text: V I I.
  Addidi; quorumcunque sint. Igitur ipsa etiam capita factionum, & auctores omnium, quae sequutae sunt, injuriarum, Amnestiae decreto amplecti convenit. Poenae quidem in publicarum factionum primos praecipuosque auctores, metus autem in caeteros derivanda sunt; at id tum demum habet locum, ubi multitudo eorum caussam deserendam judicavit, atque ab iis se divisit. Nequidquam alias huic ignoscitur, si in iis ducibus laedatur, quorum partes, ut suas, hactenus adhuc sequitur, & probat. Neque etiam excludi illos velim, qui jam publico judicio proscripti, & in quos, ut perduelles, ultimae poenae solemniter decretae sunt. Quidquid enim ejusmodi sanctionum aestus civilium turbarum peperit, una Amnestiae litura delendum est. Multo certè satius est Principibus mutare decreta, quàm iis inhaerendo in quandam quasi malorum aeternitatem Rempub. conjicere. Contumacia quippe, non constantia est, in eo durare, quod non nisi noxae esse deprehenditur. Nec id beneficium in hos modos conferendum censuerim, qui jam supplices sunt, quosque facti poenitet, sed illos quoque, qui in incepto adhuc contumaces persistunt. Sicut enim medici remedia saevientibus maxime morbis opponunt, non postquam depulsi sunt; ita hoc in expugnanda subditorum contumacia magis necessarium est, quàm ubi eos paenitentia subiit. Quod qui contra officium boni Principis facere existimant, nae illi ignorant, hujus inprimis esse, pacem publicam, bonum omnium maximum, qualibet cura redintegrare; & qui sic prostitui judicant imperantium majestatem, haud satis adtendere videntur, non esse impotentis minorisve, sed summae potestatis, offerre ac praestare posse ejusmodi injuriarum oblivionem.