text: Stem: Nu leef ick in't verdriet.
  
  HOe schrickte wel Parijs,
  Met al het Fransche Rijck,
  Wanneer sy Dionijs
  Uut het bebloede slijck
  Op rapen sagh het hoofd;
  En draghen voor de borst:
  Het welck hem afgeklooft
  Was uyt bebloeden dorst.
  
  Hy droegh 't twee mijlen veer,
  En preeckte onder weegh
  De gracy van sijn Heer:
  Tot dat hy 't Steedjen kreegh,
  Daer noch seer wel bequaem
  Voor een soo vreemden feyt;
  
  Den Tempel, op sijn naem,
  God opgedraghen leyt.
  
  Den Heyligh was een Grieck,
  Geboren van Atheen:
  Maer na der zielen sieck,
  Te gaer, met al 't gemeen,
  Door ongeloof. Tot dat
  D' Eclipsis vande Zon,
  Hem deed bestroyen 't pad
  Na 't Goods-huys van Sion.
  
  De Zon die taende met
  De volheyd vande Maen.
  Dit's tegen alle wet:
  Dit kan ick niet verstaen:
  Of hier gaet hoogh en diep
  Des werelds gans te niet:
  Of God die alles schiep,
  Is selver in 't verdriet.
  
  Dus sprack sijn jong'ren aen
  Dionijs op dien dagh:
  Wanneer als Zon en Maen
  Haer Schepper lijden sagh.
  Doch sijn verdolingh nam
  Des noch geen eynde, tot
  Dat Paulus preken quamAct.17.27
  Hem d'onbekende God.
  
  't Was in 't Atheensche Hof
  Van Areopag'en, daer
  D'Apostel eens de stof
  Sijns leeringhs van't Autaer
  Quam nemen, 't welck men had
  By openbaer gebod,
  Doen rechten inde Stadt
  Aen d'onbekenden God.
  
  O mannen hoogh geleerdt!
  Sprack hy, doet wel en wendt
  U tot hem, die ghy eerdt,
  
  Tot noch toe, onbekendt.
  'k En kom niet als een druyt
  Van nieuwe Goden: Maer
  Aleen u drucken uyt
  Den naem van uw' Autaer.
  
  Dus Paulus. En Denijs
  Den eersten vanden raed,
  Wierd Goods genade wijs:
  D'Eclips quam hem te baet.
  Ja preeckte van doen af
  De wet van Godes zoon;
  Tot dat hem Vranckrijck gaf
  Op't hoofd, de Roose-kroon.
  
  Wy zijn met u verblijd,
  En wenschen u geluck
  O Areopagijt!
  Met een soo rijcken stuck.
  Des hopen wy weerom,
  Dat ghy door uw' gebeen,
  Ons sult de yd'le blom
  Des werelds doen vertreen.