text: XXVII. Afsceden.
  De Graven van Vlaanderen en Boulogne hadden te samen het beleg geslagen voor de stad Arien (Aire). Toen Lodewijk, de zoon van den Franschen Koning, dit vernam, naderde hij haastelijk met een groot leger om de stad te ontzetten. (Vl. Rijmk. vs. 5525):
  
  Maer bi spierres al onghelet
  Quam int here die niemare
  De welke aestelike daer nare
  Sloughen den raet, dat die coninc
  Achter trocke(n), ende varinc....
  Souden hem aestelike doen of steden
  Die twee graven sonder beden.
  Deze woorden zijn niet zeer duidelijk, hetgeen voornamelijk hierdoor wordt veroorzaakt, dat de coronist twee gebeurtenissen met elkander heeft verward. Zie de Aant. op vs. 5513. Maar zooveel is zeker, dat het plan wordt beraamd, dat de graven den Koning zullen noodzaken, zich van de stad te verwijderen. Dit blijkt uit de volgende verzen (vs. 5535), waar ons verhaald wordt, dat de ‘beide graven van hogen doene’ zich onverwijld naar Aken op weg begaven, om Keizer Otto IV te bewegen ter hulp te komen, waardoor de Fransche Koning met zijn leger zou moeten aftrekken. Het voornaamste deel der onduidelijk-heid ligt dus aan den schrijver, maar ook de copiïst (of de uitgever?) heeft er het zijne toe bijgebracht, den tekst nog duisterder te maken. Wie toch begrijpt de woorden of steden? Het antwoord kan gerust zijn: ‘Nemo nisi insanus’. Zooals zoo dikwijls is gebeurd (vgl. Tekster. bl. 4-12) is ook in dit woord eene t voer eene c ingeslopen. Wanneer wij die t op de voor haar bestemde plaats herstellen en lezen:
  
  varinc
  Sonder letten..................
  Souden hem aestelike doen ofsceden
  Die twee graven sonder beden,De aangehaalde regels leveren een sterk bewijs voor het streven naar duidelijkheid van den kroniekschrijver; het begrip snel drukt hij nl. op vier verschillende wijzen uit, nl door varinc, sonder letten, haestelike en sonder beden! Die het nu nog niet begrijpt, doe maar geene verdere moeite.
  is de zin in orde. De beide graven zouden hem wel spoedig van de stad doen heengaan, opbreken. Over Afsceden zie Mnl. Wdb. 147. De genoemde beteekenis leeft nog voort in het afgeleide znw. afscheid, d.i. eig: het heengaan, het vertrek.