text:
Artikel    1 . 1. In dit Verdrag wordt verstaan onder "landbouwonderneming" : ondernemingen of delen van ondernemingen die zich bezighouden met : akkerbouw, veeteelt - met inbegrip van veefokkerij en -verzorging - bosbouw, tuinbouw, de eerste verwerking van landbouwproducten, door het bedrijfshoofd of elke andere vorm van landbouwwerkzaamheden.
2. Indien nodig bepaalt de bevoegde autoriteit, na overleg met de meest representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties op dit gebied - voor zover aanwezig - de grens tussen de landbouw enerzijds en de industrie en de handel anderzijds, op een dusdanige wijze dat geen enkel landbouwbedrijf buiten het landelijk arbeidsinspectiesysteem komt te vallen.
3. In alle gevallen waarin er twijfel bestaat beslist de bevoegde autoriteit over de vraag of een onderneming of een deel van een onderneming binnen de werkingssfeer van dit Verdrag valt.
 Art.    2 . In dit Verdrag omvat de uitdrukking "wettelijke bepalingen", naast wetten en wettelijke voorschriften, scheidsrechterlijke beslissingen en collectieve overeenkomsten die kracht van wet hebben, voor zover de inspecteurs van de arbeid met het toezicht op de naleving daarvan zijn belast.
 Art.    3 . Elk lid van de Internationale Arbeidsorganisatie voor wie dit Verdrag van kracht is moet een arbeidsinspectie voor de landbouw bezitten.
 Art.    4 . De arbeidsinspectie in de landbouw is van toepassing op landbouwondernemingen waar werknemers of leerlingen werken, ongeacht de wijze van bezoldiging en ongeacht de soort, vorm of duur van hun arbeidsovereenkomst.
 Art.    5 . 1. Elk lid dat dit Verdrag bekrachtigt kan door een verklaring, gevoegd bij zijn bekrachtiging, de verplichting op zich nemen het werkterrein van zijn arbeidsinspectie in de landbouw uit te breiden tot één of meer van de volgende categorieën personen, die in landbouwondernemingen werkzaam zijn :
(a) pachters die geen vreemde arbeidskrachten in dienst hebben, deelbouwers en soortgelijke categorieën van in de landbouw werkzame personen;
(b) personen die zich hebben aangesloten bij een collectieve onderneming, zoals de leden van een landbouwcoöperatie;
(c) gezinsleden van het hoofd van de onderneming, zoals omschreven in de nationale wetgeving.
2. Elk lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd kan vervolgens aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau een verklaring doen toekomen waarin het zich ertoe verplicht het werkterrein van zijn arbeidsinspectie in de landbouw uit te breiden tot één of meer van de categorieën personen vermeld in het eerste lid van dit artikel, voor zover deze niet reeds vermeld zijn in een vroegere verklaring.
3. Elk lid dat uit dit Verdrag heeft bekrachtigd dient in de rapporten die het krachtens artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie moet indienen, aan te geven in hoeverre het uitvoering heeft gegeven of van plan is te geven aan de bepalingen van het Verdrag met betrekking tot die categorieën personen vermeld in het eerste lid van dit artikel die niet onder één van die verklaringen vallen.
 Art.    6 . 1. De taak van de arbeidsinspectie in de landbouw is :
(a) het verzekeren van de naleving van de wettelijke bepalingen betreffende de arbeidsvoorwaarden en de bescherming van werknemers bij de uitoefening van hun werkzaamheden, zoals bepalingen betreffende de arbeidsduur, de lonen, de wekelijkse rustdag en de verlofdagen, de veiligheid, de gezondheid en het welzijn, de tewerkstelling van vrouwen, kinderen en jeugdige personen en andere aanverwante aangelegenheden, voor zover de inspecteurs van de arbeid ermee belast zijn de naleving van genoemde bepalingen te verzekeren;
(b) het geven van technische inlichtingen en adviezen aan de werkgevers en aan de werknemers over de meest doeltreffende middelen om de wettelijke bepalingen na te leven;
(c) het onder de aandacht van de bevoegde autoriteit brengen van de gebreken en misbruiken welke niet met name onder de bestaande wettelijke bepalingen vallen en het doen van voorstellen aan deze autoriteit omtrent de verbetering van de wetten en voorschriften.
2. De nationale wetgeving kan aan inspecteurs van de arbeid in de landbouw een adviserende of controlerende taak opdragen inzake de toepassing van de wettelijke bepalingen die betrekking hebben op de levensomstandigheden van de werknemers en hun gezin.
3. Indien aan inspecteurs van de arbeid in de landbouw andere functies opgedragen zijn, mogen deze hen bij de uitoefening van hun voornaamste functies niet hinderen noch op energerlei wijze afbreuk doen aan het gezag of de onpartijdigheid, die voor de inspecteurs bij hun betrekkingen met werkgevers noodzakelijk zijn.
 Art.    7 . 1. Voor zover zulks met de administratieve praktijk van het Lid te verenigen is, dient de arbeidsinspectie in de landbouw onder toezicht en controle van een centraal orgaan te staan.
2. Ingeval het een federale staat betreft kan de uitdrukking "centraal orgaan" een orgaan aanduiden op federaal niveau dan wel op het niveau van een deelgebied van een federatie.
3. De arbeidsinpectie in de landbouw kan bijvoorbeeld worden uitgeoefend door :
(a) één dienst voor de arbeidinspectie, bevoegd voor alle sectoren van het economische leven;
(b) één dienst voor de arbeidsinspectie, waarbij in een interne functionele specialisatie wordt voorzien door middel van een passende opleiding, voor inspecteurs die hun functie in de landbouwsector moeten uitoefenen;
(c) één dienst voor de arbeidsinspectie, waarbij in een interne institutionele specialisatie wordt voorzien door de instelling van een op dat gebied competente dienst, waarvan de ambtenaren hun functie in de landbouw zouden uitoefenen;
(d) een gespecialiseerde arbeidsinspectie voor de landbouw, onder de supervisie van een centraal orgaan, waaraan dezelfde uitsluitende bevoegdheid is toegekend ten aanzien van de arbeidsinspectie in andere sectoren van het economische leven, zoals de industrie, het vervoer en de handel.
 Art.    8 . 1. Het personeel van de arbeidsinspectie voor de landbouw dient te bestaan uit ambtenaren wier rechtspositie en arbeidsvoorwaarden zodanig zijn, dat zij van de bestendigheid van hun betrekking verzekerd zijn en dat zij onafhankelijk zijn van elke verandering van Regering en elke onbehoorlijke beïnvloeding van buitenaf.
2. Voor zover dit in overeenstemming is met hun nationale wetgeving of gebruiken kunnen de Leden in hun arbeidsinspectie voor de landbouw bestuursleden of vertegenwoordigers van vakorganisaties opnemen, wier werkzaamheden die van de ambtenaren van de openbare dienst kunnen aanvullen.
Deze bestuursleden of vertegenwoordigers dienen verzekerd te zijn van de bestendigheid van hun betrekking en onafhankelijk te zijn van elke onbehoorlijke beïnvloeding van buitenaf.
 Art.    9 . 1. Behoudens de voorwaarden voor het in dienst nemen van personen in openbare dienst door de nationale wetgeving gesteld worden de inspecteurs van de arbeid uitsluitend aangeworven op grond van hun geschiktheid voor de taak die zij op zich moeten nemen.
2. De wijzen waarop die geschiktheid geconstateerd wordt, worden door de bevoegde autoriteit vastgesteld.
3. De inspecteurs van de arbeid in de landbouw dienen een behoorlijke opleiding te ontvangen voor de uitoefening van hun functies en er dienen maatregelen te worden genomen om te zorgen dat zij op een daartoe geschikte wijze tijdens hun werkzaamheid een verdere opleiding ontvangen.
 Art.    10 . Zowel mannen als vrouwen kunnen tot leden van het personeel van de arbeidsinspectie in de landbouw worden benoemd; indien nodig kunnen aan de inspecteurs, onderscheidenlijk de inspectrices, bijzondere taken worden opgedragen.
 Art.    11 . Elk lid dient de nodige maatregelen te nemen om te verzekeren dat behoorlijk bevoegde deskundigen en technici, die behulpzaam kunnen zijn bij de oplossing van problemen waarvoor technische kennis vereist is, hun medewerking verlenen aan het werk van de arbeidsinspectie in de landbouw volgens methoden die geacht worden het best te passen bij de nationale omstandigheden.
 Art.    12 . 1. De bevoegde autoriteit dient passende maatregelen te nemen ter bevordering van een doeltreffende samenwerking tussen de diensten van de arbeidsinspectie in de landbouw en de overheidsdiensten of de openbare of erkende instellingen die de opdracht kunnen krijgen soortgelijke werkzaamheden te verrichten.
2. Indien de omstandigheden dit vereisen, kan de bevoegde autoriteit bepaalde inspectietaken op regionaal of plaatselijk niveau op basis van hulpverlening aan daartoe geschikte overheidsdiensten of openbare instellingen toevertrouwen of zodanige diensten of instellingen betrekken bij de uitoefening van deze taken, op voorwaarde dat er geen afbreuk wordt gedaan aan de toepassing van de beginselen van dit Verdrag.
 Art.    13 . De bevoegde autoriteit dient de maatregelen te nemen die nodig zijn voor de bevordering van de samenwerking tussen de ambtenaren van de arbeidsinspectie in de landbouw en de werkgevers en werkenemers, of hun organisatie, voor zover aanwezig.
 Art.    14 . Er dienen maatregelen genomen te worden om te zorgen dat er een voldoende aantal inspecteurs van de arbeid voor de landbouw is om een doeltreffende uitoefening van de taken van de dienst te verzekeren; bij de vaststelling van dat aantal moet behoorlijk rekening worden gehouden met :
(a) de belangrijkheid van de taken die de inspecteurs te vervullen hebben, en in het bijzonder met :
(i) het aantal, de aard, de omvang en de ligging van de landbouwondernemingen die aan het toezicht van de inspectie zijn onderworpen;
(ii) het aantal en de verscheidenheid van de groepen personen, die in de ondernemingen werkzaam zijn;
(iii) het aantal en de ingewikkeldheid van de wettelijke bepalingen, waarvan de naleving verzekerd moet worden;
(b) de materiële voorzieningen die ter beschikking van de inspecteurs zijn gesteld;
(c) de practische voorwaarden waaronder de inspectiebezoeken moeten worden afgelegd ten einde doeltreffend te zijn.
 Art.    15 . 1. De bevoegde autoriteit dient de nodige maatregelen te nemen om aan de inspecteurs van de arbeid in de landbouw ter beschikking te stellen :
(a) plaatselijke kantoren, doelmatig ingericht overeenkomstig de eisen van de dienst en, voor zover mogelijk, toegankelijk voor alle belanghebbenden en tevens gevestigd op plaatsen die worden uitgekozen op grond van de geografische ligging van de landbouwondernemingen en de bestaande verbindingen;
(b) de vervoersfaciliteiten nodig voor de uitoefening van hun functies, waar zich geen behoorlijke openbare vervoermiddelen bevinden.
2. De bevoegde autoriteit dient de nodige maatregelen te nemen om aan de inspecteurs van de arbeid in de landbouw alle reiskosten en alle bijkomende uitgaven te vergoeden die nodig zijn voor de uitoefening van hun functies.
 Art.    16 . 1. De inspecteurs van de arbeid in de landbouw zijn, indien voorzien van behoorlijke legitimatiebewijzen, bevoegd :
(a) vrijelijk, zonder voorafgaande kennisgeving, op elk uur van de dag en de nacht iedere aan toezicht onderworpen inrichting binnen te gaan;
(b) overdag alle lokaliteiten te betreden, waarvan zij een redelijke grond hebben te veronderstellen, dat deze aan toezicht van de inspectie onderworpen zijn;
(c) over te gaan tot alle onderzoeken, controles of enquêtes, die zij nodig achten om er zich van te verzekeren, dat de wettelijke bepalingen daadwerkelijk in acht genomen worden en in het bijzonder :
(i) alleen of in tegenwoordigheid van getuigen de werkgever of het personeel van de onderneming of ieder ander persoon die zich in de onderneming bevindt te ondervragen over alle aangelegenheden betreffende de toepassing van de wettelijke bepalingen;
(ii) op een wijze, die in de nationale wetgeving bepaald kan worden, overlegging te vragen van alle boeken, registers en documenten, waarvan het aanhouden bij de wetgeving betreffende de levens- en arbeidsomstandigheden is voorgeschreven, ten einde na te gaan of zij in overeenstemming zijn met de wettelijke bepalingen en afschriften daarvan of uittreksels daaruit te maken;
(iii) monsters van producten, materialen en stoffen die gebruikt of behandeld worden, te nemen en mede te nemen ten einde die te analyseren, mits de werkgever of diens vertegenwoordiger gewaarschuwd worden dat producten, materialen of stoffen daartoe genomen en medegenomen zijn.
2. Ingevolge het bepaalde in (a) en (b) van het eerste lid van dit artikel mogen de inspecteurs van de arbeid niet de woning van het hoofd van een landbouwonderneming betreden, tenzij hij hun daarvoor toestemming gegeven heeft of zij in het bezit zijn van een speciale machtiging afgegeven door de bevoegde autoriteit.
3. Bij gelegenheid van een inspectiebezoek moet de inspecteur de werkgever of diens vertegenwoordiger, alsook de werknemers of hun vertegenwoordigers van zijn aanwezigheid in kennis stellen, tenzij hij van oordeel is dat een dergelijke kennisgeving de doeltreffendheid van de controle zou kunnen schaden.
 Art.    17 . De diensten van de arbeidsinspectie in de landbouw dienen in de gevallen en op de voorwaarden bepaald door de bevoegde autoriteit te worden betrokken bij de preventieve controle van nieuwe installaties, nieuwe stoffen en nieuwe behandelings- en verwerkingsmethoden van producten, die eventueel een bedreiging voor de gezondheid of de veiligheid zouden kunnen vormen.
 Art.    18 . 1. De inspecteurs van de arbeid dienen bevoegd te zijn maatregelen te nemen om gebreken, geconstateerd in een installatie, een inrichting of bij die arbeidsmethoden in landbouwbedrijven, met inbegrip van het gebruik van gevaarlijke stoffen, te verhelpen, ten aanzien waarvan zij een redelijke grond hebben om te veronderstellen, dat die een bedreiging voor de gezondheid of de veiligheid van de werknemers vormen.
2. Ten einde het de inspecteurs mogelijk te maken om die maatregelen te nemen, hebben zijn behoudens het recht van beroep op een gerecht of een administratieve autoriteit, voorzien bij de nationale wetgeving, het recht te gelasten of te doen gelasten :
(a) dat binnen een vastgestelde termijn aan installaties, de werkruimten, de gereedschappen, de uitrusting of de machines de veranderingen aangebracht worden die noodzakelijk zijn om de strikte toepassing van de wettelijke bepalingen betreffende de gezondheid en de veiligheid te verzekeren;
(b) dat in gevallen van dreigend gevaar voor de gezondheid en de veiligheid onmiddellijk van kracht wordende maatregelen worden genomen, die zelfs het stopzetten van het werk kunnen inhouden.
3. Indien de procedure voorgeschreven in het tweede lid niet overeenkomt met de administratieve en gerechtelijke praktijk van het Lid, hebben de inspecteurs het recht zich tot de bevoegde autoriteit te wenden, opdat deze bevelen ter zake geeft of onmiddellijk van kracht wordende maatregelen neemt.
4. De gebreken, die door de inspecteur tijdens zijn bezoek aan een onderneming zijn geconstateerd, en de te nemen maatregelen waartoe opdracht is gegeven krachtens het tweede lid van dit artikel of die krachtens het derde lid van dit artikel aan de bevoegde autoriteit worden voorgesteld, dienen onmiddellijk aan de werkgever en de vertegenwoordigers van de werknemers te worden bekendgemaakt.
 Art.    19 . 1. De arbeidsinspectie in de landbouw dient in de gevallen en op de wijze voor te schrijven door de nationale wetgeving in kennis te worden gesteld van in de landbouwsector voorkomende arbeidsongevallen en gevallen van beroepsziekten.
2. Voor zover mogelijk dienen de inspecteurs van de arbeid betrokken te worden bij ieder onderzoek ter plaatse naar de oorzaken van de ernstigste arbeidsongevallen of beroepsziekten, met name wanneer het ongevallen of ziektegevallen betreft met dodelijke afloop of waar meerdere werknemers bij betrokken zijn.
 Art.    20 . Behoudens de door de nationale wetgeving vast te stellen uitzonderingen :
(a) mogen inspecteurs van de arbeid in de landbouw generlei direct of indirect belang hebben in de onder hun toezicht geplaatste ondernemingen;
(b) zijn inspecteurs van de arbeid in de landbouw gehouden, op straffe van strafrechtelijke of passende disciplinaire maatregelen, zelfs na de dienst verlaten te hebben, generlei fabricage- of handelsgeheimen of productiewijzen waarvan zij in de uitoefening van hun functie kennis hebben gekregen, openbaar te maken;
(c) dienen inspecteurs van de arbeid in de landbouw de bron van elke klacht, waarbij een gebrek of gevaar in het arbeidsproces of een inbreuk op de wettelijke bepalingen te hunner kennis wordt gebracht als strikt vertrouwelijk te beschouwen en zich er van te onthouden aan de werkgever of diens vertegenwoordiger mede te delen dat ten gevolge van een klacht een inspectiebezoek is gebracht.
 Art.    21 . De landbouwbedrijven dienen zo vaak en zo zorgvuldig te worden geïnspecteerd als nodig is om een daadwerkelijke naleving van de betreffende wettelijke bepalingen te verzekeren.
 Art.    22 . 1. Personen, die de wettelijke bepalingen, waarvan de naleving onderworpen is aan het toezicht van inspecteurs van de arbeid voor de landbouw niet nakomen of veronachtzamen, staan, zonder voorafgaande waarschuwing, bloot aan onmiddellijke wettelijke vervolging. De nationale wetgeving kan echter uitzonderingen bepalen voor die gevallen, waarin vooraf een waarschuwing moet worden gegeven om in de toestand verbetering te brengen of preventieve maatregelen te nemen.
2. Het wordt aan de vrije beslissing van de inspecteurs van de arbeid overgelaten waarschuwingen of raad te geven in plaats van het instellen van vervolgingen of het aanbevelen daarvan.
 Art.    23 . Indien de inspecteurs van de arbeid in de landbouw zelf niet gemachtigd zijn tot het instellen van strafrechtelijke vervolgingen, hebben zij het recht rapporten betreffende de overtredingen van de wettelijke bepalingen rechtstreeks voor te leggen aan een autoriteit die wel daartoe gemachtigd is.
 Art.    24 . Door de nationale wetgeving dienen doeltreffende straffen te worden voorgeschreven voor overtreding van de wettelijke bepalingen, waarvan de naleving onderworpen is aan het toezicht van de inspecteurs van de arbeid in de landbouw, en voor obstructie tegen de inspecteurs bij de uitoefening van hun functies; die strafbepalingen dienen daadwerkelijk te worden toegepast.
 Art.    25 . 1. De inspecteurs van de arbeid of de plaatselijke inspectiebureaus zijn gehouden, al naar het geval zich voordoet, periodieke verslagen van algemene aard omtrent de resultaten van hun werkzaamheden aan de bevoegde centrale autoriteit van de arbeidsinspectie voor te leggen.
2. Die verslagen worden opgemaakt in een door de centrale autoriteit vastgesteld vorm en behandelen de onderwerpen, van tijd tot tijd door de centrale autoriteit voorgeschreven; zij worden zo dikwijls ingediend als de centrale autoriteit bepaalt en in elk geval ten minste eenmaal per jaar.
 Art.    26 . 1. De centrale autoriteit van de inspectie doet een algemeen jaarverslag over de werkzaamheden van de onder haar toezicht geplaatste inspectiediensten voor de landbouw verschijnen, hetzij in de vorm van een afzonderlijk verslag, hetzij als deel van haar algemene jaarverslag.
2. Deze verslagen dienen binnen een redelijke termijn - in elk geval binnen twaalf maanden - na afloop van het jaar, waarop zij betrekking hebben, te worden uitgegeven.
3. Binnen drie maanden na hun publicatie dient een exemplaar van de jaarverslagen te worden toegezonden aan de Directeur-Generaal van het Internationale Arbeidsbureau.
 Art.    27 . De jaarverslagen door de centrale autoriteit van de inspectie uitgegeven, dienen de volgende aangelegenheden te behandelen, voor zover die onder het toezicht van de bedoelde autoriteit staan :
(a) wetten en reglementen tot de bevoegdheid van de arbeidsinspectie in de landbouw behorende;
(b) personeel van de arbeidsinspectie in de landbouw;
(c) statistieken van de aan inspectie onderworpen landbouwondernemingen en het aantal van de daar werkzame personen;
(d) statistieken van inspectiebezoeken;
(e) statistieken van begane overtredingen en opgelegde straffen;
(f) statistieken van arbeidsongevallen en de oorzaken daarvan;
(g) statistieken van beroepziekten en de oorzaken daarvan.
 Art.    28 . De officiële bekrachtigingen van dit Verdrag worden medegedeeld aan de Directeur van het Internationale Arbeidsbureau en door hem geregistreerd.
 Art.    29 . 1. Dit Verdrag is slechts verbindend voor de Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie, die hun bekrachtiging door de Directeur-Generaal hebben doen registreren.
2. Het wordt van kracht twaalf maanden nadat de bekrachtiging van twee Leden door de Directeur Generaal is geregistreerd.
3. Vervolgens wordt dit Verdrag voor ieder der Leden van kracht twaalf maanden na de datum, waarop zijn bekrachtiging is geregistreerd.
 Art.    30 . 1. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd, kan het opzeggen na verloop van een termijn van tien jaren na de datum, waarop dit Verdrag van kracht is geworden, door een verklaring aan de Directeur-Generaal van het Internationale Arbeidsbureau te zenden en deze door hem te laten registreren. De opzegging wordt eerst van kracht een jaar, nadat zij is geregistreerd.
2. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd en binnen een jaar na verloop van de termijn van tien jaar, bedoeld in het vorig lid, geen gebruik maakt van de bevoegdheid tot opzegging, voorzien in dit artikel, is voor een nieuwe termijn van tien jaren gebonden en kan daarna dit Verdrag opzeggen na verloop van elke termijn van tien jaren, op de voorwaarden gesteld in dit artikel.
 Art.    31 . 1. De Directeur-Generaal van het Internationale Arbeidsbureau stelt alle Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie in kennis van de registratie van alle bekrachtigingen en opzeggingen, welke hem door de Leden van de Organisatie zijn medegedeeld.
2. bij de kennisgeving aan de Leden van de Organisatie van de tweede hem medegedeelde bekrachtiging vestigt de Directeur-Generaal de aandacht van de Leden van de Organisatie op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt.
 Art.    32 . De Directeur-Generaal van het Internationale Arbeidsbureau doet aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties mededeling, ter registratie overeenkomstig het bepaalde in artikel 102 van het Handvest der Verenigde Naties, van de volledige bijzonderheden omtrent alle bekrachtigingen en opzeggingen welke hij overeenkomstig de voorgaande artikelen heeft geregistreerd.
 Art.    33 . De Raad van Beheer van het Internationale Arbeidsbureau brengt, telkens wanneer hij dat noodzakelijk acht, aan de Algemene Conferentie verslag uit over de toepassing van dit Verdrag en onderzoekt of het wenselijk is een gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag op de agenda van de conferentie te plaatsen.
 Art.    34 . 1. Indien de Conferentie een nieuwe verdrag aanneemt, houdende een gehele of een gedeeltelijke wijziging van het onderhavige Verdrag en tenzij het nieuwe verdrag anders bepaalt :
(a) brengt de bekrachtiging door een Lid van het nieuwe verdrag, houdende herziening, ipso iure onmiddellijke opzegging van het onderhavige Verdrag mede, niettegenstaande het bepaalde in artikel 30 van dit Verdrag, onder voorbehoud evenwel, dat het nieuwe verdrag, houdende herziening, van kracht is geworden;
(b) kan van de datum, waarop het nieuwe verdrag, houdende herziening, van kracht is geworden, het onderhavige Verdrag niet langer door de Leden bekrachtigd worden.
2. Dit Verdrag blijft echter van kracht naar vorm en inhoud voor de Leden, die het bekrachtigd hebben en die het nieuwe verdrag, houdende herziening, niet bekrachtigen.
 Art.    35 . De Franse en de Engelse tekst van dit Verdrag zijn gelijkelijk authentiek.
De voorgaande tekst is de authentieke tekst van het Verdrag dat op behoorlijke wijze is aangenomen door de Algemene Conferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie in haar drieënvijftigste zitting, gehouden te Genève, die voor gesloten is verklaard op 25 juni 1969.
Ten blijke waarvan hebben ondertekend op de 25ejuni 1969.
De Voorzitter van de Conferentie,
(w.g.) J. M\RI
De Directeur-Generaal van het Internationale Arbeidsbureau,
(w.g.) DAVID A. MORSE
 BIJLAGE.
 Art.  N. Inwerkingtreding.
De bekrachtigingsoorkonde van België werd te Geneve uitgewisseld op 8 september 1997. Overeenkomstig artikel 29, § 3, zal deze Overeenkomst in werking treden op 8 september 1998.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
DEEL I.  - ALGEMENE BEPALINGEN
 Artikel     1 . Volgens dit verdrag :
(a) de term wetgeving bevat de wetten en reglementeringen, evenals de statutaire bepalingen inzake sociale zekerheid;
(b) de term 'bepaalt' betekent bepaald door of krachtens de nationale wetgeving;
(c) de uitdrukking 'industriële onderneming' bevat alle ondernemingen die behoren tot de volgende takken van economische activiteit : extractieve industrieën; fabrieksindustrieën; bouwbedrijven en openbare werken; elektriciteit, gas en water; transport, opslag en communicatie;
(d) de term 'residentie' verwijst naar de gewone verblijfplaats op het grondgebied van het Lid en de term 'resident' verwijst naar een persoon die gewoonlijk verblijft op het grondgebied van het Lid;
(e) de uitdrukking 'ten laste van' heeft betrekking op de vermoedelijke staat van afhankelijkheid in voorgeschreven gevallen;
(f) de term echtgenote verwijst naar een echtgenote die afhankelijk is van haar echtgenoot;
(g) de term kind verwijst naar :
(i) een kind dat zich onder de leeftijd bevindt waarop de schoolplicht eindigt of een kind van jonger dan vijftien jaar, de oudste leeftijd alvorens je in overweging genomen wordt; een Lid dat een verklaring heeft afgelegd in toepassing van artikel 2 kan echter, zolang deze verklaring van kracht is, het verdrag toepassen alsof de term kind slechts een kind zou beogen dat jonger is dan de leeftijd waarop de schoolplicht eindigt of een kind jonger dan vijftien jaar;
(ii) onder voorgeschreven voorwaarden, een kind jonger dan de hoogste leeftijd aangeduid in de voorgaande sub-alinea, wanneer het leerschool volgt, zijn studies verderzet, of aan een chronische ziekte lijdt of aan een gebrek dat iedere professionele activiteit onmogelijk maakt, tenzij de nationale wetgeving de term kind definieert als ieder kind jonger dan een leeftijd die beduidend hoger ligt dan deze aangeduid in de voorgaande sub-alinea ;
(h) de term voorbeeldbegunstigde verwijst naar een man met een echtgenote en twee kinderen;
(i) de term 'stage' heeft betrekking op oftewel een le terme stage désigne soit une période de cotisation, soit une période d'emploi, soit une période de résidence, soit une combinaison quelconque de ces périodes, selon ce qui est prescrit;
(j) de term 'ziekte' heeft betrekking op elke ziekelijke toestand, wat hier ook de oorzaak van is;
k) de uitdrukking 'medische zorgen' bevat de verwante diensten.
 Art.    2 . 1. Een Lid dat op economisch en medisch gebied nog niet voldoende tot ontwikkeling is gekomen kan door een bij de akte van bekrachtiging gevoegde gemotiveerde verklaring zich het recht voorbehouden tot tijdelijke toepassing van de afwijkende bepalingen, voorzien in subalinea g), i) van het artikel 1, van artikel 11, artikel 14, artikel 20 en van alinea 2 van artikel 26.
2. Elk Lid dat een verklaring heeft afgelegd in toepassing van het voorgaande Lid moet, in de verslagen over de toepassing van deze overeenkomst die hij moet voorstellen krachtens artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie, voor elk van deze afwijkingen waarvan hij gebruik gemaakt heeft het volgende laten weten :
(a) dat de redenen voor de toepassing nog steeds bestaan;
(b) dat het met ingang van een bepaalde datum afziet van zijn recht tot toepassing van de afwijking in kwestie.
3. Elk Lid dat een verklaring heeft afgelegd in toepassing van Lid 1 van dit artikel zal, naargelang het onderwerp van zijn verklaring en indien de omstandigheden dit zullen toelaten :
(a) het aantal beschermde personen verhogen;
(b) de beschikbare medische zorgen uitbreiden;
(c) de toekenningsduur voor ziekte-uitkeringen verlengen.
 Art.    3 . Elk Lid wiens wetgeving werknemers beschermt, kan door een bij de akte van bekrachtiging gevoegde verklaring tijdelijk van de toepassing van dit Verdrag uitzonderen de werknemers in de agrarische sector, die ten tijde van bedoelde bekrachtiging nog niet door een wettelijke regeling overeenkomstig de normen van dit Verdrag beschermd zijn.
Elk Lid dat een verklaring heeft afgelegd overeenkomstig het voorgaande lid, moet in de verslagen over de toepassing van dit Verdrag, die hij ingevolge artikel 22 van het statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie moet voorstellen, aangeven in welke mate uitvoering is gegeven of welke uitvoering men zich voorstelt te geven aan de bepalingen van het verdrag met betrekking tot de werknemers in de agrarische sector, alsmede elke vooruitgang welke geboekt is met het oog op de toepassing van het Verdrag op zodanige werknemers, of, als er geen verandering te melden is, een verklaring daarvan verstrekken.
Elk Lid dat een verklaring heeft afgelegd in toepassing van het eerste lid van dit artikel moet, naar mate de omstandigheden dit toelaten en volgens het ritme hiervan, het aantal beschermde werknemers in de agrarische sector verhogen.
 Art.    4 . 1. Elk Lid dat dit Verdrag bekrachtigt, kan door een bij de akte van bekrachtiging gevoegde verklaring van de toepassing van het Verdrag uitsluiten :
(a) zeevarenden, met inbegrip van zeevissers,
(b) overheidsdienaren,
wanneer deze categorieën beschermd worden door bijzondere regelingen, die, over het geheel genomen, voorzien in uitkeringen welke ten minste gelijkwaardig zijn aan de uitkeringen die door dit Verdrag worden voorgeschreven.
2. Wanneer een ingevolge het vorige lid afgelegde verklaring van kracht is, kan het Lid :
(a) de personen, die in deze verklaring zijn bedoeld uitzonderen van het aantal personen, dat in aanmerking moet worden genomen voor de berekening van de percentages bedoeld in alinea (c) van artikel 5, alinea (b) van artikel 10, artikel 11, alinea (b) van artikel 19 en artikel 20;
(b) deze zelfde personen, alsmede hun echtgenoten en kinderen uitzonderen van het aantal personen, dat in aanmerking moet worden genomen voor de berekening van het percentage bedoeld in alinea (c) van artikel 10.
3. Elk Lid dat een verklaring ingevolge de bepalingen van lid 1 van dit artikel heeft afgelegd, kan later de Directeur-Generaal van het Internationale Arbeidsbureau ervan in kennis stellen, dat het de verplichtingen van dit Verdrag aanvaardt met betrekking tot alle categorieën die het bij zijn bekrachtiging heeft uitgesloten.
 Art.    5 . Elk Lid wiens wetgeving werknemers beschermt, kan indien nodig, van de toepassing van dit Verdrag uitzonderen :
(a) personen, die gelegenheidswerk verrichten;
(b) inwonende gezinsleden van de werkgever voor zover zij voor hem werken;
(c) andere categorieën van werknemers, waarvan het aantal niet meer mag bedragen dan 10% van het totaal der werknemers, ongerekend zij die door toepassing van de alinea's (a) en (b) van dit artikel zijn uitgezonderd.
 Art.    6 . Voor de toepassing van dit Verdrag mag een Lid rekening houden met de bescherming, voortvloeiende uit een verzekering die op de datum van de bekrachtiging krachtens zijn wetgeving niet verplicht is voor de beschermde personen, wanneer deze verzekering :
(a) onder toezicht staat van de overheid of volgens voorgeschreven regels door werkgevers en werknemers gezamenlijk wordt beheerd;
(b) een belangrijk aantal personen omvat wier inkomen niet hoger is dan dat van de geschoolde mannelijke arbeider, nader omschreven in lid 6 van artikel 22;
(c) voldoet aan de bepalingen van het Verdrag, indien nodig tezamen met andere vormen van bescherming.
 Art.    7 . De verzekerde eventualiteiten moeten omvatten :
(a) de noodzaak tot geneeskundige verzorging van genezende aard en, onder bepaalde voorwaarden, de noodzaak tot geneeskundige verzorging van preventieve aard;
(b) arbeidsongeschiktheid als gevolg van een ziekte welke derving van inkomsten met zich meebrengt zoals die door de nationale wettelijke regeling wordt bepaald.
 DEEL II.  - MEDISCHE VERZORGINGEN
 Art.    8 . Elk Lid moet met betrekking tot de in alinea (a) van artikel 7 bedoelde eventualiteit overeenkomstig de voorgeschreven bepalingen aan de beschermde personen geneeskundige verzorging van genezende of preventieve aard waarborgen.
 Art.    9 . De geneeskundige verzorging, als bedoeld in artikel 8, moet verleend worden om de gezondheid van de beschermde persoon, alsmede zijn arbeidsgeschiktheid in stand te houden, te herstellen of te verbeteren en om in zijn persoonlijke behoeften te voorzien.
 Art.    10 . Met betrekking tot de in alinea (a) van artikel 7 bedoelde eventualiteit moeten tot de beschermde personen worden gerekend :
(a) alle loontrekkenden met inbegrip van de leerlingen, alsmede hun echtgenoten en hun kinderen;
(b) voorgeschreven groepen van het economisch actieve deel der bevolking, welke ten minste 75 % uitmaken van het gehele economisch actieve deel der bevolking, alsmede de echtgenoten en de kinderen van de tot de bedoelde groepen behorende personen;
(c) voorgeschreven groepen ingezetenen, welke ten minste 75 % uitmaken van alle ingezetenen.
 Art.    11 . Wanneer een krachtens artikel 2 afgelegde verklaring van kracht is, moeten met betrekking tot de in alinea (a) van artikel 7 bedoelde eventualiteit tot de beschermde personen worden gerekend :
(a) voorgeschreven groepen van loontrekkenden, welke ten minste 25 % uitmaken van het totale aantal loontrekkenden, alsmede de vrouwen en kinderen van de tot de bedoelde groepen behorende loontrekkenden;
(b) voorgeschreven groepen van loontrekkenden in industriële ondernemingen, welke ten minste 50 % uitmaken van het totale aantal loontrekkenden, werkzaam in industriële ondernemingen, alsmede de echtgenoten en de kinderen van de tot de bedoelde groepen behorende loontrekkenden.
 Art.    12 . Personen die een sociale zekerheidsuitkering ontvangen wegens invaliditeit, ouderdom, overlijden van de kostwinner, of werkloosheid en in voorkomend geval, de echtgenoten en de kinderen van deze personen, moeten onder de voorgeschreven voorwaarden, met betrekking tot de in alinea (a) van artikel 7 bedoelde eventualiteit tot de beschermde personen blijven behoren.
 Art.    13 . De geneeskundige verzorging, bedoeld in artikel 8, moet ten minste omvatten :
(a) de hulp van huisartsen, met inbegrip van huisbezoeken;
(b) de hulp van specialisten verleend in ziekenhuizen aan patiënten, die opgenomen zijn en aan patiënten die niet opgenomen zijn en specialistische hulp die buiten ziekenhuizen kan worden verleend;
(c) de verstrekking van noodzakelijke geneesmiddelen op voorschrift van een geneeskundige of een andere daartoe bevoegde persoon;
(d) opneming in een ziekenhuis, wanneer zulks nodig is;
(e) tandheelkundige zorg als voorgeschreven;
(f) geneeskundige revalidatie, waaronder begrepen de verstrekking, het onderhoud en de vervanging van prothesen en orthopedische middelen, als voorgeschreven.
 Art.    14 . Wanneer een krachtens artikel 2 afgelegde verklaring van kracht is, moet de in artikel 8 bedoelde geneeskundige verzorging ten minste omvatten :
(a) de hulp van huisartsen, zo mogelijk met inbegrip van huisbezoeken;
(b) de hulp van specialisten, verleend in ziekenhuizen aan patiënten die opgenomen zijn en aan patiënten die niet opgenomen zijn en zo mogelijk specialistische hulp, die buiten ziekenhuizen kan worden verleend;
(c) de verstrekking van noodzakelijke geneesmiddelen op voorschrift van een geneeskundige of een andere daartoe bevoegde persoon;
(d) opneming in een ziekenhuis, wanneer zulks nodig is.
 Art.    15 . Wanneer de wetgeving van een Lid het recht op geneeskundige verzorging, als bedoeld in artikel 8, afhankelijk stelt van de vervulling van een wachttijd door de beschermde persoon of door zijn kostwinner, moeten de bepalingen betreffende die wachttijd zodanig zijn, dat personen die gewoonlijk tot de groepen van beschermde personen behoren, het recht op verstrekkingen niet wordt ontzegd.
 Art.    16 . 1. De in artikel 8 bedoelde geneeskundige verzorging moet worden verleend tijdens de gehele duur van de eventualiteit.
2. Wanneer een rechthebbende niet meer tot een van de groepen van beschermde personen behoort, kan een verdere aanspraak op geneeskundige verzorging voor een ziektegeval dat aangevangen is toen hij nog tot de bedoelde groep behoorde, beperkt worden tot een voorgeschreven periode die niet korter mag zijn dan 26 weken met dien verstande dat de geneeskundige verzorging niet mag eindigen, zolang de rechthebbende nog ziekengeld ontvangt.
3. Ongeacht de bepalingen in het vorige lid moet de duur van de geneeskundige verzorging voor ziekten, waarvan erkend wordt, dat ze een langdurige verzorging nodig maken, verlengd worden.
 Art.    17 . Wanneer de wetgeving van een Lid erin voorziet, dat de rechthebbende of zijn kostwinner bijdraagt in de kosten van de in artikel 8 bedoelde geneeskundige verzorging moet deze bijdrageregeling zo zijn vastgesteld, dat zij geen te zware last vormt en dat zij aan de doelmatigheid van de geneeskundige en sociale bescherming geen afbreuk doet.
 DEEL III.  - UITKERINGEN WEGENS ZIEKTE
 Art.    18 . Elk Lid moet ten aanzien van de in alinea (b) van artikel 7 bedoelde eventualiteit aan de beschermde personen overeenkomstig de voorgeschreven bepalingen de toekenning van ziekte-uitkeringen waarborgen.
 Art.    19 . Ten aanzien van de in alinea (b) van artikel 7 bedoelde eventualiteit, moeten tot de beschermde personen worden gerekend :
(a) alle loontrekkenden, met inbegrip van de leerlingen;
(b) voorgeschreven groepen van het economisch actieve deel der bevolking, welke ten minste 75% uitmaken van het gehele economisch actieve deel der bevolking;
(c) alle ingezetenen wier inkomsten tijdens de eventualiteit de grenzen, voorgeschreven overeenkomstig de bepalingen van artikel 24, niet overschrijden.
 Art.    20 . Wanneer een verklaring, afgelegd overeenkomstig artikel 2, van kracht is, moeten met betrekking tot de in alinea (b) van artikel 7 bedoelde eventualiteit tot de beschermde personen worden gerekend :
(a) voorgeschreven groepen van loontrekkenden, welke ten minste 25 % uitmaken van het totale aantal loontrekkenden;
(b) voorgeschreven groepen van loontrekkenden in industriële ondernemingen, welke ten minste 50 % uitmaken van het totale aantal loontrekkenden, werkzaam in industriële ondernemingen.
 Art.    21 . Het ziekengeld, bedoeld in artikel 18, moet worden verleend in de vorm van een periodieke betaling, berekend :
(a) overeenkomstig de bepalingen van artikel 22 of artikel 23 wanneer loontrekkenden of groepen van het economisch actieve deel der bevolking beschermd worden;
(b) overeenkomstig de bepalingen van artikel 24, wanneer alle ingezetenen wier inkomsten tijdens de eventualiteit zekere voorgeschreven grenzen niet overschrijden, worden beschermd.
 Art.    22 . 1. Ten aanzien van elke periodieke betaling waarop dit artikel van toepassing is moet het bedrag van de uitkering, vermeerderd met het bedrag van de tijdens de in alinea (b) van artikel 7 bedoelde eventualiteit verstrekte kinderbijslag zodanig zijn dat het voor de gerechtigde volgens standaard ten minste gelijk is aan 60 % van het totaal van de vroegere inkomsten uit arbeid van de gerechtigde en van het bedrag van de kinderbijslag verstrekt aan een beschermde persoon die dezelfde gezinslasten heeft als de gerechtigde volgens standaard.
2. De vroegere inkomsten uit arbeid van de gerechtigde worden overeenkomstig voorgeschreven regelen berekend; wanneer de beschermde personen volgens hun inkomsten uit arbeid zijn ingedeeld in klassen, kunnen deze vroegere inkomsten berekend worden naar het basisinkomen van de klasse waartoe zij hebben behoord.
3. Het bedrag van de uitkering of het arbeidsinkomen, dat voor de berekening van de uitkering in aanmerking wordt genomen, kan aan een maximum worden gebonden, mits dit maximum zodanig wordt vastgesteld, dat aan de bepalingen van lid 1 van dit artikel voldaan wordt, wanneer het vroegere arbeidsinkomen van de gerechtigde gelijk is aan of minder bedraagt dan het loon van een geschoolde mannelijke arbeider.
4. De vroegere inkomsten uit arbeid van de gerechtigde, het loon van de geschoolde mannelijke arbeider, de uitkeringen en de kinderbijslag moeten op dezelfde tijdsbasis berekend worden.
5. Voor de andere gerechtigden moet de uitkering zodanig worden vastgesteld dat deze in een redelijke verhouding staat tot die van de gerechtigde volgens standaard.
6. Voor de toepassing van dit artikel wordt als een geschoolde mannelijke arbeider aangemerkt :
(a) een bankwerker of een draaier in de bedrijfstak machinebouw, met uitzondering van die van elektrische apparaten;
(b) een geschoolde arbeider volgens standaard, zoals omschreven in de bepalingen van het volgende lid;
(c) een persoon, wiens arbeidsinkomen gelijk is aan of meer bedraagt dan het arbeidsinkomen van 75 % van alle beschermde personen, waarbij dat arbeidsinkomen wordt bepaald over een tijdvak van een jaar of over een korter tijdvak, naar gelang is voorgeschreven;
(d) een persoon wiens arbeidsinkomen gelijk is aan 125% van het gemiddelde arbeidsinkomen van alle beschermde personen.
7. Voor de toepassing van alinea (b) van het voorgaande lid wordt de geschoolde arbeider volgens standaard gekozen uit de klasse met het grootste aantal tegen de in alinea (b) van artikel 7 bedoelde eventualiteit beschermde mannelijke personen in de bedrijfstak die zelf het grootste aantal van deze beschermde personen telt; daartoe wordt gebruik gemaakt van de internationale industriële standaardclassificatie van alle takken van economische bedrijvigheid, aangenomen door de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties in zijn zevende zitting op 27 augustus 1948, en in haar in 1968 gewijzigde vorm als bijlage bij dit Verdrag gevoegd, met inachtneming van de wijzigingen welke daarin eventueel nog worden aangebracht.
8. Wanneer de uitkering van streek tot streek verschilt, kan voor elke streek een geschoolde mannelijke arbeider worden gekozen overeenkomstig de bepalingen van de leden 6 en 7 van dit artikel.
9. Het loon van de geschoolde mannelijke arbeider, met inbegrip van eventuele duurtetoeslagen, wordt vastgesteld op basis van het loon voor een normaal aantal arbeidsuren, vastgesteld hetzij bij collectieve arbeidsovereenkomst, hetzij eventueel bij of krachtens de nationale wetgeving, hetzij krachtens gewoonte; wanneer de aldus vastgestelde lonen van streek tot streek verschillen en de bepalingen van het voorgaande lid niet worden toegepast, moet het gemiddelde loon worden genomen.
 Art.    23 . 1. Ten aanzien van elke periodieke betaling waarop dit artikel van toepassing is moet het bedrag van de uitkering, vermeerderd met het bedrag van de tijdens de in alinea (b) van artikel 7 bedoelde eventualiteit verstrekte kinderbijslag zodanig zijn dat het voor de gerechtigde volgens standaard ten minste gelijk is aan 60% van het loon van een volwassen ongeschoolde mannelijke arbeider en van het bedrag van de kinderbijslag verstrekt aan een beschermde persoon die dezelfde gezinslasten heeft als de gerechtigde volgens standaard.
2. Het loon van de volwassen ongeschoolde mannelijke arbeider, de uitkeringen en de kinderbijslag moeten naar dezelfde basistijd worden berekend.
3. Voor de andere gerechtigden moet de uitkering zodanig worden vastgesteld dat deze in een redelijke verhouding staat tot die voor de gerechtigde volgens standaard.
4. Voor de toepassing van dit artikel wordt als ongeschoolde mannelijke arbeider aangemerkt :
(a) een ongeschoolde arbeider in de bedrijfstak machinebouw, met uitzondering van die van elektrische apparaten;
(b) een ongeschoolde arbeider zoals omschreven in de bepalingen van het volgende lid.
5. Voor de toepassing van alinea (b) van het voorgaande lid wordt de ongeschoolde arbeider gekozen uit de klasse met het grootste aantal tegen de in alinea (b) van artikel 7 bedoelde eventualiteit beschermde mannelijke personen in de bedrijfstak die zelf het grootste aantal van deze beschermde personen telt; daartoe wordt gebruik gemaakt van de internationale industriële standaardclassificatie van alle takken van economische bedrijvigheid aangenomen door de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties in zijn zevende zitting op 27 augustus 1948, en in haar in 1968 gewijzigde vorm als bijlage bij dit Verdrag gevoegd, met inachtneming van de wijzigingen welke daarin eventueel nog worden aangebracht.
6. Wanneer de uitkering van streek tot streek verschilt, kan voor elke streek een volwassen ongeschoolde mannelijke arbeider worden gekozen overeenkomstig de bepalingen van de leden 4 en 5 van dit artikel
7. Het loon van de volwassen ongeschoolde mannelijke arbeider met inbegrip van eventuele duurtetoeslagen wordt vastgesteld op basis van het loon voor een normaal aantal arbeidsuren, vastgesteld hetzij bij collectieve arbeidsovereenkomst, hetzij eventueel bij of krachtens de nationale wetgeving, hetzij krachtens gewoonte; wanneer de aldus vastgestelde lonen van streek tot streek verschillen en het voorgaande lid niet wordt toegepast, moet het gemiddelde loon worden genomen.
 Art.    24 . Met betrekking tot elke periodieke betaling waarop dit artikel van toepassing is :
(a) moet het bedrag van de uitkering worden vastgesteld volgens een voorgeschreven schaal of volgens een schaal, vastgesteld door het bevoegde overheidsorgaan, overeenkomstig voorgeschreven regelen;
(b) mag het bedrag van de uitkering slechts worden verminderd in de mate waarin de overige inkomsten van het gezin van de gerechtigde een voorgeschreven of door het bevoegde overheidsorgaan overeenkomstig voorgeschreven regelen vastgesteld substantieel bedrag te boven gaan;
(c) moet het totaal van de uitkering en de overige inkomsten na aftrek van het in de vorige alinea bedoelde substantiële bedrag voldoende zijn om aan het gezin van de gerechtigde gezonde en passende levensomstandigheden te verzekeren; het mag niet minder bedragen dan het bedrag van de uitkering, berekend overeenkomstig de bepalingen van artikel 23;
(d) wordt aan de bepalingen van de voorgaande alinea geacht te zijn voldaan, indien het totaalbedrag van de krachtens dit Verdrag betaalde uitkeringen ten minste 30% meer bedraagt dan het totaalbedrag der uitkeringen, dat men zou verkrijgen bij toepassing van de bepalingen van artikel 23 en de bepalingen van alinea b) van artikel 19.
 Art.    25 . Wanneer de wettelijke regeling van een Lid het recht op ziekengeld, als bedoeld in artikel 18, afhankelijk stelt van het feit dat de beschermde personen een wachttijd moeten vervullen, moeten de voorwaarden van deze wachttijd zodanig zijn, dat personen die normaal tot de categorie van beschermde personen behoren, niet het genot van deze uitkering wordt ontnomen.
 Art.    26 . 1. Het ziekengeld als bedoeld in artikel 18, moet worden verleend tijdens de gehele duur van de eventualiteit; de duur van de uitkering mag evenwel beperkt worden tot ten minste 52 weken per ziektegeval, al naar is voorgeschreven.
2. Wanneer een ingevolge artikel 2 afgelegde verklaring van kracht is mag de duur van de uitkering van ziekengeld, zoals bedoeld in artikel 18, beperkt worden tot ten minste 26 weken voor ieder geval van onbekwaamheid, indien zulks is voorgeschreven.
3. Wanneer de wettelijke regeling van een Lid erin voorziet, dat het ziekengeld slechts mag worden verleend na afloop van een wachttijd, mag deze wachttijd niet langer zijn dan de eerste drie dagen van inkomstenderving.
 Art.    27 . 1. In geval van overlijden van een persoon die ziekengeld ontving of die aanspraak kon maken op ziekengeld, zoals bedoeld in artikel 18, moet overeenkomstig de voorgeschreven voorwaarden aan zijn nabestaanden, aan andere personen, die door hem werden onderhouden of aan degene, voor wiens rekening de begrafeniskosten zijn gekomen, een begrafenisuitkering worden verleend.
2. Een Lid kan van de bepalingen in het voorgaande lid afwijken wanneer volgende voorwaarden gelden :
(a) het lid heeft de verplichtingen aanvaard van deel IV van het Verdrag betreffende uitkeringen bij invaliditeit en ouderdom en aan nagelaten betrekkingen, 1967;
(b) het uitkeringspercentage van het ziekengeld, dat door zijn wettelijke regeling wordt verleend niet lager is dan 80% van het loon van de beschermde personen;
(c) de meerderheid van de beschermde personen de garantie hebben van een vrijwillige verzekering, die onder toezicht staat van de overheid en die voorziet in een begrafenisuitkering.
 DEEL IV.  - GEZAMENLIJKE BEPALINGEN
 Art.    28 . 1. De uitkeringen waarop een beschermde persoon recht zou hebben gehad op grond van dit Verdrag, kunnen worden geschorst in een eventueel voor te schrijven mate :
(a) zolang de belanghebbende zich niet op het grondgebied van het Lid bevindt;
(b) zolang de belanghebbende voor dezelfde eventualiteit door een derde wordt schadeloos gesteld, tot het bedrag van deze schadeloosstelling;
(c) wanneer de belanghebbende getracht heeft op bedrieglijke wijze de desbetreffende uitkering te verkrijgen;
(d) wanneer de eventualiteit is veroorzaakt door een door de belanghebbende gepleegd misdrijf;
(e) wanneer de eventualiteit is veroorzaakt door een ernstig en opzettelijk verzuim van de belanghebbende;
(f) wanneer de belanghebbende zonder geldige reden nalaat gebruik te maken van de geneeskundige verzorging of van de revalidatiediensten die tot zijn beschikking staan, of wanneer hij de regelen niet nakomt welke zijn voorgeschreven voor het vaststellen van het bestaan van de eventualiteit of voor de gedragingen van de gerechtigde op uitkeringen;
(g) wanneer het ziekengeld, als bedoeld in artikel 18, betreft, zolang het onderhoud van de belanghebbende ten laste van de overheid of van een orgaan of dienst van sociale zekerheid komt;
(h) wanneer het ziekengeld, als bedoeld in artikel 18, betreft, zolang de belanghebbende andere sociale zekerheidsuitkeringen ontvangt - met uitzondering van gezinsbijslag - met dien verstande evenwel, dat het gedeelte van de uitkering dat geschorst wordt, niet hoger mag zijn dan het bedrag van de andere uitkeringen.
2. In voorgeschreven gevallen en binnen voorgeschreven grenzen, moet een deel van de uitkering die normaal zou zijn toegekend, betaalbaar worden gesteld aan de personen die ten laste van de belanghebbende komen.
 Art.    29 . 1. Een ieder die aanspraak maakt op een uitkering moet het recht hebben beroep in te stellen wanneer hem een uitkering wordt geweigerd of wanneer hij zich niet kan verenigen met de hoedanigheid of de omvang ervan.
2. Wanneer bij de toepassing van dit Verdrag het beheer van de geneeskundige verzorging is toevertrouwd aan een regeringsdepartement, dat verantwoording is verschuldigd aan een parlement, mag het recht van beroep als voorzien in het eerste lid van dit artikel, vervangen worden door het recht om een klacht, betreffende de weigering van geneeskundige verzorging of de hoedanigheid ervan door de bevoegde autoriteit te laten onderzoeken.
 Art.    30 . 1. Elk Lid moet een algemene verantwoordelijkheid aanvaarden wat betreft het verlenen van de krachtens dit Verdrag toegekende prestaties en neemt alle hiertoe dienende maatregelen.
2. Elk Lid moet een algemene verantwoordelijkheid aanvaarden voor een goede administratie van de instellingen en diensten die betrokken zijn bij de toepassing van dit Verdrag.
 Art.    31 . Wanneer de administratie niet wordt gevoerd door een op overheidsvoorschriften berustende instelling of door een regeringsdepartement dat verantwoording verschuldigd is aan een parlement :
(a) moeten vertegenwoordigers van de beschermde personen onder de voorgeschreven voorwaarden deelnemen aan het bestuur;
(b) moet de nationale wetgeving, in daarvoor in aanmerking komende gevallen voorzien in de deelneming van vertegenwoordigers van de werkgevers;
(c) kan de nationale wetgeving eveneens voorzien in de deelneming van vertegenwoordigers van de overheid.
 Art.    32 . Met betrekking tot het recht op de uitkeringen, voorzien in dit Verdrag, moet elk Lid op zijn grondgebied vreemdelingen, die er wonen of er gewoonlijk werken, op gelijke wijze behandelen als zijn eigen onderdanen.
 Art.    33 . 1. Wanneer een Lid :
(a) de verplichtingen van dit Verdrag zonder gebruikmaking van de afwijkingen en uitzonderingen, voorzien in artikel 2 en artikel 3, aanvaard heeft;
(b) over het geheel genomen gunstigere uitkeringen verstrekt dan die welke in dit Verdrag zijn voorzien en voor het totaal der uitgaven betrekking hebbend op geneeskundige verzorging en uitkeringen bij ziekte ten minste 4 % van zijn nationale inkomen besteedt;
(c) ten minste aan twee van de drie volgende voorwaarden voldoet :
(i) een percentage van het economisch actieve deel der bevolking beschermen, dat ten minste tien eenheden hoger is dan het vereiste percentage in artikel 10, alinea (b) en in artikel 19, alinea (b) of een percentage van het totaal der inwoners, dat ten minste tien eenheden hoger is dan het in artikel 10, alinea (c) vereiste percentage;
(ii) geneeskundige verzorging van genezende en preventieve aard waarborgen van een aanzienlijk hoger peil dan in artikel 13 is voorzien;
(iii) ziekengeld waarborgen tot een bedrag overeenkomende met een percentage, dat ten minste tien eenheden hoger is dan het percentage dat in de artikelen 22 en 23 is vastgesteld;
kan zulk een Lid na overleg met de meest representatieve organisaties van werkgevers en werknemers, zo deze bestaan, tijdelijk van sommige bepalingen van de delen II en III van dit Verdrag afwijken, mits dergelijke afwijkingen de wezenlijke waarborgen van dit Verdrag fundamenteel verminderen noch aantasten.
2. Ieder Lid dat gebruik heeft gemaakt van zodanige afwijkende bepalingen zal in de rapporten over de toepassing van dit Verdrag, die het ingevolge artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie moet uitbrengen, de stand vermelden van zijn wetgeving en de uitvoering hiervan met betrekking tot deze afwijkende bepalingen en de vooruitgang welke het met het oog op de volledige toepassing van het Verdrag heeft gemaakt.
 Art.    34 . Dit Verdrag is niet van toepassing op :
(a) eventualiteiten die plaatsvonden voordat het Verdrag voor het betrokken Lid in werking is getreden;
(b) uitkeringen, toegekend voor eventualiteiten die plaatsvonden nadat het Verdrag voor het betrokken Lid in werking is getreden, voor zover het recht op deze uitkeringen voortvloeit uit tijdvakken voorafgaande aan de datum van genoemde inwerkingtreding.
 DEEL V.  - EINDBEPALINGEN
 Art.    35 . Dit Verdrag herziet het Verdrag betreffende de ziekteverzekering (in de industrie), 1927, en het Verdrag betreffende de ziekteverzekering (van landarbeiders), 1927.
 Art.    36 . 1. Overeenkomstig de bepalingen in artikel 75 van het Verdrag betreffende de sociale zekerheid (minimumnormen), 1952, houdt deel III van dat verdrag en de overeenkomstige bepalingen van de andere delen van genoemd verdrag op van toepassing te zijn voor ieder Lid dat dit Verdrag bekrachtigt van de datum af, waarop de bepalingen van dit Verdrag dit Lid binden, mits geen verklaring, ingevolge artikel 3, van kracht is,
2. De aanvaarding van de verplichtingen van dit Verdrag zal voor de toepassing van artikel 2 van het Verdrag betreffende de sociale zekerheid (minimumnormen), 1952, worden beschouwd, mits geen verklaring ingevolge artikel 3 van kracht is, als aanvaarding van de verplichtingen van deel III en de overeenkomstige bepalingen van andere delen van genoemd Verdrag.
 Art.    37 . Wanneer zulks wordt bepaald in een later door de Conferentie aangenomen verdrag, hetwelk betrekking heeft op een of meer van de in dit Verdrag behandelde onderwerpen, houden de bepalingen van dit Verdrag welke in het nieuwe verdrag worden gespecifieerd, op van toepassing te zijn op ieder Lid, dat dit laatste verdrag heeft bekrachtigd vanaf de datum waarop dit Verdrag voor het betrokken Lid in werking treedt.
 Art.    38 . De formele bekrachtigingen van dit verdrag zullen meegedeeld worden aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau en deze zullen door hem worden geregistreerd.
 Art.    39 . 1. Dit verdrag zal slechts de Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie binden waarvan de bekrachtiging zal worden geregistreerd door de Directeur-Generaal.
2. Dit verdrag zal van kracht zijn twaalf maanden nadat de bekrachtigingen van twee Leden geregistreerd zullen worden door de Directeur-Generaal.
3. Bijgevolg zal dit verdrag voor elk Lid van kracht zijn twaalf maanden na de datum waarop de registratie van de bekrachtiging zal hebben plaatsgevonden.
 Art.    40 . 1. Ieder lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd, kan het opzeggen na afloop van een termijn van tien jaar na de datum waarop het Verdrag voor het eerst in werking is getreden, door middel van een aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau gerichte en door hem geregistreerde verklaring. De opzegging wordt eerst van kracht een jaar na de datum waarop zij is geregistreerd.
2. Ieder Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd en binnen een jaar na afloop van de termijn van tien jaren als bedoeld in het vorig lid geen gebruik maakt van de bevoegdheid tot opzegging bedoeld in dit artikel, zal voor een nieuwe termijn van tien jaren gebonden zijn en zal daarna dit Verdrag kunnen opzeggen na afloop van elke termijn van tien jaren op de voorwaarden, voorzien in dit artikel.
 Art.    41 . 1. De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau zal alle Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie in kennis stellen van de registratie van alle bekrachtigingen en opzeggingen welke hem door de Leden van de Organisatie zijn medegedeeld.
2. Bij de kennisgeving aan de Leden van de Organisatie van de tweede aan hem medegedeelde bekrachtiging, zal de Directeur-Generaal de aandacht vestigen van de Leden van de Organisatie op de datum waarop dit Verdrag in werking zal treden.
 Art.    42 . De directeur-generaal van het Internationaal Arbeidsbureau zal aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, ter registratie, in overeenstemming met artikel 102 van het Handvest der Verenigde Naties, de volledige bijzonderheden mededelen omtrent alle bekrachtigingen en opzeggingen die hij overeenkomstig de bepalingen van de voorgaande artikelen zal hebben geregistreerd.
 Art.    43 . De Raad van Beheer van het Internationaal Arbeidsbureau zal, telkens wanneer hij dat noodzakelijk zal achten, aan de Algemene Conferentie verslag uitbrengen over de toepassing van dit Verdrag en de Raad zal onderzoeken of het wenselijk is een gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag op de agenda van de Conferentie te plaatsen
 Art.    44 . 1. Indien de Conferentie een nieuw Verdrag zou aannemen, houdende gehele of gedeeltelijke herziening van dit Verdrag, tenzij het nieuwe Verdrag anders bepaalt :
(a) zou de bekrachtiging door een Lid van het nieuwe verdrag, houdende herziening, ipso iure onmiddellijke opzegging brengen van het onderhavige Verdrag mede, niettegenstaande het bepaalde in artikel 40 van dit Verdrag, onder voorbehoud evenwel, dat het nieuwe verdrag, houdende herziening, van kracht is geworden;
(b) zou dit verdrag, vanaf de datum van de inwerkingtreding van het nieuwe verdrag houdende herziening, niet meer kunnen geratificeerd worden door de Leden .
2. Dit verdrag zou in elk geval in zijn vorm van kracht blijven voor de Leden die het geratificeerd zouden hebben en die het verdrag houdende herziening niet zouden ratificeren .
 Art.    45 . De Franse en de Engelse tekst van dit Verdrag zijn gelijkelijk gezaghebbend.
 BIJLAGE.
 Art.  N. INTERNATIONAAL CLASSIFICATIEMODEL, PER INDUSTRIE, VAN ALLE TAKKEN VAN ECONOMISCHE ACTIVITEIT - (Herzien in 1969) - Nomenclatuur van de takken, categorieën en klassen

 Categorieën  Klasse    Tak 1. - Landbouw, jacht, bosbouw en visvangst 11    Landbouw en jacht.   111  Landbouwproductie en veeteelt.   112  Bijbehorende activiteiten van de landbouw.   113  Jacht, vangst en het uitzetten van wild. 12    Bosbouw en bosexploitatie.   121  Bosbouw.   122  Bosexploitatie. 13  30  Visvangst.       Tak 2. - Extractieve industrieën 21  210  Winning van steenkool. 22  220  Productie van ruwe aardolie en aardgas. 23  230  Winning van metaalhoudende mineralen. 29  290  Winning van andere mineralen.       Tak 3. - Fabrieksindustrieën 31    Fabricatie van voedingsproducten, dranken en tabak.   311-312  Voedingsindustrieën.   313  Fabricatie van dranken.   314  Tabaksindustrie. 32    Textiel-, kleding- en lederindustrieën.   321  Textielindustrie.   322  Fabricatie van kledingartikelen, exclusief schoenen.   323  Industrie van leder, lederartikelen en artikelen in ledervervangers, en bont, exclusief schoenen en en kledingartikelen.   324  Fabricatie van schoenen, exclusief schoenen in gevulkaniseerd of gegoten rubber en schoenen in plastiek. 33    Houtindustrie en fabricatie van houtwerken, met inbegrip van meubels.   331  Houtindustrieën en fabricatie van houtwerken en kurkwerken, exclusief meubels.   332  Fabricatie van meubels en accessoires, exclusief meubels en accessoires die hoofdzakelijk uit metaal gemaakt zijn. 34    Fabricatie van papier en papierartikelen; drukkerij en uitgave.   341  Fabricatie van papier en papierartikelen.   342  Drukkerij, uitgave en bijbehorende industrieën. 35    Chemische industrie en fabricatie van chemische producten, van derivaten van olie en steenkool, en rubberwerken en werken in plastiek.   351  Chemie-industrie.   352  Fabricatie van andere chemische producten.   353  Olieraffinaderijen.   354  Fabricatie van diverse derivaten van olie en steenkool.   355  Rubberindustrie.   356  Fabricatie van plastieken werken niet elders geclassificeerd. 36    Fabricatie van niet metalen mineraalproducten, exclusief derivaten van olie en steenkool.   361  Fabricatie van zandsteen, porselein en aardewerken.   362  Glasindustrie.   369  Fabricatie van andere niet metalen mineraalproducten. 37    Basis metaalindustrie.   371  Staalindustrie en de eerste verwerking van gietijzer, ijzer en staal.   372  Productie en eerste verwerking van niet ijzerhoudende metalen. 38    Fabricatie van metaalwerken, van machines en van materiaal.   381  Fabricatie van metaalwerken, exclusief machines en materiaal.   382  Constructie van machines, exclusief elektrische machines.   383  Fabricatie van elektrische machines, apparaten en benodigdheden.   384  Constructie van transportmateriaal.   385  Fabricatie van medisch en chirurgisch materiaal, precisie-instrumenten, metings- en controleapparaten, niet elders geclassificeerd, fotografisch materiaal en optische instrumenten. 39  390  Andere fabrieksindustrieën.       Tak 4. - Elektriciteit, gas en water. 41  410  Elektriciteit, gas en stoom. 42  420  Installaties van waterdistributie en openbare distributie van water.       Tak 5. - Gebouw en openbare werken 50  500  Gebouwen en openbare werken.       Tak 6. - Groot- en kleinhandel; restaurants en hotels 61  610  Groothandel. 62  620  Kleinhandel. 63    Restaurants en hotels.   631  Restaurants en drankgelegenheden.   632  Hotels, gemeubileerde hotels en analoge etablissementen; campingterreinen.       Tak 7. - Transport, opslag en mededelingen 71    Transport en opslag.   711  Transport ter land.   712  Transport over het water.   713  Luchttransport.   719  Ondersteunende vervoersdiensten. 72  720  Mededelingen.       Tak 8. - Bank, verzekeringen, zaken in onroerende goederen en geleverde diensten aan de ondernemingen 81  810  Financiële instellingen. 82  820  Verzekeringen. 83    Zaken in onroerende goederen en geleverde diensten aan de ondernemingen.   831  Zaken in onroerende goederen.   832  Geleverde diensten aan ondernemingen, exclusief de huur van machines en materiaal.   833  Huur van machines en materiaal.       Tak 9. - Diensten geleverd aan de gemeenschap, maatschappelijke diensten en eigen diensten 91  910  Openbaar bestuur en Landsverdediging. 92  920  Gezondheidsdiensten en analoge diensten. 93    Maatschappelijke diensten en samenhangende diensten geleverd aan de gemeenschap.   931  Onderwijs.   932  Wetenschappelijke instituten en onderzoekscentra.   933  Medische diensten, tandheelkundige diensten en andere gezondheidsdiensten, en veterinaire diensten.   934  Maatschappelijk werk.   935  Handelsverenigingen, beroepsverenigingen en vakbondsverenigingen.   939  Andere maatschappelijke diensten en samenhangende diensten geleverd aan de gemeenschap. 94    Recreatieve diensten en bijbehorende culturele diensten.   941  Cinematografische films en andere recreatieve diensten.   942  Bibliotheken, musea, botanische tuinen en dierentuinen en andere culturele diensten niet elders geclassificeerd.   949  Vermaak en recreatieve diensten niet elders geclassificeerd. 95    Geleverde diensten aan particulieren en gezinnen.   951  Reparatiediensten niet elders geclassificeerd.   952  Wasserij, stomerij.   953  Huishoudelijke diensten.   959  Diverse eigen diensten. 96  960  Internationale organisaties en andere extraterritoriale instellingen.       Tak 0. - Slecht toegewezen activiteiten 0  000  Slecht toegewezen activiteiten.


text:
Artikel   M. Op 8 oktober 2010 heeft het Koninkrijk België voormeld Verdrag opgezegd.
De opzegging zal uitwerking hebben vanaf 9 april 2011.


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Zwitserland : 28 november 1974 (inwerkingtreding : 29 december 1974).
Verklaring betreffende artikel 4 :
De Zwitserse Bondsraad verklaart dat de bepalingen van lid 2, letter a, van artikel 4 van de Overeenkomst niet toepasselijk zijn op Zwitserse onderdanen die wegens een zware misdaad tegen de Staat, de landsverdediging of de weerkracht van het land in Zwitserland vervolgd worden of veroordeeld zijn.


text:
Artikel    1 . <Opgeheven door V 30-12-1981>.
 Art.    2 . De personen van Nederlandse nationaliteit, die aan de verzekeringen, ingesteld bij de Belgische wet van 17 juli 1963 betreffende de overzeese sociale zekerheid (Belgisch Staatsblad van 8 januari 1964, nr. 6) hebben deelgenomen, alsmede hun nagelaten betrekkingen van Nederlandse nationaliteit, genieten de in hoofdstuk VI van de wet voorzien aanpassing van de uitkeringen aan de ontwikkeling van de kosten van levensonderhoud, op voorwaarde dat de verzekerde gedurende alle tijdvakken van deelneming aan de verzekering bijdragen heeft gestort, die een bestemming overeenkomstig artikel 17 of artikel 18 onder a van de wet ontvingen.
 Art.    3 . 1. De personen van Nederlandse nationaliteit, die bijdragen hebben gestort die een bestemming overeenkomstig artikel 18, onder b van de Belgische wet van 17 juli 1963 ontvingen, kunnen teneinde in het genot van de voordelen, bedoeld in artikel 2 van deze Overeenkomst, te komen, hun rekening over de tijdvakken, liggende vóór 1 juli 1969, bijpassen door het storten van aanvullende bijdragen tot het Solidariteits- en perequatiefonds.
2. De nagelaten betrekkingen van Nederlandse nationaliteit van de hiervoren aangewezen personen, die vóór 1 juli 1969 overleden zijn, kunnen eveneens de in het eerste lid bedoelde stortingen verrichten.
3. Het genot van het bepaalde artikel 2 van deze Overeenkomst gaat in op de eerste dag van de maand, volgend op die waarin de aanvullende bijdragen volledig gestort zijn.
 Art.    4 . 1. Wanneer een persoon van Belgische nationaliteit arbeid in loondienst heeft verricht in het voormalige, Nederlandsch-Indië, vóór 21 september 1962 in westelijk Nieuw Guinea, dan wel vóór 29 december 1954 in Suriname of de Nederlandse Antillen, geniet hij, alsmede zijn nagelaten betrekkingen, ongeacht de verblijfplaats, ten laste van de bevoegde Nederlandse organen :
a) van de leeftijd van 65 jaar af een ouderdomspensioen, bedragende 2 pct. van het volle ouderdomspensioen, voorzien in de Nederlandse wet van 31 mei 1956 inzake een algemene ouderdomsverzekering (Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden, nr. 281) per jaar tewerkstelling in de genoemde gebieden, vakanties inbegrepen;
b) de uitkeringen, voorzien in de Nederlandse wet van 9 april 1959 inzake een algemene weduwen- en wezenverzekering (Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden, nr. 139), wanneer de werknemer overleden is gedurende een tijdvak van tewerkstelling in die gebieden, gedurende een tijdvak van een daarmede in verband staande vakantie of na afloop van deze tijdvakken, doch in dit geval ten belope van 2 pct. van die uitkeringen per jaar tewerkstelling in de genoemde gebieden, vakantie inbegrepen.
2. De in dit artikel voorzien uitkeringen worden slechts uitbetaald, indien en voor zover zij meer bedragen dan hetgeen door of vanwege de onderneming die de werknemers in de in het eerste lid van dit artikel bedoelde gebieden tewerkgesteld heeft, als pensioen is toegezegd ter zake van de in deze gebieden verrichte arbeid.
 Art.    5 . 1. De ondernemingen met een zetel in Nederland, die op het grondgebied van voormalig Belgisch-Congo of Ruanda-Urundi een of meer werknemers van Belgische of Nederlandse nationaliteit te werk stellen zijn van 1 januari 1966 af verplicht voor deze werknemers, dezelfde patronale solidariteitsbijdragen te storten als die welke door de Belgische wet van 17 juli 1963 aan de in België gevestigde ondernemingen zijn opgelegd uit hoofde van hun in die gebieden tewerkgestelde werknemers.
2. De invordering van deze bijdragen geschiedt door de organen, aangewezen door de bevoegde autoriteit, bedoeld in artikel 8 van deze Overeenkomst. Deze organen zullen handelen in naam en voor de rekening van de Dienst voor de overzeese sociale zekerheid, belast met de invordering van de bijdragen die krachtens de in het eerste lid van dit artikel genoemde wettelijke bepalingen verschuldigd zijn, met overeenkomstig toepassing van de regelen, die gelden voor de invordering van de aan deze organen verschuldigde bijdragen.
 Art.    6 . Geen beroep op deze Overeenkomst mag worden gedaan om voordelen te verkrijgen, die hierin niet uitdrukkelijk voorzien zijn.
 Art.    7 . 1. De bevoegde autoriteiten van de Overeenkomstsluitende Partijen stellen in een administratief akkoord de uitvoeringsmaatregelen van deze Overeenkomst vast.
2. Zij houden elkaar op de hoogte van de wijzigingen vermeld in de wetten of reglementen betreffende de in deze Overeenkomst bedoelde regelingen zijn aangebracht.
 Art.    8 . Voor ieder der Overeenkomstsluitende Partijen worden als bevoegde autoriteit in de zin van deze Overeenkomst beschouwd : de Ministers, die ieder voor wat hem betreft, met de uitvoering van de in deze Overeenkomst vermelde regelingen belast zijn.
 Art.    9 . Alle geschillen betreffende de uitlegging of toepassing van deze Overeenkomst die niet in gemeen overleg tussen de in artikel 8 bedoelde Ministers kunnen worden geregeld, worden langs diplomatieke weg tot een oplossing gebracht.
 Art.    10 . Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, is deze Overeenkomst alleen van toepassing op het in Europa gelegen grondgebied van het Koninkrijk.
 Art.    11 . De aanvraag om toekenning van een uitkering, als bedoeld in artikel 4 van deze Overeenkomst, ter zake van een gebeurtenis, die plaatsvond vóór de inwerkingtreding van deze Overeenkomst, moet worden ingediend binnen een termijn van twee jaren te rekenen van de dag van haar inwerkingtreding. Wordt de aanvraag ingediend na het verstrijken van deze termijn, dan wordt het recht op uitkering verkregen te rekenen van de eerste dag van de maand, volgende op de dag van indiening.
 Art.    12 . Deze Overeenkomst treedt in werking, met terugwerkende kracht te rekenen van 1 januari 1966 af, op de dag waarop de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden de Regering van het Koninkrijk België ervan in kennis stelt dat de in Nederland grondwettelijk vereiste formaliteiten zijn vervuld.
 Art.  13. Deze Overeenkomst geldt voor onbepaalde tijd. Elk der beide Overeenkomstsluitende Partijen kan haar uiterlijk drie maanden voor het eind van een kalenderjaar opzeggen, in welk geval de Overeenkomst met ingang van het eerstvolgende kalenderjaar ophoudt van kracht te zijn.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd door hun respectieve Regeringen, deze Overeenkomst hebben ondertekend.


text:
Artikel    1 . 1. De personen op wie deze Overeenkomst toepasselijk is zijn :
(a) de gemachtigden van de Verdragsluitende Partijen, evenals de raadsleden en advocaten die hun bijstand verlenen;
(b) iedere persoon die deelneemt aan de procedure ingesteld voor de Commissie krachtens artikel 25 van het Verdrag, hetzij in zijn eigen naam, hetzij als vertegenwoordiger van een van de in bedoeld artikel 25 opgesomde verzoekers;
(c) de advocaten, pleitbezorgers of professoren in het recht die deelnemen aan de procedure ten einde een van de in (b) hiervoren opgesomde personen bij te staan;
(d) de personen die door de afgevaardigden van de Commissie gekozen worden om hen in de procedure voor het Hof bij te staan;
(e) de getuigen, deskundigen, evenals de andere personen die door de Commissie of door het Hof worden opgeroepen om deel te nemen aan de procedure voor de Commissie of voor het Hof.
2. Voor de toepassing van deze Overeenkomst betekenen de termen " Commissie " en " Hof " eveneens een Sub-Commissie, een Kamer of leden van die twee organen, handelend in de uitoefening van het ambt dat hun naar gelang van het geval door het Verdrag of door de Reglementen van de Commissie of van het Hof is opgedragen; de uitdrukking " deelnemen aan de procedure " betekent eveneens iedere voorafgaande mededeling strekkend tot de indiening van een verzoekschrift gericht tegen een Staat die het recht op individueel beroep volgens artikel 25 van het Verdrag heeft erkend.
3. Wanneer gedurende de uitoefening door het Comité van Ministers van de functies die eraan zijn toegekend met toepassing van artikel 32 van het Verdrag, een persoon bedoeld in het eerste lid van dit artikel geroepen werd om te verschijnen voor dat Comité of er geschreven verklaringen aan voor te leggen, dan zijn de bepalingen van deze Overeenkomst mede van toepassing op die persoon.
 Art.    2 . 1. De personen bedoeld in het eerse lid van artikel 1 van deze Overeenkomst genieten immuniteit van rechtsmacht ten aanzien van hun verklaringen die zij mondeling of schriftelijk aan de Commissie of aan het Hof doen, evenals ten aanzien van de stukken die zij hun voorleggen.
2. De immuniteit vindt geen toepassing wat betreft enige volledige of gedeeltelijke mededeling buiten de Commissie of het Hof, door of voor rekening van een persoon die de immuniteit geniet krachtens het voorgaande lid, van verklaringen afgelegd of stukken voorgelegd door die persoon voor de Commissie of voor het Hof.
 Art.    3 . 1. De Verdragsluitende Partijen zullen het recht van de in paragraaf 1 van artikel 1 van deze Overeenkomst bedoelde personen om vrij met de Commissie en met het Hof in correspondentie te treden, eerbiedigen.
2. Wat de gedetineerde personen betreft, houdt dit recht inzonderheid in dat :
(a) hun briefwisseling, wanneer zij door de bevoegde overheden wordt gecontroleerd, evenwel zonder overdreven uitstel en zonder wijziging wordt overgemaakt en hun overhandigd;
(b) die personen niet het voorwerp kunnen zijn van een tuchtmaatregel wegens een mededeling overgezonden aan de Commissie of aan het Hof langs de gewone weg;
(c) die personen het recht hebben met betrekking tot een verzoekschrift aan de Commissie of enige procedure die daaruit voortvloeit, met een raadsman, die toegelaten is om te pleiten voor de rechtbanken van het land waar zij worden gedetineerd, te corresponderen en zich met hem te onderhouden zonder door enig ander persoon te worden gehoord.
3. Bij de toepassing van de voorgaande paragrafen mag geen andere inmenging van een openbare overheid bestaan dan voor zover die inmenging bepaald is bij de wet en zij een maatregel uitmaakt die in een democratische maatschappij noodzakelijk is voor de nationale veiligheid, het opsporen en het vervolgen van een strafbare handeling of de bescherming van de gezondheid.
 Art.    4 . 1. (a) De Verdragsluitende Partijen verbinden zich om de in het eerste lid van artikel 1 van deze Overeenkomst bedoelde personen wier aanwezigheid vooraf door de Commissie of door het Hof is toegelaten, niet te verhinderen zich te verplaatsen of vrij te reizen om de procedure voor de Commissie of het Hof bij te wonen en ervan terug te keren.
(b) Geen enkele andere beperking kan worden opgelegd ten aanzien van die bewegingen en verplaatsingen dan die welke, door de wet bepaald, in een democratische gemeenschap noodzakelijke maatregelen uitmaken in het belang van de nationale veiligheid, de openbare veiligheid, ter handhaving van de openbare orde, ter voorkoming van strafbare handelingen, ter bescherming van de gezondheid of van de goede zeden, of ter bescherming van de rechten en vrijheden van anderen.
2. (a) In de landen waar zij doorreizen en in het land waar de procedure plaats heeft, mogen die personen niet worden vervolgd, noch gedetineerd, noch onderworpen aan enige andere beperking van hun individuele vrijheid, om reden van feiten of veroordelingen die dateren van vóór het begin van de reis.
(b) Iedere Verdragsluitende Partij mag op het ogenblik van de ondertekening of de bekrachtiging van deze Overeenkomst, verklaren dat de bepalingen van dit lid niet van toepassing zijn op zijn eigen onderdanen. Een dergelijke verklaring kan op elk ogenblik worden ingetrokken door kennisgeving gericht aan de Secretaris-generaal van de Raad van Europa.
3. De Verdragsluitende Partijen verbinden zich om die personen op hun grondgebied te laten terugkeren wanneer zij er een reis zijn begonnen.
4. De bepalingen van het eerste en het tweede lid van dit artikel houden op van toepassing te zijn wanneer de betrokken persoon gedurende vijftien opeenvolgende dagen nadat zijn aanwezigheid niet meer door de Commissie of door het Hof was verlangd de mogelijkheid heeft gehad, terug te keren naar het land waar zijn reis is begonnen.
5. In geval van conflict tussen de verplichtingen die voor een Verdragsluitende Partij voortvloeien uit het tweede lid van dit artikel en die welke voortvloeien uit een Overeenkomst van de Raad van Europa of uit een uitleveringsverdrag of een ander verdrag met betrekking tot wederzijdse rechtshulp in strafzaken gesloten met andere Verdragsluitende Partijen, hebben de bepalingen van het tweede lid van dit artikel voorrang.
 Art.    5 . 1. De immuniteiten en faciliteiten worden toegekend aan de in het eerste lid van artikel 1 van deze Overeenkomst bedoelde personen enkel met het oog op hun vrijheid van spreken en de noodzakelijke onafhankelijkheid voor de vervulling van hun ambt, taak of verplichting, of voor de uitoefening van hun rechten voor de Commissie of voor het Hof.
2. (a) De Commissie of het Hof, naar gelang van het geval, zijn alleen bevoegd om de gehele of gedeeltelijke opheffing van de in het eerste lid van artikel 2 van deze Overeenkomst bedoelde immuniteit uit te spreken; ze hebben niet alleen het recht, maar ook de plicht de immuniteit op te heffen in al de gevallen waarin deze naar hun oordeel de loop van het recht kan hinderen of waarin de volledige of gedeeltelijke opheffing niet schadelijk zou zijn voor het doel dat in het eerste lid van dit artikel is bepaald.
(b) De immuniteit kan door de Commissie of door het Hof worden opgeheven, hetzij ambtshalve, hetzij op verzoek gericht aan de Secretaris-generaal van de Raad van Europa door een Verdragsluitende Partij of een belanghebbende persoon.
(c) Beslissingen waarbij de immuniteit wordt opgeheven of die opheffing wordt geweigerd zijn met redenen omkleed.
3. Indien een Verdragsluitende Partij verklaart dat de opheffing van de immuniteit bedoeld in het eerste lid van artikel 2 van deze Overeenkomst noodzakelijk is voor de vervolging wegens aanslag op de nationale veiligheid, moet de Commissie of het Hof de immuniteit opheffen in de mate als nader bepaald in de verklaring.
4. In geval van ontdekking van een feit dat van die aard is dat het een beslissende invloed kan hebben en dat, ten tijde van de beslissing tot weigering van opheffing van immuniteit, aan de aanvrager onbekend was, kan deze een nieuwe aanvraag bij de Commissie of bij het Hof aanhangig maken.
 Art.    6 . Geen enkele bepaling van deze Overeenkomst zal worden geïnterpreteerd als inhoudende een beperking of een afwijking van de verplichtingen die de Verdragsluitende Partijen krachtens het Verdrag hebben aanvaard.
 Art.    7 . 1. Deze Overeenkomst staat open voor ondertekening door de Staten leden van de Raad van Europa die Partij kunnen worden bij de Overeenkomst door :
(a) ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding;
(b) ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding, gevolgd door bekrachtiging of aanvaarding.
2. De akten van bekrachtiging of van aanvaarding zullen worden neergelegd bij de Secretaris-generaal van de Raad van Europa.
 Art.    8 . 1. Deze Overeenkomst treedt in werking één maand na de datum waarop vijf Staten leden van de Raad Partij zijn geworden bij de Overeenkomst overeenkomstig de bepalingen van artikel 7.
2. Voor iedere Lidstaat die ze later zal ondertekenen zonder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding of ze zal bekrachtigen of aanvaarden, treedt de Overeenkomst in werking één maand na de datum van ondertekening of van neerlegging van de akten van bekrachtiging of van aanvaarding.
 Art.    9 . 1. Iedere Verdragsluitende Partij kan op het ogenblik van de ondertekening of op het ogenblik van de neerlegging van haar akte van bekrachtiging of van aanvaarding, het gebied of de gebieden aanwijzen waarop deze Overeenkomst van toepassing zal zijn.
2. Iedere Verdragsluitende Partij kan op het ogenblik van de neerlegging van haar akte van bekrachtiging of van aanvaarding, of op ieder later ogenblik, de toepassing van deze Overeenkomst door een verklaring gericht aan de Secretaris-generaal van de Raad van Europa, uitbreiden tot ieder gebied aangewezen in de verklaring en voor welks internationale betrekkingen zij verantwoordelijk is of voor hetwelk zij gemachtigd is om verbintenissen aan te gaan.
3. Iedere verklaring gedaan krachtens de voorgaande paragraaf, kan worden ingetrokken wat betreft enig gebied aangewezen in die verklaring, op de voorwaarden gesteld in artikel 10 van deze Overeenkomst.
 Art.    10 . 1. Deze Overeenkomst blijft van kracht zonder beperking van duur.
2. Iedere Verdragsluitende Partij kan, wat haar betreft, deze Overeenkomst opzeggen door een kennisgeving aan de Secretaris-generaal van de Raad van Europa.
3. De opzegging heeft uitwerking zes maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-generaal. Een dergelijke opzegging kan evenwel niet tot gevolg hebben dat de betrokken Vedragsluitende Partij wordt bevrijd van enige verplichting die krachtens deze Overeenkomst had kunnen ontstaan ten aanzien van enige in het eerste lid van artikel 1 bedoelde persoon.
 Art.    11 . De Secretaris-generaal van de Raad van Europa geeft kennis aan de Staten leden van de Raad :
(a) van iedere ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding;
(b) van iedere ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging of aanvaarding;
(c) van de neerlegging van iedere akte van bekrachtiging of van aanvaarding;
(d) van iedere datum van inwerkingtreding van deze Overeenkomst, overeenkomstig artikel 8;
(e) van iedere verklaring ontvangen met toepassing van de bepalingen van het tweede lid van artikel 4 en van het tweede en het derde lid van artikel 9;
(f) van iedere kennisgeving van intrekking van een verklaring met toepassing van de bepalingen van het tweede lid van artikel 4 en van iedere kennisgeving ontvangen met toepassing van de bepalingen van artikel 10 en van de datum waarop iedere opzegging uitwerking heeft.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Lijst der Staten die een bekrachtigingsoorkonde hebben neergelegd :
LANDEN

BEKRACHTIGING
 (B)

 INWERKING

ZIE CN-NUMME

 AANVAARDING

(A)

TREDING
---------------------------------------------------------------------------
BELGIE

 16.03.1971

 (B)

 17.04.1971
CYPRUS

 13.11.1970

 (B)

 17.04.1971
DENEMARKEN

 07.03.1984

 (B)

 08.04.1984
 %%1969-05-06/3
DUITSLAND (Bondsrep.)

03.04.1978

 (B)

 04.05.1978
 %%1969-05-06/3
FRANKRIJK

27.02.1984

 (B)

 28.03.1984
 %%1969-05-06/3
IERLAND

09.11.1971

 (B)

 10.12.1971
 %%1969-05-06/3
LIECHTENSTEIN

26.01.1984

 (B)

 27.02.1984
 %%1969-05-06/3
LUXEMBURG

10.09.1970

 (B)

 17.04.1971
MALTA

30.04.1971

 (B)

 31.05.1971
 %%1969-05-06/3
NEDERLAND

28.01.1972

 (A)

 29.02.1972
 %%1969-05-06/3

 Met inbegrip van Suriname en de Nederlandse Antillen.
NOORWEGEN

01.07.1970

 (B)

 17.04.1971
OOSTENRIJK

 17.07.1981

 (B)

 18.08.1981
 %%1969-05-06/3
PORTUGAL

 23.07.1981

 (B)

 24.08.1981
 %%1969-05-06/3
VERENIGD KONINKRIJK

24.02.1971

 (B)

 17.04.1971
ZWEDEN
ZWITSERLAND

28.11.1974

 (B)

 29.12.1974
 %%1969-05-06/3
 Art.  N2. Overeenkomstig haar artikel 8, zal deze Overeenkomst op 17 april 1971 in werking treden.


text:
Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Liechtenstein : 26 januari 1984 (inwerkingtreding : 27 februari 1984).
De bekrachtigingsoorkonde bevat de volgende verklaring :
" Het Vorstendom Liechtenstein zal het bepaalde in het tweede lid, alinea a), van artikel 4 van deze Overeenkomst niet toepassen op Liechtensteinse onderdanen. "
Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Frankrijk : 27 februari 1984 (inwerkingtreding : 28 maart 1984).
De bekrachtigingsoorkonde bevat de volgende verklaring :
" 1. De Regering van de Franse Republiek verklaart dat zij het eerste lid, a), van artikel 4 uitlegt als zijnde niet van toepassing op gedetineerden.
2. Voor de toepassing van het eerste lid van artikel 4 dienen de in het eerste lid van artikel 1 van de Overeenkomst bedoelde buitenlandse onderdanen in het bezit te zijn van de voor de binnenkomst in Frankrijk vereiste reisdocumenten en zo nodig het vereiste visum aan te vragen. Bovendien dienen vreemdelingen die uit het Franse grondgebied zijn gezet, " een visa spécial " aan te vragen.
Deze visums worden zo spoedig mogelijk door de bevoegde Franse consulaire vertegenwoordigers afgegeven, onder voorbehoud van het bepaalde in het eerste lid, b), van artikel 4 van de Overeenkomst.
3. De Regering van de Franse Republiek verklaart dat, rekening houdend met de bewoordingen van het vierde lid van artikel 4, zij het tweede lid, a), van dit artikel uitlegt als zijnde niet van toepassing op het Franse grondgebied, op personen die gewoonlijk in Frankrijk verblijven. "
Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Denemarken : 7 maart 1984 (inwerkingtreding : 8 april 1984).


text: Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Portugal : 23 juli 1981 (inwerkingtreding : 24 augustus 1981).