text:
Artikel    1 . Ten behoeve van uitlevering tussen Verdragsluitende Staten, wordt geen van de hierna te noemen strafbare feiten beschouwd als een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend feit of een feit ingegeven door politieke motieven :
a) de strafbare feiten vallend onder het Verdrag tot bestrijding van het wederrechtelijk in zijn macht brengen van luchtvaartuigen, ondertekend te 's-Gravenhage op 16 december 1970;
b) de strafbare feiten vallend onder het Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid van de burgerluchtvaart, ondertekend te Montreal op 23 september 1971;
c) de strafbare feiten waarbij een ernstige aanslag is gepleegd tegen het leven, de fysieke integriteit of de vrijheid van personen die recht hebben op internationale bescherming, met inbegrip van diplomatieke ambtenaren;
d) het misdrijf van wederrechtelijke vrijheidsberoving en de strafbare feiten waarbij een ontvoering of gijzeling heeft plaatsgevonden;
e) de strafbare feiten gepleegd met gebruikmaking van bommen, (hand-)granaten, raketten, automatische vuurwapens of bombrieven of -pakjes, voor zover dit gebruik gevaar voor personen oplevert;
f) de poging tot één van de bovengenoemde strafbare feiten of de deelneming eraan als mededader of medeplichtige van een persoon die een zodanig feit pleegt of daartoe een poging doet.
 Art.    2 . 1. Met het oog op uitlevering tussen Verdragsluitende Staten staat het een Verdragsluitende Staat vrij niet te beschouwen als een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend feit of een feit ingegeven door politieke motieven elke ernstige daad van geweld die niet is bedoeld in artikel 1 en die is gericht tegen het leven of de vrijheid van personen dan wel beoogt personen lichamelijk letsel toe te brengen.
2. Hetzelfde geldt voor iedere ernstige daad anders dan bedoeld in artikel 1, gericht tegen enig goed, wanneer daarbij gemeen gevaar voor personen is ontstaan.
3. Hetzelfde geldt eveneens ingeval van poging tot één van de in de voorgaande leden bedoelde strafbare feiten of de deelneming eraan als mededader of medeplichtige van een persoon die een zodanig feit pleegt of daartoe een poging doet.
 Art.    3 . De bepalingen in alle tussen de Verdragsluitende Staten van toepassing zijnde uitleveringsverdragen en afspraken, met inbegrip van het Europees Verdrag betreffende uitlevering, worden wat de betrekkingen tussen Verdragsluitende Staten betreft, gewijzigd voor zover zij onverenigbaar zijn met het onderhavige Verdrag.
 Art.    4 . Voor toepassing van dit Verdrag worden de strafbare feiten bedoeld in artikel 1 of 2, voor zover zij niet zijn vermeld op de lijst van uitleveringsdelicten in een tussen Verdragsluitende Staten bestaand uitleveringsverdrag of -overeenkomst, geacht in die lijst te zijn opgenomen.
 Art.    5 . Geen enkele bepaling van dit Verdrag mag zo worden uitgelegd dat zij een verplichting tot uitlevering zou inhouden in gevallen waarin de aangezochte Staat ernstige redenen heeft aan te nemen dat het verzoek tot uitlevering voor een in artikel 1 of 2 bedoeld strafbaar feit is gedaan met de bedoeling een persoon te vervolgen of te straffen op grond van zijn ras, godsdienst, nationaliteit of politieke gezindheid, dan wel dat de positie van betrokkene om één van deze redenen ongunstig dreigt te worden beïnvloed.
 Art.    6 . 1. Elke Verdragsluitende Staat neemt de maatregelen die nodig zijn om zijn bevoegdheid vast te leggen tot kennisneming van een strafbaar feit bedoeld in artikel 1 in het geval waarin de vermoedelijke dader zich op zijn grondgebied bevindt en deze Staat hem niet uitlevert na een verzoek tot uitlevering te hebben ontvangen van een Verdragsluitende Staat waarvan de bevoegdheid tot vervolging is gebaseerd op een bevoegdheidsregel die eveneens bestaat in de wetgeving van de aangezochte Staat.
2. Dit Verdrag sluit geen enkele bevoegdheid in strafzaken uit die wordt uitgeoefend krachtens de nationale wet.
 Art.    7 . Een Verdragsluitende Staat op het grondgebied waarvan de vermoedelijke dader van een strafbaar feit bedoeld in artikel 1 wordt aangetroffen en die een verzoek tot uitlevering heeft ontvangen overeenkomstig het bepaalde in het eerste lid van artikel 6 is, indien hij de vermoedelijke dader van het strafbare feit niet uitlevert, in alle gevallen verplicht de zaak zonder onnodig uitstel voor vervolging aan zijn bevoegde autoriteiten over te dragen. Deze autoriteiten nemen hun beslissing op dezelfde wijze als in geval van een strafbaar feit van ernstige aard krachtens de wetgeving van die Staat.
 Art.    8 . 1. De Verdragsluitende Staten verlenen elkaar de ruimst mogelijke rechtshulp in elke strafzaak wegens de strafbare feiten bedoeld in artikel 1 of 2. In alle gevallen is de wet van de aangezochte Staat betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken van toepassing. De rechtshulp mag evenwel niet worden geweigerd op grond van het enkele feit dat het gaat om een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend feit of een feit ingegeven door politieke motieven.
2. Geen enkele bepaling van dit Verdrag mag zo worden uitgelegd dat zij een verplichting tot het verlenen van rechtshulp zou inhouden in gevallen waarin de aangezochte Staat ernstige redenen heeft aan te nemen dat het verzoek om rechtshulp met betrekking tot een in artikel 1 of 2 bedoeld strafbaar feit, is gedaan met de bedoeling een persoon te vervolgen of te straffen op grond van zijn ras, godsdienst, nationaliteit of politieke gezindheid, dan wel dat de positie van betrokkene om één van deze redenen ongunstig dreigt te worden beïnvloed.
3. De bepalingen in alle tussen de Verdragsluitende Staten van toepassing zijnde verdragen en overeenkomsten betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken, met inbegrip van het Europees Verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken, worden, wat de betrekkingen tussen Verdragsluitende Staten betreft, gewijzigd voor zover zij onverenigbaar zijn met het onderhavige Verdrag.
 Art.    9 . 1. Het Europese Comité voor Strafrechtelijke Vraagstukken van de Raad van Europa houdt zich op de hoogte van de uitvoering van dit Verdrag.
2. Het bevordert zo nodig een oplossing in der minne van elke moeilijkheid waartoe de uitvoering van het Verdrag aanleiding zou kunnen geven.
 Art.    10 . 1. Elk geschil tussen Verdragsluitende Staten inzake de uitleg of toepassing van dit Verdrag dat niet langs de weg aangegeven in het tweede lid van artikel 9, kan worden beslecht, wordt op verzoek van één van de bij het geschil betrokken Partijen onderworpen aan arbitrage. Iedere Partij wijst een scheidsman aan en beide scheidsmannen wijzen een derde scheidsman aan. Indien één van de Partijen binnen drie maanden na het verzoek om arbitrage niet een scheidsman heeft aangewezen, wordt de scheidsman, op verzoek van de andere Partij, aangewezen door de President van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. Indien de President van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens onderdaan is van één van de bij het geschil betrokken Partijen, geschiedt de aanwijzing van de scheidsman door de Vice-President van het Hof, of indien de Vice-President onderdaan is van één van de bij het geschil betrokken Partijen, door het in dienstjaren oudste lid van het Hof dat geen onderdaan is van één van de bij het geschil betrokken Partijen. Dezelfde procedure is van toepassing indien beide scheidsmannen geen overeenstemming kunnen bereiken ten aanzien van de keuze van een derde scheidsman.
2. Het scheidsgerecht stelt zijn eigen procedure vast. De beslissingen van het scheidsgerecht worden met meerderheid van stemmen genomen. Zijn uitspraak is definitief.
 Art.    11 . 1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening door de Lid-Staten van de Raad van Europa. Het dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
2. Het Verdrag treedt in werking drie maanden na de datum van nederlegging van de derde akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
3. Ten aanzien van iedere ondertekenende Staat die het daarna bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt, treedt het Verdrag in werking drie maanden na de datum van nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
 Art.    12 . 1. Iedere Staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring het grondgebied of de grondgebieden aanwijzen waarop dit Verdrag van toepassing is.
2. Iedere Staat kan bij de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring of op elk later tijdstip, door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte verklaring, de toepassing van dit Verdrag uitbreiden tot ieder ander in deze verklaring aan te wijzen grondgebied voor welks internationale betrekkingen hij verantwoordelijk is of voor hetwelk hij bevoegd is verbintenissen aan te gaan.
3. Iedere krachtens het vorige lid gedane verklaring kan, wat ieder in deze verklaring aangewezen grondgebied betreft, worden ingetrokken door een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte kennisgeving. De intrekking wordt onmiddellijk van kracht of op een in de kennisgeving vermelde latere datum.
 Art.    13 . 1. Iedere Staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring verklaren dat hij zich het recht voorbehoudt de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat hij beschouwt als een politiek delict, als een met een politiek delict samenhangend feit of als een feit ingegeven door politieke motieven, mits hij de verplichting op zich neemt om bij de beoordeling van de aard van het strafbaar feit naar behoren rekening te houden met kenmerken die het een bijzonder gewicht verlenen zoals :
a) dat door het feit gemeen gevaar is ontstaan voor het leven of de vrijheid van personen dan wel gevaar dat personen lichamelijk letsel oplopen; of
b) dat door het feit personen zijn geschaad die niets hebben uit te staan met de achterliggende motieven; of
c) dat wrede of verraderlijke middelen zijn gebruikt bij het plegen van het feit.
2. Iedere Staat kan een krachtens het vorige lid gemaakt voorbehoud geheel of gedeeltelijk intrekken door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte verklaring, die van kracht wordt op de datum van ontvangst.
3. Een Staat die krachtens het eerste lid van dit artikel een voorbehoud heeft gemaakt, kan niet de toepassing van artikel 1 door een andere Staat verlangen; hij kan evenwel, indien het een gedeeltelijk of voorwaardelijk voorbehoud betreft, de toepassing van dat artikel verlangen voor zover hij het zelf heeft aanvaard.
 Art.    14 . Iedere Verdragsluitende Staat kan dit Verdrag opzeggen door een daartoe strekkende schriftelijke kennisgeving te richten aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa. De opzegging wordt onmiddellijk van kracht of op een in de kennisgeving vermelde latere datum.
 Art.    15 . Het Verdrag houdt op van kracht te zijn ten aanzien van iedere Verdragsluitende Staat die zich terugtrekt uit de Raad van Europa of die ophoudt lid te zijn van de Raad van Europa.
 Art.    16 . De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa geeft de Lid-Staten van de Raad kennis van :
a) elke ondertekening;
b) de nederlegging van elke akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring;
c) elke datum van inwerkingtreding van dit Verdrag overeenkomstig artikel 11;
d) elke verklaring of kennisgeving ontvangen krachtens het bepaalde in artikel 12;
e) elk voorbehoud gemaakt krachtens het bepaalde in het eerste lid van artikel 13;
f) de intrekking van elk voorbehoud krachtens het bepaalde in het tweede lid van artikel 13;
g) elke kennisgeving ontvangen krachtens artikel 14 alsmede de datum waarop de opzegging van kracht wordt;
h) het ophouden van kracht te zijn van het Verdrag krachtens artikel 15.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
Gedaan te Straatsburg, op 27 januari 1977, in de Franse en Engelse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek, in één enkel exemplaar, dat zal worden nedergelegd in het archief van de Raad van Europa. De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa doet hiervan een voor eensluitend gewaarmerkt afschrift toekomen aan iedere ondertekenende en toetredende Partij.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Lijst der gebonden Staten bij het Verdrag van 1977.

Staten

Datum van de neerlegging
Datum van de

 van de

inwerkingtreding

 bekrachtigingsoorkonde
 Belgie

 31 oktober 1985

1 februari 1986
 Cyprus

 26 februari 1979

27 mei 1979
 Denemarken

 27 juni 1978

28 september 1978
 Duitsland (Bondsrep.)

 3 mei 1978

4 augustus 1978
[Frankrijk

21 september 1987

 22 december 1987]

 <zie CN : 1977-01-27/30>
[Griekenland

 4 augustus 1988

 5 november 1988]

 <zie CN : 1977-01-27/32 en /33>
[Italie

 28 februari 1986

 1 juni 1986]

 <zie CN : 1977-01-27/31>
 Liechtenstein

13 juni 1979

14 september 1979
 Luxemburg

11 september 1981

 12 december 1981
 Nederland

18 april 1985

 19 juli 1985
 Noorwegen

10 januari 1980

 11 april 1980
 Oostenrijk

 11 augustus 1977

 4 augustus 1978
 Portugal

 14 december 1981

15 maart 1982
 Spanje

 20 mei 1980

 21 augustus 1980
 Turkije

19 mei 1981

 20 augustus 1981
 Verenigd Koninkrijk

24 juli 1978

25 oktober 1978

[Uitbreiding tot Gibraltar]

 <zie CN : 1977-01-27/33>
 Ijsland

11 juli 1980

12 oktober 1980
 Zweden

 15 september 1977

4 augustus 1978
 Zwitserland

19 mei 1983

 20 augustus 1983
 Art.    N2 . VOORBEHOUDEN EN VERKLARING.
 Art.    1N2 . BELGIE. " Onder verwijzing naar artikel 13.1 van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme, verklaart de Belgische regering wat volgt :
Met uitzondering van de strafbare feiten die bij gijzelingen worden gepleegd en van alle daarmee samenhangende strafbare feiten, behoudt België zich het recht voor de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat zij beschouwt als een politiek delict, als een met een politiek delict samenhangend feit of als een feit ingegeven door politieke motieven; in deze gevallen neemt België de verplichting op zich om bij de beoordeling van de aard van het strafbaar feit naar behoren rekening te houden met kenmerken die het een bijzonder gewicht verlenen zoals :
a) dat door het feit gemeen gevaar is ontstaan voor het leven of de vrijheid van personen dan wel gevaar dat personen lichamelijk letsel oplopen; of
b) dat door het feit personen zijn geschaad die niets hebben uit te staan met da chterliggende motieven; of
c) dat wrede of verraderlijke middelen zijn gebruikt bij het plegen van het feit. "
 Art.    2N2 . BONDSREPUBLIEK DUITSLAND.
 Art.    1.2N2 . Met ingang van de datum waarop het Verdrag voor de Bondsrepubliek Duitsland in werking treedt, wordt het Verdrag ook toegepast op het Land Berlijn, onder voorbehoud van de rechten, verantwoordelijkheden en wettelijke voorschriften van de Franse Republiek, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de Verenigde Staten van Amerika.
Meer bepaald mogen onderdanen van de Franse Republiek, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland of de Verenigde Staten van Amerika niet worden uitgeleverd zonder de toestemming van de bevoegde sectorcommandant.
 Art.    2.2N2 . Verklaring.
Mijnheer de Secretaris-Generaal,
Ik heb de eer namens de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland onderstaande verklaring af te leggen met betrekking tot het voorbehoud dat door de Regering van Portugal op 14 december 1981, is gemaakt bij de nederlegging van de akte van bekrachtiging van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme.
De Regering van de Bondsrepubliek Duitsland is van oordeel dat het voorbehoud dat Portugal heeft gemaakt met betrekking tot het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme van 27 januari 1977 niet verenigbaar is met de geest en het doel van het Verdrag. Naar Duitse opvatting geeft het Verdrag geen gronden voor bedoeld voorbehoud. Het Verdrag is geen uitleveringsverdrag; het beperkt slechts de mogelijkheid in het kader van de bestaande uitleveringsverplichtingen (voortvloeiend uit bilaterale en multilaterale regelingen) op te werpen dat het strafbaar feit waarvoor de uitlevering wordt gevraagd als een politiek misdrijf dient te worden beschouwd. Zodra er, principieel, op grond van een overeenkomst een uitleveringsverplichting bestaat, kan een weigering ingegeven door andere redenen, niet stoelen op voorbehouden die ten aanzien van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme zijn gemaakt, maar wel, en uitsluitend op een regeling die van toepassing is in de betrekkingen tussen de verzoekende en de aangezochte Staat.
Onderhavige verklaring mag niet worden uitgelegd als vormende een beletsel voor de inwerkingtreding van het Verdrag tussen de Bondsrepubliek Duitsland en Portugal. De Duitse Regering en de Portugese Regering zijn er zich van bewust dat het door Portugal gemaakte voorbehoud in feite geen invloed zal hebben op de praktische toepassing van het Verdrag tussen Duitsland en Portugal. De doodstraf is in het Duitse recht afgeschaft. Sedert de inwerkingtreding van de 20e wet tot wijziging van het strafrecht, is de opschorting van een levenslange vrijheidsstraf bij wet geregeld en aan het oordeel van de rechter onderworpen. Hetzelfde geldt voor veiligheidsmaatregelen die gepaard gaan met vrijheidsberoving. De vrees die aan de basis van het Portugese voorbehoud ligt is dus, over 't geheel genomen, ongegrond.
Ik verzoek u alle Verdragsluitende Partijen van deze verklaring in kennis te stellen.
Aanvaard, Mijnheer de Secretaris-Generaal, de verzekering van mijn bijzondere hoogachting.
 Art.    3.2N2 . Verklaring.
Mijnheer de Secretaris-generaal,
" Ik heb de eer, namens mijn Regering, onderstaande verklaring af te leggen met betrekking tot het voorbehoud dat door de Regering van Portugal, op 14 december 1981, is gemaakt bij de nederlegging van de akte van bekrachtiging van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme :
De Belgische Regering is, evenals de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland, van oordeel dat het voorbehoud dat Portugal heeft gemaakt met betrekking tot het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme van 27 januari 1977, niet verenigbaar is met de geest en het doel van het Verdrag. Zoals de Regering van de Bondsrepubliek heeft doen opmerken, geeft dit Verdrag geen gronden voor bedoeld voorbehoud, aangezien het geen uitleveringsverdrag is. Het Verdrag heeft ten doel de insgelijkheid voor de aangezochte Staat om de politieke aard van een strafbaar feit in te roepen tegen de verzoeken om uitlevering, uit te sluiten of te beperken. Uitlevering is tussen België en Portugal geregeld door de Overeenkomst van 8 maart 1875 en de aanvullende Overeenkomsten van 16 december 1881 en 9 augustus 1961.
Onderhavige verklaring mag niet worden uitgelegd als vormende een beletsel voor de inwerkingtreding van het Europees Verdrag tussen België en Portugal.
Ik zou het op prijs stellen dat deze verklaring ter kennis wordt gebracht van alle Verdragsluitende Partijen.
Aanvaard, Mijnheer de Secretaris-Generaal, de verzekering van mijn bijzondere hoogachting. "
 Art.    3N2 . CYPRUS. Bij de nederlegging van de akte van aanvaarding verklaart de Permanente Vertegenwoordiger dat de Republiek Cyprus het volgende voorbehoud maakt met betrekking tot artikel 13.1 van het Verdrag :
" De Regering van de Republiek Cyprus behoudt zich het recht voor de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat zij beschouwt als een politiek delict. "
alsmede de navolgende kennisgevingen :
a) Met betrekking tot artikel 7 van het Verdrag en overeenkomstig de Extension of Jurisdiction of National Courts with respect to certain Terrorist Offences Law of 1979, die op 18 januari 1979 werd aangenomen door de Kamer van volksvertegenwoordigers van de Republiek Cyprus, kunnen de nationale rechtbanken van Cyprus een persoon vervolgen die ervan verdacht wordt een van de in artikel 1 van het Verdrag genoemde strafbare feiten te hebben gepleegd.
b) In dit verband wenst de Regering van de Republiek Cyprus eveneens mede te delen dat de voorbehouden en verklaringen die ze op 22 januari 1971 heeft geformuleerd bij de nederlegging van de akte van bekrachtiging van het Europees Verdrag betreffende uitlevering, blijven gelden. "
 Art.    4N2 . DENEMARKEN.
1. Het Verdrag is voorlopig niet van toepassing op de Fär Oereilanden en Groenland.
2. Overeenkomstig de bepalingen van artikel 13 van dit Verdrag en rekening houdend met de verplichting die dit artikel bevat, behoudt de Regering van Denemarken zich het recht voor de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat zij beschouwt als een politiek delict.
 Art.    5N2 . NEDERLAND.
Vertaling.
1. " De Regering van Nederland aanvaardt het Verdrag voor het Koninkrijk in Europa. "
2. " Met inachtneming van artikel 13, eerste lid, van het Verdrag behoudt het Koninkrijk der Nederlanden zich het recht voor de uitlevering te weigeren van elk in artikel 1 van het Verdrag genoemd strafbaar feit, met inbegrip van de poging een van deze strafbare feiten te plegen of van deelneming aan het plegen daarvan, dat het beschouwt als een politiek delict of als een met een politiek delict samenhangend feit. "
 Art.    6N2 . NOORWEGEN.
... Noorwegen verklaart dat het zich het recht voorbehoudt de uitlevering en wederzijdse rechtshulp in strafzaken te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat het beschouwt als een politiek delict, als een met een politiek delict samenhangend feit of als een feit ingegeven door politieke motieven. In dit geval neemt Noorwegen de verplichting op zich om bij de beoordeling van de aard van het strafbaar feit naar behoren rekening te houden met kenmerken die het een bijzonder gewicht verlenen zoals :
a) dat door het feit gemeen gevaar is ontstaan voor het leven of de vrijheid van personen dan wel gevaar dat personen lichamelijk letsel oplopen; of
b) dat door het feit personen zijn geschaad die niets hebben uit te staan met de achterliggende motieven; of
c) dat wrede of verraderlijke middelen zijn gebruikt bij het plegen van het feit.
 Art.    7N2 . IJSLAND. Overeenkomstig de bepalingen van artikel 13 van het Verdrag en rekening houdend met de verplichting, die dit artikel bevat, behoudt de Regering van Ijsland zich het recht voor de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat zij beschouwt als een politiek delict, als een met een politiek delict samenhangend feit of als een feit ingegeven door politieke motieven.
 Art.    8N2 . PORTUGAL. ... Portugal zal, als aangezochte Staat, geen uitlevering toestaan wanneer de delicten in de verzoekende Staat strafbaar zijn gesteld met de doodstraf of met een levenslange vrijheidsstraf of een veiligheidsmaatregel die levenslange vrijheidsberoving inhoudt.
 Art.    9N2 . VERENIGD KONINKRIJK.
Uitbreiding tot het Baljuwschap Jersey, het Baljuwschap Guernesey en het eiland Man.
 Art.    10N2 . ZWEDEN. " Overeenkomstig de bepalingen van artikel 13 van dit Verdrag en rekening houdend met de verplichting die dit artikel bevat, behoudt de Regering van Zweden zich het recht voor de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat zij beschouwt als een politiek delict. "
 Art.  11N2. ZWITSERLAND.
Zwitserland behoudt zich het recht voor de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 genoemd strafbaar feit dat het beschouwt als een politiek delict, als een met een politiek delict samenhangend feit of als een feit ingegeven door politieke motieven; in deze gevallen neemt Zwitserland de verplichting op zich om bij de beoordeling van de aard van het strafbaar feit naar behoren rekening te houden met kenmerken die het een bijzonder gewicht verlenen zoals :
a) dat door het feit gemeen gevaar is ontstaan voor het leven of de vrijheid van personen dan wel gevaar dat personen lichamelijk letsel oplopen; of
b) dat door het feit personen zijn geschaad die niets hebben uit te staan met de achterliggende motieven; of
c) dat wrede of verraderlijke middelen zijn gebruikt bij het plegen van het feit.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Frankrijk : 21 september 1987 (inwerkingtreding : 22 december 1987).
De bekrachtigingsoorkonde bevat het volgende voorbehoud en de volgende verklaringen :
Voorbehoud.
De Regering van de Franse Republiek behoudt zich het recht voor de uitlevering te weigeren overeenkomstig de bepalingen van artikel 13, paragraaf 1 van het Verdrag.
Verklaringen.
1. Frankrijk herinnert eraan dat overeenkomstig de verklaring gedaan bij de ondertekening van het Verdrag op 27 januari 1977 de strijd tegen het terrorisme moet verenigbaar zijn met de eerbied voor de fundamentele principes van het Strafrecht en met de Grondwet die in zijn preambule afkondigt dat ieder mens die vervolgd wordt omwille van een vrijheidsactie asielrecht heeft op het grondgebied van de Republiek en dat de toepassing van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme niet als resultaat kan hebben dat afbreuk wordt gedaan aan het asielrecht.
2. De Regering van de Franse Republiek veklaart dat zij het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme slechts zal toepassen op inbreuken gepleegd na de inwerkingtreding van het Verdrag.
Overeenkomstig artikel 12.1 van het Verdrag verklaart de Regering van de Franse Republiek dat het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme van toepassing is op de Europese en de Overzeese Departementen van de Franse Republiek.


text:
Artikel    M1 . Voorbehoud vervat in een brief van 5 september van de Permanente Vertegenwoordiger van Griekenland, geregistreerd bij het Secretariaat-generaal op 6 september 1988.
Origineel : Frans.
Griekenland verklaart, bij toepassing van artikel 13 van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme, dat het zich het recht voorbehoudt, krachtens het eerste lid van dit artikel, de uitlevering te weigeren voor elk in artikel 1 van dit Verdrag genoemd strafbaar feit, wordt vervolgd voor zijn handelen in het belang van de vrijheid.
 Art.  M2. Verklaring vervat in een brief van 17 november 1988 van de Permanente Vertegenwoordiger van het Verenigd Koninkrijk, geregistreerd bij het Secretariaat-generaal op 21 november 1988.
Origineel : Engels.
... Ik heb de eer hiermede, overeenkomstig artikel 12, tweede lid van het Verdrag, mede te delen dat de Regering van het Verenigd Koninkrijk de toepassing van het Verdrag uitbreidt tot Gibraltar....


text: Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Griekenland : 4 augustus 1988 (inwerkingtreding : 5 november 1988).


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Italië : 28 februari 1986 (inwerkingtreding : 1 juni 1986).
De bekrachtigingsoorkonde bevat het volgende voorbehoud :
" Italië verklaart dat het zich het recht voorbehoudt de uitlevering te weigeren voor alle in artikel 1 genoemde strafbare feiten die het beschouwt als een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend feit of een feit ingegeven door politieke motieven; in deze gevallen verbindt Italië er zich toe bij de beoordeling van de aard van het strafbaar feit naar behoren rekening te houden met kenmerken die het een bijzonder gewicht verlenen zoals :
a) dat door het feit gemeen gevaar is ontstaan voor het leven, de fysieke integriteit of de vrijheid van personen; of
b) dat door het feit personen zijn geschaad die niets hebben uit te staan met de achterliggende motieven; of
c) dat wrede of verraderlijke middelen zijn gebruikt bij het plegen van het feit. "


text:
DEEL I.  - Toepassingsgebied en definities.
 Artikel    1 . 1. Dit Verdrag is van toepassing op alle takken van economische activiteit.
2. Een lid dat dit Verdrag bekrachtigt kan, na raadpleging van de betrokken representatieve organisaties van werkgevers en werknemers, voor zover deze bestaan, bepaalde takken van economische activiteit van de toepassing van het Verdrag uitsluiten, indien zich hier bijzondere problemen van ernstige aard voordoen.
3. Elk lid dat dit Verdrag bekrachtigt, is gehouden in het eerste verslag over de toepassing van dit Verdrag, ingediend volgens artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie, alle takken te vermelden welke met toepassing van het tweede lid van dit artikel eventueel zijn uitgesloten, en wel met redenen omkleed, en dient in de volgende verslagen de stand van zaken met betrekking tot de wetgeving en de toepassing daarvan ten aanzien van de uitgesloten takken te vermelden, benevens de mate waarin uitvoering is gegeven of zal worden gegeven aan het Verdrag ten aanzien van deze takken.
 Art.    2 . 1. Elk lid kan, na raadpleging van de representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties, voor zover deze bestaan, de verplichtingen van dit Verdrag afzonderlijk aanvaarden met betrekking tot :
a) luchtverontreiniging;
b) lawaai;
c) trillingen.
2. Een lid dat de verplichtingen van het Verdrag ten aanzien van een of meer risico-categorieën niet aanvaardt, dient dit in zijn bekrachtiging nader aan te geven en dient de redenen daarvan te vermelden in het eerste verslag over de toepassing van het Verdrag, ingediend volgens artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie, en dient in volgende verslagen de stand van zaken te geven met betrekking tot de wetgeving en de uitvoering daarvan ten aanzien van de uitgesloten risico-categorieën, en de mate waarin uitvoering is gegeven of zal worden gegeven aan het Verdrag ten aanzien van elk van deze risico-categorieën.
3. Elk lid dat bij bekrachtiging niet de verplichtingen van dit Verdrag ten aanzien van alle risico-categorieën aanvaardt, dient vervolgens wanneer hij van oordeel is dat de omstandigheden dit toelaten, de directeur-generaal van het Internationaal Arbeidsbureau ervan in kennis te stellen, dat het de verplichtingen van het Verdrag ten aanzien van een vroeger uitgesloten categorie of categorieën aanvaardt.
 Art.    3 . Voor het doel van dit Verdrag :
a) wordt onder de term " luchtverontreiniging " verstaan : alle lucht, verontreinigd door stoffen, ongeacht hun fysische toestand, die schadelijk is voor de gezondheid of anderszins gevaar oplevert;
b) wordt onder de term " lawaai " verstaan : alle geluid dat gehoorverlies kan veroorzaken of schadelijk is voor de gezondheid of anderszins gevaar oplevert;
c) wordt onder de term " trillingen " verstaan : alle trillingen die door vaste constructies op het menselijk lichaam worden overgebracht en die schadelijk zijn voor de gezondheid of anderszins gevaar opleveren.
 DEEL II.  - Algemene bepalingen.
 Art.    4 . 1. Nationale wetten en regelingen dienen te bepalen dat maatregelen moeten worden getroffen ter voorkoming en beperking van, en bescherming tegen beroepsrisico's in de werkplaats als gevolg van luchtverontreiniging, lawaai en trillingen.
2. De voorzieningen die nodig zijn ten behoeve van de praktische uitvoering van de aldus voorgeschreven maatregelen kunnen worden gegeven door verwijzing naar technische normen, technische richtlijnen of andere geëigende methoden.
 Art.    5 . 1. Bij het tenuitvoerleggen van de bepalingen van dit Verdrag, dient de bevoegde autoriteit te handelen onder raadpleging van de betrokken meest representatieve organisaties van werkgevers en werknemers.
2. Werkgevers- en werknemersvertegenwoordigers dienen te worden betrokken bij de uitwerking van bepalingen betreffende de praktische uitvoering van maatregelen zoals voorgeschreven in artikel 4.
3. Voorzienigen dienen te worden getroffen voor een zo nauw mogelijke samenwerking op alle niveaus tussen werkgevers en werknemers bij de uitvoering van de krachtens dit Verdrag voorgeschreven maatregelen.
4. Vertegenwoordigers van de werkgever en vertegenwoordigers van werknemers in de onderneming dienen in de gelegenheid te worden gesteld inspecteurs, belast met het toezicht op de uitvoering van de krachtens dit Verdrag voorgeschreven maatregelen, te vergezellen, tenzij de inspecteurs van mening zijn, gezien in het licht van de algemene instructie van de bevoegde autoriteit, dat dit een nadelige invloed kan hebben op de uitoefening van hun taak.
 Art.    6 . 1. Werkgevers dienen verantwoordelijk te worden gesteld voor het nakomen van de voorgeschreven maatregelen.
2. Indien twee of meer werkgevers tegelijkertijd op eenzelfde arbeidsplaats werk uitvoeren, zullen zij, onverminderd de verantwoordelijkheid van elke werkgever voor de gezondheid van zijn werknemers, verplicht zijn om samen te werken teneinde te voldoen aan de voogeschreven maatregelen. In de daarvoor in aanmerking komende gevallen dient de bevoegde autoriteit algemene regels voor deze samenwerking vast te stellen.
 Art.    7 . 1. Werknemers moeten worden verplicht te voldoen aan de veiligheidsvoorschriften, die betrekking hebben op het voorkomen van, respectievelijk de bescherming tegen beroepsrisico's als gevolg van luchtverontreiniging, lawaai en trillingen.
2. Werknemers of hun vertegenwoordigers dienen het recht te hebben om voorstellen te doen, informatie en instructie te ontvangen en een beroep te doen op de betrokken instanties teneinde de bescherming te verzekeren tegen beroepsrisico's als gevolg van luchtverontreiniging, lawaai en trillingen in de werkplaats.
 DEEL III.  - Preventieve en beschermende maatregelen.
 Art.    8 . 1. De bevoegde autoriteit dient criteria te bepalen, die het mogelijk maken het risico van blootstelling aan luchtverontreiniging, lawaai en trillingen in de werkplaats vast te stellen en dient waar nodig op basis van deze criteria maximaal toelaatbare concentraties en grenswaarden vast te stellen.
2. Bij het uitwerken van de criteria en het vaststellen van maximaal toelaatbare concentraties en grenswaarden dient de bevoegde autoriteit rekening te houden met de mening van technisch competente personen, aangewezen door de betrokken meest representatieve organisaties van werkgevers en werknemers.
3. De criteria en de maximaal toelaatbare concentraties en grenswaarden dienen te worden vastgesteld, aangevuld en regelmatig te worden gewijzigd in het licht van actuele nationale en internationale kennis en gegevens, daarbij zoveel mogelijk rekening houdend met elke toeneming van beroepsrisico's als gevolg van gelijktijdige blootstelling aan meer dan een schadelijke factor op de arbeidsplaats.
 Art.    9 . De werkplaats dient zoveel mogelijk te worden gevrijwaard van enig risico als gevolg van luchtverontreiniging, lawaai en trillingen :
a) door bij nieuwe installaties of nieuwe processen reeds bij het ontwerp of de bouw technische voorzieningen toe te passen of bij bestaande installaties of bestaande processen de technische voorzieningen aan te brengen; of indien dit niet mogelijk is.
b) door aanvullende organisatorische maatregeln.
 Art.    10 . Wanneer de krachtens artikel 9 genomen maatregelen het niet mogelijk maken om luchtverontreiniging, lawaai en trillingen in de werkplaats binnen de in artikel 8 genoemde grenzen te brengen, dient de werkgever geschikte persoonlijke beschermingsmiddelen te verstrekken en deze te onderhouden. De werkgever kan een werknemer niet verplichten arbeid te verrichten zonder de persoonlijke beschermingsmiddelen, verstrekt krachtens dit artikel.
 Art.    11 . 1. Onder de omstandigheden en volgens de regelen, gesteld door de bevoegde autoriteit, zal met de nodige tussenpozen controle moeten worden uitgeoefend op de gezondheid van de werknemers, die zijn of vermoedelijk zijn blootgesteld aan beroepsrisico's als gevolg van luchtverontreinigig, lawaai of trillingen in de werkplaats. Een dergelijke controle zal omvatten een geneeskundig onderzoek, voorafgaand aan de tewerkstelling op de betrokken arbeidsplaats, en periodieke geneeskundige onderzoeken als bepaald door de bevoegde autoriteit.
2. De controle, bedoeld in het eerste lid van dit artikel, zal voor de betrokken werknemer geen kosten met zich medebrengen.
3. Wanneer voortgezette tewerkstelling op een arbeidsplaats, die blootstelling aan luchtverontreiniging, lawaai of trillingen met zich medebrengt, op medische gronden wordt ontraden, dient overeenkomstig de nationale praktijk en omstandigheden al het mogelijke te worden gedaan om de betrokken werknemer ander passend werk te verschaffen of zijn inkomen te handhaven door middel van maatregelen op het gebied van de sociale zekerheid of anderszins.
4. De uitvoering van dit Verdrag mag de rechten van de werknemers met betrekking tot de sociale zekerheids- en sociale verzekeringswetgeving niet nadelig beïnvloeden.
 Art.    12 . Het gebruik van door de bevoegde autoriteit aan te geven werkmethoden, stoffen, machines en materiaal, die blootstelling van de werknemers in de werkplaats aan beroepsrisico's als gevolg van luchtverontreiniging, lawaai of trillingen met zich mede kunnen brengen, dient ter kennis te worden gebracht van de bevoegde autoriteit en deze autoriteit kan, waar nodig, het gebruik op bepaalde voorwaarden toestaan of verbieden.
 Art.    13 . Alle betrokken personen dienen voldoende en terzake te worden :
a) ingelicht over potentiële risico's in de werkplaats als gevolg van luchtverontreiniging, lawaai of trillingen en
b) geïnstrueerd in de middelen die beschikbaar zijn ter voorkoming en beperking van, en ter bescherming tegen dergelijke risico's.
 Art.    14 . Rekening houdend met nationale omstandigheden en middelen dienen maatregelen te worden getroffen ter bevordering van onderzoek ophet gebied van het voorkomen of beperken van risico's in de werkplaats als gevolg van luchtverontreiniging, lawaai en trillingen.
 DEEL IV.  - Toepassingsmaatregelen.
 Art.    15 . Op voorwaarden en onder omstandigheden, bepaald door de bevoegde autoriteit, zal de werkgever gehouden zijn een deskundig persoon aan te wijzen of gebruik te maken van een externe deskundige dienst of gemeenschappelijke dienst van verschillende ondernemingen, bij het behandelen van kwesties in verband met het voorkomen en beperken van luchtverontreiniging, lawaai en trillingen in de werkplaats.
 Art.    16 . Elk lid dient :
a) door wettelijke voorschriften of een andere methode die in overeenstemming is met het nationale gebruik en de omstandigheden, die stappen te nemen, daaronder begrepen het vaststellen van passende sancties, welke noodzakelijk zijn teneinde uitvoering te geven aan de bepalingen van dit Verdrag;
b) te zorgen voor passende controlediensten voor de uitoefening van het toezicht op de toepassing van de bepalingen van dit Verdrag of zich ervan te vergewissen dat passend toezicht plaatsvindt.
 DEEL V.  - Slotbepalingen.
 Art.    17 . De officiële bekrachtigingen van dit Verdrag worden medegedeeld aan de directeur-generaal van het Internationaal Arbeidsbureau en door hem geregistreerd.
 Art.    18 . 1. Dit Verdrag is slechts verbindend voor de leden van de Internationale Arbeidsorganisatie die hun bekrachtigingen door de directeur-generaal hebben doen registreren.
2. Het treedt in werking twaalf maanden na de datum waarop de bekrachtigingen van twee leden door de directeur-generaal zijn geregistreerd.
3. Vervolgens treedt dit Verdrag voor ieder Lid in werking twaalf maanden na de datum waarop zijn bekrachtiging is geregistreerd.
 Art.    19 . 1. Ieder lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd, kan het opzeggen, hetzij in zijn geheel of met betrekking tot één of meer risicocategorieën als vermeld in voorgaand artikel 2, na afloop van een termijn van tien jaren na de datum waarop het Verdrag in werking is getreden, door middel van een aan de directeur-generaal van het Internationaal Arbeidsbureau gerichte en door deze geregistreerde verklaring. De opzegging wordt eerst van kracht een jaar na de datum waarop zij is geregistreerd.
2. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd en binnen een jaar na afloop van de termijn van tien jaren als bedoeld in het vorig lid geen gebruik maakt van de bevoegdheid tot opzegging bedoeld in dit artikel, is voor een nieuwe termijn van tien jaren gebonden en kan daarna dit Verdrag opzeggen na afloop van elke termijn van tien jaren op de voorwaarden, voorzien in dit artikel.
 Art.    20 . 1. De directeur-generaal van het Internationaal Arbeidsbureau stelt alle leden van de Internationale Arbeidsorganisatie in kennis van de registratie van alle bekrachtigingen en opzeggingen die hem door de leden van de Organisatie zijn medegedeeld.
2. Bij de kennisgeving aan de leden van de Organisatie van de registratie van de tweede hem medegedeelde bekrachtiging, vestigt de directeur-generaal de aandacht van de leden van de Organisatie op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt.
 Art.    21 . De directeur-generaal van het Internationaal Arbeidsbureau doet aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties mededeling, ter registratie in overeenstemming met artikel 102 van het Handvest der Verenigde Naties, van de volledige bijzonderheden omtrent alle bekrachtigingen en opzeggingen die hij overeenkomstig de bepalingen van de voorgaande artikelen heeft geregistreerd.
 Art.    22 . De Raad van Beheer van het Internationaal Arbeidsbureau brengt, telkens wanneer deze dit noodzakelijk acht, aan de Algemene Conferentie verslag uit over de toepassing van dit Verdrag en onderzoekt of het wenselijk is een gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag op de agenda van de Conferentie te plaatsen.
 Art.    23 . 1. Indien de Conferentie een nieuw Verdrag aanneemt, houdende gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag, zal, tenzij het nieuwe Verdrag anders bepaalt :
a) bekrachtiging door een lid van het nieuwe Verdrag, houdende herziening, ipso jure onmiddellijke opzegging van dit Verdrag ten gevolge hebben, niettegenstaande het bepaalde in artikel 19, onder voorbehoud evenwel dat het nieuwe Verdrag, houdende herziening, in werking is getreden;
b) met ingang van de datum waarop het nieuwe Verdrag, houdende herziening, in werking is getreden, dit Verdrag niet langer door de leden kunnen worden bekrachtigd.
2. Dit Verdrag blijft echter naar vorm en inhoud van kracht voor de leden die het hebben bekrachtigd en die het nieuwe Verdrag, houdende herziening, niet bekrachtigen.
 Art.    24 . De Engelse en de Franse tekst van dit Verdrag zijn gelijkelijk gezaghebbend.
De voorgaande tekst is de authentieke tekst van het Verdrag, naar behoren aangenomen door de Algemene Conferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie tijdens haar drieënzestigste Zitting, welke werd gehouden te Genève en voor gesloten werd verklaard op de tweeëntwintigste juni 1977.
Ten blijke waarvan wij onze handtekening hebben geplaatst op de drieëntwintigste juni 1977 :
De Voorzitter van de Conferentie,
J. K. AMEDUME
De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau,
FRANCIS BLANCHARD
 Bijlage.
 Art.  N1. Bijlage 1. Lijst van de Staten.
Lijst van de Staten Datum van

Datum van

Verklaring (V)

 neerlegging van

inwerkingtreding
 Voorbehouden

 de

(VB)

 bekrachtigings-

 (VB)

 of de aanvaar-

 dingsoorkonde
Azerbeidzjan

19 mei 1992

19 mei 1993
Belgie

 1 juni 1994

1 juni 1995
Bosnie-Herzegowina
 2 juni 1993

2 juni 1994
Brazilie

14 januari 1982

14 januari 1983
Costa Rica

16 juni 1981

 16 juni 1982
Cuba

29 december 1980
 29 december 1981
Denemarken

 8 januari 1988

 8 januari 1989
Duitsland

 18 november 1993
 18 november 1994
Ecuador

 11 juli 1978

 11 juli 1979
Egypte

 4 mei 1988

 4 mei 1989
Finland

8 juni 1979

8 juni 1980
Frankrijk

 30 juli 1985

 30 juli 1986
Ghana

 27 mei 1986

27 mei 1987
Guatemala

 22 februari 1996
 22 februari 1997
Guinee

 8 juni 1982

8 juni 1983
Hongarije

4 januari 1994

 4 januari 1995
Irak

17 april 1985

17 april 1986
Italie

28 februari 1985
 28 februari 1986
Joegoslavie

6 december 1983

6 december 1984
Kazachstan

30 juli 1996

 30 juli 1997
Kirgizie

31 maart 1992

31 maart 1993
Kroatie

8 oktober 1991

 8 oktober 1992
Letland

8 maart 1993

 8 maart 1994
Malta

9 juni 1988

9 juni 1989

 VB (Heeft enkel

 de Verdragsver-

 plichtingen

 inzake lucht-

 verontreiniging

 aanvaard.)
Niger

 28 januari 1993

28 januari 1994
Noorwegen

 13 maart 1979

13 maart 1980
Portugal

 9 januari 1981

 9 januari 1982
Russische Federatie
3 juni 1988

3 juni 1989
San Marino

19 april 1988

19 april 1989
Slovakije

1 januari 1993

 1 januari 1994
Slovenie

29 mei 1992

29 mei 1993
Spanje

17 december 1980
 17 december 1981
 VB (Heeft enkel

 de Verdrags-

 verplichtingen

 inzake lucht-

 verontreiniging

 en lawaai

 aanvaard.)
Tadzjikistan

26 november 1993
 26 november 1994
Tanzania

30 mei 1983

30 mei 1984

VB (Heeft enkel

 de Verdrags-

 verplichtingen

 inzake lucht-

 verontreiniging

 aanvaard.)
Tsjechische

1 januari 1993

 1 januari 1994
 Republiek
Uruguay

5 september 1988
 5 september 1989
Verenigd Koninkrijk
8 maart 1979

 8 maart 1980

VB (Heeft enkel

 de Verdrags-

 verplichtingen

 inzake lucht-

 verontreiniging

 aanvaard.)
Voormalige

17 november 1991
 17 november 1992
 Joegoslavische
 Republiek van
 Macedonie
Zambia

19 augustus 1980
 19 augustus 1981
Zweden

10 juli 1978

 10 juli 1979


text:
Artikel    1 . 1. Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder " verplegend personeel " alle categorieën van personen die verpleegkundige diensten verlenen.
2. Dit Verdrag is van toepassing op al het verplegend personeel, waar het ook werkzaam is.
3. Het bevoegde gezag kan, na overleg met de betrokken werkgevers- en werknemersorganisaties, voor zover deze bestaan, speciale regels uitvaardigen met betrekking tot verplegend personeel dat verpleegkundige hulp en diensten verleent op basis van vrijwilligheid; deze regels mogen geen afbreuk doen aan de bepalingen vermeld in artikel 2, lid 2 a), artikel 3, artikel 4 en artikel 7 van dit Verdrag.
 Art.    2 . 1. Elk Lid dat dit Verdrag bekrachtigt dient met betrekking tot verpleegkundige diensten en verpleegkundig personeel een aan de nationale omstandigheden aangepast beleid te ontwikkelen en uit te voeren, dat binnen het kader van een algemeen gezondheidsprogramma, voor zover dit bestaat, erop gericht is te voorzien in de kwantiteit en kwaliteit van verpleegkundige hulp, nodig om een zo hoog mogelijk gezondheidspeil voor de bevolking te bereiken, rekening houdend met de voor de gezondheidszorg in zijn geheel beschikbare middelen.
2. In het bijzonder zal het de noodzakelijke maatregelen nemen om het verplegend personeel te verzekeren van :
a) opleiding aangepast aan de uitvoering van hun werkzaamheden, en
b) arbeidsvoorwaarden en arbeidsomstandigheden, waaronder begrepen loopbaanvooruitzichten en beloning,
die het aantrekkelijk maken het beroep te kiezen en te houden.
3. Het beleid als bedoeld in het eerste lid van dit artikel dient te worden bepaald in overleg met de betrokken werkgevers- en werknemersorganisaties, voor zover deze bestaan.
4. Dit beleid dient te worden gecoördineerd met het beleid betreffende andere aspecten van de gezondheidszorg en andere werknemers in de gezondheidszorg in overleg met de betrokken werkgevers- en werknemersorganisaties.
 Art.    3 . 1. Nationale wetten of regelingen of de door zodanige wetten of regelingen daartoe gerechtigde bevoegde overheidsinstanties of competente organisaties van beroepsbeoefenaren dienen te bepalen aan welke basiseisen verpleegkundige opleiding en het toezicht daarop moeten voldoen.
2. Verpleegkundige opleiding dient te worden gecoördineerd met opleiding van andere werknemers in de gezondheidszorg.
 Art.    4 . Nationale wetten of regelingen dienen de eisen voor de uitoefening van het verpleegkundig beroep nader te bepalen en de uitoefening daarvan te beperken tot personen die aan deze voorwaarden voldoen.
 Art.    5 . 1. Maatregelen dienen genomen te worden om te bevorderen dat verplegend personeel wordt betrokken bij de planning van geneeskundige diensten en bij het overleg over hun regarderende beslissingen op een aan de nationale omstandigheden aangepaste wijze.
2. De vaststelling van arbeidsvoorwaarden en arbeidsomstandigheden dient bij voorkeur te geschieden bij wege van onderhandelingen tussen de betrokken werkgevers- en werknemersorganisaties.
3. De beslechting van geschillen, die zich voordoen met betrekking tot vaststelling van arbeidsvoorwaarden, dient te geschieden bij wege van onderhandelingen tussen partijen of op een wijze die het vertrouwen van betrokken partijen geniet bij wege van een procedure die onafhankelijkheid en onpartijdigheid waarborgt, zoals een bemiddelings-, verzoenings- en vrijwillige arbitrageprocedure.
 Art.    6 . Voor verplegend personeel dienen voorwaarden te gelden die tenminste gelijkwaardig zijn aan die welke voor andere werknemers in het betrokken land gelden, wat betreft :
a) werktijden, waaronder begrepen regeling en compensatie van overuren, nacht- en weekenddiensten alsmede ploegendiensten;
b) wekelijkse rusttijden;
c) jaarlijks vakantieverlof met behoud van loon;
d) studieverlof;
e) zwangerschapsverlof;
f) ziekteverlof;
g) sociale zekerheid.
 Art.    7 . Elk Lid dient, indien nodig, er naar te streven bestaande wetten en regelingen met betrekking tot gezondheid en veiligheid in het beroep te verbeteren door deze aan te passen aan de bijzondere aard van het werk van verpleegkundigen en de werkomgeving waarin dit werk wordt uitgevoerd.
 Art.    8 . De bepalingen van dit Verdrag dienen te worden uitgevoerd door middel van nationale wetten of regelingen, voor zover daaraan geen uitvoering is gegeven door middel van collectieve arbeidsovereenkomsten, bedrijfsreglementen, scheidsrechterlijke of rechterlijke uitspraken, of op zodanige andere wijze als verenigbaar met nationale gebruiken of dienstig in verband met nationale omstandigheden.
 Art.    9 . De officiële bekrachtigingen van dit Verdrag worden medegedeeld aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau en door hem geregistreerd.
 Art.    10 . 1. Dit Verdrag is slechts verbindend voor de Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie die hun bekrachtigingen door de Directeur-Generaal hebben doen registreren.
2. Het treedt in werking twaalf maanden na de datum waarop de bekrachtigingen van twee Leden door de Directeur-Generaal zijn geregistreerd.
3. Vervolgens treedt dit Verdrag voor ieder Lid in werking twaalf maanden na de datum waarop zijn bekrachtiging is geregistreerd.
 Art.    11 . 1. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd, kan het opzeggen na verloop van een termijn van tien jaren na de datum waarop het Verdrag in werking is getreden, door middel van een aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau gerichte en door deze geregistreerde verklaring. De opzegging wordt eerst van kracht een jaar na de datum waarop zij is geregistreerd.
2. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd en binnen een jaar na afloop van de termijn van tien jaar als bedoeld in het vorig lid, geen gebruik maakt van de bevoegdheid tot opzegging voorzien in dit artikel, is voor een nieuwe termijn van tien jaren gebonden en kan daarna dit Verdrag opzeggen na afloop van elke termijn van tien jaren op de voorwaarden voorzien in dit artikel.
 Art.    12 . 1. De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau stelt alle Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie in kennis van de registratie van alle bekrachtigingen en opzeggingen die hem door de Leden van de Organisatie zijn medegedeeld.
2. Bij de kennisgeving aan de Leden van de Organisatie van de registratie van de tweede hem medegedeelde bekrachtiging, vestigt de Directeur-Generaal de aandacht van de Leden van de Organisatie op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt.
 Art.    13 . De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau doet aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties mededeling, ter registratie in overeenstemming met artikel 102 van het Handvest der Verenigde Naties, van de volledige bijzonderheden omtrent alle bekrachtigingen en opzeggingen die hij overeenkomstig de voorgaande artikelen heeft geregistreerd.
 Art.    14 . De Raad van Beheer van het Internationaal Arbeidsbureau brengt, telkens wanneer deze dit nodig acht, aan de Algemene Conferentie verslag uit over de toepassing van dit Verdrag en onderzoekt of het wenselijk is een gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag op de agenda van de Conferentie te plaatsen.
 Art.    15 . 1. Indien de Conferentie een nieuw Verdrag aanneemt, houdende gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag, zal, tenzij het nieuwe Verdrag anders bepaalt :
a) bekrachtiging door een Lid van het nieuwe Verdrag, houdende herziening, ipso jure onmiddellijke opzegging van dit Verdrag ten gevolge hebben, niettegenstaande het bepaalde in artikel 11, onder voorbehoud evenwel dat het nieuwe Verdrag, houdende herziening, in werking is getreden;
b) met ingang van de datum waarop het nieuwe Verdrag, houdende herziening, in werking is getreden, dit Verdrag niet langer door de Leden kunnen worden bekrachtigd.
2. Dit Verdrag blijft echter naar vorm en inhoud van kracht voor de Leden die het hebben bekrachtigd en die het nieuwe Verdrag, houdende herziening, niet bekrachtigen.
 Art.  16. De Engelse en de Franse tekst van dit Verdrag zijn gelijkelijk gezaghebbend.
De voorgaande tekst is de authentieke tekst van het Verdrag, naar behoren aangenomen door de Algemene Conferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie tijdens haar drieënzestigste zitting, welke werd gehouden te Genève en voor gesloten werd verklaard op de tweeëntwintigste juni 1977.