text:
Artikel    M . Het Verdrag tussen het Vlaams Gewest en het Koninkrijk der Nederlanden inzake de afvoer van het water van de Maas werd namens het Vlaamse Gewest ondertekend op 17 januari 1995.
Het Vlaamse decreet houdende instemming met dit Verdrag dateert van 22 december 1995 (Belgisch Staatsblad, 6 maart 1996).
De Vlaamse regering besliste op 20 juni 1996 om dit Verdrag te ratificeren.
In het Koninkrijk der Nederlanden werd het Verdrag goedgekeurd bij wet van 27 juni 1996.
Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, geldt het Verdrag voor Nederland.
De Vlaamse regering stelde de regering van het Koninkrijk der Nederlanden op 27 juni 1996 op de hoogte van de beëindiging van de procedures, vereist voor de inwerkingtreding van het Verdrag.
De Vlaamse regering werd door de regering van het Koninkrijk der Nederlanden op de hoogte gesteld van het beëindigen van de Nederlandse interne procedures op 28 juni 1996, waardoor het Verdrag overeenkomstig zijn artikel 11 op 1 juli 1996 in werking is getreden.
Overeenkomstig zijn artikelen 7 en 8 wordt voor de geldigheidsduur van dit Verdrag de werking opgeschort van de artikelen 3, 4 en 5 van het Tractaat van 12 mei 1863 tot regeling der wateraftappingen uit de Maas (Belgisch Staatsblad, 20-21 juli 1863), alsmede van de Verklaring, gehecht aan de Overeenkomst van 11 januari 1873 tot wijziging van dit Tractaat (Belgisch Staatsblad, 27 februari 1874) en worden de bepalingen vervat in het tweede, derde en vierde lid van artikel 16 van het Verdrag van 13 mei 1963 betreffende de verbinding tussen de Schelde en de Rijn (Belgisch Staatsblad, 27 april 1965) geacht te zijn vervangen door de in hoofdstuk II van dit Verdrag overeengekomen regelingen.
 HOOFDSTUK I.  - Algemene bepalingen.
 Begripsomschrijvingen.
 Art.    1 . In dit Verdrag wordt verstaan onder :
a) "bevoegde overheden" : wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, de minister die bevoegd is voor de Waterstaat, en wat het Vlaams Gewest betreft, de minister die bevoegd is voor de Openbare Werken;
b) "afvoer" : gemiddelde afvoer per etmaal;
c) "Maasafvoer" : de som van de afvoer van de Maas te Maastricht/Sint-Pieter en het debiet in het Albertkanaal te Kanne;
d) "Gemeenschappelijke Maas" : de rivier de Maas tussen Borgharen/Smeermaas (grenspaal 106) en Stevensweert/Kessenich (grenspaal 126);
e) "Nederlands gebruik" : de voeding van de Zuid-Willemsvaart via Lozen en van het Julianakanaal; en
f) "Vlaams gebruik" : de voeding van het gedeelte van het Albertkanaal gelegen in het Vlaams Gewest en van de Kempense kanalen.
 HOOFDSTUK II.  - De afvoer van het water van de Maas.
 Wateraftappingen uit de Maas.
 Art.    2 . 1. Ten behoeve van het Vlaams Gewest leidt het Koninkrijk der Nederlanden een hoeveelheid Maaswater over zijn grondgebied naar het Vlaams Gewest.
Deze hoeveelheid bedraagt ten minste 8 m3/s. Dit water wordt door het Koninkrijk der Nederlanden te Maastricht op de Zuid-Willemsvaart gebracht en dient om de Kempense kanalen van water te voorzien.
2. Ten behoeve van het Koninkrijk der Nederlanden voert het Vlaams Gewest een hoeveelheid Maaswater over zijn grondgebied door.
Deze hoeveelheid bedraagt ten hoogste 10 m3/s. Dit water wordt door het Koninkrijk der Nederlanden te Maastricht op de Zuid-Willemsvaart gebracht en door het Vlaams Gewest door middel van duikers bij sluis 18 te Bocholt en sluis 17 te Lozen naar Nederland geleid.
3. Het gestelde in het eerste en tweede lid is van toepassing behoudens de beperkingen voortvloeiende uit artikel 3.
4. Het Vlaams Gewest zal de duikers bij sluis 18 te Bocholt en sluis 17 te Lozen in beginsel vóór 1 januari 1996, in overleg met en voor rekening van het Koninkrijk der Nederlanden, geschikt maken om de in het tweede lid bedoelde hoeveelheid te kunnen doorvoeren.
Het Vlaams Gewest verbindt zich ertoe de aldus verbeterde of vernieuwde duikers voor zijn rekening te handhaven en te onderhouden.
 Vermindering van de waterverliezen van de Maas.
 Art.    3 . 1. Partijen beperken zoveel mogelijk de waterverliezen van de hoofdstroom van de Maas, speciaal in geval van lage afvoeren.
Uitgangspunt bij lage afvoeren is een gelijke verdeling tussen het Nederlandse en het Vlaamse gebruik en een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor het debiet van de Gemeenschappelijke Maas.
Partijen volgen daarbij het in bijlage A opgenomen besparingsscenario.
2. Indien een Partij kan aantonen dat beheersmaatregelen of handelingen van een ander land of gewest verhinderen dat het in dit artikel bedoelde besparingsscenario wordt gevolgd, is deze Partij slechts aan haar verplichtingen gehouden voor zover zij deze kan nakomen met maatregelen op haar eigen grondgebied.
3. Ten behoeve van de afvoerregulering in tijden van lage Maasafvoeren onderhouden Partijen het in bijlage B opgenomen meetprogramma.
 Onderzoek en ontwikkeling van de Gemeenschappelijk Maas.
 Art.    4 . 1. Partijen werken samen bij het rivierkundig en hydrologisch onderzoek van, en bij de hoogwatervoorspelling voor, de Gemeenschappelijke Maas.
2. Partijen werken samen bij het onderzoek van ontwikkelingsmogelijkheden voor de Gemeenschappelijke Maas, daarbij vooral rekening houdend met de grote huidige en potentiële ecologische waarde van dit deel van de Maas.
3. Partijen zullen slechts met wederzijdse instemming het stroomvoerende of waterbergende bed van de Gemeenschappelijke Maas zodanig verruimen of vernauwen dat daardoor op het grondgebied van de andere Partij de waterstanden wezenlijk verhoogd of verlaagd worden.
Zonodig zal het effect van deze werken in of aan de rivier door maatregelen elders worden gecompenseerd.
 Werkgroep Afvoerregulering Maas.
 Art.    5 . 1. Partijen stellen ten behoeve van de uitvoering van de bepalingen van de artikelen 2 en 3 een Nederlands-Vlaamse Werkgroep Afvoerregulering Maas in.
2. De bevoegde overheden benoemen elk binnen één maand na het in werking treden van dit Verdrag ten hoogste drie leden in de Werkgroep, onder wie een delegatieleider.
De Werkgroep vergadert wanneer zij dit nodig oordeelt, of op verzoek van één van de delegatieleiders, en beslist met eenparigheid van stemmen.
De delegaties kunnen zich ter vergadering laten bijstaan door deskundigen.
 HOOFDSTUK III.  - Beslechting van geschillen.
 Beslechting van geschillen.
 Art.    6 . 1. Indien er tussen de Partijen een geschil ontstaat met betrekking tot de uitlegging of de toepassing van dit Verdrag, zullen de Partijen dit in de eerste plaats regelen door middel van onderhandeling.
2. Indien de Partijen er niet in slagen het geschil te regelen door middel van onderhandeling, kan het op verzoek van één der Partijen ter beslissing worden voorgelegd aan een gerecht van drie scheidsmannen.
De bepalingen betreffende de samenstelling en procedure van het gerecht zijn opgenomen in bijlage C bij dit Verdrag.
3. De beslissingen van het gerecht zijn bindend voor de Partijen.
 HOOFDSTUK IV.  - Slotbepalingen.
 Buitenwerkingtreding van de eerdere regeling van de wateraftappingen  uit de Maas.
 Art.    7 . Voor de geldigheidsduur van dit Verdrag wordt de werking opgeschort van de artikelen 3, 4 en 5 van het Tractaat van 12 mei 1863 tot regeling der wateraftappingen uit de Maas, alsmede van de Verklaring, gehecht aan de Overeenkomst van 11 januari 1873 tot wijziging van dit Tractaat.
 Compensatie van de zoetwaterverliezen van de Kreekraksluien.
 Art.    8 . Voor de geldigheidsduur van dit Verdrag worden de bepalingen vervat in het tweede, derde en vierde lid van artikel 16 van het Verdrag van 13 mei 1963 betreffende de verbinding tussen de Schelde en de Rijn geacht te zijn vervangen door de in hoofdstuk II van dit Verdrag overeengekomen regelingen.
 Status van de bijlagen.
 Art.    9 . De bijlagen vormen een geïntegreerd onderdeel van dit Verdrag.
 Wijziging.
 Art.    10 . Door Partijen schriftelijk overeengekomen wijzigingen van dit Verdrag treden in werking op de dag waarop Partijen elkaar schriftelijk hebben meegedeeld dat aan de onderscheiden constitutionele vereisten is voldaan.
 Inwerkingtreding.
 Art.    11 . Dit Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op de dag waarop Partijen elkaar schriftelijk hebben meegedeeld dat aan de onderscheiden constitutionele vereisten is voldaan.
Ten blijke waarvan de vertegenwoordigers van de Regeringen der Partijen, daartoe naar behoren gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
Antwerpen, 17 januari 1995, in twee originele exemplaren.
Voor het Vlaams Gewest :
L. VAN DEN BRANDE
T. KELCHTERMANS
Voor het Koninkrijk der Nederlanden :
H. A. F. M. O. VAN MIERLO
A. JORRITSMA-LEBBINK
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Bijlage A. - Besparingsscenario bedoeld in artikel 3.
1. Bij een Maasafvoer tussen 100 m3/s en 60 m3/s (aanloopfase) is het Nederlandse en het Vlaamse gebruik elk ten hoogste 25 m3/s.
2. Bij een Maasafvoer tussen 60 m3/s en 30 m3/s (alarmfase) verzekeren Partijen een minimale afvoer van 10 m3/s over de stuw te Borgharen.
Partijen voeren in deze fase gelijkopgaande besparingen door op het in punt 1 bedoelde Nederlandse en Vlaamse gebruik.
3. Bij een Maasafvoer beneden 30 m3/s (crisisfase) verdelen Partijen deze afvoer door verdergaande gelijkopgaande besparingen op het Nederlandse en het Vlaamse gebruik gelijkelijk over het Nederlandse gebruik, het Vlaamse gebruik en de Gemeenschappelijke Maas. Ingeval op het grondgebied van één der Partijen een noodsituatie met betrekking tot de watervoorziening van of uit de Maas dreigt te ontstaan, vindt in de in artikel 5 bedoelde Werkgroep onverwijld overleg plaats over operationele maatregelen om de situatie te verbeteren.
4. Partijen brengen elkaar binnen één jaar na het inwerkingtreden van dit Verdrag hun draaiboek met de besparingsmaatregelen voor de alarmfase en de crisisfase ter kennis. Deze besparingsmaatregelen kunnen onder meer bestaan uit zuinig schutten, het afdichten van lekken in kunstwerken, het terugpompen van schutwater bij sluizen en het verminderen van de watertoevoer naar de land-, tuin- en bosbouw, naar de industrie en naar de waterleidingbedrijven door vermeerderd gebruik van spaarbekkens. Partijen brengen elkaar wijzigingen in het draaiboek zo spoedig mogelijk ter kennis.
 Art.    N2 . Bijlage B. - Meetprogramma bedoeld in artikel 3.
Partijen meten de afvoer tenminste ter hoogte van Kanne (Albert-kanaal), Maastricht (Maas te Sint-Pieter), Maastricht (Zuid-Willemsvaart aan de grens), Maastricht (Maas te Borgharen), Lommel (Kanaal Bocholt-Herentals), Lozen (Zuid-Willemsvaart aan de grens) en Bunde (Julianakanaal) continu met automatische apparatuur, die on-line informatie verschaft aan informatiecentra in Nederland en in het Vlaams Gewest. Voorzover niet anders bepaald, draagt elk der Partijen de kosten van de metingen die op haar grondgebied worden verricht. De bevoegde overheden kunnen het meetprogramma aan de voortschrijdende behoefte aanpassen.
 Art.  N3. Bijlage C. - Samenstelling en procedure van het gerecht bedoeld in artikel 6.
1. Het in artikel 6 van dit Verdrag genoemde gerecht bestaat uit drie scheidsmannen, van wie elke Partij er één benoemt. De twee aldus gekozen scheidsmannen bereiken overeenstemming over de derde scheidsman. Deze derde scheidsman mag geen onderdaan zijn van, niet in dienst zijn van en niet zijn gewone verblijfplaats hebben in het Koninkrijk der Nederlanden of het Koninkrijk België. Elk van de Partijen wijst een scheidsman aan binnen een termijn van dertig dagen vanaf de datum waarop één der Partijen van de andere Partij een diplomatieke nota heeft ontvangen waarin om een scheidsrechterlijke beslissing wordt verzocht. Over de derde scheidsman wordt binnen een volgende termijn van dertig dagen overeenstemming bereikt. Indien één der Partijen haar eigen scheidsman niet aanwijst binnen de termijn van dertig dagen of indien over de derde scheidsman niet binnen de genoemde termijn overeenstemming is bereikt, kan de President van het Internationale Gerechtshof door één der Partijen worden verzocht een scheidsman of scheidsmannen te benoemen.
2. Het gerecht regelt zijn eigen werkwijze.
3. Het gerecht beslist bij meerderheid van stemmen.
4. De kosten van het gerecht worden door beide Partijen, elk voor de helft, gedragen. Elke Partij draagt de kosten van zijn vertegenwoordiging in het geding.
Het gerecht kan in elke stand van het geding, na Partijen te hebben gehoord, de conservatoire maatregelen voorschrijven die het noodzakelijk acht, of reeds voorgeschreven conservatoire maatregelen intrekken. Zodanige maatregelen lopen niet vooruit op beslissingen in het geding zelf.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . Bevoegdheid van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda
Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda is overeenkomstig de bepalingen van dit statuut gemachtigd personen te vervolgen die aansprakelijk worden geacht voor ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht, begaan op het grondgebied van Ruanda, en Ruandese burgers die ervan verdacht worden aansprakelijk te zijn voor dergelijke schendingen begaan op het grondgebied van buurlanden tussen 1 januari en 31 december 1994.
 Art.    2 . Volkenmoord 1. Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda is bevoegd om personen te vervolgen die volkenmoord, zoals gedefinieerd in paragraaf 2 van dit artikel, of één van de handelingen opgesomd in paragraaf 3 van dit artikel hebben begaan.
2. Volkenmoord is één van de hierna opgesomde handelingen, begaan met de bedoeling een nationale, etnische, raciale of godsdienstige groep als dusdanig geheel of gedeeltelijk te vernietigen:
a) Doodslag op leden van de groep;
b) Ernstige aantasting van de lichamelijke of geestelijke integriteit van leden van de groep;
c) Opzettelijke onderwerping van de groep aan bestaansvoorwaarden die tot zijn totale of gedeeltelijke vernietiging moeten leiden;
d) Maatregelen om geboorten binnen de groep te belemmeren;
e) Gedwongen overbrenging van kinderen van de groep naar een andere groep.
3. De volgende handelingen worden bestraft:
a) Volkenmoord;
b) Afspraak tot volkenmoord;
c) Rechtstreekse en openbare aansporing tot volkenmoord;
d) Poging tot volkenmoord;
e) Medeplichtigheid aan volkenmoord.
 Art.    3 . Misdaden tegen de mensheid
Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda is gemachtigd personen te berechten die aansprakelijk worden geacht voor de volgende misdaden, wanneer zij werden begaan in het kader van een veralgemeende en systematische aanval gericht tegen een bepaald deel van de burgerbevolking, op grond van haar nationale, politieke, etnische, raciale of godsdienstige aanhorigheid:
a) Moord;
b) Uitroeiing;
c) Verlaging tot slavernij;
d) Uitzetting;
e) Opsluiting;
f) Foltering;
g) Verkrachting;
h) Vervolgingen om politieke, raciale en godsdienstige redenen;
i) Andere onmenselijke handelingen.
 Art.    4 . Schendingen van het gemeenschappelijk artikel 3 van de Conventies van Genève en het Aanvullend Protocol II
Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda is gemachtigd personen te vervolgen die ernstige schendingen begaan van het gemeenschappelijk artikel 3 van de Conventies van Genève van 12 augustus 1949 voor de bescherming van slachtoffers in oorlogstijd, en van het op 8 juni 1977 aangenomen Aanvullend Protocol II bij die Conventies. Deze schendingen omvatten, onder meer:
a) Aanslagen op het leven, de gezondheid en het lichamelijke of geestelijke welzijn van personen, in het bijzonder moord, evenals wrede behandelingen, zoals marteling, verminking of lijfstraffen in welke vorm dan ook;
b) Collectieve straffen;
c) Het nemen van gijzelaars;
d) Daden van terrorisme;
e) Aanslagen op de persoonlijke waardigheid, in het bijzonder vernederende en onterende behandeling, verkrachting, gedwongen prostitutie en iedere vorm van aanranding van de eerbaarheid;
f) Plundering;
g) Veroordelingen uitgesproken en executies uitgevoerd zonder voorafgaand vonnis, gewezen door een regelmatig samengestelde rechtbank en gepaard gaand met de rechterlijke waarborgen die door de beschaafde volkeren als onontbeerlijk zijn erkend;
h) Bedreiging met één van de bovengenoemde daden.
 Art.    5 . Bevoegdheid ratione personae
Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda is ten aanzien van de natuurlijke personen bevoegd overeenkomstig de bepalingen van dit statuut.
 Art.    6 . Individuele strafrechtelijke aansprakelijkheid
1. Hij die plannen heeft gesmeed voor, heeft aangezet of bevel heeft gegeven tot één van de misdaden bedoeld in de artikelen 2 tot 4 van dit statuut, die zelf heeft begaan of op enige andere manier geholpen en aangemoedigd heeft bij het plannen, voorbereiden of uitvoeren ervan, is individueel aansprakelijk voor die misdaad.
2. De officiële hoedanigheid van een beschuldigde, hetzij als Staats- of regeringshoofd, hetzij als hoog ambtenaar, ontheft hem niet van zijn strafrechtelijke aansprakelijkheid en is geen reden tot strafvermindering.
3. Dat één van de handelingen bedoeld in de artikelen 2 tot 4 van dit statuut werd begaan door een ondergeschikte, ontslaat zijn meerdere niet van zijn strafrechtelijke aansprakelijkheid als deze wist of kon weten dat de ondergeschikte op het punt stond die handeling te stellen of die handeling had gesteld en dat de meerdere niet de nodige en redelijke maatregelen heeft genomen om die handeling te verhinderen of de daders ervan te straffen.
4. Dat een beschuldigde een bevel van een regering of een meerdere heeft uitgevoerd, ontslaat hem niet van zijn strafrechtelijke aansprakelijkheid, maar kan worden beschouwd als een reden tot strafvermindering, indien het Internationaal Tribunaal voor Ruanda dat in overeenstemming met de justitie acht.
 Art.    7 . Bevoegdheid ratione loci en bevoegdheid ratione temporis
De bevoegdheid ratione loci van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda bestrijkt het grondgebied van Ruanda, zowel te land als in de lucht, en het grondgebied van buurlanden in geval van ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht begaan door Ruandese burgers. De bevoegdheid ratione temporis van het Internationaal Tribunaal bestrijkt de periode die begint op 1 januari 1994 en eindigt op 31 december 1994.
 Art.    8 . Samenlopende bevoegdheden
1. Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda en de nationale rechtscolleges zijn tegelijk bevoegd om te oordelen over personen die aansprakelijk worden geacht voor ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht begaan op het grondgebied van Ruanda en over Ruandese burgers die aansprakelijk worden geacht voor dergelijke schendingen begaan op het grondgebied van buurlanden tussen 1 januari en 31 december 1994.
2. Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda heeft voorrang op de nationale rechtscolleges van alle Staten. In ieder stadium van de procedure kan het de nationale rechtscolleges officieel vragen de zaak naar het Tribunaal te verwijzen, overeenkomstig onderhavig statuut en het eigen reglement.
 Art.    9 . Non bis in idem
1. Niemand mag voor een nationaal rechtscollege worden gedaagd voor feiten die ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht vormen in de zin van dit statuut indien hij voor diezelfde feiten reeds door het Internationaal Tribunaal voor Ruanda werd berecht.
2. Hij die voor een nationaal rechtscollege is gedaagd wegens feiten die ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht vormen, kan later slechts voor het Internationaal Tribunaal voor Ruanda worden gedaagd indien:
a) Het feit waarvoor hij berecht werd, als misdaad van gemeen recht werd bestempeld; of
b) Het nationale rechtscollege niet onpartijdig of onafhankelijk uitspraak heeft gedaan, de bij dit college ingestelde procedure ertoe strekte de beschuldigde aan zijn internationale strafrechtelijke aansprakelijkheid te onttrekken, of indien de vervolging niet op gerede wijze is geschied.
3. Om te beslissen over de straf die moet worden opgelegd aan een persoon die veroordeeld is voor een misdaad bedoeld in dit statuut, houdt het Internationaal Tribunaal voor Ruanda rekening met de mate waarin die persoon reeds iedere straf heeft uitgezeten die hem voor hetzelfde feit kon zijn opgelegd door een nationaal rechtscollege.
 Art.    10 . Organisatie van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda
Het Internationaal Tribunaal bestaat uit de volgende organen:
a) De Kamers, namelijk twee Kamers van eerste aanleg en een Kamer van beroep;
b) De Procureur; en
c) Een Griffie.
 Art.    11 . Samenstelling van de Kamers
De Kamers zijn samengesteld uit 11 onafhankelijke rechters, die onderdanen zijn van verschillende Staten en onder wie:
a) er drie in elk van de Kamers van eerste aanleg zitting hebben; en b) er vijf in de Kamer van Beroep zitting hebben.
 Art.    12 . Kwalificaties en verkiezing van de rechters
1. De rechters moeten van hoog zedelijk gehalte, onpartijdig en integer zijn en in hun respectieve landen over de vereiste kwalificaties beschikken om te worden benoemd tot de hoogste rechterlijke ambten.
Bij de globale samenstelling van de Kamers wordt behoorlijk rekening gehouden met de ervaring van de rechters inzake strafrecht en internationaal recht, inzonderheid internationaal humanitair recht en de mensenrechten.
2. De rechters die zitting hebben in de Kamer van beroep van het Internationaal Tribunaal voor de vervolging van personen die aansprakelijk worden geacht voor ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht begaan op het grondgebied van het voormalige Joegoslavië sedert 1991 (hierna het "Internationaal Tribunaal voor het voormalige Joegoslavië" genoemd) nemen eveneens zitting in de Kamer van beroep van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda.
3. De rechters van de Kamers van eerste aanleg van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda worden door de Algemene Vergadering verkozen op een door de Veiligheidsraad voorgedragen lijst en wel op de volgende wijze:
a) De Secretaris-generaal verzoekt de lidstaten van de Organisatie van de Verenigde Naties en de Staten die geen lid zijn, maar bij de Zetel van de Organisatie een permanente waarnemingsvertegenwoordiging hebben, kandidaturen voor te dragen;
b) Binnen een termijn van 30 dagen vanaf de datum van het verzoek van de Secretaris-generaal kan iedere Staat ten hoogste twee personen voordragen die voldoen aan de in paragraaf 1 hierboven gestelde voorwaarden en niet dezelfde nationaliteit hebben en van wie geen enkele dezelfde nationaliteit heeft als één van de rechters van de Kamer van beroep;
c) De Secretaris-generaal zendt de kandidaturen naar de Veiligheidsraad. Op basis van die kandidaturen maakt de Raad een lijst op met ten minste 12 en ten hoogste 18 kandidaten en houdt daarbij behoorlijk rekening met de noodzaak om binnen het Internationaal Tribunaal voor Ruanda in een adequate vertegenwoordiging van de voornaamste rechtsstelsels van de wereld te voorzien;
d) De Voorzitter van de Veiligheidsraad zendt de kandidatenlijst aan de Voorzitter van de Algemene Vergadering. De Vergadering verkiest op die lijst de zes rechters van de Kamers van eerste aanleg. Verkozen worden de kandidaten die een volstrekte meerderheid hebben behaald van de stemmen van de Lidstaten van de Organisatie van de Verenigde Naties en de Staten die geen lid zijn, maar bij de Zetel van de Organisatie een permanente waarnemingsvertegenwoordiging hebben.
Indien twee kandidaten van dezelfde nationaliteit de vereiste meerderheid behalen, wordt degene verkozen die het hoogste aantal stemmen heeft behaald.
4. Indien bij één van de Kamers van eerste aanleg een zetel openvalt, benoemt de Secretaris-generaal, na raadpleging van de Voorzitters van de Veiligheidsraad en van de Algemene Vergadering, een persoon die aan de in paragraaf 1 hierboven gestelde voorwaarden voldoet om zitting te nemen tot het mandaat van zijn voorganger verstreken is.
5. De rechters van de Kamers van eerste aanleg worden verkozen voor een ambtsperiode van vier jaar. Zij hebben dezelfde tewerkstellingsvoorwaarden als de rechters van het Internationaal Tribunaal voor het voormalige Joegoslavië. Zij zijn herverkiesbaar.
 Art.    13 . Samenstelling van het bureau en de Kamers
1. De rechters van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda verkiezen een voorzitter.
2. Na hen te hebben geraadpleegd, benoemt de Voorzitter de rechters van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda bij één van de Kamers van eerste aanleg. De rechters hebben enkel zitting in de Kamer waarvoor zij werden benoemd.
3. De rechters van iedere Kamer van eerste aanleg kiezen een voorzitter die alle procedures voor die Kamer leidt.
 Art.    14 . Reglement van het Tribunaal
Wat de procedure voor het Internationaal Tribunaal voor Ruanda betreft, nemen de rechters van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda het Reglement van het Internationaal Tribunaal voor het voormalige Joegoslavië over, waarin de inbeschuldigingstelling, de processen in eerste aanleg en de beroepen, de ontvankelijkheid van de bewijzen, de bescherming van slachtoffers en getuigen en andere geschikte vragen worden geregeld, en brengen er de wijzigingen in aan die zij nodig achten.
 Art.    15 . De Procureur
1. De Procureur is verantwoordelijk voor het onderzoek van de dossiers en het vervolgen van personen aansprakelijk voor ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht, begaan op het grondgebied van Ruanda en van Ruandese burgers aansprakelijk voor dergelijke schendingen begaan op het grondgebied van buurlanden tussen 1 januari en 31 december 1994.
2. De Procureur, die een afzonderlijk orgaan is binnen het Internationaal Tribunaal voor Ruanda, handelt volledig onafhankelijk. Hij vraagt noch krijgt instructies van enige regering of enige andere bron.
3. De Procureur van het Internationaal Tribunaal voor het voormalige Joegoslavië oefent eveneens het ambt uit van procureur van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda. Om hem te helpen voor het Internationaal Tribunaal voor Ruanda, beschikt hij over bijkomend personeel, waaronder een bijkomende adjunct-procureur. Dit personeel wordt door de Secretaris-generaal benoemd op aanbeveling van de Procureur.
 Art.    16 . _ De Griffie
1. De Griffie is belast met de administratie en de diensten van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda.
2. De Griffie bestaat uit een griffier en ander noodzakelijk personeel;
3. De Griffier wordt na raadpleging van de Voorzitter van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda door de Secretaris-generaal aangewezen voor een hernieuwbare ambtstermijn van vier jaar. De Griffier heeft dezelfde tewerkstellingsvoorwaarden als een ondersecretaris-generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties.
4. Het personeel van de Griffie wordt door de Secretaris-generaal benoemd op aanbeveling van de Griffier.
 Art.    17 . Onderzoek en opmaken van de akte van beschuldiging
1. De Procureur stelt een onderzoek van ambtswege in of een onderzoek naar de betrouwbaarheid van de inlichtingen die werden verkregen uit verscheidene bronnen, inzonderheid regeringen, organen van de Organisatie van de Verenigde Naties, intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties. Hij evalueert de gekregen of bekomen inlichtingen en oordeelt of het al dan niet opportuun is vervolgingen in te stellen.
2. De Procureur is gemachtigd verdachten, slachtoffers en getuigen te ondervragen, bewijzen te verzamelen en ter plaatse onderzoeksmaatregelen te treffen. Bij de uitvoering van die taken kan de Procureur volgens noodzaak de medewerking van de overheid van de betrokken Staat vragen.
3. Iedere ondervraagde verdachte heeft het recht te worden bijgestaan door een raadsman van zijn keuze, en van ambtswege kosteloos een verdediger toegewezen te krijgen, als hij niet de middelen heeft om hem te betalen en, indien nodig, diensten inzake vertaling te genieten in en uit een taal die hij spreekt en begrijpt.
4. Indien hij besluit dat er op grond van de vermoedens vervolging moet worden ingesteld, maakt de Procureur een akte van beschuldiging op waarin hij beknopt de feiten en de misdaad of misdaden uiteenzet die de beschuldigde krachtens het statuut ten laste worden gelegd. De akte van beschuldiging wordt aan een rechter van de Kamer van eerste aanleg gezonden.
 Art.    18 . Onderzoek van de akte van beschuldiging
1. De rechter van de Kamer van eerste aanleg bij wie de akte van beschuldiging aanhangig is gemaakt, onderzoekt deze akte. Indien hij van mening is dat de Procureur heeft aangetoond dat op grond van de vermoedens vervolging moet worden ingesteld, bevestigt hij de akte van beschuldiging. Anders verwerpt hij ze.
2. Als hij de akte van beschuldiging bevestigt, vaardigt de rechter bij wie de zaak aanhangig is gemaakt, de beschikkingen en de bevelen tot aanhouding, hechtenis, medebrenging of terbeschikkingstelling en alle andere beschikkingen uit die nodig zijn voor de procesvoering.
 Art.    19 . Openen en voeren van het proces
1. De Kamer van eerste aanleg ziet erop toe dat het proces billijk en snel wordt gevoerd en dat het geding verloopt volgens de regels inzake procedure en bewijsvoering, waarbij de rechten van de beschuldigde ten volle worden geëerbiedigd en de bescherming van slachtoffers en getuigen behoorlijk gewaarborgd is.
2. Iedere persoon tegen wie een akte van beschuldiging is bevestigd, wordt overeenkomstig een beschikking of een bevel tot aanhouding, uitgevaardigd door het Internationaal Tribunaal voor Ruanda, in staat van aanhouding gesteld, onmiddellijk op de hoogte gebracht van beschuldigingen tegen hem en verwezen naar het Internationaal Tribunaal voor Ruanda.
3. De Kamer van eerste aanleg geeft lezing van de akte van beschuldiging, vergewist zich ervan of de rechten van de beschuldigde worden geëerbiedigd, stelt vast of de beschuldigde de inhoud van de akte van beschuldiging heeft begrepen en verzoekt hem zijn verweermiddelen te doen gelden. Vervolgens bepaalt de Kamer van eerste aanleg de datum van het proces.
4. De terechtzittingen zijn openbaar, tenzij de Kamer van eerste aanleg beslist de zittingen met gesloten deuren te houden, overeenkomstig haar regels inzake procedure en bewijsvoering.
 Art.    20 . De rechten van de beschuldigde
1. Iedereen is gelijk voor het Internationaal Tribunaal voor Ruanda.
2. Iedereen tegen wie beschuldigingen zijn ingebracht, heeft recht op billijk en openbaar horen van zijn zaak, onder voorbehoud van de bepalingen van artikel 21 van het statuut.
3. Iedere beschuldigde wordt geacht onschuldig te zijn tot zijn schuld is bewezen overeenkomstig de bepalingen van dit statuut.
4. Iedereen tegen wie een beschuldiging is ingebracht krachtens dit statuut, heeft in volle gelijkheid recht op ten minste de volgende garanties:
a) Zo spoedig mogelijk, in een taal die hij begrijpt en op uitvoerige wijze, te worden geïnformeerd over de aard en de motieven van de beschuldiging tegen hem;
b) Over de nodige tijd en faciliteiten te beschikken om zijn verdediging voor te bereiden en om te overleggen met de raadsman van zijn keuze;
c) Zonder buitensporige vertraging te worden gevonnist;
d) Het proces bij te wonen en zich zelf te verdedigen of zich te laten bijstaan door een verdediger van zijn keuze; indien hij geen verdediger heeft, te worden ingelicht over zijn recht op een verdediger en telkens als het belang van de justitie het vereist, van ambtswege kosteloos een verdediger toegewezen te krijgen, indien hij niet de middelen heeft om hem te betalen;
e) De getuigen à charge te ondervragen of te doen ondervragen en het oproepen en ondervragen van de getuigen à décharge te doen geschieden op dezelfde voorwaarden als geschiedt ten aanzien van de getuigen à charge;
f) Zich kosteloos te laten bijstaan door een tolk indien hij de tijdens de terechtzitting gebruikte taal niet begrijpt of spreekt;
g) Niet te worden gedwongen tegen zichzelf te getuigen of een bekentenis af te leggen.
 Art.    21 . Bescherming van slachtoffers en getuigen
Het Internationaal Tribunaal voor Ruanda voorziet in zijn reglement inzake procedure en bewijsvoering in maatregelen ter bescherming van slachtoffers en getuigen. De beschermingsmaatregelen omvatten, onder meer, het houden van terechtzittingen met gesloten deuren en de bescherming van de identiteit van de slachtoffers.
 Art.    22 . Vonnis 1. De Kamer van eerste aanleg spreekt vonnissen uit tegen en legt straffen en sancties op aan personen die schuldig bevonden zijn aan ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht.
2. Het vonnis wordt tijdens een publieke terechtzitting gewezen bij meerderheid van de rechters van de Kamer van eerste aanleg. Het wordt schriftelijk vastgelegd en gemotiveerd, waarbij individuele of afwijkende meningen eraan kunnen worden toegevoegd.
 Art.    23 . Straffen 1. De Kamer van eerste aanleg legt enkel gevangenisstraffen op. Om de voorwaarden van de gevangenisstraf vast te stellen, raadpleegt de Kamer van eerste aanleg het algemeen schema van de gevangenisstraffen dat door de rechtbanken van Ruanda wordt toegepast.
2. Bij het opleggen van iedere straf houdt de Kamer van eerste aanleg rekening met factoren zoals de ernst van het misdrijf en de persoonlijke situatie van de veroordeelde.
3. Behoudens de gevangenisstraf van de veroordeelde kan de Kamer van eerste aanleg de teruggave aan de wettige eigenaars bevelen van alle goederen en hulpmiddelen die op ongeoorloofde wijze, met inbegrip van dwang, werden verworven.
 Art.    24 . Hoger beroep
1. De Kamer van beroep neemt kennis van de beroepen ingesteld hetzij door personen die door de Kamers van eerste aanleg werden veroordeeld, hetzij door de Procureur, om de volgende redenen:
a) Fout op een rechtspunt dat de beslissing ongeldig maakt; of
b) Feitelijke fout die tot rechtsweigering heeft geleid.
2. De Kamer van beroep kan de beslissingen van de Kamers van eerste aanleg bekrachtigen, vernietigen of herzien.
 Art.    25 . Herziening Als een nieuw feit wordt ontdekt dat niet bekend was op het tijdstip van het proces in eerste aanleg of in beroep en dat een beslissend element van de beslissing had kunnen zijn, kan de veroordeelde of de Procureur een verzoek tot herziening van de uitspraak tot het Internationaal Tribunaal voor Ruanda richten.
 Art.    26 . Tenuitvoerlegging van de straffen
Gevangenisstraffen worden ten uitvoer gelegd in Ruanda of in een door het Internationaal Tribunaal voor Ruanda aangewezen Staat op de lijst van de Staten die de Veiligheidsraad hebben laten weten dat zij bereid waren veroordeelden op te nemen. Zij worden ten uitvoer gelegd overeenkomstig de wetten die in de betrokken Staat van kracht zijn, onder toezicht van het Tribunaal.
 Art.    27 . Genade en strafvermindering
Indien de veroordeelde genade of strafvermindering kan genieten krachtens de wetten van de Staat waar hij in de gevangenis zit, meldt deze Staat dat aan het Internationaal Tribunaal voor Ruanda. Genade of strafvermindering wordt slechts verleend, indien de Voorzitter van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda, in overleg met de rechters, daartoe beslist in het belang van de justitie en op basis van de algemene principes van het recht.
 Art.    28 . Samenwerking en wederzijdse rechtshulp
1. De Staten werken met het Internationaal Tribunaal voor Ruanda samen voor het opsporen en vonnissen van personen die ervan beschuldigd worden ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht te hebben begaan.
2. De Staten geven onverwijld gevolg aan ieder verzoek om bijstand of aan iedere beschikking uitgaande van een Kamer van eerste aanleg en met betrekking tot, onder meer, :
a) De identificatie en de opsporing van personen;
b) Het verzamelen van getuigenissen en de overlegging van bewijzen;
c) De expeditie van documenten;
d) De aanhouding of hechtenis van personen;
e) De overbrenging of dagvaarding van de beschuldigde voor het Tribunaal.
 Art.    29 . Status, voorrechten en immuniteiten van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda
1. De Conventie betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Verenigde Naties van 13 februari 1946 is van toepassing op het Internationaal Tribunaal voor Ruanda, de rechters, de Procureur en zijn personeel alsook op de Griffier en zijn personeel.
2. De rechters, de Procureur en de Griffier genieten de voorrechten en immuniteiten, vrijstellingen en faciliteiten die aan de diplomatieke agenten worden verleend, overeenkomstig het internationaal recht.
3. Het personeel van de Procureur en de Griffier geniet de voorrechten en immuniteiten die aan de ambtenaren van de Verenigde Naties worden verleend krachtens de artikelen V en VII van de in paragraaf 1 van dit artikel bedoelde Conventie.
4. De andere personen, met inbegrip van de beschuldigden, wier aanwezigheid vereist is op de zetel of de plaats van vergadering van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda, genieten de behandeling die nodig is om de goede werking van het Tribunaal te waarborgen.
 Art.    30 . Uitgaven van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda
De uitgaven van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda worden op de gewone begroting van de Organisatie van de Verenigde Naties aangerekend overeenkomstig Artikel 17 van het Handvest van de Verenigde Naties.
 Art.    31 . Werktalen De werktalen van het Internationaal Tribunaal zijn het Engels en het Frans.
 Art.  32. Jaarverslag
De Voorzitter van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda legt jaarlijks een verslag van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda voor aan de Veiligheidsraad en aan de Algemene Vergadering.


text:
Artikel    1 . Definities.
Voor de toepassing van dit protocol wordt verstaan onder :
a) douanewetgeving : de op het grondgebied van de Partijen geldende voorschriften betreffende de invoer, de uitvoer en de doorvoer van goederen en de plaatsing daarvan onder een douaneregeling, met inbegrip van de door de Partijen ingestelde verboden, beperkingen en controlemaatregelen;
b) douanerechten : alle rechten, belastingen, vergoedingen en andere heffingen die ter uitvoering van de douanewetgeving op het grondgebied van de Partijen worden toegepast en ingevorderd, met uitzondering van de vergoedingen en heffingen waarvan het bedrag bij benadering gelijk is aan de kosten van de verleende diensten;
c) verzoekende autoriteit : een bevoegde administratieve autoriteit die hiertoe door een Partij is aangewezen en die een verzoek om administratieve bijstand in douanezaken indient;
d) aangezochte autoriteit : een bevoegde administratieve autoriteit welke hiertoe door een Partij is aangewezen en die een verzoek om administratieve bijstand in douanezaken ontvangt;
e) overtreding. elke inbreuk op de douanewetgeving en elke poging daartoe.
 Art.    2 . Werkingssfeer. 1. De Partijen verlenen elkaar, binnen hun bevoegdheden, bijstand, op de wijze en onder de voorwaarden vastgesteld in dit protocol, met het oog op de correcte toepassing van de douanewetgeving, in het bijzonder wat de preventie, de opsporing en het onderzoek van overtredingen van deze wetgeving betreft.
2. De bijstand in douanezaken waarin dit protocol voorziet, geldt voor elke administratieve autoriteit van de Partijen die bevoegd is voor de toepassing van dit protocol. De bijstand in douanezaken doet geen afbreuk aan de regels betreffende de wederzijdse bijstand in strafzaken en geldt niet voor informatie die is verkregen krachtens bevoegdheden welke op verzoek van de rechterlijke autoriteiten worden uitgeoefend, tenzij deze autoriteiten hiermee instemmen.
 Art.    3 . Bijstand op verzoek. 1. Op aanvraag van de verzoekende autoriteit verschaft de aangezochte autoriteit eerstgenoemde alle ter zake dienende informatie die deze nodig heeft voor de correcte toepassing van de douanewetgeving, met inbegrip van informatie betreffende verrichtingen die geconstateerd of gepland zijn en die een overtreding vormen of zouden vormen van deze wetgeving.
2. Op aanvraag van de verzoekende autoriteit deelt de aangezochte autoriteit haar mede of goederen die uit het grondgebied van een der Partijen zijn uitgevoerd, op regelmatige wijze in de andere Partij zijn ingevoerd, onder vermelding, in voorkomend geval, van de douaneregeling waaronder deze goederen zijn geplaatst.
3. Op aanvraag van de verzoekende autoriteit zorgt de aangezochte autoriteit ervoor dat toezicht wordt gehouden op :
a) natuurlijke personen of rechtspersonen ten aanzien waarvan redelijkerwijs mag worden aangenomen dat zij de douanewetgeving overtreden of overtreden hebben;
b) goederenbewegingen waarvan wordt bericht dat zij aanleiding kunnen geven tot ernstige overtredingen van de douanewetgeving;
c) vervoermiddelen waarvan redelijkerwijs mag worden aangenomen dat zij voor het plegen van inbreuken op de douanewetgeving werden gebruikt, worden gebruikt of zouden kunnen worden gebruikt;
d) plaatsen waar voorraden goederen zo zijn samengebracht dat er redenen zijn om aan te nemen dat zij bedoeld zijn voor leveranties ten behoeve van transacties die in strijd zijn met de douanewetgeving van de andere Partij.
 Art.    4 . Bijstand op eigen initiatief. De Partijen verlenen elkaar, overeenkomstig hun wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, zonder voorafgaande aanvraag en binnen hun bevoegdheid, bijstand, indien zij zulks noodzakelijk achten voor de correcte toepassing van de douanewetgeving, in het bijzonder wanneer zij informatie verkrijgen omtrent :
- verrichtingen die een inbreuk vormden, vormen of zouden vormen op deze wetgeving en die van belang kunnen zijn voor andere Partijen;
- nieuwe middelen of methoden die bij dergelijke verrichtingen worden gebruikt;
- goederen waarvan bekend is dat zij het voorwerp vormen van een ernstige overtreding van de douanewetgeving.
 Art.    5 . Afgifte van documenten en kennisgeving van besluiten. Op aanvraag van de verzoekende autoriteit neemt de aangezochte autoriteit, overeenkomstig haar nationale wet, de nodige maatregelen voor :
- de afgifte van alle documenten, en,
- de kennisgeving van alle besluiten,
waarop het bepaalde in dit protocol van toepassing is, aan een geadresseerde die op haar grondgebied verblijft of gevestigd is. In dit geval is artikel 6, lid 3, van toepassing.
 Art.    6 . Vorm en inhoud van verzoeken om bijstand. 1. Verzoeken in het kader van dit protocol worden schriftelijk gedaan en gaan vergezeld van de voor de behandeling ervan noodzakelijke bescheiden. In spoedeisende gevallen kunnen verzoeken mondeling worden gedaan, mits zij onmiddellijk schriftelijk worden bevestigd.
2. De overeenkomstig het bepaalde in lid 1 ingediende verzoeken bevatten de hierna volgende gegevens :
a) de naam van de verzoekende autoriteit;
b) de gevraagde maatregel;
c) het voorwerp en de reden van het verzoek;
d) de relevante wetten, reglementen en andere voorschriften;
e) zo nauwkeurig en volledig mogelijke informatie betreffende de natuurlijke personen of rechtspersonen waarop het onderzoek betrekking heeft;
f) een overzicht van de relevante feiten, behalve in de in artikel 5 bedoelde gevallen.
3. De verzoeken worden ingediend in een officiële taal van de aangezochte autoriteit of in een voor deze autoriteit aanvaardbare taal.
4. Indien een verzoek niet in de juiste vorm wordt gedaan, kan om correctie of aanvulling daarvan worden verzocht; Er kunnen echter vrijwaringsmaatregelen worden genomen.
 Art.    7 . Behandeling van verzoeken. 1. De aangezochte autoriteit of, indien deze niet tot zelfstandig handelen bevoegd is, de administratieve dienst waaraan zij het verzoek toestuurt, behandelt het verzoek om bijstand, binnen de grenzen van haar bevoegdheden en met de middelen waarover zij beschikt, alsof zij voor eigen rekening of in opdracht van een andere autoriteit van dezelfde Partij handelde, met name door de gegevens waarover zij reeds beschikt mee te delen en door het nodige onderzoek te verrichten of te doen verrichten.
2. Verzoeken om bijstand worden behandeld overeenkomstig de wetten, reglementen en andere rechtsvoorschriften van de aangezochte Partij.
3. Naar behoren gemachtigde ambtenaren van een Partij kunnen met instemming van de andere betrokken Partij en onder de door deze laatste vastgestelde voorwaarden, van de diensten van de aangezochte autoriteit of van een andere autoriteit die onder de aangezochte autoriteit ressorteert, informatie betreffende overtredingen van de douanewetgeving verkrijgen die de verzoekende autoriteit nodig heeft ter uitvoering van het bepaalde in dit protocol.
4. Ambtenaren van een Partij kunnen, met instemming van de andere betrokken Partij, aanwezig zijn bij onderzoekverrichtingen op het grondgebied van laatstgenoemde Partij.
 Art.    8 . Vorm waarin de informatie dient te worden verstrekt. 1. De aangezochte autoriteit deelt de uitslag van het ingestelde onderzoek aan de verzoekende autoriteit mede in de vorm van bescheiden, voor echt gewaarmerkte afschriften van bescheiden, rapporten en dergelijke.
2. De in lid 1 bedoelde bescheiden kunnen worden vervangen door informatie die met behulp van systemen voor automatische gegevensverwerking in om het even welke vorm voor hetzelfde doeleinde wordt verstrekt.
 Art.    9 . Gevallen waarin geen bijstand dient te worden verleend. 1. De Partijen kunnen de in dit protocol bedoelde bijstand weigeren wanneer het verlenen daarvan :
a) hun soevereiniteit, openbare orde, veiligheid of andere wezenlijke belangen in het gedrang zou kunnen brengen;
b) de toepassing inhoudt van deviezen- of belastingregelingen andere dan die inzake de douanerechten, of;
c) zou leiden tot de schending van een industrieel geheim, een handelsgeheim of een beroepsgeheim.
2. Wanneer de verzoekende autoriteit om een vorm van bijstand verzoekt die zij desgevraagd zelf niet zou kunnen verlenen, vermeldt zij dit in haar verzoek. De aangezochte autoriteit bepaalt zelf hoe zij op een dergelijk verzoek reageert.
3. Indien bijstand wordt geweigerd, dienen het daantoe strekkende besluit en de redenen die eraan ten grondslag liggen onverwijld aan de verzoekende autoriteit te worden medegedeeld.
 Art.    10 . Geheimhoudingsplicht. 1. Alle informatie die ter uitvoering van dit protocol in om het even welke vorm wordt verstrekt, heeft een vertrouwelijk karakter. Zij valt onder de geheimhoudingsplicht en geniet de bescherming van de ter zake geldende wettelijke voorschriften van de Partij die ze heeft ontvangen en van de overeenkomstige bepalingen die voor de communautaire instanties gelden.
2. Persoonsgebonden gegevens worden niet verstrekt wanneer er redelijke gronden zijn om aan te nemen dat de mededeling of het gebruik daarvan strijdig zouden zijn met de fundamentele rechtsbeginselen van een der partijen en, in het bijzonder, indien de betrokken persoon hiervan onrechtmatig nadeel zou ondervinden. De Partij die de gegevens ontvangt, deelt de Partij die de gegevens verstrekt desgevraagd mede voor welk doel deze zijn gebruikt en welke resultaten ermee zijn bereikt.
3. Persoonsgebonden gegevens mogen uitsluitend worden medegedeeld aan douane-autoriteiten en, indien vereist ten behoeve van rechtsvervolging, aan het openbaar ministerie en de rechterlijke instanties. Andere personen of autoriteiten kunnen de informatie uitsluitend verkrijgen na voorafgaande toestemming van de autoriteit die ze verstrekt.
4. De partij die de gegevens verstrekt, controleert de juistheid daarvan. Wanneer blijkt dat verstrekte gegevens onjuist zijn of dienen te worden weggelaten, wordt de ontvangende partij daarvan onverwijld in kennis gesteld. Deze laatste is gehouden de correctie of weglating uit te voeren.
5. Behalve in gevallen waarin zulks strijdig is met het algemeen belang, kan de betrokkene, op zijn verzoek, informatie verkrijgen omtrent opgeslagen gegevens en de redenen welke aan deze opslag ten grondslag liggen.
 Art.    11 . Gebruik van informatie. 1. De verkregen informatie mag uitsluitend worden gebruikt voor de toepassing van dit protocol. Het gebruik ervan voor andere doeleinden door een Partij vereist de voorafgaande schriftelijke toestemming van de administratieve autoriteit die ze heeft verstrekt en is aan de door deze autoriteit vastgestelde beperkingen onderworpen.
2. Het bepaalde in lid 1 vormt geen beletsel voor het gebruik van de informatie in gerechtelijke of administratieve procedures die naderhand worden ingesteld wegens niet-naleving van de douanewetgeving.
3. De Partijen kunnen de overeenkomstig het bepaalde in dit protocol verkregen informatie en geraadpleegde bescheiden als bewijsmateriaal gebruiken in hun rapporten, getuigenverklaringen en in gerechtelijke procedures.
 Art.    12 . Deskundigen en getuigen. Een onder een aangezochte autoriteit ressorterende ambtenaar kan worden gemachtigd, binnen de perken van de hem verleende machtiging, in het rechtsgebied van een andere Partij als getuige of deskundige op te treden in gerechtelijke of administratieve procedures die betrekking hebben op aangelegenheden waarop dit protocol van toepassing is en daarbij de voor deze procedures noodzakelijke voorwerpen, bescheiden of voor echt gewaarmerkte afschriften van bescheiden voor te leggen. In de convocatie dient uitdrukkelijk te worden vermeld over welk onderwerp en in welke functie of hoedanigheid de betrokken ambtenaar zal worden ondervraagd.
 Art.    13 . Kosten van de bijstand. De Partijen brengen elkaar geen kosten in rekening voor uitgaven die ter uitvoering van het bepaalde in dit protocol zijn gemaakt, met uitzondering, in voorkomend geval, van de uitgaven voor deskundigen, getuigen, tolken en vertalers die niet in overheidsdienst zijn.
 Art.    14 . Tenuitvoerlegging. 1. De uitvoering van dit protocol wordt opgedragen aan de centrale douane-autoriteiten van de Republiek Moldavië enerzijds, en de bevoegde diensten van de Commissie en, in voorkomend geval, de douane-autoriteiten van de Lid-Staten, anderzijds. Deze instanties stellen alle praktische maatregelen en regelingen voor de toepassing van dit protocol vast, rekening houdend met de voorschriften op het gebied van de gegevensbescherming. Zij kunnen de bevoegde instanties aanbevelingen doen voor wijzigingen die huns inziens in dit protocol dienen te worden aangebracht.
2. De Partijen plegen overleg en geven elkaar vervolgens kennis van alle uitvoeringsbepalingen die overeenkomstig dit artikel worden vastgesteld.
 Art.  15. Complementariteit. 1. Dit protocol vult de overeenkomsten inzake wederzijdse bijstand aan die zijn gesloten of kunnen worden gesloten tussen een of meer Lid-Staten en de Republiek Moldavië. Het staat niet in de weg aan de ruimere wederzijdse bijstand die eventueel in deze overeenkomsten is voorzien.
2. Onverminderd het bepaalde in artikel 11 doen deze overeenkomsten geen afbreuk aan de communautaire bepalingen betreffende de uitwisseling, tussen de bevoegde diensten van de Commissie en de douane-autoriteiten van de Lid-Staten, van alle met betrekking tot douanezaken verkregen informatie die voor de Gemeenschap van belang kan zijn.


text:
Artikel    1M . 1. Beslist bij deze resolutie, ingevolge het verzoek dat hij van de Ruandese Regering heeft gekregen (S/1994/1115), een internationaal tribunaal op te richten met als enige opdracht personen te vervolgen die aansprakelijk worden geacht voor handelingen van volkenmoord of andere ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht, begaan op het grondgebied van Ruanda, en Ruandese burgers die geacht worden aansprakelijk te zijn voor dergelijke handelingen of schendingen begaan op het grondgebied van buurlanden, tussen 1 januari en 31 december 1994 en daartoe het bij deze resolutie gevoegde Statuut van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda goed te keuren;
 Art.    2M . 2. Beslist dat alle Staten het Internationaal Tribunaal en zijn organen hun volle medewerking moeten verlenen overeenkomstig deze resolutie en het Statuut van het Internationaal Tribunaal, en dat zij in overeenstemming met hun intern recht alle nodige maatregelen moeten nemen om de bepalingen van deze resolutie en van het Statuut in toepassing te brengen, met inbegrip van de verplichting van de Staten om met toepassing van artikel 28 van het statuut te voldoen aan verzoeken om bijstand of aan beschikkingen uitgaande van een Kamer van eerste aanleg en verzoekt de Staten de Secretaris-generaal op de hoogte te houden van de maatregelen die zij nemen;
 Art.    3M . 3. Is van oordeel dat er een betekening aan de Ruandese Regering zou moeten worden gezonden alvorens er beslissingen worden genomen krachtens de artikelen 26 en 27 van het Statuut;
 Art.    4M . 4. Verzoekt de Staten en de intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties met aandrang aan het Internationaal Tribunaal bijdragen te leveren in de vorm van financiële middelen, uitrustingen en diensten, met inbegrip van diensten van deskundigen;
 Art.    5M . 5. Verzoekt de Secretaris-generaal deze resolutie snel in toepassing te brengen en in het bijzonder praktische maatregelen te treffen, opdat het Internationaal Tribunaal zo snel mogelijk effectief zou kunnen functioneren, met name hem aanbevelingen voor te leggen in verband met de plaatsen waar de zetel van het Internationaal Tribunaal zou kunnen worden gevestigd en hem periodiek verslag uit te brengen;
 Art.    6M . 6. Beslist dat hij de zetel van het Internationaal Tribunaal zal kiezen op grond van criteria inzake rechtvaardigheid en billijkheid alsook inzake economie en administratieve efficiëntie, met name mogelijkheden van toegang tot getuigen, onder voorbehoud dat de Organisatie van de Verenigde Naties en de Staat waar de zetel van het Tribunaal zal zijn gevestigd, passende regelingen treffen die aanvaardbaar zijn voor de Veiligheidsraad, met dien verstande dat het Internationaal Tribunaal elders kan samenkomen wanneer het dat nodig vindt voor een efficiënte uitoefening van zijn functies, en beslist in Ruanda een bureau te vestigen en er processen te voeren, indien dat mogelijk en passend is, onder voorbehoud van het sluiten van gelijksoortige adequate overeenkomsten;
 Art.    7M . 7. Beslist een verhoging van het aantal rechters en kamers van eerste aanleg van het Internationaal Tribunaal in overweging te nemen indien dat nodig blijkt;
 Art.    8M . 8. Beslist de zaak actief te blijven volgen.
 BIJLAGE.
 Art.  N. Bijlage. Statuut van het Internationaal Tribunaal voor Ruanda.
(Voor het statuut, zie %%1994-11-08/34%%).


text:
Artikel  M. De nederlegging van de akte van bekrachtiging is gebeurd overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, lid a van het Akkoord.
Het Akkoord is ten aanzien van de Portugese Republiek op 26 juni 2000 in werking getreden.


text:
Artikel  M. Op 13 september 1999, heeft Z.E. de heer Andrzej Towpik, ambassadeur van de Republiek Polen in Brussel, bovengenoemd internationaal akkoord ondertekend.
Op 14 oktober 1999 is bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België de akte van bekrachtiging van de Republiek Polen van bovengenoemd Akkoord ingekomen.
De nederlegging van de akte van bekrachtiging is gebeurd overeenkomstig het bepaalde in artikel 3 paragraaf a van het Akkoord.
Het Akkoord is ten aanzien van de Republiek Polen op 14 oktober 1999 in werking getreden.


text:
Artikel  M. Op 16 september 2004 is bij de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking van België, het instrument van bekrachtiging van de Republiek Slovenië betreffende voornoemde internationale Akte neergelegd.
De neerlegging van het instrument van bekrachtiging is gebeurd overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, lid a, van het Akkoord.
Het Akkoord is ten aanzien van de Republiek Slovenië op 16 september 2004 in werking getreden.


text:
Artikel    M . Uitwisseling van de ratificatie-instrumenten.
Het Verdrag inzake de samenwerking op het gebied van cultuur, onderwijs, wetenschappen en welzijn tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Vlaamse Gemeenschap in het Koninkrijk België werd namens de Vlaamse Gemeenschap ondertekend op 17 januari 1995.
Het Vlaamse decreet houdende instemming met dit Verdrag dateert van 19 maart 1996 (Belgisch Staatsblad, 23 mei 1996). De Vlaamse regering besliste op 20 juni 1996 om dit Verdrag te ratificeren.
In het Koninkrijk der Nederlanden werd het Verdrag goedgekeurd bij rijkswet van 19 december 1996. Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, geldt het Verdrag voor Nederland en voor Aruba.
De Vlaamse regering stelde de regering van het Koninkrijk der Nederlanden op 27 juni 1996 op de hoogte van de beëindiging van de procedures, vereist voor de inwerkingtreding van het Verdrag. De Vlaamse regering werd door de regering van het Koninkrijk der Nederlanden op de hoogte gesteld van het beëindigen van de Nederlandse interne procedures op 27 januari 1997, waardoor het Verdrag overeenkomstig zijn artikel 9 op 1 maart 1997 in werking is getreden.
Overeenkomstig zijn artikel 11 eindigen bij de inwerkingtreding van dit Verdrag de samenwerking tussen de Vlaamse Gemeenschap en Nederland in het kader van het Verdrag betreffende de culturele en intellectuele betrekkingen tussen Nederland en België, ondertekend te 's Gravenhage op 16 mei 1946 (Belgisch Staatsblad, 30 oktober 1948) en de samenwerking tussen de Vlaamse Gemeenschap en Aruba in het kader van de Overeenkomst betreffende de culturele betrekkingen tussen België en de Nederlandse Antillen en het Protocol van Uitvoering, ondertekend te 's Gravenhage op 4 juni 1975.
De Overeenkomst betreffende de culturele betrekkingen tussen België en de Nederlandse Antillen en het Protocol van Uitvoering, ondertekend te 's Gravenhage op 4 juni 1975 (Belgisch Staatsblad, 16 december 1976) blijven van kracht in de verhouding tussen de Vlaamse Gemeenschap en de Nederlandse Antillen.
Het Verdrag werd gesloten voor onbepaalde duur.
 Art.    1 . De Verdragsluitende Partijen werken zo nauw mogelijk samen op het gebied van cultuur, onderwijs, wetenschappen en welzijn.
 Art.    2 . Tot dit doel voeren de Verdragsluitende Partijen een beleid dat zoveel mogelijk en op basis van wederkerigheid de rechtstreekse samenwerking op deze gebieden tussen overheden, personen, instellingen en organisaties bevordert.
Dit geldt in het bijzonder voor de samenwerking in de grensgebieden.
 Art.    3 . De Verdragsluitende Partijen streven naar onderlinge afstemming en coördinatie en waar mogelijk en wenselijk naar een gemeenschappelijk beleid.
 Art.    4 . De Verdragsluitende Partijen streven naar samenwerking in en met derde landen.
 Art.    5 . De Verdragsluitende Partijen voeren, waar mogelijk, vooraf overleg over in Europese organen en multilaterale fora in te nemen standpunten.
 Art.    6 . Voor de bevordering van de wederzijdse bekendheid stimuleren de Verdragsluitende Partijen de uitwisseling van informatie en documentatie. Tevens wordt de uitwisseling van deskundigen aangemoedigd.
 Art.    7 . De Verdragsluitende Partijen stellen een Commissie in, paritair samengesteld en bestaande uit ambtelijke en niet-ambtelijke leden.
De Commissie stelt een huishoudelijk reglement vast.
De Commissie evalueert de uitvoering van dit Verdrag en brengt terzake advies uit.
 Art.    8 . De Commissie overlegt periodiek met de Algemeen Secretaris van de Nederlandse Taalunie met het oog op afstemming van de samenwerking, zoals voorzien in dit Verdrag, op de in het Taalunieverdrag geregelde samenwerking op het gebied van de Nederlandse taal en letteren.
 Art.    9 . Dit Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de tweede maand, volgend op de dag waarop de Verdragsluitende Partijen elkaar schriftelijk ervan in kennis hebben gesteld, dat aan de constitutionele vereisten hiervoor is voldaan.
 Art.    10 . Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, kan de toepassing van dit Verdrag tot de Nederlandse Antillen en Aruba worden uitgebreid door middel van schriftelijke kennisgeving van de Nederlandse Regering aan de Vlaamse Regering.
 Art.    11 . 1. Bij inwerkingtreding van dit Verdrag eindigt, wat de Vlaamse Gemeenschap betreft, de samenwerking in het kader van het Verdrag betreffende de culturele en intellectuele betrekkingen tussen Nederland en België van 16 mei 1946.
2. Indien de toepassing van dit Verdrag wordt uitgebreid tot de Nederlandse Antillen en/of Aruba eindigt de samenwerking in het kader van de Overeenkomst betreffende de culturele betrekkingen en het Protocol van Uitvoering van 4 juni 1975 tussen het desbetreffende deel van het Koninkrijk der Nederlanden en de Vlaamse Gemeenschap.
 Art.  12. 1. Indien één der Verdragsluitende Partijen dit Verdrag opzegt, stelt zij de andere Verdragsluitende Partij daarvan schriftelijk in kennis; de opzegging van het Verdrag wordt van kracht zes maanden na de datum van ontvangst van een dergelijke kennisgeving door de andere Verdragsluitende Partij.
2. Indien de toepassing van dit Verdrag tot de Nederlandse Antillen en/of Aruba is uitgebreid, is het Koninkrijk der Nederlanden gerechtigd de toepassing van dit Verdrag ten aanzien van een deel van het Koninkrijk afzonderlijk te beëindigen.
Ten blijke waarvan de vertegenwoordigers van de Regeringen der Verdragsluitende Partijen, daartoe naar behoren gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
Opgemaakt in Antwerpen, op 17 januari 1995, in twee originele exemplaren.
Voor het Koninkrijk der Nederlanden :
J. M. M. RITZEN
M. PATIJN
Voor de Vlaamse Gemeenschap in het Koninkrijk België :
H. WECKX
L. VAN DEN BOSSCHE.


text:
Artikel  M. Op 27 september 2001 is bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Internationale Samenwerking van België de akte van toestemming van de Franse Republiek van bovengenoemd Akkoord ingekomen.
De nederlegging van de akte van toestemming is gebeurd overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, lid a van het Akkoord.
Het Akkoord is ten aanzien van de Franse Republiek op 27 september 2001 in werking getreden.


text:
Artikel  M. Op 30 mei 2000 is bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Internationale Samenwerking van België de akte van bekrachtiging van de Republiek Hongarije van bovengenoemd Akkoord ingekomen.
De nederlegging van de akte van bekrachtiging is gebeurd overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, lid a, van het Akkoord.
Het Akkoord is ten aanzien van de Republiek Hongarije op 30 mei 2000 in werking getreden.


text: Artikel  M. Op 9 september 2004, heeft de heer Harri Tiido, Buitengewoon Gevolmachtigd Ambassadeur, Permanent Vertegenwoordiger van de Republiek Estland bij de NAVO voormelde internationale Akte ondertekend.


text: Artikel  M. Op 8 juli 2004 heeft de heer Bogdan Mazuru, Ambassadeur van Roemenië bij de NAVO voormelde internationale Akte ondertekend.


text: Artikel  M. De heer Lyubomir Ivanov, Permanent Vertegenwoordiger van de Republiek Bulgarije bij de NAVO en de heer Frantisek Lipka, Buitengewoon Gevolmachtigd Ambassadeur van de Slovaakse Republiek hebben respectievelijk op 29 juli 2004 voormelde Internationale Akte ondertekend.