text:
Artikel    1 . Zich baserend op het wederzijds respect en de wil om de vriendschapsbanden en de samenwerking op alle gebieden te ontwikkelen, beslissen de Verdragsluitende Partijen aan hun bilaterale betrekkingen een nieuwe dimensie van verstandhouding en partnerschap te verlenen.
De Verdragsluitende Partijen brengen hun betrekkingen tot ontwikkeling op grond van wederzijds respect, gelijkheid in rechten, eerbied voor de soevereiniteit en de politieke onafhankelijkheid van het Koninkrijk België en Oekraïne, de wederzijdse gehechtheid aan de beginselen van vrijheid, democratie, voorrang voor de wet en de mensenrechten, evenals van getrouwheid aan de beginselen en verbintenissen van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa.
Deze nieuwe dimensie van verstandhouding en partnerschap, voortvloeiend uit de wil van de Verdragsluitende Partijen de verdeling van Europa in tegengestelde blokken ongedaan te maken en uit het besef van hun verantwoordelijkheid voor het versterken van de vrede, de veiligheid en de stabiliteit in Europa, komt tot uiting op alle gebieden van de bilaterale betrekkingen.
 Art.    2 . De Verdragsluitende Partijen bevestigen hun gehechtheid aan de beginselen en doelstellingen die zijn vastgelegd in het Handvest van de Organisatie van de Verenigde Naties en dragen met alle hun ter beschikking staande middelen bij tot de versterking van het gezag, de rol en de doeltreffendheid van de Organisatie van de Verenigde Naties evenals tot het volledig doen naleven van het Handvest van de Verenigde Naties door alle Lidstaten.
De Verdragsluitende Partijen bevestigen hun gehechtheid zonder voorbehoud aan het in het Handvest van de Verenigde Naties vervatte beginsel van de vreedzame regeling van geschillen.
De Verdragsluitende Partijen verlenen hun actieve steun aan het ondernemen van doeltreffende acties op het gebied van preventieve diplomatie.
 Art.    3 . De Verdragsluitende Partijen bevestigen de belangrijke rol van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) bij de totstandkoming van de stabiliteit en veiligheid in Europa en beklemtonen het fundamentele belang van de bepalingen vervat in de Slotakte van Helsinki, het Handvest van Parijs voor een nieuw Europa, het Document van Helsinki van 1992, het Document van Boedapest van 1994 en de andere documenten van de OVSE.
De Verdragsluitende Partijen begunstigen de versterking van de OVSE ten einde in Europa conflicten te voorkomen en op vreedzame wijze op te lossen, de eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtstaat te waarborgen en de economische samenwerking te bevorderen.
Zij stimuleren het zich wenden tot de mechanismen van de OVSE voor de vreedzame regeling van geschillen.
Zij beklemtonen het belang van het Veiligheidsforum van de OVSE als kader waarbinnen door middel van overleg en dialoog vooruitgang kan worden geboekt bij het verminderen van kansen op een militair conflict en het versterken van de stabiliteit in Europa.
Zij verheugen zich over de aanvaarding van een gedragscode tot regeling van de politico-militaire aspecten van de veiligheid.
Zij zullen zich inspannen om de rol van de OVSE inzake preventieve diplomatie en de vreedzame regeling van geschillen te versterken.
 Art.    4 . De Verdragsluitende Partijen zijn het erover eens dat de veiligheid en de stabiliteit gegrondvest dienen te zijn op dialoog, partnerschap en samenwerking evenals op de verwezenlijking in de praktijk van het beginsel van een toereikende defensie.
Zij beklemtonen de noodzaak om het ontwapenings- en wapenbeheersingsproces op een doeltreffende wijze voort te zetten.
Zij zijn van oordeel dat een vredesorde versterkt wordt door de uitvoering en de naleving van de bestaande overeenkomsten inzake kern-, conventionele, chemische, en biologische wapens. Zij zullen zich inspannen om in hun wetgevingen de nodige maatregelen te nemen teneinde zowel de transfer en het transport naar andere landen van stoffen, technologie of uitrustingen die voor de ontwikkeling van kernwapens of andere soorten massavernietigingswapens zouden kunnen gebruikt worden, als de transfer van conventionele wapens te reglementeren.
De Verdragsluitende Partijen verheugen zich over de toetreding van Oekraïne als niet-kernwapenstaat tot het Non-Proliferatieverdrag, overeenkomstig de verbintenissen die Oekraïne op 23 mei 1992 in Lissabon is aangegaan.
Het Koninkrijk België steunt de toenadering en de ontwikkeling van de samenwerking tussen Oekraïne en de Noordatlantische Verdragsorganisatie.
 Art.    5 . De Verdragsluitende Partijen erkennen de belangrijke rol van de Europese Unie voor de politieke, sociale en economische ontwikkeling van Europa.
Zij gaan ervan uit dat het welslagen van de hervormingen, de overgang naar een markteconomie en de integratie van Oekraïne in de wereldeconomie, worden bevorderd door zijn toenadering tot de Europese Unie, meer bepaald door het sluiten met laatstgenoemde van passende overeenkomsten zoals het Partnerschaps- en Samenwerkingsakkoord. Het Koninkrijk België moedigt de verdere ontwikkeling van de samenwerking tussen Oekraïne en de Europese Unie aan.
De Verdragsluitende Partijen steunen de inspanningen tot samenwerking die worden geleverd in het kader van de Raad van Europa. Ze erkennen met name het belang van de programma's die de ontwikkeling van het recht en de versterking van de democratische instellingen nastreven. Het Koninkrijk België verwelkomt de toetreding van Oekraïne als volwaardig lid tot de Raad van Europa.
 Art.    6 . De Verdragsluitende Partijen breiden hun bilaterale ontmoetingen op passend niveau uit, met inbegrip van het hoogste niveau, niettegenstaande de regelmatige contacten die plaatsvinden tijdens de talrijke ontmoetingen op multilateraal niveau en in het kader van de Europese Unie. Deze ontmoetingen hebben betrekking op alle aangelegenheden van gemeenschappelijk belang.
De Verdragsluitende Partijen bevorderen het plegen van geregeld overleg omtrent actuele vraagstukken op het niveau van de Ministeries van Buitenlandse Zaken.
Ze bevorderen de ontwikkeling van interparlementaire betrekkingen alsmede de uitbreiding van contacten tussen de sociale organisaties, de plaatselijke instellingen en organismen en de burgers van beide Staten.
 Art.    7 . Overeenkomstig het Document over de besprekingen van Wenen van 1992 betreffende de middelen ter versterking van het vertrouwen en de veiligheid in Europa, ontwikkelen de Verdragsluitende Partijen contacten tussen de vertegenwoordigers van hun strijdkrachten met het oog op de versterking van het wederzijdse vertrouwen, het vredesklimaat en de veiligheid in Europa.
 Art.    8 . De Verdragsluitende Partijen onderstrepen het belang van een betere kennis van elkaars rechtssysteem.
Ze bevorderen de samenwerking tussen de rechtsinstellingen van beide Staten met name op het gebied van de wederzijdse rechtshulp in burgerlijke en strafzaken evenals de samenwerking tussen de openbare instellingen in de strijd tegen de georganiseerde misdaad, de diefstal van vervoermiddelen, het internationale terrorisme, de illegale handel in verdovende middelen en de smokkelhandel met inbegrip van de illegale handel in kunstvoorwerpen, wapens, explosieven en nucleair materiaal.
Ze herinneren eraan dat deze materies reeds het voorwerp geweest zijn van tal van multilaterale overeenkomsten die gesloten werden binnen de Organisatie van de Verenigde Naties, de Raad van Europa en de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. Deze overeenkomsten die vrij algemeen werden bekrachtigd, zullen bij voorrang door de Verdragsluitende Partijen worden bestudeerd uit het oogpunt van hun toekomstige betrekkingen.
 Art.    9 . De Verdragsluitende Partijen zijn het eens over het belang van het probleem van de illegale immigratie, over de noodzaak maatregelen te nemen teneinde deze te ontmoedigen en over de plicht van elke Staat om zijn onderdanen opnieuw tot zijn grondgebied toe te laten.
Zij scharen zich volkomen achter de aanbevelingen die door de op 15 en 16 februari 1993 in Boedapest gehouden Ministeriële Conferentie aanvaard werden met het oog op het tegengaan van ongecontroleerde immigratiestromen. Zij zullen zich tevens inspannen voor een spoedige en volledige toepassing van deze aanbevelingen.
 Art.    10 . De Verdragsluitende Partijen verbinden zich ertoe de nodige voorwaarden te scheppen voor een doelmatige ontwikkeling van de economische betrekkingen. Het Koninkrijk België en Oekraïne streven ernaar de voorwaarden waaronder ondernemingen van de partnerstaat activiteiten mogen uitoefenen op haar grondgebied te verbeteren, met name wat de aanmoediging en de bescherming van investeringen betreft, het vermijden van dubbele belasting en de ontwikkeling van rechtstreekse contacten tussen ondernemingen en financiële instellingen van beide Staten.
De Verdragsluitende Partijen verbinden zich ertoe zo spoedig mogelijk overeenstemming te bereiken over de regeling van de door elke Partij opgeworpen geschillen van financiële en materiële aard inzake goederen en belangen van natuurlijke en rechtspersonen van beide Staten.
De Verdragsluitende Partijen aanvaarden het beginsel dat een oplossing voor deze geschillen zo spoedig mogelijk dient gevonden te worden. Binnen dit kader sluiten zij het beginsel van de arbitrage niet uit, voor zover dit niet in strijd is met hun respectievelijke wetgeving. De Verdragsluitende Partijen zullen in de toekomstige technische akkoorden de domeinen vastleggen die het voorwerp van arbitrage kunnen uitmaken.
De Verdragsluitende Partijen achten de samenwerking op het gebied van de opleiding van stafleden en technici van uitzonderlijk belang daar waar het gaat om het beantwoorden aan de noden van de ontwikkeling van de nationale economieën.
De Verdragsluitende Partijen bevorderen een omvangrijke uitwisseling van economische, wetenschappelijke en technische informatie, evenals de toegang tot zodanige informatie voor hun zakenmensen en wetenschapslui.
 Art.    11 . In het kader van hun samenwerking op commercieel, economisch en financieel gebied, streven de Verdragsluitende Partijen naar een betere uitwisseling, in het bijzonder in de volgende sectoren :
- energie;
- vervoer en communicatie;
- extractieve bedrijven (steenkool, ijzererts, en niet-ijzerhoudende metalen);
- zware kapitaalgoederen, gereedschapsmachines en machinebouw;
- chemie en farmaceutica;
- landbouw en landbouwindustrie;
- scheepsbouw;
- lichte industrie;
en op andere terreinen van gemeenschappelijk belang.
Een Gemengde Commissie, samengesteld uit de door de Verdragsluitende Partijen aangeduide hoge vertegenwoordigers, zal opgericht worden ten einde te waken over de uitvoering van dit artikel. De Commissie zal als taak hebben de door ieder van de Verdragsluitende Partijen voorgestelde programma's, alsook de voorstellen die de bevordering van de samenwerking tussen Hen tot doel hebben, te onderzoeken. De Gemengde Commissie kan de vertegenwoordigers van de instellingen en ondernemingen die geïnteresseerd zijn in de deelneming aan haar werkzaamheden, uitnodigen.
 Art.    12 . De Verdragsluitende Partijen stellen zich tot doel de samenwerking op humanitair gebied te ontwikkelen door een fundamenteel belang te hechten aan de naleving van de democratie en de universeel erkende normen op het gebied van de mensenrechten, ten einde de werkzaamheden van liefdadigheidsorganisaties te vergemakkelijken.
In voorkomend geval bevorderen zij het sluiten van administratieve overeenkomsten met de plaatselijke overheden ten einde het optreden in noodsituaties te vergemakkelijken.
Het Koninkrijk België en Oekraïne nemen de verplichting op zich samen te werken ten einde opheldering te verkrijgen omtrent het lot van hun onderdanen die op het grondgebied van de andere Verdragsluitende Partij vermist werden.
 Art.    13 . De Verdragsluitende Partijen zijn het eens over het belang van de verbintenissen van de OVSE op het vlak van de vrijheid van verplaatsing en van reizen van al hun staatsburgers op hun respectievelijke grondgebieden.
Zij zullen onderzoeken welke maatregelen dienen genomen te worden teneinde deze verbintenissen vaste vorm te geven met eerbiediging van hun nationale wetgevingen en de internationale akkoorden die reeds elk van de Verdragsluitende Partijen op dit vlak bindt.
 Art.    14 . De Verdragsluitende Partijen maken werk van de samenwerking op het gebied van het fundamenteel en toegepast wetenschappelijk onderzoek en moedigen het leggen van rechtstreekse contacten tussen wetenschapslui en wetenschappelijke en onderzoeksinstellingen, met het oog op het gemeenschappelijk gebruik van hun verworven kennis, aan.
 Art.    15 . De Verdragsluitende Partijen beschouwen cultuur, kunst, onderwijs en informatie, sport, en uitwisselingsprogramma's voor jongeren als bevoorrechte terreinen voor samenwerking.
De Verdragsluitende Partijen zijn de mening toegedaan dat hun samenwerking in bedoelde gebieden bijdraagt tot de totstandkoming van een gemeenschappelijke Europese culturele ruimte.
 Art.    16 . De Verdragsluitende Partijen zullen, zich bewust zijnd van het universeel karakter van de problemen inzake milieubescherming, de mogelijkheden onderzoeken om binnen dit domein op de meest doeltreffende manier samen te werken, meer bepaald betreffende het ongedaan maken van de gevolgen van het ongeluk in Tsjernobyl en de nucleaire veiligheid in het algemeen.
De Verdragsluitende Partijen bevorderen de coördinatie van de acties en de ontwikkeling van de samenwerking ter zake op Europees en internationaal niveau.
 Art.    17 . Elk van de Verdragsluitende Partijen stelt de andere Partij ervan in kennis dat aan de in haar wetgeving vereiste procedures voor de inwerkingtreding van dit Verdrag is voldaan.
Dit Verdrag treedt in werking dertig dagen na ontvangst van de laatste kennisgeving.
Dit Verdrag wordt voor een periode van vijf jaar gesloten. Het wordt telkens stilzwijgend verlengd met periodes van twee jaar, tenzij één van de Verdragsluitende Partijen de andere schriftelijk zes maanden vóór het einde van de lopende geldigheidsperiode kennis geeft van haar beslissing het Verdrag op te zeggen.
Ten blijke waarvan de onderscheiden gevolmachtigden dit Verdrag hebben ondertekend.
Gedaan te Brussel op 23 april 1997, in tweevoud, in de Franse, de Nederlandse, de Duitse en de Oekraïense taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek.
Voor het Koninkrijk België,
Voor de Vlaamse Gemeenschap van België,
Voor de Franse Gemeenschap van België,
Voor de Duitstalige Gemeenschap van België,
Voor het Vlaamse Gewest van België,
Voor het Waalse Gewest van België,
Voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest van België,
Voor Oekraïne.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Overeenkomstig de bepalingen van artikel 17 treedt dit Verdrag in werking op 10 december 2000.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . Definities.
In dit protocol wordt verstaan onder :
a) "overeenkomst" : de Overeenkomst op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie tot oprichting van een Europese Politiedienst (Europol-Overeenkomst);
b) "Europol" : de Europese politiedienst;
c) "organen van Europol" : de Raad van Bestuur als bedoeld in artikel 28 van de overeenkomst, de financieel controleur als bedoeld in artikel 35, lid 7, van de overeenkomst, en het financieel comité als bedoeld in artikel 35, lid 3, van de overeenkomst;
d) "Raad van Bestuur" : de Raad van Bestuur als bedoeld in artikel 28 van de overeenkomst;
e) "directeur" : de directeur van Europol als bedoeld in artikel 29 van de overeenkomst;
f) "personeel" : de directeur, de adjunct-directeuren en de personeelsleden van Europol als bedoeld in artikel 30 van de overeenkomst, met uitzondering van plaatselijke functionarissen als bedoeld in artikel 3 van het Statuut voor het personeel;
g) "archieven van Europol" : alle dossiers, correspondentie, documenten, manuscripten, computer- en mediagegevens, foto's, films, video- en geluidsopnamen welke toebehoren aan of in het bezit zijn van Europol of een van zijn personeelsleden, alsmede enig ander soortgelijk materiaal dat naar het unanieme oordeel van de Raad van Bestuur en de directeur deel uitmaakt van de archieven van Europol.
 Art.    2 . Immuniteit van rechtsvervolging en vrijstelling van huiszoeking, beslaglegging, vordering, verbeurdverklaring en iedere andere vorm van interventie.
1. Europol geniet immuniteit van rechtsvervolging wat betreft de aansprakelijkheid voor onrechtmatige of onjuiste verwerking van gegevens als bedoeld in artikel 38, lid 1, van de overeenkomst.
2. De eigendommen, fondsen en bezittingen van Europol, waar op het grondgebied van de lidstaten deze zich ook bevinden en wie deze ook onder zich heeft, zijn vrijgesteld van huiszoeking, beslaglegging, vordering, verbeurdverklaring en iedere andere vorm van interventie.
 Art.    3 . Onschendbaarheid van archieven.
De archieven van Europol, waar deze zich ook bevinden en wie deze ook onder zich heeft, zijn onschendbaar.
 Art.    4 . Vrijstelling van belastingen en rechten.
1. In het kader van zijn officiële activiteiten zijn Europol, zijn bezittingen, inkomsten en andere eigendommen vrijgesteld van alle directe belastingen.
2. Europol is vrijgesteld van indirecte belastingen en van rechten welke een deel vormen van de prijs van roerende en onroerende goederen en diensten die hij voor zijn officieel gebruik heeft verworven en waarmee grote uitgaven gemoeid zijn. De vrijstelling kan worden verleend in de vorm van teruggave.
3. Goederen die overeenkomstig dit artikel met vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde of van accijnzen zijn verworven, mogen niet onder bezwarende titel of anderszins worden overgedragen, tenzij in overeenstemming met de voorwaarden die zijn overeengekomen met de lidstaat die de vrijstelling heeft verleend.
4. Geen enkele vrijstelling wordt verleend van belastingen en rechten die vergoedingen voor verleende specifieke diensten zijn.
 Art.    5 . Vrijheid van beperkingen ten aanzien van financiële bezittingen.
Zonder onderworpen te zijn aan financiële controles, voorschriften, verplichtingen tot kennisgeving met betrekking tot financiële transacties of moratoria van enige aard, kan Europol vrijelijk :
a) iedere valuta langs de wettige kanalen kopen, bezitten en vervreemden;
b) rekeningen in ongeacht welke valuta aanhouden.
 Art.    6 . Faciliteiten en immuniteiten met betrekking tot berichtenverkeer.
1. De lidstaten staan Europol toe om vrijelijk en zonder het vereiste van bijzondere toestemming te communiceren voor alle officiële doeleindenden en zij beschermen dit recht van Europol. Europol is gerechtigd codes te gebruiken en zijn officiële correspondentie en andere officiële berichten te verzenden en te ontvangen per koerier of in verzegelde tassen, waarvoor dezelfde voorrechten en immuniteiten gelden als voor diplomatieke koeriers en tassen.
2. Voor zover dit verenigbaar is met het Verdrag van 6 november 1982 betreffende de telecommunicatie, geniet Europol voor zijn officiële berichtenverkeer een behandeling die niet minder gunstig is dan die welke door de lidstaten aan internationale organisaties of regeringen, daaronder begrepen de diplomatieke vertegenwoordiging van die regeringen, wordt toegekend inzake prioriteiten voor poststukken, kabeltelegrammen, telegrammen, telexberichten, radiotelegrammen, televisie-, telefoon-, fax-, satelliet- of andere verbindingen.
 Art.    7 . Binnenkomst, verblijf en vertrek.
Indien nodig vergemakkelijken de lidstaten de binnenkomst, het verblijf en het vertrek voor dienstdoeleinden van de in artikel 8 genoemde personen. Dit laat de mogelijkheid onverlet om te verlangen dat redelijk bewijs wordt geleverd waaruit blijkt dat de personen die zich op de in dit artikel bedoelde behandeling beroepen, onder de in artikel 8 genoemde categorieën vallen.
 Art.    8 . Voorrechten en immuniteiten van de leden van de organen van Europol en de personeelsleden van Europol.
1. De leden van de organen van Europol en de personeelsleden van Europol genieten de volgende immuniteiten :
a) onverminderd artikel 32 en, voor zover van toepassing, artikel 40, lid 3, van de overeenkomst, zijn zij vrijgesteld van iedere vorm van rechtsvervolging voor hetgeen zij in de uitoefening van hun officiële taken hebben gezegd, geschreven of gedaan, en blijven zij daarvan vrijgesteld wanneer zij niet langer lid van een orgaan van Europol of personeelslid van Europol zijn;
b) al hun officiële papieren, documenten en ander officieel materiaal zijn onschendbaar.
2. De personeelsleden van Europol waarvan de salarissen en emolumenten onderworpen zijn aan een belasting ten bate van Europol als bepaald in artikel 10, zijn vrijgesteld van inkomstenbelasting op de door Europol betaalde salarissen en emolumenten. Deze salarissen en emolumenten mogen evenwel in aanmerking worden genomen bij de vaststelling van de belasting op inkomsten uit andere bronnen. Dit lid is niet van toepassing op pensioenen en annuïteiten die worden uitgekeerd aan voormalige personeelsleden van Europol en te hunnen laste komende personen.
3. Artikel 14 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen is van toepassing op de personeelsleden van Europol.
 Art.    9 . Uitzonderingen op immuniteiten.
De immuniteit die aan de in artikel 8 genoemde personen wordt verleend, strekt zich niet uit tot civiele vorderingen van derden wegens schade, lichamelijk letsel of overlijden ten gevolge van verkeersongelukken die door deze personen zijn veroorzaakt.
 Art.    10 . Belastingen.
1. Onder de voorwaarden en volgens de procedure welke door Europol zijn vastgesteld en door de Raad van Bestuur zijn bekrachtigd, worden de personeelsleden van Europol die voor ten minste een jaar in dienst zijn genomen, op de door Europol betaalde salarissen en emolumenten aan een belasting ten bate van Europol onderworpen.
2. De namen en adressen van de in dit artikel bedoelde personeelsleden van Europol en die van andere op contractbasis werkzame personeelsleden worden elk jaar aan de lidstaten meegedeeld. Europol verstrekt aan elk van hen jaarlijks een bewijs met vermelding van het bruto- en nettobedrag van elke door Europol in het desbetreffende jaar betaalde bezoldiging, met inbegrip van de sommen en de aard van de betalingen en de bedragen van de inhoudingen bij de bron.
3. Dit artikel is niet van toepassing op pensioenen en annuïteiten die worden uitgekeerd aan voormalige personeelsleden van Europol en te hunnen laste komende personen.
 Art.    11 . Bescherming van personeel.
Indien de directeur van Europol daarom verzoekt, nemen de lidstaten in overeenstemming met hun nationale wetten alle doenlijke maatregelen om de nodige veiligheid en bescherming te waarborgen van de in dit protocol genoemde personen wier veiligheid gevaar loopt als gevolg van ten behoeve van Europol verrichte werkzaamheden.
 Art.    12 . Opheffing van immuniteiten.
1. De bij dit protocol verleende voorrechten en immuniteiten worden in het belang van Europol en niet tot persoonlijk voordeel van de betrokkenen zelf verleend. Het is de plicht van Europol en alle personen die deze voorrechten en immuniteiten genieten, in alle andere opzichten de wetten en voorschriften van de lidstaten na te leven.
2. De directeur is gehouden de immuniteit van Europol en van de personeelsleden van Europol op te heffen, in de gevallen waarin deze de rechtsgang zou belemmeren en opgeheven kan worden zonder dat de belangen van Europol worden geschaad. Ten aanzien van de directeur, de financieel controleur en de leden van het financieel comité heeft de Raad van Bestuur een soortgelijke verplichting. Ten aanzien van de leden van de Raad van Bestuur hebben de respectieve lidstaten de bevoegdheid om de immuniteiten op te heffen.
3. Wanneer de immuniteit van Europol als bedoeld in artikel 2, lid 2, is opgeheven, vinden door de justitiële autoriteiten van de lidstaten bevolen huiszoekingen en beslagleggingen plaats in aanwezigheid van de directeur of van een door hem gemachtigd persoon, overeenkomstig de bij of krachtens de overeenkomst vastgestelde geheimhoudingsregels.
4. Europol werkt te allen tijde met de betrokken autoriteiten van de lidstaten samen om een goede rechtsbedeling te vergemakkelijken en voorkomt dat de bij dit protocol verleende voorrechten en immuniteiten worden misbruikt.
5. Wanneer een bevoegde autoriteit of een justitieel orgaan van een lidstaat van mening is dat sprake is van misbruik van een bij dit protocol verleend voorrecht of verleende immuniteit, pleegt het orgaan dat uit hoofde van lid 2 voor de opheffing van de immuniteit bevoegd is, op verzoek overleg met de betrokken autoriteiten om vast te stellen of bedoeld misbruik heeft plaatsgevonden. Indien dat overleg niet tot een voor beide zijden bevredigend resultaat leidt, wordt de kwestie overeenkomstig de in artikel 13 vastgestelde procedure opgelost.
 Art.    13 . Regeling van geschillen.
1. Geschillen over de weigering de immuniteit van Europol of van een persoon die uit hoofde van zijn officiële functie immuniteit geniet als omschreven in artikel 8, lid 1, moeten, met het oog op een oplossing, in de Raad worden besproken volgens de procedure van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie.
2. Indien geen oplossing is gevonden, neemt de Raad met eenparigheid van stemmen een besluit over de wijze waarop het geschil zal worden geregeld.
 Art.    14 . Voorbehouden.
Ten aanzien van dit protocol zijn geen voorbehouden toegelaten.
 Art.    15 . Inwerkingtreding.
1. Dit protocol wordt door de lidstaten aangenomen overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen.
2. De lidstaten stellen de depositaris in kennis van de voltooiing van de procedures die overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen vereist zijn voor de aanneming van dit protocol.
3. Dit protocol treedt in werking de eerste dag van de tweede maand volgend op de in lid 2 bedoelde kennisgeving door de lidstaat die, lidstaat van de Europese Unie zijnde op de datum waarop de Raad de akte tot vaststelling van dit protocol heeft aangenomen, deze handeling als laatste verricht.
 Art.    16 . Toetreding.
1. Elke staat die lid wordt van de Europese Unie kan tot dit protocol toetreden.
2. De akten van toetreding worden nedergelegd bij de depositaris.
3. De door de Raad van de Europese Unie vastgestelde tekst van dit protocol in de taal van de toetredende staat is authentiek.
4. Dit protocol treedt voor toetredende lidstaten in werking negentig dagen na de datum van nederlegging van de akte van toetreding of op de datum van inwerkingtreding van dit protocol als dit nog niet in werking is getreden op het moment waarop die periode van negentig dagen is verstreken.
 Art.    17 . Evaluatie. Binnen twee jaar na de inwerkingtreding van dit protocol wordt het geëvalueerd onder toezicht van de Raad van Bestuur.
 Art.    18 . Wijzigingen.
1. Elke lidstaat die een Hoge Overeenkomstsluitende partij is, kan wijzigingen in dit protocol voorstellen. Ieder wijzigingsvoorstel wordt aan de depositaris toegezonden, die het doet toekomen aan de Raad.
2. Wijzigingen worden met eenparigheid van stemmen vastgesteld door de Raad, die de lidstaten aanbeveelt deze overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen aan te nemen.
3. De aldus vastgestelde wijzigingen treden in werking overeenkomstig de bepalingen van artikel 15.
4. De Secretaris-Generaal van de Raad van de Europese Unie stelt alle lidstaten in kennis van de datum van inwerkingtreding van de wijzigingen.
 Art.    19 . Depositaris.
1. De Secretaris-Generaal van de Raad van de Europese Unie is depositaris van dit protocol.
2. De depositaris maakt kennisgevingen, akten of mededelingen betreffende dit protocol in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekend.
Ten blijke waarvan de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder dit protocol hebben gesteld.
Gedaan te Brussel, de negentiende juni negentienhonderd zevenennegentig, opgesteld in één exemplaar in de Deense, de Duitse, de Engelse, de Finse, de Griekse, de Ierse, de Italiaanse, de Nederlandse, de Portugese, de Spaanse en de Zweedse taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek, dat wordt nedergelegd in het archief van het Secretariaat-Generaal van de Raad van de Europese Unie.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Lijst der gebonden Staten.
Lijst van de Staten

 Datum van notificatie

Belgie

12 juni 1998
Denemarken

17 november 1997
Finland

 30 december 1997
[Frankrijk

31 mei 1999]
<W 1998-06-12/43, art. M, 002;   Inwerkingtreding :   01-07-1999>
[Griekenland

30 septembre 1998]
<W 1998-06-12/43, art. M, 002;   Inwerkingtreding :   01-07-1999>
Ierland

 11 maart 1998
[Italie

 31 mei 1999]
<W 1998-06-12/43, art. M, 002;   Inwerkingtreding :   01-07-1999>
[Nederland

 3 juli 1998]
<W 1998-06-12/43, art. M, 002;   Inwerkingtreding :   01-07-1999>
[Oostenrijk

1 september 1998]
<W 1998-06-12/43, art. M, 002;   Inwerkingtreding :   01-07-1999>
[Portugal

5 maart 1999]
<W 1998-06-12/43, art. M, 002;   Inwerkingtreding :   01-07-1999>
[Spanje

 20 november 1998]
<W 1998-06-12/43, art. M, 002;   Inwerkingtreding :   01-07-1999>
Verenigd Koninkrijk

 26 mei 1998
Zweden

 3 februari 1998


text:
Artikel    1 . Definities.
In dit protocol wordt verstaan onder :
a) "overeenkomst" : de Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen van 26 juli 1995;
b) "fraude" : de gedragingen, bedoeld in artikel 1 van de overeenkomst;
c) - "passieve corruptie" : de gedragingen bedoeld in artikel 2 van het protocol opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, bij de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen van 27 september 1996;
- "actieve corruptie" : de gedragingen bedoeld in artikel 3 van hetzelfde protocol;
d) "rechtspersoon" : ieder lichaam dat deze hoedanigheid krachtens het toepasselijke nationale recht bezit, met uitzondering van de staten of andere overheidslichamen in de uitoefening van hun openbare macht en van de publiekrechtelijke internationale organisaties;
e) "witwassen van geld" : de gedraging, als omschreven in artikel 1, derde streepje, van Richtlijn 91/308/EEG van de Raad van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld, met betrekking tot de opbrengsten van fraude, ten minste in ernstige gevallen, en van actieve en passieve corruptie.
 Art.    2 . Witwassen van geld.
Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat witwassen van geld strafbaar wordt gesteld.
 Art.    3 . Aansprakelijkheid van rechtspersonen.
1. Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een rechtspersoon aansprakelijk kan worden gesteld voor fraude, actieve corruptie en het witwassen van geld, te zijnen voordele gepleegd door elke persoon die individueel of als deel van een orgaan van de rechtspersoon optreedt en bij de rechtspersoon een leidende positie heeft die gebaseerd is op :
- de bevoegdheid om de rechtspersoon te vertegenwoordigen, of
- de bevoegdheid om namens de rechtspersoon beslissingen te nemen, of
- de bevoegdheid tot controle bij de rechtspersoon,
en dat hij aansprakelijk kan worden gesteld voor medeplichtigheid aan of het uitlokken van fraude, actieve corruptie of het witwassen van geld of voor pogingen tot fraude.
2. Naast de in lid 1 bedoelde gevallen, neemt elke lidstaat de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een rechtspersoon aansprakelijk kan worden gesteld wanneer als gevolg van gebrekkig toezicht of gebrekkige controle van de kant van een in lid 1 bedoelde persoon fraude, actieve corruptie of het witwassen van geld kon worden gepleegd ten voordele van die rechtspersoon door een persoon die onder diens gezag staat.
3. De aansprakelijkheid van de rechtspersoon krachtens de leden 1 en 2 sluit strafvervolging tegen natuurlijke personen die daders of uitlokkers van, dan wel medeplichtigen aan de fraude, de actieve corruptie of het witwassen van geld zijn, niet uit.
 Art.    4 . Sancties tegen rechtspersonen.
1. Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om tegen een rechtspersoon die volgens artikel 3, lid 1, aansprakelijk is verklaard, sancties te kunnen treffen die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn; deze sancties omvatten al dan niet strafrechtelijke geldboetes en kunnen andere maatregelen omvatten, zoals :
a) de uitsluiting van het voordeel van een gunstige regeling van de overheid of van overheidssteun;
b) het tijdelijk of permanent verbod op het uitoefenen van commerciële activiteiten;
c) plaatsing onder toezicht van de rechter;
d) een gerechtelijke maatregel tot liquidatie.
2. Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om tegen een rechtspersoon die volgens artikel 3, lid 2, aansprakelijk is verklaard, sancties of maatregelen te kunnen treffen die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.
 Art.    5 . Confiscatie.
Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om inbeslagneming en, onverminderd de rechten van derden te goeder trouw, confiscatie of onttrekking mogelijk te maken van instrumenten en opbrengsten van fraude, actieve en passieve corruptie en het witwassen van geld, of van bezittingen waarvan de waarde overeenkomt met die opbrengsten. In beslag genomen of geconfisqueerde instrumenten, opbrengsten of andere bezittingen worden door de lidstaat behandeld overeenkomstig zijn nationale wetgeving.
 Art.    6 . Delicten inzake heffingen en douanerechten.
Een lidstaat mag niet weigeren rechtshulp met betrekking tot fraude, actieve en passieve corruptie en het witwassen van geld te verlenen louter omdat het een delict inzake heffingen of douanerechten betreft of als zodanig wordt beschouwd.
 Art.    7 . Samenwerking met de Commissie van de Europese Gemeenschappen.
1. De lidstaten en de Commissie werken samen bij de bestrijding van fraude, actieve en passieve corruptie en het witwassen van geld.
Te dien einde verleent de Commissie de technische en operationele bijstand die de bevoegde nationale autoriteiten nodig kunnen hebben om coördinatie van het door hen ingestelde onderzoek te vergemakkelijken.
2. Teneinde de constatering van de feiten te vergemakkelijken en te zorgen voor een daadwerkelijke bestrijding van fraude, actieve en passieve corruptie en het witwassen van geld kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten gegevens uitwisselen met de Commissie.
De Commissie en de bevoegde nationale autoriteiten houden in elk bijzonder geval rekening met de eisen inzake geheimhouding van het onderzoek en gegevensbescherming. Te dien einde kan een lidstaat bij het verstrekken van informatie aan de Commissie bijzondere voorwaarden stellen aan het gebruik van die informatie door de Commissie dan wel door een andere lidstaat waaraan die informatie kan worden doorgegeven.
 Art.    8 . Verantwoordelijkheid van de Commissie voor gegevensbescherming.
De Commissie zorgt ervoor dat zij in het kader van de uitwisseling van gegevens uit hoofde van artikel 7, lid 2, bij de verwerking van persoonsgegevens een beschermingsniveau in acht neemt dat gelijkwaardig is aan het beschermingsniveau in Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens.
 Art.    9 . Bekendmaking van voorschriften inzake gegevensbescherming.
De voorschriften die zijn vastgesteld betreffende de verplichtingen uit hoofde van artikel 8 worden gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.
 Art.    10 . Verstrekking van gegevens aan andere lidstaten en derde landen.
1. Onverminderd de in artikel 7, lid 2, bedoelde voorwaarden kan de Commissie persoonsgegevens die zij in de uitoefening van haar functies uit hoofde van artikel 7 van een lidstaat heeft verkregen, overdragen aan iedere andere lidstaat. De Commissie stelt de lidstaat die de informatie heeft verstrekt in kennis van haar voornemen die gegevens over te dragen.
2. De Commissie kan onder dezelfde voorwaarden persoonsgegevens die zij in de uitoefening van haar functies uit hoofde van artikel 7 van een lidstaat heeft gekregen, overdragen aan ieder derde land mits de lidstaat die de informatie heeft verstrekt, met die overdracht heeft ingestemd.
 Art.    11 . Toezichthoudende instantie.
Iedere instantie die wordt aangewezen of ingesteld met het oog op het uitoefenen van onafhankelijk toezicht inzake gegevensbescherming met betrekking tot persoonsgegevens die de Commissie ingevolge haar functies uit hoofde van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap in haar bezit heeft, is bevoegd tot het uitoefenen van datzelfde toezicht met betrekking tot persoonsgegevens die krachtens dit protocol in het bezit zijn van de Commissie.
 Art.    12 . Verhouding tot de overeenkomst.
1. Het bepaalde in de artikelen 3, 5 en 6 van de overeenkomst is tevens van toepassing op de in artikel 2 van dit protocol bedoelde gedragingen.
2. De volgende bepalingen van de overeenkomst zijn tevens van toepassing op dit protocol :
- artikel 4, met dien verstande dat tenzij anders vermeld bij de in artikel 16, lid 2, van dit protocol bedoelde kennisgeving, elke verklaring in de zin van artikel 4, lid 2, van de overeenkomst, eveneens van toepassing is op dit protocol;
- artikel 7, met dien verstande dat het "ne bis in idem"-beginsel ook van toepassing is op rechtspersonen, en dat, tenzij anders vermeld bij de in artikel 16, lid 2, van dit protocol bedoelde kennisgeving, elke verklaring in de zin van artikel 7, lid 2, van de overeenkomst eveneens van toepassing is op dit protocol;
- artikel 9;
- artikel 10.
 Art.    13 . Hof van Justitie.
1. Geschillen tussen de lidstaten over de uitlegging of de toepassing van dit protocol worden, met het oog op een oplossing, in een eerste fase in de Raad besproken volgens de procedure van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie.
Indien binnen zes maanden geen oplossing is gevonden, kan de zaak door een bij het geschil betrokken partij aan het Hof van Justitie worden voorgelegd.
2. Ieder geschil tussen een of meer lidstaten en de Commissie betreffende de toepassing van artikel 2 in samenhang met artikel 1, onder e) , en de artikelen 7, 8, 10 en 12, lid 2, vierde streepje, van dit protocol, dat niet door onderhandeling kon worden opgelost, kan aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen worden voorgelegd, na het verstrijken van een periode van zes maanden na de datum waarop een van de partijen de andere partij van het bestaan van een geschil in kennis heeft gesteld.
3. Het protocol opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende de prejudiciële uitlegging, door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen , van de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen van 29 november 1996 is van toepassing op het onderhavige protocol, met dien verstande dat een door een lidstaat ingevolge artikel 2 van dat protocol afgelegde verklaring ook geldt voor het onderhavige protocol, tenzij de betrokken lidstaat een tegengestelde verklaring aflegt bij de in artikel 16, lid 2, van het onderhavige protocol bedoelde kennisgeving.
 Art.    14 . Niet-contractuele aansprakelijkheid.
Voor de toepassing van dit protocol wordt de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap beheerst door artikel 215, tweede alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Artikel 178 van hetzelfde Verdrag is van toepassing.
 Art.    15 . Rechterlijke toetsing.
1. Het Hof van Justitie is bevoegd met betrekking tot beroepen die door een natuurlijke of rechtspersoon worden ingesteld tegen een besluit van de Commissie dat tot die persoon is gericht of dat hem of haar rechtstreeks en individueel raakt, op grond van een schending van artikel 8 of enig ingevolge daarvan vastgesteld voorschrift, of van misbruik van bevoegdheden.
2. De artikelen 168 A, leden 1 en 2, 173, vijfde alinea, 174, eerste alinea, 176, eerste en tweede alinea, 185 en 186 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, alsmede het statuut van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap, zijn mutatis mutandis van toepassing.
 Art.    16 . Inwerkingtreding.
1. Dit protocol wordt de lidstaten volgens hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen ter aanneming voorgelegd.
2. De lidstaten stellen de secretaris-generaal van de Raad van de Europese Unie in kennis van de voltooiing van de overeenkomstig hun grondwettelijke bepalingen voor de aanneming van dit protocol vereiste procedures.
3. Dit protocol treedt in werking negentig dagen na de in lid 2 bedoelde kennisgeving door de staat die, op de datum van aanneming van de akte tot vaststelling van het protocol lid zijnde van de Europese Unie, als laatste daartoe overgaat. Indien de overeenkomst evenwel op die datum nog niet in werking is getreden, treedt dit protocol in werking op de datum van inwerkingtreding van de overeenkomst.
4. De toepassing van artikel 7, lid 2, wordt evenwel opgeschort indien en zolang de terzake bevoegde instelling van de Europese Gemeenschappen niet heeft voldaan aan haar verplichting de voorschriften inzake gegevensbescherming uit hoofde van artikel 9 bekend te maken, of niet voldaan is aan het bepaalde in artikel 11 betreffende de toezichthoudende instantie.
 Art.    17 . Toetreding van nieuwe lidstaten.
1. Elke staat die lid wordt van de Europese Unie, kan tot dit protocol toetreden.
2. De door de Raad van de Europese Unie vastgestelde tekst van dit protocol in de taal van de toetredende staat, is authentiek.
3. De akten van toetreding worden neergelegd bij de depositaris.
4. Dit protocol treedt ten aanzien van elke toetredende staat in werking negentig dagen nadat diens akte van toetreding is neergelegd, of op de datum van zijn inwerkingtreding indien dit protocol bij het verstrijken van de genoemde periode van negentig dagen nog niet in werking is getreden.
 Art.    18 . Voorbehouden.
1. Elke lidstaat kan zich het recht voorbehouden om het witwassen van geld met betrekking tot de opbrengsten van actieve en passieve corruptie alleen strafbaar te stellen in ernstige gevallen van actieve of passieve corruptie. Een lidstaat die een dergelijk voorbehoud maakt, dient de depositaris daarvan in kennis te stellen, en bij de in artikel 16, lid 2, bedoelde kennisgeving bijzonderheden te verschaffen betreffende de reikwijdte van het voorbehoud.
Een dergelijk voorbehoud geldt voor een periode van vijf jaar vanaf de datum van genoemde kennisgeving, en kan eenmaal voor nogmaals vijf jaar worden verlengd.
2. De Republiek Oostenrijk kan, bij de in artikel 16, lid 2, bedoelde kennisgeving, verklaren dat zij niet gebonden is door de artikelen 3 en 4. De geldigheid van deze verklaring eindigt vijf jaar na de datum van aanneming van de akte waarbij het onderhavige protocol is vastgesteld.
3. Er kunnen geen andere voorbehouden worden gemaakt, met uitzondering van die bedoeld in artikel 12, lid 2, eerste en tweede streepje.
 Art.    19 . Depositaris.
1. De Secretaris-generaal van de Raad van de Europese Unie is depositaris van dit protocol.
2. De depositaris maakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen de stand van de aannemingen en toetredingen, alsmede de verklaringen, voorbehouden en andere kennisgevingen met betrekking tot dit protocol bekend.
 BIJLAGE.
 Art.    N . LIJST MET DE GEBONDEN STATEN.

STATEN

 ONDERTEKENING

 NOTIFICATIE
BELGIE

 19 juni 1997

12 maart 2002
DENEMARKEN

 19 juni 1997

 2 oktober 2000
DUITSLAND

19 juni 1997
FINLAND

19 juni 1997
FRANKRIJK

19 juni 1997

 4 augustus 2000
GRIEKENLAND

19 juni 1997

26 juli 2000
IERLAND

19 juni 1997
ITALIE

 19 juni 1997
LUXEMBURG

19 juni 1997
NEDERLAND

19 juni 1997
OOSTENRIJK

 19 juni 1997
PORTUGAL

 19 juni 1997

15 januari 2001
SPANJE

 19 juni 1997

20 januari 2000
VERENIGD KONINKRIJK VAN GROOT-

 19 juni 1997

11 oktober 1999
 BRITTANNNIE EN NOORD-IERLAND
ZWEDEN

 19 juni 1997

12 maart 2002
 Art.  N1. Dit protocol is nog niet in werking getreden.


text:
Artikel    1 . 1. Voor de toepassing van dit Verdrag wordt onder " particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling " verstaan, iedere fysieke of rechtspersoon die, onafhankelijk van de overheid, één of meer van de volgende met de arbeidsmarkt in verband staande diensten verleent :
a) diensten die tot doel hebben het aanbod en de vraag op de arbeidsmarkt nader tot elkaar te brengen zonder dat het particuliere bureau partij wordt in de arbeidsrelatie die daar kan uit voortvloeien;
b) diensten die bestaan in het tewerkstellen van werknemers met als doel die ter beschikking te stellen van een derde fysieke of rechtspersoon (voorts " gebruiker-onderneming " genoemd) welke hen taken oplegt en welke op de uitvoering van die taken toeziet;
c) andere diensten die verband houden met het zoeken naar een baan, omschreven door de bevoegde autoriteit na raadpleging van de meest representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties, zoals het verstrekken van informatie, zonder dat het de bedoeling is een specifieke vraag en een specifiek aanbod nader tot elkaar brengen.
2. Voor de toepassing van dit Verdrag wordt onder " werknemers " ook de werkzoekenden bedoeld.
3. Voor de toepassing van dit Verdrag wordt onder " verwerking van persoonlijke gegevens over de werknemers " verstaan het verzamelen, het opslaan, het samenvoegen en het mededelen van persoonlijke gegevens of enig ander gebruik dat kan worden gemaakt van welke inlichting ook over een geïdentificeerde of identificeerbare werknemer.
 Art.    2 . 1. Dit Verdrag is van toepassing op alle particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling.
2. Dit Verdrag is van toepassing op alle categorieën werknemers en op alle bedrijfstakken van de economie. Het geldt niet voor de aanwerving en de bemiddeling van zeelieden.
3. Eén doelstelling van dit Verdrag is de operaties van de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling mogelijk te maken en de werknemers die een beroep doen op de diensten van dergelijke particuliere bureaus te beschermen.
4. Na de betrokken meest representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties te hebben geraadpleegd, kan een Lid :
a) in bijzondere omstandigheden, de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling verbieden op te treden ten behoeve van sommige categorieën werknemers of één of meer diensten te verlenen in sommige bedrijfstakken van de economie bedoeld in artikel 1, paragraaf 1;
b) in bijzondere omstandigheden, de werknemers van sommige bedrijfstakken van de economie, of gedeelten daarvan, van het toepassingsgebied van het Verdrag, of van sommige bepalingen daarvan, uitsluiten, op voorwaarde dat de betrokken werknemers elders afdoend worden beschermd.
5. Ieder Lid dat dit Verdrag ratificeert vermeldt in zijn krachtens artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie ingediende verslagen de eventuele verboden of uitsluitingen die het krachtens voornoemde paragraaf 4 heeft ingevoerd en de redenen daartoe.
 Art.    3 . 1. De rechtsstatus van de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling wordt bepaald overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk na raadpleging van de meest representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties.
2. Ieder Lid bepaalt, via een regeling voor het verlenen van licenties of erkenningen, de voorwaarden waarbinnen de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling mogen optreden, behalve wanneer die voorwaarden op een andere wijze in de nationale wetgeving of praktijk zijn geregeld.
 Art.    4 . Er worden maatregelen genomen om erop toe te zien dat de werknemers in dienst genomen door de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling die de in artikel 1 vermelde diensten verlenen niet verstoken blijven van hun vakverenigingsrecht en hun recht op collectief overleg.
 Art.    5 . 1. Ter bevordering van de gelijke kansen en de gelijke behandeling op het stuk van de toegang tot het arbeidsproces en tot specifieke beroepen, ziet ieder Lid er op toe dat de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling de werknemers niet discrimineren op grond van ras, huidkleur, geslacht, godsdienst, politieke overtuiging, nationale en maatschappelijke afkomst of op enige andere wijze, bedoeld in de nationale wetgeving en praktijk, zoals leeftijd of handicap.
2. Paragraaf 1 van dit artikel mag niet op zulke wijze ten uitvoer worden gelegd dat daardoor wordt voorkomen dat de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling ten behoeve van de meest kansarmen bij het zoeken naar werk bijzondere diensten of doelgerichte programma's zouden aanbieden.
 Art.    6 . De verwerking van de persoonlijke gegevens van de werknemers door de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling :
a) gebeurt op een wijze die de voornoemde gegevens beschermt en eerbied betoont voor het privé-leven van de werknemers, overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk;
b) blijft beperkt tot aangelegenheden die betrekking hebben op de kwalificatie en de beroepservaring van de betrokken werknemers en op alle overige direct relevante inlichtingen.
 Art.    7 . 1. De particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling rekenen de werknemers, direct of indirect, geheel of gedeeltelijk, geen honoraria of andere kosten aan.
2. Na raadpleging van de meest representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties kan de bevoegde autoriteit in het belang van de betrokken werknemers afwijkingen toestaan op de bepalingen van bovenstaande paragraaf 1 voor sommige categorieën werknemers en voor specifieke soorten, door de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling verleende diensten.
3. Ieder Lid dat krachtens bovenstaande paragraaf 2 afwijkingen heeft toegestaan verstrekt, in zijn verslagen overeenkomstig artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie, inlichtingen over die afwijkingen en vermeldt er de redenen voor.
 Art.    8 . 1. Na raadpleging van de meest representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties neemt ieder Lid, waar nodig samen met andere Leden, in zijn jurisdictie alle noodzakelijke en passende maatregelen om te zorgen voor een aangepaste bescherming van migrerende werknemers die op zijn grondgebied in dienst worden genomen of bemiddeld door particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling en om misbruiken te hunnen opzichte te voorkomen. Die omvatten wetten of reglementen waarin strafsancties in het vooruitzicht worden gesteld; het verbieden van de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling die zich aan misbruiken of frauduleuze praktijken schuldig maken inbegrepen.
2. Indien werknemers in dienst worden genomen in één land om in een ander land te worden tewerkgesteld, overwegen de betrokken Leden het sluiten van bilaterale overeenkomsten om misbruiken en frauduleuze praktijken op het stuk van de indienstneming, de arbeidsbemiddeling en de tewerkstelling te voorkomen.
 Art.    9 . Ieder Lid neemt maatregelen om te waarborgen dat door de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling kinderarbeid noch wordt ingezet noch geleverd.
 Art.    10 . De bevoegde autoriteit ziet er op toe dat er aangepaste mechanismen en procedures bestaan, waarbij waar nodig de meest representatieve werknemers- en werkgeversorganisaties zijn betrokken, met het oog op het onderzoeken van klachten, aantijgingen in verband met misbruiken of frauduleuze praktijken op het stuk van de activiteiten van de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling.
 Art.    11 . Ieder Lid neemt, overeenkomstig zijn nationale wetgeving en praktijk, de nodige maatregelen voor de aangepaste bescherming van de door de in bovenstaande paragraaf 1 (b) van artikel 1 beschreven particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling tewerkgestelde werknemers op het stuk van :
a) vrijheid van vakvereniging;
b) collectief overleg;
c) minimumloon;
d) uurregeling, arbeidstijd en overige arbeidsvoorwaarden;
e) wettelijke sociale-zekerheidsuitkeringen;
f) toegang tot de opleiding;
g) veiligheid en gezondheid bij de arbeid;
h) schadeloosstelling in geval van arbeidsongeval of beroepsziekte;
i) vergoeding in geval van insolvabiliteit en bescherming van de schuldvorderingen van de werknemers;
j) moederschapsbescherming en -uitkeringen, ouderschapsbescherming en -uitkeringen.
 Art.    12 . Ieder Lid bepaalt en verdeelt overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk de respectievelijke bevoegdheden van de in paragraaf 1 (b) van artikel 1 bedoelde diensten verstrekkende particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling en van de gebruiker-ondernemingen op het stuk van :
a) collectief overleg;
b) minimumloon;
c) uurregeling, arbeidstijd en overige arbeidsvoorwaarden;
d) wettelijke sociale-zekerheidsuitkeringen;
e) toegang tot de opleiding;
f) veiligheid en gezondheid bij de arbeid;
g) schadeloosstelling in geval van arbeidsongeval of beroepsziekte;
h) vergoeding in geval van insolvabiliteit en bescherming van de schuldvorderingen van de werknemers;
i) moederschapsbescherming en -uitkeringen, ouderschapsbescherming en -uitkeringen.
 Art.    13 . 1. Ieder Lid bepaalt, vestigt en herziet, overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk en na raadpleging van de meest representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties, geregeld de voorwaarden voor het bevorderen van de samenwerking tussen de openbare arbeidsbemiddelingsdienst en de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling.
2. De in bovenstaande paragraaf 1 vermelde voorwaarden stoelen op het beginsel dat de autoriteit de bevoegdheid behoudt in laatste instantie te beslissen over :
a) het formuleren van een arbeidsmarktbeleid;
b) het gebruik of het toezicht op het gebruik van overheidsgeld voor de tenuitvoerlegging van dat beleid.
3. De particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling verstrekken aan de bevoegde autoriteit op door deze bepaalde tussenpozen de inlichtingen die deze autoriteit vraagt en houden daarbij rekening met de vertrouwelijke aard hiervan :a) ten einde de bevoegde autoriteit er toe in staat te stellen de structuur en de activiteiten te kennen van de particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling, overeenkomstig de nationale omstandigheden en praktijken;
b) voor statistische doeleinden.
4. De bevoegde autoriteit verzamelt die inlichtingen en stelt ze met geregelde tussenpozen ter beschikking van het publiek.
 Art.    14 . 1. De bepalingen van dit Verdrag worden ten uitvoer gelegd via de wetgeving of op enige andere wijze die in overeenstemming is met de nationale wetgeving, zoals gerechtelijke uitspraken, scheidsrechterlijke vonnissen of collectieve arbeidsovereenkomsten.
2. Het toezicht op de tenuitvoerlegging van de bepalingen die bedoeld zijn om dit verdrag uitwerking te geven wordt uitgeoefend door de arbeidsinspectie of door enige andere bevoegde autoriteit.
3. Passende correctieve maatregelen, met inbegrip van strafsancties waar nodig, worden in het vooruitzicht gesteld en daadwerkelijk uitgevoerd bij het overtreden van de bepalingen van dit Verdrag.
 Art.    15 . Dit Verdrag heeft geen inwerking op meer gunstige bepalingen die van toepassing zijn krachtens andere internationale arbeidsverdragen met betrekking tot werknemers die in dienst genomen, bemiddeld of tewerkgesteld werden door particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling.
 Art.    16 . Dit Verdrag herziet het verdrag betreffende de bureaus voor arbeidsbemiddeling welke voor hun bemiddeling betaling vragen (herzien), 1949 en het verdrag betreffende de bureaus voor arbeidsbemiddeling welke voor hun bemiddeling betaling vragen, 1933.
 Art.    17 . De officiële bekrachtigingen van dit Verdrag worden medegedeeld aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau en door hem geregistreerd.
 Art.    18 . 1. Dit Verdrag is slechts verbindend voor de Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie die hun bekrachtigingen door de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau hebben doen registreren.
2. Het wordt van kracht twaalf maanden nadat de bekrachtiging van twee Leden door de Directeur-Generaal is geregistreerd.
3. Vervolgens wordt dit Verdrag door ieder der Leden van kracht twaalf maanden na de datum waarop zijn bekrachtiging is geregistreerd.
 Art.    19 . 1. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd kan het opzeggen na verloop van een termijn van tien jaren na de datum waarop dit Verdrag eerst van kracht is geworden, door een verklaring aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau te zenden en deze door hem te laten registreren. De opzegging wordt eerst van kracht één jaar nadat zij is geregistreerd.
2. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd en binnen een jaar na verloop van de termijn van tien jaar, bedoeld in het vorig Lid, geen gebruik heeft gemaakt van de bevoegdheid tot opzegging waarin voorzien is in dit artikel, is voor een nieuwe termijn van tien jaren gebonden en kan daarna dit Verdrag opzeggen na verloop van elke termijn van tien jaren, op de voorwaarden gesteld in dit artikel.
 Art.    20 . 1. De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau stelt alle Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie in kennis van de registratie van alle bekrachtigingen en opzeggingen welke hem door de Leden van de Organisatie zijn medegedeeld.
2. Bij de kennisgeving aan de Leden van de tweede hem medegedeelde bekrachtiging vestigt de Directeur-Generaal de aandacht van de Leden van de Organisatie op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt.
 Art.    21 . De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau doet aan de Secretaris Generaal van de Verenigde Naties mededeling ter registratie overeenkomstig het bepaalde in artikel 102 van het Handvest van de Verenigde Naties, van de volledige bijzonderheden omtrent alle bekrachtigingen en opzeggingen, welke hij overeenkomstig de voorafgaande artikelen heeft geregistreerd.
 Art.    22 . De Raad van Beheer van het Internationaal Arbeidsbureau brengt, telkens wanneer hij dat noodzakelijk acht, aan de Algemene Conferentie verslag uit over de toepassing van dit Verdrag en onderzoekt of het wenselijk is een gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag op de agenda van de Conferentie te plaatsen.
 Art.    23 . 1. Indien de Conferentie een nieuw Verdrag aanneemt, houdende een gehele of gedeeltelijke wijziging van het onderhavige Verdrag en tenzij het nieuwe Verdrag anders bepaalt :
a) brengt de bekrachtiging van het nieuwe Verdrag, houdende herziening, ipso jure onmiddellijke opzegging van het onderhavige Verdrag mede, niettegenstaande het bepaalde in bovenstaand artikel 19, onder voorbehoud evenwel dat het nieuwe Verdrag houdende herziening, van kracht is geworden;
b) kan van de datum waarop het nieuwe Verdrag, houdende herziening, van kracht is geworden, het onderhavige Verdrag niet langer door de Leden bekrachtigd worden.
2. Dit Verdrag blijft echter van kracht naar vorm en inhoud voor de Leden die het bekrachtigd hebben en die het nieuwe verdrag houdende herziening niet bekrachtigen.
 Art.    24 . De Franse en de Engelse tekst van dit Verdrag zijn gelijkelijk authentiek.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Lijst van de Staat.
Staten

 Type instemming

 Datum instemming

Datum interne

 Inwerkingtreding
--------------------------------------------------------------------------
ALBANIE

Bekrachtiging

30/06/1999

30/06/2000
BELGIE

 Bekrachtiging

28/09/2004

28/09/2005
ETHIOPIE

 Bekrachtiging

24/03/1999

10/05/2000
FINLAND

Bekrachtiging

25/05/1999

25/05/2000
GEORGIE

Bekrachtiging

27/08/2002

27/08/2003
HONGARIJE

Bekrachtiging

19/09/2003

19/09/2004
ITALIE

 Bekrachtiging

01/02/2000

01/02/2001
JAPAN

Bekrachtiging

28/07/1999

28/07/2000
LITOUWEN

 Bekrachtiging

19/03/2004

19/03/2005
MAROKKO

Bekrachtiging

10/05/1999

10/05/2000
MOLDOVA

Bekrachtiging

19/12/2001

19/12/2002
NEDERLAND

Bekrachtiging

15/09/1999

15/09/2000
PANAMA

 Bekrachtiging

10/08/1999

10/08/2000
PORTUGAL

 Bekrachtiging

25/03/2002

25/03/2003
SPANJE

 Bekrachtiging

15/06/1999

15/06/2000
TSJECHISCHE REP.

 Bekrachtiging

09/10/2000

09/10/2001


text:
TITEL I.  - Bijstand van consuls aan gedetineerde personen.
 Artikel    1 . a) Tenzij betrokkene zich daartegen uitdrukkelijk verzet, geven de bevoegde autoriteiten van elke Staat de bevoegde Consul onverwijld kennis van de aanhouding, de opsluiting of een andere vorm van detentie waaraan een onderdaan van de andere Staat onderworpen is, van de feiten die hem ten laste worden gelegd alsmede van de wettelijke bepalingen welke als grondslag dienen voor de vervolging. Deze kennisgeving moet zo spoedig mogelijk geschieden en, uiterlijk, voor het verstrijken van een termijn van zes dagen te rekenen van de dag waarop bovengenoemde onderdaan aangehouden of opgesloten, dan wel aan een andere vorm van detentie onderworpen is. Hetzelfde geldt zodra een definitieve veroordeling is uitgesproken;
b) Tenzij betrokkene zich daartegen uitdrukkelijk verzet, heeft de Consul het recht zich te begeven naar een van zijn onderdanen die aangehouden of opgesloten, dan wel aan een andere vorm van detentie onderworpen is, of een vrijheidsberovende straf ondergaat in de Staat van verblijf, zich met hem te onderhouden en met hem in briefwisseling te zijn, alsmede erin te voorzien dat hij in rechte wordt vertegenwoordigd. Het recht zich naar deze onderdaan te begeven wordt de Consul zo spoedig mogelijk toegekend en, uiterlijk, voor het verstrijken van een termijn van acht dagen te rekenen van de dag waarop de betrokkene aangehouden, opgesloten of aan een andere vorm van detentie onderworpen is. De bezoeken worden op gezette tijden en met redelijke tussentijden toegestaan.
c) Behoudens andersluidend advies van de rechterlijke autoriteit, stellen de bevoegde autoriteiten de Consul onverwijld in het bezit van de briefwisseling en de mededelingen die aan hem zijn gericht door de onderdaan van de andere Staat, die in de Staat van verblijf aangehouden, opgesloten of aan een andere vorm van detentie onderworpen is, dan wel een vrijheidsberovende straf ondergaat.
 Art.    2 . Ingeval een onderdaan van een van beide Staten wordt aangehouden wegens een onopzettelijk misdrijf begaan in de andere Staat, streven de bevoegde autoriteiten ernaar, in het kader van hun wetgeving, de nodige voorzieningen te treffen, inzonderheid maatregelen betreffende gerechtelijk toezicht of het stellen van een borg, zodat betrokkene in vrijheid kan worden gesteld. Aan de bevoegde Consul wordt kennis gegeven van de maatregelen die aan zijn onderdaan werden opgelegd.
 TITEL II.  - Overbrenging van gevonniste en gedetineerde personen.
 HOOFDSTUK I.  - Algemene beginselen.
 Art.    3 . Voor de toepassing deze Overeenkomst wordt verstaan onder :
a) de uitdrukking "Staat van veroordeling" de Staat waarin de veroordeling werd uitgesproken en waaruit de persoon wordt overgebracht;
b) de uitdrukking "Staat van tenuitvoerlegging" de Staat waarnaar de gevonniste persoon wordt overgebracht teneinde zijn straf te ondergaan;
c) de term " gedetineerde veroordeelde" de persoon die op het grondgebied van een van beide Staten rechterlijk werd veroordeeld, een vrijheidsberovende straf moet ondergaan en in hechtenis is genomen;
d) de vrijheidsberovende veiligheidsmaatregelen die door een rechter wegens een misdrijf worden uitgesproken worden eveneens als een veroordeling beschouwd.
 Art.    4 . De bevoegde autoriteiten van de Staat van veroordeling geven aan definitief veroordeelde onderdanen van de andere Staat kennis van de mogelijkheid om, krachtens deze Overeenkomst, te worden overbracht naar hun land van herkomst met het oog op de tenuitvoerlegging van hun straf.
 Art.    5 . Deze Overeenkomst is van toepassing onder de volgende voorwaarden :
a) het misdrijf dat aan het verzoek ten grondslag ligt, moet in de wetgeving van beide Staten strafbaar zijn gesteld;
b) de rechterlijke beslissing moet definitief en uitvoerbaar zijn;
c) de veroordeelde moet een onderdaan zijn van de Staat waarnaar hij wordt overgebracht;
d) de veroordeelde of zijn wettelijk vertegenwoordiger, gelet op zijn leeftijd of op zijn lichamelijke of op zijn geestelijke toestand, moet met de overbrenging instemmen, vrijwillig en zich volledig bewust van de daaruit voortvloeiende juridische gevolgen, inzonderheid de gevolgen bedoeld in artikel 14, tweede lid;
e) op het tijdstip van het verzoek tot overbrenging, moet de gevonniste persoon nog ten minste een jaar van de straf ondergaan; in uitzonderingsgevallen kunnen beide Staten zich akkoord verklaren met de overbrenging zelfs wanneer de duur van de alsnog te ondergane straf lager is dan een jaar;
f) de Overeenkomstsluitende Partijen moeten het over de overbrenging eens zijn.
 Art.    6 . De overbrenging van de gevonniste persoon wordt geweigerd :
a) wanneer de aangezochte Staat van oordeel is dat de overbrenging zou kunnen leiden tot een aantasting van zijn soevereiniteit, van zijn veiligheid, van zijn openbare orde, van de grondbeginselen van zijn rechtsorde of van zijn wezenlijke belangen;
b) wanneer er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat in geval van tenuitvoerlegging van de straf in de Staat van tenuitvoerlegging, de toestand van de gevonniste persoon zou kunnen verslechteren wegens zijn ras, godsdienst of politieke overtuiging;
c) wanneer de straf volgens de wet van een van beide Staten verjaard is.
 Art.    7 . De overbrenging kan worden geweigerd :
a) wanneer het misdrijf uitsluitend bestaat uit het niet-nakomen van militaire verplichtingen;
b) wanneer de veroordeling die aan het verzoek ten grondslag lag, gegrond is op feiten die in de Staat van tenuitvoerlegging definitief zijn berecht;
c) wanneer de bevoegde autoriteiten van de Staat van tenuitvoerlegging beslist hebben geen vervolgingen in te stellen of de vervolgingen te beëindigen die zij voor dezelfde feiten hebben ingesteld;
d) wanneer de feiten die aan de veroordeling ten grondslag liggen het voorwerp zijn van vervolgingen in de Staat van tenuitvoerlegging;
e) wanneer de gevonniste persoon de hem opgelegde geldsommen, boetes, gerechtskosten, schadevergoedingen en geldelijke veroordelingen van welke aard ook, niet in de door de Staat van veroordeling bevredigend geachte mate gekweten heeft;
f) wanneer de gevonniste persoon de nationaliteit heeft van de Staat van veroordeling.
 Art.    8 . De tenuitvoerlegging van een vrijheidsberovende straf wordt beheerst door het recht van de Staat van tenuitvoerlegging onder de voorwaarden bedoeld in de hiernavolgende artikelen.
 Art.    9 . Indien deze straf naar aard en duur onverenigbaar is met de wet van de Staat van tenuitvoerlegging, kan deze Staat de sanctie aanpassen aan de straf of maatregel door zijn eigen wet voor een soortgelijk strafbaar feit voorgeschreven. Wat de aard betreft, stemt de straf of maatregel voor zover mogelijk overeen met die welke door de ten uitvoer te leggen veroordeling is opgelegd. De door de Staat van veroordeling opgelegde sanctie wordt hierdoor naar aard en duur niet verzwaard en evenmin mag het door de wet van de Staat van tenuitvoerlegging voorgeschreven maximum hierdoor worden overschreden.
 Art.    10 . De Staat van tenuitvoerlegging geeft de Staat van tenuitvoerlegging onverwijld kennis van enige beslissing of akte van rechtspleging op zijn grondgebied die het recht van tenuitvoerlegging beëindigt.
De bevoegde autoriteiten van de Staat van tenuitvoerlegging dienen de tenuitvoerlegging van de straf te beëindigen zodra zij in kennis zijn gesteld van enige beslissing of maatregel ten gevolge waarvan de veroordeling niet meer voor tenuitvoerlegging vatbaar is.
 Art.    11 . Slechts de Staat van veroordeling, met uitsluiting van de Staat van tenuitvoerlegging, is bevoegd om te beslissen over een verzoek tot herziening van het vonnis.
 Art.    12 . Slechts de Staat van veroordeling is bevoegd om ten aanzien van de gevonniste persoon beslissingen te nemen betreffende strafvermindering en, meer in het algemeen, om de wijze van tenuitvoerlegging van de straf te bepalen.
 Art.    13 . Met de daadwerkelijke overname van de gevonniste persoon door de autoriteiten van de Staat van tenuitvoerlegging wordt de tenuitvoerlegging van de veroordeling in de Staat van veroordeling geschorst. Indien de gevonniste persoon zich aan de tenuitvoerlegging onttrekt zodra hij naar de Staat van tenuitvoerlegging is overgebracht, heeft de Staat van veroordeling opnieuw het recht de duur van de alsnog te ondergane straf ten uitvoer te leggen.
 Art.    14 . § 1. Een ingevolge de bepalingen van deze Overeenkomst overgebrachte persoon kan in de Staat van tenuitvoerlegging niet opnieuw worden gevonnist of veroordeeld op grond van de feiten die in de Staat van veroordeling tot de veroordeling aanleiding hebben gegeven.
§ 2. De overgebrachte persoon kan in de Staat van tenuitvoerlegging evenwel worden gedetineerd, gevonnist en veroordeeld voor andere feiten dan die welke aanleiding hebben gegeven tot de veroordeling in de Staat van veroordeling, wanneer die feiten door de wetgeving van de Staat van tenuitvoerlegging strafrechtelijk worden bestraft.
 Art.    15 . De Staat van tenuitvoerlegging geeft de Staat van veroordeling kennis ten aanzien van de tenuitvoerlegging van de veroordeling :
a) wanneer eerstgenoemde de veroordeling beschouwt als geheel ten uitvoer gelegd;
b) indien de gevonniste persoon uit de detentie ontsnapt is voor beëindiging van de tenuitvoerlegging van de veroordeling; of
c) indien de Staat van veroordeling om een bijzonder rapport verzoekt.
 Art.    16 . Deze Overeenkomst is van toepassing op de tenuitvoerlegging van veroordelingen die hetzij voor, hetzij na de inwerkingtreding van deze Overeenkomst zijn uitgesproken.
 HOOFDSTUK II.  - Procedure.
 Art.    17 . Het verzoek tot overbrenging kan worden ingediend :
a) hetzij door de gevonniste persoon zelf of door zijn wettelijke vertegenwoordiger die, te dien einde, bij een van beide Staten een verzoekschrift indient;
b) hetzij door de Staat van veroordeling;
c) hetzij door de Staat van tenuitvoerlegging.
 Art.    18 . Het verzoek wordt schriftelijk geformuleerd. Het vermeldt de naam van de gevonniste persoon en zijn verblijfplaats in de Staat van veroordeling en in de Staat van tenuitvoerlegging. Het gaat vergezeld van een door een rechterlijke autoriteit verworven verklaring houdende de instemming van de gevonniste persoon.
 Art.    19 . § 1. Ter ondersteuning van zijn verzoek, dan wel in antwoord op het verzoek geformuleerd door de Staat van veroordeling, verstrekt de Staat van tenuitvoerlegging :
a) Een document waaruit blijkt dat de gevonniste persoon een onderdaan is van die Staat;
b) de tekst van het toepasselijke recht dat straf stelt op het feit dat aanleiding heeft gegeven tot de veroordeling in de Staat van veroordeling, alsmede nuttige inlichtingen over de wijze van tenuitvoerlegging van de sanctie in de Staat van tenuitvoerlegging, en over de rechtsgevolgen van de veroordeling in de Staat van veroordeling.
§ 2. Ter ondersteuning van zijn verzoek, dan wel in antwoord op het verzoek geformuleerd door de Staat van tenuitvoerlegging, verstrekt de Staat van veroordeling :
a) Het origineel of een authentiek afschrift van de beslissing houdende veroordeling van de delinquent, waarin wordt bevestigd dat de beslissing uitvoerbaar is en, voor zover zulks mogelijk is, een nadere omschrijving wordt gegeven van de omstandigheden van het misdrijf, van het tijdstip waarop en van de plaats waar het werd gepleegd, de wettelijke omschrijving ervan en de duur van de alsnog te ondergane straf;
b) Een document waarop de naam van de gevonniste persoon en zijn verblijfplaats in de Staat van veroordeling en in de Staat van tenuitvoerlegging zijn vermeld;
c) Een opgave betreffende het reeds ondergane gedeelte van de veroordeling, na toerekening van de duur van de eventuele voorlopige hechtenis en rekening houdend met elke andere voor de tenuitvoerlegging van de veroordeling ter zake dienende handeling;
d) Nuttige inlichtingen over de wijze van tenuitvoerlegging van de sanctie in de Staat van veroordeling;
§ 3. Wanneer een van beide Staten van oordeel is dat de inlichtingen verstrekt door de andere Staat niet volstaan om de toepassing van deze Overeenkomst mogelijk te maken, vraagt deze partij de nodige aanvullende inlichtingen.
§ 4. De gevonniste persoon dient van de evolutie van zijn dossier in kennis te worden gesteld, alsmede van elke door een van beide Staten over zijn verzoek tot overbrenging genomen beslissing.
 Art.    20 . Behoudens in uitzonderingsgevallen, worden de verzoeken door het Ministerie van Justitie van de verzoekende Staat aan het Ministerie van Justitie van de aangezochte Staat gericht. De antwoorden worden onverwijld langs dezelfde weg gegeven.
De aangezochte Staat stelt de verzoekende Staat onverwijld in kennis van zijn beslissing of al dan niet met de verzochte overbrenging wordt ingestemd.
 Art.    21 . Elke van beide Staten kan zich het recht voorbehouden te eisen dat de hem toegestuurde verzoeken en de bijlagen vergezeld gaan van een vertaling in de of in een der officiële talen van de verzoekende Staat.
 Art.    22 . De bescheiden en documenten die met toepassing van deze Overeenkomst worden overgezonden, zijn vrijgesteld van legalisatie.
 Art.    23 . De kosten van overbrenging worden gedragen door de Staat van tenuitvoerlegging, tenzij beide Staten ter zake anders hebben bepaald.
De Staat die de kosten van overbrenging draagt, voorziet in de begeleiding.
De Staat van tenuitvoerlegging kan in geen geval de terugbetaling eisen van de kosten die hij heeft gemaakt voor de tenuitvoerlegging van de straf en de bewaking van de gevonniste persoon.
 TITEL III.  - Tijdelijke overbrenging.
 Art.    24 . § 1. In het kader van een aan de gang zijnde overbrengingsprocedure en in afwachting van een definitieve beslissing, kunnen de Overeenkomstsluitende Partijen om belangrijke humanitaire redenen, inzonderheid ernstige redenen die verband houden met de gezondheid van de gevonniste persoon of van zijn naaste familieleden, en op voorwaarde dat daartegen wegens bijzondere overwegingen geen bezwaar is, in onderlinge overeenstemming akkoord gaan met de tijdelijke overbrenging van de gevonniste persoon naar de Staat van tenuitvoerlegging.
De gezondheidstoestand van de betrokken persoon moet worden verantwoord aan de hand van getuigschriften en attesten afgeleverd door personen of organismen die daartoe wettelijk bevoegd zijn.
De Staat van veroordeling kan de voorwaarden inzake en de wijze van de overbrenging bepalen.
Het verzoekschrift en de instemming van de gevonniste persoon worden verworven bij een proces-verbaal opgemaakt voor een lid van de rechterlijke autoriteit die de betrokkene vooraf moet voorlichten over de voorwaarden van de tijdelijke overbrenging en over de verplichtingen die de Overeenkomstsluitende Partijen moeten naleven op grond van de toepassing van dit artikel.
§ 2. De overgebrachte persoon blijft in detentie op het grondgebied van de Staat van tenuitvoerlegging, tenzij de Staat van veroordeling met zijn invrijheidstelling instemt.
§ 3. De Staat van tenuitvoerlegging is gehouden de terugkeer van de overgebrachte persoon naar de Staat van veroordeling te waarborgen zodra de redenen die aan de tijdelijke overbrenging ten grondslag liggen, ophouden te bestaan.
De detentie op het grondgebied van de Staat van tenuitvoerlegging wordt toegerekend op de duur van de vrijheidsberovende straf die de overgebrachte persoon alsnog moet ondergaan op het grondgebied van de Staat van veroordeling.
§ 4. Ingeval de overgebrachte persoon voortvluchtig is, neemt de Staat van tenuitvoerlegging maatregelen met het oog op zijn aanhouding.
§ 5. De bepalingen van artikel 23 zijn van toepassing op de tijdelijke overbrenging.
 TITEL IV.  - Regeling van geschillen.
 Art.    25 . Geschillen die voortvloeien uit de uitlegging of uit de toepassing van deze Overeenkomst, worden langs diplomatieke weg opgelost.
Er wordt een gemengde raadgevende commissie ingesteld, bestaande uit vertegenwoordigers van de Ministeries van Buitenlandse Zaken en Justitie, die op geregelde tijdstippen vergadert op verzoek van een van beide Staten, teneinde de regeling van de problemen die uit de toepassing van deze Overeenkomst kunnen voortvloeien, te vergemakkelijken.
 TITEL IV.  - Slotbepalingen.
 Art.    26 . § 1. Elke Overeenkomstsluitende Partij geeft aan de andere Partij kennis van de vervulling van de luidens haar grondwet vereiste procedures betreffende de inwerkingtreding van deze Overeenkomst. Deze Overeenkomst gaat in de eerste dag van de tweede maand na die volgt op de laatste kennisgeving.
§ 2. Deze Overeenkomst is gesloten voor onbeperkte duur.
§ 3. Elke Overeenkomstsluitende Partij kan de Overeenkomst te allen tijde opzeggen, welke opzegging van kracht wordt een jaar na het tijdstip waarop de andere Overeenkomstsluitende Partij de betekening van de opzegging heeft ontvangen.
Ten blijke waarvan, de vertegenwoordigers van beide Staten, deze Overeenkomst hebben ondertekend en eraan hun zegel hebben gehecht.
Gedaan te Brussel, op 7 juli 1997, in twee exemplaren, in de Nederlandse, de Franse en de Arabische taal, de drie teksten zijnde gelijkelijk authentiek.
(Voor de Wet houdende instemming, zie %%1999-03-17/48%%).
Voor het Koninkrijk België :
S. DE CLERCK,
Minister van Justitie
Voor het Koninkrijk Marokko :
A. AMALOU,
Minister van Justitie
 BIJLAGE.
 Art.  N. Inwerkingtreding.
Overeenkomstig de bepalingen van de overeenkomst, is dit op 1 juni 1999 in werking getreden.


text:
Artikel  M. Inwerkingtreding van de Overeenkomst :
Overeenkomstig de bepalingen van artikel 3, § 4 van de Overeenkomst, treedt deze in werking op 28 augustus 2004.
Lijst van de ondertekende Staten :
1. Oostenrijk
2. Bosnië en Herzegovina
3. Kroatië
4. Tsjechische Republiek
5. Hongarije
6. Italië
7. Slowaakse Republiek
8. Slovenië
Lijst van de gebonden Staten :

 Staten

Datum van neerlegging van het

 Inwerkingtreding

instrument van ratificatie (R),

 aanvaarding (A) of goedkeuring (G)

-

-

-
Slowaakse Republiek

20 september 1999 (G)

 28 augustus 2004
Hongarije

30 mei 2000 (G)

 28 augustus 2004
Tsjechische Republiek

 7 maart 2001 (R)

 28 augustus 2004
Oostenrijk

 23 september 2003 (R)

 28 augustus 2004
Bosnie en Herzegovina

16 december 2004 (R)

28 augustus 2004


text:
Artikel  M. I. Definitie en juridische grond :
Voor de toepassing van deze Regeling verstaat men onder gelijktijdige belastingcontrole, een controle uitgevoerd krachtens een regeling volgens dewelke de twee deelnemende Staten overeenkomen gelijktijdig en op onafhankelijke wijze, elk op zijn grondgebied, een controle uit te voeren naar de belastingtoestand van één (of meerdere) belastingplichtige(n) die een gemeenschappelijk of aanvullend belang vertegenwoordigt en met als doel het uitwisselen van de aldus bekomen inlichtingen.
De gelijktijdige belastingcontrole zal overeenkomstig artikel 26 van de Overeenkomst tussen Italië en België tot het vermijden van dubbele belasting van 29 april 1983 en de Richtlijn 77/799 EEG van 19 december 1977, voor wat betreft de belastingen bedoeld in artikel 1, derde en vierde lid van deze Richtlijn, worden uitgevoerd.
De uitwisseling van inlichtingen krachtens deze Regeling zal gedaan worden binnen de grenzen en onder de voorwaarden voorzien in artikel 26 van de genoemde Overeenkomst evenals in de artikelen 7 en 8 van deze Richtlijn.
Elke uitwisseling van inlichtingen die voortkomt uit een dergelijke gelijktijdige controle vindt plaats door bemiddeling van de bevoegde autoriteiten, hetzij op verzoek of spontaan.
II. Doelstellingen :
De doelstellingen van de gelijktijdige belastingcontroles zijn hoofdzakelijk :
1. Het juiste bedrag van de door een belastingplichtige verschuldigde belasting te bepalen indien :
- de lasten verdeeld of toegerekend zijn en de winst omgedeeld is tussen belastingplichtigen, die inwoner zijn van verschillende fiscale jurisdicties of, meer algemeen, problemen inzake verrekenprijzen zich stellen;
- duidelijke technieken van belastingontwijking en -ontduiking of regelingen die verrichtingen inhouden waarvan de wezenlijke inhoud verschillend is van de door belastingplichtige(n) voorgestelde juridische vorm, gecontroleerde financieringsverrichtingen, prijsmanipulaties, kostenverdelingen of fiscale schuilplaatsen worden vastgesteld;
- niet aangegeven inkomsten, fiscale aspecten inzake het witwassen van geld en corruptiepraktijken, ongeoorloofde betalingen van smeergeld of van andere onwettige betalingen, enz. worden vastgesteld;
- verrichtingen met fiscale paradijzen of technieken inzake belastingontwijking en -ontduiking met behulp van fiscale paradijzen, worden aangetoond.
2. Het vergemakkelijken van het uitwisselen van inlichtingen betreffende :
- de handelspraktijken van multinationale ondernemingen, de ingewikkelde transacties, de problemen van belastingcontrole en de trend tot het niet respecteren van de belastingverplichtingen die kunnen eigen zijn aan een industrie of een groep van industrieën;
- akkoorden inzake kostenverdeling;
- de herverdelingsmethoden van winst in specifieke gevallen zoals de wisselverrichtingen op wereldschaal en de nieuwe financiële instrumenten.
De gelijktijdige belastingcontrole vervangt op geen enkele wijze de procedure van onderling overleg voorzien in artikel 25 van de genoemde Overeenkomst.
III. Selectie van de dossiers en controleprocedure :
1. De bevoegde autoriteit van elke Staat identificeert op onafhankelijke wijze de belastingplichtigen die zij zou willen voorstellen om een gelijktijdige controle op uit te voeren.
2. De bevoegde autoriteit van elke Staat informeert de overeenstemmende autoriteit van de andere Staat over de keuze van de dossiers die het voorwerp kunnen uitmaken van gelijktijdige belastingcontroles, waartoe zij is overgegaan door de selectiecriteria te gebruiken die hieronder beschreven zijn.
Zij zal haar keuze motiveren, in de mate van het mogelijke, door de inlichtingen te geven die hebben geleid tot deze keuze, evenals iedere andere gepaste inlichting en zij zal de regels inzake verjaring die van toepassing zijn op de dossiers die voor een gelijktijdige controle in aanmerking komen, aanduiden.
3. Elke Staat zal vervolgens beslissen of het wenst deel te nemen aan een bepaalde gelijktijdige controle.
4. De bevoegde autoriteit waaraan een gelijktijdige controle werd voorgesteld zal de ontvangen inlichtingen samen met haar eigen inlichtingen in overweging nemen en zal schriftelijk haar aanvaarding of haar weigering om de controle uit te voeren (met de vermelding van de belastingplichtigen, de belastingen en de betrokken aanslagjaren) aan de overeenstemmende autoriteit bevestigen.
Alvorens de bevestiging ervan te geven, zal de bevoegde autoriteit, hetzij krachtens het intern recht, hetzij krachtens de bepalingen, vervat in zowel artikel 26 van het dubbelbelastingverdrag als in de Richtlijn 77/799 EEG, elke inlichting trachten te bekomen die nodig is om tot een beslissing te komen.
Zij zal een vertegenwoordiger aanduiden, die zij heeft aangesteld om gelast te worden met de functionele verantwoordelijkheid tot het leiden en coördineren van de controle.
De bevoegde autoriteit die de controle heeft voorgesteld zal eveneens schriftelijk een vertegenwoordiger aanduiden die zij heeft aangesteld.
De bevoegde autoriteiten kunnen vervolgens wederzijds verzoeken om uitwisseling van inlichtingen voorleggen of spontaan inlichtingen meedelen krachtens en in overeenstemming met de Overeenkomst en de Richtlijn die de huidige Regeling beheersen.
5. De door de bevoegde autoriteiten aangestelde vertegenwoordigers, waken over het praktische aspect van de gelijktijdige controle (datum van aanvang, kalender, modaliteiten en de te verifiëren periodes).
6. De voorafgaande voorwaarde en bijgevolg essentieel voor de keuze van de dossiers is dat de aanslagjaren aanleiding kunnen geven tot een controle in de beide Staten die geïnteresseerd zijn in een gelijktijdige controle.
IV. Selectiecriteria van de dossiers :
Elk geselecteerd dossier voor een gelijktijdige fiscale controle, moet in het algemeen gaan over één of meerdere belastingplichtigen die in de twee deelnemende Staten activiteiten uitoefenen, hetzij met behulp van (verbonden ondernemingen), hetzij met behulp van vaste inrichtingen. De factoren, waarmee rekening moet gehouden worden voor de selectie van een gelijktijdige controle zijn voornamelijk maar niet uitsluitend : (ERR. 29-08-1998, p. 28036)
- het belang van de verrichtingen op wereldschaal;
- de omvang van de verrichtingen binnen de groep;
- het bestaan van aanwijzingen van belastingontwijking en fraude;
- het bestaan van aanwijzingen van een wezenlijke overtreding van de fiscale wetgeving in de deelnemende landen;
- de aanwijzing van een manipulatie van de verrekenprijzen met een potentieel nadeel voor de deelnemende landen;
- de aanwijzing van andere vormen van internationale belastingplanning, die, indien zij met succes worden tegengegaan, bijkomende belastingontvangsten kunnen voortbrengen in de deelnemende Staten;
- de aanwijzing dat de economische resultaten van een belastingplichtige of van verwante belastingplichtigen over een bepaalde periode slechter zijn dan die welke konden worden verwacht, bijvoorbeeld :
- de economische resultaten weerspiegelen niet de juiste winst, indien men ze vergelijkt met de verkopen, de totale activa, enz.;
- het geval waarin de belastingplichtige voortdurend verliezen aangeeft en meer bepaald verliezen op lange termijn;
- het geval waarin de belastingplichtige, ondanks winst, weinig of geen belasting heeft betaald in de loop van de beschouwde periode;
- het bestaan van verrichtingen met belastingparadijzen;
- de situaties waarin de bevoegde autoriteiten oordelen dat een dergelijke controle van belang is voor de belastingadministraties teneinde het respect voor de fiscale verplichtingen op internationaal niveau te bevorderen.
V. Personeel :
1. De controles zullen door de ambtenaren van de Belastingadministratie van elke Staat afzonderlijk uitgevoerd worden in het kader van de nationale wetten en praktijken door de bepalingen toe te passen die van kracht zijn aangaande het uitwisselen van inlichtingen.
2. Er is overeengekomen dat de uitdrukking " vertegenwoordigers van de Belastingadministratie ", gebruikt in deze Regeling, eveneens omvat, voor wat betreft Italië, de personen die deel uitmaken van het " Corpo della Guardia di Finanza " en, voor wat betreft België, de ambtenaren van de Administratie van de Bijzondere Belastinginspectie.
3. De door de twee administraties aangeduide vertegenwoordigers zullen zich slechts met elkaar in verbinding stellen door bemiddeling van de bevoegde autoriteiten.
4. De bevoegde autoriteiten kunnen beslissen dat de vertegenwoordigers gemachtigd zijn om te handelen als afgevaardigde van de bevoegde autoriteit van hun land.
Deze machtiging zal hen de mogelijkheid bieden, zowel per telefoon (per fax of electronische post) als in rechtstreeks overleg met elkaar in verbinding te treden. De schriftelijke mededelingen zullen evenwel altijd worden verricht door bemiddeling van de bevoegde autoriteiten.
5. De vertegenwoordigers van de Belastingadministratie van een deelnemende Staat kunnen niet deelnemen aan een fiscale controle, uitgevoerd door de Belastingadministratie van de andere deelnemende Staat.
VI. Programmatie van de gelijktijdige belastingcontrole :
Alvorens de belastingcontrole te beginnen, zullen de belastingambtenaren gelast met de zaak samen met de overeenstemmende ambtenaren van de andere Staat, de controleprogramma's van iedere Staat, de aspecten die vatbaar zijn voor verder onderzoek en de te respecteren kalender onderzoeken. Men zal de coördinatievergaderingen kunnen organiseren die geschikt zullen zijn om van nabij het verloop van de gelijktijdige belastingcontrole te programmeren en te volgen.
Tussen de beide Staten is echter geen enkele uitwisseling van officiële programma's van belastingcontrole toegestaan.
De bevoegde autoriteiten van de deelnemende Staten kunnen zich rechtstreeks met elkander in verbinding stellen voor de toepassing van deze Regeling.
VII. Verloop van de gelijktijdige belastingcontrole :
De gelijktijdige belastingcontrole vereist de samenwerking van de ambtenaren in functie van de Belastingadministratie van elke Staat die gelijktijdig, maar op onafhankelijke wijze, de situatie van de belastingplichtige(n) die afhangen van hun jurisdictie zullen controleren. Zij trachten in de mate van het mogelijke hun werkprogramma gelijktijdig te laten verlopen.
VIII. Onderbreking van de gelijktijdige belastingcontrole :
Wanneer één van beide Staten besluit dat het voor haar niet meer nuttig is de gelijktijdige controle van een dossier verder te zetten, kan hij van de controle afzien door zijn beslissing aan de andere Staat te notificeren.
IX. Einde van de gelijktijdige belastingcontrole :
Een gelijktijdige belastingcontrole zal worden beëindigd na coördinatie en overleg tussen de bevoegde autoriteiten van beide Staten. De gevallen van dubbele belasting die tijdens de controle aan het licht zijn gebracht, worden voorbehouden voor de procedure inzake onderling overleg.
X. Inwerkingtreding :
Deze administratieve Regeling zal in werking treden op 1 januari 1998.
Deze administratieve Regeling kan in onderlinge overeenstemming tussen de bevoegde Autoriteiten worden gewijzigd.
Iedere partij kan deze administratieve Regeling opzeggen door een schriftelijke kennisgeving aan de andere partij te richten. Deze opzegging zal uitwerking hebben vanaf de eerste dag van het jaar dat volgt op de datum van ontvangst van de kennisgeving.
Deze administratieve Regeling zal worden gepubliceerd in het Publicatieblad van beide Staten.
Gedaan in tweevoud te Rome, op 9 april 1997, en te Brussel op 11 juli 1997, in de Franse taal.
Voor de Belgische Minister van Financiën,
(Get.) J.-M. Delporte.
Voor de Italiaanse Minister van Financiën,
(Get.) G.M. Longo.


text:
Artikel    M . Het Koninkrijk België en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië hebben bij notawisseling van respectievelijk 28 en 30 juli 1997 verklaard dat de in Bijlage I opgesomde Akkoorden en Overeenkomsten tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië en de in Bijlage II genoemde Benelux-Overeenkomst van kracht blijven tussen het Koninkrijk België en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en dat de in Bijlage III vermelde Overeenkomsten tussen de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië van kracht blijven tussen de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Bijlage 1.
1. Verdrag tussen België en Joegoslavie betreffende de sociale zekerheid, ondertekend te Belgrado op 1 november 1954.
Inwerkingtreding : 1 oktober 1956.
Belgisch Staatsblad : 1 september 1956 en 24 mei 1958.
2. Cultureel akkoord tussen het Koninkrijk België en de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavie, ondertekend te Brussel op 5 februari 1957.
Inwerkingtreding : 3 augustus 1957.
Belgisch Staatsblad : 16-17 november 1958.
3. Akkoord tussen het Koninkrijk België en de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavie betreffende het luchtvervoer, en Bijlage, ondertekend te Belgrado op 24 september 1957.
Inwerkingtreding : 20 december 1960.
Belgisch Staatsblad : niet gepubliceerd.
4. Veterinaire Overeenkomst tussen de Regering van het Koninkrijk België en de Regering van de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavie, ondertekend te Brussel op 31 oktober 1961.
Inwerkingtreding : 6 maart 1962.
Belgisch Staatsblad : 29 maart 1962.
5. Akkoord tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie betreffende het reizigers- en het goederenvervoer over de weg met bedrijfsvoertuigen, en Bijlage, ondertekend te Brussel op 1 juli 1963.
Inwerkingtreding : 20 december 1963.
Belgisch Staatsblad : 21 januari 1964.
6. Verdrag, ondertekend te Brussel op 11 maart 1968, houdende herziening van het Verdrag tussen België en Joegoslavie betreffende de sociale zekerheid van 1 november 1954.
Inwerkingtreding : 1 juni 1970.
Belgisch Staatsblad : 20 mei 1970.
7. Consulaire Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavie, en bijgevoegde brieven, ondertekend te Belgrado op 30 december 1969.
Inwerkingtreding : 5 januari 1974.
Belgisch Staatsblad : 20 december 1973.
8. Akkoord tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie betreffende de tewerkstelling en het verblijf in Belgie van Joegoslavische werknemers, en Bijlagen, ondertekend te Belgrado op 23 juli 1970.
Inwerkingtreding : 19 januari 1971.
Belgisch Staatsblad : 17 juni 1977.
9. Overeenkomst betreffende uitlevering en wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie, en Bijlagen, ondertekend te Belgrado op 4 juni 1971.
Inwerkingtreding : 1 november 1972.
Belgisch Staatsblad : 22 maart 1973.
10. Akkoord tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie betreffende de wederzijdse rechtshulp in burgelijke en handelszaken, ondertekend te Belgrado op 24 september 1971.
Inwerkingtreding : 1 juni 1972.
Belgisch Staatsblad : 18 mei 1973.
11. Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Republiek Joegoslavie betreffende de afgifte van akten van de burgelijke stand en de vrijstelling van legalisatie, ondertekend te Belgrado op 24 september 1971.
Inwerkingtreding : 1 december 1972.
Belgisch Staatsblad : 23 november 1972.
12. Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie nopens de erkenning en de uitvoering van gerechtelijke beslissingen inzake verplichtingen tot onderhoud, ondertekend te Belgrado op 12 december 1973.
Inwerkingtreding : 8 maart 1976.
Belgisch Staatsblad : 16 juli 1976.
13. Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavie tot het vermijden van dubbele belasting op het inkomen en het kapitaal, en Protocol, ondertekend te Belgrado op 21 november 1980.
Inwerkingtreding : 26 mei 1983.
Belgisch Staatsblad : 20 mei 1983.
 Art.    N2 . Bijlage 2.
1. Akkoord tussen de Beneluxlanden en Joegoslavie betreffende de visumafschaffing, ondertekend te Belgrado op 17 juni 1969.
Inwerkingtreding : 3 juli 1969.
Belgisch Staatsblad : 29 juli 1969 en 13 juni 1970 (verlenging van het Akkoord).
 Art.  N3. Bijlage 3.
1. BLEU-Joegoslavie, handel, 1 april 1958 Bijkomend Akkoord inzake discriminatie op gebied van het vervoer over zee, gesloten bij wisseling van nota's gedagtekend te Belgrado op 30 januari 1960.
Inwerkingtreding : 30 januari 1960, met terugwerkende kracht op 1 juli 1959.
Belgisch Staatsblad : niet gepubliceerd.
2. Economisch, industrieel en technisch samenwerkingsakkoord tussen de BLEU en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie, ondertekend te Brussel op 17 mei 1967.
Inwerkingtreding : 20 juli 1967.
Belgisch Staatsblad : niet gepubliceerd.


text:
Artikel    M . Het Koninkrijk België en de Republiek Slovenië hebben bij notawisseling van respectievelijk 28 juli en 8 augustus 1997 verklaard dat de in Bijlage I opgesomde Akkoorden en Overeenkomsten tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië en de in Bijlage II genoemde Overeenkomsten tussen de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië, van kracht blijven, voor wat betreft de Akkoorden die vermeld zijn in Bijlage I, tussen het koninkrijk België en de Rpubliek Slovenië, en voor wat betreft de in Bijlage II genoemde overeenkomsten, tussen de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie en de Republiek Slovenië.
 BIJLAGE.
 Art.    N1 . Bijlage 1.
1. Verdrag tussen België en Joegoslavie betreffende de sociale zekerheid, ondertekend te Belgrado op 1 november 1954.
Inwerkingtreding : 1 oktober 1956.
Belgisch Staatsblad : 1 september 1956 en 24 mei 1958.
2. Cultureel akkoord tussen het Koninkrijk België en de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavie, ondertekend te Brussel op 5 februari 1957.
Inwerkingtreding : 3 augustus 1957.
Belgisch Staatsblad : 16-17 november 1958.
3. Veterinaire Overeenkomst tussen de Regering van het Koninkrijk België en de Regering van de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavie, ondertekend te Brussel op 31 oktober 1961.
Inwerkingtreding : 6 maart 1962.
Belgisch Staatsblad : 29 maart 1962.
4. Verdrag, ondertekend te Brussel op 11 maart 1968, houdende herziening van het Verdrag tussen België en Joegoslavie betreffende de sociale zekerheid van 1 november 1954.
Inwerkingtreding : 1 juni 1970.
Belgisch Staatsblad : 20 mei 1970.
5. Consulaire Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de socialistische Federatieve Republiek Joegoslavie, en bijgevoegde brieven, ondertekend te Belgrado op 30 december 1969.
Inwerkingtreding : 5 januari 1974.
Belgisch Staatsblad : 20 december 1973.
6. Akkoord tussen het Koninkrijk België en de socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie betreffende de tewerkstelling en het verblijf in Belgie van joegoslavische werknemers, en Bijlagen, ondertekend te Belgrado op 23 juli 1970.
Inwerkingtreding : 19 januari 1971.
Belgisch Staatsblad : 17 juni 1977.
7. Overeenkomst betreffende uitlevering en wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie, en Bijlagen, ondertekend te Belgrado op 4 juni 1971.
Inwerkingtreding :.1 november 1972.
Belgisch Staatsblad : 22 maart 1973.
8. Akkoord tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie betreffende de wederzijdse rechtshulp in burgelijke en handelszaken, ondertekend te Belgrado op 24 september 1971.
Inwerkingtreding : 1 juni 1972.
Belgisch Staatsblad : 18 mei 1973.
9. Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Republiek Joegoslavie betreffende de afgifte van akten van de burgelijke stand en de vrijstelling van legalisatie, ondertekend te Belgrado op 24 september 1971.
Inwerkingtreding : 1 december 1972.
Belgisch Staatsblad : 23 november 1972.
10. Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie nopens de erkenning en de uitvoering van gerechtelijke beslissingen inzake verplichtingen tot onderhoud, ondertekend te Belgrado op 12 december 1973.
Inwerkingtreding : 8 maart 1976.
Belgisch Staatsblad : 16 juli 1976.
11. Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavie tot het vermijden van dubbele belasting op het inkomen en het kapitaal, en Protocol, ondertekend te Belgrado op 21 november 1980.
Inwerkingtreding : 26 mei 1983.
Belgisch Staatsblad : 20 mei 1983.
 Art.  N2. Bijlage 2.
1. BLEU-Joegoslavie, handel, 1 april 1958 Bijkomend Akkoord inzake discriminatie op gebied van het vervoer over zee, gesloten bij wisseling van nota's, gedagtekend te Belgrado op 30 januari 1960.
Inwerkingtreding : 30 januari 1960, met terugwerkende kracht op 1 juli 1959.
Belgisch Staatsblad : niet gepubliceerd.
2. Economisch, industrieel en technisch samenwerkingsakkoord tussen de BLEU en de Socialistische Bondsrepubliek Joegoslavie, ondertekend te Brussel op 17 mei 1967.
Inwerkingtreding : 20 juli 1967.
Belgisch Staatsblad : niet gepubliceerd.