text:
Artikel    1 . Algemene verplichtingen.
1. Elke Staat die Partij is verbindt zich onder geen omstandigheden :
a) antipersoonsmijnen te gebruiken;
b) antipersoonsmijnen te ontwerpen, te produceren, op eender welke manier te verwerven, op te slaan, te bewaren of aan eender wie rechtstreeks dan wel onrechtstreeks over te dragen;
c) eender wie op gelijk welke manier bij te staan, aan te moedigen of aan te sporen tot activiteiten die een Staat die Partij is, op grond van dit Verdrag verboden zijn.
2. Elke Staat die Partij is verbindt zich ertoe alle antipersoonsmijnen te vernietigen of op de vernietiging ervan toe te zien, overeenkomstig het bepaalde in dit Verdrag.
 Art.    2 . Begripsomschrijvingen.
Voor de toepassing van dit Verdrag, dient te worden verstaan onder :
1. "antipersoonsmijn", een mijn die is ontworpen om te exploderen door de aanwezigheid, de nabijheid van ofwel het contact met een persoon en die ertoe is bestemd een of meer personen buiten gevecht te stellen, letsel toe te brengen of te doden. Mijnen die zijn ontworpen om te exploderen door de aanwezigheid, de nabijheid van ofwel het contact met een voertuig en niet een persoon en die zijn uitgerust met anti-hanteermechanismen worden omwille van de aanwezigheid van een soortgelijk mechanisme niet als antipersoonsmijnen beschouwd;
2. "mijn", een stuk munitie geplaatst onder, op of vlak boven de grond of een ander oppervlak en ontworpen om te exploderen door de aanwezigheid of nabijheid van of het contact met een persoon of voertuig;
3. "anti-hanteermechanisme", een mechanisme bestemd voor het beschermen van een mijn, dat onderdeel is van, verbonden met, bevestigd aan of geplaatst onder de mijn en dat in werking wordt gesteld wanneer een poging wordt gedaan de mijn te manipuleren of opzettelijk te ontregelen;
4. "overdracht", naast de fysieke verplaatsing van de antipersoonsmijnen van het grondgebied van een Staat, de overdracht van het eigendomsrecht en van de zeggenschap over deze mijnen, maar niet de overdracht van een grondgebied waarop antipersoonsmijnen zijn geplaatst;
5. "bemijnd gebied", een gebied dat gevaarlijk is ten gevolge van de daadwerkelijke of vermoedelijke aanwezigheid van mijnen.
 Art.    3 . Uitzonderingen.
1. Niettegenstaande de uit artikel 1 voortvloeiende algemene verplichtingen is het toegestaan een bepaald aantal antipersoonsmijnen te bewaren of over te dragen met het oog op het bijsturen van technieken op het gebied van mijnopsporing, mijnruiming en het vernietigen van de mijnen dan wel om een opleiding in deze technieken te verstrekken. In dat geval mag het aantal mijnen niet meer bedragen dan de hoeveelheid die strikt noodzakelijk is om deze doelstellingen te verwezenlijken.
2. De overdracht van antipersoonsmijnen voor vernietigingsdoeleinden is toegestaan.
 Art.    4 . Vernietiging van de voorraden antipersoonsmijnen.
Onder voorbehoud van het bepaalde in artikel 3, verbindt elke Staat die Partij is zich ertoe alle voorraden antipersoonsmijnen die hij in eigendom of in zijn bezit heeft dan wel die welke onder zijn rechtsmacht vallen of waarover hij toezicht uitoefent, zo snel mogelijk te vernietigen of erop toe te zien dat ze vernietigd worden. Dit dient uiterlijk vier jaar na het tijdstip waarop dit Verdrag in de betreffende Staat die Partij is in werking treedt, te gebeuren.
 Art.    5 . Vernietiging van de antipersoonsmijnen in de bemijnde gebieden.
1. Elke Staat die Partij is verbindt zich ertoe alle antipersoonsmijnen in de bemijnde gebieden die onder zijn rechtsmacht vallen of waarover hij toezicht uitoefent, zo snel mogelijk te vernietigen of erop toe te zien dat ze vernietigd worden. Dit dient uiterlijk tien jaar na het tijdstip waarop dit Verdrag in de betreffende Staat die Partij is in werking treedt, te gebeuren.
2. Elke Staat die Partij is, streeft ernaar de locatie van alle onder zijn rechtsmacht of onder zijn toezicht vallende gebieden waar antipersoonsmijnen daadwerkelijk of vermoedelijk aanwezig zijn, te bepalen en zorgt er zo snel mogelijk voor dat alle bemijnde gebieden onder zijn rechtsmacht of onder zijn toezicht waarin zich antipersoonsmijnen bevinden, over de hele omtrek gemarkeerd worden, dat er afzettingen worden aangebracht of andere maatregelen worden genomen om burgers doeltreffend te verhinderen het gebied te betreden zolang alle antipersoonsmijnen die zich in deze bemijnde gebieden bevinden, niet zijn vernietigd. Bedoelde markering dient ten minste in overeenstemming te zijn met de voorschriften als vastgelegd in het Protocol inzake het verbod of de beperking van het gebruik van mijnen, valstrikmijnen en andere mechanismen, zoals gewijzigd op 3 mei 1996, gehecht aan het Verdrag inzake het verbod of de beperking van het gebruik van bepaalde conventionele wapens die geacht kunnen worden buitensporig leed te veroorzaken of een niet-onderscheidende werking te hebben.
3. Wanneer een Staat die Partij is zich niet in staat acht alle in lid 1 bedoelde antipersoonsmijnen binnen de vooropgestelde termijn te vernietigen of op de vernietiging ervan toe te zien, kan hij bij de Vergadering van de Staten die Partij zijn of op een Toetsingsconferentie een verzoek indienen om de termijn die voor de volledige vernietiging van de antipersoonsmijnen werd vooropgesteld, met maximum tien jaar te verlengen.
4. Het verzoek dient volgende gegevens te bevatten :
a) de duur van de voorgestelde verlenging;
b) nadere toelichtingen ter rechtvaardiging van de voorgestelde verlenging, met inbegrip van :
i) de voorbereiding en de stand van zaken van de in het kader van de nationale mijnruimingsprogramma's uitgevoerde werkzaamheden;
ii) de financiële en technische middelen waarover de Staat die Partij is beschikt om tot de vernietiging van alle antipersoonsmijnen over te gaan, en;
iii) de omstandigheden die de Staat die Partij is verhinderen, alle antipersoonsmijnen in de bemijnde gebieden te vernietigen;
c) de humanitaire, sociale, economische gevolgen en het milieu-effect van de verlenging, en;
d) elke relevante informatie met betrekking tot de voorgestelde verlenging.
5. De Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Toetsingsconferentie beoordeelt het verzoek aan de hand van de in lid 4 vermelde gegevens en besluit met een meerderheid van stemmen van de aanwezige Staten die Partij zijn en hun stem uitbrengen, de verlengingstermijn al dan niet toe te staan.
6. Overeenkomstig de leden 3, 4 en 5 van dit artikel kan een zodanige verlenging, wanneer daarom wordt verzocht, andermaal worden toegestaan. De Staat die Partij is, dient bij zijn verzoek tot bijkomende verlenging relevante gegevens te voegen over de inspanningen die op grond van dit artikel tijdens de vorige verlengingstermijn werden gedaan.
 Art.    6 . Internationale samenwerking en bijstand.
1. Met het oog op de naleving van de uit dit Verdrag voortvloeiende verplichtingen heeft elke Staat die Partij is het recht, voor zover noodzakelijk en mogelijk, andere Staten die Partij zijn om bijstand te verzoeken en die te ontvangen.
2. Elke Staat die Partij is verbindt zich ertoe een zo ruim mogelijke uitwisseling van uitrustingen, materieel en wetenschappelijke en technische informatie inzake de toepassing van dit Verdrag te bevorderen en heeft het recht te participeren in een dergelijke uitwisseling. De Staten die Partij zijn leggen geen onnodige beperkingen op inzake het leveren van uitrustingen voor het ruimen van mijnen en daarmee verband houdende technologische informatie voor humanitaire doeleinden.
3. Elke Staat die Partij is die daartoe in staat is, verleent bijstand ten behoeve van de geneeskundige verzorging van de slachtoffers van de mijnen, hun rehabilitatie, hun sociale en economische reïntegratie en werkt mee aan sensibiliseringscampagnes die ten doel hebben de bevolking te waarschuwen voor het gevaar van de mijnen. Deze bijstand kan onder meer worden verleend via de organen van de Verenigde Naties, internationale, regionale of nationale organisaties of instellingen, het Internationaal Comité van het Rode Kruis, de nationale afdelingen van het Rode Kruis en van de Rode Halve Maan of de internationale federatie van deze organisaties, niet-gouvernementele organisaties dan wel op bilaterale basis.
4. Elke Staat die Partij is die daartoe in staat is, verleent bijstand ten behoeve van mijnruiming of aanverwante activiteiten. Deze bijstand kan onder meer worden verleend via de organen van de Verenigde Naties, internationale of regionale organisaties of instellingen, niet-gouvernementele organisaties of instellingen dan wel op een bilaterale basis, of door een financiële bijdrage te storten in het Vrijwillig Mijnruimingsfonds van de Verenigde Naties of in andere regionale mijnruimingsfondsen.
5. Elke Staat die Partij is die daartoe in staat is, verleent bijstand voor de vernietiging van de voorraden antipersoonsmijnen.
6. Elke Staat die Partij is verbindt zich ertoe informatie te verstrekken ten behoeve van de databank inzake mijnruiming die in het kader van de Verenigde Naties is ingesteld, in het bijzonder informatie betreffende diverse mijnruimmiddelen en -technieken, alsmede lijsten van deskundigen, gespecialiseerde organisaties of nationale contactpunten inzake mijnruiming.
7. De Staten die Partij zijn kunnen tot de Verenigde Naties, de regionale organisaties, de andere Staten die Partij zijn dan wel andere bevoegde intergouvernementele of niet-gouvernementele organisaties een verzoek richten om hen behulpzaam te zijn bij het uitwerken van een nationaal mijnruimingsprogramma ten einde volgende punten na te gaan :
a) de omvang en de reikwijdte van het vraagstuk van de antipersoonsmijnen;
b) de financiële, technologische en menselijke middelen die voor de uitvoering van het programma vereist zijn;
c) het aantal jaren dat naar schatting nodig is om alle antipersoonsmijnen in de bemijnde gebieden onder de rechtsmacht of het toezicht van de betreffende Staat die Partij is, te vernietigen;
d) de sensibiliseringsactiviteiten via welke het gevaar van de mijnen onder de aandacht wordt gebracht en waardoor de gevolgen van het gevaar voor letsel en het verlies van mensenlevens dat aan de mijnen verbonden is, worden ingeperkt;
e) de bijstandsverlening aan de slachtoffers van mijnen;
f) de verhouding tussen de regering van de betreffende Staat die Partij is en de relevante gouvernementele, intergouvernementele en niet-gouvernementele lichamen die aan de uitvoering van het programma zullen deelnemen.
8. De Staten die Partij zijn die overeenkomstig de bewoordingen van dit artikel bijstand verlenen of ontvangen, zullen samenwerken met het oog op de snelle en volledige uitvoering van de erkende bijstandsprogramma's.
 Art.    7 . Doorzichtigheidsmaatregelen.
1. Elke Staat die Partij is legt de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties zo spoedig mogelijk en in elk geval uiterlijk 180 dagen na de inwerkingtreding van dit Verdrag in de betreffende Staat, een rapport voor over :
a) de in artikel 9 bedoelde nationale toepassingsmaatregelen;
b) het totaal aantal voorraden antipersoonsmijnen die hij in eigendom of in zijn bezit heeft dan wel die onder zijn rechtsmacht vallen of waarover hij toezicht uitoefent, met inbegrip van een opsplitsing naar type, aantal, en voor zover mogelijk, partijnummer voor elk type voorraden antipersoonsmijnen;
c) voor zover mogelijk, de locatie van alle bemijnde gebieden die onder zijn rechtsmacht vallen of waarover hij toezicht uitoefent en waar er daadwerkelijk of vermoedelijk antipersoonsmijnen aanwezig zijn, met inbegrip van zoveel mogelijk nauwkeurige gegevens met betrekking tot het type en het aantal van elk type antipersoonsmijnen in elk van de bemijnde gebieden en de datum waarop ze werden geplaatst;
d) het type en aantal en, voor zover mogelijk, de partijnummers van alle antipersoonsmijnen die bewaard of overgedragen worden om de technieken op het stuk van de opsporing, de ruiming of de vernietiging van mijnen bij te sturen dan wel om een opleiding in deze technieken te verstrekken. Verder dient opgave te worden gedaan van de mijnen die voor vernietiging werden overgedragen alsmede van de instellingen die van een Staat die Partij is de toelating kregen om conform artikel 3 antipersoonsmijnen te bewaren of over te dragen;
e) de stand van zaken van de omschakelingsprogramma's of met betrekking tot de buitenwerkingstelling van de installaties waar antipersoonsmijnen worden geproduceerd;
f) de stand van zaken van de programma's betreffende de vernietiging van de in de artikelen 4 en 5 bedoelde antipersoonsmijnen, met inbegrip van nadere gegevens over de methodes die bij de vernietiging zullen worden gehanteerd, de opgave van alle plaatsen waar de vernietiging zal plaatsvinden en de in acht te nemen voorschriften inzake de veiligheid en de bescherming van het milieu;
g) het type en het totaal aantal antipersoonsmijnen die na de inwerkingtreding van het Verdrag in de betreffende Staat die Partij is, werden vernietigd alsmede een uitsplitsing per type van het aantal antipersoonsmijnen dat, respectievelijk overeenkomstig de artikelen 4 en 5, werd vernietigd en, voor zover mogelijk, de partijnummers van elk type antipersoonsmijnen in geval van vernietiging overeenkomstig artikel 4;
h) de technische eigenschappen van elk type antipersoonsmijnen dat werd geproduceerd, voor zover deze bekend zijn, alsmede van die welke de Staat die Partij is momenteel in eigendom of in zijn bezit heeft, met inbegrip van, in de mate van het mogelijke, het soort gegevens die de identificatie en de verwijdering van de antipersoonsmijnen kunnen vergemakkelijken; deze gegevens dienen ten minste te omvatten : de afmetingen, het type ontstekingsinrichting, het gehalte aan explosief materiaal en aan metaal, kleurenfoto's en alle andere gegevens die het ruimen van mijnen kunnen vergemakkelijken, en;
i) de maatregelen die werden genomen om de bevolking zo snel mogelijk en op doeltreffende wijze te waarschuwen in verband met de gebieden die overeenkomstig artikel 5, 2de lid werden aangeduid.
2. De Staten die Partij zijn dienen jaarlijks de gegevens over het laatste kalenderjaar bij te werken die overeenkomstig dit artikel werden verstrekt en ze dienen de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties er uiterlijk op 30 april van het betreffende jaar van in kennis te stellen.
3. De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties zal de rapporten die hij ontvangen heeft, doorzenden naar de Staten die Partij zijn.
 Art.    8 . Hulp en opheldering met betrekking tot de naleving van de bepalingen.
1. De Staten die Partij zijn komen overeen met het oog op de toepassing van de verdragsbepalingen onderling overleg te plegen en samen te werken en de naleving door de Staten die Partij zijn van de uit dit Verdrag voortvloeiende verplichtingen zodoende te vergemakkelijken.
2. Wanneer één Staat die Partij is of meerdere Staten die Partij zijn nadere opheldering wensen over vraagstukken in verband met de naleving van de bepalingen van dit Verdrag door een andere Staat die Partij is, kunnen ze de betreffende Staat bij monde van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties om bijkomende inlichtingen hieromtrent verzoeken. Dit verzoek gaat vergezeld van alle relevante gegevens. De Staten die Partij zijn onthouden zich ervan een soortgelijk verzoek in te dienen wanneer ze hiervoor geen gegronde redenen hebben en hoeden zich voor misbruik. De Staat die Partij is die een soortgelijk verzoek om bijkomende inlichtingen ontvangt, verstrekt de Staat die Partij is die het verzoek bij monde van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties heeft ingediend, binnen 28 dagen alle gegevens die het desbetreffende punt nader kunnen toelichten.
3. Wanneer de verzoekende Staat die Partij is bij monde van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties binnen de vooropgestelde termijn geen antwoord heeft ontvangen of geen genoegen neemt met het verstrekte antwoord, kan hij de vraag bij monde van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de volgende Vergadering van de Staten die Partij zijn voorleggen.
4. In afwachting dat de Vergadering van de Staten die Partij zijn wordt bijeengeroepen, kan elke betreffende Staat die Partij is de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties vragen bemiddelend op te treden ten einde het verstrekken van de gevraagde inlichtingen te vergemakkelijken.
5. De verzoekende Staat die Partij is kan bij monde van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties voorstellen dat een Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn wordt bijeengeroepen om zich over het vraagstuk te buigen. Het voorstel alsmede alle door de betreffende Staten die Partij zijn verstrekte gegevens zullen door de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de Staten die Partij zijn worden medegedeeld, te samen met de vraag of ze instemmen met een Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn die de kwestie nader zal onderzoeken. Wanneer ten minste één derde van de Staten die Partij zijn binnen 14 dagen na deze mededeling zijn instemming betuigt, roept de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn binnen een nieuwe termijn van 14 dagen bijeen. Wanneer de meerderheid van de Staten die Partij zijn deze Vergadering bijwoont, is het quorum bereikt.
6. De Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn, naar gelang van het geval, zal eerst nagaan of de kwestie nader dient te worden onderzocht, daarbij rekening houdend met alle gegevens die door de betreffende Staten die Partij zijn werden verstrekt. De Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn, zal alles in het werk stellen om tot een consensus te komen. Mocht er desondanks toch geen overeenstemming worden bereikt, dan wordt de kwestie in stemming gebracht en wordt de beslissing genomen met een meerderheid van stemmen van de Staten die Partij zijn die aanwezig zijn en hun stem uitbrengen.
7. Alle Staten die Partij zijn zeggen de Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn hun volledige medewerking toe met betrekking tot het onderzoek alsmede met betrekking tot de werkzaamheden van elke onderzoeksmissie waarvoor overeenkomstig lid 8 toestemming werd gegeven.
8. Mochten er bijkomende toelichtingen vereist zijn, dan geeft de Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn toestemming voor het zenden van een onderzoeksmissie waarvan het mandaat wordt vastgelegd met een meerderheid van stemmen van de Staten die Partij zijn die aanwezig zijn en hun stem uitbrengen. De Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht, kan op gelijk welk tijdstip een onderzoeksmissie op zijn grondgebied uitnodigen, zonder dat de Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel een Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn een besluit dient te nemen om bedoelde missie toe te staan. Deze is samengesteld uit maximum negen deskundigen die overeenkomstig lid 9 en lid 10 zijn aangesteld en erkend. Ze kan niet alleen ter plaatse inlichtingen inwinnen maar ook op andere plaatsen die rechtstreeks verband houden met de vermoedelijke niet-naleving van de verdragsbepalingen en die onder de rechtsmacht of het toezicht vallen van de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht.
9. De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties legt een lijst aan waarop de bijgewerkte gegevens die door de Staten die Partij zijn werden verstrekt met betrekking tot de naam en de nationaliteit van de bevoegde deskundigen alsmede alle passende gegevens omtrent hun persoon, vermeld staan. Hij zendt deze lijst door naar alle Staten die Partij zijn. Er wordt van uitgegaan dat de aanstelling van de deskundige die op de lijst voorkomt voor alle onderzoeksmissies geldt, tenzij een Staat die Partij is schriftelijk bezwaar maakt tegen de aanstelling. De deskundige wiens aanstelling door een Staat die Partij is werd geweigerd, zal dan niet deelnemen aan onderzoeksmissies die plaatsvinden op het grondgebied van de Staat die Partij is die tegen zijn aanstelling bezwaar heeft aangetekend en ook niet op een andere plaats die onder diens rechtsmacht of toezicht valt, op voorwaarde dat de afwijzing werd betekend vooraleer de deskundige voor een zodanige missie werd aangesteld.
10. Zodra de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties van de Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel van een Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn een verzoek ontvangt, dient hij in overleg met de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht, de leden alsmede het hoofd van de missie aan te stellen. De onderdanen van de Staten die Partij zijn van wie het verzoek betreffende een onderzoeksmissie uitgaat en de onderdanen van de Staten wie dit verzoek rechtstreeks aanbelangt, kunnen geen deel uitmaken van de missie. De leden van de onderzoeksmissie genieten de voorrechten en immuniteiten als vastgelegd in artikel VI van het op 13 februari 1946 aangenomen Verdrag inzake de voorrechten en immuniteiten van de Verenigde Naties.
11. Nadat ze ten minste 72 uur vooraf in kennis werden gesteld van een opdracht, dienen de leden van de onderzoeksmissie zich zo snel mogelijk naar het grondgebied te begeven van de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht. Deze zal alle vereiste administratieve maatregelen nemen met het oog op het onthaal, het vervoer en de huisvesting van de missie. Hij zal ook, in de mate van het mogelijke, instaan voor de veiligheid van de leden van de missie zolang ze zich bevinden op een grondgebied dat onder zijn toezicht staat.
12. Onverminderd de soevereiniteit van de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht, mag de onderzoeksmissie op het grondgebied van de betreffende Staat die Partij is alleen uitrusting aanbrengen die uitsluitend gebruikt zal worden voor het inwinnen van inlichtingen met betrekking tot de vermoedelijke niet-naleving van de verdragsbepalingen. De missie dient de betreffende Staat die Partij is voor haar aankomst mede te delen welke uitrusting tijdens de werkzaamheden zal worden gebruikt.
13. De Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht, stelt alles in het werk om de leden van de onderzoeksmissie in de gelegenheid te stellen een onderhoud te hebben met iedereen die geacht wordt inlichtingen omtrent het geval van vermoedelijke niet-naleving te kunnen verstrekken.
14. De Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht, dient de onderzoeksmissie toegang te verlenen tot alle gebieden en installaties onder zijn toezicht, waar mogelijkerwijze relevante feiten kunnen worden verzameld met betrekking tot de niet-naleving van de verdragsbepalingen. Het verlenen van toegang is onderworpen aan de maatregelen die door de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht, noodzakelijk worden geacht, met het oog op :
a) de bescherming van uitrustingen, informatie en gevoelige gebieden;
b) de bescherming van grondwettelijke verplichtingen die mogelijkerwijze op de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht, rusten ter zake van eigendomsrechten, zoekingen en beslagleggingen, en andere grondwettelijke rechten, dan wel;
c) de fysieke bescherming en de veiligheid van de leden van de onderzoeksmissie.
Ingeval de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht soortgelijke maatregelen mocht aanwenden, dient hij alles te doen wat redelijk is om met andere middelen aan te tonen dat hij dit Verdrag naleeft.
15. Tenzij anderszins werd overeengekomen, is het de onderzoeksmissie niet toegestaan zich langer dan 14 dagen op het grondgebied van de betreffende Staat die Partij is op te houden, terwijl de toegestane verblijfsduur op een welbepaalde plaats niet langer dan zeven dagen bedraagt.
16. Informatie die in vertrouwen werd verstrekt en die geen verband houdt met de opdracht van de onderzoeksmissie, zal vertrouwelijk worden behandeld.
17. De onderzoeksmissie zal haar bevindingen via de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel aan de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn, mededelen.
18. De Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn, zal alle relevante gegevens en met name het rapport van de onderzoeksmissie, onderzoeken en kan de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht vragen maatregelen te nemen om de niet-naleving van de verdragsbepalingen binnen een vooropgestelde termijn recht te zetten.
19. De Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn kan de betreffende Staten die Partij zijn aanbevelingen doen omtrent de maatregelen die kunnen worden genomen en de middelen die kunnen worden aangewend om klaarheid te brengen in de zaak of een regeling te treffen in overeenstemming met het internationaal recht, met name door het op gang brengen van geëigende procedures. Mocht de niet-naleving te wijten zijn aan omstandigheden waarop de Staat die Partij is tot wie het verzoek is gericht geen vat heeft, kan de Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn aanbevelingen doen omtrent een aantal passende maatregelen, zoals met name de in artikel 6 bedoelde samenwerkingsmaatregelen.
20. De Vergadering van de Staten die Partij zijn dan wel de Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn dient ernaar te streven de in lid 18 en lid 19 bedoelde beslissingen bij consensus te nemen of, mocht zulks niet mogelijk blijken, met tweederde meerderheid van de stemmen van de Staten die Partij zijn die aanwezig zijn en hun stem uitbrengen.
 Art.    9 . Nationale toepassingsmaatregelen.
Elke Staat die Partij is neemt alle passende wetgevende, bestuursrechtelijke en andere maatregelen, met inbegrip van het opleggen van strafrechtelijke sancties, ten einde elke activiteit die zou worden verricht door personen of op grondgebieden onder zijn rechtsmacht of toezicht en die krachtens dit Verdrag verboden is voor een Staat die Partij is, te voorkomen dan wel tegen te gaan.
 Art.    10 . Beslechting van geschillen.
1. De Staten die Partij zijn plegen onderling overleg en werken samen met het oog op de beslechting van enig geschil dat zich zou kunnen voordoen met betrekking tot de toepassing of uitlegging van dit Verdrag. Elke Staat die Partij is mag het geschil voorleggen aan de Vergadering van de Staten die Partij zijn.
2. De Vergadering van de Staten die Partij zijn kan bijdragen aan de beslechting van het geschil met elk middel dat zij geschikt acht, waaronder het aanbieden van bemiddeling, door alle Staten die Partij zijn bij het geschil te verzoeken de door hen gekozen beslechtingsprocedure in werking te stellen en door aanbevelingen te doen omtrent de maximum duur van de overeengekomen procedure.
3. Dit artikel laat het bepaalde in dit Verdrag inzake bijstand en opheldering omtrent de naleving van de bepalingen, onverlet.
 Art.    11 . Vergadering van de Staten die Partij zijn.
1. De Staten die Partij zijn komen regelmatig samen om alle kwesties met betrekking tot de toepassing of de tenuitvoerlegging van dit Verdrag te bestuderen. Dit houdt ook in :
a) het functioneren en de status van dit Verdrag;
b) de aangelegenheden die zijn vermeld in de rapporten die overeenkomstig de bepalingen in dit Verdrag zijn uitgebracht;
c) de internationale samenwerking en bijstand als bedoeld in artikel 6;
d) de ontwikkeling van mijnruimingstechnologie;
e) de krachtens artikel 8 gedane verzoeken van de Staten die Partij zijn, en;
f) de besluiten die te maken hebben met de in artikel 5 bedoelde verzoeken.
2. Een jaar na de inwerkingtreding van dit Verdrag belegt de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties de eerste Vergadering van de Staten die Partij zijn. Tot op het tijdstip van de eerste Toetsingsconferentie roept de Secretaris-generaal ook jaarlijks de latere Vergaderingen bijeen.
3. Uit hoofde van het bepaalde in artikel 8 kan de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties een Buitengewone Vergadering van de Staten die Partij zijn, bijeenroepen.
4. De Staten die geen Partij zijn bij dit Verdrag alsmede de Verenigde Naties en andere relevante internationale organisaties en instellingen, regionale organisaties, het Internationaal Comité van het Rode Kruis en de relevante niet-gouvernementele organisaties kunnen op deze vergaderingen worden uitgenodigd als waarnemer, overeenkomstig het aangenomen reglement van orde.
 Art.    12 . Toetsingsconferentie.
1. Vijf jaar na de inwerkingtreding van dit Verdrag belegt de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties een Toetsingsconferentie. Latere Toetsingsconferenties worden op verzoek van één of meer Staten die Partij zijn, door de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties belegd, op voorwaarde dat het tijdvak tussen twee Toetsingsconferenties in geen geval minder dan vijf jaar bedraagt. Alle Staten die Partij zijn bij dit Verdrag worden op elke Toetsingsconferentie uitgenodigd.
2. De Toetsingsconferentie heeft ten doel :
a) het functioneren en de status van dit Verdrag te herzien;
b) na te gaan of de noodzaak bestaat Buitengewone Vergaderingen van de Staten die Partij zijn, als bedoeld in het tweede lid van artikel 11, te beleggen en het tijdvak tussen deze Vergaderingen bepalen;
c) beslissingen te nemen omtrent de in artikel 5 bedoelde verzoeken van de Staten die Partij zijn, en;
d) indien nodig, in haar eindrapport besluiten met betrekking tot de toepassing van dit Verdrag aan te nemen.
3. De Staten die geen Partij zijn bij dit Verdrag alsmede de Verenigde Naties en andere relevante internationale organisaties en instellingen, regionale organisaties, het Internationaal Comité van het Rode Kruis en de relevante niet-gouvernementele organisaties kunnen op elke Conferentie als waarnemer worden uitgenodigd, overeenkomstig het aangenomen reglement van orde.
 Art.    13 . Wijzigingen.
1. Na de inwerkingtreding van dit Verdrag kan een Staat die Partij is te allen tijde wijzigingen voorstellen. Elk wijzigingsvoorstel wordt toegezonden aan de Depositaris die alle Staten die Partij zijn ervan in kennis stelt en vraagt of er naar hun mening een Wijzigingsconferentie ter bestudering van het voorstel dient te worden bijeengeroepen. Indien een meerderheid van de Staten die Partij zijn uiterlijk 30 dagen na de kennisgeving van het voorstel de Depositaris mededeelt een verdere bestudering van het voorstel te steunen, roept hij een Wijzigingsconferentie bijeen waarop alle Staten die Partij zijn, worden uitgenodigd.
2. De Staten die geen Partij zijn bij dit Verdrag alsmede de Verenigde Naties en andere relevante internationale organisaties en instellingen, regionale organisaties, het Internationaal Comité van het Rode Kruis en de relevante niet-gouvernementele organisaties kunnen op deze Wijzigingsconferentie als waarnemer worden uitgenodigd, overeenkomstig het aangenomen reglement van orde.
3. De Wijzigingsconferentie heeft plaats onmiddellijk na een Vergadering van de Staten die Partij zijn of na een Toetsingsconferentie, tenzij een meerderheid van de Staten die Partij zijn vraagt om eerder bijeen te komen.
4. Elke wijziging van dit Verdrag wordt aangenomen met een meerderheid van twee derde van de stemmen van de op de Wijzigingsconferentie aanwezige Staten die hun stem uitbrengen. De Depositaris doet aan de Staten die Partij zijn mededeling van elke aangenomen wijziging.
5. Een wijziging van dit Verdrag treedt voor alle Staten die Partij zijn bij het Verdrag die de wijziging hebben aanvaard in werking, zodra bij de Depositaris de akten van aanvaarding van een meerderheid van de Staten die Partij zijn, zijn neergelegd. Daarna treedt ze voor elke andere Staat die Partij is in werking op de dag van de neerlegging van zijn akte van aanvaarding.
 Art.    14 . Kosten.
1. De kosten van de Vergaderingen van de Staten die Partij zijn, van de Buitengewone Vergaderingen van de Staten die Partij zijn, van de Toetsingsconferenties en van de Wijzigingsconferenties worden gedragen door de Staten die Partij zijn en de Staten die geen Partij zijn bij dit Verdrag en die deelnemen aan de vergaderingen of conferenties, volgens de aan de omstandigheden aangepaste verdeelsleutel van de Verenigde Naties.
2. De kosten die door de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties worden gemaakt uit hoofde van de artikelen 7 en 8 en de kosten van onderzoeksmissies worden gedragen door de Staten die Partij zijn, volgens de aan de omstandigheden aangepaste verdeelsleutel van de Verenigde Naties.
 Art.    15 . Ondertekening.
Dit Verdrag dat gedaan werd te Oslo, Noorwegen, op 18 september 1997 wordt van 3 tot 4 december 1997 te Ottawa, Canada, en met ingang van 5 december 1997 en tot de inwerkingtreding op de Zetel van de Verenigde Naties te New York, opengesteld voor ondertekening door alle Staten.
 Art.    16 . Bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding.
1. Dit Verdrag is onderworpen aan de bekrachtiging, de aanvaarding of de goedkeuring van de Ondertekenaars.
2. Dit Verdrag staat open voor toetreding door elke Staat die geen ondertekenaar is.
3. De akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding worden neergelegd bij de Depositaris.
 Art.    17 . Inwerkingtreding.
1. Dit Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de zesde maand volgend op de neerlegging van de 40ste akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding.
2. Voor elke Staat die zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding neerlegt na de datum van neerlegging van de 40ste akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, treedt dit Verdrag in werking op de eerste dag van de zesde maand na de datum waarop die Staat zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding heeft neergelegd.
 Art.    18 . Voorlopige toepassing.
Een Staat kan, op het ogenblik van de bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van dit Verdrag dan wel op het ogenblik van de toetreding, verklaren dat hij in afwachting van de inwerkingtreding het eerste lid van artikel 1 voorlopig zal toepassen.
 Art.    19 . Voorbehouden.
Er kunnen geen voorbehouden worden gemaakt ten aanzien van de artikelen van dit Verdrag.
 Art.    20 . Duur en terugtrekking.
1. Dit Verdrag geldt voor onbeperkte duur.
2. Elke Staat die Partij is heeft, in de uitoefening van zijn nationale soevereiniteit, het recht zich uit dit Verdrag terug te trekken. De terugtrekking dient ter kennis te worden gebracht van de andere Staten die Partij zijn, van de Depositaris en van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. De akte van terugtrekking bevat een volledige toelichting van de redenen van de terugtrekking.
3. De terugtrekking gaat in zes maanden nadat bij de Depositaris de akte van terugtrekking is ingekomen. Indien evenwel na het verstrijken van deze zes maanden de zich terugtrekkende Staat die Partij is, in een gewapend conflict betrokken raakt, gaat de terugtrekking niet eerder dan na de beëindiging van het gewapend conflict in.
4. De terugtrekking van een Staat die Partij is bij dit Verdrag is op generlei wijze van invloed op de plicht van de Staten de ingevolge de desbetreffende regels van internationaal recht aangegane verplichtingen, te blijven nakomen.
 Art.    21 . Depositaris.
De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties wordt door de onderhavige Partijen aangewezen als Depositaris van dit Verdrag.
 Art.    22 . Authentieke teksten.
Het origineel van dit Verdrag waarvan de Arabische, de Chinese, de Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse tekst gelijkelijk authentiek zijn, wordt neergelegd bij de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
België heeft dit verdrag op 4 september 1998 bekrachtigd; het is nog niet in werking getreden. De datum van inwerkingtreding samen met de lijst van de geboden Staten, zullen in een later bericht gepubliceerd worden.
 BIJLAGE.  <ingevoegd bij Addendum, B.St. 12.01.2000, Ed. 2, p. 1146-1148>
 Art.  N. Lijst met de gebonden staten. Inwerkingtreding.
STATEN

 ONDERTEKENING

 BEKRACHTIGING,

A
INWERKINGTREDING

AANVAARDING,

G

GOEDKEURING,

T

TOETREDING
ALBANIE

 8 september 1998
ALGERIJE

3 december 1997
ANDORRA

 3 december 1997
29 juni 1998

1 maart 1999
ANGOLA

4 december 1997
ANTIGUA & BARBUDA
 3 december 1997
ARGENTINIE

4 december 1997
AUSTRALIE

 3 december 1997
14 januari 1999

 1 juli 1999
BAHAMAS

 3 december 1997
31 juli 1998

1 maart 1999
BANGLADESH

7 mei 1998
BARBADE

 3 december 1997
26 januari 1999

 1 juli 1999
BELGIE

3 december 1997
 4 september 1998

 1 maart 1999
BELIZE

 27 februari 1998
23 april 1998

 1 maart 1999
BENIN

 3 december 1997
25 september 1998

 1 maart 1999
BOLIVIE

 3 december 1997
 9 juni 1998

1 maart 1999
BOSNIE-HERZEGOVINA
3 december 1997
 8 september 1998

 1 maart 1999
BOTSWANA

3 december 1997
BRAZILIE

3 december 1997
30 april 1999

 1 oktober 1999
BRUNEI DARUSSALAM
 4 december 1997
BULGARIJE

 3 december 1997
 4 september 1998

 1 maart 1999
BURKINA FASO

3 december 1997
16 september 1998

 1 maart 1999
BURUNDI

 3 december 1997
CAMBODJA

3 december 1997
CANADA

3 december 1997
 3 december 1997

1 maart 1999
CHILI

 3 december 1997
COLOMBIA

3 december 1997
COOKEILANDEN

3 december 1997
COSTA RICA

3 december 1997
17 maart 1999

 1 september 1999
CYPRUS

4 december 1997
DENEMARKEN

4 december 1997
 8 juni 1998

1 maart 1999
DJIBOUTI

3 december 1997
18 mei 1998

 1 maart 1999
DOMINICA

3 december 1997
26 maart 1999

 1 september 1999
DOMINICAANSE REP.
 3 december 1997
DUITSLAND

 3 december 1997
23 juli 1998

1 maart 1999
ECUADOR

 4 december 1997
29 april 1999

 1 oktober 1999
EL SALVADOR

 4 december 1997
27 januari 1999

 1 juli 1999
EQUATORIAAL GUINEA

 16 september 1998 T
 1 maart 1999
ETHIOPIE

3 december 1997
FIJI

3 december 1997
10 juni 1998

1 maart 1999
FILIPPIJNEN

 3 december 1997
FRANKRIJK

 3 december 1997
23 juli 1998

1 maart 1999
GABON

 3 december 1997
GAMBIE

4 december 1997
GHANA

 4 december 1997
GRENADA

 3 december 1997
19 augustus 1998

1 maart 1999
GRIEKENLAND

 3 december 1997
GUATEMALA

 3 december 1997
26 maart 1999

 1 september 1999
GUINEA

4 december 1997
 8 oktober 1998

 1 april 1999
GUINEA-BISSAU

 3 december 1997
GUYANA

4 december 1997
HAITI

 3 december 1997
HEILIGE STOEL

 4 december 1997
17 februari 1998

1 maart 1999
HONDURAS

3 december 1997
24 september 1998

 1 maart 1999
HONGARIJE

 3 december 1997
 6 april 1998

 1 maart 1999
IERLAND

 3 december 1997
 3 december 1997

1 maart 1999
IJSLAND

 4 december 1997
INDONESIE

 4 december 1997
ITALIE

3 december 1997
23 april 1999

 1 oktober 1999
IVOORKUST

 3 december 1997
JAMAICA

 3 december 1997
17 juli 1998

1 maart 1999
JAPAN

 3 december 1997
30 september 1998 A
 1 maart 1999
JEMEN

 4 december 1997
 1 september 1998

 1 maart 1999
JORDANIE

 11 augustus 1998
13 november 1998

1 mei 1999
KAAPVERDIE

4 december 1997
KAMEROEN

3 december 1997
KENYA

 5 december 1997
KROATIE

 4 december 1997
20 mei 1998

 1 maart 1999
LESOTHO

 4 december 1997
 2 december 1998

1 juni 1999
LIECHTENSTEIN

 3 december 1997
LITOUWEN

 26 februari 1999
LUXEMBURG

 4 december 1997
MACEDONIE

 9 september 1998 T
 1 maart 1999
 (Voormalige
 Joegoslavische
 Republiek)
MADAGASCAR

4 december 1997
MALAWI

4 december 1997
13 augustus 1998

1 maart 1999
MALDIVEN

1 oktober 1998
MALEISIE

3 december 1997
22 april 1999

 1 oktober 1999
MALI

3 december 1997
 2 juni 1998

1 maart 1999
MALTA

 4 december 1997
MARSHALL-EILANDEN
 4 december 1997
MAURITANIE

3 december 1997
MAURITIUS

 3 december 1997
 3 december 1997

1 maart 1999
MEXICO

3 december 1997
 9 juni 1998

1 maart 1999
MOLDOVA (Rep.)

3 december 1997
MONACO

4 december 1997
17 november 1998

1 mei 1999
MOZAMBIQUE

3 december 1997
25 augustus 1998

1 maart 1999
NAMIBIE

 3 december 1997
21 september 1998

 1 maart 1999
NEDERLAND

 3 december 1997
12 april 1999

 A
 1 oktober 1999
NICARAGUA

 4 december 1997
30 november 1998

1 mei 1999
NIEUW-ZEELAND

 3 december 1997
27 januari 1999

 1 juli 1999
NIGER

 4 december 1997
23 maart 1999

 1 september 1999
NIUE

3 december 1997
15 april 1998

 1 maart 1999
NOORWEGEN

 3 december 1997
 9 juli 1998

1 maart 1999
OEGANDA

 3 december 1997
25 februari 1999

1 augustus 1999
OEKRAINE

 24 februari 1999
OOSTENRIJK

3 december 1997
29 juni 1998

1 maart 1999
PANAMA

4 december 1997
 7 oktober 1998

 1 april 1999
PARAGUAY

3 december 1997
13 november 1998

1 mei 1999
PEROU

 3 december 1997
17 juni 1998

1 maart 1999
POLEN

 4 december 1997
PORTUGAL

3 december 1997
19 februari 1999

1 augustus 1999
QATAR

 4 december 1997
13 oktober 1998

 1 april 1999
ROEMENIE

3 december 1997
RWANDA

3 december 1997
SALOMON-EILANDEN

4 december 1997
26 januari 1999

 1 juli 1999
SAMOA

 3 december 1997
23 juli 1998

1 maart 1999
SAN-MARINO

3 december 1997
18 maart 1998

 1 maart 1999
SAO-TOME &

 30 april 1998
 PRINCIPE
SENEGAL

 3 december 1997
24 september 1998

 1 maart 1999
SEYCHELLEN

4 december 1997
SIERRA LEONE

 29 juli 1998
SINT-KITTS & NEVIS
3 december 1997
 2 december 1998

1 juni 1999
SINT-LUCIA

3 december 1997
13 april 1999

 1 oktober 1999
SINT-VINCENT EN DE
3 december 1997
 GRENADINES
SLOVAKIJE

 3 december 1997
25 februari 1999
G
 1 augustus 1999
SLOVENIE

3 december 1997
27 oktober 1998

 1 april 1999
SOEDAN

4 december 1997
SPANJE

3 december 1997
19 januari 1999

 1 juli 1999
SURINAME

4 december 1997
SWAZILAND

 4 december 1997
22 december 1998

1 juni 1999
TANZANIA

3 december 1997
 (Verenigde
 Republiek)
THAILAND

3 december 1997
27 november 1998

1 mei 1999
TOGO

4 december 1997
TRINIDAD & TOBAGO
 4 december 1997
27 april 1998

 1 maart 1999
TSJAAD

6 juli 1998
TSJECHISCHE REP.

3 december 1997
TUNESIE

 4 december 1997
TURKMENISTAN

3 december 1997
19 januari 1998

 1 maart 1999
URUGUAY

 3 december 1997
VANUATU

 4 december 1997
VENEZUELA

 3 december 1997
14 april 1999

 1 oktober 1999
VERENIGD

3 december 1997
31 juli 1998

1 maart 1999
 KONINKRIJK
ZAMBIE

 12 december 1997
ZIMBABWE

3 december 1997
18 juni 1998

1 maart 1999
ZUID-AFRIKA

 3 december 1997
26juni1998

1 maart 1999
ZWEDEN

4 december 1997
30 november 1998

1 mei 1999
ZWITSERLAND

 3 december 1997
24 maart 1998

 1 maart 1999


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel  M. 1. De automatische uitwisseling van inlichtingen als bedoeld in artikel 3 van de Richtlijn heeft betrekking op :
A. Inzake belastingen naar het inkomen en het vermogen :
a) de salarissen, lonen en andere soortgelijke beloningen als bedoeld in artikel 15 en 19 van de Overeenkomst;
b) de tantièmes, presentiegelden en andere beloningen als bedoeld in artikel 16 van de Overeenkomst;
c) de inkomsten van artiesten en sportbeoefenaars als bedoeld in artikel 17 van de Overeenkomst;
d) de pensioenen en de andere soortgelijke beloningen als bedoeld in artikel 18 en 19 van de Overeenkomst;
e) pensioenen en uitkeringen betaald krachtens het sociale zekerheidsstelsel, brugpensioenen, particuliere pensioenen en afkoopsommen daarvan, pensioenen van gewezen zelfstandigen, onderhoudsuitkeringen, renten, kapitalen en afkoopwaarden als bedoeld, naar gelang het geval, in artikel 15, 18 of 22 van de Overeenkomst;
f) bezit van onroerende goederen;
g) de opgaven van de totale vastgestelde winst en van de totale grondoppervlakte - uitgesplitst per Staat - van een in één van de Staten gevestigde landbouwonderneming indien een deel van de gronden op het grondgebied van de andere Staat is gelegen met vermelding van het vrijgestelde inkomen.
B. Inzake belasting over de toegevoegde waarde :
a) teruggaven aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen
de teruggaven van belasting over de toegevoegde waarde, verkregen op grond van de toepassing van de Richtlijn 79/1072/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 6 december 1979;
b) leveringen van nieuwe vaartuigen en luchtvaartuigen
de intracommunautaire leveringen, door andere dan onder c) hierna, genoemde incidentele belastingplichtigen, van nieuwe vaartuigen en luchtvaartuigen als bedoeld in artikel 28bis, lid 2, van de Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 17 mei 1977 aan niet voor BTW-doeleinden geïdentificeerde personen;
c) leveringen van nieuwe vervoermiddelen door incidentele belastingplichtigen
de intracommunautaire leveringen van nieuwe vervoermiddelen als bedoeld in artikel 28bis, lid 2, van de Richtlijn 77/388/EEG door incidentele belastingplichtigen als bedoeld in artikel 28bis, lid 4, van de Richtlijn 77/388/EEG, waarvoor zij een recht op aftrek van BTW uitoefenen.
2. De intensivering van de spontane uitwisseling van inlichtingen zoals bedoeld in artikel 4, eerste en tweede lid, van de Richtlijn heeft betrekking op :
A. Inzake belastingen naar het inkomen en het vermogen :
a) commissielonen, honoraria, courtages en andere beloningen alsmede kredietnota's;
b) de wijzigingen van woonplaats van personen van één van de Staten naar de andere Staat.
B. Inzake belasting over de toegevoegde waarde :
a) drempeloverschrijding bij verkopen op afstand
het overschrijden van de omzetdrempel inzake verkopen op afstand, zoals bedoeld in artikel 28ter, B, lid 2, van de Richtlijn 77/388/EEG;
b) diensten met een vermoedelijk onregelmatig karakter
het verrichten van diensten als bedoeld in artikel 6, van de Richtlijn 77/388/EEG, in de gevallen waarin er in de Staat die de inlichtingen verstrekt een vermoeden bestaat dat de handelingen in de andere Staat niet zijn aangegeven, een fictief karakter hebben, niet aan de werkelijke afnemer zijn gefactureerd of andere onregelmatigheden vertonen;
c) intracommunautaire leveringen zonder vrijstelling
intracommunautaire leveringen van goederen zonder toepassing van de vrijstelling van de BTW als bedoeld in artikel 28quater, A, van de Richtlijn 77/388/EEG aan een in de andere Staat gevestigde belastingplichtige;
d) diplomatieke en consulaire betrekkingen e.d.
de toepassing van de vrijstelling van BTW op grond van artikel 15, lid 10, van de Richtlijn 77/388/EEG;
e) intracommunautaire verwervingen
de gevallen waarbij gegevens zoals meegedeeld op grond van artikel 4, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 218/92 van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 27 januari 1992, beduidend afwijken van het bedrag van de aangegeven intracommunautaire verwervingen;
f) nieuwe belastingplichtigen
nieuwe belastingplichtigen die onmiddellijk intracommunautaire transacties van beduidende omvang verrichten;
g) BTW-identificatienummers
de individuele BTW-identificatienummers die zijn toegekend aan belastingplichtigen die niet in de inlichtingenverstrekkende Staat gevestigd zijn;
h) keuze van de plaats van levering bij verkopen op afstand
de opties inzake verkopen op afstand als bedoeld in artikel 28ter, B, lid 3, van de Richtlijn 77/388/EEG;
i) intracommunautaire leveringen van landvoertuigen
de op grond van artikel 28quater, A, van de Richtlijn 77/388/EEG van de BTW vrijgestelde intracommunautaire leveringen van landvoertuigen door andere dan de onder punt 1, B, c), genoemde incidentele belastingplichtigen die in de Staat van vertrek tijdelijk worden ingeschreven in het wegverkeer met het oog op hun overbrenging naar de Staat van aankomst.
3. De bevoegde autoriteiten van beide Staten verbinden er zich eveneens toe de uitwisseling van inlichtingen op verzoek alsook de spontane uitwisseling van inlichtingen, die hiervoor niet specifiek worden opgesomd, te intensiveren.
4. Ten aanzien van de geheimhouding en de begrenzing van de uitwisseling van inlichtingen wordt verwezen naar het bepaalde in de artikelen 7 en 8 van de Richtlijn en artikel 27 van de Overeenkomst.
5. De inlichtingen als bedoeld in punten 1, 2 en 3 zullen indien mogelijk geautomatiseerd en op digitale wijze worden verstrekt.
6. Indien mocht blijken dat de gegevens die in het kader van de automatische en spontane inlichtingenuitwisseling zijn verstrekt onjuist of onvolledig zijn, zijn de bevoegde autoriteiten gehouden hierover zo spoedig mogelijk contact op te nemen met de bevoegde autoriteiten van de andere Staat.
7. De bevoegde autoriteiten stellen elkaar in kennis van de instanties waaraan de inlichtingen worden toegestuurd.
8. De inlichtingen als bedoeld in punt 1 met betrekking tot een bepaald kalenderjaar of tijdvak zullen zo spoedig mogelijk na de beëindiging van dat jaar of tijdvak worden toegestuurd.
9. Deze regeling is wat de uitwisseling van inlichtingen ten aanzien van de hiervoor bedoelde groepen van gevallen en omschreven situaties betreft voor de eerste maal van toepassing op gegevens die betrekking hebben op het jaar 1997.
10. De bevoegde autoriteiten komen overeen vóór 1 januari 2000 een aanpassing van deze regeling te onderzoeken.
11. Deze Regeling zal worden gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad en de Nederlandse Staatscourant.
12. Opgemaakt in tweevoud te Den Haag op 25 september 1997.
Aan Nederlandse zijde
De Staatssecretaris van Financiën namens deze,
De Directeur-Generaal der Belastingen,
J.N. van Lunteren.
De Directeur-Generaal voor Fiscale Zaken,
D.E. Witteveen.
Aan Belgische zijde :
Voor de Minister van Financiën :
De Adjunct-administrateur-generaal van belastingen,
J.-M. Delporte