgebied van een Verdragsluitende Staat wordt, totdat het tegendeel is bewezen, geacht te zijn geboren op dat grondgebied uit ouders die de nationaliteit van die Staat bezitten.
 Art.    3 .  Ter vaststelling van de verplichtingen der Verdragsluitende Staten binnen het kader van dit Verdrag wordt een geboorte aan boord van een schip of van een luchtvaartuig geacht te hebben plaats gehad op het grondgebied van de Staat welks vlag het schip voert of waarin het luchtvaartuig staat ingeschreven.
 Art.    4 .  1. Een Verdragsluitende Staat verleent zijn nationaliteit aan degene, die anders staatloos zou zijn en niet is geboren op het grondgebied van een Verdragsluitende Staat, indien ten tijde van de geboorte de vader of de moeder de nationaliteit van de eerstgenoemde Staat bezat. Indien de ouders ten tijde van de geboorte niet dezelfde nationaliteit bezaten, volgt het kind, naar gelang van de wetgeving van die Staat, de nationaliteit van de vader dan wel die van de moeder. De nationaliteit, toegekend overeenkomstig het in dit lid bepaalde, wordt verleend:
a) van rechtswege, bij de geboorte, of
b) op verzoek, door of namens belanghebbende ingediend bij de bevoegde autoriteit met inachtneming van de wettelijke voorschriften; behoudens de bepalingen van het tweede lid van dit artikel, mag het verzoek niet worden afgewezen.
2. De Verdragsluitende Staat kan het verlenen van zijn nationaliteit, overeenkomstig het bepaalde in het eerste lid van dit artikel binden aan een of meer van de volgende voorwaarden:
a) dat het verzoek wordt ingediend voordat de belanghebbende een door de betrokken Verdragsluitende Staat vastgestelde leeftijd heeft bereikt, welke leeftijd niet beneden de 23 jaar mag liggen;
b) dat de belanghebbende gedurende een zeker tijdvak onmiddellijk voorafgaand aan het verzoek zijn gewone verblijf heeft gehad op het grondgebied van de betrokken Verdragsluitende Staat; de duur van dit tijdvak wordt door die Staat vastgesteld, doch mag drie jaar niet te boven gaan;
c) dat de belanghebbende niet schuldig is verklaard aan een delict tegen de nationale veiligheid;
d) dat de belanghebbende bij zijn geboorte of later geen nationaliteit heeft verkregen.
 Art.    5 .  1. Indien de wetgeving van een Verdragsluitende Staat bepaalt dat iemand zijn nationaliteit verliest als gevolg van een wijziging in zijn burgerlijke staat zoals huwelijk, ontbinding van het huwelijk, wettiging, erkenning of adoptie, wordt dat verlies afhankelijk gesteld van het bezit of het verkrijgen van de nationaliteit van een andere Staat.
2. Indien overeenkomstig de wetgeving van een Verdragsluitende Staat een natuurlijk kind de nationaliteit van die Staat verliest als gevolg van een erkenning, wordt het de mogelijkheid geboden deze terug te krijgen door middel van een daartoe strekkend aan de bevoegde autoriteit gericht verzoek, waarvan de inwilliging niet mag worden gebonden aan de vervulling van strengere voorwaarden dan die, welke worden genoemd in het tweede lid van artikel 1 van dit Verdrag.
 Art.    6 .  Indien de wetgeving van een Verdragsluitende Staat bepaalt dat, doordat iemand de nationaliteit van die Staat verliest of deze hem wordt ontnomen ook de echtgenoot of de kinderen deze verliezen, wordt dit verlies afhankelijk gesteld van het bezit of het verkrijgen door dezen van de nationaliteit van een andere Staat.
 Art.    7 .  1. a) Indien de wetgeving van een Verdragsluitende Staat toelaat dat iemand afstand doet van zijn nationaliteit, dan heeft dit alleen dan verlies van die nationaliteit tot gevolg, indien de betrokkene de nationaliteit van een andere Staat bezit of verkrijgt.
b) De bepalingen onder punt a van dit lid zijn niet van toepassing wanneer zij onverenigbaar zouden blijken te zijn met de beginselen vermeld in de artikelen 13 en 14 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, welke op 10 december 1948 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is goedgekeurd.
2. Hij die de nationaliteit van een Verdragsluitende Staat bezit en een verzoek tot naturalisatie in een ander land heeft ingediend, verliest zijn nationaliteit niet, tenzij hij de nationaliteit van dat andere land verkrijgt of de verzekering heeft ontvangen die te zullen verkrijgen.
3. Behoudens de bepalingen van het vierde en vijfde lid van dit artikel, zal niemand zijn nationaliteit verliezen op grond van het feit dat hij het land waarvan hij de nationaliteit bezit, verlaat, in het buitenland woont, zich niet laat inschrijven of op grond van enig ander soortgelijk feit, dat voor hem staatloosheid met zich zou brengen.
4. Verlies van de nationaliteit, verkregen door naturalisatie, kan worden gegrond op verblijf in den vreemde gedurende een door de wetgeving van de betrokken Verdragsluitende Staat vast te stellen tijdvak van ten minste zeven opeenvolgende jaren, tenzij de belanghebbende de bevoegde autoriteit ervan in kennis stelt dat hij zijn nationaliteit wenst te behouden.
5. Met betrekking tot een persoon die geboren is buiten het grondgebied van de Verdragsluitende Staat waarvan hij de nationaliteit bezit, kan de wetgeving van die Staat bepalen, dat deze persoon zijn nationaliteit na verloop van één jaar te rekenen van het tijdstip waarop hij meerderjarig werd, verliest, indien hij op dat moment zijn woonplaats niet heeft op het grondgebied van die Staat of zich niet bij de bevoegde autoriteit heeft laten inschrijven.
6. Behoudens het bepaalde in dit artikel verliest niemand de nationaliteit van een Verdragsluitende Staat, indien dit verlies voor hem staatloosheid met zich zou brengen, ook indien dit verlies niet reeds uitdrukkelijk door enige andere bepaling van dit Verdrag is uitgesloten.
 Art.    8 .  1. Een Verdragsluitende Staat ontneemt een onderdaan de nationaliteit van die Staat niet, indien dit voor die onderdaan staatloosheid met zich zou brengen.
2. Ongeacht de bepaling van het eerste lid van dit artikel kan iemand de nationaliteit van een Verdragsluitende Staat worden ontnomen:
a) in de gevallen waarin het, krachtens de leden 4 en 5 van artikel 7, toegelaten is te bepalen, dat iemand zijn nationaliteit verliest;
b) indien hij die nationaliteit door middel van een valse verklaring of bedrog heeft verkregen.
3. Ongeacht het bepaalde in het eerste lid van dit artikel behoudt een Verdragsluitende Staat het recht iemand zijn nationaliteit te ontnemen, indien die Staat ten tijde van de ondertekening of de bekrachtiging van of de toetreding tot dit Verdrag een daartoe strekkende verklaring aflegt onder opgave van de gronden, welke zijn nationale recht voor die ontneming kent en waarvoor de beweegreden is geweest:
a) dat betrokkene, op een wijze die onverenigbaar is met zijn plicht tot trouw aan de Verdragsluitende Staat,
i) in weerwil van een uitdrukkelijk verbod van de Verdragsluitende Staat aan een andere Staat diensten heeft verleend of is blijven verlenen, of van een andere Staat emolumenten heeft ontvangen of is blijven ontvangen, of
ii) zich dusdanig heeft gedragen, dat daardoor aan de wezenlijke belangen van de Staat ernstig afbreuk wordt gedaan;
b) dat betrokkene hetzij een eed, hetzij een stellige verklaring van trouw aan een andere Staat heeft afgelegd, dan wel door zijn gedrag onweerlegbaar heeft doen blijken van zijn besluit de trouw aan de Verdragsluitende Staat op te zeggen.
4. Een Verdragsluitende Staat maakt van de mogelijkheid om iemand met inachtneming van de leden 2 en 3 van dit artikel zijn nationaliteit te ontnemen geen gebruik dan met eerbiediging van de wet, waarbij de betrokkene recht heeft op een onpartijdige behandeling van zijn zaak, hetzij door een rechtbank, hetzij door een ander onafhankelijk orgaan.
 Art.    9 .  Geen Verdragsluitende Staat mag een persoon of een groep personen hun nationaliteit op grond van overwegingen ingegeven door hun ras, ethnologische afkomst, godsdienst of politieke overtuiging ontnemen.
 Art.    10 .  1. Ieder tussen Verdragsluitende Staten gesloten verdrag waarin wordt voorzien in de overdracht van grondgebied, dient bepalingen te bevatten ter verzekering dat niemand tengevolge van die overdracht staatloos wordt. Een Verdragsluitende Staat dient al het mogelijke te doen ter verzekering dat in elk zodanig verdrag dat hij met een Staat die geen partij is bij het onderhavige Verdrag sluit, bepalingen als hierboven bedoeld worden opgenomen.
2. Indien bepalingen van deze strekking ontbreken, verleent de Verdragsluitende Staat waaraan grondgebied wordt overgedragen of die op andere wijze grondgebied verkrijgt, zijn nationaliteit aan hen die anders tengevolge van de overdracht of de verkrijging, staatloos zouden worden.
 Art.    11 .  De Verdragsluitende Staten bevorderen dat binnen het raam van de Organisatie van de Verenigde Naties, zo spoedig mogelijk na de nederlegging van de zesde akte van bekrachtiging of toetreding een orgaan wordt ingesteld, waartoe iemand die zich op dit Verdrag wenst te beroepen zich, zowel voor onderzoek van zijn beroep als voor bijstand bij het voorleggen van zijn zaak aan het bevoegde gezag, kan wenden.
 Art.    12 .  1. Ten aanzien van een Verdragsluitende Staat die niet overeenkomstig de bepalingen van het eerste lid van artikel 1 of die van artikel 4 van dit Verdrag zijn nationaliteit van rechtswege bij de geboorte verleent, zijn de bepalingen van het eerste lid van artikel 1 of die van artikel 4 van toepassing zowel op personen die geboren zijn vóór, als op personen die geboren zijn na de inwerkingtreding van dit Verdrag.
2. De bepalingen van het vierde lid van artikel 1 van dit Verdrag zijn van toepassing zowel op personen die geboren zijn vóór, als op personen die geboren zijn na de inwerkingtreding daarvan.
3. De bepalingen van artikel 2 van dit Verdrag zijn uitsluitend van toepassing op kinderen gevonden op het grondgebied van een Verdragsluitende Staat na het in werking treden van het Verdrag.
 Art.    13 .  Dit Verdrag laat eventuele bepalingen, die in nog sterkere mate de beperking der staatloosheid bevorderen en thans zijn of later mochten worden opgenomen, hetzij in de wetgeving van een der Verdragsluitende Staten, hetzij in een Verdrag, overeenkomst of regeling tussen twee of meer Verdragsluitende Staten, onverlet.
 Art.    14 .  Elk tussen Verdragsluitende Staten gerezen geschil de uitlegging of toepassing van dit Verdrag betreffende, dat niet langs andere weg kan worden beslecht, wordt op verzoek van een der partijen bij het geschil voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
 Art.    15 .  1. Dit Verdrag is van toepassing op alle niet-autonome, onder beheer staande en koloniale gebieden, alsmede op alle andere niet tot het moederland behorende gebieden voor de internationale betrekkingen waarvan een Verdragsluitende Staat verantwoordelijk is; met inachtneming van de bepalingen van het tweede lid van dit artikel verklaart de betrokken Verdragsluitende Staat ten tijde van de ondertekening of de bekrachtiging van of de toetreding tot dit Verdrag op welke van de niet tot het moederland behorende gebieden het Verdrag ipso facto, op grond van die ondertekening, die bekrachtiging of die toetreding van toepassing is.
2. Indien, wat de nationaliteit betreft, een niet tot het moederland behorend grondgebied niet geacht wordt een geheel met het moederland uit te maken of indien krachtens de constitutionele wetten of gebruiken van de Verdragsluitende Staat of van het niet tot het moederland behorende gebied, voor de toepassing van het Verdrag op dat gebied, vooraf de goedkeuring van dat niet tot het moederland behorende gebied wordt vereist, tracht de betrokken Verdragsluitende Staat de vereiste goedkeuring van het niet tot het moederland behorende gebied binnen de twaalf maanden volgend op de ondertekening van het Verdrag door die, Verdragsluitende Staat te verkrijgen; nadat bedoelde goedkeuring is verkregen, stelt de Verdragsluitende Staat de Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties daarvan in kennis. Met ingang van de dag waarop bedoelde kennisgeving door de Secretaris-Generaal wordt ontvangen is dit Verdrag op de in die kennisgeving genoemde gebieden van toepassing.
3. Na het verstrijken van de in het tweede lid van dit artikel genoemde termijn van twaalf maanden stellen de betrokken Verdragsluitende Staten de Secretaris-Generaal in kennis van de resultaten van het overleg dat is gevoerd met die niet tot het moederland behorende gebieden, voor de internationale betrekkingen waarvan zij verantwoordelijk zijn en die met de toepasselijkheid van dit Verdrag niet hebben ingestemd.
 Art.    16 .  1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening ten hoofdkwartiere van de Organisatie van de Verenigde Naties van 30 augustus 1961 tot 31 mei 1962.
2. Dit Verdrag staat open voor ondertekening namens:
a) iedere Staat die lid is van de Verenigde Naties;
b) elke andere Staat die is uitgenodigd de Conferentie van de Verenigde Naties inzake de wegneming of beperking van staatloosheid in de toekomst bij te wonen;
c) elke Staat die door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zou worden uitgenodigd tot ondertekening van of toetreding tot dit Verdrag.
3. Dit Verdrag zal worden bekrachtigd en akten van bekrachtiging zullen worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties.
4. Dit Verdrag staat open voor toetreding door de in het tweede lid van dit artikel genoemde Staten. Toetreding geschiedt door nederlegging van een akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties.
 Art.    17 .  1. Bij de ondertekening, de bekrachtiging of de toetreding kan elke Staat een voorbehoud maken met betrekking tot de artikelen 11, 14 of 15.
2. Andere voorbehouden op dit Verdrag worden niet toegestaan.
 Art.    18 .  1. Dit Verdrag treedt in werking twee jaar na het tijdstip waarop de zesde akte van bekrachtiging of toetreding is neder gelegd.
2. Ten aanzien van elke Staat die bekrachtigt of toetreedt na de nederlegging van de zesde akte van bekrachtiging of toetreding, treedt het in werking op de negentigste dag na de nederlegging door die Staat van zijn akte van bekrachtiging of toetreding of op het tijdstip waarop dit Verdrag overeenkomstig de bepalingen van het eerste lid van dit artikel in werking treedt, zo dit tijdstip later valt.
 Art.    19 .  1. Elke Verdragsluitende Staat heeft het recht dit Verdrag op elk willekeurig tijdstip door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties gerichte schriftelijke kennisgeving op te zeggen. Deze opzegging wordt ten aanzien van de betrokken Verdragsluitende Staat van kracht één jaar na ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
2. In gevallen waarin, overeenkomstig de bepalingen van artikel 15, dit Verdrag op een niet tot het moederland van een Verdragsluitende Staat behorend gebied van toepassing is geworden, kan die Staat, met goedkeuring van het betrokken gebied op elk willekeurig tijdstip daarna de Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties ervan in kennis stellen dat hij dit Verdrag ten aanzien van dat betrokken gebied opzegt. De opzegging heeft rechtsgevolg één jaar na de datum waarop de Secretaris-Generaal de kennisgeving van opzegging heeft ontvangen, waarop de Secretaris-Generaal alle andere Verdragsluitende Staten zowel van die kennisgeving als van de datum van ontvangst daarvan bericht zendt.
 Art.    20 .  1. De Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties doet aan alle leden van de Verenigde Naties en de in artikel 16 genoemde Staten die geen lid zijn van deze Organisatie mededeling van:
a) de krachtens artikel 16 ontvangen ondertekeningen, bekrachtigingen en toetredingen;
b) de krachtens artikel 17 gemaakte voorbehouden;
c) de datum waarop ingevolge het bepaalde in artikel 18 dit Verdrag in werking treedt;
d) de ingevolge artikel 19 ontvangen opzeggingen.
2. Uiterlijk na de nederlegging van de zesde akte van bekrachtiging of toetreding zal de Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties de aandacht van de Algemene Vergadering erop vestigen, dat een orgaan dient te worden ingesteld, als voorzien in artikel 11.
 Art.    21 .  Dit Verdrag wordt door de Secretaris-Generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties geregistreerd op de dag waarop het in werking treedt.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Lijst der gebonden staten

 Staten/Organisaties  Datum Authentificatie  Type instemming  Datum instemming  Datum interne inwerkingtreding ALBANIE    Toetreding  09/07/2003  07/10/2003 ARMENIE    Toetreding  18/05/1994  1/08/1994 AUSTRALIE    Toetreding  13/12/1973  13/12/1975 AZERBEIDZJAN    Toetreding  16/08/1996  14/11/1996 BENIN    Toetreding  08/12/2011  07/03/2012 BOLIVIA    Toetreding  06/10/1983  04/01/1984 BOSNIE EN HERZEGOVINA    Toetreding  13/12/1996  13/03/1997 BRAZILIE    Toetreding  25/10/2007  23/01/2008 BULGARIJE    Toetreding  22/03/2012  20/06/2012 BELGIE    Toetreding  01/07/2014  29/09/2014 CANADA    Toetreding  17/07/1978  15/10/1978 COSTA RICA    Toetreding  02/11/1977  31/01/1978 DENEMARKEN    Toetreding  11/07/1977  09/10/1977 DOMINICAANSE REPUBLIEK  05/12/1961  Onbepaald      DUITSLAND    Toetreding  31/08/1977  29/11/1977 ECUADOR    Toetreding  24/09/2012  23/12/2012 FINLAND    Toetreding  07/08/2008  05/11/2008 FRANKRIJK  31/05/1962  Onbepaald      GUATEMALA    Toetreding  19/07/2001  17/10/2001 HONDURAS    Toetreding  18/12/2012  18/03/2013 HONGARIJE    Toetreding  12/05/2009  10/08/2009 IERLAND    Toetreding  18/01/1973  13/12/1975 ISRAEL  30/08/1961  Onbepaald      IVOORKUST    Toetreding  03/10/2013  01/01/2014 JAMAICA    Toetreding  09/01/2013  09/04/2013 KIRIBATI    Statenopvolging  29/11/1983  12/07/1979 KROATIE    Toetreding  22/09/2011  21/12/2011 LESOTHO    Toetreding  24/09/2004  23/12/2004 LETLAND    Toetreding  14/04/1992  13/07/1992 LIBERIA    Toetreding  22/09/2004  21/12/2004 LIBIE    Toetreding  16/05/1989  14/08/1989 LIECHTENSTEIN    Toetreding  25/09/2009  24/12/2009 LITOUWEN    Toetreding  22/07/2013  20/10/2013 MOLDAVIE    Toetreding  19/04/2012  18/07/2012 MONTENEGRO    Toetreding  05/12/2013  05/03/2014 NEDERLAND  30/08/1961  Bekrachtiging  13/05/1985  11/08/1985 NICARAGUA    Toetreding  29/07/2013  27/10/2013 NIEUW-ZEELAND    Toetreding  20/09/2006  19/12/2006 NIGER    Toetreding  17/06/1985  15/09/1985 NIGERIA    Toetreding  20/09/2011  19/12/2011 NOORWEGEN    Toetreding  11/08/1971  13/12/1975 OEKRAINE    Toetreding  25/03/2013  23/06/2013 OOSTENRIJK    Toetreding  22/09/1972  13/12/1975 PANAMA    Toetreding  02/06/2011  31/08/2011 PARAGUAY    Toetreding  06/06/2012  04/09/2012 PORTUGAL    Toetreding  01/10/2012  30/12/2012 ROEMENIE    Toetreding  27/01/2006  27/04/2006 RWANDA    Toetreding  04/10/2006  02/01/2007 SENEGAL    Toetreding  21/09/2005  20/12/2005 SERVIE    Toetreding  07/12/2011  06/03/2012 SLOVAKIJE    Toetreding  03/04/2000  02/07/2000 SWAZILAND    Toetreding  16/11/1999  14/02/2000 TSJAAD    Toetreding  12/08/1999  10/11/1999 TSJECHISCHE REP.    Toetreding  19/12/2001  19/03/2002 TUNESIE    Toetreding  12/05/2000  10/08/200 TURKMENISTAN    Toetreding  29/08/2012  27/11/2012 URUGUAY    Toetreding  21/09/2001  20/12/2001 VERENIGD KONINKRIJK  30/08/1961  Bekrachtiging  29/03/1966  13/12/1975 ZWEDEN    Toetreding  19/02/1969  13/12/1975 Art.    N2 . Verklaringen
- Verklaring in verband met artikel 2 van het Verdrag:
"De Belgische Regering verklaart dat de categorie van "vondelingen" voor België de gevonden kinderen betreft waarvan wordt aangenomen dat zij pasgeboren zijn."
- Verklaring in verband met artikel 8, paragraaf 3, van het Verdrag:
"België behoudt zich het recht voor om een persoon die de Belgische nationaliteit niet heeft verkregen van een ouder die Belg was op de dag van zijn geboorte of wiens nationaliteit niet werd toegekend op grond van het Wetboek van de Belgische nationaliteit, van deze nationaliteit vervallen te verklaren in de gevallen die thans voorzien zijn in de Belgische wetgeving met name:
1. Indien hij de Belgische nationaliteit heeft verkregen ten gevolge van een bedrieglijke handelwijze, door het verschaffen van valse informatie, door het plegen van valsheid in geschrifte en/of het gebruik van valse of vervalste stukken, door identiteitsfraude of fraude bij het verkrijgen van het recht op verblijf.
2. Indien hij ernstig is tekortgekomen aan zijn verplichtingen als Belgisch burger.
3. Indien hij als dader, mededader of medeplichtige veroordeeld werd tot een gevangenisstraf van ten minste vijf jaar zonder uitstel voor volgende misdrijven:
- aanslagen en samenspanning tegen de Koning, de koninklijke familie en de regering;
- misdaden en wanbedrijven tegen de uitwendige veiligheid van de Staat;
- misdaden tegen de inwendige veiligheid van de Staat;
- ernstige schendingen van het internationaal humanitair recht;
- terroristische misdrijven;
- bedreiging met een aanslag op personen of op eigendommen en valse inlichtingen betreffende ernstige aanslagen;
- diefstal en afpersing van kernmateriaal;
- misdrijven inzake de externe beveiliging van kernmateriaal;
- mensenhandel;
- mensensmokkel.
4. indien hij als dader, mededader of medeplichtige veroordeeld werden tot een gevangenisstraf van ten minste vijf jaar zonder uitstel voor het plegen van een misdrijf waarvan het plegen kennelijk werd vergemakkelijkt door het bezit van de Belgische nationaliteit, voor zover hij het misdrijf heeft gepleegd binnen vijf jaar vanaf de dag waarop hij de Belgische nationaliteit heeft verworven."
 Art.  N3. Inwerkingtreding voor België: 29/09/2014


text:
Artikel  M. Neerlegging van bekrachtigingsoorkonden :
- Italië : 14 april 1975 (inwerkingtreding : 14 mei 1975);
- Indonesië : 3 september 1976 (inwerkingtreding : 3 oktober 1976);
- Liberia : 13 april 1987 (inwerkingtreding : 13 mei 1987).
Neerlegging van toetredingsoorkonden :
- Griekenland : 6 juni 1972 (inwerkingtreding : 6 juli 1972);
- Oman : 24 juli 1987 (inwerkingtreding : 23 augustus 1987);
- Somalië : 9 juni 1988 (inwerkingtreding : 9 juli 1988).
Neerlegging van de kennisgeving van opvolging van Barbados : 21 juni 1976.


text:
Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Ierland : 16 december 1980 (inwerkingtreding : 15 januari 1981).
Neerlegging van de kennisgeving van opvolging van Salomons-Eilanden : 17 maart 1982.


text: Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Botswana : 27 december 1984 (inwerkingtreding : 26 januari 1985).


text:
Artikel  M. Op 9 juni 1994 is op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België, de akte van toetreding van Denemarken betreffende bovenvermelde akte nedergelegd.
Deze akte van toetreding is nedergelegd in overeenstemming met het bepaalde in het nieuwe artikel 36 van het Verdrag van 13 december 1960, zoals gewijzigd bij artikel XXXIII van het Protocol van 12 februari 1981.
Het Protocol treedt voor Denemarken in werking op de eerste dag van de tweede maand volgend op de nederlegging van de akte van toetreding, te weten op 1 augustus 1994.


text:
Artikel  M. Op 21 januari 1994 is op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België de akte van toetreding van Noorwegen betreffende bovenvermelde akte nedergelegd.
Deze akte van toetreding is nedergelegd in overeenstemming met het bepaalde in het nieuwe artikel 36 van het Verdrag van 13 december 1960, zoals gewijzigd bij artikel XXXIII van het Protocol van 12 februari 1981.
Het Protocol treedt voor Noorwegen in werking op de eerste dag van de tweede maand volgend op de nederlegging van de akte van toetreding, te weten op 1 maart 1994.


text:
Artikel  M. Op 17 maart 1993 is op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België de akte van toetreding van Oostenrijk betreffende bovengenoemde Overeenkomst nedergelegd.
Deze akte van toetreding is nedergelegd in overeenstemming met het bepaalde in het nieuwe artikel 36 van het Verdrag van 13 december 1960, zoals gewijzigd bij artikel XXXIII van het Protocol van 12 februari 1981.
Het Protocol treedt voor Oostenrijk in werking op de eerste dag van de tweede maand volgend op de nederlegging van de akte van toetreding, te weten op 1 mei 1993.


text:
Artikel  M. Op 29 november 1996 is op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België de akte van toetreding van Spanje betreffende bovenvermelde akte nedergelegd.
Deze akte van toetreding is nedergelegd in overeenstemming met het bepaalde in het nieuwe artikel 36 van het Verdrag van 13 december 1960, zoals gewijzigd bij artikel XXXIII van het Protocol van 12 februari 1981.
Het Protocol treedt in werking op de eerste dag van de tweede maand volgend op de nederlegging van de akte van toetreding, te weten op 1 januari 1997.


text:
Artikel    1 . Onder voorbehoud van de volgende bepalingen wordt de werkingsduur van de Overeenkomst van 6 juni 1955 inzake de oprichting van een Internationale Commissie voor de Internationale Opsporingsdienst (hierna te noemen " de Overeenkomst ") verlengd voor een nieuw tijdvak van vijf jaar, hetwelk op 5 mei 1965 afloopt. Ten hoogste een jaar voor de afloop van dit tijdvak zullen de regeringen die bij dit Protocol partij zijn, met elkaar in overleg treden terzake van de verlenging of de wijziging van de Overeenkomst.
 Art.    2 . In de artikelen 4 en 6 van de Overeenkomst worden na de woorden " Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen " toegevoegd de woorden " of een andere instelling van de Verenigde Naties die hem zou opvolgen bij de uitoefening van zijn taken tot internationale bescherming der vluchtelingen ".
 Art.    3 . Artikel 9 van de Overeenkomst komt als volgt te luiden :
" Artikel 9
Na de ondertekening van de drie originele teksten van de volledige inhoudsopgave van de archieven en van de documenten van de Internationale Opsporingsdienst, opgesteld volgens de voorwaarden die zijn vastgesteld door een op 19 oktober 1955 tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de Franse Republiek, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, de Verenigde Staten van Amerika, enerzijds, en het Internationale Comité van het Rode Kruis, anderzijds, overeengekomen Protocol) zullen de drie regeringen daarvan een exemplaar doen neerleggen bij het origineel van de Overeenkomst; het tweede exemplaar zal aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties worden toegezonden, terwijl het derde exemplaar zal blijven berusten bij het Internationale Comité van het Rode Kruis zolang dit verantwoordelijk is voor de Internationale Opsporingsdienst. De Directeur van de Internationale Opsporingsdienst zal er voor zorgen, dat deze inhoudsopgave van dag tot dag tot de laatste stand wordt bijgehouden.
 Art.    4 . Dit Protocol zal op 5 mei 1960 in werking treden.
Ten blijke waarvan de ondergetekende Gevolmachtigden dit Protocol hebben ondertekend.
Gedaan te Bonn, de 23e augustus 1960, in de Franse, de Duitse en de Engelse taal, zijnde de drie teksten gelijkelijk authentiek, in een enkel exemplaar, dat zal worden nedergelegd in het archief van de regering van de Bondsrepubliek Duitsland. De regering van de Bondsrepubliek Duitsland zal een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift doen toekomen aan elk der andere ondertekenende Regeringen, aan andere regeringen zodra deze het lidmaatschap van de Internationale Commissie hebben aanvaard, alsmede aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties ter registratie overeenkomstig artikel 102 van het Handvest der Verenigde Naties, en aan de Secretaris-Generaal van de Westeuropese Unie.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Lijst der Staten.

 Staten

 Datum

 Type

 Datum

Datum

authenti-

instemming

instemming

interne

 ficatie

inwerking-

 treding

 -

-

-

 -

-
BELGIE

 30/10/2006
 Kennisgeving
 03/05/2007
DUITSLAND

26/07/2006
 Kennisgeving
 26/04/2007
FRANKRIJK

26/07/2006
 Onbepaald
GRIEKENLAND

26/07/2006
 Onbepaald
VERENIGD KONINKRIJK

26/07/2006
 Kennisgeving
 21/03/2007
ISRAEL

 26/07/2006
 Kennisgeving
 02/01/2007
ITALIE

 26/07/2006
 Onbepaald
LUXEMBURG

26/07/2006
 Onbepaald
NEDERLAND

24/10/2006
 Kennisgeving
 06/03/2007
POLEN

20/09/2006
 Kennisgeving
 15/01/2007
VERENIGDE STATEN

 26/07/2006
 Kennisgeving
 02/03/2007