text: Cap. XVII. Van Reynier, Hayrbroeck genoemt.
  DAer was in Sweden een Koningh, Herothus ghenoemt, die, in groote kommer, om 't bewaren van de kuysheydt van sijn schoone Dochter, angstelijck overwoogh of hy de bewarenis van haer aen de bystandt van een wildt beest (ghelijck toen de gewoonte van eenige Vorsten was) of aen de getrouwheydt der menschen bevelen sou. Maer hy, de beestelijcke wreetheydt boven 't vertrouwen op menschen stellende, verkoos terstont het gheen, dat schadelijckste in 't beschadighen was. Want hy, de bosschen met de jacht omringht hebbende, gaf de Slangen, die sijn medeghesellen ghevonden hadden, aen sijn Dochter, op dat sy die opvoeden sou. Sy, in der yl het bevel van haer Vader gehoorsamende, voedde dese Slanghen met haer maeghdelijcke handen op. En op dat de spijs, die tot hun versadingh dienstigh was, hen niet onttrocken sou worden, soo beval de nieuwsgierighe Vader dat men de romp van een geheele Os aenbrengen sou, sonder te dencken dat hy met sijn eyge en besonder voedtsel 't algemeen bederf bevorderde. Want dese Slanghen, groot gheworden, besmetten met hun verderffelijcke adem al 't gheen, dat daer omtrent was. De Koningh, berouw van sijn schadelijcke arbeyt hebbende, deê afkondigen dat de gheen, die de pest verdrijven kon, sijn Dochter tot ghemalin sou hebben. Reynier van Noorweghen, van Konincklijcke Stam ghesproten, en de voornaemste onder veel vryers van dese Maeght, dese afkondigingh verstaen hebbende, eyschte van sijn voedster een wolle boven-kleedt, met een hayre-broeck, om de beeten der Slanghen daer op af te keeren. Hy, te scheep in Sweden ghekomen, deê met voordacht
  
  het kleedt met water overstorten, en wel hardt bevriesen, en, hier meê ghekleedt, gingh naer 't Konincklijck Hof, alleen, en niets anders dan een swaert en pijl by sich te hebben. De Slanghen, die van wonderlijcke grootheydt waren, de jonghelingh aenkomen siende, quamen hem te ghemoet, wonden sich rondom sijn lijf, en meenden door hun vergift hem te dooden. Maer Reynier, op de hardtheydt van sijn bevroose kleedt vertrouwende, en met sijn kleedt het vergif, en met sijn schilt het byten afweerende, weêrstondt en verwon met een groote dapperheydt dese schrickelijcke beesten. Voorts hy, sijn pijl in handen nemende, trof daer meê heel hardt de lichamen deser twee Slanghen. Hy trock daer nae sijn swaert, dat over beyde zyden sneedt, en, hen in de buyck en in 't ingewandt wondende, kreegh een gheluckighe uytgangh van dese vernuftighe en ghevarelijcke strijdt. De Koningh, uyt groote nieuwsgierigheyt sijn kleedt besien hebbende, dat gheheel hayrigh was, jae tot de rugh toe, en voornamelijck sijn broeck, gaf uyt boertery aen hem de naem van Lodbroch, dat is Hayrbroeck, en ontbood hem ter maeltijdt by sijn vrienden, op dat hy van sijn arbeydt rusten sou. Maer hy seyde dat hy eerst weêr by sijn mackers, die hy achter ghelaten had, gaen sou, die hy, na dat hy hem çierlijck ghekleedt had, meê voor des Koninghs tafel braght. Toen dit alles volbraght was, ontfingh hy de vergeldingh van sijn verwinningh, by de welcke hy veel vermaerde kinderen teelde, en die hy te meer beminde, om dat hy haer met grooter ghevaer en kommer verkregen had. Na dat dese edelste Vrou, sijn gemalin, Thora ghenoemt, van de doodt wegh-geruckt was, verviel hy in verscheyde onghelucken; in voeghen dat de gheen, die door sijn dapperheydt over de heele werelt vermaert was, van d'onghewapende
  
  Finnen en Biarmers (ghelijck te voren geseght is) met sijn groote droefheydt verwonnen wierd, en, nae dat hy van Holla, Vorst der Yerlanders, den Slangen voorgeworpen was, elendighlijck storf.