text:
Hoofdstuk I.  - TOEPASSINGSGEBIED VAN HET VERDRAG
 Artikel     1 . 1. Dit Verdrag heeft tot doel :
a. de Staat aan te wijzen welks autoriteiten bevoegd zijn maatregelen te nemen ter bescherming van de persoon of het vermogen van het kind;
b. het recht aan te wijzen dat door die autoriteiten in de uitoefening van hun bevoegdheid dient te worden toegepast;
c. het op de ouderlijke verantwoordelijkheid toepasselijke recht te bepalen;
d. de erkenning en de tenuitvoerlegging van de bedoelde beschermende maatregelen in alle Verdragsluitende Staten te verzekeren;
e. tussen de autoriteiten van de Verdragsluitende Staten een zodanige samenwerking tot stand te brengen als noodzakelijk is voor het verwezenlijken van de doelstellingen van dit Verdrag.
2. Voor de toepassing van dit Verdrag omvat de term "ouderlijke verantwoordelijkheid" het ouderlijk gezag of iedere overeenkomstige gezagsverhouding waarin de rechten, de bevoegdheden en de verantwoordelijkheden van ouders, voogden of andere wettelijke vertegenwoordigers ten opzichte van de persoon of het vermogen van het kind besloten liggen.
 Art.    2 . Het Verdrag is van toepassing op kinderen vanaf het tijdstip van hun geboorte totdat zij de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt.
 Art.    3 . De in artikel 1 bedoelde maatregelen kunnen met name betrekking hebben op :
a. de toekenning, de uitoefening, de beëindiging of de beperking van ouderlijke verantwoordelijkheid, alsmede de overdracht ervan;
b. gezagsrechten, met inbegrip van rechten betreffende de zorg voor de persoon van het kind, en in het bijzonder het recht om zijn verblijfplaats te bepalen, alsmede het omgangsrecht met inbegrip van het recht het kind voor een beperkte tijdsduur mee te nemen naar een andere plaats dan zijn gewone verblijfplaats;
c. voogdij, curatele en overeenkomstige rechtsinstituten;
d. de aanwijzing en de taken van enige persoon of lichaam, belast met de zorg voor de persoon of het vermogen van het kind, of die het kind vertegenwoordigt of bijstaat;
e. de plaatsing van het kind in een pleeggezin of in een inrichting of de verstrekking van zorg aan het kind door middel van kafala of een overeenkomstig rechtsinstituut;
f. het toezicht door een overheidslichaam op de verzorging van een kind door een persoon die met de zorg voor dat kind belast is;
g. het beheer, de instandhouding of de beschikking over het vermogen van het kind.
 Art.    4 . Het Verdrag is niet van toepassing op :
a. de vaststelling of de ontkenning van familierechtelijke betrekkingen;
b. beslissingen inzake adoptie, voorbereidende maatregelen voor adoptie of de nietigverklaring of herroeping van adoptie;
c. de geslachtsnaam en de voornamen van het kind;
d. handlichting;
e. onderhoudsverplichtingen;
f. trusts en erfopvolging;
g. sociale zekerheid;
h. overheidsmaatregelen van algemene aard op het gebied van onderwijs of gezondheidszorg;
i. maatregelen genomen op grond van strafbare feiten begaan door kinderen;
j. beslissingen inzake het recht op asiel en inzake toelating.
 HOOFDSTUK II.  - BEVOEGDHEID
 Art.    5 . 1. De rechterlijke en administratieve autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, zijn bevoegd maatregelen te nemen die strekken tot de bescherming van zijn persoon of vermogen.
2. Onverminderd het bepaalde in artikel 7, zijn in geval van verplaatsing van de gewone verblijfplaats van het kind naar een andere Verdragsluitende Staat de autoriteiten van de Staat van de nieuwe gewone verblijfplaats bevoegd.
 Art.    6 . 1. Ten aanzien van vluchtelingenkinderen en kinderen die ten gevolge van onlusten die in hun land plaatsvinden naar een ander land zijn verplaatst, hebben de autoriteiten van de Verdragsluitende Staat op welks grondgebied deze kinderen ten gevolge van hun verplaatsing aanwezig zijn, de bevoegdheid bedoeld in het eerste lid van artikel 5.
2. De bepaling van het voorgaande lid is eveneens van toepassing op kinderen wier gewone verblijfplaats niet kan worden vastgesteld.
 Art.    7 . 1. In geval van ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren van het kind blijven de autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waarin het kind onmiddellijk voor de overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, bevoegd totdat het kind een gewone verblijfplaats heeft verworven in een andere Staat en
a. enige persoon, instelling of ander lichaam dat gezagsrechten heeft, in de overbrenging of het niet doen terugkeren heeft berust; of
b. het kind in die andere Staat zijn verblijfplaats heeft gehad, gedurende een periode van ten minste een jaar nadat de persoon, de instelling of het andere lichaam dat gezagsrechten heeft, kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind, geen verzoek tot terugkeer, dat binnen die periode is ingediend, nog in behandeling is, en het kind in zijn nieuwe omgeving is geworteld.
2. Het overbrengen of het niet doen terugkeren van een kind wordt als ongeoorloofd beschouwd, wanneer
a. dit geschiedt in strijd met een gezagsrecht dat is toegekend aan een persoon, een instelling of enig ander lichaam, alleen of gezamenlijk, ingevolge het recht van de Staat waar het kind onmiddellijk voor zijn overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, en
b. dit recht alleen of gezamenlijk daadwerkelijk werd uitgeoefend op het tijdstip van de overbrenging of het niet doen terugkeren, dan wel zou zijn uitgeoefend indien een zodanige gebeurtenis niet had plaatsgevonden.
Het onder a bedoelde gezagsrecht kan in het bijzonder voortvloeien uit een toekenning van rechtswege, een rechterlijke of administratieve beslissing of een overeenkomst die geldig is ingevolge het recht van die Staat.
3. Zolang de in het eerste lid bedoelde autoriteiten hun bevoegdheid behouden, kunnen de autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waarheen het kind is overgebracht of waar het wordt vastgehouden slechts ingevolge artikel 11 spoedeisende maatregelen nemen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind.
 Art.    8 . 1. Bij wijze van uitzondering kan de autoriteit van een Verdragsluitende Staat die ingevolge artikel 5 of 6 bevoegd is, indien zij van oordeel is dat de autoriteit van een andere Verdragsluitende Staat in een bepaald geval beter in staat is het belang van het kind te beoordelen,
- hetzij die andere autoriteit, rechtstreeks of door tussenkomst van de Centrale Autoriteit van die Staat, verzoeken de bevoegdheid te aanvaarden om de door haar noodzakelijk geachte beschermende maatregelen te nemen,
- hetzij de zaak aanhouden en de partijen uitnodigen een daartoe strekkend verzoek te richten aan de autoriteit van die andere Staat.
2. De Verdragsluitende Staten wier autoriteiten kunnen worden aangezocht of geadieerd op de in het vorige lid bedoelde wijze, zijn :
a. een Staat waarvan het kind de nationaliteit bezit;
b. een Staat waar vermogen van het kind is gelegen;
c. een Staat bij welks autoriteiten een verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed van de ouders van het kind of tot nietigverklaring van hun huwelijk aanhangig is;
d. een Staat waarmee het kind een nauwe band heeft.
3. De betrokken autoriteiten kunnen met elkaar in overleg treden.
4. De autoriteit die op de in het eerste lid bedoelde wijze is benaderd, kan de bevoegdheid aanvaarden in de plaats van de ingevolge artikel 5 of 6 bevoegde autoriteit, indien zij zulks in het belang van het kind acht.
 Art.    9 . 1. Indien de autoriteiten van een Verdragsluitende Staat als bedoeld in het tweede lid van artikel 8 oordelen dat zij in een bepaald geval beter in staat zijn het belang van het kind te beoordelen, kunnen zij
- hetzij de bevoegde autoriteit van de Verdragsluitende Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, rechtstreeks of door tussenkomst van de Centrale Autoriteit van die Staat, verzoeken hen te machtigen de bevoegdheid uit te oefenen om door hen noodzakelijk geachte beschermende maatregelen te nemen,
- hetzij de partijen uitnodigen een daartoe strekkend verzoek te richten aan de autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft.
2. De betrokken autoriteiten kunnen met elkaar in overleg treden.
3. De autoriteit van wie het verzoek uitgaat kan, in de plaats van de autoriteit van de Verdragsluitende Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, de bevoegdheid slechts uitoefenen indien deze laatste het verzoek heeft ingewilligd.
 Art.    10 . 1. Onverminderd de artikelen 5 tot en met 9, kunnen de autoriteiten van een Verdragsluitende Staat, in de uitoefening van hun bevoegdheid om te beslissen over een verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed van de ouders van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een andere Verdragsluitende Staat, of tot nietigverklaring van hun huwelijk, maatregelen nemen ter bescherming van de persoon of het vermogen van dat kind indien het recht van hun Staat daarin voorziet en indien :
a. op het tijdstip van de aanvang van de procedure een van de ouders zijn of haar gewone verblijfplaats heeft in die Staat en een van hen de ouderlijke verantwoordelijkheid over het kind heeft, en
b. de bevoegdheid van deze autoriteiten om dergelijke maatregelen te nemen zowel door de ouders is aanvaard, als door enige andere persoon die de ouderlijke verantwoordelijkheid heeft ten aanzien van het kind, en het belang van het kind daarmee is gediend.
2. De in het eerste lid bedoelde bevoegdheid om maatregelen te nemen ter bescherming van het kind eindigt zodra de beslissing betreffende de inwilliging of de afwijzing van het verzoek tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of de nietigverklaring van het huwelijk definitief is geworden, of de procedure om een andere reden een einde heeft genomen.
 Art.    11 . 1. In alle spoedeisende gevallen zijn de autoriteiten van iedere Verdragsluitende Staat op welks grondgebied het kind of vermogen van het kind zich bevindt, bevoegd om alle noodzakelijke beschermende maatregelen te nemen.
2. De maatregelen die ingevolge het voorgaande lid zijn genomen ten aanzien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een Verdragsluitende Staat houden op van kracht te zijn zodra de krachtens de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteiten de door de omstandigheden vereiste maatregelen hebben genomen.
3. De maatregelen die ingevolge het eerste lid zijn genomen ten aanzien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een niet-Verdragsluitende Staat houden op van kracht te zijn in elke Verdragsluitende Staat zodra de door de omstandigheden vereiste maatregelen, welke zijn genomen door de autoriteiten van een andere Staat, in de betrokken Verdragsluitende Staat worden erkend.
 Art.    12 . 1. Onverminderd het bepaalde in artikel 7 zijn de autoriteiten van een Verdragsluitende Staat op het grondgebied waarvan het kind of vermogen van het kind zich bevindt, bevoegd om ter bescherming van diens persoon of vermogen voorlopige maatregelen te nemen waarvan de territoriale werking beperkt is tot de betrokken Staat, voor zover dergelijke maatregelen niet onverenigbaar zijn met maatregelen die reeds door de ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteiten zijn genomen.
2. De ingevolge het voorgaande lid genomen maatregelen ten aanzien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een Verdragsluitende Staat houden op van kracht te zijn zodra de ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteiten een beslissing hebben genomen betreffende beschermende maatregelen die door de omstandigheden vereist zijn.
3. De ingevolge het eerste lid genomen maatregelen ten aanzien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een niet-Verdragsluitende Staat houden op van kracht te zijn in de Verdragsluitende Staat waar de maatregelen zijn genomen, zodra door de omstandigheden vereiste maatregelen welke zijn genomen door de autoriteiten van een andere Staat, in de betrokken Verdragsluitende Staat worden erkend.
 Art.    13 . 1. De autoriteiten van een Verdragsluitende Staat die ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegd zijn maatregelen te nemen ter bescherming van de persoon of het vermogen van het kind dienen zich te onthouden van het uitoefenen van deze bevoegdheid indien, op het tijdstip van de aanvang van de procedure, om overeenkomstige maatregelen is verzocht aan de ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 op het tijdstip van het verzoek bevoegde autoriteiten van een andere Verdragsluitende Staat en deze nog in beraad zijn.
2. Het in het voorgaande lid bepaalde is niet van toepassing indien de autoriteiten aan wie het verzoek om maatregelen aanvankelijk is voorgelegd, van hun bevoegdheid hebben afgezien.
 Art.    14 . De maatregelen die met toepassing van de artikelen 5 tot en met 10 zijn genomen blijven van kracht overeenkomstig het daarin bepaalde, ook indien een verandering in de omstandigheden de grond waarop de bevoegdheid was gebaseerd, heeft weggenomen, zolang de krachtens het Verdrag bevoegde autoriteiten deze maatregelen niet hebben gewijzigd, vervangen of beëindigd.
 HOOFDSTUK III.  - TOEPASSELIJK RECHT
 Art.    15 . 1. De autoriteiten van de Verdragsluitende Staten oefenen de bevoegdheid die hun ingevolge het bepaalde in Hoofdstuk II is toegekend uit onder toepassing van hun interne recht.
2. Zij kunnen echter, inzoverre de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind dit vereist, bij wijze van uitzondering het recht van een andere Staat waarmee de omstandigheden nauw verband houden, toepassen of daarmee rekening houden.
3. Indien de gewone verblijfplaats van het kind wordt verplaatst naar een andere Verdragsluitende Staat, beheerst het recht van die andere Staat vanaf het moment van de verplaatsing de wijze van uitvoering van de in de Staat van de vorige gewone verblijfplaats genomen maatregelen.
 Art.    16 . 1. Het van rechtswege ontstaan of tenietgaan van ouderlijke verantwoordelijkheid, zonder tussenkomst van een rechterlijke of administratieve autoriteit, wordt beheerst door het recht van de Staat van de gewone verblijfplaats van het kind.
2. Het ontstaan of tenietgaan van ouderlijke verantwoordelijkheid door een overeenkomst of een eenzijdige rechtshandeling, zonder tussenkomst van een rechterlijke of administratieve autoriteit, wordt beheerst door het recht van de Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft op het moment waarop de overeenkomst of de eenzijdige rechtshandeling van kracht wordt.
3. Het op grond van het recht van de Staat van de gewone verblijfplaats van het kind bestaande ouderlijke verantwoordelijkheid blijft bestaan na verplaatsing van die gewone verblijfplaats naar een andere Staat.
4. Indien de gewone verblijfplaats van het kind wordt verplaatst, wordt het van rechtswege ontstaan van ouderlijke verantwoordelijkheid van een persoon die deze verantwoordelijkheid niet reeds heeft, beheerst door het recht van de Staat van de nieuwe gewone verblijfplaats.
 Art.    17 . De uitoefening van de ouderlijke verantwoordelijkheid wordt beheerst door het recht van de Staat van de gewone verblijfplaats van het kind. Indien de gewone verblijfplaats van het kind wordt verplaatst, wordt de uitoefening beheerst door het recht van de Staat van de nieuwe gewone verblijfplaats.
 Art.    18 . De in artikel 16 bedoelde ouderlijke verantwoordelijkheid kan worden beëindigd of de voorwaarden voor de uitoefening ervan gewijzigd, door ingevolge dit Verdrag te nemen maatregelen.
 Art.    19 . 1. De geldigheid van een rechtshandeling, tot stand gekomen tussen een derde en een andere persoon die op grond van het recht van de Staat waar de rechtshandeling tot stand is gekomen bevoegd zou zijn als wettelijk vertegenwoordiger van het kind op te treden, kan niet worden aangetast en de derde kan niet aansprakelijk worden gesteld op de enkele grond dat krachtens het door de bepalingen van dit hoofdstuk aangewezen recht de ander niet bevoegd was als wettelijk vertegenwoordiger van het kind op te treden, tenzij de derde wist of had moeten weten dat de ouderlijke verantwoordelijkheid door dit recht werd beheerst.
2. Het voorgaande lid is alleen van toepassing indien de rechtshandeling tot stand is gekomen tussen personen die zich op het grondgebied van eenzelfde Staat bevinden.
 Art.    20 . De bepalingen van dit hoofdstuk zijn van toepassing ook indien het daardoor aangewezen recht het recht is van een Staat die niet een Verdragsluitende Staat is.
 Art.    21 . 1. In dit hoofdstuk wordt onder "recht" verstaan het in een Staat geldende recht, met uitsluiting van regels van conflictenrecht van die Staat.
2. Indien echter het volgens artikel 16 toepasselijke recht het recht is van een niet-Verdragsluitende Staat en indien de conflictenregels van die Staat het recht aanwijzen van een andere niet-Verdragsluitende Staat die zijn eigen recht zou toepassen, is het recht van laatstgenoemde Staat van toepassing. Indien die andere niet-Verdragsluitende Staat zijn eigen recht niet toepast, is het door artikel 16 aangewezen recht van toepassing.
 Art.    22 . De toepassing van het door de bepalingen van dit hoofdstuk aangewezen recht kan slechts worden geweigerd indien deze toepassing, gelet op het belang van het kind, kennelijk in strijd zou zijn met de openbare orde.
 HOOFDSTUK IV.  - ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING
 Art.    23 . 1. De door de autoriteiten van een Verdragsluitende Staat genomen maatregelen worden van rechtswege in alle andere Verdragsluitende Staten erkend.
2. Erkenning kan evenwel worden geweigerd :
a. indien de maatregel is genomen door een autoriteit wiens bevoegdheid niet was gebaseerd op een van de in hoofdstuk II bedoelde gronden;
b. indien de maatregel, behoudens een spoedeisend geval, is genomen in het kader van een rechterlijke of administratieve procedure zonder dat het kind in de gelegenheid is gesteld te worden gehoord, zulks met schending van fundamentele beginselen van procesrecht van de aangezochte Staat;
c. op verzoek van enige persoon die beweert dat de maatregel inbreuk maakt op zijn of haar ouderlijke verantwoordelijkheid, indien deze maatregel, behoudens in een spoedeisend geval, is genomen zonder dat deze persoon in de gelegenheid is gesteld te worden gehoord;
d. indien de erkenning, gelet op het belang van het kind, kennelijk in strijd is met de openbare orde van de aangezochte Staat;
e. indien de maatregel onverenigbaar is met een maatregel die naderhand is genomen in de niet-Verdragsluitende Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, en deze latere maatregel voldoet aan de vereisten voor erkenning in de aangezochte Staat;
f. indien de in artikel 33 bedoelde procedure niet in acht is genomen.
 Art.    24 . Onverminderd het bepaalde in artikel 23, eerste lid, kan iedere belanghebbende persoon de bevoegde autoriteiten van een Verdragsluitende Staat verzoeken een beslissing te nemen over de erkenning of de niet-erkenning van een in een andere Verdragsluitende Staat genomen maatregel. De procedure wordt beheerst door het recht van de aangezochte Staat.
 Art.    25 . De autoriteit van de aangezochte Staat is gebonden aan de vaststelling van de feiten waarop de autoriteit van de Staat waar de maatregel is genomen haar bevoegdheid heeft gebaseerd.
 Art.    26 . 1. Indien maatregelen die in een Verdragsluitende Staat zijn genomen en daar uitvoerbaar zijn, in een andere Verdragsluitende Staat ten uitvoer moeten worden gelegd, worden zij op verzoek van een belanghebbende partij in die andere Staat uitvoerbaar verklaard of voor tenuitvoerlegging geregistreerd volgens de procedure die in het recht van laatstgenoemde Staat is voorzien.
2. Elke Verdragsluitende Staat gebruikt voor de verklaring van uitvoerbaarheid of de registratie een eenvoudige en snelle procedure.
3. De verklaring van uitvoerbaarheid of de registratie kan slechts op een van de in artikel 23, tweede lid, voorziene gronden worden geweigerd.
 Art.    27 . Behoudens de toetsing die in verband met de toepassing van de voorgaande artikelen noodzakelijk is, mag geen toetsing plaats vinden van de gronden waarop een genomen maatregel berust.
 Art.    28 . Maatregelen genomen in de ene Verdragsluitende Staat en uitvoerbaar verklaard of voor tenuitvoerlegging geregistreerd in een andere Verdragsluitende Staat, worden in laatstgenoemde Staat ten uitvoer gelegd alsof deze maatregelen door de autoriteiten van die Staat waren genomen. De tenuitvoerlegging vindt plaats overeenkomstig het recht van de aangezochte Staat binnen de door dat recht voorziene grenzen, met inachtneming van het belang van het kind.
 HOOFDSTUK V.  - SAMENWERKING
 Art.    29 . 1. Elke Verdragsluitende Staat wijst een Centrale Autoriteit aan die is belast met de naleving van de door het Verdrag aan haar opgelegde verplichtingen.
2. Federale Staten, Staten waarin meer dan één rechtsstelsel geldt en Staten die autonome territoriale eenheden omvatten, staat het vrij meer dan één Centrale Autoriteit aan te wijzen en de territoriale of personele reikwijdte van hun taken aan te geven. Een Staat die van deze mogelijkheid gebruik maakt, wijst de Centrale Autoriteit aan waaraan alle mededelingen kunnen worden gedaan met het oog op overbrenging daarvan aan de bevoegde Centrale Autoriteit binnen deze Staat.
 Art.    30 . 1. De Centrale Autoriteiten werken onderling samen en bevorderen de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten in hun Staten ten einde de doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken.
2. Zij nemen, in verband met de toepassing van het Verdrag, alle passende maatregelen om informatie te verstrekken over de wetgeving van en de beschikbare diensten in hun Staat op het gebied van de bescherming van kinderen.
 Art.    31 . De Centrale Autoriteit van een Verdragsluitende Staat neemt, hetzij rechtstreeks, hetzij via overheidsinstanties of andere instellingen, alle passende maatregelen ten einde :
a. de informatie-uitwisseling te vereenvoudigen en de in de artikelen 8 en 9 en in dit hoofdstuk bedoelde bijstand te verlenen;
b. door bemiddeling, verzoening of overeenkomstige methoden minnelijke schikkingen te bevorderen met betrekking tot de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind, in de omstandigheden waarin het Verdrag van toepassing is;
c. op verzoek van de bevoegde autoriteit van een andere Verdragsluitende Staat bijstand te verlenen bij het opsporen van het kind, indien het ernaar uitziet dat dit zich op het grondgebied van de aangezochte Staat bevindt en bescherming nodig heeft.
 Art.    32 . Op een met redenen omkleed verzoek van de Centrale Autoriteit of van een andere bevoegde autoriteit van een Verdragsluitende Staat waarmee het kind een nauwe band heeft, kan de Centrale Autoriteit van de Verdragsluitende Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft en waar het zich bevindt, rechtstreeks of via overheidsinstanties of andere instellingen
a. een rapport uitbrengen over de situatie van het kind;
b. de bevoegde autoriteit van haar Staat verzoeken na te gaan of maatregelen ter bescherming van de persoon of het vermogen van het kind wenselijk zijn.
 Art.    33 . 1. Indien een ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteit de plaatsing van het kind in een pleeggezin of in een instelling dan wel de verstrekking van zorg aan het kind door middel van kafala of een overeenkomstig rechtsinstituut overweegt en indien deze plaatsing of zorg dient plaats te vinden in een andere Verdragsluitende Staat, pleegt zij eerst overleg met de Centrale Autoriteit of een andere bevoegde autoriteit van laatstgenoemde Staat. Daartoe verstrekt zij een rapport over het kind, vergezeld van de redenen voor de voorgestelde plaatsing of zorg.
2. De beslissing over de plaatsing of de verstrekking van zorg mag in de verzoekende Staat slechts worden genomen indien de Centrale Autoriteit of een andere bevoegde autoriteit van de aangezochte Staat heeft ingestemd met de plaatsing of de zorg, met inachtneming van het belang van het kind.
 Art.    34 . 1. Wanneer een beschermende maatregel wordt overwogen, kunnen de ingevolge het Verdrag bevoegde autoriteiten, indien de situatie van het kind dit vereist, elke autoriteit van een andere Verdragsluitende Staat die informatie heeft die van belang is voor de bescherming van het kind, verzoeken deze informatie mede te delen.
2. Een Verdragsluitende Staat kan verklaren dat verzoeken ingevolge het eerste lid slechts via zijn Centrale Autoriteit aan zijn autoriteiten kunnen worden doorgeleid.
 Art.    35 . 1. De bevoegde autoriteiten van een Verdragsluitende Staat kunnen de autoriteiten van een andere Verdragsluitende Staat verzoeken bijstand te verlenen bij de uitvoering van de ingevolge dit Verdrag getroffen beschermende maatregelen, in het bijzonder bij de verzekering van de daadwerkelijke uitoefening van het omgangsrecht alsmede het recht om regelmatige rechtstreekse contacten te onderhouden.
2. De autoriteiten van een Verdragsluitende Staat waar het kind niet zijn gewone verblijfplaats heeft, kunnen op verzoek van de in die Staat woonachtige ouder die een omgangsrecht met het kind tracht te verkrijgen of te behouden, inlichtingen of bewijsmateriaal verzamelen en zich uitspreken over de geschiktheid van die ouder om het omgangsrecht uit te oefenen en over de voorwaarden waaronder dat recht moet worden uitgeoefend. Een autoriteit die ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegd is om over het omgangsrecht met het kind te beslissen, dient alvorens een beslissing te nemen met deze informatie, dit bewijsmateriaal en deze bevindingen rekening te houden.
3. Een autoriteit die ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegd is om te beslissen over het omgangsrecht, kan de procedure schorsen hangende de uitkomst van een op grond van het tweede lid ingediend verzoek, in het bijzonder wanneer bij haar een verzoek aanhangig is gemaakt tot beperking of beëindiging van een omgangsrecht dat is toegekend in de Staat waar het kind zijn vorige gewone verblijfplaats had.
4. Dit artikel laat onverlet de bevoegdheid van een ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteit om hangende de uitkomst van het ingevolge het tweede lid ingediende verzoek voorlopige maatregelen te nemen.
 Art.    36 . In alle gevallen waarin een kind is blootgesteld aan een ernstig gevaar doen de bevoegde autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waar maatregelen voor de bescherming van het kind zijn genomen of worden overwogen, indien hun wordt medegedeeld dat de verblijfplaats van het kind is overgebracht naar of dat het kind zich bevindt in een andere Staat, aan de autoriteiten van die andere Staat mededeling van dit gevaar en de genomen of in overweging zijnde maatregelen.
 Art.    37 . Een autoriteit vraagt of verstrekt geen informatie ingevolge dit hoofdstuk, indien volgens haar aannemelijk is dat een dergelijke handeling de persoon of het vermogen van het kind in gevaar zou kunnen brengen, of een ernstige bedreiging zou vormen voor de vrijheid of het leven van een familielid van het kind.
 Art.    38 . 1. Onverminderd de mogelijkheid een redelijke vergoeding te vragen voor het verlenen van diensten, dienen Centrale Autoriteiten en andere overheidsinstanties van de Verdragsluitende Staten hun eigen kosten te dragen bij de toepassing van de bepalingen van dit hoofdstuk.
2. Een Verdragsluitende Staat kan met een of meer andere Verdragsluitende Staten overeenkomsten sluiten inzake de onderlinge verdeling van de kosten.
 Art.    39 . Een Verdragsluitende Staat kan met een of meer andere Verdragsluitende Staten overeenkomsten sluiten met het oog op verbetering van de toepassing van dit hoofdstuk in hun onderlinge betrekkingen. De Staten die een zodanige overeenkomst hebben gesloten, zenden een afschrift daarvan aan de depositaris van het Verdrag.
 HOOFDSTUK VI.  - ALGEMENE BEPALINGEN
 Art.    40 . 1. De autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, of van de Verdragsluitende Staat waar een beschermende maatregel is genomen, kunnen aan de persoon die de ouderlijke verantwoordelijkheid heeft of aan de persoon aan wie de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind is toevertrouwd, op zijn of haar verzoek een verklaring verstrekken waarin wordt aangegeven in welke hoedanigheid die persoon kan optreden en welke bevoegdheden hem of haar zijn verleend.
2. De in de verklaring aangegeven hoedanigheid en bevoegdheden wordt deze persoon geacht te bezitten, behoudens bewijs van het tegendeel.
3. Elke Verdragsluitende Staat wijst de autoriteiten aan die bevoegd zijn de verklaring op te stellen.
 Art.    41 . Persoonlijke gegevens die op grond van het Verdrag zijn verzameld of medegedeeld mogen slechts worden gebruikt voor de doeleinden waarvoor zij zijn verzameld of medegedeeld.
 Art.    42 . De autoriteiten aan wie informatie wordt verstrekt garanderen de vertrouwelijkheid daarvan in overeenstemming met het recht van hun Staat.
 Art.    43 . Alle krachtens dit Verdrag verzonden of afgegeven bescheiden zijn vrijgesteld van legalisatie of enige andere soortgelijke formaliteit.
 Art.    44 . Elke Verdragsluitende Staat kan de autoriteiten aanwijzen tot wie de verzoeken bedoeld in de artikelen 8, 9 en 33 dienen te worden gericht.
 Art.    45 . 1. Van de aanwijzingen bedoeld in de artikelen 29 en 44 wordt mededeling gedaan aan het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht.
2. De in het tweede lid van artikel 34 bedoelde verklaring wordt afgelegd bij de depositaris bij het Verdrag.
 Art.    46 . Een Verdragsluitende Staat met verschillende rechtsstelsels of regelingen met betrekking tot de bescherming van het kind en diens vermogen, is niet gehouden de bepalingen van het Verdrag toe te passen op conflicten die slechts deze verschillende rechtsstelsels of regelingen betreffen.
 Art.    47 . Ten aanzien van een Staat die op het gebied van enige bij dit Verdrag geregelde aangelegenheid twee of meer rechtsstelsels of verzamelingen rechtsregels heeft die binnen territoriale eenheden van toepassing zijn,
1. wordt een verwijzing naar de gewone verblijfplaats in die Staat uitgelegd als een verwijzing naar de gewone verblijfplaats in een territoriale eenheid;
2. wordt een verwijzing naar de aanwezigheid van het kind in die Staat uitgelegd als een verwijzing naar aanwezigheid in een territoriale eenheid;
3. wordt een verwijzing naar de ligging van vermogen van het kind in die Staat uitgelegd als een verwijzing naar de ligging van vermogen van het kind in een territoriale eenheid;
4. wordt een verwijzing naar de Staat waarvan het kind de nationaliteit bezit uitgelegd als een verwijzing naar de door het recht van die Staat aangewezen territoriale eenheid of, bij gebreke van ter zake dienende regels, naar de territoriale eenheid waarmee het kind de nauwste betrekkingen heeft;
5. wordt een verwijzing naar de Staat bij de autoriteiten waarvan een verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed door de ouders van het kind of tot nietigverklaring van hun huwelijk aanhangig is, uitgelegd als een verwijzing naar de territoriale eenheid bij de autoriteiten waarvan een dergelijk verzoek aanhangig is;
6. wordt een verwijzing naar de Staat waarmee het kind een nauwe band heeft, uitgelegd als een verwijzing naar de territoriale eenheid waarmee het kind een zodanige band heeft;
7. wordt een verwijzing naar de Staat waarheen het kind is overgebracht of waarin het wordt vastgehouden uitgelegd als een verwijzing naar de desbetreffende territoriale eenheid waarnaar het kind is overgebracht of waarin het wordt vastgehouden;
8. wordt een verwijzing naar de instellingen of autoriteiten van die Staat, niet zijnde de Centrale Autoriteiten, uitgelegd als een verwijzing naar de instellingen of autoriteiten die in de desbetreffende territoriale eenheid tot optreden bevoegd zijn;
9. wordt een verwijzing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de Staat waarin een maatregel is genomen uitgelegd als een verwijzing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de territoriale eenheid waarin een zodanige maatregel is genomen;
10. wordt een verwijzing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de aangezochte Staat uitgelegd als een verwijzing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de territoriale eenheid waarin om erkenning of tenuitvoerlegging wordt verzocht.
 Art.    48 . Teneinde het op grond van hoofdstuk III toepasselijke recht aan te wijzen ten aanzien van een Staat die twee of meer territoriale eenheden omvat met ieder hun eigen rechtsstelsel of verzameling rechtsregels op het gebied van enige aangelegenheid die onder dit Verdrag valt, zijn de volgende regels van toepassing :
a. indien in die Staat regels van kracht zijn waarin wordt vastgesteld van welke territoriale eenheid het recht van toepassing is, wordt het recht van die eenheid toegepast;
b. in afwezigheid van dergelijke regels is het recht van het desbetreffende gebiedsdeel volgens het bepaalde in artikel 47 van toepassing.
 Art.    49 . Teneinde het krachtens hoofdstuk III toepasselijke recht aan te wijzen ten aanzien van een Staat die twee of meer rechtsstelsels of regelingen heeft die op verschillende categorieën personen van toepassing zijn op het gebied van enige in dit Verdrag geregelde aangelegenheid, zijn de volgende regels van toepassing :
a. indien in een zodanige Staat regels van kracht zijn waarin wordt vastgesteld welke van deze stelsels van toepassing is, vindt het desbetreffende stelsel toepassing;
b. bij gebreke van dergelijke regels, is het recht van toepassing van het stelsel of de verzameling rechtsregels waarmee het kind de nauwste band heeft.
 Art.    50 . Dit Verdrag doet geen afbreuk aan de toepassing van het Verdrag van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen in de betrekkingen tussen de Staten die Partij zijn bij beide Verdragen. Onverlet blijft echter de mogelijkheid om op bepalingen van dit Verdrag een beroep te doen ten einde de terugkeer te bewerkstelligen van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of wordt vastgehouden, of ten einde het omgangsrecht te regelen.
 Art.    51 . In de betrekkingen tussen de Verdragsluitende Staten treedt dit Verdrag in de plaats van het Verdrag van 5 oktober 1961 betreffende de bevoegdheid der autoriteiten en de toepasselijke wet inzake de bescherming van minderjarigen en het Verdrag tot regeling der voogdij van minderjarigen ondertekend te 's-Gravenhage op 12 juni 1902, onverminderd de erkenning van maatregelen genomen uit hoofde van het hierboven vermelde Verdrag van 5 oktober 1961.
 Art.    52 . 1. Dit Verdrag laat onverlet internationale regelingen waarbij de Verdragsluitende Staten Partij zijn en die bepalingen bevatten over in dit Verdrag geregelde onderwerpen tenzij een andersluidende verklaring wordt afgelegd door de Staten die Partij zijn bij dergelijke regelingen.
2. Dit Verdrag laat onverlet de mogelijkheid dat een of meer Verdragsluitende Staten overeenkomsten sluiten die ten aanzien van kinderen die hun gewone verblijfplaats hebben in een van de Staten die Partij zijn bij dergelijke overeenkomsten bepalingen bevatten over bij dit Verdrag geregelde onderwerpen.
3. Overeenkomsten die door een of meer Verdragsluitende Partijen worden gesloten over onderwerpen die door dit Verdrag worden geregeld, doen in de betrekkingen van deze Staten met andere Verdragsluitende Staten geen afbreuk aan de toepassing van de bepalingen van dit Verdrag.
4. De voorgaande leden zijn eveneens van toepassing op eenvormige wetten die hun grondslag vinden in het bestaan van speciale banden van regionale of andere aard tussen de desbetreffende Staten.
 Art.    53 . 1. Het Verdrag is slechts van toepassing op maatregelen die zijn genomen in een Staat nadat het Verdrag ten aanzien van die Staat in werking is getreden.
2. Het Verdrag is van toepassing op de erkenning en de tenuitvoerlegging van maatregelen die zijn genomen nadat het in werking is getreden in de betrekkingen tussen de Staat waar de maatregelen zijn genomen en de aangezochte Staat.
 Art.    54 . 1. Mededelingen aan de Centrale Autoriteit of een andere autoriteit van een Verdragsluitende Staat worden gedaan in de oorspronkelijke taal en gaan vergezeld van een vertaling in de officiële taal of in een van de officiële talen van de andere Staat of, wanneer deze vertaling bezwaarlijk kan worden vervaardigd, van een vertaling in het Frans of in het Engels.
2. Een Verdragsluitende Staat kan echter, door het maken van het in artikel 60 bedoelde voorbehoud, bezwaar maken tegen het gebruik van hetzij het Frans, hetzij het Engels.
 Art.    55 . 1. Een Verdragsluitende Staat kan, in overeenstemming met artikel 60,
a. zich de bevoegdheid van zijn autoriteiten voorbehouden maatregelen te nemen gericht op de bescherming van het vermogen van een kind dat op zijn grondgebied is gelegen;
b. zich het recht voorbehouden een ouderlijke verantwoordelijkheid of een maatregel niet te erkennen indien dat gezag of die maatregel in strijd is met een door zijn autoriteiten ten aanzien van dat vermogen genomen maatregel.
2. Het voorbehoud kan worden beperkt tot bepaalde categorieën goederen.
 Art.    56 . De Secretaris-Generaal van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht roept periodiek een Bijzondere Commissie bijeen ten einde de praktische werking van het Verdrag te toetsen.
 HOOFDSTUK VII.  - SLOTBEPALINGEN
 Art.    57 . 1. Het Verdrag staat open voor ondertekening door de Staten die ten tijde van de Achttiende Zitting lid waren van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht.
2. Het Verdrag dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd en de akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring dienen te worden nedergelegd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden, depositaris van het Verdrag.
 Art.    58 . 1. Iedere andere Staat kan tot het Verdrag toetreden nadat het overeenkomstig artikel 61, eerste lid, in werking is getreden.
2. De akte van toetreding dient te worden nedergelegd bij de depositaris.
3. De toetreding heeft slechts gevolg in de betrekkingen tussen de toetredende Staat en die Verdragsluitende Staten die niet binnen zes maanden na de ontvangst van de in artikel 63, letter b, bedoelde kennisgeving bezwaar hebben gemaakt tegen de toetreding van deze Staat. Een dergelijk bezwaar kan ook door een Staat worden gemaakt op het tijdstip van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring indien deze na een toetreding plaatsvindt. Van elk bezwaar wordt kennis gegeven aan de depositaris.
 Art.    59 . 1. Indien een Staat twee of meer territoriale eenheden heeft waarin verschillende rechtsstelsels van toepassing zijn betreffende in dit Verdrag geregelde aangelegenheden, kan hij op het tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding verklaren dat dit Verdrag op al deze territoriale eenheden of slechts op een of meer daarvan van toepassing is en kan hij te allen tijde deze verklaring wijzigen door een nieuwe verklaring af te leggen.
2. Elke verklaring wordt ter kennis gebracht van de depositaris en daarin worden uitdrukkelijk de territoriale eenheden vermeld waarop het Verdrag van toepassing is.
3. Indien een Staat geen verklaring aflegt krachtens dit artikel, is het Verdrag van toepassing op alle gebiedsdelen van die Staat.
 Art.    60 . 1. Elke Staat kan, uiterlijk op het tijdstip van de bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, of op het tijdstip waarop de verklaring bedoeld in artikel 59 wordt afgelegd, een of beide in artikel 54, tweede lid en in artikel 55 bedoelde voorbehouden maken. Andere voorbehouden zijn niet toegestaan.
2. Elke Staat kan te allen tijde een gemaakt voorbehoud intrekken. Van de intrekking wordt de depositaris in kennis gesteld.
3. Het voorbehoud houdt op van kracht te zijn op de eerste dag van de derde kalendermaand na de in het voorgaande lid bedoelde kennisgeving.
 Art.    61 . 1. Het Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de nederlegging van de derde akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, bedoeld in artikel 57.
2. Vervolgens treedt het Verdrag in werking
a. voor iedere Staat die het Verdrag later bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring;
b.voor iedere Staat die toetreedt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van de termijn van drie maanden na afloop van de periode van zes maanden bedoeld in artikel 58, derde lid;
c. voor een territoriale eenheid waartoe het Verdrag overeenkomstig artikel 59 is uitgebreid, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de kennisgeving bedoeld in dat artikel.
 Art.    62 . 1. Een Staat die Partij is bij het Verdrag kan dit opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving gericht aan de depositaris. De opzegging kan beperkt worden tot bepaalde territoriale eenheden waarop het Verdrag van toepassing is.
2. De opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van twaalf maanden nadat de kennisgeving door de depositaris is ontvangen. Wanneer in de kennisgeving een langere opzegtermijn is aangegeven, wordt de opzegging van kracht na het verstrijken van zulk een langere termijn.
 Art.    63 . De depositaris geeft de lid-staten van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht en de Staten die overeenkomstig artikel 58 zijn toegetreden, kennis van het volgende :
a. de ondertekeningen, bekrachtigingen, aanvaardingen en goedkeuringen bedoeld in artikel 57;
b. de toetredingen en de bezwaren tegen toetredingen bedoeld in artikel 58;
c. de datum waarop het Verdrag in werking treedt overeenkomstig artikel 61;
d. de verklaringen bedoeld in de artikelen 34, tweede lid, en 59;
e. de overeenkomsten bedoeld in artikel 39;
f. de voorbehouden bedoeld in de artikelen 54, tweede lid, en 55 en de intrekkingen bedoeld in artikel 60, tweede lid;
g. de opzeggingen bedoeld in artikel 62.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Bijlage 1. - LIJST VAN DE GEBONDEN STATEN

 Staten/Organisaties  Datum Authentificatie  Type instemming  Datum instemming  Datum interne inwerkingtreding ALBANIE  -  Toetreding  18/05/2006  01/04/2007 ARMENIE  -  Toetreding  01/03/2007  01/05/2008 AUSTRALIE  01/04/2003  Bekrachtiging  29/04/2003  01/08/2003 BULGARIJE  -  Toetreding  08/03/2006  01/02/2007 BELGIE  01/04/2003  Bekrachtiging  28/05/2014  01/09/2014 CYPRUS  14/10/2003  Bekrachtiging  21/07/2010  01/11/2010 DENEMARKEN  01/04/2003  Bekrachtiging  30/06/2011  01/10/2011 DOMINICAANSE REPUBLIEK  -  Toetreding  14/12/2009  01/10/2010 DUITSLAND  01/04/2003  Bekrachtiging  17/09/2010  01/01/2011 ECUADOR  -  Toetreding  05/11/2002  01/09/2003 ESTLAND  -  Toetreding  06/08/2002  01/06/2003 FINLAND  01/04/2003  Bekrachtiging  19/11/2010  01/03/2011 FRANKRIJK  01/04/2003  Bekrachtiging  15/10/2010  01/02/2011 GEORGIE  -  Toetreding  01/04/2014  01/03/2015 GRIEKENLAND  01/04/2003  Bekrachtiging  07/02/2012  01/06/2012 HONGARIJE  04/07/2005  Bekrachtiging  13/01/2006  01/05/2006 IERLAND  01/04/2003  Bekrachtiging  30/09/2010  01/01/2011 ITALIE  01/04/2003  Onbepaald  -  - KROATIE  30/10/2008  Bekrachtiging  04/09/2009  01/01/2010 LESOTHO  -  Toetreding  18/06/2012  01/06/2013 LETLAND  15/05/2002  Bekrachtiging  12/12/2002  01/04/2003 LITOUWEN  -  Toetreding  29/10/2003  01/09/2004 LUXEMBURG  01/04/2003  Bekrachtiging  05/08/2010  01/12/2010 MALTA  -  Toetreding  24/02/2011  01/01/2012 MAROKKO  19/10/1996  Bekrachtiging  22/08/2002  01/12/2002 MONACO  14/05/1997  Bekrachtiging  14/05/1997  01/01/2002 MONTENEGRO  -  Toetreding  14/02/2012  01/01/2013 NEDERLAND  01/09/1997  Bekrachtiging  31/01/2011  01/05/2011 OEKRAINE  -  Toetreding  03/04/2007  01/02/2008 OOSTENRIJK  01/04/2003  Bekrachtiging  22/12/2010  01/04/2011 POLEN  22/11/2000  Bekrachtiging  27/07/2010  01/11/2010 PORTUGAL  01/04/2003  Bekrachtiging  14/04/2011  01/08/2011 ROEMENIE  15/11/2006  Bekrachtiging  08/09/2010  01/01/2011 RUSLAND  -  Toetreding  20/08/2012  01/06/2013 SLOVAKIJE  01/06/1999  Bekrachtiging  21/09/2001  01/01/2002 SLOVENIE  13/05/2004  Bekrachtiging  11/10/2004  01/02/2005 SPANJE  01/04/2003  Bekrachtiging  06/09/2010  01/01/2011 TSJECHISCHE REP.  04/03/1999  Bekrachtiging  13/03/2000  01/01/2002 URUGUAY  17/11/2009  Bekrachtiging  17/11/2009  01/03/2010 VERENIGD KONINKRIJK  01/04/2003  Bekrachtiging  27/07/2012  01/11/2012 VERENIGDE STATEN  22/10/2010  Onbepaald      ZWEDEN  01/04/2003  Bekrachtiging  26/09/2012  01/01/2013 ZWITSERLAND  01/04/2003  Bekrachtiging  27/03/2009  01/07/2009 Art.  N2. Bijlage 2. - Verklaringen
"Overeenkomstig artikel 34, tweede lid, van het Verdrag van 's Gravenhage van 1996 kunnen de verzoeken bedoeld in artikel 34, eerste lid, slechts via de Centrale autoriteit worden doorgeleid."
"Overeenkomstig artikel 29 van het Verdrag van 's Gravenhage van 1996, wordt de Federale Overheidsdienst Justitie aangewezen als Centrale autoriteit."
"Overeenkomstig artikel 44 van het Verdrag van 's Gravenhage van 1996, wordt de Federale Overheidsdienst Justitie aangewezen als autoriteit waarnaar de verzoeken bedoeld in de artikelen 8, 9 en 33 van het Verdrag moeten worden verstuurd."


type: legislation

jurisdiction: Belgium

text:
Artikel    1 . Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder :
1. " regeringsvoorziening of openbare voorziening " alle permanente of tijdelijke faciliteiten of vervoermiddelen gebruikt of in bezit genomen door vertegenwoordigers van een Staat, leden van een Regering, van de wetgevende of de rechterlijke macht of door ambtenaren of medewerkers van een Staat of andere openbare autoriteit of instelling of door ambtenaren of medewerkers van een intergouvernementele organisatie in verband met hun officiële taken;
2. " infrastruur " alle openbare of particuliere voorzieningen voor de levering of distributie van openbare nutsvoorzieningen, zoals water, riolering, energie, brandstof of communicatie;
3. " springstof of ander dodelijk instrument " :
(a) een explosief of brandveroorzakend wapen of instrument dat is ontworpen of het vermogen heeft om de dood, ernstig lichamelijk letsel of grote materiële schade te veroorzaken; of
(b) een wapen of instrument dat is ontworpen of het vermogen heeft om de dood, ernstig lichamelijk letsel of grote materiële schade te veroorzaken door de vrijkoming, verspreiding of inwerking van giftige chemicaliën, biologische middelen, toxines of vergelijkbare substanties of straling of radioactief materiaal;
4. " strijdkrachten van een Staat " de strijdkrachten die door een Staat zijn georganiseerd, getraind en uitgerust conform de nationale wet met landsverdediging of nationale veiligheid als primair doel, alsmede personen die deze strijdkrachten ondersteunen en onder hun formeel commando, gezag en verantwoordelijkheid vallen;
5. " openbare plaats " die delen van gebouwen, grond, wegen, waterwegen of andere locaties die, hetzij voortdurend, periodiek of occasioneel, toegankelijk of open zijn voor het publiek en een commerciële, culturele, historische, educatieve, religieuze of officiële functie hebben of een functie hebben op het gebied van amusement of recreatie alsmede vergelijkbare plaatsen die op dezelfde wijze toegankelijk of open zijn voor het publiek;
6. " openbaar vervoerssysteem " alle openbare of particuliere faciliteiten, vervoermiddelen en voorzieningen, die worden gebruikt bij of voor het publiek beschikbare diensten op het gebied van vervoer van personen of vracht.
 Art.    2 . 1. Een persoon pleegt een misdrijf in de zin van dit Verdrag indien hij onwettig en opzettelijk een springstof of ander dodelijk instrument aflevert, plaatst, ontlaadt of tot ontploffing brengt op, bij of in een openbare plaats, een regeringsvoorziening of openbare voorziening, een openbaar vervoerssysteem of een infrastructuur,
(a) met de bedoeling de dood of ernstig lichamelijk letsel te veroorzaken; of
(b) met de bedoeling grootschalige vernieling aan te richten van die plaats, voorziening, systeem of infrastructuur, waarbij de vernieling leidt of waarschijnlijk zal leiden tot grote economische schade;
2. Een persoon pleegt eveneens een misdrijf indien hij poogt een misdrijf te plegen in de zin van de eerste paragraaf.
3. Een persoon pleegt eveneens een misdrijf indien hij :
(a) als medeplichtige deelneemt aan een misdrijf als omschreven in de eerste of tweede paragraaf; of
(b) anderen organiseert om of aanzet tot het plegen van een misdrijf als omschreven in de eerste of tweede paragraaf; of
(c) op enige andere wijze bijdraagt tot het plegen van een misdrijf of meer misdrijven als omschreven in de eerste of tweede paragraaf door een groep personen die gemeenschappelijk optreden; deze bijdrage dient opzettelijk te zijn en geleverd, hetzij met het oog op bevordering van de criminele activiteit of het doel van de groep in het algemeen, hetzij met kennis van het voornemen van de groep om het desbetreffende misdrijf of de desbetreffende misdrijven te plegen.
 Art.    3 . Dit Verdrag is niet van toepassing indien het misdrijf wordt gepleegd binnen een Staat, de vermoedelijke dader en de slachtoffers onderdanen zijn van die Staat, de vermoedelijke dader wordt aangetroffen op het grondgebied van die Staat en geen andere Staat een reden heeft krachtens artikel 6, eerste paragraaf of artikel 6, tweede paragraaf, van dit Verdrag tot uitoefening van rechtsmacht, met dien verstande dat de bepalingen van de artikelen 10 tot en met 15, indien opportuun, in dergelijke gevallen van toepassing zijn.
 Art.    4 . Elke Verdragsluitende Staat neemt de maatregelen die nodig zijn om :
(a) de in artikel 2 van dit Verdrag bedoelde feiten als misdrijven op grond van zijn nationale wetgeving te omschrijven :
(b) op deze feiten passende straffen te stellen die rekening houden met de ernst ervan.
 Art.    5 . Elke Verdragsluitende Staat treft de nodige maatregelen, eventueel daaronder begrepen de benodigde nationale wetgeving, om zeker te stellen dat criminele handelingen die ressorteren onder het toepassingsgebied van dit Verdrag, met name indien zij ertoe strekken om de bevolking, een groep personen of bepaalde personen grote vrees aan te jagen, onder geen enkele omstandigheid worden verantwoord door overwegingen van politieke, filosofische, ideologische, raciale, etnische, religieuze of andere aard en worden gestraft met straffen die zijn aangepast aan de ernst ervan.
 Art.    6 . 1. Elke Verdragsluitende Staat neemt de maatregelen die nodig zijn om zijn rechtsmacht vast te leggen met betrekking tot de in artikel 2 bedoelde misdrijven, indien :
(a) het misdrijf wordt gepleegd op het grondgebied van die Staat; of
(b) het misdrijf wordt gepleegd aan boord van een schip dat onder de vlag van die Staat vaart of aan boord van een luchtvaartuig dat krachtens de wet van die Staat in die Staat is ingeschreven op het tijdstip waarop het misdrijf wordt gepleegd; of
(c) het misdrijf wordt gepleegd door een onderdaan van die Staat.
2. Een Verdragsluitende Staat kan eveneens zijn rechtsmacht met betrekking tot bedoelde misdrijven,vastleggen, indien :
(a) het misdrijf wordt gepleegd tegen een van zijn onderdanen; of
(b) het misdrijf wordt gepleegd tegen een in het buitenland gevestigde openbare voorziening van die Staat, daaronder begrepen ambassades, of andere diplomatieke of consulaire gebouwen van die Staat; of
(c) het misdrijf wordt gepleegd door een staatloze die op het grondgebied van die Staat zijn gewone verblijfplaats heeft; of
(d) het feit wordt gepleegd in een poging die Staat te dwingen tot het verrichten of het zich onthouden van een handeling; of
(e) het misdrijf wordt gepleegd aan boord van een luchtvaartuig dat door de regering van die Staat wordt geëxploiteerd.
3. Elke Verdragsluitende Staat die dit Verdrag bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of ertoe toetreedt, stelt de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties in kennis van de rechtsmacht die hij overeenkomstig de tweede paragraaf op grond van zijn nationale wetgeving heeft vastgesteld. Indien zich wijzigingen voordoen, stelt de betrokken Verdragsluitende Staat de Secretaris-generaal daarvan onmiddellijk in kennis.
4. Elke Verdragsluitende Staat neemt tevens de maatregelen die nodig zijn om zijn rechtsmacht vast te leggen met betrekking tot de in artikel 2 bedoelde misdrijven in de gevallen waarin de vermoedelijke dader zich op zijn grondgebied bevindt en hij deze persoon niet uitlevert aan een Verdragsluitende Staat die zijn rechtsmacht heeft vastgelegd in overeenstemming met de eerste of tweede paragraaf.
5. Dit Verdrag sluit de uitoefening van geen enkele rechtsmacht in strafrechtelijke aangelegenheden uit die een Verdragsluitende Staat in overeenstemming met zijn nationale wetgeving heeft vastgelegd.
 Art.    7 . 1. Indien een Verdragsluitende Staat verneemt dat de dader of vermoedelijke dader van een in artikel 2 bedoeld misdrijf zich mogelijk op zijn grondgebied bevindt, neemt de desbetreffende Verdragsluitende Staat de maatregelen die krachtens zijn nationale wetgeving nodig zijn voor een onderzoek naar de feiten die hem ter kennis zijn gebracht.
2. Een Verdragsluitende Staat op het grondgebied waarvan de dader of vermoedelijke dader zich bevindt, neemt, indien hij ervan overtuigd is dat de omstandigheden dit verantwoorden, in overeenstemming met zijn nationale wetgeving de nodige maatregelen ter verzekering van de aanwezigheid van die persoon met het oog op strafvervolging of uitlevering.
3. Een ieder tegen wie de in de tweede paragraaf bedoelde maatregelen worden genomen heeft het recht :
(a) zich onverwijld in verbinding te stellen met de dichtstbijzijnde daartoe bevoegde vertegenwoordiger van de Staat waarvan hij onderdaan is of die welke anderszins gemachtigd is om de rechten van deze persoon te beschermen, of, indien het een Staatloze betreft, van de Staat waarin hij zijn gewone verblijfplaats heeft;
(b) te worden bezocht door een vertegenwoordiger van die Staat;
(c) te worden geïnformeerd over zijn rechten op grond van de derde paragraaf, lid a en b.
4. De in de derde paragraaf bedoelde rechten worden uitgeoefend in overeenstemming met de wetten en de regelgeving van de Staat op het grondgebied waarvan de dader of de vermoedelijke dader zich bevindt, met dien verstande dat de bedoelde wetten en regelgeving het mogelijk maken dat de doeleinden die met de krachtens de derde paragraaf verleende rechten worden beoogd, volledig kunnen worden verwezenlijkt.
5. De bepalingen van de derde en vierde paragraaf gelden onverminderd het recht van een Verdragsluitende Staat die zich kan beroepen op rechtsmacht overeenkomstig artikel 6, eerste paragraaf, lid c, of tweede paragraaf, lid c, om een lid van het Internationale Rode Kruis te verzoeken zich in verbinding te stellen met de vermoedelijke dader en deze te bezoeken.
6. Wanneer een Verdragsluitende Staat krachtens dit artikel een persoon in hechtenis heeft genomen, stelt hij de Verdragsluitende Staten die overeenkomstig artikel 6, eerste en tweede paragraaf, hun rechtsmacht hebben vastgelegd, en wanneer hij dit nodig acht, alle andere belanghebbende Verdragsluitende Staten, rechtstreeks of via de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, onverwijld in kennis van het feit dat de betrokken persoon in hechtenis is genomen en van de omstandigheden die zulks verantwoorden. De Verdragsluitende Staat die het in de eerste paragraaf van dit artikel bedoelde onderzoek instelt, deelt zijn bevindingen onverwijld mee aan bedoelde Verdragsluitende Staten en geeft tevens aan of hij voornemens is zijn rechtsmacht uit te oefenen.
 Art.    8 . 1. De Verdragsluitende Staat op het grondgebied waarvan de vermoedelijke dader wordt vastgehouden is in de gevallen waarop artikel 6 van toepassing is, indien hij deze persoon niet uitlevert, ongeacht of het misdrijf op zijn grondgebied is gepleegd, zonder enige uitzondering en zonder onnodige vertraging verplicht de zaak over te dragen aan zijn voor strafvervolging bevoegde autoriteiten, zulks volgens een procedure overeenkomstig de wetten van die Staat. Deze autoriteiten nemen hun beslissing op dezelfde wijze als in geval van elk ander misdrijf van ernstige aard krachtens de wetgeving van die Staat.
2. Wanneer het een Verdragsluitende Staat op grond van zijn nationale wet alleen is toegestaan een onderdaan uit te leveren of op andere wijze over te leveren op voorwaarde dat deze wordt teruggezonden naar die Staat om de straf te ondergaan die is opgelegd als gevolg van het proces of de rechtspleging waarvoor om uitlevering of overlevering van de persoon werd verzocht, en deze Staat en de verzoekende Staat instemmen met deze optie en andere voorwaarden die zij gepast achten, is een dergelijke voorwaardelijke uitlevering of overlevering voldoende om de aangezochte Staat vrij te stellen van de in de eerste paragraaf bedoelde verplichting.
 Art.    9 . 1. Voordat dit Verdrag in werking treedt, worden de in artikel 2 bedoelde misdrijven in alle tussen de Verdragsluitende Staten bestaande uitleveringsverdragen geacht te zijn begrepen als uitleveringsdelicten. De Verdragsluitende Staten verplichten zich ertoe bedoelde misdrijven op te nemen als uitleveringsdelicten in ieder uitleveringsverdrag dat nadien tussen hen wordt gesloten.
2. Indien een Verdragsluitende Staat, die uitlevering afhankelijk stelt van het bestaan van een verdrag, een verzoek om uitlevering ontvangt van een andere Verdragsluitende Staat waarmee hij geen uitleveringsverdrag heeft gesloten, kan de aangezochte Verdragsluitende Staat, indien hij dit verkiest, dit Verdrag beschouwen als een juridische grondslag voor uitlevering wegens de in artikel 2 bedoelde misdrijven. De uitlevering is onderworpen aan de overige voorwaarden waarin het recht van de aangezochte Staat voorziet.
3. Verdragsluitende Staten die uitlevering niet afhankelijk stellen van het bestaan van een verdrag erkennen de in artikel 2 bedoelde misdrijven onderling als uitleveringsdelicten, onderworpen aan de voorwaarden waarin het recht van de aangezochte Staat voorziet.
4. Voor uitlevering tussen Verdragsluitende Staten worden de in artikel 2 bedoelde misdrijven, indien nodig, beschouwd als begaan niet alleen op de plaats waar zij zijn gepleegd, maar ook op het grondgebied van de Staten die hun rechtsmacht hebben vastgelegd overeenkomstig artikel 6, eerste en tweede paragraaf.
5. De bepalingen van alle uitleveringsverdragen en -akkoorden die tussen de Verdragsluitende Staten bestaan met betrekking tot de misdrijven bedoeld in artikel 2 worden geacht in hun onderlinge betrekkingen te zijn gewijzigd, voorzover zij niet verenigbaar zijn met dit Verdrag.
 Art.    10 . 1. De Verdragsluitende Staten verlenen elkaar de ruimst mogelijke rechtshulp bij onderzoeken, strafzaken of bij uitleveringsprocedures wegens de in artikel 2 bedoelde misdrijven, daaronder begrepen. rechtshulp ter verkrijging van bewijs in hun bezit dat nodig is voor het proces.
2. De Verdragsluitende Staten komen hun verplichtingen uit hoofde van de eerste paragraaf na in overeenstemming met de verdragen en akkoorden inzake wederzijdse rechtshulp die tussen hen bestaan. Indien dergelijke verdragen of akkoorden ontbreken, verlenen de Verdragsluitende Staten elkaar rechtshulp overeenkomstig hun nationale wetgeving.
 Art.    11 . Geen van de in artikel 2 bedoelde misdrijven zal, ten behoeve van uitlevering of wederzijdse rechtshulp, worden beschouwd als een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend feit of een feit ingegeven door politieke motieven. Dienovereenkomstig mag een verzoek om uitlevering of wederzijdse rechtshulp op basis van een dergelijk feit niet worden geweigerd met als enige reden dat het een politiek delict betreft of een met een politiek delict samenhangend feit of een feit ingegeven door politieke motieven.
(NOTA : (Op 28 januari 2008, heeft het Koninkrijk België de volgende reserve ingetrokken :
" VERKLARING VAN HET KONINKRIJK BELGIE BETREFFENDE ARTIKEL 11 :
1. In uitzonderlijke omstandigheden, behoudt België zich het recht voor om uitlevering of wederzijdse rechtshulp te weigeren voor elk misdrijf zoals bepaald in artikel 2 dat het beschouwt als een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend delict of een delict ingegeven door politieke motieven.
2. Voor de toepassing van paragraaf 1, wijst België er nogmaals op dat het gebonden is door het algemeen rechtsbeginsel aut dedere, aut judicare, rekening houdende met de regels inzake bevoegheid van zijn rechtbanken.) <Addendum, B.S. 27-02-2008, p. 12140>)
 Art.    12 . Niets in dit Verdrag mag zodanig worden uitgelegd dat het een verplichting tot uitlevering of tot het verlenen van wederzijdse rechtshulp zou inhouden in gevallen waarin de aangezochte Verdragsluitende Staat ernstige redenen heeft aan te nemen dat het verzoek om uitlevering wegens in artikel 2 bedoelde misdrijven of om wederzijdse rechtshulp met betrekking tot dergelijke feiten is gedaan om een persoon te vervolgen of te straffen op grond van zijn ras, godsdienst, nationaliteit, etnische afkomst of politieke overtuiging of dat inwilliging van het verzoek de positie van betrokkene om een van deze redenen ongunstig zou kunnen beïnvloeden.
 Art.    13 . 1. Een persoon die in hechtenis is genomen of een straf ondergaat op het grondgebied van een Verdragsluitende Staat, wiens aanwezigheid op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat vereist is voor getuigenverklaring, identificatie of andere wijze van medewerking bij de verkrijging van bewijs voor onderzoek of vervolging inzake misdrijven krachtens dit Verdrag, mag worden overgebracht, indien wordt voldaan aan de volgende voorwaarden :
(a) de persoon geeft vrijwillig zijn toestemming op basis van volledige informatie; en
(b) de bevoegde autoriteiten van beide Staten stemmen ermee in, overeenkomstig de voorwaarden die zij eventueel gepast achten.
2. Voor de toepassing van dit artikel :
(a) is de Staat waar welke de persoon wordt overgebracht bevoegd en verplicht de overgebrachte persoon in hechtenis te nemen, tenzij anderszins verzocht of gemachtigd door de Staat vanuit welke de persoon is overgebracht;
(b) komt de Staat waar welke de persoon wordt overgebracht onverwijld zijn verplichting na tot terugzending van de persoon voor inbewaringstelling door de Staat vanuit welke deze persoon is overgebracht zoals vooraf overeengekomen, of op andere wijze overeengekomen door de bevoegde autoriteiten van beide Staten;
(c) verlangt de Staat waar welke de persoon wordt overgebracht niet van de Staat vanwaar de persoon is overgebracht dat deze een uitleveringsprocedure begint ten behoeve van de terugkeer van de persoon;
(d) krijgt de overgebrachte persoon vermindering van de straf die hij in de Staat vanwaar hij is overgebracht moet uitzitten conform de tijd die hij in hechtenis heeft doorgebracht in de Staat waar welke hij is overgebracht.
3. Tenzij de Verdragsluitende Staat vanwaar een persoon overeenkomstig dit artikel moet worden overgebracht daarvoor toestemming geeft, wordt hij, ongeacht zijn nationaliteit niet vervolgd of in hechtenis genomen, noch aan enige andere beperking van zijn persoonlijke vrijheid onderworpen op het grondgebied van de Staat waar welke deze persoon wordt overgebracht wegens feiten of veroordelingen voorafgaand aan zijn vertrek uit het grondgebied van de Staat vanwaar deze persoon werd overgebracht.
 Art.    14 . Een ieder die in hechtenis is genomen of tegen wie andere maatregelen worden getroffen of een procedure is ingesteld op grond van dit Verdrag, heeft recht op een billijke behandeling, daaronder begrepen alle rechten en waarborgen in overeenstemming met de wetgeving van de Staat op het grondgebied waarvan die persoon zich bevindt en de toepasselijke bepalingen van het internationaal recht, daaronder begrepen de rechten van de mens.
 Art.    15 . De Verdragsluitende Staten werken samen ter voorkoming van de in artikel 2 bedoelde misdrijven, met name door :
(a) alle mogelijke maatregelen te nemen, zonodig daaronder begrepen een aanpassing van hun nationale wetgeving ter voorkoming en bestrijding van de voorbereiding op hun respectieve grondgebieden die is gericht op het plegen, al dan niet op hun grondgebied, van deze misdrijven, daaronder begrepen maatregelen tot het op hun grondgebied verbieden van illegale activiteiten van personen, groepen en organisaties die het plegen van de in artikel 2 bedoelde misdrijven aanmoedigen, uitlokken, organiseren, bewust financieren of erbij betrokken zijn.
(b) in overeenstemming met hun nationale wetgeving accurate en geverifieerde gegevens uit te wisselen, en passende bestuurlijke en andere ter voorkoming van de in artikel 2 bedoelde misdrijven te nemen maatregelen te coördineren.
(c) indien van toepassing, onderzoek en ontwikkeling inzake de opsporingsmethoden van springstoffen en andere gevaarlijke stoffen die de dood of lichamelijk letsel kunnen veroorzaken, overleg over de ontwikkeling van normen voor het merken van springstoffen teneinde hun oorsprong te achterhalen bij onderzoek na explosie, uitwisseling van informatie inzake preventieve maatregelen, en samenwerking en overdracht van technologie, apparatuur en aanverwant materiaal.
 Art.    16 . De Verdragsluitende Staat waar de vermoedelijke dader wordt vervolgd, deelt, conform zijn nationale wetgeving of de toepasselijke procedures, het definitieve resultaat van de procedures mede aan de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, die de andere Verdragsluitende Staten ervan in kennis stelt.
 Art.    17 . De Verdragsluitende Staten komen hun verplichtingen uit hoofde van dit Verdrag na op een wijze die in overeenstemming is met de beginselen van soevereine gelijkheid en territoriale integriteit van Staten en van non-interventie in de interne aangelegenheden van andere Staten.
 Art.    18 . Niets in dit Verdrag verleent aan een Verdragsluitende Staat de bevoegdheid op het grondgebied van een andere Verdragsluitende Staat rechtsmacht uit te oefenen en functies te vervullen die door zijn nationale wetgeving uitsluitend zijn voorbehouden aan de autoriteiten van die andere Verdragsluitende Staat.
 Art.    19 . 1. Niets in dit Verdrag tast op enige wijze andere rechten, verplichtingen en verantwoordelijkheden aan van Staten en personen op grond van het internationaal recht, met name de doelstellingen en beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en het internationaal humanitair recht.
2. De activiteiten van strijdkrachten tijdens een gewapend conflict als gedefinieerd in en onderworpen aan het internationaal humanitair recht vallen niet onder dit Verdrag en tevens vallen de activiteiten ondernomen door de strijdkrachten van een Staat in de uitoefening van hun officiële taken, voorzover onderworpen aan andere bepalingen van internationaal recht, niet onder dit Verdrag.
 Art.    20 . 1. Elk geschil tussen twee of meer Verdragsluitende Staten inzake de uitlegging of toepassing van dit Verdrag dat niet binnen een redelijke termijn door onderhandelingen kan worden beslecht, wordt op verzoek van een van hen onderworpen aan arbitrage. Indien de partijen binnen zes maanden na de datum van het verzoek om arbitrage niet erin zijn geslaagd overeenstemming te bereiken over de regeling van deze arbitrage, kan ieder van deze partijen het geschil voorleggen aan het Internationaal Gerechtshof door middel van een verzoek overeenkomstig het Statuut van het Hof.
2. Elke Staat kan op het tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van dit Verdrag, dan wel bij toetreding daartoe, verklaren dat hij zich niet gebonden acht door de eerste paragraaf. De overige Verdragsluitende Staten zijn niet gebonden door de eerste paragraaf ten aanzien van een Verdragsluitende Staat die dit voorbehoud heeft gemaakt.
3. Een Staat die een voorbehoud heeft gemaakt overeenkomstig de tweede paragraaf, kan dit voorbehoud te allen tijde intrekken door middel van een kennisgeving aan de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    21 . 1. Dit Verdrag staat van 12 januari 1998 tot en met 31 december 1999 open voor ondertekening door alle Staten op het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York.
2. Dit Verdrag geldt onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden neergelegd bij de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
3. Dit Verdrag staat open voor toetreding door alle Staten. De akten van toetreding worden neergelegd bij de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    22 . 1. Dit Verdrag treedt in werking de dertigste dag na de datum van nederlegging van de tweeëntwintigste akte van bekrachtiging, goedkeuring, aanvaarding of toetreding bij de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
2. Ten aanzien van elke Staat die dit Verdrag bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of ertoe toetreedt na de datum van de nederlegging van de tweeëntwintigste akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, treedt dit Verdrag in werking op de dertigste dag na de datum van nederlegging door de betreffende Staat van de akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding.
 Art.    23 . 1. Elke Verdragsluitende Staat kan dit Verdrag opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
2. Een opzegging wordt van kracht een jaar na de datum waarop de kennisgeving is ontvangen door de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
 Art.    24 . De oorspronkelijke versie van dit Verdrag, waarvan de Arabische, Chinese, Engelse, Franse, Russische en Spaanse teksten gelijkelijk authentiek zijn, wordt bij de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties neergelegd, die voor eensluidend gewaarmerkte afschriften aan alle Staten zendt.
Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd door hun respectieve regeringen, dit Verdrag hebben ondertekend, dat vanaf 12 januari 1998 te New York voor ondertekening openstaat.
 BIJLAGEN.
 Art.    N1 . Bijlage 1. Lijst der Staten

Staten

Datum

 Type instemming

 Datum

Datum

authenti-

 instemming

interne

 ficatie

 inwerking-

treding

 -

-

-

-

-
AFGHANISTAN

 Toetreding

24/09/2003
 24/10/2003
ALBANIE

 Toetreding

22/01/2002
 21/02/2002
ALGERIJE

 17/12/1998
 Bekrachtiging

 08/11/2001
 08/12/2001
ANDORRA

 Toetreding

23/09/2004
 23/10/2004
ARGENTINIE

 02/09/1998
 Bekrachtiging

 25/09/2003
 25/10/2003
ARMENIE

 Toetreding

16/03/2004
 15/04/2004
AUSTRALIE

 Toetreding

09/08/2002
 08/09/2002
AZERBEIDZJAN

Toetreding

02/04/2001
 23/05/2001
BAHREIN

 Toetreding

21/09/2004
 21/10/2004
BARBADOS

Toetreding

18/09/2002
 18/10/2002
BELARUS

20/09/1999
 Bekrachtiging

 01/10/2001
 31/10/2001
BELGIE

 12/01/1998
 Bekrachtiging

 20/05/2005
 19/06/2005
BELIZE

Toetreding

14/11/2001
 14/12/2001
BENIN

 Toetreding

31/07/2003
 30/08/2003
BOLIVIA

 Toetreding

22/01/2002
 21/02/2002
BOSNIA EN

 Toetreding

11/08/2003
 10/09/2003
 HERZEGOVINA
BOTSWANA

Toetreding

08/09/2000
 23/05/2001
BRAZILIE

 12/03/1999
 Bekrachtiging

 23/08/2002
 22/09/2002
BRUNEI

Toetreding

14/03/2002
 13/04/2002
BULGARIJE

 Toetreding

12/02/2002
 14/03/2002
BURKINA FASO

Toetreding

01/10/2003
 31/10/2003
BURUNDI

04/03/1998
CANADA

 12/01/1998
 Bekrachtiging

 03/04/2002
 03/05/2002
CHILI

 Toetreding

10/11/2001
 10/12/2001
CHINA

 Toetreding

13/11/2001
 13/12/2001
COLOMBIA

Toetreding

14/09/2004
 14/10/2004
COMOREN

01/10/1998
 Bekrachtiging

 25/09/2003
 25/10/2003
COSTA RICA

 16/01/1998
 Bekrachtiging

 20/09/2001
 20/10/2001
CUBA

Toetreding

15/11/2001
 15/12/2001
CYPRUS

 26/03/1998
 Bekrachtiging

 24/01/2001
 23/05/2001
DENEMARKEN

 23/12/1999
 Bekrachtiging

 31/08/2001
 30/09/2001
DJIBOUTI

Toetreding

01/06/2004
 01/07/2004
DOMINICA

Toetreding

24/09/2004
 24/10/2004
DUITSLAND

26/01/1998
 Bekrachtiging

 23/04/2003
 23/05/2003
EGYPTE

 14/12/1999
EL SALVADOR

 Toetreding

15/05/2003
 14/06/2003
EQUATORIAAL GUINEA

Toetreding

07/02/2003
 09/03/2003
ESTLAND

27/12/1999
 Bekrachtiging

 10/04/2002
 10/05/2002
ETHIOPIE

Toetreding

16/04/2003
 16/05/2003
FILIPIJNEN

 23/09/1998
 Bekrachtiging

 07/01/2004
 06/02/2004
FINLAND

23/01/1998
 Aanvaarding

 28/05/2002
 27/06/2002
FRANKRIJK

12/01/1998
 Bekrachtiging

 19/08/1999
 23/05/2001
GABON

 Toetreding

10/03/2005
 09/04/2005
GEORGIE

 Toetreding

18/02/2004
 19/03/2004
GHANA

 Toetreding

06/09/2002
 06/10/2002
GRENADA

 Toetreding

13/12/2001
 12/01/2002
GRIEKENLAND

02/02/1998
 Bekrachtiging

 27/05/2003
 26/06/2003
VERENIGD KONINKRIJK
12/01/1998
 Bekrachtiging

 07/03/2001
 23/05/2001
GUATEMALA

 Toetreding

12/02/2002
 14/03/2002
GUINEE

Toetreding

07/09/2000
 23/05/2001
HONDURAS

Toetreding

25/03/2003
 24/04/2003
HONGARIJE

21/12/1999
 Bekrachtiging

 13/11/2001
 13/12/2001
IERLAND

29/05/1998
IJSLAND

28/09/1998
 Bekrachtiging

 15/04/2002
 15/05/2002
INDIA

17/09/1999
 Bekrachtiging

 22/09/1999
 23/05/2001
ISRAEL

 29/01/1999
 Bekrachtiging

 10/02/2003
 12/03/2003
ITALIE

 04/03/1998
 Bekrachtiging

 16/04/2003
 16/05/2003
IVOORKUST

25/09/1998
 Bekrachtiging

 13/03/2002
 12/04/2002
JAPAN

17/04/1998
 Aanvaarding

 16/11/2001
 16/12/2001
JEMEN

 Toetreding

23/04/2001
 23/05/2001
KAAPVERDISCHE

 Toetreding

10/05/2002
 09/06/2002
 (EILANDEN)
KAMEROEN

Toetreding

21/03/2005
 20/04/2005
KAZACHSTAN

Toetreding

06/11/2002
 06/12/2002
KENIA

 Toetreding

16/11/2001
 16/12/2001
KIRGIZISTAN

 Toetreding

01/05/2001
 23/05/2001
KOEWEIT

 Toetreding

19/04/2004
 19/05/2004
KOREA (REP.)

 03/12/1999
 Bekrachtiging

 17/02/2004
 18/03/2004
LAOS

Toetreding

22/08/2002
 21/09/2002
LESOTHO

 Toetreding

12/11/2001
 12/12/2001
LETLAND

 Toetreding

25/11/2002
 25/12/2002
LIBERIA

 Toetreding

05/03/2003
 04/04/2003
LIBIE

 Toetreding

22/09/2000
 23/05/2001
LICHTENSTEIN

Toetreding

26/11/2002
 26/12/2002
LITOUWEN

 08/06/1998
 Bekrachtiging

 17/03/2004
 16/04/2004
LUXEMBURG

06/02/1998
 Bekrachtiging

 06/02/2004
 07/03/2004
V.J.R. MACEDONIE

 16/12/1998
 Bekrachtiging

 30/08/2004
 29/09/2004
MADAGASCAR

 01/10/1999
 Bekrachtiging

 24/09/2003
 24/10/2003
MALAWI

Toetreding

11/08/2003
 10/09/2003
MALDIVEN

Toetreding

07/09/2000
 23/05/2001
MALEISIE

Toetreding

24/09/2003
 24/10/2003
MALI

Toetreding

28/03/2002
 27/04/2002
MALTA

 Toetreding

11/11/2001
 11/12/2001
MARSHALL (EIL.)

 Toetreding

27/01/2003
 26/02/2003
MAURITANIE

Toetreding

30/04/2003
 30/05/2003
MAURITIUS

 Toetreding

24/01/2003
 23/02/2003
MEXICO

Toetreding

20/01/2003
 19/02/2003
MICRONESIE

Toetreding

23/09/2002
 23/10/2002
MOLDOVA

 Toetreding

10/10/2002
 09/11/2002
MONACO

 25/11/1998
 Bekrachtiging

 06/09/2001
 06/10/2001
MONGOLIE

Toetreding

07/09/2000
 23/05/2001
MOZAMBIQUE

Toetreding

14/01/2003
 13/02/2003
MYANMAR

 Toetreding

12/11/2001
 12/12/2001
NEDERLAND

12/03/1998
 Aanvaarding

 07/02/2002
 09/03/2002
NEPAL

24/09/1999
NICARAGUA

 Toetreding

17/01/2003
 16/02/2003
NIEUW-ZEELAND

 Toetreding

04/11/2002
 04/12/2002
NIGER

 Toetreding

26/10/2004
 25/11/2004
NOORWEGEN

31/07/1998
 Bekrachtiging

 20/09/1999
 23/05/2001
OEKRAINE

Toetreding

26/03/2002
 25/04/2002
OOSTENRIJK

 09/02/1998
 Bekrachtiging

 06/09/2000
 23/05/2001
PAKISTAN

Toetreding

13/08/2002
 12/09/2002
PALAU

 Toetreding

14/11/2001
 14/12/2001
PANAMA

 03/09/1998
 Bekrachtiging

 05/03/1999
 23/05/2001
PAPOEA-NIEUW-GUINEA

 Toetreding

30/09/2003
 30/10/2003
PARAGUAY

Toetreding

22/09/2004
 22/10/2004
PERU

Toetreding

10/11/2001
 10/12/2001
POLEN

14/06/1999
 Bekrachtiging

 03/02/2004
 04/03/2004
PORTUGAL

 30/12/1999
 Bekrachtiging

 10/11/2001
 10/12/2001
ROEMENIE

 30/04/1998
 Bekrachtiging

 29/07/2004
 28/08/2004
RUSSISCHE FEDERATIE
12/01/1998
 Bekrachtiging

 08/05/2001
 23/05/2001
RWANDA

Toetreding

13/05/2002
 12/06/2002
SAINT KITTS EN

Toetreding

16/11/2001
 16/12/2001
 NEVIS
SAN MARINO

Toetreding

12/03/2002
 11/04/2002
SENEGAL

 Toetreding

27/10/2003
 26/11/2003
SERVIE-MONTENEGRO

 Toetreding

31/07/2003
 30/08/2003
SEYCHELLEN

Toetreding

22/08/2003
 21/09/2003
SIERRA LEONE

Toetreding

26/09/2003
 26/10/2003
SLOVAKIJE

28/07/1998
 Bekrachtiging

 08/12/2000
 23/05/2001
SLOVENIE

 30/10/1998
 Bekrachtiging

 25/09/2003
 25/10/2003
SPANJE

 01/05/1998
 Bekrachtiging

 30/04/1999
 23/05/2001
SRI LANKA

12/01/1998
 Bekrachtiging

 23/03/1999
 23/05/2001
SUDAN

07/10/1999
 Bekrachtiging

 08/09/2000
 23/05/2001
SWAZILAND

 Toetreding

04/04/2003
 04/05/2003
TADZJIKISTAN

Toetreding

29/07/2002
 28/08/2002
TANZANIA

Toetreding

22/01/2003
 21/02/2003
TOGO

 21/08/1998
 Bekrachtiging

 10/03/2003
 09/04/2003
TONGA

 Toetreding

09/12/2002
 08/01/2003
TRINIDAD EN TOBAGO

Toetreding

02/04/2001
 23/05/2001
TUNESIE

 Toetreding

22/04/2005
 22/05/2005
TSJECHISCHE REP.

 29/07/1998
 Bekrachtiging

 06/09/2000
 23/05/2001
TURKIJE

20/05/1999
 Bekrachtiging

 30/05/2002
 29/06/2002
TURKMENISTAN

 18/02/1999
 Bekrachtiging

 25/06/1999
 23/05/2001
UGANDA

 11/06/1999
 Bekrachtiging

 05/11/2003
 05/12/2003
URUGUAY

23/11/1998
 Bekrachtiging

 10/11/2001
 10/12/2001
UZBEKISTAN

 23/02/1998
 Bekrachtiging

 30/11/1998
 23/05/2001
VENEZUELA

23/09/1998
 Bekrachtiging

 23/09/2003
 23/10/2003
VERENIGDE STATEN

 12/01/1998
 Bekrachtiging

 26/06/2002
 26/07/2002
ZUID-AFRIKA

21/12/1999
 Bekrachtiging

 01/05/2003
 31/05/2003
ZWEDEN

 12/02/1998
 Bekrachtiging

 06/09/2001
 06/10/2001
ZWITSERLAND

 Toetreding

23/09/2003
 23/10/2003
 Art.  N2. Bijlage 2. Verklaring van het Koninkrijk België betreffende artikel 11
1. In uitzonderlijke omstandigheden, behoudt België zich het recht voor om uitlevering of wederzijdse rechtshulp te weigeren voor elk misdrijf zoals bepaald in artikel 2 dat het beschouwt als een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend delict of een delict ingegeven door politieke motieven.
2. Voor de toepassing van paragraaf 1, wijst België er nogmaals op dat het gebonden is door het algemeen rechtsbeginsel aut dedere, aut judicare, rekening houdende met de regels inzake bevoegdheid van zijn rechtbanken.


text:
Artikel    M . De lijst met de gebonden Staten. (blz. 46250 van het Belgisch Staatsblad van 11 december 1999) dient aangevuld te worden met volgende Staten/Organisaties :
Staten/Organisatie

Datum van de kennisgeving
Duitsland

 9 augustus 2000
Griekenland

12 januari 2000
Groot-Brittannie

 21 oktober 1999
Ierland

 4 januari 2001
Italie

 22 december 2000
Korea

28 april 1999
Luxemburg

 5 juli 1999
Portugal

 27 mei 1999
EG

 20 maart2001
 Art.  1M. Deze Overeenkomst is op 1 april 2001 in werking getreden.


text:
Artikel    1 . Met het oog op een verruiming en versterking van de banden tussen Vlaanderen en Zuid-Afrika, zullen de Partijen samenwerking aanmoedigen op het gebied van onderwijs, kunst, cultuur, wetenschap, technologie en sport.
 Art.    2 . (1) De Partijen zullen, in overeenstemming met de doelstellingen van dit Verdrag, contacten en samenwerking tussen belanghebbende instellingen, organisaties en personen in Vlaanderen en Zuid-Afrika aanmoedigen in de domeinen waarop dit Verdrag betrekking heeft.
(2) Bij de uitvoering van de bepalingen van dit Verdrag zal de autonomie van de relevante instellingen en instanties worden geëerbiedigd. De mogelijkheid die ze hebben om vrij onderlinge betrekkingen en overeenkomsten aan te gaan en te onderhouden zal worden erkend, overeenkomstig de wetgeving en de grondwet van de Republiek van Zuid-Afrika en van het Koninkrijk België.
 Art.    3 . Met het oog op een verruiming en versterking van de banden tussen Vlaanderen en Zuid-Afrika, zullen de Partijen samenwerking aanmoedigen op het gebied van onderwijs. Daartoe zullen de Partijen :
(1) de samenwerking tussen onderwijsinstellingen, de uitwisseling van academici en leerkrachten op onderwijsgebieden die van wederzijds belang zijn en de uitwisseling over onderwijs aanmoedigen; en
(2) de studie van de talen en de literatuur van Vlaanderen en Zuid-Afrika aanmoedigen,
 Art.    4 . De Partijen zullen samenwerking aanmoedigen in verschillende domeinen van de wetenschap en de technologie, zoals de uitwisseling van wetenschappers, de uitvoering van gezamenlijke onderzoeks- en ontwikkelingsprojecten, de organisatie van gezamenlijke wetenschappelijke seminaries, uitnodigingen voor wetenschappers om deel te nemen aan conferenties en andere wetenschappelijke ontmoetingen, en de uitwisseling van publicaties en informatie.
 Art.    5 . Beide Partijen zullen samenwerking ondersteunen op het gebied van kunst en cultuur door het bevorderen van :
(1) bezoeken en activiteiten door artiesten, musici, dansers, acteurs, auteurs, vertalers en andere professionele kunstbeoefenaars;
(2) de uitwisseling van kunsttentoonstellingen en de deelname aan internationale kunstevenementen in Vlaanderen en Zuid-Afrika;
(3) samenwerking op het gebied van film en cinematografie alsook bezoeken door delegaties en specialisten op het gebied van film en cinematografie;
(4) de uitwisseling van theater- en muziekstukken van de andere Partij, en
(5) de vertaling en de publicatie in Vlaanderen en Zuid-Afrika van literaire werken van de andere Partij.
 Art.    6 . Aangelegenheden met betrekking tot de promotie en het onderwijs van de Nederlandse taal in Zuid-Afrika zijn naar de Nederlandse Taalunie (NTU) gedelegeerd, een intergouvernementele organisatie opgericht door België en Nederland in 1980 om de Nederlandse taal in de ruimste zin te promoten.
 Art.    7 . De Partijen bevorderen de samenwerking op het gebied van de amateurkunsten door het uitwisselen van groepen te ondersteunen en door rechtstreekse contacten tussen organisaties voor amateurkunsten aan te moedigen, teneinde de traditionele volkskunst van Vlaanderen en Zuid-Afrika een ruimere bekendheid te geven.
 Art.    8 . Voorzover deze activiteiten tot hun bevoegdheid behoren, bevorderen de Partijen de samenwerking tussen musea, uitgevers en instellingen ter bescherming van het cultureel erfgoed. Rekening houdend met de vigerende nationale wetgeving, bevorderen de Partijen de uitwisseling van boeken, kranten, tijdschriften, magazines en alle andere publicaties.
 Art.    9 . De Partijen zullen te zijner tijd informatie uitwisselen met betrekking tot nationale feestdagen, internationale conferenties, wedstrijden, festivals en andere evenementen in Vlaanderen en Zuid-Afrika op het gebied van kunst en cultuur.
 Art.    10 . De Partijen zullen uitwisselingsprogramma's voor jongeren en rechtstreekse contacten tussen jongerenorganisaties aanmoedigen.
 Art.    11 . De Partijen ondersteunen en bevorderen de samenwerking op het gebied van sport, op basis van rechtstreekse overeenkomsten tussen de sportinstanties in Vlaanderen en Zuid-Afrika.
 Art.    12 . Met het oog op de toepassing van dit verdrag wordt een gemengde Vlaamse/Zuid-Afrikaanse Commissie opgericht, die minstens eenmaal om de twee jaar vergadert, tenzij anders door de Partijen overeengekomen.
De Commissie zal afwisselend in Vlaanderen en Zuid-Afrika vergaderen om samenwerkingsprogramma's te bespreken.
Deze samenwerkingsprogramma's zullen, indien door beide Partijen goedgekeurd, een specifieke geldigheidsduur hebben en concrete vormen van samenwerking, evenementen en uitwisselingen behelzen alsook organisatorische en financiële voorwaarden voor de uitvoering ervan.
 Art.    13 . Alle activiteiten die in het raam van dit Verdrag worden uitgevoerd, zullen onderworpen zijn aan de vigerende wetten van de respectievelijke Partijen.
 Art.    14 . Elk geschil met betrekking tot de interpretatie of toepassing van dit samenwerkingsverdrag zal worden opgelost in overleg tussen de Partijen.
 Art.    15 . Dit Verdrag kan worden gewijzigd in onderling overleg via een uitwisseling van nota's tussen de Partijen.
 Art.    16 . (1) Dit Verdrag treedt in werking zodra beide Partijen elkaar via diplomatieke weg schriftelijk bevestigd hebben dat hun respectieve grondwettelijke vereisten voor de inwerkingtreding van het verdrag zijn vervuld. De datum van inwerkingtreding valt samen met de datum van ontvangst van de laatste kennisgeving.
(2) Dit verdrag blijft van kracht overeenkomstig de bepalingen van artikel 17.
 Art.  17. (1) Elke Partij kan, met inachtneming van een opzeggingstermijn van drie maanden, via diplomatieke weg schriftelijk een einde te maken aan dit Verdrag.
(2) De beëindiging van dit Verdrag heeft geen invloed op de programma's die voor de beëindiging ervan werden opgestart, tenzij anders tussen de Partijen wordt overeengekomen.
TEN BLIJKE WAARVAN de vertegenwoordigers van de Partijen, die verklaren hiertoe over de nodige volmachten te beschikken vanwege hun respectieve regeringen, dit verdrag ondertekend en bekrachtigd hebben in tweevoud, in de Nederlandse en de Engelse taal. Beide teksten zijn rechtsgeldig.
Opgemaakt in Pretoria, op 28 oktober 1996.