text: Stem: Ick en ben niet als de pluyme.
  
  
  
  
  
  
  
  
  DAt d' eerwaerde zy gesongen
  Van den eersten Paus Ioan,
  Die te reysen was gedwongen,
  Wel van een Barbarisch man:
  Naer het Keyserlijck Byzant.
  Om den aengedreygden brand
  Te schutten van sijn Vaderland.
  
  Maer gelooft moet Goods genade
  Wesen, die sijns dienaers eer,
  Onder weegh door wonder-daden
  Van sijn hand, vergoede weer.
  Ja den Roomschen Keyser groot,
  Toonde wel hoe dese nood
  Hem vanden goeden Paus verdroot.
  
  Des hy met bereyde voeten,
  Cruyss' en was-licht inde hand:
  Twalef mijlen weegs ontmoeten
  Hem gingh buyten 't groot Byzant.
  Droevigh door de droeve kans
  Des Prelaets: maer bly nochtans
  Door 't segen-kruys sijns waerde hands.
  
  Dit alleen niet: maer gekommen
  Aen de Gulde poort des stads,
  Saghmen doen den Keyser krommen
  In het middel weegh des pads:
  Neer gevallen op de knien;
  Om in 't oogh van alle lien,
  
  Den volger Petri eer te bien.
  
  Nu, Ioannes quam te Romen
  Weder, en Theodorijck,
  Van Arrius inghenomen,
  Deed wel met groot ongelijck
  't Overhooft van Christus school,
  Met sijn Bisschoplijcke Stool,
  Verwerpen in een diep gajool.
  
  Daer den man een tijd van maenden,
  Leggende in grooten nood
  Van ellende, hem vertraende,
  Tot dat hem de lieve dood
  Dragen, door een groot getal
  Eng'len, uyt het droeve dal,
  Quam na des Hemels hooghe wal.
  
  Om aldaer te helpen wijsen,
  Voor 't gerecht van Godes Rijck,
  't Vonnis, wel tot groot afgrijsen,
  Des snooden Theodorijck.
  Ach! den roo bebloeden man
  Wierd van Symmach en Ioan
  Geworpen in Vulcanus pan.
  
  't Eyland van Liparus schrickte,
  Als 't den Koningh ongeschoeyt
  Neer sagh werpen inde dickte
  Van den roock die altijd gloeyt.
  Wel met reden door de hand
  Van hem, die sijn onrecht sand 
  Met moord-daed, na 't ander land.
  
  Martelaer! bid voor uw' zetel,
  En voor ons met eenen: dat
  Wy ontgaen de diepe ketel,
  End' het onghebluste nat;
  Daer de swavel altijd kraeckt,
  Daer uw' moorder altijd blaeckt,
  Terwijl den Hemel u vermaeckt.