text: Cap. X. Van de krijghs-oeffeninghen.
  DAer was een ghewoonte, die in de oude tijdt standtvastelijck waergenomen, en tot op dese hedighe dagh van de Noordsche volcken onderhouden wordt, namelijck dat de ruyters, hun volle wapenen aengedaen hebbende, van de vlacke aerde, en van alle plaetsen, hoe onghelijck oock van natuur, op hun hooghe en ghesadelde paerden spronghen, insonderheydt op het glibberigh ys, en in de sneeuachtige landen, daer ghewoonlijck de meeste en strenghtste strijden ghehouden worden, ghelijck hier nae, in 't Boeck van de Wintersche Oorlogen, getoont sal worden, voornamelijck om de sware wapenen, en om de dicke spiessen, die sy ghemeenlijck teghen de vyanden ghebruycken; 't welck niet voor vreemt van hen gheacht wordt. Daer is noch een andere krijghs-ordeningh der Gotten, dat is dat sy, gheheel gewapent zijnde, in de gheswinde loop der paerden, van 't een op 't ander overspringhen, en daer na, als sy van de strijdt gheparst worden, gewoonelijck op het derde springen, sonder d'aerde te roeren, oock dat sy sich van 't paert achter over krommen, opheffen en buyghen, en sich weêr beweghen, met een spies of speer te verwisselen.