text: Stemme: Weest Nimph gegroet.
  CArthuysers Bruyn, 
  Waar toe in een Thuyn
  Besloten u, van zoo hoogen gebergt;
  Dit's uw natuur al te zeer getergt;
  De middel-maat, 
  Hout zekere staat:
  Een mensch is tog een geselschappig dier,
  Dus laat uw Kluys, en komt wed'rom hier.
  Neen Ionker, uw praten,
  Al luyt het vry zoet,
  En doet my niet laten
  Mijn schuldige boet,
  Ik loop uyt de menschen, zoo vol arg en list,
  En leef in de Bosschen met Sint Jan Baptist.
  Een vreemde zaak, 
  Dat gy van de spraak
  Die u door de schepping Gods is verleent,
  Uw tong onthout, en uw lippen speent?
  Hier in tog leyt, 
  Het onderscheyt,
  Door welk dat schier den reed'lijken aart
  Wert van het spraakloose dier gespaart.
  De tong (dit 's de reden)
  Door al te veel praats,
  Kan d' oorsaak ligt smeden
  Van al te veel quaats:
  
  End' ik die hier over zoo menigmaals viel,
  Bewaar ik mijn mont, zoo bewaar ik mijn ziel.
  Maar 't valt te zwaar,
  Den rugge met hayr,
  Te kleeden, daar ons den Heer zoo beleeft,
  Zijn wol en webbe gegeven heeft.
  Waar toe uw le'en,
  Dan zoo scharp doorsneen?
  Ende hoe zal een die zig zelfs misdoet
  Een ander ooyt kunnen wesen goet?
  Ik straffe mijn leden,
  En maakse tot slaaf,
  Op dat ik de reden
  Behouden zou gaaf:
  Het vorder bevragen te Ninive gaat,
  Wat dat hen de hayre kle'en hebben gebaat.
  Waar toe den Dis, 
  Zegt nog eens, met Vis
  Zoo mager bereyt? en waar uw bet
  Zomtijts wat vleesch, na gemene wet:
  Het visschen staag, 
  Verslijmt u de maag:
  Waarom dan het leven zoo geavontuurt,
  Dat altijt loopt, niet te lang en duurt?
  De Tafel Baptistae
  Zoo groot by den Heer,
  Die nooyt nog en vischte,
  Beschaamt my te zeer:
  En beter, zey Paulo, de maag wat geleen,
  Dan of ons de gaafheyt der ziele verdween.
  Is 't dan van noo, 
  Zoo scharp en zoo snoo
  Te leven als gy voor yegelijk een,
  Om in den Hemel te mogen treen?
  Dit waar te streng, 
  Dit pat waar de eng;
  End' als men al in een Klooster wou gaan,
  Hoe zou de Werelt dan blijven staan?
  Daar is voor gebeden,
  
  Het water dat valt
  Te zeer na beneden,
  Hoe dat men 't bewalt:
  Het Geestelijk leven wort niet dan geraan;
  Maar ik koos het zekerste voor de waan.
  End' op dat gy, 
  Moogt weten wat my
  Beweegde, om door de pijn'lijke baan
  Van mijn Carthuyserschen Cel te gaan?
  Het was 't gevaar,
  't Welk my van een baar
  Eens grooten Doctoors, met schrikk'lijke smert,
  Geboesemt was in 't benaaude hert:
  Eens Doctoors, dewelke
  Dat binnen Parys,
  Van yeder, van elke
  Gevoert had de prijs
  Van wijsheyt, van deugden, van alle de rest,
  Tot datmen hem zoude begraven op 't lest.
  Een droevig ent,
  Ik wasser present
  Terwijl datmen de Vigilien zong,
  En 't Lichaam als uyt een slaap ontsprong,
  En met een groot,
  Gewoel van de noot,
  Het hooft weynig opgebeurt uyt de baar,
  Riep aan 't Gemeente, 't welk daar te gaar
  Stont vermenigvuldigt,
  Van Meester en Knegt:
  Ock ik ben beschuldigt
  Voor Godes Geregt,
  En dat tot drie keeren, tot God hem geboot
  Het vonnis te melden van d' eeuwige doot.
  Hier mee terstont,
  't Onsalige pont
  Begraven, helaas! in 't Edele Graf,
  My wel met redenen oorsaak gaf
  
  Te nemen merk,
  Op al mijn werk,
  Om zoo door een volmaakter werk te gaan,
  Als ik tot dier tijt toe hadd' gedaan;
  Hier over zoo vlugte
  Ik na de Woestijn,
  Om daar te versugten
  De boosheden mijn;
  En met dit bescheyt zoo voleynt ik mijn Liet,
  En wilt gy 't niet volgen, besmaalt het ook niet.