text:
DEEL I.
 Artikel     1 . 1. In dit Verdrag wordt onder " rassendiscriminatie " verstaan elke vorm van onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur op grond van ras, huidskleur, afkomst of nationale of etnische afstamming die ten doel heeft de erkenning, het genot of de uitoefening, op voet van gelijkheid, van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden op politiek, economisch, sociaal of cultureel gebied, of op andere terreinen van het openbare leven, teniet te doen of aan te tasten, dan wel de tenietdoening of aantasting daarvan ten gevolge heeft.
2. Dit Verdrag is niet van toepassing op vormen van onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur die door een Staat die partij is bij dit Verdrag in acht worden genomen tussen onderdanen en niet-onderdanen.
3. Geen enkele bepaling van dit Verdrag mag zodanig worden uitgelegd dat de wettelijke bepalingen van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag, voor zover deze bepalingen op nationaliteit, staatsburgerschap of naturalisatie betrekking hebben, daardoor op enigerlei wijze worden aangetast, mits zij geen discriminatie inhouden ten aanzien van een bepaalde nationaliteit.
4. Bijzondere maatregelen die uitsluitend zijn genomen voor de behoorlijke ontwikkeling van bepaalde rasgemeenschappen, etnische groepen of personen die bescherming behoeven om hun een gelijk genot of de gelijke uitoefening van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden te verzekeren, worden niet als rassendiscriminatie aangemerkt, mits deze maatregelen niet tot gevolg hebben dat voor verschillende rasgemeenschappen afzonderlijke rechten in stand worden gehouden en zij niet van kracht blijven nadat de oogmerken waarmede zij zijn genomen, zijn bereikt.
 Art.    2 . 1. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag veroordelen rassendiscriminatie en nemen de verplichting op zich onverwijld en met alle daarvoor in aanmerking komende middelen een beleid te zullen voeren dat erop is gericht alle vormen van rassendiscriminatie uit te bannen en een goede verstandhouding tussen alle rassen te bevorderen en, met het oog daarop :
a) Neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag de verplichting op zich noch incidenteel, noch in het algemeen rassendiscriminatie toe te passen met betrekking tot personen, groepen personen of instellingen en erop toe te zien dat alle overheidsorganen en openbare instellingen, op nationaal en plaatselijk niveau, in overeenstemming met deze verplichting handelen;
b) Neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag de verplichting op zich rassendiscriminatie, ongeacht de personen of organisaties die deze toepassen, niet te zullen aanmoedigen, verdedigen of steunen;
c) Neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag doeltreffende maatregelen om het door de overheid zowel op nationaal als plaatselijk niveau gevoerde beleid aan een onderzoek te onderwerpen en de wetten en voorschriften die tot rassendiscriminatie kunnen leiden of deze kunnen doen voortbestaan, te wijzigen, af te schaffen of nietig te verklaren;
d) Verbiedt elke Staat die partij is bij dit Verdrag met alle daarvoor in aanmerking komende middelen, met inbegrip, zo nodig, van wetgevende maatregelen, door personen, groepen of organisaties bedreven rassendiscriminatie, en maakt daaraan een einde;
e) Neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag de verplichting op zich, indien de omstandigheden daartoe aanleiding geven, organisaties en bewegingen die voorstander zijn van integratie en waarin verschillende rassen zijn vertegenwoordigd steun te verlenen, de toepassing van andere middelen waarmede de scheidsmuren tussen de rassen kunnen worden geslecht te stimuleren, en zich te keren tegen alles wat rassenscheiding in de hand zou kunnen werken.
2. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen, indien de omstandigheden dit vereisen, op sociaal, economisch, cultureel en ander gebied, bijzondere en concrete maatregelen ter verzekering van de behoorlijke ontwikkeling of bescherming van bepaalde rasgemeenschappen of daartoe behorende personen, en einde hen de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden volledig en gelijkelijk te doen genieten. Deze maatregelen mogen, nadat de oogmerken waarmede zij waren genomen, zijn bereikt, in geen geval de instandhouding van ongelijke of afzonderlijke rechten voor verschillende rasgemeenschappen tot gevolg hebben.
 Art.    3 . De Staten die partij zijn bij dit Verdrag veroordelen in het bijzonder rassenscheiding en apartheid en nemen de verplichting op zich op onder hun rechtsmacht vallende grondgebieden alle uitingen van dien aard te voorkomen, te verbieden en uit te bannen.
 Art.    4 . De Staten die partij zijn bij dit Verdrag veroordelen alle propaganda en alle organisaties die berusten op denkbeelden of theorieën die uitgaan van de superioriteit van een bepaald ras of een groep personen van een bepaalde huidskleur of etnische afstamming, of die trachten rassenhaat en rassendiscriminatie in enige vorm te rechtvaardigen of te bevorderen, en nemen de verplichting op zich onverwijld positieve maatregelen te nemen die erop zijn gericht aan elke vorm van aanzetting tot of aan elke uiting van een zodanige discriminatie een einde te maken en met het oog daarop, met inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de rechten die uitdrukkelijk worden genoemd in artikel 5 van dit Verdrag, onder andere :
a) Strafbaar bij de wet te verklaren het verspreiden, op welke wijze ook, van denkbeelden die zijn gegrond op rassuperioriteit of rassenhaat, aanzetting tot rassendiscriminatie, zomede alle daden van geweld of aanzetting daartoe, die zijn gericht tegen een ras of een groep personen van een andere huidskleur of etnische afstamming, alsook het verlenen van steun aan tegen bepaalde rassen gerichte activiteiten, waaronder begrepen de financiering daarvan;
b) Organisaties, alsook georganiseerde en alle andere propaganda-activiteiten die rassendiscriminatie in de hand werken en daartoe aanzetten, onwettig te verklaren en te verbieden, en deelneming aan zodanig organisaties of activiteiten als strafbaar bij de wet aan te merken;
c) Niet toe te staan dat overheidsorganen of overheidsinstellingen, hetzij op nationaal, hetzij op plaatselijk niveau, rassendiscriminatie bevorderen of daartoe aanzetten.
 Art.    5 . Overeenkomstig de fundamentele verplichtingen vervat in artikel 2 van dit Verdrag, nemen de Staten die partij zijn bij dit Verdrag de verplichting op zich rassendiscriminatie in al haar vormen te verbieden en uit te bannen en het recht van eenieder, zonder onderscheid naar ras, huidskleur of nationale of etnische afstamming, op gelijkheid voor de wet te verzekeren, in het bijzonder wat het genot van de navolgende rechten betreft :
a) Het recht op gelijke behandeling door de rechterlijke instanties en alle andere organen die zijn belast met de rechtsbedeling;
b) Het recht op persoonlijke veiligheid en bescherming door de Staat tegen geweld of lichamelijk letsel, hetzij toegebracht door overheidsdienaren, hetzij door enige andere persoon, groep of instelling;
c) De politieke rechten, in het bijzonder het recht deel te nemen aan verkiezingen - het actieve en passieve kiesrecht - dat wordt uitgeoefend op grond van een algemeen en gelijk kiesrecht, het recht deel te nemen aan de Regering, alsmede aan het bestuur van het land op elk niveau, en op voet van gelijkheid te worden toegelaten tot de landsbediening;
d) Andere burgerrechten, met name :
i) Het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te verblijven binnen de grenzen van een Staat;
ii) Het recht elk land, ook het eigen land, te verlaten en naar het eigen land terug te keren;
iii) Het recht op een nationaliteit;
iv) Het recht te huwen en zich een echtgenoot te kiezen;
v) Het recht op eigendom, hetzij alleen, hetzij te zamen met anderen;
vi) Het recht te erven;
vii) Het recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst;
viii) Het recht op vrijheid van mening en meningsuiting;
ix) Het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging;
e) Economische, sociale en culturele rechten, met name :
i) Het recht op arbeid, op vrije keuze van arbeid, op rechtvaardige en gunstige arbeidsvoorwaarden, op bescherming tegen werkloosheid, op een gelijk loon voor gelijke arbeid, op rechtvaardige en gunstige beloning;
ii) Het recht vakverenigingen op te richten en zich daarbij aan te sluiten;
iii) Het recht op huisvesting;
iv) Het recht op openbare gezondheidszorg, geneeskundige verzorging, sociale zekerheid en sociale diensten;
v) Het recht op onderwijs en opleiding;
vi) Het recht op gelijke deelneming aan culturele activiteiten;
f) Het recht van toegang tot elke plaats of dienst bestemd voor gebruik door het publiek, zoals vervoermiddelen, hotels, restaurants, cafés, theaters en parken.
 Art.    6 . De Staten die partij zijn bij dit Verdrag verzekeren eenieder binnen hun rechtsgebied doeltreffende bescherming en rechtsmiddelen, door tussenkomst van de bevoegde nationale rechterlijke instanties en andere overheidsinstellingen, tegen elke uiting van rassendiscriminatie waardoor hij, in strijd met dit Verdrag, wordt aangetast in zijn rechten als mens en zijn fundamentele vrijheden, zomede in zijn recht zich tot deze rechtelijke instanties te wenden ter verkrijging van een billijke en afdoende schadeloosstelling of genoegdoening voor alle door hem geleden schade die het gevolg is van een zodanige discriminatie.
 Art.    7 . De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen de verplichting op zich onverwijld doeltreffende maatregelen te nemen, met name op het gebied van onderwijs, opvoeding, cultuur en voorlichting, met het oog op de bestrijding van vooroordelen die tot rassendiscriminatie leiden, en het bevorderen van begrip, verdraagzaamheid en vriendschap tussen volken en rasgemeenschappen of etnische groepen, alsook met het oog op het uitdragen van de doelstellingen en beginselen van het Handvest der Verenigde Naties, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de Verklaring van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie en van dit Verdrag.
 DEEL II.
 Art.    8 .1. Er wordt een Commissie voor de uitbanning van rassendiscriminatie ingesteld (hierna te noemen de Commissie), die zal bestaan uit achttien deskundigen van hoog zedelijk aanzien en erkende onpartijdigheid, die door de Staten die partij zijn bij dit Verdrag uit hun onderdanen worden gekozen; zij treden op in hun persoonlijke hoedanigheid, terwijl rekening wordt gehouden met een billijke geografische verdeling en met de vertegenwoordiging van de verschillende beschavingsvormen en de belangrijkste rechtsstelsels.
2. De leden van de Commissie worden bij geheime stemming gekozen uit een lijst van door de Staten die partij zijn bij dit Verdrag voorgedragen personen. Elke Staat die partij is bij dit Verdrag kan uit zijn eigen onderdanen één persoon voordragen.
3. De eerste verkiezing wordt gehouden zes maanden na de datum van inwerkingtreding van dit Verdrag. De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties zendt ten minste drie maanden vóór de datum van elke verkiezing de Staten die partij zijn bij dit Verdrag een brief waarin hun wordt verzocht binnen twee maanden een voordracht te doen. De Secretaris-Generaal stelt een alfabetische lijst op van alle aldus voorgedragen personen, onder vermelding van de Staten die hen hebben voorgedragen en legt deze voor aan de Staten die partij zijn bij dit Verdrag.
4. Verkiezing van de leden van de Commissie heeft plaats op een door de Secretaris-Generaal op het Hoofdkwartier van de Verenigde Naties te beleggen vergadering van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag. Op die vergadering, waarvoor twee derde van het aantal Staten die partij zijn bij dit Verdrag een quorum vormen, zijn die voorgedragen personen in de Commissie gekozen, die het grootste aantal stemmen op zich verenigen en die een volstrekte meerderheid verkrijgen van de stemmen van de aanwezige vertegenwoordigers van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag die hun stem uitbrengen.
5. a) De leden van de Commissie worden gekozen voor een tijdvak van vier jaar. De ambtstermijn van negen van de bij de eerste verkiezing gekozen leden loopt evenwel na twee jaar af; onmiddellijk na de eerste verkiezing worden deze negen leden bij loting aangewezen door de Voorzitter van de Commissie.
b) Om te voorzien in tussentijds ontstane vacatures benoemt de Staat die partij is bij dit Verdrag wiens deskundige niet langer optreedt als lid van de Commissie uit zijn onderdanen een andere deskundige, onder voorbehoud van de goedkeuring van de Commissie.
6. [ 1  De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties verschaft de personeelsleden en voorzieningen die nodig zijn voor de doeltreffende verrichting van de taken van het Comité uit hoofde van dit Verdrag] 1
[ 1  7. De leden van het ingevolge dit Verdrag ingestelde Comité ontvangen, na goedkeuring van de Algemene Vergadering, emolumenten uit de middelen van de Verenigde Naties, onder de door de Algemene Vergadering vast te stellen voorwaarden.] 1
----------
( 1 )<W  2016-10-08/13 , art. N1, 002; Inwerkingtreding : 11-11-2016>
 Art.    9 . 1. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen de verplichting op zich aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, ter bestudering door de Commissie, een verslag over te leggen betreffende de wetgevende, gerechtelijke, bestuurlijke of andere maatregelen die zij hebben genomen ter uitvoering van de bepalingen van dit Verdrag, en wel a) binnen een jaar nadat het Verdrag voor de desbetreffende Staat in werking is getreden; en b) vervolgens eenmaal in de twee jaar en telkens wanneer de Commissie dit verzoekt. De Commissie kan de Staten die partij zijn bij dit Verdrag nadere inlichtingen vragen.
2. De Commissie brengt jaarlijks, door tussenkomst van de Secretaris-Generaal, aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties verslag uit over haar werkzaamheden en kan voorstellen en algemene aanbevelingen doen, gebaseerd op de bestudering der van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag ontvangen verslagen en inlichtingen. Deze voorstellen en algemene aanbevelingen worden, te zamen met eventueel commentaar daarop van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag, aan de Algemene Vergadering voorgelegd.
 Art.    10 . 1. De Commissie stelt haar eigen huishoudelijk reglement vast.
2. De Commissie kiest haar functionarissen voor een tijdvak van twee jaar.
3. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties verschaft het secretariaat van de Commissie.
4. De vergaderingen van de Commissie worden gewoonlijk op het Hoofdkwartier van de Verenigde Naties gehouden.
 Art.    11 . 1. Indien een der Staten die partij zijn bij dit Verdrag van oordeel is dat een andere Staat die partij is bij dit Verdrag de bepalingen van dit Verdrag niet uitvoert, kan hij de aandacht van de Commissie daarop vestigen. De Commissie brengt deze mededeling vervolgens ter kennis van de betrokken Staat die partij is bij dit Verdrag. De ontvangende Staat legt de Commissie binnen drie maanden een schriftelijke uiteenzetting of verklaring voor, ter toelichting van de zaak, en deelt haar mede welke maatregelen eventueel door die Staat bij wijze van correctie zijn genomen.
2. Indien de aangelegenheid niet binnen zes maanden na ontvangst door de ontvangende Staat van de eerste kennisgeving ten genoegen van beide Partijen is geregeld, hetzij door bilaterale onderhandelingen, hetzij langs andere hun openstaande wegen, heeft elk der beide Staten het recht de zaak wederom aan de Commissie voor te leggen, door daarvan zowel aan de Commissie als aan de andere Staat kennis te geven.
3. De Commissie behandelt een overeenkomstig het tweede lid van dit artikel te harer kennis gebrachte zaak nadat zij zich ervan heeft overtuigd dat, in overeenstemming met de algemeen aanvaarde beginselen van het internationale recht, in de desbetreffende zaak alle nationale rechtsmiddelen zijn aangewend en uitgeput. Deze regel geldt niet, indien het aanwenden van deze rechtsmiddelen een onredelijk lange tijd in beslag neemt.
4. De Commissie kan, wanneer een zaak te harer kennis wordt gebracht, de betrokken Staten die partij zijn bij dit Verdrag verzoeken, haar verdere op de zaak betrekking hebbende inlichtingen te verschaffen.
5. Wanneer een zaak uit hoofde van dit artikel bij de Commissie in onderzoek is, hebben de belanghebbende Staten die partij zijn bij dit Verdrag het recht een vertegenwoordiger te zenden, die, zonder dat hij stemrecht heeft, voor de duur van het onderzoek deelneemt aan de behandeling van deze zaak door de Commissie.
 Art.    12 . 1. a) Nadat de Commissie alle inlichtingen die ze nodig oordeelt heeft bijeengebracht en geverifieerd, benoemt de voorzitter een Conciliatiecommissie ad hoc, bestaande uit vijf personen die lid van de Commissie kunnen zijn. De leden van de Conciliatiecommissie worden benoemd met unanieme instemming van de partijen bij het geschil; de betrokken Staten kunnen van haar goede diensten gebruik maken om, op basis van eerbiediging van de bepalingen van dit Verdrag, tot een minnelijke schikking van de zaak te komen.
b) Indien de partijen bij het geschil niet binnen drie maanden overeenstemming bereiken met betrekking tot de samenstelling van de gehele Conciliatiecommissie of een deel ervan, worden de leden van de Conciliatiecommissie ten aanzien van wie de partijen bij het geschil geen overeenstemming hebben bereikt, bij geheime stemming met een twee derde meerderheid door de Commissie uit haar eigen leden gekozen.
2. De leden van de Conciliatiecommissie treden op in hun persoonlijke hoedanigheid. Zij mogen niet de nationaliteit bezitten van de partijen bij het geschil of van een Staat die geen partij is bij dit Verdrag.
3. De Conciliatiecommissie kiest haar eigen Voorzitter en stelt haar eigen huishoudelijk reglement vast.
4. In het algemeen worden de vergaderingen van de Conciliatiecommissie gehouden op het Hoofdkwartier van de Verenigde Naties of op een door de Conciliatiecommissie te bepalen geschikte andere plaats.
5. Het overeenkomstig het bepaalde in artikel 10, derde lid, van dit Verdrag verschafte secretariaat staat eveneens ten dienste van de Conciliatiecommissie, telkens wanneer bij een geschil tussen Staten die partij zijn bij dit Verdrag een Conciliatiecommissie in het leven wordt geroepen.
6. De partijen bij het geschil dragen een gelijk deel van alle onkosten van de leden van de Conciliatiecommissie overeenkomstig door de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties te verstrekken ramingen.
7. De Secretaris-Generaal heeft de bevoegdheid zo nodig de onkosten van de leden van de Conciliatiecommissie te vergoeden, alvorens, overeenkomstig het bepaalde in het zesde lid van dit artikel, terugbetaling door de partijen bij het geschil plaatsheeft.
8. De door de Commissie bijeengebrachte en geverifieerde inlichtingen worden ter kennis gebracht van de Conciliatiecommissie; deze kan de betrokken Staten verzoeken nadere op de zaak betrekking hebbende inlichtingen te verstrekken.
 Art.    13 . 1. Wanneer de Conciliatiecommissie de zaak volledig heeft bestudeerd, legt zij haar bevindingen inzake alle feiten die betrekking hebben op het geschil tussen de partijen neer in een verslag dat tevens de aanbevelingen bevat die zij nuttig oordeelt met het oog op een minnelijke schikking van het geschil; dit verslag legt zij voor aan de voorzitter van de Commissie.
2. De voorzitter van de Commissie brengt het verslag van de Conciliatiecommissie ter kennis van elk der Staten die partij zijn bij het geschil. Deze Staten laten de voorzitter van de Commissie binnen drie maanden weten of zij de in het verslag van de Conciliatiecommissie vervatte aanbevelingen aanvaarden.
3. Na het verstrijken van het in het tweede lid van dit artikel genoemde tijdvak brengt de voorzitter van de Commissie het verslag van de Conciliatiecommissie en de verklaringen van de betrokken Staten die partij zijn bij dit Verdrag ter kennis van de andere Staten die partij zijn bij dit Verdrag.
 Art.    14 . 1. Een Staat die partij is bij dit Verdrag kan te allen tijde verklaren dat hij de bevoegdheid erkent van de Commissie mededelingen te ontvangen en te bestuderen die afkomstig zijn van onder zijn rechtsmacht staande personen of groepen personen, die beweren het slachtoffer te zijn van een schending door die Staat die partij is bij dit Verdrag van een af meer der in dit Verdrag genoemde rechten. De Commissie neemt geen mededeling in ontvangst die betrekking heeft op een Staat die partij is bij dit Verdrag die een zodanige verklaring niet heeft afgelegd.
2. Elke Staat die partij is bij dit Verdrag en een verklaring heeft afgelegd als bedoeld in het eerste lid van dit artikel kan binnen zijn nationaal rechtsstelsel een orgaan instellen of aanwijzen dat bevoegd is verzoekschriften te ontvangen en te bestuderen afkomstig van onder zijn rechtsmacht staande personen of groepen personen die beweren het slachtoffer te zijn van een schending van één of meer der in dit Verdrag genoemde rechten en die de overige beschikbare lokale rechtsmiddelen hebben uitgeput.
3. Een verklaring die is afgelegd overeenkomstig het eerste lid van dit artikel en de naam van een orgaan dat is ingesteld of aangewezen overeenkomstig het tweede lid van dit artikel worden door de desbetreffende Staat die partij is bij dit Verdrag nedergelegd bij de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties, die daarvan afschriften zendt aan de overige Staten die partij zijn bij dit Verdrag. Een verklaring kan te allen tijde worden ingetrokken door middel van een daartoe strekkende kennisgeving aan de Secretaris-Generaal, doch een zodanige intrekking is niet van invloed op mededelingen die reeds bij de Commissie aanhangig zijn.
4. Door het overeenkomstig het tweede lid van dit artikel ingestelde of aangewezen orgaan wordt een register van verzoekschriften aangehouden, waarvan voor eensluidend gewaarmerkte afschriften jaarlijks langs de daarvoor gebruikelijke weg bij de Secretaris-Generaal worden nedergelegd, onder voorwaarde dat de inhoud niet openbaar wordt gemaakt.
5. In geval van het overeenkomstig het tweede lid van dit artikel ingestelde of aangewezen orgaan geen genoegdoening wordt verkregen, heeft de indiener van het verzoekschrift het recht de zaak binnen zes maanden ter kennis van de Commissie te brengen.
6. a) De Commissie brengt elke te harer kennis gebrachte mededeling vertrouwelijk onder de aandacht van de Staat die partij is bij dit Verdrag en waarvan wordt beweerd dat hij een bepaling van dit Verdrag overtreedt, doch de identiteit van de betrokken persoon of groep personen wordt zonder de uitdrukkelijke toestemming van deze persoon of personen niet onthuld. De Commissie neemt geen anonieme mededelingen in ontvangst.
b) De ontvangende Staat legt binnen drie maanden aan de Commissie een schriftelijke uiteenzetting of verklaring voor, ter toelichting van de zaak, en deelt haar mede welke maatregelen eventueel door die Staat bij wijze van correctie zijn genomen.
7. a) De Commissie onderzoekt de mededelingen in het licht van alle haar door de betrokken Staat die partij is bij dit Verdrag en de indiener van het verzoekschrift ter beschikking gestelde gegevens. De Commissie onderzoekt geen mededeling van een indiener van een verzoekschrift dan nadat zij er zich van heeft vergewist dat deze alle beschikbare nationale rechtsmiddelen heeft uitgeput. Deze regel geldt niet, indien het aanwenden van deze rechtsmiddelen een onredelijk lange tijd in beslag neemt.
b) De Commissie zendt haar eventuele suggesties en aanbevelingen aan de betrokken Staat die partij is bij dit Verdrag en aan de indiener van het Verzoekschrift.
8. De Commissie voegt aan haar jaarverslag een samenvatting van de mededelingen toe, alsmede, voor zover dienstig, een samenvatting van de verklaringen en uiteenzettingen van de betrokken Staten die partij zijn bij dit Verdrag en van haar eigen suggesties en aanbevelingen.
9. De Commissie is uitsluitend bevoegd de in dit artikel bedoelde functies uit te oefenen wanneer ten minste tien Staten die partij zijn bij dit Verdrag zijn gebonden door verklaringen overeenkomstig het eerste lid van dit artikel.
 Art.    15 . 1. Zolang de doelstellingen van de Verklaring inzake het verlenen van onafhankelijkheid aan koloniale landen en volken, vervat in resolutie 1514 (XV) van 14 december 1960 van de Algemene Vergadering nog niet zijn verwezenlijkt, laten de bepaling dit Verdrag onverlet het aan deze volken bij andere internationale akten of door de Verenigde Naties en hun gespecialiseerde organisaties verleende recht tot het indienen van verzoekschriften.
2. a) De krachtens artikel 8, eerste lid, van dit Verdrag ingestelde Commissie ontvangt van de organen van de Verenigde Naties die aangelegenheden behandelen, die rechtstreeks verband houden met de beginselen en doelstellingen van dit Verdrag en daarbij verzoekschriften in beschouwing nemen, die afkomstig zijn van inwoners van trustgebieden, gebieden zonder zelfbestuur en alle andere gebieden waarop resolutie 1514 (XV) van de Algemene Vergadering betrekking heeft, afschriften van deze verzoekschriften en brengt haar oordeel over en haar aanbevelingen ten aanzien van deze verzoekschriften ter kennis van genoemde organen, indien deze verzoekschriften betrekking hebben op aangelegenheden die onder dit Verdrag vallen tin waarmede deze organen bemoeienis hebben.
b) De Commissie ontvangt van de bevoegde, organen van de Verenigde Naties afschriften van de verslagen inzake de wetgevende, gerechtelijke, bestuurlijke of andere rechtstreeks met de beginselen en doelstellingen van dit Verdrag verband houdende maatregelen die door de beherende mogendheden in de onder a van dit lid genoemde gebieden worden toegepast, en brengt haar oordeel ter kennis van en doet aanbevelingen aan deze organen.
3. De Commissie neemt in haar verslag aan de Algemene Vergadering een samenvatting op van de door haar van organen van de Verenigde Naties ontvangen verzoekschriften en verslagen, en neemt daarin tevens op haar oordeel en aanbevelingen aangaande deze verzoekschriften en verslagen.
4. De Commissie verzoekt de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties om alle hem ten aanzien van de in het tweede lid, onder a, van dit artikel genoemde gebieden ter beschikking staande gegevens die betrekking hebben op de doelstellingen van dit Verdrag.
 Art.    16 . De bepalingen van dit Verdrag, de regeling van geschillen of klachten betreffende, worden toegepast zonder aantasting van andere procedures voor de beslechting van geschillen of klachten ter zake van discriminatie, als nedergelegd in de oprichtingsakten van, of in verdragen aanvaard door de Verenigde Naties en de Gespecialiseerde Organisaties, en vormen voor de Staten die partij zijn bij dit Verdrag geen beletsel andere procedures te volgen ter regeling van een geschil overeenkomstig tussen hen van kracht zijnde algemene of bijzondere internationale overeenkomsten.
 DEEL III.
 Art.    17 . 1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening door alle Lid-Staten van de Verenigde Naties of leden van een der Gespecialiseerde Organisaties, door elke Staat die partij is bij het Statuut van het Internationale Gerechtshof en door elke andere Staat die door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is uitgenodigd partij te worden bij dit Verdrag.
2. Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd. De akten van bekrachtiging worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    18 . 1. Dit Verdrag staat open voor toetreding door alle in artikel 17, eerste lid, van dit Verdrag bedoelde Staten.
2. Toetreding geschiedt door nederlegging van een akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    19 . 1. Dit Verdrag treedt in werking op de dertigste dag na de datum van nederlegging bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties van de zevenentwintigste akte van bekrachtiging of akte van toetreding.
2. Voor elke Staat die dit Verdrag bekrachtigt of ertoe toetreedt nadat de zevenentwintigste akte van bekrachtiging of akte van toetreding is nedergelegd, treedt het Verdrag in werking op de dertigste dag na de datum waarop deze Staat zijn eigen akte van bekrachtiging of akte van toetreding heeft nedergelegd.
 Art.    20 . 1. De Secretaris-Generaal der Verenigde Naties ontvangt de ten tijde van de bekrachtiging of toetreding door Staten gemaakte voorbehouden en brengt deze ter kennis van alle Staten die partij zijn of partij kunnen worden bij dit Verdrag. Elke Staat die bezwaar maakt tegen een voorbehoud deelt, binnen een tijdvak van negentig dagen te rekenen van de datum van genoemde kennisgeving, de Secretaris-Generaal mede dat hij het niet aanvaardt.
2. Er mag geen voorbehoud worden gemaakt dat onverenigbaar is met het object en het doel van dit Verdrag, noch mag een voorbehoud worden gemaakt dat belemmering van de werkzaamheden van één of meer der krachtens dit Verdrag ingestelde organen tot gevolg zou hebben. Een voorbehoud wordt als onverenigbaar of als belemmerend beschouwd indien ten minste twee derde van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag er bezwaar tegen maken.
3. Voorbehouden kunnen te allen tijde worden ingetrokken door middel van een daartoe strekkende aan de Secretaris-Generaal gerichte kennisgeving. Een zodanige kennisgeving wordt van kracht op de datum waarop zij wordt ontvangen.
 Art.    21 . Een Staat die partij is bij dit Verdrag kan dit Verdrag opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties. Deze opzegging wordt van kracht een jaar na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
 Art.    22 . Elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij dit Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van dit Verdrag, dat niet door onderhandelingen of door procedures waarin dit Verdrag speciaal voorziet wordt geregeld, wordt op verzoek van een of meer partijen bij het geschil ter beslissing voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof, tenzij de bij het geschil betrokken partijen overeenstemming bereiken ten aanzien van een andere wijze van beslechting van het geschil.
 Art.    23 . 1. Een Staat die partij is bij dit Verdrag kan te allen tijde om herziening van dit Verdrag verzoeken door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties gerichte schriftelijke kennisgeving.
2. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties beslist welke stappen eventueel dienen te worden genomen naar aanleiding van een zodanig verzoek.
 Art.    24 . De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties geeft alle in artikel 17, eerste lid, van dit Verdrag bedoelde Staten kennis van :
a) Ondertekeningen, bekrachtigingen en toetredingen krachtens de artikelen 17 en 18;
b) De datum van inwerkingtreding van dit Verdrag krachtens artikel 19;
c) Mededelingen en verklaringen ontvangen krachtens de artikelen 14, 20 en 23;
d) Opzeggingen krachtens artikel 21.
 Art.    25 . 1. Dit Verdrag, waarvan de teksten in de Chinese, de Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse taal gelijkelijk authentiek zijn, wordt nedergelegd in het archief van de Verenigde Naties.
2. De Secretaris-Generaal doet voor eensluidend gewaarmerkte afschriften van dit Verdrag toekomen aan alle Staten die tot één of meer der in artikel 17, eerste lid, van het Verdrag genoemde categorieën behoren.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd door hun onderscheiden Regeringen, dit Verdrag dat voor ondertekening werd opengesteld te New York op 7 maart negentienhonderd zesenzestig, hebben ondertekend.
Dit Verdrag werd door de volgende Staten ondertekend :
Algerije, Bondsrepubliek Duitsland, Argentinië, Australië, Oostenrijk, België (door de Heer C. Schuurmans, Permanent Vertegenwoordiger van België bij de OVN te New York), Bolivia, Brazilië, Bulgarije, Burundi, Kambodja, Kameroen, Canada, Chili, China, Cyprus, Columbia, Costa Rica, Cuba, Dahomey, Denemarken, Verenigde Staten van Amerika, Finland, Gabon, Ghana, Griekenland, Guatemala, Guinea, Guyana, Hongarije, India, Irak, Iran, Ierland, IJsland, Israël, Italië, Jamaïca, Luxemburg, Madagascar, Malta, Marokko, Mauretanië, Mexico, Mongolië, Niger, Noorwegen, Nieuw Zeeland, Pakistan, Panama, Nederland, Peru, Philippijnen, Polen, Verenigde Arabische Republiek, Centraalafrikaanse Republiek, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord Ierland, Heilige Stoel, Senegal, Sierra Leone, Somaliland, Zweden, Tsjechoslowakije, Trinidad en Tobago, Tunesië, Oekraïne, USSR, Uruguay, Venezuela, Zuidslavië en Zambia.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Lijst der Gebonden Staten.

 Datum van de

 Datum van de

neerlegging van de

 inwerkingtreding

bekrachtigings- (B)

of

toetredingsoorkonde (T)

of

continuiteitsverklaring

(C)
Algerije

 14 februari 1972 B

 15 maart 1972
Argentinie

2 oktober 1968 B

 4 januari 1969
Barbados (3)

8 november 1972 T

8 december 1972
Belgie (4)

7 augustus 1975 B

6 september 1975
Bolivia

22 september 1970 B

22 oktober 1970
Botswana

 20 februari 1974 T

 22 maart 1974
Brazilie

 27 maart 1968 B

 4 januari 1969
Bulgarije (6)

 8 augustus 1966 B

4 januari 1969
Canada

 14 oktober 1970 B

13 november 1970
Centraalafrikaanse
 Republiek

 16 maart 1971 B

15 april 1971
Chili

20 oktober 1971 B

19 november 1971
China (Rep.)

 21 april 1969 B

 4 januari 1969
Costa Rica (7)

 16 januari 1967 B

 4 januari 1969
Cuba (8)

 15 februari 1972 B

 16 maart 1972
Denemarken (9)

9 december 1971 B

8 januari 1972
Duitsland (Bondsrep.) (1)

16 mei 1969 B

15 juni 1969
Duitsland (Dem. Rep.) (31)
 27 maart 1973 T

26 april 1973
Ecuador

22 september 1966 T

 4 januari 1969
Egypte (10)

 1 mei 1967 B

 4 januari 1969
Fidji (13)

 11 januari 1973 C

10 oktober 1970
Filippijnen

15 september 1967 B

 4 januari 1969
Finland

14 juli 1970 B

 13 augustus 1970
Frankrijk (14)

 28 juli 1971 T

 27 augustus 1971
Ghana

 8 september 1966 B

 4 januari 1969
Griekenland

18 juni 1970 B

 18 juli 1970
Haiti

19 december 1972 B

 13 januari 1973
Heilige Stoel

 1 mei 1969 B

31 mei 1969
Hongarije (15)

4 mei 1967 B

 4 januari 1969
India (16)

3 december 1968 B

4 januari 1969
Irak (17)

14 januari 1970 B

13 februari 1970
Iran

 29 augustus 1968 B

4 januari 1969
Ivoorkust

 4 januari 1973 T

 3 februari 1973
Jamaica

 4 juni 1971 B

4 juli 1971
Jemen (Dem. Rep.) (39)

 18 oktober 1972 T

17 november 1972
Jordanie

 30 mei 1974 T

29 juni 1974
Joegoslavie

 2 oktober 1967 B

 4 januari 1969
Kameroen

 24 juni 1971 B

 24 juli 1971
Koeweit (19)

 15 oktober 1968 T

 4 januari 1969
Laos

 22 februari 1974 T

 24 maart 1974
Lesotho

 4 november 1971 T

4 december 1971
Libanon (20)

 12 november 1971 T

 12 december 1971
Libie (21)

3 juli 1968 T

4 januari 1969
Madagascar (22)

 7 februari 1969 B

9 maart 1969
Mali

 16 juli 1974 T

 15 augustus 1974
Malta (23)

 27 mei 1971 B

26 juni 1971
Marokko (24)

 18 december 1970 B

 17 januari 1971
Mauritius

30 mei 1972 T

29 juni 1972
Mexico

 20 februari 1975 B

 22 maart 1975
Mongolie (25)

 6 augustus 1969 B

5 september 1969
Nederland (27)

 10 december 1971 B

9 januari 1972
Nepal (26)

 30 januari 1971 T

 1 maart 1971
Nieuw-Zeeland

22 november 1972 B

 22 december 1972
Niger

27 april 1967 B

 4 januari 1969
Nigeria

16 oktober 1967 T

 4 januari 1969
Noorwegen

 6 augustus 1970 B

5 september 1970
Oekraine (36)

 7 maart 1969 B

 6 april 1969
Oostenrijk (2)

9 mei 1972 B

 8 juni 1972
Opper-Volta

18 juli 1974 T

 17 augustus 1974
Pakistan

 21 september 1966 B

 4 januari 1969
Panama

 16 augustus 1967 B

4 januari 1969
Peru

 29 september 1971 B

29 oktober 1971
Polen (28)

5 december 1968 B

4 januari 1969
Roemenie (29)

15 september 1970 T

15 oktober 1970
Senegal

19 april 1972 B

19 mei 1972
Sierra Leone

2 augustus 1967 B

4 januari 1969
Spanje (12)

13 september 1968 T

 4 januari 1969
Swaziland

 7 april 1969 B

 7 mei 1969
Syrie (33)

 21 april 1969 T

21 mei 1969
Tanzania

 27 oktober 1972 T

26 november 1972
Togo

1 september 1972 T

 1 oktober 1972
Tonga (35)

 16 februari 1972 T

 16 maart 1972
Trinidad en Tobago

4 oktober 1973 B

 3 november 1973
Tsjechoslowakije (34)

29 december 1966 T

4 januari 1969
Tunesie

13 januari 1967 B

 4 januari 1969
USSR

4 februari 1969 B

6 maart 1969
Uruguay (38)

 30 augustus 1968 B

4 januari 1969
Venezuela

10 oktober 1967 B

 4 januari 1969
Verenigde Arabische
 Emiraten (11)

 20 juni 1974 T

 20 juli 1974
Verenigd Koninkrijk (30)

7 maart 1969 B

 6 april 1969
Witrusland (5)

6 april 1969 B

 6 mei 1969
IJsland

13 maart 1967 B

 4 januari 1969
Zambia

4 februari 1972 B

5 maart 1972
Zweden (32)

 6 december 1971 B

5 januari 1972
(1) Mede voor " Berlijn ".
(2) Artikel 4 van het Internationale Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie bepaalt dat de in alinea's a, b en c voorgeschreven maatregelen aangenomen worden met behoorlijke inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de rechten die uitdrukkelijk worden genoemd in artikel 5 van het Verdrag. De Republiek Oostenrijk is dus van oordeel dat deze maatregelen geen afbreuk mogen doen aan het recht op vrijheid van mening en meningsuiting en aan het recht op vrijheid van vreedzame vereniging en vergadering. Deze rechten worden geproclameerd in de artikelen 19 en 20 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens; zij werden opnieuw bevestigd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties wanneer deze de artikelen 19 en 21 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten heeft aangenomen en ze worden vermeld in de punten viii en ix, alinéa d, artikel 5 van dit Verdrag.
(3) De Grondwet van Barbados bevestigt en waarborgt voor iedere persoon in Barbados de fundamentele vrijheden en rechten van de individuele persoon, zonder onderscheid van ras of plaats van afkomst. Zij schrijft de na te leven rechtsprocedures voor in geval van schending van een dezer rechten, het weze door de Staat of door een particulier.
De toetreding van Barbados tot het Verdrag impliceert van zijnentwege noch de aanvaarding van verplichtingen welke de grenzen van de Grondwet overschrijden noch de aanvaarding van de verplichting om rechtsprocedures aan te nemen welke verder reiken dan degene waarin de Grondwet voorziet.
De Regering van Barbados legt artikel 4 van dit Verdrag uit als leggende aan een partij bij het Verdrag slechts de verplichting op maatregelen op de gebieden bedoeld onder a, b en c van dit artikel uit te vaardigen indien het nodig blijkt een dergelijke wetgeving aan te nemen.
(4) Toelichtende Verklaring.
Ten einde te voldoen aan de voorschriften van artikel 4 van het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie zal België er voor zorgen dat zijn wetgeving in overeenstemming wordt gebracht met de verbintenissen die het aangaat door Partij te worden bij het bedoelde Verdrag.
Het Koninkrijk België wil evenwel de nadruk leggen op het belang dat het hecht aan het feit dat artikel 4 van het Verdrag bepaalt dat de in de alinea's a, b en c bedoelde maatregelen zullen worden genomen met inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de rechten die uitdrukkelijk worden genoemd in artikel 5 van dat Verdrag. Bijgevolg is het Koninkrijk België van oordeel dat de bij artikel 4 opgelegde verplichtingen dienen samen te gaan met het recht op vrijheid van mening en meningsuiting, alsmede met het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging. Deze rechten worden afgekondigd in de artikelen 19 en 20 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en opnieuw bevestigd in de artikelen 19 en 21 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. Ze worden insgelijk vermeld in de punten viii en ix van alinea d, van artikel 5, van het bedoelde Verdrag.
Daarenboven wil het Koninkrijk België de nadruk leggen op het belang dat het eveneens hecht aan de eerbiediging van de rechten vermeld in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, met name in de artikelen 10 en 11 respectievelijk met belichting tot de vrijheid van mening en van meningsuiting en de vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging.
(5) De Socialistische Sovjetrepubliek Witrusland acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, volgens welk elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil, ter beslechting wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof, en verklaart dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in ieder afzonderlijk geval vereist is, opdat een dergelijk geschil voor het Internationale Gerechtshof kan worden gebracht.
(6) De Volksrepubliek Bulgarije acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Internationale Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie welke voorzien in de verplichte rechtspraak van het Internationale Gerechtshof ter beslechting van de geschillen ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag. De Volksrepubliek Bulgarije handhaaft haar standpunt, namelijk dat de toestemming van alle Staten die partij zijn bij het geschil in ieder afzonderlijk geval vereist is, opdat een geschil tussen twee of meer Staten ter beslechting voor het Internationale Gerechtshof kan worden gebracht.
(7) Costa Rica erkent de bevoegdheid van de Commissie voor de uitbanning van rassendiscriminatie, ingesteld bij toepassing van artikel 8 van het Internationale Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie, om, overeenkomstig artikel 14 van dit Verdrag, mededelingen te ontvangen en te bestuderen die afkomstig zijn van onder zijn rechtsmacht staande personen of groepen personen, die beweren het slachtoffer te zijn van een schending door de Staat van enig in het Verdrag genoemde recht.
(8) Bij de ondertekening :
De Regering van de Republiek Cuba zal, zo nodig, de voorbehouden maken welke zij bij de bekrachtiging van dit Verdrag gepast acht.
Bij de bekrachtiging :
Voorbehoud :
De revolutionaire Regering van de Republiek Cuba aanvaardt niet dat de geschillen tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof, zoals voorgeschreven is door artikel 22 van het Verdrag; zij meent immers dat deze geschillen uitsluitend dienen te worden geregeld door middel van procedures waarin gezegd Verdrag uitdrukkelijk voorziet of door middel van tussen de partijen bij het geschil langs diplomatieke weg gevoerde onderhandelingen.
(9) Bij een mededeling ontvangen op 4 oktober 1972 heeft de Deense Regering de Secretaris-Generaal medegedeeld dat zij het voorbehoud intrekt dat zij gemaakt had nopens de toepassing van het Verdrag op de FÝr Oer eilanden, en dat als volgt luidt :
Het Landstyre van de FÝr Oer eilanden heeft de wetgeving uitgevaardigd ten einde de toepassing van het Verdrag tot de overige delen van Denemarken uit te breiden, nog niet goedgekeurd.
De wetgeving die in de toepassing van dit Verdrag op de FÝr Oer eilanden voorziet, zal in werking treden tussen nu en 1 november 1972, zijnde de datum waarop de intrekking van voornoemd voorbehoud van kracht wordt.
(10) De Verenigde Arabische Republiek acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag volgens welke elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil, ter beslechting wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof. De Verenigde Arabische Republiek verklaart dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in ieder afzonderlijk geval vereist is, opdat een dergelijk geschil aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd.
(11) De toetreding van de Verenigde Arabische Emiraten tot dit Verdrag impliceert geenszins de erkenning van Israël noch het aanknopen van welke conventionele betrekkingen ook met dit land.
(12) ... met een voorbehoud betreffende artikel XXII in zijn geheel (bevoegdheid van het Internationale Gerechtshof).
(13) Het namens Fidji door de Regering van het Verenigd Koninkrijk gemaakte voorbehoud en de door haar afgelegde verklaringen worden bevestigd maar werden als volgt opnieuw geformuleerd :
Voor zover, in voorkomend geval, een wet betreffende de verkiezingen in Fidji de door artikel 5, c, opgelegde verplichtingen niet zou in acht nemen, of een wet betreffende de landeigendom in Fidji, die de vervreemding van gronden door de inlanders verbiedt of beperkt, de door artikel 5, d, v, opgelegde verplichtingen niet zou in acht nemen, en het schoolstelsel van Fidji de in de artikelen 2, 3 of 5, e, v, opgelegde verplichtingen niet zou naleven, behoudt de Regering van Fidji zich het recht voor deze bepalingen van het Verdrag niet toe te passen.
De Regering van Fidji wenst haar uitlegging van sommige artikelen van het Verdrag nader te bepalen. Volgens haar vraagt artikel 4 aan de partijen bij het Verdrag slechts nieuwe wetgevende maatregelen op de onder a, b en c van dit artikel bedoelde gebieden uit te vaardigen, in zover deze partijen met behoorlijke inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de rechten die uitdrukkelijk worden genoemd in artikel 5 van het Verdrag (voornamelijk het recht op vrijheid van mening en meningsuiting en het recht op vrijheid van vreedzame vereniging en vergadering), van oordeel zijn dat bijkomende wetgevende bepalingen of een wijziging van de wet en van het gebruik ter zake noodzakelijk zijn ter verwezenlijking van de in het eerste deel van artikel 4 vooropgezette doelstelling.
Bovendien meent de Regering van Fidji dat de bepaling van artikel 6 inzake " schadeloosstelling of genoegdoening " is nageleefd indien de ene of de andere van deze vormen van rechtsmiddel geboden wordt, en is zij van oordeel dat de " genoegdoening " iedere vorm van rechtsmiddel omvat waardoor een einde kan worden gesteld aan een discriminerende handelwijze. Ten slotte is zij van oordeel dat artikel 20 en de overige daarmee verband houdende bepalingen van het derde deel van het Verdrag betekenen dat, indien een voorbehoud niet wordt aanvaardt, de Staat die dit voorbehoud heeft gemaakt geen partij wordt bij het Verdrag.
De Regering van Fidji blijft bij haar mening dat artikel 15 discriminerend is, aangezien deze tekst een procedure instelt om verzoekschriften betreffende afhankelijke gebieden te ontvangen en geen vergelijkbare bepaling bevat voor de Staten die geen afhankelijke gebieden hebben.
(14) Wat artikel 4 betreft, wenst Frankrijk te preciseren dat het de verwijzing die daarin wordt gedaan naar de beginselen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens alsook naar de rechten die genoemd worden in artikel 5 van hetzelfde verdrag aldus uitlegt, dat deze verwijzing de Staten die partij zijn bij het Verdrag ontheft van de verplichting om beteugelende bepalingen uit te vaardigen die niet verenigbaar zouden zijn met de vrijheid van mening en meningsuiting, van vreedzame vereniging en vergadering, welke door deze teksten gewaarborgd worden.
Wat artikel 6 betreft, verklaart Frankrijk dat de kwestie van de rechtsmiddelen voor de rechterlijke instanties, wat Frankrijk betreft, geregeld is volgens de normen van het gemeen recht.
Wat artikel 15 betreft, mag de toetreding van Frankrijk tot het Verdrag niet worden uitgelegd als een wijziging inhoudend van zijn standpunt ten opzichte van de in deze bepaling bedoelde resolutie.
Luidens een latere mededeling heeft de Franse Regering gepreciseerd dat het eerste lid van de voornoemde verklaring niet ten doel had de draagwijdte van de door het Verdrag opgelegde verplichtingen, wat haar betreft, te verminderen maar haar interpretatie van artikel 4 van dit Verdrag kenbaar te maken.
(15) De Hongaarse Volksrepubliek acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, volgens welke elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil ter beslechting wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
De Hongaarse Volksrepubliek verklaart dat de toestemming van alle betrokken partijen vereist is, opdat een dergelijk geschil ter beslechting zou kunnen worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
(16) De Indiase Regering, verklaart dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in ieder afzonderlijk geval vereist is, opdat een geschil ter beslechting zou worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof overeenkomstig artikel 22 van het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie.
(17) Bij de ondertekening :
De Regering van de Republiek Irak acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het voornoemde Verdrag en verklaart formeel dat zij de verplichte rechtsmacht van het Internationale Gerechtshof, waarin dit artikel voorziet, niet aanvaardt.
Bij de bekrachtiging :
Irak aanvaardt de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag betreffende de verplichte rechtsmacht van het Internationale Gerechtshof niet.
De Republiek Irak acht zich niet gebonden door deze bepalingen en meent dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in ieder geval moet verkregen worden alvorens het geschil aan het Internationale Gerechtshof voor te leggen.
(18) De Grondwet van Jamaïca beschermt en waarborgt, in Jamaïca, voor iedere persoon, welke ook zijn ras of plaats van afkomst is, het genot van de vrijheden en fundamentele rechten van de mens. De Grondwet schrijft de rechtsprocedures voor welke dienen te worden toegepast in geval van schending van een dezer rechten door de Staat of door een particulier. De bekrachtiging van het Verdrag door Jamaïca behelst niet de aanvaarding van verplichtingen welke de door zijn Grondwet vastgestelde grenzen overschrijden noch de aanvaarding van enige verplichting om rechtsprocedures in te stellen die verder reiken dan die welke door deze Grondwet zijn voorgeschreven.
(19) De Regering van de Staat Koeweit acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag volgens welke ieder geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil, ter beslechting wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof, en verklaart dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in ieder afzonderlijk geval vereist is, opdat een dergelijk geschil zou kunnen worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
(20) De Libanese Republiek acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag volgens welke ieder geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil ter beslechting wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof, en verklaart dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in elk afzonderlijk geval vereist is, opdat een dergelijk geschil zou kunnen worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
(21) a) Het Koninkrijk Lybië acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag volgens welke ieder geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil ter beslechting wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
Het Koninkrijk Lybië verklaart dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in elk afzonderlijk geval vereist is, opdat een geschil tussen een of meer Staten zou kunnen worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
(22) De Malgasische Republiek acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, volgens welke ieder geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil, wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof, en verklaart dat de toestemming van alle partijen bij het geschil in elk afzonderlijk geval vereist is, opdat een dergelijk geschil zou kunnen worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
(23) Malta.
Bij de ondertekening en de bekrachtiging :
De Maltese Regering wenst de wijze waarop zij bepaalde artikelen van het Verdrag uitlegt nader toe te lichten.
Zij legt artikel 4 uit als een verplichting opgelegd aan een Staat die partij is bij het Verdrag om nieuwe maatregelen te nemen op de gebieden bedoeld onder a, b en c van dit artikel indien deze Staat, met behoorlijke inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de rechten die worden genoemd in artikel 5 van dit Verdrag, oordeelt dat het nodig is, langs wetgevende weg, de bestaande wetgeving en praktijk aan te vullen of er van af te wijken om een einde te stellen aan iedere uiting van rassendiscriminatie.
Bovendien meent de Maltese Regering dat om te voldoen aan de voorschriften van artikel 6 betreffende de " schadeloosstelling of genoegdoening " het volstaat dat de ene of de andere van deze mogelijkheden geboden wordt en legt de term " genoegdoening " uit als toepasselijk op ieder rechtsmiddelen dat werkelijk een einde stelt aan de gewraakte handeling.
(24) Marokko.
Het Koninklijk Marokko acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag volgens welke ieder geschil tussen een of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van een of meer partijen bij het geschil, ter beslechting wordt voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
Het koninkrijk Marokko verklaart dat de toestemming van alle Staten die partij zijn bij het geschil in elk afzonderlijk geval vereist is, opdat een geschil tussen twee of meer Staten zou kunnen worden voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
(25) De Mongoolse Volksrepubliek acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, op grond waarvan elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil aan het Internationale Gerechtshof wordt voorgelegd, en verklaart dat, opdat zulk een geschil aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd, voor elk geval afzonderlijk de instemming van alle bij het geschil betrokken partijen nodig is.
(26) Nepal.
De Grondwet van Nepal behelst bepalingen die de bescherming van de rechten van de persoon, met name het recht vrij het woord te voeren en zijn mening te uiten, het recht vakorganisaties en verenigingen voor andere dan politieke doeleinden op te richten, alsmede het recht op vrijheid van godsdienst, op het oog hebben; geen enkele bepaling van het Verdrag zal worden beschouwd als voor Nepal de verplichting of machtiging inhoudende wetgevende of andere maatregelen te nemen die met de bepalingen van 's lands Grondwet strijdig zijn.
De Regering van Zijne Majesteit legt artikel 4 van het Verdrag uit in deze zin dat het een partij bij het Verdrag er slechts toe verplicht nieuwe wetgevende maatregelen op de in de alinea's a, b en c van dat artikel bedoelde gebieden te nemen, in zoverre de Regering van Zijne Majesteit van oordeel is dat, met inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, wetgevende maatregelen tot aanvulling dan wel wijziging van de wetten en praktijken die op die gebieden bestaan, nodig zijn om het in het eerste deel van artikel 4 neergelegde oogmerk te bereiken. De Regering van Zijne Majesteit legt de in artikel 6 geformuleerde verplichting ter zake van " schadeloosstelling of genoegdoening " voor alle schade uit als zijnde vervuld wanneer één van de bedoelde vormen van herstel voor het slachtoffer openstaan; bovendien legt zij de term " genoegdoening " uit als omvattende elke vorm van herstel waardoor het gewraakte discriminerende gedrag op afdoende wijze wordt beëindigd.
De Regering van Zijne Majesteit acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, op grond waarvan elk geschil tussen één of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van dit Verdrag, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil ter beslissing aan het Internationale Gerechtshof wordt voorgelegd.
(27) ... In overeenstemming met artikel 14, eerste lid, van het Internationale Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van rassendiscriminatie, gesloten in New York op 7 maart 1966, erkent het Koninkrijk der Nederlanden voor het Koninkrijk in Europa, Suriname en de Nederlandse Antillen, de bevoegdheid van de Commissie voor de uitbanning van rassendiscriminatie mededelingen te ontvangen en te bestuderen die afkomstig zijn van onder zijn rechtsmacht staande personen of groepen personen, die beweren het slachtoffer te zijn van een schending, door het Koninkrijk der Nederlanden, van één of meer der in dit Verdrag genoemde rechten.
(28) De Volksrepubliek Polen acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag.
(29) De Socialistische Republiek Roemenië verklaart zich niet gebonden te achten door de bepalingen van artikel 22 van het Internationale Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van rassendiscriminatie, op grond waarvan geschillen tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag, ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, die niet door onderhandelingen of door procedures waarin het Verdrag speciaal voorziet, worden geregeld, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil aan het Internationale Gerechtshof worden voorgelegd.
De Socialistische Republiek Roemenië meent dat zulke geschillen alleen dan aan het Internationale Gerechtshof kunnen worden voorgelegd, wanneer, in elk geval afzonderlijk, alle bij het geschil betrokken partijen daarmee instemmen.
(30) Bij de ondertekening :
Rekening houdend met het voorbehoud en de interpretatieve verklaringen hieronder :
Ten eerste, gegeven de huidige toestand in Rhodesië, waar een onwettig regime zich op onrechtmatige wijze de macht heeft toegeëigend, is het Verenigd Koninkrijk genoodzaakt bij de ondertekening zich het recht voor te behouden het Verdrag niet op Rhodesië toe te passen, zolang het de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties niet heeft medegedeeld in staat te zijn een strikte uitvoering van de uit het Verdrag voortvloeiende verplichtingen met betrekking tot dit gebied te garanderen.
Ten tweede, het Verenigd Koninklijk wenst zijn uitlegging van sommige artikelen van het Verdrag nader te omlijnen. Het legt artikel 4 uit in deze zin dat het een Staat die partij is bij het Verdrag er slechts toe verplicht nieuwe wetgevende voorzieningen op de in de alinea's a, b en c van dit artikel bedoelde gebieden te treffen, in zoverre die Staat van oordeel is dat, met inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de in artikel 5 van het Verdrag uitdrukkelijk vermelde rechten (met name het recht op vrijheid van mening en meningsuiting en het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging), het nodig is langs wetgevende weg het recht en de praktijk welke op die gebieden bestaan aan te vullen dan wel ervan af te wijken, om het in de inleidende alinea van artikel 4 neergelegde oogmerk te bereiken. Het Verenigd Koninkrijk is bovendien van oordeel dat aan de voorschriften in artikel 6 inzake " schadeloosstelling of genoegdoening " is voldaan wanneer een van deze mogelijkheden openstaat, en legt de term " genoegdoening " uit als zijnde toepasselijk op elk rechtsmiddel dat aan de gewraakte handeling daadwerkelijk een einde stelt. Verder legt het Verenigd Koninkrijk artikel 20 en de aanverwante bepalingen in deel III van het Verdrag uit in deze zin dat, indien een door een Staat gemaakt voorbehoud niet wordt aanvaard, deze Staat geen partij bij het Verdrag wordt.
Ten slotte, handhaaft het Verenigd Koninkrijk zijn zienswijze ten aanzien van artikel 15. Dit artikel komt het Verenigd Koninkrijk als discriminerend voor waar het een regeling voor het indienen van verzoekschriften instelt met betrekking tot afhankelijke gebieden, echter niet voor Staten die zodanige gebieden niet onder hun beheer hebben. Bovendien wordt met dit artikel de instelling van een regeling beoogd die op alle afhankelijke gebieden toepasselijk is, ongeacht het feit of de Staten waarvan die gebieden afhangen al dan niet partij zijn bij het Verdrag. De Regering van Hare Majesteit heeft besloten dat het Verenigd Koninkrijk, ondanks de hogervermelde bezwaren, het Verdrag zou ondertekenen op grond van het belang dat zij aan het Verdrag in zijn geheel toekent.
Bij de bekrachtiging :
Ten eerste, het Verenigd Koninklijk handhaaft het voorbehoud en de interpretatieve verklaringen die het bij de ondertekening van het Verdrag heeft geformuleerd.
Ten tweede, het Verenigd Koninkrijk meent niet dat de Commonwealth Immigrants Acts van 1962 en 1968 noch de toepassing ervan een vorm van rassendiscriminatie zijn zoals bedoeld in het eerste lid van artikel 1 of in onverschillig welke andere bepaling van het Verdrag en behoudt zich volstrekt het recht voor de bedoelde wetten te blijven toepassen.
Ten slotte, voor zover een wet inzake de verkiezingen op de Fidji-eilanden niet zou beantwoorden aan de vereisten van artikel 5, c, voor zover een wet op het grondbeheer op de Fidji-eilanden die het vervreemden van gronden door inlanders verbiedt of beperkt, niet zou beantwoorden aan de vereisten van artikel 5, d, v, of voor zover het schoolstelsel van de Fidji-eilanden niet zou beantwoorden aan de vereisten van de artikelen 2, 3 of 5, e, v, behoudt het Verenigd Koninkrijk zich het recht voor het Verdrag niet op de Fidji-eilanden toe te passen, wanneer één van die gevallen zich voordoet.
(31) De Duitse Democratische Republiek acht zich niet gebonden door artikel 22 van het Verdrag, op grond waarvan elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil aan het Internationale Gerechtshof wordt voorgelegd, en verklaart dat voor elk geval afzonderlijk de instemming van alle bij het geschil betrokken partijen nodig is opdat het aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd.
(32) Zweden erkent de bevoegdheid van de Commissie voor de uitbanning van rassendiscriminatie mededelingen te ontvangen en te bestuderen die afkomstig zijn van onder zijn rechtsmacht staande personen of groepen personen, die beweren het slachtoffer te zijn van een schending door Zweden van één of meer der in dit Verdrag genoemde rechten, onder het voorbehoud dat de Commissie geen mededeling zal bestuderen die afkomstig is van een persoon of groep personen zonder eerst te hebben nagegaan of dezelfde kwestie al niet in het raam van een andere onderzoeksprocedure of internationale regeling wordt of is bestudeerd.
(33) De Syrische Arabische Republiek acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, op grond waarvan elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil ter beslissing aan het Internationale Gerechtshof wordt voorgelegd. De Syrische Arabische Republiek verklaart dat, in elk geval afzonderlijk, de instemming van alle bij het geschil betrokken partijen nodig is, vooraleer dat aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd.
(34) De Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 en verklaart dat elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, dat niet door onderhandelingen of door procedures waarin dit Verdrag speciaal voorziet, wordt geregeld, slechts op verzoek van alle bij het geschil betrokken partijen aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd, wanneer deze partijen ten aanzien van een andere wijze van beslechting van het geschil geen overeenstemming hebben bereikt.
(35) Voorbehoud :
Voor zover een wet inzake de verkiezingen op de Tonga-eilanden niet mocht beantwoorden aan de vereisten van artikel 5, c, voor zover een wet op het grondbeheer op de Tonga-eilanden, die het vervreemden van gronden door inlanders verbiedt of beperkt, niet mocht beantwoorden aan de vereisten van artikel 5, d, v, of voor zover het schoolstelsel op de Tonga-eilanden niet mocht beantwoorden aan de vereisten van de artikelen 2, 3 of 5, e, v, behoudt het Koninkrijk Tonga zich het recht voor het Verdrag niet op de Tonga-eilanden toe te passen, wanneer een van die gevallen zich voordoet.
Verklaring :
Ten tweede, het Koninkrijk Tonga wenst zijn uitlegging van sommige artikelen van het Verdrag nader te omlijnen. Het legt artikel 4 uit in deze zin dat het een Staat die partij is bij het Verdrag er slechts toe verplicht nieuwe wetgevende voorzieningen op de in de alinea's a, b en c van dit artikel bedoelde gebieden te treffen, in zoverre die Staat van oordeel is dat, met inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de in artikel 5 van het Verdrag uitdrukkelijk vermelde rechten (met name het recht op vrijheid van mening en meningsuiting en het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging), het nodig is langs wetgevende weg het recht en de praktijk welke op die gebieden bestaan aan te vullen dan wel ervan af te wijken, om het in de inleidende alinea van artikel 4 neergelegde oogmerk te bereiken. Het Koninkrijk Tonga is bovendien van oordeel dat aan de voorschriften in artikel 6 inzake " schadeloosstelling of genoegdoening " is voldaan wanneer een van deze mogelijkheden openstaat, en legt de term " genoegdoening " uit als zijnde toepasselijk op elk rechtsmiddel dat aan de gewraakte handeling daadwerkelijk een einde stelt. Verder legt het Koninkrijk Tonga artikel 20 en de aanverwante bepalingen in deel III van het Verdrag uit in deze zin dat, indien een door een Staat gemaakt voorbehoud niet wordt aanvaard, deze Staat geen partij bij het Verdrag wordt.
Ten slotte handhaaft het Koninkrijk Tonga zijn zienswijze ten aanzien van artikel 15. Dit artikel komt het Koninkrijk Tonga als discriminerend voor waar het een regeling voor het indienen van verzoekschriften instelt met betrekking tot afhankelijke gebieden, echter niet voor Staten die zodanige gebieden niet onder hun beheer hebben.
Bovendien wordt met dit artikel de instelling van een regeling beoogd, die op alle afhankelijke gebieden toepasselijk is, ongeacht het feit of de Staten waarvan die gebieden afhangen, al dan niet partij zijn bij het Verdrag. De Regering van Hare Majesteit heeft besloten dat het Koninkrijk Tonga, ondanks de hogervermelde bezwaren, het Verdrag zal ondertekenen op grond van het belang dat zij aan het Verdrag in zijn geheel toekent.
(36) De Socialistische Sovjetrepubliek Oekraïne acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, op grond waarvan elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil aan het Internationale Gerechtshof wordt voorgelegd, en verklaart dat, opdat zulk een geschil aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd, voor elk geval afzonderlijk de instemming van alle bij het geschil betrokken partijen nodig is.
(37) De Unie van Socialistische Sovjetrepublieken acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, op grond waarvan elk geschil tussen, twee of meer Staten die Partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil aan het Internationale Gerechtshof wordt voorgelegd, en verklaart dat, opdat zulk een geschil aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd, voor elk geval afzonderlijk de instemming van alle bij het geschil betrokken partijen nodig is.
(38) De Regering van Uruguay verklaart dat zij de bevoegdheid van de Commissie voor de uitbanning van rassendiscriminatie, in overeenstemming met artikel 14 van het Verdrag, erkent.
(39) De Democratische Volksrepubliek Jemen acht zich niet gebonden door de bepalingen van artikel 22 van het Verdrag, op grond waarvan elk geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij het Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van het Verdrag, op verzoek van één of meer partijen bij het geschil ter beslissing aan het Internationale Gerechtshof wordt voorgelegd. De Democratische Volksrepubliek Jemen verklaart dat, opdat een geschil tussen twee of meer Staten aan het Internationale Gerechtshof kan worden voorgelegd, voor elk geval afzonderlijk de instemming van alle bij het geschil betrokken partijen nodig is.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . <Wijzigingsbepaling van artikel 22 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    2 . <Wijzigingsbepaling van artikel 22 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    3 . <Wijzigingsbepaling van artikel 40 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    4 . <Wijzigingsbepaling van artikel 40 van het V 1950-11-04/30>
 Art.    5 . 1. Dit Protocol is opengesteld voor ondertekening door de Lid-Staten van de Raad van Europa die het Verdrag hebben ondertekend. Deze kunnen er partij bij worden door :
a) ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding;
b) ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding;
De akten van bekrachtiging of aanvaarding dienen te worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
2. Dit Protocol treedt in werking zodra alle Staten die Partij zijn bij het Verdrag, overeenkomstig paragraaf 1 van dit artikel Partij bij het Protocol zijn geworden.
3. De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa stelt de Staten die lid zijn van de Raad in kennis van :
a) elke ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding;
b) elke ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding;
c) de nederlegging van elke akte van bekrachtiging of aanvaarding;
d) de datum waarop dit Protocol overeenkomstig het tweede lid van dit artikel in werking treedt.
 BIJLAGE.
 Art.  N. De bekrachtigingsoorkonde van België werd op 21 september 1970 neergelegd.
Dit Protocol is nog niet in werking getreden.
De lijst der gebonden Staten en de datum van inwerkingtreding zullen later bekendgemaakt worden.


text:
Artikel    M . Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonden van Portugal : 9 november 1978 (inwerkingtreding : 9 november 1978).
Portugal heeft de navolgende voorbehouden en verklaringen geformuleerd :
 Art.  1M. Verdrag. 1. Betreffende artikel 25 : " De Portugese Regering verklaart dat zij, overeenkomstig artikel 25 van het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden dat op 4 november 1950 te Rome werd ondertekend, en overeenkomstig artikel 6, 2, van het Vierde Protocol bij het Verdrag, dat op 16 september 1963 te Straatsburg werd ondertekend, voor een periode van twee jaren, te rekenen vanaf 9 november 1978, de bevoegdheid van de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens erkent om verzoekschriften gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa te ontvangen van ieder natuurlijk persoon, iedere (andere dan een regerings-) organisatie of iedere groep van particulieren, die beweert het slachtoffer te zijn van schending door één der Hoge Verdragsluitende Partijen van de rechten die in genoemd Verdrag en in de artikelen 1 tot 4 van genoemd Protocol worden toegekend. Deze verklaring zal vervolgens telkens voor een nieuwe periode van twee jaar stilzwijgend worden verlengd indien vóór het einde van de lopende periode geen mededeling is gedaan van het voornemen de verklaring in te trekken. "
2. Betreffende artikel 46 : " De Portugese Regering verklaart dat zij, overeenkomstig artikel 46 van het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden dat op 4 november 1950 te Rome werd ondertekend, en overeenkomstig artikel 6 (2) van het Vierde Protocol bij het Verdrag, dat op 16 september 1963 te Straatsburg werd ondertekend, voor een periode van twee jaren, te rekenen vanaf 9 november 1978, de rechtsmacht van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens aanvaardt als van rechtswege bindend zonder nadere overeenkomst in alle zaken betrekking hebbend op de uitlegging en toepassing van genoemd Verdrag, zulks op voorwaarde van wederkerigheid. Deze verklaring zal vervolgens telkens voor een nieuwe periode van twee jaren stilzwijgend worden verlengd indien vóór het einde van de lopende periode geen mededeling is gedaan van het voornemen de verklaring in te trekken. "
3. In overeenstemming met artikel 64 van het Verdrag maakt de Regering van de Portugese Republiek de volgende voorbehouden :
I. De toepassing van artikel 5 van het Verdrag wordt begrensd door de artikelen 27 en 28 van het Militair Tuchtreglement waarin het arrest als militaire tuchtmaatregel wordt gehanteerd.
II. De toepassing van artikel 7 van het Verdrag wordt begrensd door artikel 309 van de Grondwet der Portugese Republiek dat voorziet in het vervolgen en vonnissen van de uitvoerende en leidende fonctionarissen van de Staatspolitie (P.I.D.E.-D.G.S.).
III. De toepassing van artikel 10 van het Verdrag wordt begrensd door lid 6 van artikel 38 van de Grondwet der Portugese Republiek waarbij particulier bezit van de televisie wordt uitgesloten.
IV. De toepassing van artikel 11 van het Verdrag wordt begrensd door artikel 60 van de Grondwet der Portugese Republiek waarbij uitsluiting wordt verboden.
V. De toepassing van artikel 4, lid 3, alinea 6, van het Verdrag wordt begrensd door artikel 276 van de Grondwet der Portugese Republiek waarin wordt voorzien in het instellen van een verplichte burgerdienst.
VI. De toepassing van artikel 11 van het Verdrag wordt begrensd door het vierde lid van artikel 46 van de Grondwet der Portugese Republiek waarbij organisaties die zich beroepen op de fascistische ideologie worden verboden.


text:
Artikel    M1 . Lijst der gebonden staten.
BELGIE

 21.09.1970

Bekrachtiging
CYPRUS

 22.01.1969

Bekrachtiging
DENEMARKEN

 20.01.1966

Ondertekening
DUITSLAND

03.01.1969

Bekrachtiging
FRANKRIJK

03.05.1974

Bekrachtiging

 %%1966-01-20/3

 03.05.1977

Verklaring

%%1966-01-20/3
GRIEKENLAND

08.01.1975

Bekrachtiging

 %%1966-01-20/3
IERLAND

18.02.1966

Bekrachtiging
IJSLAND

16.11.1967

Bekrachtiging
ITALIE

 25.03.1968

Bekrachtiging
LUXEMBURG

26.06.1968

Bekrachtiging
MALTA

23.01.1967

Bekrachtiging
NEDERLAND

19.05.1971

Bekrachtiging

 Met inbegrip Suriname en de Nederlandse Antillen.
NOORWEGEN

20.01.1966

Ondertekening
OOSTENRIJK

 09.10.1969

Bekrachtiging
PORTUGAL

 09.11.1978

Bekrachtiging

 %%1966-01-20/3
TURKIJE

20.12.1971

Bekrachtiging
VERENIGD KONINKRIJK

24.10.1967

Bekrachtiging
ZWEDEN

 27.09.1966

Bekrachtiging
ZWITSERLAND

28.11.1974

Bekrachtiging

 %%1966-01-20/3
 Art.  M2. Overeenkomstig zijn artikel 5 (2), is dit protocol op 20 december 1971 in werking getreden.


text: Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Griekenland : 8 januari 1975 (inwerkingtreding : 28 november 1974).


text: Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Zwitserland : 28 november 1974 (inwerkingtreding : 28 november 1974).


text:
Artikel  M. Door een nota, gedagtekend 31 maart 1982, en ontvangen op 1 april 1982, heeft de Regering van Finland het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden in kennis gesteld van een wijziging in de aanwijzing van de in de artikelen 2 en 9 van voornoemd Verdrag bedoelde autoriteiten.
In Finland is de centrale autoriteit die tot taak heeft de aanvragen om betekening of kennisgeving waarin artikel 2 van het Verdrag voorziet, in ontvangst te nemen, en de autoriteit die bevoegd is om de stukken die overeenkomstig artikel 9, langs consulaire weg worden toegezonden, in ontvangst te nemen, met ingang van de eerste juni 1982 : het Ministerie van Justitie.


text:
Artikel    M . Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonden van Frankrijk : 3 mei 1974 (inwerkingtredingen : 3 mei 1974).
Voorbehouden en verklaringen geformuleerd door Frankrijk :
 Art.  1M. Vierde Protocol bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden tot het waarborgen van bepaalde rechten en vrijheden, die niet reeds in het Verdrag en in het eerste Aanvullend Protocol daarbij zijn opgenomen.
(Uittreksel uit de bekrachtigingsoorkonde neergelegd op 3 mei 1974.)
Bij de nederlegging van de akte van bekrachtiging verklaart de Regering van de Republiek dat het onderhavig Protocol toepassing vindt op gans het gebied van de Republiek, maar dat voor de overzeese gebieden, de plaatselijke toestanden worden in acht genomen zoals is bepaald in artikel 63 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en van de fundamentele vrijheden.
Bij brief van 9 maart 1974 verklaart de Regering van de Franse Republiek, overeenkomstig artikel 46 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950, dat zij, op voorwaarde van wederkerigheid ten aanzien van enige andere Hogere Verdragsluitende Partij en voor een termijn van drie jaar ingaand op de datum van de onderhavige verklaring, ipso facto en zonder nadere overeenkomst de rechtsmacht van het Europese Hof voor de rechten van de mens aanvaardt in alle zaken betrekking hebbend op de uitlegging en de toepassing van het bedoelde Verdrag, van zijn Additioneel Protocol d.d. 20 maart 1952, van het Derde Protocol d.d. 6 mei 1963, en van het Vierde Protocol d.d. 16 september 1963 en van het Vijfde Protocol d.d. 20 januari 1966.


text:
Artikel  M. Kennisgeving overeenkomstig artikel 31, littera e, van het Verdrag.
Op 10 juni 1980 is op het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden een brief van de Ambassadeur van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland ingekomen, gedagtekend 10 juni 1980. Onder verwijzing naar de nederlegging van de akte van bekrachtiging van bovengenoemd Verdrag door de Regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland op 17 november 1967, en naar de gelijktijdige aanwijzing van bepaalde autoriteiten bevoegd tot het uitoefenen van zekere functies overeenkomstig het Verdrag heeft de Ambassadeur medegedeeld dat de aanwijzing van de " Registrar of the Supreme Court of Northern Ireland " als bijkomende autoriteit voor de uitoefening in Noord-Ierland van bepaalde functies overeenkomstig de artikelen 2, 6 en 9 thans zou moeten geschrapt worden. In diens plaats is de " Master (Queen's Bench and Appeals) " overeenkomstig artikel 18 aangewezen als de bijkomende autoriteit voor de uitoefening in Noord-Ierland van bepaalde functies overeenkomstig de artikelen 2, 6 en 9. Het adres van de " Master (Queen's Benck and Appeals) " is : Royal Courts of Justice, Belfast 1.


text:
Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Seychellen : 12 november 1980 (inwerkingtreding : 1 juli 1981).
Op 14 juli 1981 heeft het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden een nota, gedagtekend 4 juni 1981, ontvangen waarvan de Republiek der Seychellen het Ministerie van de volgende tekst kennis geeft :
" Art. 2. De aangewezen centrale autoriteit is :
" The Registrar
Supreme Court,
Victoria,
Mahé,
Republic of Seychelles. "
Art. 8. De Regering van de Republiek der Seychellen verklaart zich te verzetten tegen het feit dat een verdragsluitende Staat betekeningen of kennisgevingen van gerechtelijke stukken aan zich in het buitenland bevindende personen rechtstreeks, zonder rechtsdwang, door de zorg van zijn diplomatieke of consulaire ambtenaren doet verrichten, tenzij van het stuk kennisgeving of betekening moet worden gedaan aan een onderdaan van de Staat van herkomst van dat stuk.
Art. 10. De Regering van de Republiek der Seychellen verklaart dat zij niet instemt met de leden (b) en (c) van dit artikel, voor zover deze toelaten betekeningen of kennisgevingen van gerechtelijke stukken te doen verrichten door ambtenaren of andere personen die geen gerechtsdeurwaarders zijn.
Art. 15. In afwijking van het bepaalde in het eerste lid van dit artikel, verklaart de Regering van de Republiek der Seychellen dat de rechters van de Republiek een beslissing kunnen geven, ook als geen bewijs hetzij van betekening of kennisgeving, hetzij van afgifte is ontvangen, indien aan elk van de volgende voorwaarden is voldaan :
a) het stuk is toegezonden op een van de in dit Verdrag geregelde wijzen;
b) sedert het tijdstip van toezending van het stuk een termijn is verlopen die door de rechter voor elk afzonderlijk geval zal worden vastgesteld, doch ten minste zes maanden zal bedragen;
c) in weerwil van alle daartoe bij de bevoegde autoriteiten aangewende pogingen geen bewijs kon worden verkregen.
Art. 16. De Regering van de Republiek der Seychellen verklaart dat ieder verzoek om verlening van een nieuwe termijn voor de aanwending van het rechtsmiddel slechts ontvankelijk is indien het is ingediend na het verstrijken van één jaar nadat de beslissing is gegeven. "


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van de Bondsrepubliek Duitsland (Land Berlijn inbegrepen) : 27 april 1979 (inwerkingtreding : 26 juni 1979).
Bij de nederlegging van de bekrachtigingsoorkonde heeft de Bondsrepubliek Duitsland de navolgende verklaringen afgelegd :
1. De aanvragen om betekening of kennisgeving dienen te worden gericht tot de Centrale Autoriteit van het Land waarin aan de aanvraag uitvoering moet worden gegeven.
De in artikel 2 en artikel 18, derde lid, van het Verdrag bedoelde Centrale Autoriteit is voor het Land :
Baden-Wurttenberg

das Justizministerium Baden-Wurttemberg

(het Ministerie van Justitie van

Baden-Wurttenberg), D 7000 Stuttgart.
Beieren

das Bayerische Staatsministerium der Justiz

(het Beierse Ministerie van Justitie),

D 8000 Munchen.
Berlijn

der Senator fur Justiz (de Senator voor

Justitie), D 1000 Berlijn.
Bremen

 der Prasident des Landgerichts Bremen (de

Voorzitter van de Arrondissementsrechtbank te

Bremen), D 2800 Bremen.
Hamburg

der Prasident des Ambtsgerichts Hamburg (de

Voorzitter van het Kantongerecht te Hamburg),

D 2020 Hamburg.
Hessen

 der Hessische Minister der Justiz (de Hessische

Minister van Justitie), D 6200 Wiesbaden.
Neder-Saksen

 der Niedersachsische Minister der Justiz (de

Minister van Justitie van Neder-Saksen),

D 3000 Hannover.
Noord-Rijnland-

der Justizminister des Landes
 Westfalen

Nordrhein-Westfalen (de Minister van Justitie

van het Land Noord-Rijnland-Westfalen),

D 4000 Dusseldorf.
Rijnland-Palts

 das Ministerium der Justiz (het Ministerie van

Justitie), D 6500 Mainz.
Saarland

 der Minister fur Rechtspflege (de Minister van

Justitie), D 6600 Saarbrucken.
Schleswig-Holstein

 der Justizminister des Landes Schleswig-Holstein

(de Minister van Justitie van het Land

Schleswig-Holstein), D 2300 Kiel.  De Centrale Autoriteiten kunnen opdracht geven dat aan de aanvragen om betekening of kennisgeving rechtstreeks over de post uitvoering wordt gegeven, mits aan de desbetreffende voorwaarden van artikel 5, eerste lid, littera a), van het Verdrag is voldaan. In dit geval bezorgt de Centrale Autoriteit het over te zenden stuk aan de post die dan voor de kennisgeving zorg draagt. In de overige gevallen berust de bevoegdheid om aan de aanvragen om betekening of kennisgeving uitvoering te geven bij het kantongerecht (Amtsgericht) in het rechtsgebied waarvan de betekening of kennisgeving dient te worden verricht. De griffie van het kantongerecht belast zich met de betekening of kennisgeving.
Een formele betekening of kennisgeving (artikel 5, eerste lid, van het Verdrag) is slechts toelaatbaar indien het stuk waarvan betekening of kennisgeving moet worden gedaan in het Duits is opgesteld of vertaald.
2. De verklaring van betekening of kennisgeving (artikel 6, eerste en tweede lid, van het Verdrag) wordt opgemaakt hetzij door de Centrale Autoriteit indien deze zelf rechtstreeks over de post uitvoering heeft doen geven aan de aanvraag om betekening of kennisgeving, hetzij door de griffie van het kantongerecht.
3. Voor het in ontvangst nemen van aanvragen om betekening of kennisgeving toegezonden door een buitenlands consul in de Bondsrepubliek Duitsland (artikel 9, eerste lid, van het Verdrag) zijn bevoegd de Centrale Autoriteit van het Land waar de betekening of kennisgeving dient te worden verricht, alsmede de autoriteiten die krachtens het eerste artikel van de wet van 18 december 1958 ter uitvoering van het Verdrag van 's-Gravenhage van 1 maart 1954 betreffende de burgerlijke rechtsvordering bevoegd zijn om de aanvragen van de consul van een vreemde Staat in ontvangst te nemen. Ingevolge deze wet is daartoe bevoegd de voorzitter van de arrondissementsrechtbank (Landgericht) in het rechtsgebied waarvan de betekening of kennisgeving dient te worden verricht; evenwel belast zich de voorzitter van het kantongerecht met deze taak indien aan de aanvraag om betekening of kennisgeving uitvoering moet worden gegeven in het rechtsgebied van het kantongerecht dat onder hem ressorteert.
4. In overeenstemming met artikel 21, tweede lid, littera a), van het Verdrag geeft de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland kennis van haar bezwaren tegen de wijzen van toezending, bedoeld bij de artikelen 8 en 10.
Derhalve is een betekening of kennisgeving door de zorg van diplomatieke of consulaire ambtenaren (artikel 8 van het Verdrag) slechts toelaatbaar indien het voor betekening of kennisgeving toegezonden stuk bestemd is voor een onderdaan van de Staat van wie het stuk uitgaat.
Betekening of kennisgeving op de wijze als bepaald in artikel 10 van het Verdrag wordt uitgesloten.


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Luxemburg : 9 juli 1975 (inwerkingtreding : 7 september 1975).
Luxemburg heeft het volgende verklaard :
" 1. Het parket-generaal bij het Opperste Gerechtshof is als centrale autoriteit in de zin van artikel 2 van het Verdrag aangewezen. Het is eveneens bevoegd de akten te ontvangen welke langs de in artikel 9, eerste lid, van het Verdrag bedoelde weg worden toegezonden.
2. Overeenkomstig artikel 8, verzet de Luxemburgse Regering er zich tegen dat diplomatieke en consulaire ambtenaren rechtstreeks op haar grondgebied betekeningen en kennisgevingen van gerechtelijke stukken aan andere dan onderdanen van hun eigen land verrichten.
3. Overeenkomstig artikel 10, verzet de Luxemburgse Regering zich tegen het over de post toezenden van gerechtelijke stukken aan op haar grondgebied gevestigde personen.
4. Wanneer buitenlandse gerechtelijke stukken bij toepassing van de artikelen 5, a, en 10, b en c, door bemiddeling van een Luxemburgs gerechtsdeurwaarder worden betekend, dienen zij in het Frans of het Duits opgesteld te zijn of van een vertaling in een dezer talen vergezeld te gaan.
5. De Luxemburgse Regering verklaart dat, in afwijking van het bepaalde in het eerste lid van artikel 15 van het Verdrag, haar rechters een beslissing kunnen geven indien aan de in het tweede lid van hetzelfde artikel vermelde voorwaarden is voldaan.
6. Overeenkomstig artikel 16, derde lid, van het Verdrag, verklaart de Luxemburgse Regering dat de in het tweede lid van hetzelfde artikel bedoelde verzoeken niet ontvankelijk zijn indien ze zijn ingediend na het verstrijken van een termijn van een jaar te rekenen van de dag waarop de beslissing is gegeven. "


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Nederland : 3 november 1975 (inwerkingtreding : 2 januari 1976).
Bij deze neerlegging heeft Nederland het volgende verklaard :
" 1. De officier van justitie bij de arrondissementsrechtbank in Den Haag wordt, voor de toepassing van artikel 2 van het Verdrag, als centrale autoriteit voor Nederland aangewezen. Het parket van de officier van Justitie is gevestigd in Den Haag, Juliana van Stolberglaan 2-4.
2. Ter toepassing van de eerste alinea van artikel 18 van het Verdrag wordt ook de officier van justitie bij een andere arrondissementsbank dan die van Den Haag gemachtigd om binnen het rechtsgebied van deze rechtbank aanvragen om betekening of kennisgeving overeenkomstig de artikelen 3-6 van het Verdrag in ontvangst te nemen of te doen.
3. De officier van justitie bij de arrondissementsrechtbank in het rechtsgebied waarvan de betekening of kennisgeving wordt aangevraagd, is bevoegd om de in artikel 6 van het Verdrag bedoelde verklaring op te maken.
4. De officier van justitie bij de arrondissementsrechtbank in het rechtsgebied waarvan de betekening of kennisgeving wordt aangevraagd, wordt voor Nederland aangewezen als de autoriteit, zoals bedoeld in de eerste alinea van artikel 9 van het Verdrag, bevoegd om de langs consulaire weg ter betekening of kennisgeving toegezonden stukken in ontvangst te nemen.
5. In afwijking van het bepaalde in de eerste alinea van artikel 15 van het Verdrag kan de Nederlandse rechter een beslissing geven, ook als geen bewijs, hetzij van betekening of kennisgeving, hetzij van afgifte is ontvangen, indien aan elk van de volgende voorwaarden is voldaan :
a) het stuk is toegezonden op een van de in dit Verdrag geregelde wijzen;
b) sedert het tijdstip van toezending van het stuk een termijn is verlopen die door de rechter voor elk afzonderlijk geval zal worden vastgesteld, doch die ten minste zes maanden zal bedragen;
c) in weerwil van alle daartoe bij de bevoegde autoriteiten aangewende pogingen geen bewijs, hetzij van betekening of kennisgeving, hetzij van afgifte, kon worden verkregen.
6. Het verzoek om verlening van een nieuwe termijn zoals bedoeld in artikel 16 van het Verdrag is slechts ontvankelijk indien het is ingediend binnen een termijn van een jaar, te rekenen van de dag waarop de beslissing is gegeven. "


text:
Artikel  M. Bij nota van 21 november 1973, heeft de Ambassade van de Verenigde Staten te 's-Gravenhage de volgende kennisgeving gedaan :
Het Ministerie van Justitie van de Verenigde Staten is aangewezen als centrale autoriteit met ingang op 31 december 1973, overeenkomstig het Verdrag inzake de betekening en de kennisgeving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke zaken en in handelszaken.
In die hoedanigheid neemt het Ministerie van Justitie de aanvragen om betekening of om kennisgeving aangaande een rechtsvordering in ontvangst, uitgaande van de rechtbanken der Verdragsluitende Staten. Na uitvoering zorgt het Ministerie van Justitie voor de terugzending van de gerechtelijke stukken.
Na 31 december moeten de gerechtelijke stukken niet meer naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken worden gestuurd. De Ambassade wees het ministerie erop dat behoudens deze procedurewijziging, haar nota van 22 april 1970 van kracht blijft.
De gerechtelijke stukken overeenkomstig het Verdrag naar het Ministerie gestuurd, worden geadresseerd aan :
Office of International Judicial Assistance
Department of Justice
Washington D.C. 20530.


text:
Artikel  M. Luxemburg heeft op 15 juni 1978 één van de verklaringen gemaakt bij de bekrachtiging teruggetrokken.
De teruggetrokken verklaring luidt als volgt :
" Overeenkomstig artikel 10 verzet de Luxemburgse Regering zich tegen het over de post toezenden van gerechtelijke stukken aan op haar grondgebied gevestigde personen. "


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Portugal : 27 december 1973 (inwerkingtreding : 25 februari 1974).
Bij nota van 31 oktober 1974 heeft Portugal het volgende verklaard :
" De Algemene Directie Gerechtelijke Diensten van het Ministerie van Justitie is aangewezen als de centrale autoriteit zoals bedoeld in artikel 2, eerste alinea, van het Verdrag van 1965 inzake de betekening en de kennisgeving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke en in handelszaken.
Voor het opmaken van de in artikel 6 van het Verdrag bedoelde verklaring zijn bevoegd de ambtenaren van justite : griffies (escrivaes) en deurwaarders (officiais de diligencias).
Overeenkomstig artikel 8, tweede alinea, van het Verdrag erkent de Portugese Regering de bevoegdheid van de diplomatieke en consulaire ambtenaren om betekeningen of kennisgevingen te verrichten doch uitsluitend aan eigen onderdanen.
De Portugese Regering verklaart dat, niettegenstaande het bepaalde in de eerste alinea van artikel 15 van het Verdrag, haar rechters een beslissing kunnen geven, indien aan de in de tweede alinea van dat artikel bedoelde voorwaarden is voldaan.
Overeenkomstig artikel 16, derde alinea, van het Verdrag verklaart de Portugese Regering dat de in artikel 16, tweede alinea, bedoelde verzoeken onontvankelijk zijn indien ze zijn ingediend na het verstrijken van de termijn van één jaar, te rekenen van het tijdstip waarop de beslissing is gegeven. "


text: Artikel  M. Overeenkomstig artikel 21, littera a, van het bovenvermelde Verdrag heeft de Regering van Malawi als centrale autoriteit bedoeld in artikel 2 van het Verdrag " the Registrar of the High Court of Malawi " aangewezen. Het adres van de aangewezen autoriteit luidt : P.O. Box 30244, Chichiri, Blantyre 3, Malawi.


text:
Artikel  M. Turkije : bekrachtiging, 28 februari 1972.
Naar aanleiding van deze bekrachtiging heeft de Regering van Turkije de volgende verklaringen afgelegd :
" 1. Overeenkomstig artikel 2, eerste alinea, van het Verdrag, is de Algemene Directie Civiele Zaken van het Ministerie van Justitie (Adalet Bakarligi Hukuk Isleri Genel Müdürlügü, Ankara) aangewezen als Centrale Autoriteit.
2. De Algemene Directie Civiele Zaken van het Ministerie van Justitie is eveneens bevoegd voor het opmaken van de verklaring waarover wordt gehandeld in artikel 6 van het Verdrag.
3. De Algemene Directie Civiele Zaken is eveneens aangewezen als bevoegde autoriteit om de stukken te ontvangen die op de wijze bepaald in artikel 9, eerste alinea, van het Verdrag worden toegezonden.
4. De Regering van de Republiek Turkije erkent de bevoegdheid van de diplomatieke en consulaire ambtenaren om betekeningen of kennisgevingen te verrichten zoals is bepaald in artikel 8 van het Verdrag, maar dan alleen aan hun eigen onderdanen.
5. De Regering van de Republiek Turkije verklaart zich te verzetten tegen de wijzen van betekening en kennisgeving opgesomd in artikel 10 van het Verdrag.
6. De Regering van de Republiek Turkije verklaart dat, in afwijking met het bepaalde in de eerste alinea van artikel 15, haar rechters een beslissing kunnen geven wanneer voldaan is aan de voorwaarden opgesomd in alinea 2 van het voornoemde artikel.
7. Overeenkomstig artikel 16, alinea 3, verklaart de Regering van de Republiek Turkije dat de verzoeken bepaald in artikel 16, alinea 2, niet ontvankelijk zijn indien zij worden ingediend na het verstrijken van een termijn van een jaar, te rekenen van de dag waarop de beslissing is gegeven. "


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Spanje : 4 juni 1987 (inwerkingtreding : 3 augustus 1987).
De bekrachtigingsoorkonde bevat de volgende verklaring :
1. De Spaanse Staat verklaart dat haar rechters, in afwijking van het bepaalde in artikel 15, een beslissing kunnen geven, ook als geen bewijs, hetzij van kennisgeving, hetzij van afgifte van documenten is ontvangen, indien aan de in lid 2 van artikel 15 bepaalde voorwaarden is voldaan.
2. De Spaanse Staat verklaart dat de in artikel 16 vermelde termijn zestien maanden bedraagt, te rekenen van de dag van de beslissing.
3. De Secretaria General Técnica, Subdirección de Cooperación Juridica Internacional, Ministerio de Justicia, San Bernardo 45, 28015 Madrid, wordt door de Spaanse Staat aangewezen als de Centrale Autoriteit die de formulieren voor een verklaring, gelijk aan het bij de Overeenkomst gevoegde model, kan afgeven.


text: Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Cyprus : 26 oktober 1982 (inwerkingtreding : 1 juni 1983).


text: Artikel  M. Overeenkomstig de bepalingen van artikel 8-1 en van artikel 9, 1e alinea, van de Overeenkomst van 6 februari 1965 tussen het Koninkrijk België en de Democratische Republiek Kongo houdende de Statuten van het " Belgisch-Kongolees Fonds voor Delging en Beheer ", de Belgische Regering heeft, voor een termijn van zes jaar aanvangend op 1 juli 1995, de heer Van de Voorde, Aloïs, Secretaris-Generaal van het Ministerie van Financiën, aangeduid tot bestuurder en voorzitter en de heer Vandamme, Luc, lid van het federaal Planbureau, aangeduid tot bestuurder.