text: Op een aangename Voys.
  EYlaas ik mag met regt wel zeggen,
  Wanneer mijn kruikje te water gaat,
  En al mijn stukjes blijven daar leggen,
  Zoo gaat het met mijn levens-draat,
  
  En dat al door mijn weeldrig leven,
  Om mijn dievereye te plegen,
  Al hoe menigmaal heb ik ontsnapt,
  Al evenwel hebben ze mijn gevat.
  Ik leefde als de grootste Heeren,
  Ik had alles wat ik bedenken kon,
  Zoo wel van mont-kost als van kleeren
  Daar by hiel ik mijn even trots,
  Wat had ik verscheyde malen,
  Drie vier knegts agter mijn dwalen,
  En daar toe had ik tot de min,
  Verscheyde Juffertjes na mijn zin.
  Nu heb ik van al mijn weeldrig leven,
  Nog nooit meer vermaak gehad,
  Als gy my laatste liefje verheven,
  Die nu tot Rotterdam zit in 't gat,
  Al in 't Spinhuys is zy der gesteken
  Alwaar mijn hart schijnt van te breken
  Als ik maar denk zy is in ly
  En dat ik'er niet mag komen by.
  Zy was dien dag zoo ongerustig
  Als wy quamen tot Rotterdam
  Zy zey mijn liefje laat ons dog vlugte
  Zy zey mijn alderliefste Lam,
  Wie weet wat ons nog zal genaken
  Laat ons te zame wat voortgang make
  Vertrekke alleine op staande voet
  Eer dat 't ons beyde nog treuren doet.
  Ik zey mijn liefje van deezen avond
  Zoo zullen wy slapen in dees stad
  en morgen vroeg als 't wort schoon dage
  Zoo zullen wy trekken op een pat
  Zoo liet zy haar van mijn gezeggen
  Wy gingen te zame wat vroegjes legge
  Wy waren pas na bed gegaen
  
  Of Schout en Dienders quamen aan.
  Ik hoorde zulke gestommel beneden
  En dat quam zoo na boven toe
  De schrik ontzette mijn door mijn leden
  Ik sprong de bedde uyt metter spoet
  Al evenwel moest ik mijn liefje verlaten
  Ik spronger de venster uyt op de straten
  In mijn onderkleeren en barrevoet
  Een mus op mijn hooft in plaets van een hoet.
  Toen ben ik daar wel een paar uuren,
  Barvoets over de straat gegaan,
  Alwaar ik mijn liefje zag zonder treuren
  Treurig al na 't Spinhuys gaan,
  alwaer ik mijn leifje zag zonder verblyde
  Treurig al na 't gevangenhuys leyden,
  Het waar voor myn soo groote smert,
  't Ging in 't binnenste van myn hert.
  Toe stond ik daar wel heel verlegen,
  Ik wist niet waar ik gaan zou,
  Had ik myn liefje maar mee gekregen,
  Dan zoo waar 't voor myn geen rouw,
  Al evenwel moest ik het hazepat zoeken
  ik kreeg hier [ee]n wames en daer een brok
  Van de eene paar kouze,
  Van d'ander een paar schoen,
  Zoo gink ik myn over de Heyden spoen.
  Zoo heb ik Rotterdam verlaten,
  Ik quam tot Utregt in de stad,
  Hier en daar op andere straten,
  Al evenwel hebben zy mijn gevat,
  Zoo dat ik weet dat ik moet sterven,
  Ag mogt mijn liefje mijn goet maar erven:
  zy heeft mijn geraden met goed fatsoen,
  gelijk een vrou haer man kan doen.
  
  Ag was mijn liefje maer hier ter stede
  Van alles wat ik bedenken kan,
  En ook mijn knegt en dienaars meden,
  Die voortgaan haren ouwen gang,
  Indien zy haar niet wilden bekeeren,
  Een braven galg met stroppen leeren,
  En alles wat daar nog by past,
  't Is alles vry en onbelast.
  Eer ik mijn testament wou buygen,
  En dat tot mijne nedrigheyt,
  Zoo roep ik duyzend tot getuygen,
  Eer dat ik van de Werelt scheyt,
  En dat ik u nog zou verklaren,
  Hoe 't in 't eynde met my is vervaren,
  Het Testament leyt aan mijn Broer
  Onderteykent van den Agtkanten Boer