text: Tot u selven.
  I. Vermeyd u iet bezonders te wezen, of te scheynen, u beste doende om nergens door geaght te worden meer als gemeen, of buyten t'gemeen.
  II. En ontrekt u niet aen die lasten die gedragen worden van andere, ontvlughtende het ongemak, en den dienst die gy hun schuldigh zyt.
  III. Vreest van verlaten te worden van de gratie door uwe ondankbaerheyd, en door u flauwe beantwoording aen de zelve.
  IV. Verheugt u over de natuurlyke gebreken, die gy in u selven vind, als over een materie en behulpzel van, en tot d'oodmoedigheyd.
  
  V. Weest indaghtig, dat die u pryst, u bedrieght, is't dat hy u in die dooling helpt, van u te doen meenen, dat, dit goed het uwe is, het welk is van de gratie. Popule meus, qui te beatum dicunt, ipsi te decipiunt. Myn volk, die de welke u zeggen, zalig te zyn, die bedriegen u. Isaiae 3. 12.