text:
Artikel    1 . De tekst van de Titels II tot en met IV van het Verdrag (artikelen 19 tot en met 56) en het Tweede Protocol, waarbij aan het Europese Hof voor de Rechten van de Mens de bevoegdheid wordt verleend advies uit te brengen, worden vervangen door de volgende Titel II van het Verdrag (artikelen 19 tot en met 51) :
" TITEL II. - Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
" Artikel 19. Instelling van het Hof.
Teneinde de nakoming te verzekeren van de verplichtingen die de Hoge Verdragsluitende Partijen in het Verdrag en de Protocollen daarbij op zich hebben genomen, wordt een Europees Hof voor de Rechten van de Mens ingesteld, hierna te noemen "het Hof". Het functioneert op een permanente basis.
" Artikel 20. Aantal rechters.
Het Hof bestaat uit een aantal rechters dat gelijk is aan het aantal Hoge Verdragsluitende Partijen.
" Artikel 21. Voorwaarden voor uitoefening van de functie 1. De rechters moeten het hoogst mogelijk zedelijk aanzien genieten en in zich verenigen de voorwaarden die worden vereist voor het uitoefenen van een hoge functie bij de rechterlijke macht, ofwel rechtsgeleerden zijn van erkende bekwaamheid.
2. De rechters hebben zitting in het Hof op persoonlijke titel.
3. Gedurende hun ambtstermijn mogen de rechters geen activiteiten verrichten die onverenigbaar zijn met hun onafhankelijkheid, onpartijdigheid of met de eisen van een volledige dagtaak; het Hof beslist over alle vragen met betrekking tot de toepassing van dit lid.
" Artikel 22. Verkiezing van rechters.
1. Voor elke Hoge Verdragsluitende Partij worden de rechters gekozen door de Parlementaire Vergadering, met een meerderheid van de uitgebrachte stemmen, uit een lijst van drie kandidaten, voorgedragen door de Hoge Verdragsluitende Partij.
2. Dezelfde procedure wordt gevolgd om het Hof aan te vullen in geval van toetreding van nieuwe Hoge Verdragsluitende Partijen en om tussentijdse vacatures te vervullen.
" Artikel 23. Ambtstermijn.
1. De rechters worden gekozen voor een periode van zes jaar. Zij zijn herkiesbaar. De ambtstermijn van de helft van de rechters die bij de eerste verkiezing zijn gekozen, eindigt evenwel na drie jaar.
2. De rechters van wie de ambtstermijn zal eindigen na de eerste periode van drie jaar, worden bij loting aangewezen door de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, onmiddellijk na hun verkiezing.
3. Teneinde zo veel mogelijk te bewerkstelligen dat elke drie jaar de ambtstermijn van de helft van de rechters wordt verlengd, kan de Parlementaire Vergadering, alvorens tot een volgende verkiezing over te gaan, besluiten dat de ambtstermijn van één of meer te verkiezen rechters een andere duur heeft dan zes jaar, doch ten hoogste negen en ten minste drie Jaar.
4. Ingeval het meer dan één ambtstermijn betreft en de Parlementaire Vergadering het voorgaande lid toepast, geschiedt de toedeling van de ambtstermijnen door middel van loting door de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa onmiddellijk na de verkiezing.
5. Een rechter die is verkozen ter vervanging van een rechter van wie de ambtstermijn niet is geëindigd, maakt de ambtstermijn van zijn voorganger af.
6. De ambtstermijn van rechters eindigt wanneer zij de leeftijd van 70 jaar bereiken.
7. De rechters blijven in functie tot hun vervanging. Zij handelen evenwel de zaken af die zij reeds in behandeling hebben.
" Artikel 24. Ontheffing uit het ambt.
Een rechter kan slechts van zijn functie worden ontheven indien de overige rechters bij een meerderheid van tweederde besluiten dat hij niet meer aan de vereiste voorwaarden voldoet.
" Artikel 25. Griffie en referendarissen.
Het Hof beschikt over een griffie, waarvan de taken en de organisatie worden vastgesteld in het reglement van het Hof. Het Hof wordt bijgestaan door referendarissen.
" Artikel 26. Hof in voltallige vergadering bijeen.
Het Hof in voltallige vergadering bijeen :
a. kiest zijn president en één of twee Vice-Presidenten voor een periode van drie jaar; zij zijn herkiesbaar;
b. stelt Kamers in voor bepaalde tijd;
c. kiest de Voorzitters van de Kamers van het Hof; zij zijn herkiesbaar;
d. neemt het reglement van het Hof aan; en
e. kiest de Griffier en één of twee Plaatsvervangend Griffiers.
" Artikel 27. Comités, Kamers en Grote Kamer.
1. Ter behandeling van bij het Hof aanhangig gemaakte zaken, houdt het Hof zitting in comités van drie rechters, in Kamers van zeven rechters en in een Grote Kamer van zeventien rechters. De Kamers van het Hof stellen comités in voor bepaalde tijd.
2. De rechter die is gekozen voor de betrokken Staat maakt van rechtswege deel uit van de Kamer en van de Grote Kamer; in geval van zijn ontstentenis of belet wijst die Staat een persoon aan om daarin als rechter zitting te hebben.
3. De Grote Kamer bestaat mede uit de President van het Hof, de Vice-Presidenten, de Voorzitters van de Kamers en andere rechters, aangewezen overeenkomstig het reglement van het Hof. Wanneer een zaak op grond van artikel 43 naar de Grote Kamer wordt verwezen, mag een rechter van de Kamer die uitspraak heeft gedaan, geen zitting nemen in de Grote Kamer, met uitzondering van de voorzitter van de Kamer en de rechter die daarin zitting had voor de betrokken Staat.
" Artikel 28. Verklaringen van niet-ontvankelijkheid van comités.
Een comité kan, met eenparigheid van stemmen, een individueel verzoekschrift, ingediend op grond van artikel 34, niet-ontvankelijk verklaren of van de rol schrappen, wanneer deze beslissing zonder nader onderzoek kan worden genomen. De beslissing geldt als einduitspraak.
" Artikel 29. Beslissingen van Kamers inzake ontvankelijkheid en gegrondheid.
1. Indien geen beslissing ingevolge artikel 28 is genomen, doet een Kamer uitspraak over de ontvankelijkheid en de gegrondheid van individuele verzoekschriften, ingediend op grond van artikel 34.
2. Een Kamer doet uitspraak over de ontvankelijkheid en de gegrondheid van interstatelijke verzoekschriften, ingediend op grond van artikel 33.
3. De beslissing inzake ontvankelijkheid wordt afzonderlijk genomen, tenzij het Hof, in uitzonderlijke gevallen, anders beslist.
" Artikel 30. Afstand van rechtsmacht ten gunste van de Grote Kamer.
Indien de bij een Kamer aanhangige zaak aanleiding geeft tot een ernstige vraag betreffende de interpretatie van het Verdrag of de Protocollen daarbij of wanneer de oplossing van een vraag aanhangig voor een Kamer een resultaat kan hebben dat strijdig is met een eerdere uitspraak van het Hof, kan de Kamer, te allen tijde voordat zij uitspraak doet, afstand doen van rechtsmacht ten gunste van de Grote Kamer, tenzij één van de betrokken partijen daartegen bezwaar maakt.
" Artikel 31. Bevoegdheden van de Grote Kamer.
De Grote Kamer,
a. doet uitspraak over op grond van artikel 33 of artikel 34 ingediende verzoekschriften wanneer een Kamer ingevolge artikel 30 afstand van rechtsmacht heeft gedaan of wanneer de zaak ingevolge artikel 43 naar de Grote Kamer is verwezen; en
b. behandelt verzoeken om advies, gedaan ingevolge artikel 47.
" Artikel 32. Rechtsmacht van het Hof.
1. De rechtsmacht van het Hof strekt zich uit tot alle kwesties met betrekking tot de interpretatie en de toepassing van het Verdrag en de Protocollen daarbij die aan het Hof worden voorgelegd zoals bepaald in de artikelen 33, 34 en 47.
2. In geval van een meningsverschil met betrekking tot de vraag of het Hof rechtsmacht heeft, beslist het Hof.
" Artikel 33. Interstatelijke zaken.
Elke Hoge Verdragsluitende Partij kan elke vermeende niet-nakoming van de bepalingen van het Verdrag en de Protocollen daarbij door een andere Hoge Verdragsluitende Partij bij het Hof aanhangig maken.
" Artikel 34. Individuele verzoekschriften.
Het Hof kan verzoekschriften ontvangen van ieder natuurlijk persoon, iedere niet-gouvernementele organisatie of iedere groep personen die beweert slachtoffer te zijn van een schending door een van de Hoge Verdragsluitende Partijen van de rechten die in het Verdrag of de Protocollen daarbij zijn vervat. De Hoge Verdragsluitende Partijen verplichten zich ertoe de doeltreffende uitoefening van dit recht op generlei wijze te belemmeren.
" Artikel 35. Voorwaarden voor ontvankelijkheid.
l. Het Hof kan een zaak pas in behandeling nemen nadat alle nationale rechtsmiddelen zijn uitgeput, overeenkomstig de algemeen erkende regels van internationaal recht, en binnen een termijn van zes maanden na de datum van de definitieve nationale beslissing.
2. Het Hof behandelt geen enkel individueel verzoekschrift, ingediend op grond van artikel 34, dat :
a. anoniem is, of
b. in wezen gelijk is aan een zaak die reeds eerder door het Hof is onderzocht of reeds aan een andere internationale instantie voor onderzoek of regeling is voorgelegd en geen nieuwe feiten bevat.
3. Het Hof verklaart elk individueel verzoekschrift, ingediend op grond van artikel 34, niet ontvankelijk, wanneer het van oordeel is dat dit niet verenigbaar is met de bepalingen van het Verdrag of de Protocollen daarbij, kennelijk ongegrond is of een misbruik betekent van het recht tot het indienen van een verzoekschrift.
4. Het Hof verwerpt elk verzoekschrift dat het ingevolge dit artikel als niet ontvankelijk beschouwt. Dit kan het in elk stadium van de procedure doen.
" Artikel 36. Tussenkomst door derden.
1. In alle zaken die voor een Kamer of de Grote Kamer aanhangig zijn, heeft een Hoge Verdragsluitende Partij waarvan een onderdaan verzoeker is het recht schriftelijke conclusies in te dienen en aan zittingen deel te nemen.
2. De President van het Hof kan, in het belang van een goede rechtsbedeling, elke Hoge Verdragsluitende Partij die geen partij bij de procedure is of elke belanghebbende die niet de verzoeker is, uitnodigen schriftelijke conclusies in te dienen of aan zittingen deel te nemen.
" Artikel 37. Schrapping van de rol.
1. Het Hof kan in elk stadium van de procedure beslissen een verzoekschrift van de rol te schrappen wanneer de omstandigheden tot de conclusie leiden dat :
a. de verzoeker niet voornemens is zijn verzoekschrift te handhaven;
of
b. het geschil is opgelost; of
c. het om een andere door het Hof vastgestelde reden niet meer gerechtvaardigd is de behandeling van het verzoekschrift voort te zetten.
Het Hof zet de behandeling van het verzoekschrift evenwel voort, indien de eerbiediging van de in het Verdrag en de Protocollen daarbij omschreven rechten van de mens zulks vereist.
2. Het Hof kan beslissen een verzoekschrift opnieuw op de rol te plaatsen wanneer het van oordeel is dat de omstandigheden zulks rechtvaardigen.
" Artikel 38. Behandeling van de zaak en procedure voor minnelijke schikking.
1. Indien het Hof het verzoekschrift ontvankelijk verklaart :
a. zet het de behandeling van de zaak voort, tesamen met de vertegenwoordigers van de partijen en verricht, indien nodig, nader onderzoek, voor de goede voortgang waarvan de betrokken Staten alle noodzakelijke faciliteiten leveren;
b. stelt het zich ter beschikking van de betrokken partijen teneinde tot een minnelijke schikking van de zaak te komen op basis van eerbiediging van de in het Verdrag en de Protocollen daarbij omschreven rechten van de mens.
2. De in het eerste lid, letter b, omschreven procedure is vertrouwelijk.
" Artikel 39. Totstandbrenging van een minnelijke schikking.
Indien het tot een minnelijke schikking komt, schrapt het Hof de zaak van de rol bij een beslissing, die beperkt blijft tot een korte uiteenzetting van de feiten en de bereikte oplossing.
" Artikel 40. Openbare zittingen en toegang tot de stukken.
1. De zittingen zijn openbaar, tenzij het Hof wegens buitengewone omstandigheden anders beslist.
2. De ter griffie gedeponeerde stukken zijn toegankelijk voor het publiek, tenzij de President van het Hof anders beslist.
" Artikel 41. Billijke genoegdoening.
Indien het Hof vaststelt dat er een schending van het Verdrag of van de Protocollen daarbij heeft plaatsgevonden en indien het nationale recht van de betrokken Hoge Verdragsluitende Partij slechts gedeeltelijk rechtsherstel toelaat, kent het Hof, indien nodig, een billijke genoegdoening toe aan de benadeelde.
" Artikel 42. Uitspraken van Kamers.
Uitspraken van Kamers gelden als einduitspraak in overeenstemming met de bepalingen van artikel 44, tweede lid.
" Artikel 43. Verwijzing naar de Grote Kamer.
1. Binnen een termijn van drie maanden na de datum van de uitspraak van een Kamer kan elke bij de zaak betrokken partij, in uitzonderlijke gevallen, verzoeken om verwijzing van de zaak naar de Grote Kamer.
2. Een college van vijf rechters van de Grote Kamer aanvaardt het verzoek indien de zaak aanleiding geeft tot een ernstige vraag betreffende de interpretatie of toepassing van het Verdrag of de Protocollen daarbij, dan wel een ernstige kwestie van algemeen belang.
3. Indien het college het verzoek aanvaardt, doet de Grote Kamer uitspraak in de zaak.
" Artikel 44. Einduitspraken.
1. De uitspraak van de Grote Kamer geldt als einduitspraak.
2. De uitspraak van een Kamer geldt als einduitspraak :
a. wanneer de partijen verklaren dat zij niet zullen verzoeken om verwijzing van de zaak naar de Grote Kamer; of
b. drie maanden na de datum van de uitspraak, indien niet is verzocht om verwijzing van de zaak naar de Grote Kamer; of
c. wanneer het college van de Grote Kamer het in artikel 43 bedoelde verzoek verwerpt.
3. De einduitspraak wordt openbaar gemaakt.
" Artikel 45. Redenen die aan uitspraken en beslissingen ten grondslag liggen.
1. Uitspraken, alsmede beslissingen waarbij verzoekschriften al dan niet ontvankelijk worden verklaard, dienen met redenen te worden omkleed.
2. Indien een uitspraak niet, geheel of gedeeltelijk, de eenstemmige mening van de rechters weergeeft, heeft iedere rechter het recht een uiteenzetting van zijn persoonlijke mening toe te voegen.
" Artikel 46. Bindende kracht en tenuitvoerlegging van uitspraken.
1. De Hoge Verdragsluitende Partijen verbinden zich ertoe zich te houden aan de einduitspraak van het Hof in de zaken waarbij zij partij zijn.
2. De einduitspraak van het Hof wordt toegezonden aan het Comité van Ministers, dat toeziet op de tenuitvoerlegging ervan.
" Artikel 47. Adviezen.
1. Het Hof kan, op verzoek van het Comité van Ministers, adviezen uitbrengen over rechtsvragen betreffende de interpretatie van het Verdrag en de Protocollen daarbij.
2. Deze adviezen mogen geen betrekking hebben op vragen die verband houden met de inhoud of strekking van de in Titel I van het Verdrag en de Protocollen daarbij omschreven rechten en vrijheden, noch op andere vragen waarvan het Hof of het Comité van Ministers kennis zou moeten kunnen nemen ten gevolge van het instellen van een procedure overeenkomstig het Verdrag.
3. Besluiten van het Comité van Ministers waarbij het Hof om advies wordt gevraagd, dienen te worden genomen met een meerderheid van de vertegenwoordigers die gerechtigd zijn in het Comité zitting te hebben.
" Artikel 48. Bevoegdheid van het Hof met betrekking tot adviezen.
Het Hof beslist of een verzoek om advies van het Comité van Ministers behoort tot zijn bevoegdheid als omschreven in artikel 47.
" Artikel 49. Redenen die aan adviezen ten grondslag liggen.
1. Adviezen van het Hof dienen met redenen te worden omkleed.
2. Indien een advies niet, geheel of gedeeltelijk, de eenstemmige mening van de rechters weergeeft, heeft iedere rechter het recht een uiteenzetting van zijn persoonlijke mening toe te voegen.
3. Adviezen van het Hof worden ter kennis gebracht van het Comité van Ministers.
" Artikel 50. Kosten van het Hof.
De kosten van het Hof worden gedragen door de Raad van Europa.
" Artikel 51. Voorrechten en immuniteiten van de rechters.
De rechters genieten, gedurende de uitoefening van hun functie, de voorrechten en immuniteiten bedoeld in artikel 40 van het Statuut van de Raad van Europa en de op grond van dat artikel gesloten overeenkomsten."
 Art.    2 . 1. Titel V van het Verdrag wordt Titel III van het Verdrag; artikel 57 van het Verdrag wordt artikel 52 van het Verdrag; de artikelen 58 en 59 van het Verdrag komen te vervallen, en de artikelen 60 tot en met 66 van het Verdrag worden respectievelijk de artikelen 53 tot en met 59 van het Verdrag.
2. Titel I van het Verdrag is getiteld "Rechten en Vrijheden" en de nieuwe Titel III van het Verdrag "Diverse Bepalingen". De artikelen 1 tot en met 18 en de nieuwe artikelen 52 tot en met 59 van het Verdrag worden voorzien van de titels als vermeld in de Bijlage bij dit Protocol.
3. In het nieuwe artikel 56, eerste lid, worden de woorden "met inachtneming van het vierde lid van dit artikel" tussengevoegd na het woord "Verdrag"; in het vierde lid worden de woorden "de Commissie" en "overeenkomstig artikel 25 van dit Verdrag" vervangen door de woorden "het Hof", respectievelijk "zoals bepaald in artikel 34 van het Verdrag". In het nieuwe artikel 58, vierde lid worden de woorden "overeenkomstig de bepalingen van artikel 63" vervangen door de woorden "overeenkomstig artikel 56".
4. Het Protocol bij het Verdrag wordt als volgt gewijzigd :
a. de artikelen worden voorzien van de titels als vermeld in de Bijlage bij dit Protocol, en
b. in artikel 4, laatste volzin, worden de woorden "van artikel 63" vervangen door de woorden "van artikel 56".
5. Het Vierde Protocol wordt als volgt gewijzigd :
a. de artikelen worden voorzien van de titels als vermeld in de Bijlage bij dit Protocol;
b. in artikel 5, derde lid, worden de woorden "van artikel 63" vervangen door de woorden "van artikel 56"; er wordt een nieuw vijfde lid toegevoegd, dat als volgt luidt : " Iedere Staat die een verklaring heeft afgelegd in overeenstemming met het eerste of tweede lid van dit artikel, kan te allen tijde daarna voor één of meer gebieden waarop de verklaring betrekking heeft, verklaren dat hij de bevoegdheid van het Hof aanvaardt om kennis te nemen van verzoekschriften van natuurlijke personen, niet-gouvernementele organisaties of groepen personen, bedoeld in artikel 34 van het Verdrag, ten aanzien van de artikelen 1 tot en met 4 van dit Protocol of één of meer van deze artikelen. " ; en
c. het tweede lid van artikel 6 komt te vervallen.
6. Het Zesde Protocol wordt als volgt gewijzigd :
a. de artikelen worden voorzien van de titels als vermeld in de Bijlage bij dit protocol, en
b. in artikel 4 worden de woorden "krachtens artikel 64" vervangen door de woorden "krachtens artikel 57".
7. Het Zevende Protocol wordt als volgt gewijzigd :
a. de artikelen worden voorzien van de titels als vermeld in de Bijlage bij dit Protocol;
b. in artikel 6, vierde lid, worden de woorden artikel 63" vervangen door de woorden "artikel 56"; er wordt een nieuw zesde lid toegevoegd, dat als volgt luidt :
" ledere Staat die een verklaring heeft afgelegd in overeenstemming met het eerste of tweede lid van dit artikel, kan te allen tijde daarna voor één of meer gebieden waarop de verklaring betrekking heeft, verklaren dat hij de bevoegdheid van het Hof aanvaardt om kennis te nemen van verzoekschriften van natuurlijke personen, niet-gouvernementele organisaties of groepen personen, bedoeld in artikel 34 van het Verdrag, ten aanzien van de artikelen 1 tot en met 5 van dit Protocol. " en
c. het tweede lid van artikel 7 komt te vervallen.
8. Het Negende Protocol wordt ingetrokken.
 Art.    3 . 1. Dit Protocol staat open voor ondertekening door de Lidstaten van de Raad van Europa die het Verdrag hebben ondertekend, die blijk kunnen geven van het feit dat zij ermede instemmen te worden gebonden door middel van :
a. ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, of
b. ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, gevolgd door bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
2. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
 Art.    4 . Dit Protocol treedt in werking op de eerste dag van de maand die volgt na het verstrijken van een tijdvak van een jaar na de datum waarop alle Partijen bij het Verdrag hun instemming door dit Protocol te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht overeenkomstig bepalingen van artikel 3. De verkiezing van nieuwe rechters kan plaatsvinden en alle noodzakelijke stappen voor de instelling van het nieuwe Hof kunnen worden ondernomen, in overeenstemming met de bepalingen van dit Protocol, vanaf de datum waarop alle Partijen bij het Verdrag hun instemming door dit Protocol te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht.
(NOTA : Inwerkingtreding vastgesteld op 01-11-1998 door V 1994-05-11/37)
 Art.    5 . 1. Onverminderd de bepalingen van het derde en vierde lid hieronder eindigt de ambtstermijn van de rechters, de leden van de Commissie de griffier en de plaatsvervangend griffier op de datum van inwerkingtreding van dit Protocol.
2. Verzoekschriften die bij de Commissie aanhangig zijn en die op de datum van inwerkingtreding van dit Protocol nog niet ontvankelijk zijn verklaard, worden door het Hof behandeld in overeenstemming met de bepalingen van dit Protocol.
3. Verzoekschriften die op de datum van inwerkingtreding van dit Protocol ontvankelijk zijn verklaard, worden gedurende een jaar nadien afgehandeld door leden van de Commissie. Verzoekschriften die gedurende deze termijn niet zijn afgehandeld, worden doorgezonden naar het Hof, dat ze als ontvankelijke verzoekschriften behandelt in overeenstemming met de bepalingen van dit Protocol.
4. Ten aanzien van verzoekschriften waarvoor de Commissie, na de inwerkingtreding van dit Protocol, een rapport heeft aangenomen in overeenstemming met het oude artikel 31 van het Verdrag, wordt het rapport toegezonden aan de partijen, die niet de vrijheid hebben dit openbaar te maken. In overeenstemming met de bepalingen die vóór de inwerkingtreding van dit Protocol van toepassing waren, kan een zaak worden verwezen naar het Hof. Het college van de Grote Kamer beslist of één van de Kamers dan wel de Grote Kamer in de zaak uitspraak zal doen. Indien een Kamer uitspraak doet, geldt de uitspraak van de Kamer als einduitspraak. Zaken die niet naar het Hof worden verwezen, worden behandeld door het Comité van Ministers, dat handelt in overeenstemming met de bepalingen van het oude artikel 32 van het Verdrag.
5. Zaken die bij hel Hof aanhangig zijn en die op de datum van inwerkingtreding van dit Protocol nog niet zijn afgehandeld, worden doorgezonden naar de Grote Kamer van het Hof, die ze behandelt in overeenstemming met de bepalingen van dit Protocol.
6. Zaken die bij het Comité van Ministers aanhangig zijn en die op de datum van inwerkingtreding van dit Protocol nog niet zijn afgehandeld ingevolge het oude artikel 32 van het Verdrag, worden door het Comité van Ministers afgedaan in overeenstemming met dat artikel.
 Art.    6 . Wanneer een Hoge Verdragsluitende Partij door middel van een verklaring ingevolge het oude artikel 25 of het oude artikel 46 van het Verdrag slechts de bevoegdheid van de Commissie of de rechtsmacht van het Hof heeft erkend ten aanzien van zaken die zijn ontstaan na of zijn gebaseerd op feiten die zich hebben voorgedaan na bedoelde verklaring, blijft deze beperking gelden voor de rechtsmacht van het Hof op grond van dit Protocol.
 Art.    7 . De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa stelt de Lidstaten van de Raad van Europa in kennis van :
a. iedere ondertekening;
b. de nederlegging van iedere akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring;
c. de datum van inwerkingtreding van dit Protocol of één van de bepalingen daarvan in overeenstemming met artikel 4, en
d. iedere andere handeling, kennisgeving of mededeling met betrekking tot dit Protocol.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd, dit Protocol hebben ondertekend.
Gedaan te Straatsburg, 11 mei 1994, in de Engelse en de Franse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek, in één exemplaar, dat zal worden nedergelegd in het archief van de Raad van Europa. De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa doet een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift toekomen aan elke Lidstaat van de Raad van Europa.
 BIJLAGEN.
 Art.  N. Bijlage. Titels van de artikelen, toe te voegen aan de tekst van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden - en de Protocollen daarbij
Artikel 1 - Verplichting tot eerbiediging van de rechten van de mens
Artikel 2 - Recht op leven
Artikel 3 - Verbod van foltering
Artikel 4 - Verbod van slavernij en dwangarbeid
Artikel 5 - Recht op vrijheid en veiligheid
Artikel 6 - Recht op een eerlijk proces
Artikel 7 - Geen straf zonder wet
Artikel 8 - Recht op eerbiediging van prive-, familie- en gezinsleven
Artikel 9 - Vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst
Artikel 10 - Vrijheid van meningsuiting
Artikel 11 - Vrijheid van vergadering en vereniging
Artikel 12 - Recht te huwen
Artikel 13 - Recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel
Artikel 14 - Verbod van discriminatie
Artikel 15 - Afwijking in geval van noodtoestand
Artikel 16 - Beperkingen op politieke activiteiten van vreemdelingen
Artikel 17 - Verbod van misbruik van recht
Artikel 18 - Inperking van de toepassing van beperkingen op rechten
Artikel 52 - Verzoeken om inlichtingen van de Secretaris-Generaal
Artikel 53 - Waarborging van bestaande rechten van de mens
Artikel 54 - Bevoegdheden van het Comite van Ministers
Artikel 55 - Uitsluiting van andere wijzen van geschillenregeling
Artikel 56 - Territoriale werkingssfeer
Artikel 57 - Voorbehouden
Artikel 58 - Opzegging
Artikel 59 - Ondertekening en bekrachtiging

Protocol
Artikel 1 - Bescherming van eigendom
Artikel 2 - Recht op onderwijs
Artikel 3 - Recht op vrije verkiezingen
Artikel 4 - Territoriale werkingssfeer
Artikel 5 - Verhouding tot het Verdrag
Artikel 6 - Ondertekening en bekrachtiging

Vierde Protocol
Artikel 1 - Verbod van vrijheidsbeneming wegens schulden
Artikel 2 - Vrijheid van verplaatsing
Artikel 3 - Verbod van uitzetting van onderdanen
Artikel 4 - Verbod van collectieve uitzetting van vreemdelingen
Artikel 5 - Territoriale werkingssfeer
Artikel 6 - Verhouding tot het Verdrag
Artikel 7 - Ondertekening en bekrachtiging

Zesde Protocol
Artikel 1 - Afschaffing van de doodstraf
Artikel 2 - Doodstraf in tijd van oorlog
Artikel 3 - Verbod van afwijkingen
Artikel 4 - Verbod van voorbehouden
Artikel 5 - Territoriale werkingssfeer
Artikel 6 - Verhouding tot het Verdrag
Artikel 7 - Ondertekening en bekrachtiging
Artikel 8 - Inwerkingtreding
Artikel 9 - Taken van de depositaris

Zevende Protocol
Artikel 1 - Procedurele waarborgen met betrekking tot de uitzetting

van vreemdelingen
Artikel 2 - Recht op hoger beroep in strafzaken
Artikel 3 - Schadeloosstelling in geval van gerechtelijke dwaling
Artikel 4 - Recht om niet tweemaal te worden berecht of gestraft
Artikel 5 - Gelijke rechten van echtgenoten
Artikel 6 - Territoriale werkingssfeer
Artikel 7 - Verhouding tot het Verdrag
Artikel 8 - Ondertekening en bekrachtiging
Artikel 9 - Inwerkingtreding
Artikel 10 - Taken van de depositaris
De bekrachtigingsoorkonde van België werd neergelegd op 10 januari 1997. Dit Protocol is nog niet in werking getreden. De datum van inwerkingtreding alsmede de lijst van de gebonden Staten zullen later gepubliceerd worden.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . Doel.
Deze bijlage heeft tot doel te voorzien in richtlijnen en regelingen voor een doeltreffende uitvoering van het Verdrag in de Partijen die getroffen landen in de Aziatische regio zijn, gelet op de bijzondere omstandigheden van die regio.
 Art.    2 . Bijzondere omstandigheden van de Aziatische regio.
Bij de nakoming van hun verplichtingen ingevolge het Verdrag nemen de Partijen, in voorkomend geval, de volgende bijzondere omstandigheden in aanmerking die in uiteenlopende mate van toepassing zijn op de Partijen die getroffen landen in deze regio zijn:
a) de in verhouding grote omvang van de gebieden op hun grondgebieden die zijn getroffen door of kwetsbaar zijn voor woestijnvorming en verdroging en de grote verscheidenheid van deze gebieden wat betreft klimaat, topografische situatie, grondgebruik en sociaal-economische stelsels;
b) de zware druk op natuurlijke rijkdommen ten behoeve van de middelen van bestaan;
c) het bestaan van produktiestelsels, rechtstreeks verband houdend met de alom heersende armoede, die leiden tot aantasting van de grond en druk op de schaarse watervoorraden;
d) de ingrijpende gevolgen van de situatie van de wereldeconomie en sociale problemen zoals armoede, slechte gezondheid en ondervoeding, het niet kunnen veiligstellen van de voedselvoorziening, migratie, ontheemden en bevolkingsdynamiek;
e) hun groeiende, doch nog altijd ontoereikende, capaciteit en institutionele kaders om nationale problemen m.b.t. woestijnvorming en verdroging te kunnen aanpakken; en
f) hun behoefte aan internationale samenwerking om doelstellingen van duurzame ontwikkeling na te streven die verband houden met het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van verdroging.
 Art.    3 . Kader voor nationale actieprogramma's.
1. Nationale actieprogramma's dienen een integrerend deel uit te maken van een meer omvattend nationaal beleid inzake duurzame ontwikkeling van de Partijen die getroffen landen in de regio zijn.
2. De Partijen die getroffen landen zijn, ontwikkelen, waar nodig, nationale actieprogramma's in overeenstemming met de artikelen 9 tot en met 11 van het Verdrag, daarbij bijzondere aandacht bestedend aan artikel 10, tweede lid, letter f. Zo nodig kunnen instellingen voor bilaterale en multilaterale samenwerking hierbij worden betrokken op verzoek van het betrokken getroffen land dat Partij is.
 Art.    4 . Nationale actieprogramma's.
1. Bij de opstelling en uitvoering van nationale actieprogramma's kunnen de Partijen die getroffen landen in de regio zijn, overeenkomstig hun onderscheiden omstandigheden en beleid, onder andere, naar gelang het geval:
a) daarvoor in aanmerking komende organen aanwijzen die zijn belast met de opstelling, coördinatie en uitvoering van hun actieprogramma's;
b) getroffen bevolkingsgroepen, met inbegrip van plaatselijke gemeenschappen, betrekken bij de uitwerking, coördinatie en uitvoering van hun actieprogramma's door middel van op plaatselijk niveau aangestuurd overleg, met medewerking van de plaatselijke overheden en de desbetreffende nationale en niet-gouvernementele organisaties;
c) de toestand van het milieu en getroffen gebieden opnemen om de oorzaken en gevolgen van woestijnvorming vast te stellen en prioriteitsterreinen voor het optreden te bepalen;
d) met participatie van getroffen bevolkingsgroepen afgeronde en lopende programma's voor het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van verdroging evalueren teneinde een strategie uit te stippelen en activiteiten uit te werken in hun actieprogramma's;
e) technische en financiële programma's opstellen op basis van de informatie ontleend aan de in de letters a tot en met d bedoelde activiteiten;
f) procedures en referentiepunten ontwikkelen en gebruiken ter evaluatie van de uitvoering van hun actieprogramma's;
g) een geïntegreerd beheer van stroomgebieden, het behoud van bodemrijkdommen en de uitbreiding en het efficiënte gebruik van watervoorraden te bevorderen;
h) informatie, evaluatie, follow-up en waarschuwingssystemen in regio's die vatbaar zijn voor woestijnvorming en verdroging verbeteren en/of tot stand brengen, daarbij klimatologische, meteorologische, hydrologische, biologische en andere relevante factoren in aanmerking nemend; en
i) waar het internationale samenwerking, met inbegrip van financiële en technische middelen betreft, in een geest van partnerschap passende regelingen formuleren ter ondersteuning van hun actieprogramma's.
2. Overeenkomstig artikel 10 van het Verdrag dient in de algemene strategie van nationale actieprogramma's de nadruk te worden gelegd op geïntegreerde plaatselijke ontwikkelingsprogramma's voor getroffen gebieden, gebaseerd op participatiemechanismen en op het integreren van strategieën voor armoedebestrijding in inspanningen gericht op het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van verdroging. Sectoriële maatregelen in actieprogramma's dienen te worden gebundeld op prioriteitsterreinen die rekening houden met de grote verscheidenheid aan getroffen gebieden in de in artikel 2, letter a, bedoelde regio.
 Art.    5 . Subregionale en gezamenlijke actieprogramma's.
1. Op grond van artikel 11 van het Verdrag kunnen de Partijen die getroffen landen in Azië zijn onderling overeenkomen, waar mogelijk, overleg te plegen en samen te werken met andere Partijen om subregionale of gezamenlijke actieprogramma's op te stellen en uit te voeren, naar gelang het geval, ter aanvulling van nationale actieprogramma's en ter vergroting van de doelmatigheid van de uitvoering daarvan. In beide gevallen kunnen de betrokken Partijen gezamenlijk besluiten subregionale organisaties, met inbegrip van bilaterale of nationale organisaties, of gespecialiseerde instellingen te belasten met taken die verband houden met de opstelling, coördinatie en uitvoering van programma's. Deze organisaties of instellingen kunnen ook fungeren als steunpunt ter stimulering en coördinering van maatregelen ingevolge de artikelen 16 en 18 van het Verdrag.
2. Bij de opstelling en uitvoering van subregionale of gezamenlijke actieprogramma's zullen de Partijen die getroffen landen in de regio zijn, onder andere, waar mogelijk:
a) in samenwerking met nationale instellingen nagaan aan welke prioriteiten met betrekking tot het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van verdroging beter kan worden gewerkt via dergelijke programma's en welke hiermee verband houdende activiteiten doelmatiger via dergelijke programma's zouden kunnen worden verricht;
b) de operationele capaciteiten en activiteiten van daarvoor in aanmerking komende regionale, subregionale en nationale instellingen evalueren;
c) tussen alle of enkele Partijen in de regio of subregio bestaande programma's met betrekking tot woestijnvorming en verdroging beoordelen alsook het verband tussen die programma's en nationale actieprogramma's;
en
d) wanneer het internationale samenwerking, met inbegrip van financiële en technische middelen, betreft, in een geest van partnerschap passende bilaterale en/of multilaterale regelingen formuleren ter ondersteuning van de programma's.
3. Subregionale of gezamenlijke actieprogramma's kunnen mede omvatten:
overeengekomen gezamenlijke programma's voor duurzaam beheer van grensoverschrijdende natuurlijke rijkdommen die verband houden met woestijnvorming, prioriteiten voor coördinatie en andere activiteiten op het gebied van capaciteitsvergroting, wetenschappelijke en technische samenwerking, met name waarschuwingssystemen voor verdroging en uitwisseling van informatie, en middelen om de desbetreffende subregionale en andere organisaties of instellingen te versterken.
 Art.    6 . Regionale activiteiten.
Regionale activiteiten om subregionale of gezamenlijke actieprogramma's kracht bij te zetten kunnen, onder andere, omvatten:
maatregelen gericht op versterking van instellingen en mechanismen voor coördinatie en samenwerking op nationaal, subregionaal en regionaal niveau, en op het bevorderen van de toepassing van de artikelen 16 tot en met 19 van het Verdrag. Deze activiteiten kunnen tevens behelzen:
a) het bevorderen en verbeteren van netwerken voor technische samenwerking;
b) het inventariseren van technologieën, kennis, know-how en werkwijzen, alsmede traditionele en plaatselijke technologieën en know-how, en het bevorderen van de verspreiding en de gebruikmaking daarvan;
c) het evalueren van de behoeften aan technologie-overdracht en het bevorderen van de aanpassing en de toepassing van die technologieën; en
e) het stimuleren van bewustmakingprogramma's en het bevorderen van capaciteitsvergroting op alle niveaus, het versterken van opleiding, onderzoek & ontwikkeling en het opzetten van systemen voor vorming van arbeidskrachten.
 Art.    7 . Financiële middelen en mechanismen.
1. De Partijen bevorderen, gezien het belang van het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van verdroging in de Aziatische regio, het beschikbaar (doen) stellen van aanzienlijke financiële middelen en de beschikbaarheid van financiële mechanismen, zulks overeenkomstig de artikelen 20 en 21 van het Verdrag.
2. In overeenstemming met het Verdrag en op basis van de in artikel 8 bedoelde coördinerende mechanismen en overeenkomstig hun nationale ontwikkelingsbeleid zullen de Partijen die getroffen landen in de regio zijn, afzonderlijk of gezamenlijk:
a) maatregelen treffen ter rationalisering en versterking van mechanismen om gelden te verschaffen via overheidsinvesteringen en particuliere investeringen, reneinde duidelijk omschreven resultaten te bereiken in het optreden gericht op het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van verdroging;
b) behoeften aan internationale samenwerking ter ondersteuning van nationale inspanningen inventariseren, met name financiële, technische en technologische; en
c) de participatie bevorderen van instellingen voor bilaterale en/of multilaterale financiële samenwerking teneinde zorg te dragen voor de uitvoering van het Verdrag.
3. De Partijen stroomlijnen, voor zover mogelijk, de procedures om gelden te sluizen naar de Partijen die getroffen landen in de regio zijn.
 Art.    8 . Mechanismen voor samenwerking en coördinatie.
1. Via de ingevolge artikel 4, eerste lid, letter a, aangewezen daarvoor in aanmerking komende lichamen kunnen de Partijen die getroffen landen zijn en andere Partijen in de regio, waar mogelijk, mechanismen opzetten, onder andere voor de volgende doeleinden:
a) het uitwisselen van informatie, ervaring, kennis en know-how;
b) de samenwerking en de coördinatie van maatregelen, met inbegrip van bilaterale en multilaterale regelingen, op subregionaal en regionaal niveau;
c) het bevorderen van wetenschappelijke, technische, technologische en financiële samenwerking ingevolge de artikelen 5 tot en met 7;
d) het inventariseren van behoeften aan samenwerking met het buitenland;
en
e) de follow-up en evaluatie van de uitvoering van actieprogramma's.
2. Via de ingevolge artikel 4, eerste lid, letter a, aangewezen daarvoor in aanmerking komende lichamen kunnen de Partijen die getroffen landen zijn en andere Partijen in de regio, waar mogelijk, tevens overleg plegen en zorgen voor coördinatie met betrekking tot nationale, subregionale en gezamenlijke actieprogramma's. Zij kunnen, waar mogelijk, andere Partijen en de desbetreffende intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties daarbij betrekken. Deze coördinatie dient, onder andere, te streven naar overeenstemming over mogelijkheden voor internationale samenwerking in overeenstemming met de artikelen 20 en 21 van het Verdrag, de technische samenwerking uit te breiden en middelen te sluizen, opdat deze daadwerkelijk worden gebruikt.
3. De Partijen die getroffen landen in de regio zijn, houden periodieke coördinatiebijeenkomsten en het permanente secretariaat kan, op hun verzoek, overeenkomstig artikel 23 van het Verdrag, het beleggen van deze coördinatiebijeenkomsten vergemakkelijken door:
a) advies te geven over het opzetten van effectieve coördinatieregelingen, gebruik makend van de ervaring opgedaan met andere regelingen ter zake;
b) informatie te verstrekken aan de desbetreffende bilaterale en multilaterale organen met betrekking tot coördinatiebijeenkomsten, en te stimuleren dat deze daarbij actief worden betrokken; en
c) andere informatie te verstrekken die van belang kan zijn bij het tot stand brengen of verbeteren van de coördinatie.
 BIJLAGE.
 Art.  N1. Bijlage 1. Protocol en Bijlage I-IV.

 Datum van

 neerlegging van

 de

 bekrachtigings-

 oorkonde (B) de

Voorbehoud

Staten

 toetredings-(T),

(VOORB.)

Datum

 de

 Verklaring

van

 goedkeurings-(G)

(VERKL.)

inwerkingtreding

 of de

 Statenopvolging

 (S)

Afghanistan

1 november 1995

 25 december 1996
Algerie

22 mei 1996

 25 december 1996
Angola

 30 juni 1997

28 september 1997
Antigua en

 6 juni 1997

 4 september 1997
Barbuda
Argentinie

 6 januari 1997

6 april 1997
Bangladesh

 26 januari 1996

 25 december 1996
Barbados (Eil.)
14 mei 1997 (T)

 12 augustus 1997
Belgie

 30 juni 1997 (T)

28 september 1997
Benin

29 augustus 1996

25 december 1996
Bolivia

1 augustus 1996

 25 december 1996
Botswana

 11 september 1996

 25 december 1996
Brazilie

 25 juni 1997

23 september 1997
Burkina Faso

 26 januari 1996

 25 december 1996
Burundi

6 januari 1997

6 april 1996
Canada

 1 december 1995

 25 december 1996
Centraal

 5 september 1996

25 december 1996
Afrikaanse Rep.
China

18 februari 1997

19 mei 1997
Cuba

 13 maart 1997

 11 juni 1997
Denemarken

 22 december 1995

25 december 1996
Djibouti

 12 juni 1997

10 september 1997
Dominikaanse

 26 juni 1997

25 december 1996
Rep.
Duitsland

10 juli 1996 (T)

25 december 1996
Ecuador

6 september 1995

25 december 1996
Egypte

 7 juli 1995

 25 december 1996
Erytherea

14 augustus 1996

25 december 1996
Ethiopie

 27 juni 1997

25 september 1997
Finland

20 september 1995 (G)

 25 december 1996
Frankrijk

12 juni 1997

10 september 1997
Gabon

6 september 1996 (T)

25 december 1996
Gambia

 11 juni 1996

25 december 1996
Ghana

27 december 1996

27 augustus 1997
Grenada

28 mei 1997 (T)

 27 augustus 1997
(Eil. v.)
Griekenland

5 mei 1997

3 augustus 1997
Groot-

 18 oktober 1996

 16 januari 1997
Brittannie
Guinea

 27 juni 1997

25 september 1997
(Equatoriaal)
Guinee

 23 juni 1997

25 december 1996
Guinee Bissau

27 oktober 1995

 25 december 1996
Guyana

 26 juni 1997 (T)

25 september 1996
Haiti

25 september 1996

 25 december 1996
Honduras

 25 juni 1997

23 september 1997
IJsland

3 juni 1997 (T)

 1 september 1997
India

17 december 1996

17 maart 1997
Iran

 29 april 1997

 28 juli 1997
Israel

 26 maart 1996

 25 december 1996
Italie

 23 juni 1997

21 september 1997
Ivoorkust

4 maart 1997

2 juni 1997
Jemen

14 januari 1997 (T)

 14 april 1997
Jordanie

 21 oktober 1996

 19 januari 1997
Kaapverdische

8 mei 1995

25 december 1996
Eil.
Kameroen

 29 mei 1997

 27 augustus 1997
Kenya

24 juni 1997

22 september 1997
Koeweit

27 juni 1997

25 september 1997
Laos

 20 september 1996 (G)

 25 december 1996
Lesotho

12 september 1995

 25 december 1996
Libanon

16 mei 1996

 25 december 1996
Libie

22 juli 1996

25 december 1996
Luxemburg

4 februari 1997

 5 mei 1997
Madagaskar

 25 juni 1997

23 september 1997
Malawi

 13 juni 1996

25 december 1996
Maleisie

 25 juni 1997

23 september 1997
Mali

 31 oktober 1995

 25 december 1996
Marokko

7 november 1996

 6 januari 1997
Mauritanie

 7 augustus 1996

 25 december 1996
Mauritius

23 januari 1996

 25 december 1996
(Rep. v.)
Mexico

 3 april 1996

25 december 1996
Micronesia

 25 maart 1996

 25 december 1996
Mongolie

 3 september 1996

25 december 1996
Mozambique

 13 maart 1997

 11 juni 1997
Myanmar

2 januari 1997 (T)

2 april 1997
Namibia

16 mei 1997

 14 augustus 1997
Nederland

27 juni 1995 (G)

25 december 1996
Nepal

15 oktober 1996

 13 januari 1997
Nigeria

19 januari 1996

 25 december 1996
Noorwegen

30 augustus 1996

25 december 1996
Oezbekistan

31 oktober 1995

 25 december 1996
Oman

 23 juli 1996 (T)

25 december 1996
Oostenrijk

 2 juni 1997 (T)

 31 augustus 1997
Pakistan

 24 februari 1997

25 mei 1997
Panama

 4 april 1996

25 december 1996
Paraguay

 15 januari 1997

 15 april 1997
Peru

 9 november 1995

 25 december 1996
Portugal

 1 april 1996

25 december 1996
Senegal

26 juni 1995

25 december 1996
Seychellen

 26 juni 1997

24 september 1997
St Kitts en

30 juni 1997

28 september 1997
Nevis
Spanje

 30 januari 1996

 25 december 1996
Sudan

24 november 1995

25 december 1996
Swaziland

7 oktober 1996

5 januari 1997
Syrie

10 juni 1997

8 september 1997
Tanzania

 19 juni 1997

17 september 1997
Togo

 4 oktober 1995(G)

 25 december 1996
Tsjaad

 27 september 1996

 25 december 1996
Tunesie

11 oktober 1995

 25 december 1996
Turkmenistan

 18 september 1996

 23 september 1997
Zambia

 19 september 1996

 25 december 1996
Zweden

 12 december 1996

25 december 1996
Zwitserland

19 januari 1996

 25 december 1996


text:
Artikel    1 . Werkingssfeer.
Deze Bijlage is van toepassing op Afrika, met betrekking tot elke Partij en in overeenstemming met het Verdrag, in het bijzonder artikel 7 daarvan, met het oog op het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging in aride, semi-aride en droge subhumide gebieden in Afrika.
 Art.    2 . Doel.
Deze Bijlage heeft tot doel op nationaal, subregionaal en regionaal niveau in Afrika en gelet op de bijzondere omstandigheden van Afrika:
a) maatregelen en regelingen vast te stellen, met inbegrip van de aard en processen van de hulp geboden door de Partijen die ontwikkelde landen zijn, in overeenstemming met de desbetreffende bepalingen van het Verdrag;
b) te voorzien in de doeltreffende en praktische toepassing van het Verdrag, gericht op het aanpakken van omstandigheden die eigen zijn aan Afrika, en
c) processen en activiteiten te bevorderen met betrekking tot het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging in aride, semi-aride en droge subhumide gebieden in Afrika.
 Art.    3 . Bijzondere omstandigheden van de Afrikaanse regio.
Bij de nakoming van hun verplichtingen ingevolge dit Verdrag nemen de Partijen, ter uitvoering van deze bijlage, een fundamentele aanpak aan, waarbij de volgende bijzondere omstandigheden van Afrika in aanmerking worden genomen:
a) de in verhouding grote omvang van de aride, semi-aride en droge subhumide gebieden:
b) het aanzienlijke aantal landen en bevolkingsgroepen die nadelige gevolgen ondervinden van woestijnvorming en het regelmatig voorkomen van ernstige droogte;
c) het grote aantal getroffen landen die geen zeekust hebben;
d) de alom heersende armoede in de meeste getroffen landen, het grote aantal minstontwikkelde landen daaronder en hun behoefte aan aanzienlijke bedragen aan buitenlandse hulp in de vorm van giften en zachte leningen, teneinde hun ontwikkelingsdoelstellingen na te streven;
e) de moeilijke sociaal-economische omstandigheden, verergerd door een verslechterende en schommelende ruilvoet, de buitenlandse-schuldenlast en politieke instabiliteit, hetgeen leidt tot binnenlandse, regionale en internationale migratie;
f) de grote afhankelijkheid van bevolkingsgroepen van natuurlijke rijkdommen voor hun middelen van bestaan die, gecompliceerd door de effecten van demografische tendensen en factoren, een zwakke technologische basis en niet-duurzame produktiewijzen, bijdraagt tot een ernstige achteruitgang van de hulpbronnen;
g) de ontoereikende institutionele en wettelijke kaders, de zwakke infrastructurele basis en de ontoereikende wetenschappelijke, technische en onderwijscapaciteit, hetgeen wezenlijke behoeften qua capaciteitsvergroting met zich brengt; en
h) de centrale rol van maatregelen gericht op het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging in de nationale ontwikkelingsprioriteiten van getroffen landen in Afrika.
 Art.    4 . Verplichtingen van de Partijen die landen in Afrika zijn.
1. Overeenkomstig hun onderscheiden mogelijkheden, verplichten de Partijen die landen in Afrika zijn zich ertoe:
a) het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging te kiezen als centrale strategie in hun inspanningen gericht op armoedebestrijding;
b) regionale samenwerking en integratie, in een geest van solidariteit en partnerschap gebaseerd op wederzijds belang, in programma's en activiteiten gericht op het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging, te bevorderen;
c) de bestaande instellingen die zich met woestijnvorming en verdroging bezighouden, te rationaliseren en te versterken en andere bestaande instellingen, voor zover van toepassing, daarbij te betrekken, teneinde deze doeltreffender te maken en te zorgen voor een efficiënt gebruik van de middelen;
d) de onderlinge uitwisseling van informatie over geschikte technologie, kennis, know-how en werkwijzen te bevorderen; en
e) rampenplannen tot stand te brengen, gericht op het inperken van de gevolgen van verdroging in gebieden die zijn aangetast door woestijnvorming en/of verdroging.
2. Overeenkomstig de algemene en specifieke verplichtingen genoemd in de artikelen 4 en 5 van het Verdrag, streven de Partijen die landen in Afrika zijn ernaar:
a) de nodige financiën uit hun nationale begrotingen te reserveren, overeenkomstig de nationale omstandigheden en mogelijkheden waaruit de nieuwe prioriteit blijkt die Afrika heeft toegekend aan het verschijnsel woestijnvorming en/of verdroging;
b) gaande zijnde hervormingen in de richting van verdergaande decentralisatie en beschikkingsrecht m.b.t. middelen te steunen en te stimuleren, alsmede de participatie van plaatselijke bevolkingsgroepen en gemeenschappen te versterken; en
c) nieuwe en aanvullende nationale financiële middelen te zoeken en beschikbaar te (doen) stellen en, als prioriteit, bestaande nationale mogelijkheden en faciliteiten om binnenlandse financiële middelen beschikbaar te (doen) stellen uit te breiden.
 Art.    5 . Verplichtingen van de Partijen die ontwikkelde landen zijn.
1. Bij de nakoming van hun verplichtingen ingevolge de artikelen 4, 6 en 7 van het Verdrag, geven de Partijen die ontwikkelde landen zijn prioriteit aan de Partijen die getroffen landen in Afrika zijn en in dit verband zullen zij:
a) hen bijstaan bij het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging door, onder meer, toegang te bieden tot financiële en/of andere middelen, en/of de toegang daartoe te vergemakkelijken, en de overdracht, aanpassing van en toegang tot geschikte milieu-technologieën en know-how te bevorderen, te financieren en/of de financiering daarvan te vergemakkelijken, zulks zoals onderling overeengekomen en in overeenstemming met het nationale beleid, daarbij in aanmerking nemend dat zij armoedebestrijding als centrale strategie hebben gekozen;
b) aanzienlijke middelen zullen blijven reserveren en/of meer middelen zullen toewijzen voor het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging; en
c) hen te helpen hun capaciteit te vergroten teneinde hen in staat te stellen hun institutionele kaders, alsmede hun wetenschappelijke en technische mogelijkheden, het vergaren en het analyseren van gegevens en onderzoek & ontwikkeling te verbeteren ten behoeve van het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging.
2. Andere landen die Partij zijn, kunnen ten titel van vrijwilligheid technologie, kennis en know-how met betrekking tot woestijnvorming en/of financiële middelen beschikbaar stellen aan de Partijen die getroffen landen in Afrika zijn. De overdracht van deze kennis, know-how en technieken wordt vergemakkelijkt door internationale samenwerking.
 Art.    6 . Kader voor strategische planning ten behoeve van duurzame ontwikkeling.
1. Nationale actieprogramma's dienen een centraal en integrerend deel uit te maken van een meer omvattend proces ter formulering van nationale beleidslijnen voor de duurzame ontwikkeling van de Partijen die getroffen landen in Afrika zijn.
2. Er dient een op overleg en participatie gebaseerd proces, waarbij overheden op het juiste niveau, plaatselijke bevolkingsgroepen, gemeenschappen en niet-gouvernementele organisaties zijn betrokken, op gang te worden gebracht om te voorzien in sturing voor een strategie met een flexibele planning teneinde voor een zo groot mogelijke participatie van plaatselijke bevolkingsgroepen en gemeenschappen te zorgen. Zo nodig kunnen instellingen voor bilaterale en multilaterale hulp bij dit proces worden betrokken op verzoek van een Partij die een getroffen land in Afrika is.
 Art.    7 . Tijdschema voor de opstelling van actieprogramma's.
In afwachting van de inwerkingtreding van dit Verdrag passen de Partijen die landen in Afrika zijn, in samenwerking met andere leden van de internationale gemeenschap, naar gelang het geval, voorlopig de bepalingen van het Verdrag toe, voor zover mogelijk, die betrekking hebben op het opstellen van nationale, subregionale en regionale actieprogramma's.
 Art.    8 . Inhoud van nationale actieprogramma's.
1. Overeenkomstig artikel 10 van het Verdrag dient in de algemene strategie van nationale actieprogramma's de nadruk te worden gelegd op geïntegreerde plaatselijke ontwikkelingsprogramma's voor getroffen gebieden, gebaseerd op participatiemechanismen en op het integreren van strategieën voor armoedebestrijding in inspanningen gericht op het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van verdroging. De programma's dienen gericht te zijn op vergroting van de capaciteit van plaatselijke autoriteiten en te zorgen voor actieve betrokkenheid van plaatselijke bevolkingsgroepen, gemeenschappen en groeperingen, waarbij de nadruk ligt op onderwijs en opleiding, inschakeling van nietgouvernementele organisaties met erkende deskundigheid en het verstrekken van gedecentraliseerde overheidsstructuren.
2. Nationale actieprogramma's dienen, waar mogelijk, de volgende algemene onderdelen te omvatten:
a) gebruikmaking, bij de opstelling en uitvoering van nationale actieprogramma's, van in het verleden opgedane ervaring bij het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging, rekening houdend met sociale, economische en ecologische omstandigheden;
b) inventarisatie van factoren die bijdragen tot woestijnvorming en/of verdaging en van beschikbare en benodigde middelen en capaciteiten, en totstandbrenging van passende beleidslijnen en institutionele en andere vormen van optreden en maatregelen die noodzakelijk zijn om deze verschijnselen te bestrijden en/of de gevolgen daarvan in te perken; en
c) vergroting van de participatie van plaatselijke bevolkingsgroepen en gemeenschappen, onder wie vrouwen, landbouwers en veehouders, en delegatie aan hen van meer verantwoordelijkheid met betrekking tot beheer.
3. Nationale actieprogramma's dienen, waar mogelijk, tevens het volgende te omvatten:
a) maatregelen ter verbetering van het economisch klimaat met het oog op armoedebestrijding:
(i) het vergroten van de kansen op inkomsten en werk, met name voor de armste leden van de gemeenschap, door:
- markten te ontwikkelen voor landbouw- en veeteeltprodukten;
- financiële instrumenten te creëren die aansluiten op de plaatselijke behoeften;
- diversificatie in de landbouw en het opzetten van landbouwbedrijven te stimuleren; en
- economische bedrijvigheid te ontwikkelen van para-agrarische en nietagrarische aard;
(ii) het verbeteren van de economische vooruitzichten van het platteland op de lange termijn door middel van de invoering van:
- impulsen voor renderende investeringen en toegang tot produktiemiddelen;
en
- een prijsbeleid, belastingpolitiek en handelsgebruiken die groei bevorderen;
(iii) het vaststellen en toepassen van een bevolkings- en migratiepolitiek om de bevolkingsdruk op het land te verminderen; en
(iv) het bevorderen van het gebruik van droogtebestendige gewassen en de toepassing van geïntegreerde landbouwsystemen voor droge gebieden ten behoeve van de veiligstelling van de voedselvoorziening;
b) maatregelen tot behoud van de natuurlijke rijkdommen:
(i) het zorgen voor geïntegreerd en duurzaam beheer van natuurlijke rijkdommen, met inbegrip van:
- akkerbouw- en weidegronden;
- flora en fauna;
- bossen;
- watervoorraden; en
- biologische diversiteit;
(ii) het verzorgen van opleidingen met betrekking tot en het stimuleren van bewustmakings- en milieu-educatieprogramma's en het verspreiden van kennis van technieken met betrekking tot duurzaam beheer van natuurlijke rijkdommen; en
(iii) het zorgen voor de ontwikkeling en het efficiënte gebruik van verschillende energiebronnen, het propageren van alternatieve bronnen van energie, met name zonne-energie, windenergie en biogas, en specifieke regelingen voor de overdracht, verwerving en aanpassing van daarvoor in aanmerking komende technologie om de druk op kwetsbare natuurlijke rijkdommen te verlichten;
c) maatregelen om de institutionele organisatie te verbeteren:
(i) het bepalen van de taken en verantwoordelijkheden van de centrale overheid en de plaatselijke overheden in het kader van een landinrichtingsbeleid;
(ii) het stimuleren van een beleid inzake actieve decentralisatie, het overhevelen van de verantwoordelijkheid m.b.t. het beheer en de besluitvorming naar de plaatselijke overheden, en het aanmoedigen van initiatieven en het op zich nemen van de verantwoordelijkheid door plaatselijke gemeenschappen en het opzetten van plaatselijke structuren;
en
(iii) het bijstellen, waar mogelijk, van het institutioneel en regelgevend kader voor het beheer van natuurlijke rijkdommen teneinde plaatselijke bevolkingsgroepen zekerheid te bieden wat betreft het beschikkingsrecht met betrekking tot land;
d) maatregelen om de kennis op het gebied van woestijnvorming te verbeteren:
(i) het bevorderen van onderzoek en het vergaren, verwerken en uitwisselen van gegevens betreffende de wetenschappelijke, technische en sociaaleconomische aspecten van woestijnvorming;
(ii) het verbeteren van nationale mogelijkheden wat betreft onderzoek en het vergaren, verwerken, uitwisselen en analyseren van gegevens, teneinde het inzicht te vergroten en de resultaten van de analyse te vertalen in operationele termen; en
(iii) het stimuleren van middellange- en lange-termijnstudies naar:
- sociaal-economische en culturele tendensen in getroffen gebieden;
- kwalitatieve en kwantitatieve trends m.b.t. natuurlijke rijkdommen; en
- de wisselwerking tussen klimaat en woestijnvorming; en
e) maatregelen om de gevolgen van verdroging te meten en te evalueren:
(i) het ontwikkelen van strategieën betreffende het evalueren van de effecten van natuurlijke klimaatschommelingen op verdroging en woestijnvorming in de regio en/of de gebruikmaking van voorspellingen van klimaatschommelingen over perioden van een seizoen tot meerdere jaren bij inspanningen gericht op het inperken van de gevolgen van verdroging;
(ii) het verbeteren van de capaciteit voor vroegtijdig waarschuwen en optreden, het efficiënt beheren van de nood- en voedselhulp en het verbeteren van de opslag- en distributiesystemen voor voedsel, beschermingsregelingen voor vee, en openbare werken en alternatieve middelen van bestaan in gebieden die vatbaar zijn voor verdroging; en
(iii) het meten en evalueren van de aantasting van het milieu om betrouwbare en tijdig beschikbare informatie te kunnen verschaffen over het proces en de dynamiek van de aantasting van hulpbronnen, teneinde betere beleidsvorming en optreden te vergemakkelijken.
 Art.    9 . Opstelling van nationale actieprogramma's en indicatoren voor de uitvoering en evaluatie.
Elke Partij die een getroffen land in Afrika is wijst een daarvoor in aanmerking komend nationaal coördinerend lichaam aan dat als katalysator fungeert bij de opstelling, uitvoering en evaluatie van haar nationale actieprogramma. Dit coördinerend lichaam zal in het licht van artikel 3 en waar mogelijk:
a) overgaan tot een inventarisatie en toetsing van ondernomen stappen, te beginnen met op plaatselijk niveau aangestuurd overleg, waarbij plaatselijke bevolkingsgroepen en gemeenschappen zijn betrokken en met medewerking van plaatselijke overheden, Partijen die ontwikkelde landen zijn en intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties, op basis van eerder overleg tussen de betrokkenen op nationaal niveau;
b) de beperkingen, behoeften en lacunes met betrekking tot ontwikkeling en duurzaam grondgebruik inventariseren en analyseren en praktische maatregelen aanbevelen teneinde het verrichten van dubbel werk te vermijden door optimaal gebruik te maken van daarvoor in aanmerking komende lopende activiteiten en het in praktijk brengen van de resultaten te bevorderen;
c) op interactieve flexibele benaderingen gebaseerde projectactiviteiten vergemakkelijken, opzetten en formuleren, teneinde te zorgen voor actieve deelneming van de bevolking in getroffen gebieden, de negatieve effecten van dergelijke activiteiten tot een minimum te beperken en de behoeften aan financiële hulp en technische samenwerking te inventariseren en prioriteren;
d) ter zake dienende, kwantificeerbare en gemakkelijk verifieerbare indicatoren bepalen ten behoeve van de beoordeling en evaluatie van nationale actieprogramma's, die stappen op de korte, middellange en lange termijn behelzen, en van de uitvoering van die programma's; en
e) voortgangsrapporten inzake de uitvoering van de nationale actieprogramma's opstellen.
 Art.    10 . Organisatorisch kader van subregionale actieprogramma's.
1. Op grond van artikel 4 van het Verdrag werken de Partijen die landen in Afrika zijn samen bij de opstelling en uitvoering van subregionale actieprogramma's voor Centraal-, Oost-, Noord-, Zuid- en West-Afrika en kunnen zij in verband hiermee de volgende taken delegeren aan de desbetreffende subregionale intergouvernementele organisaties:
a) optreden als steunpunt bij de opstelling van subregionale programma's en de coördinatie van de uitvoering daarvan;
b) helpen bij de opstelling en uitvoering van nationale actieprogramma's;
c) vergemakkelijken van de uitwisseling van informatie, ervaring en knowhow, alsmede adviseren met betrekking tot aanpassing van de nationale wetgeving; en
d) alle andere taken met betrekking tot de uitvoering van subregionale actieprogramma's.
2. Gespecialiseerde subregionale instellingen kunnen op verzoek zorgen voor ondersteuning en/of worden belast met de coördinatie van de activiteiten op de onder hun onderscheiden bevoegdheden vallende terreinen.
 Art.    11 . Inhoud en opstelling van subregionale actieprogramma's.
Subregionale actieprogramma's dienen te zijn gericht op zaken die beter op subregionaal niveau kunnen worden aangepakt. In die programma's dienen, waar nodig, mechanismen te worden ingesteld voor het beheer van gemeenschappelijke natuurlijke rijkdommen. Deze mechanismen dienen doeltreffende oplossingen te zoeken voor grensoverschrijdende problemen die verband houden met woestijnvorming en/of verdroging en te zorgen voor ondersteuning ten behoeve van de harmonieuze uitvoering van nationale actieprogramma's. In subregionale actieprogramma's dient prioriteit te worden gegeven aan, naargelang het geval:
a) gezamenlijke programma's voor duurzaam beheer van grensoverschrijdende natuurlijke rijkdommen via bilaterale en multilaterale mechanismen, naargelang het geval;
b) coördinering van programma's gericht op het ontwikkelen van alternatieve energiebronnen;
c) samenwerking bij het beheer en de bestrijding van ziekten en plagen bij plant en dier;
d) activiteiten gericht op capaciteitsvergroting, educatie en bewustmaking die beter op subregionaal niveau kunnen worden uitgevoerd of ondersteund;
e) wetenschappelijke en technische samenwerking, in het bijzonder op klimatologisch, meteorologisch en hydrologisch gebied, waaronder de vorming van netwerken voor het vergaren en beoordelen van gegevens, het uitwisselen van informatie en projectbewaking, alsmede het coördineren en prioriteren van onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten;
f) waarschuwingssystemen en gezamenlijke planning gericht op het inperken van de gevolgen van verdroging, waaronder maatregelen gericht op het aanpakken van de problemen ten gevolge van migratie uit milieuoverwegingen;
g) het onderzoeken van manieren om ervaringen te delen, in het bijzonder met betrekking tot participatie van plaatselijke bevolkingsgroepen en gemeenschappen, en het scheppen van een gunstig klimaat voor een beter beleid inzake het grondgebruik en voor de toepassing van geschikte technologieën;
h) vergroting van de capaciteit van subregionale organisaties om te coördineren en technische diensten te verlenen, alsmede het instellen, heroriënteren en versterken van subregionale centra en instellingen; en
i) het uitstippelen van beleidslijnen op terreinen, zoals de Handel, die van invloed zijn op getroffen gebieden en bevolkingsgroepen, waaronder beleid inzake de coördinering van regionale afzetregelingen en inzake een gemeenschappelijke infrastructuur.
 Art.    12 . Organisatorisch kader van het regionale actieprogramma.
1. Op grond van artikel 11 van het Verdrag stellen de Partijen die landen in Afrika zijn gezamenlijk de procedures vast voor het opstellen en uitvoeren van het regionale actieprogramma.
2. De Partijen kunnen de benodigde ondersteuning bieden aan de daarvoor in aanmerking komende Afrikaanse regionale instellingen en organisaties om deze in staat te stellen de Partijen die landen in Afrika zijn te helpen hun verplichtingen ingevolge het Verdrag na te komen.
 Art.    13 . Inhoud van het regionale actieprogramma.
Het regionale actieprogramma omvat maatregelen met betrekking tot het bestrijden van woestijnvorming en/of het inperken van de gevolgen van verdroging op de volgende prioriteitsterreinen, naargelang het geval:
a) de totstandbrenging van regionale samenwerking en coördinering van subregionale actieprogramma's om te komen tot regionale consensus op belangrijke beleidsterreinen, onder meer via regelmatig overleg met subregionale organisaties;
b) het bevorderen van capaciteitsvergroting m.b.t. activiteiten die beter op regionaal niveau kunnen worden verricht;
c) het zoeken van oplossingen met de internationale gemeenschap voor mondiale economische en sociale vraagstukken die van invloed zijn op getroffen gebieden, daarbij rekening houdend met artikel 4, tweede lid, letter b), van het Verdrag;
d) het bevorderen, onder de Partijen die getroffen landen zijn in Afrika en de subregio's daarvan, alsmede met andere getroffen regio's, van uitwisseling van informatie en geschikte technieken, technische know-how en relevante ervaring;
het bevorderen van wetenschappelijke en technologische samenwerking, in het bijzonder op het gebied van klimatologie, meteorologie, hydrologie, waterhuishoudkundige inrichting en alternatieve energiebronnen;
het coördineren van subregionale en regionale onderzoeksactiviteiten en het stellen van regionale prioriteiten voor onderzoek en ontwikkeling;
e) het coördineren van netwerken voor systematische waarneming en beoordeling en uitwisseling van informatie, alsmede integratie daarvan in wereldwijde netwerken; en
f) het coördineren en uitbreiden van subregionale en regionale waarschuwingssystemen en droogte-rampenplannen.
 Art.    14 . Financiële middelen.
1. Op grond van artikel 20 van het Verdrag en artikel 4, tweede lid, streven de Partijen die getroffen landen in Afrika zijn ernaar een macroeconomisch kader te scheppen dat bevorderlijk is voor het beschikbaar (doen) stellen van financiële middelen, en ontwikkelen zij beleid en stellen zij procedures vast om middelen doelmatiger te doen toekomen aan plaatselijke ontwikkelingsprogramma's, onder meer via niet-gouvernementele organisaties, naargelang het geval.
2. Op grond van artikel 21, vierde en vijfde lid, van het Verdrag komen de Partijen overeen een lijst op te stellen van bronnen van financiering op nationaal, subregionaal, regionaal en internationaal niveau teneinde te zorgen voor een rationeel gebruik van bestaande middelen en tekortkomingen in de toewijzing van middelen aan het licht te brengen, ter vergemakkelijking van de uitvoering van de actieprogramma's. De lijst wordt regelmatig opnieuw bezien en bijgewerkt.
3. Overeenkomstig artikel 7 van het Verdrag blijven de Partijen die ontwikkelde landen zijn aanzienlijke middelen en/of meer middelen en andere vormen van hulp toekennen aan de Partijen die getroffen landen in Afrika zijn, zulks op basis van de in artikel 18 bedoelde partnerschapsakkoorden en -regelingen, daarbij, onder andere, de nodige aandacht schenkend aan aangelegenheden verband houdende met schulden, internationale Handel en afzetregelingen in overeenstemming met artikel 4, tweede lid, letter b, van het Verdrag.
 Art.    15 . Financiële mechanismen.
1. Overeenkomstig artikel 7 van het Verdrag en de in deze regio heersende bijzondere omstandigheden in aanmerking nemend, schenken de Partijen bijzondere aandacht aan de uitvoering in Afrika van de bepalingen van artikel 21, eerste lid, letters d en e, van het Verdrag, met name door:
a) de instelling van mechanismen, zoals nationale woestijnvormingsfondsen, te vergemakkelijken om financiële middelen op het plaatselijke niveau terecht te doen komen; en
b) bestaande fondsen en financiële mechanismen op subregionaal en regionaal niveau te versterken.
2. Overeenkomstig de artikelen 20 en 21 van het Verdrag stimuleren de Partijen die tevens lid zijn van de bestuursorganen van daarvoor in aanmerking komende regionale en subregionale financiële instellingen, waaronder de Afrikaanse Ontwikkelingsbank en het Afrikaanse Ontwikkelingsfonds, inspanningen om passende prioriteit en aandacht te geven aan de activiteiten van die instellingen die de uitvoering van deze Bijlage bevorderen.
3. De Partijen stroomlijnen, voor zover mogelijk, de procedures om gelden te doen toekomen aan de Partijen die getroffen landen in Afrika zijn.
 Art.    16 . Technische bijstand en samenwerking.
De Partijen verplichten zich ertoe, in overeenstemming met hun onderscheiden mogelijkheden, de technische bijstand aan en de samenwerking met de Partijen die landen in Afrika zijn te rationaliseren teneinde de doeltreffendheid van projecten en programma's te vergroten, onder andere door:
a) de kosten van ondersteunende maatregelen en backstopping, met name overheidskosten, te beperken, zodat deze kosten in elk geval slechts een passend laag percentage uitmaken van de totale kosten van het project, opdat maximale efficiency wordt bereikt;
b) de voorkeur te geven aan het inschakelen van bekwame nationale deskundigen of, indien nodig, bekwame deskundigen uit de subregio en/of regio bij het voorbereiden, opzetten en uitvoeren van projecten, en aan het opbouwen van plaatselijke deskundigheid waar deze ontbreekt; en
c) de te verlenen technische bijstand doelmatig te beheren en te coördineren en daarvan efficiënt gebruik te maken.
 Art.    17 . Overdracht, verwerving en aanpassing van en toegang tot milieuverantwoorde technologie.
Bij de toepassing van artikel 18 van het Verdrag met betrekking tot de overdracht, verwerving, aanpassing en ontwikkeling van technologie verplichten de Partijen zich ertoe prioriteit te geven aan de Partijen die landen in Afrika zijn en, indien nodig, met hen nieuwe modellen voor partnerschap en samenwerking te ontwikkelen teneinde de capaciteitsvergroting op het gebied van wetenschappelijk onderzoek en ontwikkeling en de vergaring en verspreiding van informatie te versterken om hen in staat te stellen uitvoering te geven aan hun strategieën gericht op het bestrijden van woestijnvorming en het inperken van de gevolgen van droogte.
 Art.    18 . Coördinatie en partnerschapsakkoorden.
1. De Partijen die landen in Afrika zijn, coördineren de opstelling van, het onderhandelen over en het uitvoeren van nationale, subregionale en regionale actieprogramma's. Zij kunnen, in voorkomend geval, andere Partijen en daarvoor in aanmerking komende intergouvernementele en nietgouvernementele organisaties daarbij betrekken.
2. Deze coördinatie heeft tot doel te garanderen dat de financiële en technische samenwerking geschiedt in overeenstemming met het Verdrag, en te zorgen voor de nodige continuïteit bij de aanwending en het beheer van de middelen.
3. De Partijen die landen in Afrika zijn, organiseren overleg op nationaal, subregionaal en regionaal niveau. Dit overleg kan:
a) dienen als forum voor het voeren van onderhandelingen over en het sluiten van partnerschapsakkoorden op basis van nationale, subregionale en regionale actieprogramma's; en
b) de bijdrage aangeven van de Partijen die landen in Afrika zijn en andere leden van de overleggroepen aan de programma's, en prioriteiten en overeenkomsten inzake de uitvoering en indicatoren voor evaluatie bepalen, alsmede financieringsregelingen ten behoeve van de uitvoering.
4. Het permanente secretariaat kan, op verzoek van de Partijen die landen in Afrika zijn, overeenkomstig artikel 23 van het Verdrag het beleggen van bedoeld overleg vergemakkelijken door:
a) advies te geven over het opzetten van effectieve overlegregelingen, gebruik makend van de ervaring opgedaan met andere regelingen ter zake;
b) informatie te verstrekken aan de desbetreffende bilaterale en multilaterale organen met betrekking tot overleg, en te stimuleren dat deze daarbij actief worden betrokken; en
c) andere informatie te verstrekken die van belang kan zijn bij het opzetten of verbeteren van overlegregelingen.
5. De subregionale en regionale coördinerende lichamen dienen, onder andere:
a) de vereiste aanpassingen van partnerschapsakkoorden aan te bevelen;
b) toe te zien op de uitvoering van de overeengekomen subregionale en regionale programma's, deze te beoordelen en daarover verslag uit te brengen; en
c) te streven naar efficiënte communicatie en samenwerking tussen de Partijen die landen in Afrika zijn.
6. Participatie aan de overleggroepen staat, naargelang het geval, open voor Regeringen, belanghebbende groepen en donoren, de desbetreffende organen, fondsen en programma's van het stelsel der Verenigde Naties, de desbetreffende subregionale en regionale organisaties en vertegenwoordigers van de desbetreffende niet-gouvernementele organisaties. De deelnemers van elke groep stellen de wijze van beheer en functioneren van de groep vast.
7. Overeenkomstig artikel 14 van het Verdrag worden de Partijen die ontwikkelde landen zijn aangemoedigd om op eigen initiatief onderling een informeel proces van overleg en coördinatie tot stand te brengen op nationaal, subregionaal en regionaal niveau en om, op verzoek van een Partij die getroffen land in Afrika is of van een daarvoor in aanmerking komende subregionale of regionale organisatie, deel te nemen aan nationaal, subregionaal of regionaal overleg dat behoeften aan bijstand evalueert en daarin voorziet, teneinde de uitvoering te vergemakkelijken.
 Art.    19 . Follow-up-regelingen.
De follow-up van deze Bijlage wordt uitgevoerd door de Partijen die landen in Afrika zijn, zulks in overeenstemming met het Verdrag en als volgt:
a) op nationaal niveau, door een mechanisme waarvan de samenstelling dient te worden vastgesteld door elke Partij die getroffen land in Afrika is en dat vertegenwoordigers van plaatselijke gemeenschappen omvat en werkt onder toezicht van het in artikel 9 bedoelde nationale coördinerende lichaam;
b) op subregionaal niveau, door een multidisciplinaire wetenschappelijke en technische commissie van overleg, waarvan de samenstelling en de werkwijze worden vastgesteld door de Partijen die landen in de betrokken subregio in Afrika zijn; en
c) op regionaal niveau, door mechanismen vastgesteld in overeenstemming met de desbetreffende bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Afrikaanse Economische Gemeenschap en een Afrikaanse Wetenschappelijke en Technische Adviescommissie.
 BIJLAGE.
 Art.  N1. Bijlage 1. Protocol en bijlage I-IV.

 Datum van

 neerlegging van

 de

 bekrachtigings-

 oorkonde (B) de

Voorbehoud

Staten

 toetredings-(T),

(VOORB.)

Datum

 de

 Verklaring

van

 goedkeurings-(G)

(VERKL.)

inwerkingtreding

 of de

 Statenopvolging

 (S)

Afghanistan

1 november 1995

 25 december 1996
Algerie

22 mei 1996

 25 december 1996
Angola

 30 juni 1997

28 september 1997
Antigua en

 6 juni 1997

 4 september 1997
Barbuda
Argentinie

 6 januari 1997

6 april 1997
Bangladesh

 26 januari 1996

 25 december 1996
Barbados (Eil.)
14 mei 1997 (T)

 12 augustus 1997
Belgie

 30 juni 1997 (T)

28 september 1997
Benin

29 augustus 1996

25 december 1996
Bolivia

1 augustus 1996

 25 december 1996
Botswana

 11 september 1996

 25 december 1996
Brazilie

 25 juni 1997

23 september 1997
Burkina Faso

 26 januari 1996

 25 december 1996
Burundi

6 januari 1997

6 april 1996
Canada

 1 december 1995

 25 december 1996
Centraal

 5 september 1996

25 december 1996
Afrikaanse Rep.
China

18 februari 1997

19 mei 1997
Cuba

 13 maart 1997

 11 juni 1997
Denemarken

 22 december 1995

25 december 1996
Djibouti

 12 juni 1997

10 september 1997
Dominikaanse

 26 juni 1997

25 december 1996
Rep.
Duitsland

10 juli 1996 (T)

25 december 1996
Ecuador

6 september 1995

25 december 1996
Egypte

 7 juli 1995

 25 december 1996
Erytherea

14 augustus 1996

25 december 1996
Ethiopie

 27 juni 1997

25 september 1997
Finland

20 september 1995 (G)

 25 december 1996
Frankrijk

12 juni 1997

10 september 1997
Gabon

6 september 1996 (T)

25 december 1996
Gambia

 11 juni 1996

25 december 1996
Ghana

27 december 1996

27 augustus 1997
Grenada

28 mei 1997 (T)

 27 augustus 1997
(Eil. v.)
Griekenland

5 mei 1997

3 augustus 1997
Groot-

 18 oktober 1996

 16 januari 1997
Brittannie
Guinea

 27 juni 1997

25 september 1997
(Equatoriaal)
Guinee

 23 juni 1997

25 december 1996
Guinee Bissau

27 oktober 1995

 25 december 1996
Guyana

 26 juni 1997 (T)

25 september 1996
Haiti

25 september 1996

 25 december 1996
Honduras

 25 juni 1997

23 september 1997
IJsland

3 juni 1997 (T)

 1 september 1997
India

17 december 1996

17 maart 1997
Iran

 29 april 1997

 28 juli 1997
Israel

 26 maart 1996

 25 december 1996
Italie

 23 juni 1997

21 september 1997
Ivoorkust

4 maart 1997

2 juni 1997
Jemen

14 januari 1997 (T)

 14 april 1997
Jordanie

 21 oktober 1996

 19 januari 1997
Kaapverdische

8 mei 1995

25 december 1996
Eil.
Kameroen

 29 mei 1997

 27 augustus 1997
Kenya

24 juni 1997

22 september 1997
Koeweit

27 juni 1997

25 september 1997
Laos

 20 september 1996 (G)

 25 december 1996
Lesotho

12 september 1995

 25 december 1996
Libanon

16 mei 1996

 25 december 1996
Libie

22 juli 1996

25 december 1996
Luxemburg

4 februari 1997

 5 mei 1997
Madagaskar

 25 juni 1997

23 september 1997
Malawi

 13 juni 1996

25 december 1996
Maleisie

 25 juni 1997

23 september 1997
Mali

 31 oktober 1995

 25 december 1996
Marokko

7 november 1996

 6 januari 1997
Mauritanie

 7 augustus 1996

 25 december 1996
Mauritius

23 januari 1996

 25 december 1996
(Rep. v.)
Mexico

 3 april 1996

25 december 1996
Micronesia

 25 maart 1996

 25 december 1996
Mongolie

 3 september 1996

25 december 1996
Mozambique

 13 maart 1997

 11 juni 1997
Myanmar

2 januari 1997 (T)

2 april 1997
Namibia

16 mei 1997

 14 augustus 1997
Nederland

27 juni 1995 (G)

25 december 1996
Nepal

15 oktober 1996

 13 januari 1997
Nigeria

19 januari 1996

 25 december 1996
Noorwegen

30 augustus 1996

25 december 1996
Oezbekistan

31 oktober 1995

 25 december 1996
Oman

 23 juli 1996 (T)

25 december 1996
Oostenrijk

 2 juni 1997 (T)

 31 augustus 1997
Pakistan

 24 februari 1997

25 mei 1997
Panama

 4 april 1996

25 december 1996
Paraguay

 15 januari 1997

 15 april 1997
Peru

 9 november 1995

 25 december 1996
Portugal

 1 april 1996

25 december 1996
Senegal

26 juni 1995

25 december 1996
Seychellen

 26 juni 1997

24 september 1997
St Kitts en

30 juni 1997

28 september 1997
Nevis
Spanje

 30 januari 1996

 25 december 1996
Sudan

24 november 1995

25 december 1996
Swaziland

7 oktober 1996

5 januari 1997
Syrie

10 juni 1997

8 september 1997
Tanzania

 19 juni 1997

17 september 1997
Togo

 4 oktober 1995(G)

 25 december 1996
Tsjaad

 27 september 1996

 25 december 1996
Tunesie

11 oktober 1995

 25 december 1996
Turkmenistan

 18 september 1996

 23 september 1997
Zambia

 19 september 1996

 25 december 1996
Zweden

 12 december 1996

25 december 1996
Zwitserland

19 januari 1996

 25 december 1996


text:
Artikel    1 . Doel.
Deze bijlage heeft tot doel te voorzien in richtlijnen en regelingen die noodzakelijk zijn voor een doeltreffende uitvoering van het Verdrag in de Partijen die getroffen landen in het noordelijk Middellandse-Zeegebied zijn, gelet op de bijzondere omstandigheden van die regio.
 Art.    2 . Bijzondere omstandigheden van het noordelijke Middellandse- Zeegebied.
De in artikel 1 bedoelde bijzondere omstandigheden van het noordelijke Middellandse-Zeegebied omvatten:
a) semi-aride klimatologische omstandigheden die grote gebieden raken, seizoensgebonden perioden van droogte, zeer grote neerslagvariabiliteit en plotselinge en hevige regens;
b) arme grond en zeer aan erosie onderhevige bodem, vatbaar voor korstvorming aan de oppervlakte;
c) ongelijkmatig reliëf met steile hellingen en zeer uiteenlopende landschappen;
d) grootschalige ontbossing ten gevolge van veelvuldige bosbranden;
e) noodlijdende traditionele landbouw met bijbehorende leegloop van het platteland en verslechtering van de structuren voor behoud van bodem en water;
f) niet-duurzame exploitatie van de watervoorraden, leidende tot ernstige milieuschade, waaronder chemische verontreiniging, verzilting en uitputting van waterhoudende grondlagen; en
g) concentratie van economische bedrijvigheid in kustgebieden ten gevolge van verstedelijking, industriële activiteiten, toerisme en landbouw met bevloeiing.
 Art.    3 . Kader voor strategische planning ten behoeve van duurzame ontwikkeling.
1. Nationale actieprogramma's dienen een centraal en integrerend deel uit te maken van het kader voor strategische planning ten behoeve van duurzame ontwikkeling in de Partijen die getroffen landen in het noordelijke Middellandse-Zeegebied zijn.
2. Er dient een op overleg en participatie gebaseerd proces, waarbij overheden op het juiste niveau, plaatselijke gemeenschappen en nietgouvernementele organisaties zijn betrokken, op gang te worden gebracht om te voorzien in sturing voor een strategie met een flexibele planning, teneinde voor zo groot mogelijke plaatselijke participatie te zorgen, overeenkomstig artikel 10, tweede lid, letter f, van het Verdrag.
 Art.    4 . Verplichting tot het opstellen van nationale actieprogramma's en tijdschema.
De Partijen die getroffen landen in het noordelijke Middellandse-Zeegebied zijn, dienen nationale actieprogramma's en, waar mogelijk, subregionale, regionale of gezamenlijke actieprogramma's op te stellen. De opstelling van deze programma's dient zo spoedig mogelijk te worden gefinaliseerd.
 Art.    5 . Opstelling en uitvoering van nationale actieprogramma's.
Bij de opstelling en uitvoering van nationale actieprogramma's ingevolge de artikelen 9 en 10 van het Verdrag zal elke Partij die getroffen land in de regio is, waar mogelijk:
a) daarvoor in aanmerking komende organen aanwijzen die zijn belast met de opstelling, coördinatie en uitvoering van haar programma;
b) getroffen bevolkingsgroepen, waaronder plaatselijke gemeenschappen, betrekken bij de uitwerking, coördinatie en uitvoering van het programma via een op plaatselijk niveau aangestuurd proces, met medewerking van plaatselijke overheden en de desbetreffende niet-gouvernementele organisaties;
c) de toestand van het milieu in getroffen gebieden opnemen om de oorzaken en gevolgen van woestijnvorming vast te stellen en prioriteitsterreinen voor het optreden te bepalen;
d) met participatie van getroffen bevolkingsgroepen afgeronde en lopende programma's evalueren teneinde een strategie uit te stippelen en activiteiten uit te werken in het actieprogramma;
e) technische en financiële programma's opstellen op basis van informatie ontleend aan de in de letters a tot en met d bedoelde activiteiten; en
f) procedures en referentiepunten ontwikkelen en gebruiken ten behoeve van het toezicht op en de evaluatie van de uitvoering van het programma.
 Art.    6 . Inhoud van nationale actieprogramma's.
De Partijen die getroffen landen in de regio zijn, kunnen in hun nationale actieprogramma's maatregelen opnemen met betrekking tot:
a) terreinen van wetgevende, institutionele en administratieve aard;
b) landinrichting, beheer van watervoorraden, bodembehoud, bosbouw, landbouwactiviteiten en beheer van weidegronden en natuurweiden;
c) beheer en behoud van de fauna en andere vormen van biologische diversiteit;
d) bescherming tegen bosbranden;
e) propageren van alternatieve middelen van bestaan, en
f) onderzoek, opleiding en bewustmaking.
 Art.    7 . Subregionale, regionale en gezamenlijke actieprogramma's.
1. De Partijen die getroffen landen in de regio zijn, kunnen in overeenstemming met artikel 11 van het Verdrag subregionale en/of regionale actieprogramma's opstellen en uitvoeren in aanvulling op en ter vergroting van de doelmatigheid van nationale actieprogramma's. Twee of meer Partijen die getroffen landen in de regio zijn, kunnen eveneens overeenkomen onderling een gezamenlijk actieprogramma op te stellen.
2. De bepalingen van de artikelen 5 en 6 zijn van overeenkomstige toepassing op het opstellen en uitvoeren van subregionale, regionale en gezamenlijke actieprogramma's. Bovendien kunnen deze programma's mede betrekking hebben op het verrichten van onderzoek en het ontplooien van activiteiten betreffende geselecteerde ecosystemen in getroffen gebieden.
3. Bij de opstelling en uitvoering van subregionale, regionale of gezamenlijke actieprogramma's kunnen Partijen die getroffen landen in de regio zijn, waar mogelijk:
a) in samenwerking met nationale instellingen nagaan welke nationale doelstellingen met betrekking tot woestijnvorming beter kunnen worden verwezenlijkt via dergelijke programma's en welke hiermee verband houdende activiteiten doelmatiger via dergelijke programma's zouden kunnen worden verricht;
b) de operationele capaciteiten en activiteiten van de daarvoor in aanmerking komende regionale, subregionale en nationale instellingen evalueren; en
c) tussen Partijen in de regio bestaande programma's met betrekking tot woestijnvorming, alsook het verband tussen die programma's en nationale actieprogramma's, beoordelen.
 Art.    8 . Coördinatie van subregionale, regionale en gezamenlijke actieprogramma's.
De Partijen die getroffen landen zijn en die een subregionaal, regionaal of gezamenlijk actieprogramma opstellen, kunnen een coördinatiecommissie instellen, bestaande uit vertegenwoordigers van elke Partij die getroffen land is; deze commissie toetst de gemaakte vorderingen bij het bestrijden van woestijnvorming, harmoniseert de nationale actieprogramma's, doet aanbevelingen in de verschillende stadia van de opstelling en uitvoering van de subregionale, regionale of gezamenlijke actieprogramma's en treedt op als steunpunt voor de bevordering en coördinatie van technische samenwerking ingevolge de artikelen 16 tot en met 19 van het Verdrag.
 Art.    9 . Het niet in aanmerking komen voor financiële hulp.
Bij de uitvoering van nationale, subregionale, regionale of gezamenlijke actieprogramma's komen de Partijen die getroffen ontwikkelde landen in de regio zijn niet in aanmerking voor financiële hulp ingevolge dit Verdrag.
 Art.    10 . Coördinatie met andere subregio's en regio's.
Subregionale, regionale en gezamenlijke actieprogramma's in het noordelijke Middellandse-Zeegebied kunnen worden opgesteld en uitgevoerd in samenwerking met die van andere subregio's en regio's, in het bijzonder met die van de subregio Noord-Afrika.
 BIJLAGE.
 Art.  N1. Bijlage 1. Protocol en Bijlage I - IV.

 Datum van

 neerlegging van

 de

 bekrachtigings-

 oorkonde (B) de

Voorbehoud

Staten

 toetredings-(T),

(VOORB.)

Datum

 de

 Verklaring

van

 goedkeurings-(G)

(VERKL.)

inwerkingtreding

 of de

 Statenopvolging

 (S)

Afghanistan

1 november 1995

 25 december 1996
Algerie

22 mei 1996

 25 december 1996
Angola

 30 juni 1997

28 september 1997
Antigua en

 6 juni 1997

 4 september 1997
Barbuda
Argentinie

 6 januari 1997

6 april 1997
Bangladesh

 26 januari 1996

 25 december 1996
Barbados (Eil.)
14 mei 1997 (T)

 12 augustus 1997
Belgie

 30 juni 1997 (T)

28 september 1997
Benin

29 augustus 1996

25 december 1996
Bolivia

1 augustus 1996

 25 december 1996
Botswana

 11 september 1996

 25 december 1996
Brazilie

 25 juni 1997

23 september 1997
Burkina Faso

 26 januari 1996

 25 december 1996
Burundi

6 januari 1997

6 april 1996
Canada

 1 december 1995

 25 december 1996
Centraal

 5 september 1996

25 december 1996
Afrikaanse Rep.
China

18 februari 1997

19 mei 1997
Cuba

 13 maart 1997

 11 juni 1997
Denemarken

 22 december 1995

25 december 1996
Djibouti

 12 juni 1997

10 september 1997
Dominikaanse

 26 juni 1997

25 december 1996
Rep.
Duitsland

10 juli 1996 (T)

25 december 1996
Ecuador

6 september 1995

25 december 1996
Egypte

 7 juli 1995

 25 december 1996
Erytherea

14 augustus 1996

25 december 1996
Ethiopie

 27 juni 1997

25 september 1997
Finland

20 september 1995 (G)

 25 december 1996
Frankrijk

12 juni 1997

10 september 1997
Gabon

6 september 1996 (T)

25 december 1996
Gambia

 11 juni 1996

25 december 1996
Ghana

27 december 1996

27 augustus 1997
Grenada

28 mei 1997 (T)

 27 augustus 1997
(Eil. v.)
Griekenland

5 mei 1997

3 augustus 1997
Groot-

 18 oktober 1996

 16 januari 1997
Brittannie
Guinea

 27 juni 1997

25 september 1997
(Equatoriaal)
Guinee

 23 juni 1997

25 december 1996
Guinee Bissau

27 oktober 1995

 25 december 1996
Guyana

 26 juni 1997 (T)

25 september 1996
Haiti

25 september 1996

 25 december 1996
Honduras

 25 juni 1997

23 september 1997
IJsland

3 juni 1997 (T)

 1 september 1997
India

17 december 1996

17 maart 1997
Iran

 29 april 1997

 28 juli 1997
Israel

 26 maart 1996

 25 december 1996
Italie

 23 juni 1997

21 september 1997
Ivoorkust

4 maart 1997

2 juni 1997
Jemen

14 januari 1997 (T)

 14 april 1997
Jordanie

 21 oktober 1996

 19 januari 1997
Kaapverdische

8 mei 1995

25 december 1996
Eil.
Kameroen

 29 mei 1997

 27 augustus 1997
Kenya

24 juni 1997

22 september 1997
Koeweit

27 juni 1997

25 september 1997
Laos

 20 september 1996 (G)

 25 december 1996
Lesotho

12 september 1995

 25 december 1996
Libanon

16 mei 1996

 25 december 1996
Libie

22 juli 1996

25 december 1996
Luxemburg

4 februari 1997

 5 mei 1997
Madagaskar

 25 juni 1997

23 september 1997
Malawi

 13 juni 1996

25 december 1996
Maleisie

 25 juni 1997

23 september 1997
Mali

 31 oktober 1995

 25 december 1996
Marokko

7 november 1996

 6 januari 1997
Mauritanie

 7 augustus 1996

 25 december 1996
Mauritius

23 januari 1996

 25 december 1996
(Rep. v.)
Mexico

 3 april 1996

25 december 1996
Micronesia

 25 maart 1996

 25 december 1996
Mongolie

 3 september 1996

25 december 1996
Mozambique

 13 maart 1997

 11 juni 1997
Myanmar

2 januari 1997 (T)

2 april 1997
Namibia

16 mei 1997

 14 augustus 1997
Nederland

27 juni 1995 (G)

25 december 1996
Nepal

15 oktober 1996

 13 januari 1997
Nigeria

19 januari 1996

 25 december 1996
Noorwegen

30 augustus 1996

25 december 1996
Oezbekistan

31 oktober 1995

 25 december 1996
Oman

 23 juli 1996 (T)

25 december 1996
Oostenrijk

 2 juni 1997 (T)

 31 augustus 1997
Pakistan

 24 februari 1997

25 mei 1997
Panama

 4 april 1996

25 december 1996
Paraguay

 15 januari 1997

 15 april 1997
Peru

 9 november 1995

 25 december 1996
Portugal

 1 april 1996

25 december 1996
Senegal

26 juni 1995

25 december 1996
Seychellen

 26 juni 1997

24 september 1997
St Kitts en

30 juni 1997

28 september 1997
Nevis
Spanje

 30 januari 1996

 25 december 1996
Sudan

24 november 1995

25 december 1996
Swaziland

7 oktober 1996

5 januari 1997
Syrie

10 juni 1997

8 september 1997
Tanzania

 19 juni 1997

17 september 1997
Togo

 4 oktober 1995(G)

 25 december 1996
Tsjaad

 27 september 1996

 25 december 1996
Tunesie

11 oktober 1995

 25 december 1996
Turkmenistan

 18 september 1996

 23 september 1997
Zambia

 19 september 1996

 25 december 1996
Zweden

 12 december 1996

25 december 1996
Zwitserland

19 januari 1996

 25 december 1996