text:
TITEL I.  - ERKENNING VAN RECHTERLIJKE BESLISSINGEN.
 Artikel    1 . (1) De in burgerlijke zaken of handelszaken door de rechtbanken van een van beide Staten gewezen rechterlijke beslissingen, waarbij de rechten van partijen definitief zijn vastgesteld, ongeacht de rechtsmiddelen die nog zouden openstaan, worden in de andere Staat erkend tenzij een van de in artikel 2 opgegeven gronden tot weigering voorhanden is. Erkend worden evenwel de voorlopige beslissingen houdende veroordeling tot het betalen van een geldsom. Door de erkenning wordt aan de beslissingen het gezag toegekend dat ze in het Land, waar ze gewezen werden, bezitten.
(2) Rechterlijke beslissingen in de zin van de paragraaf (1) van dit artikel omvatten eveneens de door een strafgerecht met betrekking tot burgerlijke zaken of handelszaken gewezen beslissingen.
(3) Onder beslissingen in de zin van onderhavige Overeenkomst worden verstaan alle beslissingen gewezen in zake van eigenlijke of vrijwillige rechtspraak, welke naam zij ook dragen, arresten, vonnissen, beschikkingen, bevelen tot tenuitvoerlegging, daarin begrepen die waarbij het bedrag van de proceskosten later wordt vastgesteld.
(4) Van de toepassing van onderhavige Overeenkomst zijn de beslissingen gewezen inzake faillissement of gerechtelijk akkoord evenwel uitgesloten.
 Art.    2 . (1) De erkenning mag niet geweigerd worden :
1° tenzij ze strijdig is met de openbare orde van de Staat waar zij wordt ingeroepen;
2° tenzij, in geval van bij verstek gewezen beslissing, de akte tot inleiding van het geding aan de verweerder niet werd medegedeeld overeenkomstig de wetgeving van de Staat waar zij werd gewezen; de erkenning mag eveneens geweigerd worden indien de verweerder bewijst dat hij de oproeping om te verschijnen niet heeft ontvangen of dat hij ze niet tijdig genoeg heeft ontvangen om er gevolg aan te geven;
3° tenzij de rechtbanken van de Staat waar de beslissing gewezen werd zich naar luid van deze Overeenkomst niet bevoegd hebben verklaard.
(2) De erkenning mag niet worden geweigerd om die reden alleen dat de rechtbank die de beslissing heeft gewezen, volgens de regels van haar internationaal privaatrecht andere wetten heeft toegepast dan die, welke van toepassing zouden geweest zijn volgens de regels van het internationaal privaatrecht van de Staat waar de beslissing is ingeroepen. Die erkenning mag echter geweigerd worden indien de beslissing betrekking heeft op de staat, de handelingsbekwaamheid of op een erfrecht van een onderdaan van de Staat waar de beslissing wordt ingeroepen of op een verklaring van afwezigheid of van overlijden van zulk onderdaan, tenzij de beslissing hetzelfde gevolg zou gehad hebben indien de regels van het internationaal privaatrecht van de Staat waar ze wordt ingeroepen, toepassing gevonden hadden.
 Art.    3 . (1) In alle zaken, behoudens die betreffende de staat of de handelingsbekwaamheid van de personen, zijn de rechtbanken van de Staat waar de beslissing gewezen werd, bevoegd in de zin van artikel 2, paragraaf (1), 3° :
1° wanneer op de datum waarop het geding is ingeleid, de verweerder volgens de wet van de Staat waar de beslissing gewezen werd, op het grondgebied van die Staat zijn woonplaats of zijn gewone verblijfplaats had, voor zover hij niet in dit laatste geval, zijn woonplaats in de andere Staat had;
2° wanneer de verweerder zich door een overeenkomst onderworpen heeft aan de bevoegdheid van de rechtbanken van de Staat waar de beslissing gewezen werd, behoudens de uitzonderingen die door de Staat, waar de beslissing gewezen werd, gevestigd werden; voor zulke overeenkomst is vereist dat de ene partij een schriftelijke verklaring aflegt en dat de andere deze aanvaardt of, indien het een mondelinge overeenkomst betreft dat een schriftelijke bevestiging voorhanden is die niet werd betwist;
3° wanneer de verweerder verweer ten gronde heeft voorgedragen zonder de bevoegdheid af te wijzen van de rechtbanken van de Staat waar de beslissing gewezen werd;
4° wanneer in de Staat, waar de beslissing werd gewezen, de verweerder gedagvaard werd in de plaats waar zijn handels- of nijverheidsinstelling, een bijkantoor of een agentschap daarvan gevestigd is, voor betwistingen in verband met de exploitatie van bedoelde instelling, bijkantoor of agentschap;
5° wanneer de contractuele zaken de betwisting vóór de rechter van de Staat, waar de verbintenis is uitgevoerd of moest worden uitgevoerd, werd gebracht;
6° wanneer de vordering gegrond is op een strafbaar feit of op een feit dat door de interne wetgeving van de Staat waar de beslissing werd gewezen als een oneigenlijk misdrijf wordt beschouwd en het feit op het grondgebied van die Staat werd gepleegd;
7° wanneer de vordering betrekking heeft op een zakelijk recht of een onroerend goed gelegen op het grondgebied van de Staat, waar de beslissing werd gewezen;
8° wanneer de vordering betrekking heeft op een geschil inzake erfopvolging en de overledene zijn laatste woonplaats heeft gehad op het grondgebied van de Staat, waar de beslissing werd gewezen, ongeacht of de nalatenschap bestaat uit roerende of onroerende goederen;
9° wanneer de verweerder noch zijn woonplaats noch zijn gewone verblijfplaats had op het grondgebied van een van beide Staten op het tijdstip waarop het geding werd ingeleid, maar goederen had op het grondgebied van de Staat waar de beslissing werd gewezen;
10° in geval van eis in reconventie of van eis tot vrijwaring, wanneer de rechtbank overeenkomstig onderhavige Overeenkomst bevoegd geacht is om van de hoofdeis kennis te nemen.
Ten aanzien van de eis tot vrijwaring wordt de rechtbank niet bevoegd geacht, wanneer er tussen de borg en de gevrijwaarde een overeenkomst is gesloten waardoor aan een ander gerecht bevoegdheid wordt toegekend eveneens wat de eis tot vrijwaring betreft.
(2) De rechtbanken van de Staat waar de beslissing werd gewezen moeten evenwel niet bevoegd worden geacht in de zin van artikel 2, paragraaf (1), 3°, wanneer volgens het recht van de Staat waar de beslissing wordt ingeroepen de rechtbanken van die Staat uitsluitend bevoegd zijn om kennis te nemen van de vordering die tot de beslissing heeft geleid.
 Art.    4 . (1) In alle zaken betreffende staat en handelingsbekwaamheid van een onderdaan van een van beide Staten, worden de rechtbanken van de Staat waar de beslissing werd gewezen bevoegd geacht in de zin van artikel 2, paragraaf (1), 3°, indien de verweerder op het tijdstip waarop het geding werd ingesteld, de nationaliteit van bedoelde Staat bezat of indien hij er zijn woonplaats of zijn gewone verblijfplaats had.
(2) Verder worden ze, maar dan alleen in zaken betreffende huwelijk, echtscheiding of scheiding van tafel en bed, bevoegd geacht, wanneer een van beide procespartijen onderdaan was van een van beide Staten en ingeval beide partijen hun laatste gemeenschappelijke verblijfplaats hadden op het grondgebied van de Staat waar de beslissing gewezen werd en zo de eisen op het tijdstip waarop het geding werd ingesteld zijn gewone verblijfplaats had op het grondgebied van die Staat.
 Art.    5 . (1) De op het grondgebied van een van beide Staten gewezen beslissing, waarvan de erkenning wordt ingeroepen op het grondgebied van de andere Staat, mag aan geen ander onderzoek worden onderworpen dan aan dat betreffende de voorwaarden opgesomd in artikel 2 van onderhavige Overeenkomst. Wanneer de rechtbank van de Staat waar de beslissing wordt ingeroepen onderzoekt of aan de voorwaarde gesteld in artikel 2, paragraaf (1), 3°, voldaan is, is zij gebonden door de feitelijke vaststellingen waarop de rechtbank haar bevoegdheid heeft gesteund.(2) In geen geval mag de grond van de beslissing worden onderzocht.
 TITEL II.  - EXEQUATUR VAN RECHTERLIJKE BESLISSINGEN.
 Art.    6 . (1) De rechterlijke beslissingen die in een van beide Staten uitvoerbaar zijn en overeenkomstig de bepalingen van onderhavige Overeenkomst in de andere Staat kunnen erkend worden, kunnen op het grondgebied van die Staat ten uitvoer worden gelegd nadat zij er uitvoerbaar zijn verklaard.
(2) Die beslissingen kunnen op het grondgebied van de andere Staat uitvoerbaar worden verklaard zelfs wanneer er nog rechtsmiddelen tegen openstaan in de Staat waar zij werden gewezen.
 Art.    7 . De exequatur-procedure wordt beheerst door de wet van de Staat waar het exequatur wordt aangevraagd.
 Art.    8 . De eis tot uitvoerbaarverklaring mag door elke persoon die, in de Staat waar de beslissing werd gewezen, zich op deze kan beroepen, tot de bevoegde rechtbank worden gericht.
 Art.    9 . De partij die het exequatur vraagt moet overleggen :
1° een uitgifte van de met redenen omklede beslissing die, volgens de wet van de Staat waar zij werd gewezen, voldoet aan de voorwaarden welke nodig zijn voor haar echtheid;
2° het origineel of een voor eensluidend verklaard afschrift van het bescheid waarbij wordt vastgesteld dat de akte tot inleiding van het geding overeenkomstig artikel 2, paragraaf (1), 2°, aan de niet verschenen partij werd medegedeeld;
3° het origineel of een voor eensluidend verklaard afschrift van het exploot of van ieder ander bescheid waaruit blijkt dat de beslissing werd medegedeeld aan de partij waartegen de tenuitvoerlegging wordt vervolgd;
4° elk bescheid of attest waarbij wordt vastgesteld dat de beslissing, volgens de wet van het Land waar zij werd gewezen, uitvoerbaar is;
5° het bewijs dat zij zekerheid heeft gesteld indien zij daartoe verplicht was;
6° een vertaling, in de taal van de rechter tot wie zij zich wendt, van bovengenoemde bescheiden, welke vertaling voor eensluidend dient verklaard, hetzij door een diplomatiek of consulair agent, hetzij door een beëdigd vertaler van een van beide Staten.
 Art.    10 . (1) Het onderzoek van de rechtbank waarbij de eis tot uitvoerbaarverklaring werd aanhangig gemaakt zal slechts lopen over de punten, opgesomd in artikel 2 van onderhavige Overeenkomst en over de bescheiden die overeenkomstig artikel 9 dienen overgelegd. In geen geval mag de grond van de zaak worden onderzocht.
(2) Indien tegen de beslissing waarvoor het exequatur wordt gevraagd nog rechtsmiddelen openstaan in de Staat waar zij werd gewezen, kan het verlenen van het exequatur worden uitgesteld als de verweerder bewijst dat een gewone beroepsprocedure werd ingesteld tegen de beslissing waarvoor het exequatur werd gevraagd. Indien tegen het vonnis zulk beroep nog niet is ingesteld en indien de termijn om het in te stellen volgens de wet van de rechtbank van de Staat waar de beslissing werd gewezen nog niet is verstreken, kan de aangezochte rechtbank indien zij zulks wenselijk acht, haar beslissing uitstellen en aan de veroordeelde partij een termijn toestaan om het beroep in te stellen.
(3) De beslissing tot het verlenen van het exequatur moet worden uitgesteld indien de verweerder bewijst dat hij uitstel heeft bekomen voor de tenuitvoerlegging van het vonnis en dat hij de voorwaarden vervult om het te genieten.
 Art.    11 . Indien de beslissing een veroordeling inhoudt ten aanzien van verschillende punten van de eis en het exequatur niet voor het geheel kan worden verleend, kan de rechtbank het exequatur slechts voor een of verschillende punten verlenen. Bovendien kan de eiser een gedeeltelijk exequatur vragen ongeacht of de veroordeling betrekking heeft op een of op verschillende punten van de eis.
 Art.    12 . Bij het verlenen van het exequatur beveelt de rechter, indien daartoe aanleiding bestaat, het nemen van de maatregelen, nodig opdat de vreemde beslissing dezelfde uitwerking verkrijge, als ware zij uitgesproken door de rechtbanken van de Staat, waar zij uitvoerbaar is verklaard.
 TITEL III.  - EXCEPTIE VAN LITISPENDENTIE UITSPRAKEN EN VAN AUTHENTIEKE AKTEN.
 Art.    13 . (1) De in een van beide Staten gewezen scheidsrechterlijke uitspraken worden in de andere Staat erkend en uitvoerbaar verklaard, indien zij uitvoerbaar zijn in de Staat waar zij gewezen werden, indien hun erkenning niet in strijd is met de openbare orde van de Staat waar zij worden ingeroepen en indien de uitgifte die er van wordt overgelegd, voldoet aan de voorwaarden, nodig voor haar echtheid.
(2) Schikkingen die voor een scheidsgerecht werden gesloten worden beschouwd als scheidsrechterlijke uitspraken.
(3) Het exequatur wordt verleend :
in België, door de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van de plaats waar de tenuitvoerlegging wordt vervolgd en,
in de Bondsrepubliek Duitsland, hetzij door het Ambtsgericht, hetzij door het Landgericht, dat zou bevoegd geweest zijn om van het geschil kennis te nemen.
(4) De procedure betreffende het exequatur wordt beheerst door de wet van de Staat waar het exequatur wordt gevraagd.
 Art.    14 . (1) De authentieke akten, die in een van beide Staten verleden en daar uitvoerbaar zijn, kunnen op het grondgebied van de andere Staat uitvoerbaar worden verklaard. Voor de toepassing van onderhavige Overeenkomst zullen de Belgische overheden de schikkingen die voor een magistraat werden gesloten en in de Bondsrepubliek Duitsland uitvoerbaar zijn als authentieke akten beschouwen.
(2) De rechtbank van de Staat waar het exequatur wordt vervolgd bepaalt zich ertoe na te gaan of de uitgifte van de authentieke akte voldoet aan de voorwaarden welke door de wetten van de Staat waar de akte werd verleden voor haar echtheid worden geëist en of het exequatur niet strijdig is met de openbare orde van de Staat waar het exequatur wordt gevraagd.
 TITEL IV.  - EXCEPTIE VAN LITISPENDENTIE.
 Art.    15 . (1) De rechtbanken van elk van beide Staten moeten op verzoek van een van de partijen in het geding, zich ervan onthouden uitspraak te doen over een eis wanneer omtrent dezelfde zaak en tussen dezelfde partijen reeds een eis aanhangig is voor een rechtbank van de andere Staat, die naar luid van onderhavige Overeenkomst zou bevoegd zijn en indien hieruit een beslissing zou kunnen voortvloeien die op het grondgebied van de andere Staat zou moeten erkend worden.
(2) Nochtans kan de overheid van elk van beide Staten, in dienaangaande gevallen, de in haar onderscheiden nationale wetten bepaalde voorlopige en conservatoire maatregelen gelasten, ongeacht de rechter bij wie de grond van het geschil is aanhangig gemaakt.
 TITEL V.  - WERKINGSFEER.
 Art.    16 . De bepalingen van deze Overeenkomst doen geen afbreuk aan de overeenkomsten of akkoorden waartoe beide Staten zijn toegetreden of zullen toetreden en die voor bepaalde punten de erkenning en de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten regelen.
 Art.    17 . De bepalingen van deze Overeenkomst zijn enkel van toepassing op de rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten die na de inwerkingtreding ervan zijn gewezen of verleden.
 TITEL VI.  - SLOTBEPALINGEN.
 Art.    18 . (1) Deze Overeenkomst geldt niet voor Belgisch-Congo en voor het gebied Ruanda-Urundi.
(2) Door eenvoudige uitwisseling van nota's tussen de Verdragsluitende Partijen, kan ze worden uitgebreid tot Belgisch-Congo en tot het gebied van Ruanda-Urundi.
 Art.  19. (1) Deze Overeenkomst zal worden bekrachtigd en de uitwisseling der bekrachtigingsoorkonden zal zo spoedig mogelijk te Brussel plaats hebben.
(2) Deze Overeenkomst zal drie maanden na de uitwisseling der bekrachtigingsoorkonden in werking treden.
(3) Zij zal ophouden uitwerking te hebben zes maanden na opzegging door een van de Partijen.


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1M . Eenvoudigheidshalve verbinden de Hoge Verdragsluitende partijen zich ertoe voor hun wederzijdse betrekkingen de exequatur-procedure voor rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijke of in handelszaken als volgt te regelen :
In België :
1° zijn de beslissingen waarbij over de eisen tot uitvoerbaarverklaring wordt uitspraak gedaan niet vatbaar voor verzet;
2° kunnen die beslissingen worden aangevochten door het middel van hoger beroep binnen achtentwintig dagen na de dag waarop zij zijn gegeven, in geval van tegenspraak, en binnen achtentwintig dagen na de dag der betekening, in geval van verstek.
In de Bondsrepubliek Duitsland :
leunt de exequatur-procedure voor de rechterlijke beslissingen en de authentieke akten aan bij die welke geldt voor het exequatur van buitenlandse scheidsrechterlijke uitspraken.
 Art.    2M . Wanneer bij het exequatur voorziene beslissingen gewijzigd worden, wordt de rechtbank die het exequatur heeft verleend en die ten gunste van de partij waartegen de tenuitvoerlegging werd vervolgd herstelling van de zaken in hun vroegere staat, teruggaven of eventueel schadevergoeding heeft gelast, bevoegd geacht in de zin van artikel 2, paragraaf (1), 3°, van de Overeenkomst.
 BIJLAGE.
 Art.    1N . Wisseling van brieven. <Vertaling>
Excellentie,
Ik heb de eer, onder verwijzing naar de op heden ondertekende Overeenkomst tussen de Bondsrepubliek Duitsland en het Koninkrijk België betreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijke zaken of in handelszaken, U het volgende mede te delen :
De Regering van de Bondsrepubliek Duitsland wenst, in overleg met de Senaat van Berlijn, het Land Berlijn te betrekken bij de Overeenkomst tussen de Bondsrepubliek Duitsland en het Koninkrijk België betreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijke zaken of in handelszaken, en stelt de Belgische Regering dan ook voor de volgende overeenkomst aan te gaan :
" De Overeenkomst geldt ook voor het Land Berlin, voor zover de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland niet binnen drie maanden na de datum van de uitwisseling der bekrachtigingsoorkonden aan de Belgische Regering een tegengestelde verklaring aflegt. "
Indien de Belgische Regering met het voorstel van de Regering der Bondsrepubliek Duitsland akkoord mocht gaan zou, na de bevestiging van het onderhavige schrijven, een Overeenkomst tussen onze beide regeringen over het betrekken van het Land Berlijn bij de op heden ondertekende Overeenkomst tussen de Bondsrepubliek Duitsland en het Koninkrijk België betreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijke zaken of in handelszaken, worden beschouwd als zijnde tot stand gekomen.
 Art.    2N . Wisseling van brieven. <Vertaling>
Mijnheer de Directeur,
Ik heb de eer de ontvangst te melden van het schrijven dat U mij heden heeft laten geworden en waarin U mij mededeelt dat de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland, in overleg met de Senaat van Berlijn, het Land Berlijn wenst te betrekken bij de op heden ondertekende Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Bondsrepubliek Duitsland betreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijke zaken of in handelszaken, en wenst met de Belgische Regering de volgende overeenkomst aan te gaan :
" De Overeenkomst geldt ook voor het Land Berlijn, voor zover de Regering van de Bodsrepubliek Duitsland niet binnen drie maanden na de datum van de uitwisseling der bekrachtigingsoorkonden aan de Belgische Regering een tegengestelde verklaring aflegt. "
Ik heb de eer U mede te delen dat het voorstel van de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland de instemming van de Belgische Regering wegdraagt. Uw nota en het onderhavig antwoord zullen als overeenkomst van onze beide regeringen gelden om het Land Berlijn te betrekken bij de op heden ondertekende Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Bondsrepubliek Duitsland betreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijke zaken of in handelszaken.
 Art.  3N. De uitwisseling der bekrachtigingsoorkonden had plaats op 27 oktober 1960, te Brussel.
Overeenkomstig artikel 19 (2) van de Overeenkomst, zullen deze internationale akten op 27 januari 1961 in werking treden.


text: Artikel  M. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Panama : 10 oktober 1984 (inwerkingtreding : 8 januari 1985).


text:
Artikel    1 . 1. Dit verdrag is van toepassing op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken, gewezen op het grondgebied van een andere Staat dan die waar de erkenning en tenuitvoerlegging van zodanige uitspraken wordt verzocht, en voortvloeiende uit geschillen tussen natuurlijke of rechtspersonen. Het is eveneens van toepassing op scheidsrechterlijke uitspraken die niet beschouwd worden als nationale uitspraken in de Staat waar hun erkenning en tenuitvoerlegging wordt verzocht.
2. De uitdrukking "scheidsrechterlijke uitspraken", omvat niet alleen uitspraken, gewezen door voor een bepaald geval benoemde scheidsmannen, doch tevens uitspraken, gewezen door permanente scheidsrechterlijke instanties waaraan partijen zich hebben onderworpen.
3. Bij het ondertekenen of bekrachtigen van of het toetreden tot dit Verdrag of bij het mededelen van de uitbreiding daarvan overeenkomstig artikel 10 kan iedere Staat op basis van wederkerigheid verklaren dat hij het Verdrag slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Hij kan ook verklaren dat hij het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het nationale recht van de Staat die de verklaring aflegt, als handelsrechtelijk worden beschouwd.
 Art.    2 . 1. Iedere Verdragsluitende Staat erkent de schriftelijke overeenkomst waarbij partijen zich verbinden aan een uitspraak van scheidsmannen te onderwerpen alle of bepaalde geschillen welke tussen hen zijn gerezen of welke tussen hen zouden kunnen rijzen naar aanleiding van een bepaalde al dan niet contractuele rechtsbetrekking en betreffende een geschil, dat vatbaar is voor de beslissing door arbitrage.
2. Onder "schriftelijke overeenkomst" wordt verstaan een compromissoir beding in een overeenkomst of een akte van compromis, ondertekend door partijen, of vervat in gewisselde brieven of telegrammen.
3. De rechter van een Verdragsluitende Staat bij wie een geschil aanhangig wordt gemaakt over een onderwerp ten aanzien waarvan partijen een overeenkomst als bedoeld in dit artikel hebben aangegaan, verwijst partijen op verzoek van een hunner naar arbitrage, tenzij hij constateert, dat genoemde overeenkomst vervallen is, niet van kracht is of niet kan worden toegepast.
 Art.    3 . Iedere Verdragsluitende Staat zal zonder de in de volgende artikelen vervatte voorwaarden scheidsrechterlijke uitspraken als bindend erkennen en ze ten uitvoer leggen overeenkomstig de regelen van rechtsvordering, geldende in het gebied waar een beroep op de uitspraak wordt gedaan. De erkenning of tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken waarop dit Verdrag van toepassing is, zal niet worden onderworpen aan aanzienlijk drukkender voorwaarden of aanzienlijk hogere gerechtskosten dan die waaraan de erkenning of tenuitvoerlegging van de nationale scheidsrechterlijke uitspraken zijn onderworpen.
 Art.    4 . 1. Ter verkrijging van de erkenning en tenuitvoerlegging, bedoeld in het voorgaande artikel, dient de partij die de erkenning en tenuitvoerlegging verzoekt, bij haar verzoek over te leggen :
a) Het behoorlijk gelegaliseerde origineel van de uitspraak of een behoorlijk gewaarmerkt afschrift daarvan;
b) het origineel van de in artikel 2 bedoelde overeenkomst of een behoorlijk gewaarmerkt afschrift daarvan.
2. Indien genoemde uitspraak of overeenkomst niet is gesteld in een officiële taal van het land waarin een beroep op de uitspraak wordt gedaan, dient de partij die de erkenning en tenuitvoerlegging van de uitspraak verzoekt, een vertaling van deze documenten in een zodanige taal over te leggen. De vertaling moet worden gewaarmerkt door een officiële of beëdigde vertaler of door een diplomatiek of consulair ambtenaar.
 Art.    5 . 1. De erkenning en tenuitvoerlegging van de uitspraak zullen slechts dan, op verzoek van de partij tegen wie een beroep op de uitspraak wordt gedaan, geweigerd worden, indien die partij aan de bevoegde autoriteit van het land waar de erkenning en tenuitvoerlegging wordt verzocht, het bewijs levert :
a) Dat de partijen bij de in artikel 2 bedoelde overeenkomst krachtens het op hen toepasselijke recht onbekwaam waren die overeenkomst aan te gaan, of dat die overeenkomst niet geldig is krachtens het recht waaraan partijen haar hebben onderworpen, of - indien elke aanwijzing hieromtrent ontbreekt - krachtens het recht van het land waar de uitspraak werd gewezen; of
b) Dat aan de partij tegen wie een beroep op de uitspraak wordt gedaan, niet behoorlijk was kennis gegeven van de benoeming van de scheidsman of van de scheidsrechterlijke procedure, of dat het hem om andere redenen onmogelijk is geweest zijn zaak te verdedigen; of
c) Dat de uitspraak betrekking heeft op een geschil dat niet valt onder het compromis of dat niet valt binnen de termen van het compromissoir beding, of dat de uitspraak beslissingen bevat die de bepalingen van het compromis of van het compromissoir beding te buiten gaan, met dien verstande dat, indien de beslissingen welke betrekking hebben op kwesties die aan arbitrage zijn onderworpen gescheiden kunnen worden van de beslissingen die betrekking hebben op kwesties die niet aan arbitrage zijn onderworpen, dat gedeelte van de uitspraak hetwelk de eerstgenoemde beslissingen bevat, kan worden erkend en tenuitvoergelegd; of
d) Dat de samenstelling van het scheidsgerecht op de scheidsrechterlijke procedure niet in overeenstemming was met de overeenkomst der partijen, of, bij gebreke van een overeenkomst daaromtrent, niet in overeenstemming was met het recht van het land waar de arbitrage heeft plaats gevonden; of
e) Dat de uitspraak nog niet bindend is geworden voor partijen of is vernietigd of haar tenuitvoerlegging is geschorst door een bevoegde autoriteit van het land waar of krachtens welk recht die uitspraak werd gewezen.
2. De erkenning en tenuitvoerlegging van een scheidsrechterlijke uitspraak kan eveneens worden geweigerd, indien de bevoegde autoriteit van het land waar de erkenning en tenuitvoerlegging wordt verzocht, constateert :
a) Dat het onderwerp van geschil volgens het recht van dat land niet vatbaar is voor beslissing door arbitrage; of
b) Dat de erkenning of tenuitvoerlegging van de uitspraak in strijd zou zijn met de openbare orde van dat land.
 Art.    6 . Indien vernietiging van de uitspraak of schorsing van haar tenuitvoerlegging is verzocht aan de bevoegde autoriteit, bedoeld in artikel 5, eerste lid, onder e, kan de autoriteit bij wie een beroep op de uitspraak wordt gedaan, indien zij daartoe aanleiding vindt, de beslissing over de tenuitvoerlegging van de uitspraak opschorten en ook, op verzoek van de partij die de tenuitvoerlegging van de uitspraak verzocht, bevelen dat de andere partij passende zekerheid stelt.
 Art.    7 . 1. De bepalingen van dit Verdrag doen geen afbreuk aan de geldigheid van multilaterale of bilaterale overeenkomsten, gesloten door de Verdragsluitende Staten, betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken en ontnemen geen belanghebbende partij enig recht dat zij mocht hebben om gebruik te maken van een scheidsrechterlijke uitspraak op de wijze en in de mate, toegestaan volgens de wetgeving of de internationale overeenkomsten van het land waar op die uitspraak een beroep wordt gedaan.
2. Het Protocol van Genève van 1923 betreffende de arbitrageclausules en het Verdrag van Genève van 1927 nopens de tenuitvoerlegging van in het buitenland gewezen scheidsrechterlijke uitspraken zullen tussen de Verdragsluitende Staten ophouden van kracht te zijn op de dag en in de mate dat zij gebonden worden door dit Verdrag.
 Art.    8 . 1. Dit Verdrag staat tot 31 december 1958 open ter ondertekening voor ieder Lid van de Verenigde Naties, alsmede voor iedere andere Staat die lid is of op een later tijdstip lid zal worden van een der gespecialiseerde organisaties van de Verenigde Naties of die partij is of op een later tijdstip partij zal worden bij het Statuut van het Internationale Gerechtshof, of voor iedere andere Staat die door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties daartoe is uitgenodigd.
2. Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd en de akten van bekrachtiging moeten worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    9 . 1. Tot dit Verdrag kunnen toetreden alle in artikel 8 genoemde Staten.
2. Toetreding geschiedt door nederlegging van een akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    10 . 1. Iedere Staat kan op het ogenblik van ondertekening, bekrachtiging of toetreding verklaren dat de toepasselijkheid van dit Verdrag zal worden uitgebreid tot alle of een of meer der gebieden voor welker internationale betrekkingen hij verantwoordelijk is. Een zodanige verklaring wordt van kracht op het ogenblik waarop het Verdrag voor de betrokken Staat in werking treedt.
2. Daarna geschiedt iedere zodanige uitbreiding door middel van een tot de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties gerichte kennisgeving en wordt van kracht op de negentigste dag na die van ontvangst van deze kennisgeving door de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties of op de datum waarop dit Verdrag voor de betrokken Staat in werking treedt, indien die datum later mocht zijn.
3. Ten aanzien van de gebieden waarop dit Verdrag op het ogenblik van ondertekening, bekrachtiging of toetreding niet toetreding niet toepasselijk is, onderzoekt iedere betrokken Staat de mogelijkheid de nodige maatregelen te nemen ten einde de toepasselijkheid van dit Verdrag tot zodanige gebieden uit te breiden, onder voorbehoud van de instemming van de regeringen van zodanige gebieden, indien die toestemming grondwettelijk is vereist.
 Art.    11 . Wanneer het een bondsstaat of niet-eenheidsstaat betreft, gelden de volgende bepalingen :
a) Ten aanzien van die artikelen van dit Verdrag die binnen de wetgevende bevoegdheid van de bondsautoriteit vallen, zijn de verplichtingen van de bondsregering dezelfde als die van Verdragsluitende Staten die geen bondsstaten zijn;
b) Ten aanzien van die artikelen van dit Verdrag die vallen binnen de wetgevende bevoegdheid van de samenstellende Staten of provincies, die krachtens het grondwettelijk systeem van de bondsstaat niet gehouden zijn tot het verrichten van enige wetgevende handeling, brengt de bondsregering zodanige artikelen zo spoedig mogelijk met een gunstige aanbeveling ter kennis van de bevoegde autoriteiten van de samengestelde Staten of provincies;
c) Een bondsstaat die Partij is bij dit Verdrag, dient op een door tussenkomst van de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties overhandigd verzoek van enige andere Verdragsluitende Partij een uiteenzetting te geven over de wetgeving en praktijk welke in de bondsstaat en in zijn samenstellende eenheden van kracht zijn met betrekking tot enige bepaling van het Verdrag, waarbij wordt aangegeven in hoeverre aan die bepaling uitvoering is gegeven door wetgevende of andere maatregelen.
 Art.    12 . 1. Dit Verdrag treedt in werking op de negentigste dag volgende op de datum van nederlegging van de derde akte van bekrachtiging of toetreding.
2. Voor iedere Staat die het Verdrag bekrachtigt of ertoe toetreedt na de nederlegging van de derde akte van bekrachtiging of toetreding, treedt dit Verdrag in werking op de negentigste dag na de datum van nederlegging van de akte van bekrachtiging of toetreding door die Staat.
 Art.    13 . 1. Iedere Verdragsluitende Staat kan dit Verdrag opzeggen door middel van een schriftelijke mededeling, gericht tot de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties. De opzegging wordt van kracht een jaar na de datum van ontvangst van de mededeling door de Secretaris-Generaal.
2. Iedere Staat die overeenkomstig artikel 10 een verklaring heeft afgelegd of een kennisgeving heeft gedaan, kan op ieder tijdstip daarna door middel van een tot de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties gerichte kennisgeving verklaren, dat dit Verdrag een jaar na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal zal ophouden toepasselijk te zijn op het betrokken gebied.
3. Het Verdrag blijft van toepassing op scheidsrechterlijke uitspraken ten aanzien waarvan een procedure nopens erkenning of tenuitvoerlegging aanhangig is gemaakt voor de opzegging van kracht wordt.
 Art.    14 . Een Verdragsluitende Staat heeft slechts het recht zich tegenover andere Verdragsluitende Staten op dit Verdrag te beroepen voor zover die Staat zelf gehouden is het Verdrag toe te passen.
 Art.    15 . De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties doet aan de in artikel 8 bedoelde Staten mededeling van :
a) Ondertekeningen en bekrachtigingen overeenkomstig artikel 8;
b) Toetredingen overeenkomstig artikel 9;
c) Verklaringen en kennisgevingen overeenkomstig de artikelen 1, 10 en 11;
d) De datum waarop dit Verdrag overeenkomstig artikel 12 in werking treedt;
e) Opzeggingen en kennisgevingen overeenkomstig artikel 13.
 Art.    16 . 1. Dit Verdrag, waarvan de Chinese, Engelse, Franse, Russische en Spaanse teksten gelijkelijk authentiek zijn, wordt nedergelegd in het archief van de Verenigde Naties.
2. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties doet aan de in artikel 8 bedoelde Staten een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van het Verdrag toekomen.
De gevolmachtigden der hierna opgesomde landen hebben dit verdrag ondertekend :
Argentinië (met de volgende verklaring : "Indien een andere Verdragsluitende Partij de toepassing van het Verdrag uitbreidt tot gebieden die vallen binnen de soevereiniteit van de Argentijnse Republiek, zullen de rechten van de Argentijnse Republiek in genen dele door die uitbreiding worden aangetast").
België.
Bulgarije (met de volgende verklaring : "Bulgarije zal het Verdrag toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Met betrekking tot uitspraken gewezen op het grondgebied van niet-Verdragsluitende Staten zal het het Verdrag slechts toepassen in de mate waarin deze Staten wederkerige behandeling verlenen").
Ceylon.
Costa-Rica.
Ecuador (met de volgende verklaring : "Ecuador zal, op basis van wederkerigheid, het Verdrag over de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat slechts toepassen, indien zodanige uitspraken gewezen zijn in geschillen voortvloeiende uit rechtsbetrekkingen die naar Ecuadoriaans recht als handelsrechtelijk worden beschouwd.")
Finland.
Frankrijk.
India.
Israël.
Luxemburg.
Monaco.
Pakistan.
Nederland.
Philippijnen (met het volgende voorbehoud : "De Philippijnse delegatie ondertekent dit Verdrag ad referendum en met het voorbehoud dat zij zulks op basis van wederkerigheid doet, en verklaart dat de Philippijnen het Verdrag slechts zullen toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van die uitspraken die zijn gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat overeenkomstig artikel 1, lid 3, van het Verdrag".
Polen (met het voorbehoud waarvan in het eerste artikel, paragraaf 3, gewag wordt gemaakt.)
Bondsrepubliek Duitsland.
Socialistische Sovjet-Republiek : Wit-Rusland.
Socialistische Sovjet-Republiek Oekraïne.
Hachemietisch Koninkrijk Jordanië.
Salvador.
Zweden.
Zwitserland.
Tsjechoslowakije (met de volgende verklaring : "Tsjechoslowakije zal het Verdrag toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Met betrekking tot uitspraken gewezen op het grondgebied van niet-Verdragsluitende Staten zal het het Verdrag slechts toepassen in de mate waarin deze Staten wederkerige behandeling verlenen").
Unie der Socialistische Sovjet-Republieken.
 Bijlage.
 Art.  N. Lijst der Gebonden Staten.

BEKRACHTIGING
 B

 TOETREDING

 T
 DATUM VAN

STATEN

 UITBREIDING

U
 INWERKING

ZIE CN-NUMMER

 MEDEDELING

 M

TREDING

 INTREKKING

 I

OPVOLGING

 O
---------------------------------------------------------------------------
ALGERIJE

 07-02-1989

 T

08-05-1989
 %%1958-06-10/47%%
ANTIGUA en BARBUDA

 02-02-1989

 T

03-05-1989
 %%1958-06-10/47%%
AUSTRALIE (2)

26-03-1975

 T

24-06-1975
 %%1958-06-10/30%%
BAHREIN

06-04-1988

 T

05-07-1988
 %%1958-06-10/45%%
BELGIE (8)

 18-08-1975

 B

16-11-1975
 %%1958-06-10/30%%
BELIZE

 26-11-1980

 U

24-02-1981
 %%1958-06-10/31%%
BERMUDA

14-11-1979

 U

12-02-1980
 %%1958-06-10/31%%
BOTSWANA (10)

20-12-1971

 T

20-03-1972
 %%1958-06-10/30%%
BULGARIJE (11)

 10-10-1961

 B

08-01-1962
 %%1958-06-10/30%%
BURKINA FASO

 23-03-1987

 T

21-06-1987
 %%1958-06-10/46%%
CANADA

 12-05-1986

 T

10-08-1986
 %%1958-06-10/46%%
CAYMAN-EILANDEN

26-11-1980

 U

24-02-1981
 %%1958-06-10/31%%
CENTR. AFRIKAANSE R.

 15-10-1962

 T

13-01-1963
 %%1958-06-10/30%%
 (28)
CHILI

04-09-1975

 T

03-12-1975
 %%1958-06-10/32%%
COLUMBIA

 25-09-1979

 T

24-12-1979
 %%1958-06-10/36%%
CUBA (13)

30-12-1974

 T

30-03-1975
 %%1958-06-10/30%%
CYPRUS

 29-12-1980

 T

29-03-1981
 %%1958-06-10/38%%
DAHOMEY

16-05-1974

 T

14-08-1974
 %%1958-06-10/30%%
DENEMARKEN (14)

22-12-1972

 T

22-03-1973
 %%1958-06-10/30%%

 12-11-1975

 I

 %%1958-06-10/32%%
DJIBOUTI

 14-06-1983

 O

 %%1958-06-10/42%%
DOMINICA

 28-10-1988

 T

26-01-1989
 %%1958-06-10/46%%
DUITSLAND (BONDSR)

 30-06-1961

 B

27-09-1961
 %%1958-06-10/30%%
 (1) (6)
DUITSE DEM. REP. (30)

20-02-1975

 T

21-05-1975
 %%1958-06-10/30%%
ECUADOR (15)

 03-01-1962

 B

03-04-1962
 %%1958-06-10/30%%
EGYPTE

 09-03-1959

 T

07-06-1959
 %%1958-06-10/30%%
EILAND MAN

 22-02-1979

 U

23-05-1979
 %%1958-06-10/31%%

M

08-09-1980
 %%1958-06-10/31%%
FILIPPIJNEN (26)

 06-07-1967

 B

04-10-1967
 %%1958-06-10/30%%
FINLAND

19-01-1962

 B

19-04-1962
 %%1958-06-10/30%%
FRANKRIJK (4) (17)

 26-06-1959

 B

24-09-1959
 %%1958-06-10/30%%
GHANA

09-04-1958

 T

07-06-1959
 %%1958-06-10/30%%
GIBRALTAR

24-09-1975

 U

23-12-1975
 %%1958-06-10/31%%

M

08-09-1980
 %%1958-06-10/31%%
GRIEKENLAND

16-07-1962

 T

14-10-1962
 %%1958-06-10/30%%

M

08-10-1980
 %%1958-06-10/40%%
GROOT-BRITTANNIE

 24-09-1975

 T

23-12-1975
 %%1958-06-10/31%%

M

08-09-1980
 %%1958-06-10/31%%
GUERNSEY

 19-04-1985

 U

18-07-1985
 %%1958-06-10/31%%
HAITI

05-12-1983

 T

04-09-1984
 %%1958-06-10/43%%
HEILIGE STOEL (31)

 14-05-1975

 T

12-08-1975
 %%1958-06-10/30%%
HONGARIJE (18)

 05-03-1962

 T

03-06-1962
 %%1958-06-10/30%%
HONG-KONG

21-01-1977

 U

21-04-1977
 %%1958-06-10/31%%

M

08-09-1980
 %%1958-06-10/31%%
IERLAND

12-05-1981

 T

10-08-1981
 %%1958-06-10/39%%
INDIA (19)

 13-07-1960

 B

11-10-1960
 %%1958-06-10/30%%
INDONESIE

07-10-1981

 T

05-01-1982
 %%1958-06-10/41%%
ISRAEL

 05-01-1959

 B

07-06-1959
 %%1958-06-10/30%%
ITALIE

 31-01-1969

 T

01-05-1969
 %%1958-06-10/30%%
JAPAN (20)

 20-06-1961

 T

18-09-1961
 %%1958-06-10/30%%
JOEGOSLAVIE

26-02-1982

 T

27-05-1982
 %%1958-06-10/41%%
JORDANIE

 15-11-1979

 B

13-02-1980
 %%1958-06-10/37%%
KAMBODJA

 05-01-1960

 T

04-04-1960
 %%1958-06-10/30%%
KAMEROEN

 19-02-1988

 T

19-05-1988
 %%1958-06-10/45%%
KENIA

10-02-1989

 T

11-05-1989
 %%1958-06-10/47%%
KOEWEIT

28-04-1978

 T

27-07-1978
 %%1958-06-10/34%%
KOREA (12)

 08-02-1973

 T

06-06-1973
 %%1958-06-10/30%%
LESOTHO

13-06-1989

 T

11-09-1989
 %%1958-06-10/47%%
LUXEMBURG

09-09-1983

 B

08-12-1983
 %%1958-06-10/43%%
MADAGASCAR (21)

16-07-1962

 T

14-10-1962
 %%1958-06-10/30%%
MALEISIE

 05-11-1985

 T

03-02-1986
 %%1958-06-10/46%%
MAROKKO (22)

 12-02-1959

 T

07-06-1959
 %%1958-06-10/30%%
MEXICO

 14-04-1971

 T

13-07-1971
 %%1958-06-10/30%%
MONACO

 02-06-1982

 B

31-08-1982
 %%1958-06-10/41%%
NEDERLAND (5) (25)

 24-04-1964

 T

23-06-1964
 %%1958-06-10/30%%
NIEUW-ZEELAND

06-01-1983

 T

06-04-1983
 %%1958-06-10/42%%
NIGER

14-10-1964

 T

13-01-1965
 %%1958-06-10/30%%
NIGERIA (23)

 17-03-1970

 T

15-06-1970
 %%1958-06-10/30%%
NOORD-IERLAND

24-09-1975

 T

23-12-1975
 %%1958-06-10/31%%

M

08-09-1980
 %%1958-06-10/31%%
NOORWEGEN (24)

 14-03-1961

 T

12-06-1961
 %%1958-06-10/30%%
OEKRAINE (37)

10-10-1960

 B

08-01-1961
 %%1958-06-10/30%%
OOSTENRIJK (7)

 02-05-1961

 T

31-07-1961
 %%1958-06-10/30%%
PANAMA

 10-10-1984

 T

08-01-1985
 %%1958-06-10/44%%
PERU

 07-07-1988

 T

05-10-1988
 %%1958-06-10/46%%
POLEN (27)

 03-10-1961

 B

01-01-1962
 %%1958-06-10/30%%
ROEMENIE (29)

13-09-1961

 T

12-12-1961
 %%1958-06-10/30%%
SAN MARINO

 17-05-1979

 T

15-08-1979
 %%1958-06-10/35%%
SINGAPORE

21-08-1986

 T

19-11-1986
 %%1958-06-10/46%%
SPANJE

 12-05-1977

 T

10-08-1977
 %%1958-06-10/33%%
SRI LANKA

09-04-1962

 B

08-07-1962
 %%1958-06-10/30%%
SYRIE

09-03-1959

 T

07-06-1959
 %%1958-06-10/30%%
TANZANIA (33)

13-10-1964

 T

01-01-1965
 %%1958-06-10/30%%
THAILAND

 21-12-1959

 T

20-03-1960
 %%1958-06-10/30%%
TRINIDAD EN TOBAGO

 14-02-1966

 T

15-05-1966
 %%1958-06-10/30%%
 (35)
TSJECHOSLOWAKIJE (34)

10-07-1959

 B

08-10-1959
 %%1958-06-10/30%%
TUNESIE (36)

 17-07-1967

 T

15-10-1967
 %%1958-06-10/30%%
URUGUAY

30-03-1983

 T

28-06-1983
 %%1958-06-10/42%%
U.S.S.R. (38)

24-08-1960

 B

22-11-1960
 %%1958-06-10/30%%
VERENIGDE STATEN (3)

 30-09-1970

 T

29-12-1970
 %%1958-06-10/30%%
 (16)
VOLKSREP. CHINA

22-01-1987

 T

22-04-1987
 %%1958-06-10/46%%
WIT-RUSLAND (9)

15-11-1960

 B

13-02-1961
 %%1958-06-10/30%%
ZUID-AFRIKA

03-05-1976

 T

01-08-1976
 %%1958-06-10/32%%
ZWEDEN

 28-01-1972

 B

27-04-1972
 %%1958-06-10/30%%
ZWITSERLAND (32)

 01-06-1965

 B

30-08-1965
 %%1958-06-10/30%%
(1) Mede voor Berlijn.
(2) Dit Verdrag strekt zich uit tot alle buitenlandse gebieden, andere dan Papoea-Nieuw-Guinea, waarvan Australië de buitenlandse betrekkingen behartigt.
(3) Bij mededeling ontvangen op 3 november 1970, heeft de Regering van de Verenigde Staten van Amerika de Secretaris-Generaal van de O.V.N. ervan in kennis gesteld dat het Verdrag van toepassing is op alle gebieden waarvan de Verenigde Staten de internationale betrekkingen behartigen.
(4) De Franse Regering heeft verklaard dat het Verdrag zich uitstrekt tot alle gebiedsdelen van de Franse Republiek.
(5) Voor het koninkrijk in Europa, Suriname en de Nederlandse Antillen.
(6) Wat het eerste lid van artikel 1 betreft en overeenkomstig het derde lid van genoemd artikel, zal de Bondsrepubliek Duitsland het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en de tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat.
(7) Voorbehoud gemaakt bij de toetreding :
De Republiek Oostenrijk zal, overeenkomstig de eerste zin van het derde lid van artikel 1 van het Verdrag, dit Verdrag slechts toepassen op de erkenning en de tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat.
(8) In overeenstemming met de derde alinea van artikel 1 verklaart de Regering van het Koninkrijk België dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een Verdragsluitende Partij.
(9) Met betrekking tot scheidsrechterlijke uitspraken op het grondgebied van een niet-Verdragsluitende Staat, zal de Socialistische Sovjetrepubliek Wit-Rusland de bepalingen van dit Verdrag alleen op basis van wederkerigheid toepassen.
(10) De Republiek Botswana zal het Verdrag slechts toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens de wet van Botswana als handelsrechtelijk worden beschouwd.
De Republiek Botswana zal het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en de tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijk uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat.
(11) Bulgarije zal het Verdrag toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Met betrekking tot uitspraken gewezen op het grondgebied van niet-Verdragsluitende Staten zal het het Verdrag alleen op basis van wederkerigheid toepassen.
(12) Op grond van het derde lid van het artikel 1 van dit Verdrag verklaart de Regering van de Republiek Korea dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Bovendien verklaart zij dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens haar nationale recht als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(13) De Republiek Cuba zal dit Verdrag toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Met betrekking tot scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van andere niet-Verdragsluitende Staten zal het het Verdrag slechts toepassen in de mate waarin deze Staten een in onderlinge overeenstemming tussen de partijen vastgestelde wederkerige behandeling verlenen;; bovendien zal het het Verdrag slechts toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens de Cubaanse wet als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(14) "... volgens de bewoordingen van artikel 10, eerste lid, is dit Verdrag momenteel niet toepasselijk op de För Oer-eilanden en op Groenland (;) volgens de bewoordingen van artikel 1, derde lid, zal het slechts toepasselijk zijn op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen door een andere Verdragsluitende Staat en geldt (het) slechts inzake handelsbetrekkingen."
(15) Ecuador zal het Verdrag, op grond van wederkerigheid, toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat, en alleenlijk wanneer deze uitspraken betrekking hebben op geschillen welke voortvloeien uit rechtsbetrekkingen die volgens het Ecudoriaans recht als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(16) De Verenigde Staten van Amerika zullen het Verdrag op grond van wederkerigheid slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat.
De Verenigde Staten van Amerika zullen het Verdrag slechts toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het nationale recht van de Verenigde Staten als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(17) "Zich, beroepend op de mogelijkheid geboden door het artikel 1, derde lid, van het Verdrag, verklaart Frankrijk dat het het Verdrag op grond van wederkerigheid slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat; het verklaart bovendien dat het het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens zijn nationaal recht als handelsrechtelijk worden beschouwd."
(18) ... de Hongaarse Volksrepubliek zal het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken die zullen gewezen worden op het grondgebied van een der Verdragsluitende Staten en die betrekking hebben op geschillen betreffende een rechtsbetrekking welke volgens het Hongaarse recht als handelsrechtelijk wordt beschouwd.
(19) Overeenkomstig artikel 1 van het Verdrag verklaart de Indiase Regering dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een Staat die partij is bij het Verdrag. Zij verklaart bovendien dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het Indiase recht als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(20) ... het zal het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat.
(21) "De Malgasje Republiek verklaart dat zij het Verdrag op grond van wederkerigheid slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat; zij verklaart bovendien dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens haar nationaal recht als handelsrechtelijk worden beschouwd."
(22) "De Regering van Zijn Majesteit de Koning van Marokko zal het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat."
(23) Overeenkomstig het derde lid van artikel 1 van het Verdrag verklaart de militaire Bondsregering van de Bondsrepubliek Nigeria dat zij het Verdrag op grond van wederkerigheid slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een Staat die partij is bij het Verdrag en slechts op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het recht van de Bondsrepubliek Nigeria als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(24) 1. Wij zullen het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een der Verdragsluitende Staten.
2. Wij zullen het Verdrag niet toepassen op geschillen welke betrekking hebben op een in Noorwegen gelegen onroerend goed of een rechtstreeks of onrechtstreeks recht op een dergelijk goed.
(25) "Verwijzend naar het derde lid van artikel 1 van het Verdrag betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van buitenlandse scheidsrechterlijke uitspraken, verklaart de Regering van het Koninkrijk dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat."
(26) De Filippijnse delegatie ondertekent dit Verdrag ad referendum en met het voorbehoud dat zij zulks op basis van wederkerigheid doet, en verklaart dat de Filippijnen het Verdrag slechts zullen toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken die zijn gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat, overeenkomstig artikel 1, lid 3, van het Verdrag.
(Verklaring afgelegd bij de bekrachtiging) ... de Filippijnen zullen het Verdrag op basis van wederkerigheid slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat en alleenlijk op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het nationale recht van het land dat de verklaring aflegt, als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(27) Met het voorbehoud vermeld in artikel 1, lid 3.
(28) "Met verwijzing naar de mogelijkheid haar geboden door artikel 1, derde lid, van het Verdrag verklaart de Centraalafrikaanse Republiek dat zij het Verdrag op basis van wederkerigheid zal toepassen op de erkenning en de tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat; bovendien verklaart zij dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens haar nationaal recht als handelsrechterlijk worden beschouwd".
(29) "De Volksrepubliek Roemenië zal het Verdrag slechts toepassen op geschillen welke betrekking hebben op al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die door haar Regering als handelsrechtelijk worden beschouwd.
"De Volksrepubliek Roemenië zal het Verdrag toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van haar uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Met betrekking tot uitspraken gewezen op het grondgebied van bepaalde niet-Verdragsluitende Staten, zal de Volksrepubliek Roemenië het Verdrag slechts toepassen op basis van wederkerigheid die in onderlinge overeenstemming tussen de Partijen wordt vastgesteld."
(30) Met betrekking tot artikel 1 :
De Duitse Democratische Republiek zal het Verdrag toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat. Ten aanzien van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van niet Verdragsluitende Staten bindt het Verdrag slechts toepassing voor zover die Staten wederkerigheid verlenen. Bovendien zal de Duitse Democratische Republiek het Verdrag slechts toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het recht van de Duitse Democratische Republiek als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(31) De akte van toetreding bevat een verklaring in overeenstemming met het derde lid van artikel 1 luidens welke Vatikaanstad het Verdrag op basis van wederkerigheid slechts zal toepassen, enerzijds, op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Partij en, anderzijds, alleen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het recht van Vatikaanstad als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(32) "Met verwijzing naar de mogelijkheid geboden door artikel 1, derde alinea, zal Zwitserland het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat."
(33) In overeenstemming met het derde lid van artikel 1 zal de Regering van de Verenigde Republiek Tanganyika en Zanzibar het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en de tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat.
(34) Tsjechoslowakije zal het Verdrag toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Partij. Met betrekking tot uitspraken gewezen op het grondgebied van niet Verdragsluitende Staten zal Tsjechoslowakije het Verdrag op basis van strikte wederkerigheid toepassen.
(35) In overeenstemming met artikel 1 van het Verdrag verklaart de Regering van Trinidad en Tobago dat zij het Verdrag op basis van wederkerigheid slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat; bovendien verklaart zij dat zij het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens haar nationale wet als handelsrechtelijk worden beschouwd.
(36) "... Met de voorbehoud waarin de derde alinea van artikel 1 van dit Verdrag voorziet, te weten dat de Tunesische Staat het Verdrag slechts zal toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat, en dat hij het Verdrag slechts zal toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het Tunesische recht als handelsrechtelijk worden beschouwd."
(37) Met betrekking tot scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een niet-Verdragsluitende Staat zal de Socialistische Sovjetrepubliek Oekraïne de bepalingen van dit Verdrag alleen op basis van wederkerigheid toepassen.
(38) Met betrekking tot scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van en niet Verdragsluitende Staat zal de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken de bepalingen van dit Verdrag alleen op basis van wederkerigheid toepassen.


text:
Artikel  M. nederlegging van de akte van toetreding van Cyprus : 29 december 1980 (inwerkingtreding : 29 maart 1981).
De akte van toetreding bevat volgende verklaring :
"(Vertaling). De Republiek Cyprus zal het Verdrag op basis van wederkerigheid slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat; tevens zal zij het Verdrag slechts toepassen op geschillen welke voortvloeien uit al dan niet contractuele rechtsbetrekkingen die volgens het nationale recht als handelsrechtelijk worden beschouwd."


text:
Artikel    M1 . Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Chili : 4 september 1975 (inwerkingtreding : 3 december 1975).
 Art.    M2 . De Secretaris-Generaal der Verenigde Naties heeft op 12 november 1975 de volgende mededeling van de Deense Regering ontvangen :
(Vertaling.) " ... de Deense Regering heeft het voorbehoud ingetrokken dat zij, overeenkomstig het artikel X, lid 1, van het Verdrag, had geformuleerd met betrekking tot de toepasselijkheid van dit Verdrag op de FÝr Oër eilanden en op Groenland; deze beslissing wordt op 1 januari 1976 van kracht."
 Art.  M3. Neerlegging van de toetredingsoorkonde van Zuid-Afrika : 3 mei 1976 (inwerkingtreding : 1 augustus 1976).


text:
Artikel    M1 . Neerlegging van de toetredingsoorkonde van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland : 24 september 1975 (inwerkingtreding : 23 december 1975).
In een mededeling gevoegd bij haar toetredingsoorkonde, heeft de Regering van het Verenigd Koninkrijk verklaard dat, overeenkomstig het artikel X van het Verdrag, dit Verdrag eveneens van toepassing zou zijn op Gibraltar, waarvan de Regering van het Verenigd Koninkrijk de internationale betrekkingen behartigt.
 Art.    M2 . <Zie B.St. 21-02-1978> In een mededeling, neergelegd op 21 januari 1977 en met uitwerking op 21 april 1977, heeft de Regering van het Verenigd Koninkrijk verklaard dat, overeenkomstig het artikel X van het Verdrag, dit Verdrag eveneens van toepassing zou zijn op Hong-Kong waarvan de Regering van het Verenigd Koninkrijk de internationale betrekkingen behartigt.
 Art.    M3 . <Zie B.St. 03-07-1979, p. 7478> In een kennisgeving, neergelegd op 22 februari 1979, heeft de Regering van het Verenigd Koninkrijk verklaart, overeenkomstig lid 2, van artikel X, van het Verdrag, dat dit Verdrag eveneens van toepassing zal zijn op het Eiland Man met uitwerking op 23 mei 1979.
 Art.    M4 . <Zie B.St. 26-07-1980, p. 8800> In een mededeling, neergelegd op 14 november 1979 en met uitwerking op 12 februari 1980, heeft de Regering van het Verenigd Koninkrijk verklaard dat, overeenkomstig het tweede lid van artikel X van het Verdrag, dit Verdrag eveneens van toepassing zou zijn op Bermuda.
De mededeling bevat volgende verklaring :
"Overeenkomstig zijn artikel 1, derde lid, zal de Regering van Bermuda het Verdrag slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van scheidsrechterlijke uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat."
 Art.    M5 . <Zie B.St. 01-04-1981, p. 3964> In een kennisgeving, nedergelegd op 26 november 1980, en ingaande op 24 februari 1981, heeft de Regering van het Verenigd Koninkrijk, overeenkomstig het tweede lid van artikel X van het Verdrag, verklaard dat de toepasselijkheid ervan wordt uitgebreid tot Belize en de Cayman-eilanden.
Deze kennisgeving bevat volgende verklaring :
"(Vertaling). De Regering van de Cayman-eilanden en de Regering van Belize zullen, overeenkomstig het derde lid van artikel één van het Verdrag, dit laatste slechts toepassen op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat."
 Art.    M6 . <Zie B.St. 02-09-1981, p. 10909> Verklaring afgelegd door het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland :
"Het Verenigd Koninkrijk zal het Verdrag slechts toepassen met betrekking tot de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat."
Deze verklaring geldt eveneens voor Gibraltar, Hong-Kong en het eiland Man.
Bovenstaande verklaringen zijn op 8 september 1980 ingegaan.
 Art.  M7. <Zie B.St. 13-10-1989, p. 17476> In een op 19 april 1985 ontvangen kennisgeving heeft de Regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, overeenkomstig artikel X, tweede lid, van het Verdrag, verklaard dat de toepasselijkheid van het Verdrag werd uitgebreid tot Guernsey.
De voornoemde kennisgeving bevat de volgende verklaring :
(Vertaling) (Oorspronkelijke taal : Engels)
Overeenkomstig artikel 1, derde lid, zal het Verdrag, voor wat Guernsey betreft, slechts worden toegepast op de erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken gewezen op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat.


text: Artikel  M. Aanvaarding door Portugal van de toetreding van Hongarije : 25 juni 1984 (inwerkingtreding 25 juni 1984).


text:
Artikel  M. De volgende Staten hebben een kennisgeving van aanvaarding van de toetreding van Suriname tot voornoemd Verdrag neergelegd :
Finland : 24 februari 1983 (met uitwerking op 24 februari 1983).
Frankrijk : 27 april 1983 (met uitwerking op 27 april 1983).


text:
Artikel    1 . Verplichting tot uitlevering.
De Verdragsluitende Partijen verbinden zich om, overeenkomstig de regels en onder de voorwaarden in de volgende artikelen bepaald, elkander de personen uit te leveren, die door de rechterlijke autoriteiten van de verzoekende Partij vervolgd worden ter zake van een strafbaar feit of gezocht worden tot tenuitvoerlegging van een straf of maatregel.
 Art.    2 . Feiten die tot uitlevering kunnen leiden.
1. Tot uitlevering zullen kunnen leiden feiten die krachtens de wetten van de verzoekende Partij en van de aangezochte Partij strafbaar zijn gesteld met een vrijheidsstraf of met een maatregel welke vrijheidsbeneming medebrengt, met een maximum van ten minste een jaar of met een zwaardere straf. Wanneer er binnen het gebied van de verzoekende Partij een straf of een maatregel is opgelegd moet die straf of die maatregel ten minste de duur van vier maanden hebben.
2. Indien het verzoek om uitlevering betrekking heeft op verscheidene, afzonderlijke feiten die alle krachtens de wet van de verzoekende en van de aangezochte Partij strafbaar zijn gesteld met vrijheidsstraf of met een maatregel welke vrijheidsbeneming medebrengt, maar waarvan sommige niet voldoen aan de voorwaarde met betrekking tot de hoogte van de straf, is de aangezochte Partij bevoegd de uitlevering eveneens voor deze laatste feiten toe te staan. (Deze bevoegdheid geldt ook met betrekking tot feiten die slechts met geldstraffen worden bedreigd.) <V 1978-03-17/30, art. 1, 003;   Inwerkingtreding :   16-02-1998>
3. Iedere Verdragsluitende Partij wier wetgeving de uitlevering voor bepaalde in het eerste lid van dit artikel bedoelde strafbare feiten niet toestaat, kan - voor zover het haar betreft - deze strafbare feiten van de werking van dit Verdrag uitsluiten.
4. Iedere Verdragsluitende Partij die van de mogelijkheid, voorzien in het derde lid van dit artikel, gebruik wil maken, doet bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging of toetreding aan de Secretaris-Generaal van de Raad een lijst van de strafbare feiten waarvoor uitlevering wordt toegestaan of een lijst van de strafbare feiten waarvoor uitlevering niet wordt toegestaan, toekomen, een en ander met vermelding van de wettelijke voorschriften die uitlevering toestaan dan wel uitsluiten. De Secretaris-Generaal van de Raad doet deze lijsten aan de andere ondertekenende regeringen toekomen.
5. Indien later andere strafbare feiten door de wetgeving van een Verdragsluitende Partij van uitlevering worden uitgsloten, geeft die Partij hiervan kennis aan de Secretaris-Generaal van de Raad, die de andere ondertekenende regeringen ter zake inlicht. Deze kennisgeving heeft eerst gevolg na afloop van een termijn van drie maanden, te rekenen van de datum van ontvangst door de Secretaris-Generaal.
6. Iedere Partij die van de in de beide voorgaande leden voorziene mogelijkheid gebruik heeft gemaakt, kan te allen tijde strafbare feiten die van de werking van dit Verdrag waren uitgesloten, daaraan onderwerpen. Zij brengt deze wijzigingen ter kennis van de Secretaris-Generaal van de Raad, die deze aan de andere ondertekenende regeringen mededeelt.
7. Iedere Partij kan het beginsel van wederkerigheid toepassen met betrekking tot strafbare feiten die krachtens dit artikel van de werking van dit Verdrag zijn uitgesloten.
 Art.    3 . Politieke delicten.
1. Uitlevering wordt niet toegestaan, indien het strafbare feit waarvoor zij wordt verzocht, door de aangezochte Partij als een politiek delict of als een met een dergelijk delict samenhangend feit wordt beschouwd.
2. Hetzelfde geldt, indien de aangezochte Partij ernstige redenen heeft aan te nemen dat het verzoek tot uitlevering voor een niet-politiek delict is gedaan met de bedoeling een persoon te vervolgen of te straffen op grond van zijn ras, godsdienst, nationaliteit of politieke gezindheid, dan wel dat de positie van de betrokkene om een van deze redenen ongunstig dreigt te worden beïnvloed.
3. Voor de toepassing van dit Verdrag wordt de aanslag op het leven van een Staatshoofd of van een zijner familieleden niet als politiek delict beschouwd.
4. De toepassing van dit artikel tast de verplichtingen die de Partijen op zich hebben genomen of zullen nemen uit hoofde van andere internationale overeenkomsten van multilaterale aard niet aan.
 Art.    4 . Militaire delicten.
Dit Verdrag is niet van toepassing op uitlevering voor militaire delicten, die niet tevens strafbare feiten naar de gewone strafwet zijn.
 Art.    5 . <V 1978-03-17/30, art. 2, 003;   Inwerkingtreding :   16-02-1998> Fiscale delicten.
1. Inzake retributies, belastingen, douane en deviezen vindt uitlevering tussen de Verdragsluitende Partijen plaats in overeenstemming met de bepalingen van het Verdrag, indien het feit naar de wetgeving van de aangezochte Partij overeenkomt met een strafbaar feit van dezelfde aard.
2. Uitlevering mag niet worden geweigerd op grond van het feit, dat naar de wetgeving van de aangezochte Partij niet dezelfde soort retributies of belastingen worden geheven, of die wetgeving niet dezelfde soort regeling op het gebied van retributies, belastingen, douane en deviezen bevat als de wetgeving van de verzoekende Partij.
 Art.    6 . Uitlevering van onderdanen.
1. (a) Iedere Verdragsluitende Partij is bevoegd de uitlevering van haar onderdanen te weigeren.
(b) Iedere Verdragsluitende Partij kan in een verklaring afgelegd bij ondertekening of bij nederlegging van haar akte van bekrachtiging of toetreding, een definitie geven van de betekenis die de uitdrukking " onderdanen " in het onderhavige Verdrag voor haar heeft.
(c) De hoedanigheid van onderdaan wordt beoordeeld naar de toestand op het ogenblik van de beslissing over de uitlevering. Niettemin kan de aangezochte Partij zich eveneens op het bepaalde onder (a) beroepen, indien de hoedaniheid van onderdaan eerst is toegekend tussen het tijdstip der beslissing en de voor de overlevering voorziene datum.
2. Indien de aangezochte Partij haar onderdaan niet uitlevert, moet zij op verzoek van de andere Partij de zaak aan haar bevoegde autoriteiten voorleggen, opdat, indien daartoe aanleiding bestaat, een strafvervolging kan worden ingesteld. Te dien einde zullen de op het strafbare feit betrekking hebbende dossiers, inlichtingen en voorwerpen kosteloos worden toegezonden op de in het eerste lid van artikel 12 bepaalde wijze. De verzoekende Partij wordt van het gevolg dat aan haar verzoek is gegeven op de hoogte gesteld.
 Art.    7 . Plaats waar het feit begaan is.
1. De aangezochte Partij kan weigeren een persoon uit te leveren voor een strafbaar feit dat volgens de wetgeving van die Partij geheel of ten dele op haar grondgebied of op een daarmede gelijkgestelde plaats is gepleegd.
2. Wanneer het strafbare feit dat aan het verzoek tot uitlevering ten grondslag ligt is begaan buiten het grondgebied van de verzoekende Partij, kan de uitlevering slechts geweigerd worden, indien de wet van de aangezochte Partij, hetzij vervolging van een dergelijk buiten haar grondgebied gepleegd strafbaar feit, hetzij uitlevering wegens het aan het verzoek ten grondslag liggende feit, niet toelaat.
 Art.    8 . Vervolging ter zake van dezelfde feiten.
Een aangezochte Partij kan weigeren een persoon wiens uitlevering is verzocht, uit te leveren, indien die persoon door haar wordt vervolgd ter zake van het feit of de feiten waarvoor uitlevering is verzocht.
 Art.    9 . Non bis in idem.
(1.) Uitlevering wordt niet toegestaan, wanneer de persoon wiens uitlevering is verzocht, ter zake van het feit of van de feiten waarop dit verzoek was gegrond, door de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Partij onherroepelijk is berecht. Uitlevering kan worden geweigerd, indien de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Partij hebben besloten ter zake van hetzelfde feit of dezelfde feiten (geen vervolging in te stellen), dan wel een ingestelde vervolging te staken. <V 1975-10-15/30, art. 2, 002;   Inwerkingtreding :   16-02-1998> <Erratum, zie B.St. 24.12.1999, p. 49014>
(2. De uitlevering van een persoon tegen wie in een derde Staat die Partij is bij het Verdrag een onherroepelijk vonnis is gewezen voor het feit of voor de feiten op grond waarvan de uitlevering werd verzocht, wordt niet toegestaan :
a. wanneer de betrokken persoon bij dit vonnis is vrijgesproken;
v. wanneer de vrijheidsstraf of de andere opgelegde maatregel :
i) geheel is ondergaan;
ii) geheel, of wat het nog niet ten uitvoer gelegde gedeelte betreft, bij wege van gratie of amnestie is kwijtgescholden;
c. wanneer de rechter de dader van het strafbare feit heeft schuldig bevonden zonder oplegging van een sanctie.
3. In de gevallen bedoeld in het tweede lid kan uitlevering wel worden toegestaan :
a. indien het feit dat aanleiding heeft gegeven tot het vonnis, is gepleegd tegen een tot de overheidsdienst van de verzoekende Staat behorende persoon, instelling of zaak;
b. indien de persoon tegen wie het vonnis is gewezen, zelf tot de overheidsdienst van de verzoekende Staat behoort;
c. indien het feit dat aanleiding heeft gegeven tot het vonnis, geheel of gedeeltelijk is gepleegd op het grondgebied van de verzoekende Staat of op een plaats die met zijn grondgebied wordt gelijkgesteld.
4. Het bepaalde in de leden 2 en 3 vormt geen beletsel voor de toepassing van ruimere nationale bepalingen waardoor aan buitenlandse rechterlijke beslissingen ne bis in idem werking wordt toegekend.) <V 1975-10-15/30, art. 2, 002;   Inwerkingtreding :   16-02-1998>
 Art.    10 . Verjaring. Uitlevering wordt niet toegestaan, indien volgens de wet van de verzoekende Partij of die van de aangezochte Partij het recht tot strafvervolging of de straf is verjaard.
 Art.    11 . Doodstraf. Indien op het feit waarvoor uitlevering wordt verzocht, door de wet van de verzoekende Partij de doodstraf is gesteld en deze straf volgens de wet van de aangezochte Partij tegen dat feit niet wordt bedreigd of met betrekking tot dat feit door die Partij algemeen niet wordt toegepast, kan de inwilliging van het uitleveringsverzoek afhankelijk worden gesteld van de voorwaarde dat de verzoekende Partij ter beoordeling van de aangezochte Partij genoegzame waarborgen biedt dat de doodstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd.
 Art.    12 . Verzoek en stukken ter ondersteuning daarvan.
1. (Het verzoek wordt schriftelijk gedaan en wordt door het Ministerie van Justitie van de verzoekende Partij gericht tot het Ministerie van Justitie van de aangezochte Partij; niettemin kan het verzoek ook langs diplomatieke weg worden gedaan. Twee of meer Partijen kunnen onderling rechtstreeks andere wegen voor het uitwisselen van stukken overeenkomen.) <V 1978-03-17/30, art. 5, 003;   Inwerkingtreding :   16-02-1998>
2. Tot staving van het verzoek dienen te worden overgelegd :
(a) het origineel of een authentiek afschrift, hetzij van een voor tenuitvoerlegging vatbare veroordeling, hetzij van een bevel tot aanhouding of van een andere akte die dezelfde kracht heeft, opgemaakt in de vorm voorgeschreven door de wet van de verzoekende Partij;
(b) een overzicht van de feiten waarvoor uitlevering wordt verzocht. De tijd en plaats, waarop de feiten begaan zijn, hun wettelijke omschrijving en de verwijzing naar de toepasselijke wetsbepalingen dienen zo nauwkeurig mogelijk te worden vermeld; en
(c) een afschrift van de toepasselijke wetsbepalingen of, indien zulks niet mogelijk is, een verklaring aangaande het toepasselijke recht, alsmede een zo nauwkeurig mogelijk signalement van de opgeëiste persoon, en alle andere inlichtingen die van belang zijn om zijn identiteit en nationaliteit vast te stellen.
 Art.    13 . Aanvullende inlichtingen.
Indien de door de verzoekende Partij verstrekte inlichtingen onvoldoende blijken te zijn om de aangezochte Partij in staat te stellen overeenkomstig dit Verdrag een beslissing te nemen, doet de laatstgenoemde Partij het verzoek de noodzakelijke aanvullingen op deze inlichtingen te mogen ontvangen en kan zij een termijn stellen waarbinnen deze ontvangen moeten zijn.
 Art.    14 . Specialiteitsbeginsel.
1. De uitgeleverde persoon wordt niet vervolgd, berecht of in hechtenis gesteld met het oog op de tenuitvoerlegging van een straf of maatregel, noch aan enige andere beperking van zijn persoonlijke vrijheid onderworpen, wegens enig ander voor de overlevering begaan feit dan dat hetwelk de reden tot uitlevering is geweest, behalve in de volgende gevallen :
(a) wanneer de Partij die hem uitgeleverd heeft, erin toestemt. Daartoe moet een verzoek worden ingediend vergezeld van de in artikel 12 genoemde stukken en van een door een rechterlijk ambtenaar opgemaakt proces-verbaal, waarin de verklaringen van de uitgeleverde persoon zijn opgenomen. De toestemming wordt gegeven, indien het strafbare feit waarvoor zij verzocht wordt, op zichzelf de verplichting tot uitlevering krachtens dit Verdrag meebrengt;
(b) wanneer de uitgeleverde persoon, hoewel hij daartoe de mogelijkheid had, niet binnen de 45 dagen die op zijn definitieve invrijheidstelling volgden, het grondgebied van de Partij aan welke hij was uitgeleverd, heeft verlaten of indien hij na dit gebied verlaten te hebben daarin is teruggekeerd.
2. De verzoekende Partij kan echter de maatregelen nemen die nodig zijn voor een eventuele uitzetting uit haar grondgebied of voor een stuiting van de verjaring overeenkomstig haar wet, daaronder begrepen het instellen van een verstekprocedure.
3. Wanneer de omschrijving van het te laste gelegde feit in de loop van de procedure wordt gewijzigd, wordt de uitgeleverde persoon slechts vervolgd of berecht voor zover de elementen van het opnieuw omschreven feit uitlevering zouden gedogen.
 Art.    15 . Verderlevering aan een derde staat.
Behoudens het in het geval bedoeld in het eerste lid onder (b) van artikel 14, heeft de verzoekende Partij de toestemming van de aangezochte Partij nodig om de persoon die aan haar overgeleverd is en die gezocht wordt door een andere Partij of door een derde staat die geen Partij bij dit Verdrag is, aan die andere Partij of aan die staat uit te leveren ter zake van strafbare feiten, gepleegd voor de overlevering. De aangezochte Partij kan overlegging van de in artikel 12, tweede lid, bedoelde stukken eisen.
 Art.    16 . Voorlopige aanhouding.
1. In geval van spoed kunnen de bevoegde autoriteiten van de verzoekende Partij de voorlopige aanhouding van de gezochte persoon verzoeken; de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Partij beslissen overeenkomstig haar wet op dit verzoek.
2. Het verzoek om voorlopige aanhouding dient te vermelden dat een van de in artikel 12, tweede lid, onder (a) bedoelde stukken aanwezig is en kennis te geven van het voornemen een uitleveringsverzoek te zenden; het vermeldt tevens het strafbare feit waarvoor uitlevering zal worden verzocht, de tijd waarop en de plaats waar het begaan is, alsmede voor zover mogelijk, het signalement van de gezochte persoon.
3. Het verzoek om voorlopige aanhouding wordt aan de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Partij toegezonden, hetzij langs diplomatieke weg, hetzij rechtstreeks per post of telegram, hetzij via de Organisation internationale de Police criminelle - Interpol, hetzij op iedere ander wijze waarbij schriftelijk van het verzoek blijkt of die door de aangezochte Partij wordt toegelaten. De verzoekende autoriteit wordt onverwijld ingelicht omtrent het gevolg dat aan haar verzoek is gegeven.
4. De voorlopige aanhouding kan worden beëindigd, indien de aangezochte Partij niet binnen een termijn van 18 dagen na het begin van de aanhouding het uitleveringsverzoek en de in artikel 12 genoemde stukken ontvangen heeft; de voorlopige aanhouding mag in geen geval langer duren dan 40 dagen. Voorlopige invrijheidstelling is evenwel op ieder ogenblik mogelijk, met dien verstande dat de aangezochte Partij daarbij alle maatregelen dient te nemen, die zij noodzakelijk acht om de vlucht van de persoon wiens aanhouding is verzocht te voorkomen.
5. De invrijheidstelling vormt geen beletsel voor een nieuwe aanhouding en voor uitlevering indien het uitleveringsverzoek alsnog wordt ontvangen.
 Art.    17 . Samenloop van verzoeken.
Indien de uitlevering van een persoon door verschillende staten wordt verzocht, hetzij voor hetzelfde feit, hetzij voor verschillende feiten, houdt de aangezochte Partij bij haar beslissing rekening met alle omstandigheden en met name met de ernst van de strafbare feiten, de plaats waar zij begaan zijn, de dagtekening van de onderscheiden verzoeken, de nationaliteit van de opgeëiste persoon en de mogelijkheid van latere uitlevering aan een andere staat.
 Art.    18 . Overlevering van de uitgeleverde.
1. De aangezochte Partij brengt haar beslissing ten aanzien van de uitlevering op de in artikel 12, eerste lid, bedoelde wijze ter kennis van de verzoekende Partij.
2. Iedere gehele of gedeeltelijke weigering dient met redenen te zijn omkleed.
3. In geval van inwilliging van het verzoek dient de verzoekende Partij te worden ingelicht omtrent de plaats en de datum van overlevering, alsmede omtrent de duur van de door de opgeëiste persoon met het oog op de uitlevering ondergange vrijheidsbeneming.
4. Onverminderd het bepaalde in het vijfde lid van dit artikel kan de opgeëiste persoon, indien hij niet op de vastgestelde datum is overgenomen, na afloop van een termijn van 15 dagen te rekenen van die datum, in vrijheid worden gesteld en hij wordt in elk geval in vrijheid gesteld na verloop van een termijn van 30 dagen; de aangezochte Partij kan weigeren om hem voor hetzelfde feit uit te leveren.
5. In geval de overlevering of de overneming van de uit te leveren persoon door overmacht verhinderd wordt, stelt de belanghebbende Partij de andere Partij daarvan op de hoogte; de twee Partijen komen een nieuwe datum van overlevering overeen en de bepalingen van het vierde lid van dit artikel zijn van toepassing.
 Art.    19 . Uitgestelde of voorwaardelijke overlevering.
1. De aangezochte Partij kan, nadat zij een beslissing over het verzoek tot uitlevering genomen heeft, de overlevering van de opgeëiste persoon uitstellen opdat hij door haar vervolgd kan worden of, indien hij reeds veroordeeld is, op haar grondgebied een straf kan ondergaan wegens een ander feit dan dat waarvoor de uitlevering is verzocht.
2. In plaats van de overlevering uit te stellen kan de aangezochte Partij de opgeëiste persoon tijdelijk aan de verzoekende Partij overleveren op door de beide Partijen in onderling overleg vast te stellen voorwaarden.
 Art.    20 . Overdracht van voorwerpen.
1. Op verzoek van de verzoekende Partij moet de aangezochte Partij, voor zover zulks krachtens haar wet is toegestaan, de voorwerpen in beslag nemen en overdragen :
(a) die kunnen dienen als stukken van overtuiging, of
(b) die afkomstig zijn van het strafbare feit en op het ogenblik van de aanhouding in het bezit van de opgeëiste persoon zijn aangetroffen, dan wel later zijn ontdekt.
2. De overdracht van de voorwerpen bedoeld in het eerste lid van dit artikel vindt ook plaats wanneer niet tot een reeds toegestane uitlevering wordt overgegaan in verband met de dood of de ontvluchting van de opgeëiste persoon.
3. Wanneer deze voorwerpen vatbaar zijn voor inbeslagneming of verbeurdverklaring op het grondgebied van de aangezochte Partij, kan laatstgenoemde deze met het oog op een aanhangige strafvervolging tijdelijk behouden of onder voorwaarde van teruggave overdragen.
4. Eventuele door de aangezochte Partij of derden op deze voorwerpen verkregen rechten blijven onverlet. Indien dergelijke rechten bestaan, dienen de voorwerpen na beëindiging van het rechtsgeding zo spoedig mogelijk en kosteloos aan de aangezochte Partij te worden teruggegeven.
 Art.    21 . Doortocht. 1. De doortocht door het grondgebied van een van de Verdragsluitende Partijen wordt, na indiening van een verzoek gedaan op de in het eerste lid van artikel 12 bedoelde wijze, toegestaan op voorwaarde dat het niet gaat om een strafbaar feit dat door de Partij aan wie toestemming tot doortocht wordt verzocht op grond van de artikelen 3 en 4 van dit Verdrag wordt beschouwd als een politiek of een zuiver militair delict.
2. De doortocht van een onderdaan, in de zin van artikel 6, van het land waaraan toestemming tot doortocht wordt verzocht, kan worden geweigerd.
3. Onverminderd het bepaalde in het vierde lid van dit artikel is overlegging van de stukken bedoeld in het tweede lid van artikel 12 noodzakelijk.
4. In geval het vervoer door de lucht plaatsvindt zijn de volgende bepalingen van toepassing :
(a) Wanneer geen landing is voorzien geeft de verzoekende Partij de Partij over wier grondgebied zal worden gevlogen daarvan kennis en verklaart zij dat een van de stukken bedoeld in artikel 12, tweede lid, onder (a), bestaat. In geval van een onvoorziene landing heeft deze kennisgeving de rechtskracht van een verzoek om voorlopige aanhouding als bedoeld in artikel 16 en dient de verzoekende Partij een gewoon verzoek tot doortocht in;
(b) Wanneer een landing is voorzien dient de verzoekende Partij een gewoon verzoek tot doortocht in.
5. Iedere Partij kan evenwel bij de ondertekening van dit Verdrag of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging of van toetreding verklaren dat zij de doortocht van een persoon slechts zal toestaan op dezelfde voorwaarden als gelden voor uitlevering of op bepaalde van deze voorwaarden. In dat geval kan het beginsel van wederkerigheid worden toegepast.
6. Een uitgeleverde persoon mag niet worden geleid over een grondgebied waarop, naar mag worden aangenomen, zijn leven (of) zijn vrijheid bedreigd zou kunnen worden uit hoofde van zijn ras, godsdienst, nationaliteit of politieke gezindheid. <Erratum, zie B.St. 24.12.1999, p. 49014>
 Art.    22 . Procedure. Voorzover in dit Verdrag niet anders is bepaald, is uitsluitend de wet van de aangezochte Partij van toepassing op de procedure van uitlevering en van voorlopige aanhouding.
 Art.    23 . Talen. De over te leggen stukken dienen te zijn gesteld in de taal van de verzoekende Partij of in die van de aangezochte Partij. Laatstgenoemde Partij kan een vertaling eisen in de door haar te kiezen officiële taal van de Raad van Europa.
 Art.    24 . Kosten. 1. De uit hoofde van de uitlevering op het grondgebied van de aangezochte Partij gemaakte kosten komen ten laste van die Partij.
2. De uit hoofde van de doortocht door het grondgebied van een Partij aan wie doortocht is verzocht gemaakte kosten komen ten laste van de verzoekende Partij.
3. In geval van uitlevering vanuit een niet tot het moederland behorend gebied van de aangezochte Partij komen de uit hoofde van het vervoer tussen dit gebied en het moederland van de verzoekende Partij gemaakte kosten ten laste van deze laatste. Hetzelfde geldt ten aanzien van de uit hoofde van het vervoer tussen de overzeese gebiedsdelen van de aangezochte Partij en het moederland van die Partij gemaakte kosten.
 Art.    25 . (Definitie van de term "maatregelen".) <Erratum, zie B.St. 24.12.1999, p. 49015>
Voor de toepassing van dit Verdrag betekent de term " maatregelen " alle maatregelen die vrijheidsbeneming meebrengen en die bij vonnis van de strafrechter worden opgelegd naast of in plaats van een straf.
 Art.    26 . Voorbehouden.
1. Iedere Verdragsluitende Partij kan bij de ondertekening van dit Verdrag of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging of van toetreding een voorbehoud maken met betrekking tot een of meer daarbij aangegeven bepalingen van dit Verdrag.
2. Iedere Verdragsluitende Partij die een voorbehoud heeft gemaakt trekt dit, zodra de omstandigheden haar dit veroorloven, in. Een voorbehoud wordt ingetrokken door een mededeling gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
3. Een Verdragsluitende Partij die met betrekking tot een bepaling van dit Verdrag een voorbehoud heeft gemaakt kan de naleving van die bepaling van dit Verdrag door een andere Partij slechts verlangen voor zover zij die bepaling zelf heeft aanvaard.
 Art.    27 . Territoriale toepasselijkheid.
1. Dit Verdrag is van toepassing in het moederland van de Verdragsluitende Partijen.
2. Het is tevens wat betreft Frankrijk van toepassing op Algerije en op de overzeese departementen en wat het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland betreft op de Kanaaleilanden en op het eiland Man.
3. De Bondsrepubliek Duitsland kan door een verklaring gericht tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa de toepasselijkheid van dit Verdrag uitbreiden tot het " Land " Berlijn. De Secretaris-Generaal stelt de andere Partijen van deze verklaring in kennis.
4. Bij rechtstreekse overeenkomst tussen twee of meer Verdragsluitende Partijen kan de toepasselijkheid van dit Verdrag onder bij die overeenkomst te stellen voorwaarden worden uitgebreid tot elk grondgebied van een van die Partijen hetwelk niet behoort tot het grondgebied bedoeld in de voorgaande leden, voor zover de buitenlandse betrekkingen van die gebieden door een der Partijen worden behartigd.
 (Art.    28 .) De verhouding (tussen) dit Verdrag en bilaterale overeenkomsten. <Erratum, zie B.St. 24.12.1999, p. 49014>
1. Dit Verdrag doet wat betreft de gebieden waarop het van toepassing is, de bepalingen uit bilaterale verdragen, conventies of overeenkomsten vervallen, die de uitlevering tussen twee Verdragsluitende Partijen regelen.
2. De Verdragsluitende Partijen kunnen met elkaar slechts bilaterale of multilaterale overeenkomsten sluiten, wanneer deze er toe strekken de bepalingen van dit Verdrag aan te vullen of de toepassing van de daarin vervatte beginselen te vergemakkelijken.
3. Wanneer de uitlevering tussen twee of meer Verdragsluitende Partijen plaatsvindt op grond van een eenvormige wet, zijn die Partijen bevoegd om hun betrekkingen op dit terrein te regelen uitsluitend op basis van dat stelsel, niettegenstaande de bepalingen van dit Verdrag. Hetzelfde geldt tussen twee of meer Verdragsluitende Partijen, indien bij elk van die Partijen een wet geldt die het mogelijk maakt op het grondgebied van die Partij bevelen tot vrijheidsbeneming ten uitvoer te leggen, die op het grondgebied van de andere Partij of de andere Partijen zijn gegeven. De Verdragsluitende Partijen die in hun betrekkingen de toepassing van dit Verdrag van het begin af aan of nadien uitsluiten overeenkomstig de bepalingen van dit lid, dienen ter zake een mededeling te richten tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa. Deze stelt de andere Partijen in kennis van elke mededeling die hij krachtens dit lid heeft ontvangen.
 Art.    29 . Ondertekening, bekrachtiging inwerkingtreding.
1. Dit Verdrag is voor ondertekening door de leden van de Raad van Europa opengesteld. Het dient te worden bekrachtigd en de akten van bekrachtiging dienen te worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
2. Dit Verdrag treedt in werking 90 dagen na het tijdstip waarop de derde akte van bekrachtiging is nedergelegd.
3. Voor iedere ondertekenende regering die het daarna bekrachtigt, treedt het in werking 90 dagen na de datum van nederlegging van haar akte van bekrachtiging.
 Art.    30 . Toetreding.
1. Het Comité van Ministers van de Raad van Europa kan elke Staat die geen lid is van de Raad uitnodigen tot dit Verdrag toe te treden, mits de resolutie betreffende deze uitnodiging eenstemmig wordt goedgekeurd door de leden van de Raad die dit Verdrag hebben bekrachtigd.
2. De toetreding vindt plaats door nederlegging bij de Secretaris-Generaal van de Raad van een akte van toetreding. De toetreding treedt in werking 90 dagen na de nederlegging van de desbetreffende akte.
 Art.    31 . Opzegging. Iedere Verdragsluitende Partij kan dit Verdrag voor wat haar betreft opzeggen door een daartoe strekkende kennisgeving te richten tot de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa. De opzegging treedt in werking zes maanden na de datum waarop de kennisgeving door de Secretaris-Generaal van de Raad is ontvangen.
 Art.    32 . Verklaringen.
De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa geeft alle leden van de Raad en de regering van elke staat die tot het Verdrag is toegetreden, kennis van :
(a) de nederlegging van elke akte van bekrachtiging of van toetreding;
(b) de datum van inwerkingtreding;
(c) elke verklaring afgelegd krachtens het eerste lid van artikel 6 en het vijfde lid van artikel 21;
(d) elk voorbehoud gemaakt krachtens het eerste lid van artikel 26;
(e) de intrekking an elk voorbehoud krachtens het tweede lid van artikel 26;
(f) elke kennisgeving van opzegging ontvangen krachtens artikel 31 van dit Verdrag en de datum waarop deze in werking treedt.
 Art.    M1 . <Aanvulling aan het Verdrag bij V 1978-03-17/30, art. 3, 003;   Inwerkingtreding :   16-02-1998> Verstekvonissen.
1. Wanneer een Verdragsluitende Partij een andere Verdragsluitende Partij om de uitlevering van een persoon verzoekt ten einde een strafvonnis of een bevel tot vrijheidsbeneming ten uitvoer te leggen dat bij verstek is gewezen, kan de aangezochte Partij weigeren hiertoe uit te leveren wanneer naar haar oordeel bij het strafproces de rechten van de verdediging niet in acht zijn genomen die tenminste aan een ieder, tegen wie een strafvervolging wordt ingesteld, behoren toe te komen. Niettemin dient uitlevering te worden toegestaan als de verzoekende Partij een verzekering geeft die voldoende wordt geacht om de opgeëiste persoon het recht te waarborgen op een nieuw proces waarin de rechten van de verdediging worden gegarandeerd. Deze beslissing geeft de verzoekende Partij de bevoegdheid om hetzij het desbetreffende vonnis ten uitvoer te leggen indien de veroordeelde persoon geen verzet doet, hetzij een strafproces tegen de uitgeleverde persoon aan te vangen indien deze wel verzet doet.
2. Wanneer de aangezochte Partij de persoon wiens uitlevering is verzocht, in kennis stelt van een tegen hem gewezen verstekvonnis mag de verzoekende Partij deze mededeling niet beschouwen als een betekening met het oog op de strafrechtelijke procedure in die Staat.
 Art.    M2 . <Aanvulling aan het Verdrag bij V 1978-03-17/30, art. 4, 003;   Inwerkingtreding :   16-02-1998> Amnestie.
Uitlevering wordt niet toegestaan voor een strafbaar feit met betrekking waartoe amnestie is verleend in de aangezochte Staat en met betrekking waartoe die Staat krachtens haar eigen strafwetgeving bevoegd was een strafvervolging in te stellen.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
Gedaan te Parijs, de 13e december 1957, in de Franse en de Engelse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek, in één enkel exemplaar, hetwelk zal worden nedergelegd in het archief van de Raad van Europa. De Secretaris-Generaal van de Raad doet een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift toekomen aan de regeringen van alle staten die het Verdrag hebben ondertekend.
 Bijlage.
 Art.    N1 . Bijlage 1. De lijst met de gebonden staten bij de Overeenkomst.
Lijst van de staten

 Datum van neerlegging
 Datum van

 van de bekrachtigings-
inwerkingtreding

 of de

 toetredingsoorkonde

 (T)
BELGIE

29 augustus 1997

27 november 1997
BULGARIJE

 17 juni 1994

15 september 1994
CYPRUS

22 januari 1971

 22 april 1971
DENEMARKEN

13 september 1962

 12 december 1962
DUITSLAND

2 oktober 1976

1 januari 1977
ESTLAND

 28 april 1997

 27 juli 1997
FINLAND

 12 mei 1971 (T)

 10 augustus 1971
FRANKRIJK

 10 februari 1986

11 mei 1986
GROOT-BRITTANNIE

13 februari 1991

14 mei 1991
GRIEKENLAND

 29 mei 1961

 27 augustus 1961
HONGARIJE

 13 juli 1993

11 oktober 1993
IERLAND

2 mei 1966

 31 juli 1966
IJSLAND

 20 juni 1984

18 september 1984
ISRAEL

27 september 1967 (T)
 26 december 1967
ITALIE

 6 augustus 1963

 4 november 1963
KROATIE

 25 januari 1995 (T)

 25 april 1995
LETLAND

2 mei 1997

 31 juli 1997
LIECHTENSTEIN

 28 oktober 1969 (T)

 26 januari 1970
LITOUWEN

20 juni 1995

18 september 1995
LUXEMBURG

 18 november 1976

16 februari 1977
MALTA

 19 maart 1996

 17 juni 1996
NEDERLAND

 14 februari 1969

15 mei 1969
NOORWEGEN

 19 januari 1960

 18 april 1960
OOSTENRIJK

21 mei 1969

 19 augustus 1969
POLEN

 15 juni 1993

13 september 1993
PORTUGAL

25 januari 1990

 25 april 1990
SLOVAKIJE

 15 april 1992

1 januari 1993
SLOVENIE

16 februari 1995

17 mei 1995
SPANJE

 7 mei 1982

5 augustus 1982
TSJECHIE

15 april 1992

1 januari 1993
TURKIJE

7 januari 1960

 18 april 1960
ZWEDEN

22 januari 1959

 18 april 1960
ZWITSERLAND

 20 december 1966

20 maart 1967
 Art.  N2. Bijlage 2. Verklaringen en voorbehouden naar aanleiding van de bekrachtiging van het Verdrag door België.
I. VERKLARINGEN.
Met betrekking tot artikel 1 :
" De Belgische regering is van oordeel dat het door Portugal geformuleerde voorbehoud betreffende artikel één, lid c, niet verenigbaar is met het voorwerp van het Verdrag. Zij vat dit voorbehoud op in die zin dat de uitlevering enkel wordt geweigerd, indien de tot levenslange vrijheidsbeneming veroordeelde persoon, overeenkomstig het recht van de verzoekende staat, niet in vrijheid gesteld kan worden na het verstrijken van een bepaalde tijd, tengevolge van een gerechtelijke of administratieve procedure. "
Met betrekking tot artikel 14 :
" België is van oordeel dat het specialiteitsbeginsel niet toepasselijk is, wanneer de betrokken persoon uitdrukkelijk toegestemd heeft om op om het even welke grond vervolgd en gestraft te worden door de gerechtelijke overheid van de aangezochte Staat, indien deze mogelijkheid voorzien is in het recht van de Staat. Indien daarentegen de uitlevering aan België gevraagd wordt, gaat België ervan uit dat, wanneer de uit te leveren persoon formeel afstand gedaan heeft van de formaliteiten en waarborgen van de uitlevering, het specialiteitenbeginsel niet meer toepasselijk is. "
Met betrekking tot artikel 15 :
" België is van oordeel dat de uitzondering, voorzien in artikel 15, zich uitstrekt tot het geval dat de persoon die aan België overgedragen is, formeel afstand gedaan heeft van het recht van de aangezochte Staat of de specialiteit van de uitlevering. "
Met betrekking tot artikel 21 :
" De Belgische regering staat de doortocht over haar grondgebied enkel toe, onder dezelfde voorwaarden als de uitlevering. "
Met betrekking tot artikel 23 :
" Indien het uitleveringsverzoek en de over te leggen stukken opgesteld zijn in de taal van de verzoekende Staat, en deze taal niet in het Nederlands, het Frans of het Duits is, moeten zij vergezeld gaan van een vertaling in het Frans. "
II. VOORBEHOUDEN.
Met betrekking tot artikel 1 :
" België behoudt zich het recht voor om de uitlevering niet toe te staan, wanneer de betrokken persoon onderworpen zou kunnen worden aan een uitzonderingsrechtbank, of als de uitlevering gevraagd wordt met het oog op de tenuitvoerlegging van een straf die door zo een rechtbank uitgesproken is. "
" De uitlevering wordt niet toegestaan wanneer de overdracht uitzonderlijk ernstige gevolgen kan hebben voor de betrokken persoon, met name omwille van zijn leeftijd of gezondheidstoestand. "
Met betrekking tot artikel 18 :
" De verplichte invrijheidsstelling na het verstrijken van de termijn van 30 dagen, voorzien in paragraaf 4 van artikel 18, is niet van toepassing in het geval dat de betrokken persoon een rechtsmiddel aanwendt tegen de uitleveringsbeslissing of in verband met de wettelijkheid aan zijn hechtenis. "
Met betrekking tot artikel 19 :
" De Regering van het Koninkrijk België staat de tijdelijke uitlevering, bedoeld in artikel 19, § 2, slechts toe indien het gaat om een persoon die op haar grondgebied een straf ondergaan en indien de omstandigheden zulks vereisen. "
Met betrekking tot artikel 28 :
" Omwille van het bijzonder regime tussen de Beneluxlanden, aanvaardt de Belgische regering de paragrafen 1 en 2 van artikel 28 die betrekking hebben op haar verhoudingen met het Koninkrijk der Nederlanden en het Groot Hertogdom Luxemburg niet. "
" De Belgische regering behoudt zich de mogelijkheid voor om af te wijken van deze bepalingen voor wat haar verhoudingen aangaat met de andere Lidstaten van de Europese Gemeenschap. "


text:
Artikel  M. Neerlegging op 10 september 1997, van de akte van bekrachtiging van Roemenië (inwerkingtreding op 9 december 1997).
De akte van bekrachtiging ging vergezeld van de volgende voorbehouden en verklaringen :
Verklaringen :
Betreffende lid 1.a van artikel 6 : Roemenië zal de uitlevering weigeren van haar onderdanen en van personen aan wie in Roemenië asiel is verleend.
Betreffende lid 1.b van artikel 6 : in de onderhavige Overeenkomst betekent "onderdaan" Roemeense onderdanen of personen aan wie in Roemenië asiel is verleend.
Betreffende lid 5 van artikel 21 : de verzoeken om doortocht door het Roemeense grondgebied van een Roemeens onderdaan of een persoon aan wie in Roemenië asiel is verleend, zullen worden geweigerd.
Voorbehoud :
Betreffende lid 1 van artikel 2 : Roemenië zal uitlevering vragen en toestaan :
- voor een strafrechterlijke vervolging of een veroordeling voor feiten die krachtens de wetten van de verzoekende Partij en van de aangezochte Partij strafbaar zijn gesteld met een vrijheidsstraf van meer dan twee jaar of met een zwaardere straf;
- met het oog op de uitvoering van een veroordeling tot een vrijheidsstraf die meer dan een jaar bedraagt of van een zwaardere straf.


text: Artikel  M. Neerlegging van de bekrachtigingsoorkonde van Portugal : 30 mei 1984 (inwerkingtreding : 1 juni 1984).


text:
Artikel  M. Verklaring vervat in een brief van 9 december 1988 van de Permanente Vertegenwoordiger van Frankrijk, geregistreerd bij het secretariaat-generaal op 12 december 1988.
Origineel : Frans.
Naar aanleiding van de daden van terrorisme die in de herfst van 1986 te Parijs werden gepleegd, zag de Franse regering zich verplicht, krachtens een beslissing die op 16 september 1986 ter kennis van de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa werd gebracht, de toepassing van de Europese Overeenkomst nopens het verkeer van personen tussen de Lid-Staten van de Raad van Europa van 13 december 1957 te schorsen, overeenkomstig het bepaalde in artikel 7.
Gelet op de evolutie van de toestand en rekening houdend met de versteviging van de Europese samenwerking op het gebied van de veiligheid en de strijd tegen het terrorisme, heeft de Franse regering beslist de genoemde schorsingsmaatregel op te heffen. Deze beslissing is in werking getreden op 9 december om 0 uur.
Deze maatregel is van toepassing op de onderdanen van Oostenrijk, Cyprus, Ijsland, Malta, Noorwegen, Zweden en Finland. Hij wijzigt evenwel niet de bepalingen die de Vertegenwoordiger van Frankrijk op 24 september 1980 ter kennis heeft gebracht van de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.