text: Stem: Ick roep u Hemelschen Vader aen.
  
  SInt Iuliaen
  Kon gaen noch staen,
  Door sucht van flerecijnen:
  Maer kreegh nochtans
  Den Roosen-krans
  Die Godes Majesteyt
  Sijn tuygen heeft bereyd,
  Door lijdsaemheyd van pijnen.
  
  Hy wierd gebracht
  Met stoele-dracht,
  Door handen van twee slaven,
  Voor 's Rechters banck.
  Maer God zy danck:
  Het Christelijck verbond
  Was in sijn lieve mond,
  End' in sijn hert begraven.
  
  Des bleef hem gaef,
  Met eene slaef,
  't Geloof des Salighmakers:
  Daer d'ander af
  Viel, door de straf:
  Die hy op 's Keysers last,
  Daer sagh bereyden vast,
  Door handen vande schakers.
  
  Men setten hen,
  Voor Gods beken,
  Om hoogh, op twee Kamelen;
  Om't naeckte vleysch,
  Van reys te reys,
  Met scherpe roeden, wel
  Moordadelijck en fel
  
  Te strijden en te strelen.
  
  Sy maeckten nat
  De gantsche stad,
  Van uytgeslagen bloede.
  Maer Gods gena
  Quam hen te stae:
  En dee het straf gequel
  Noch met een mee-gesel
  Hen onderweegh vergoeden.
  
  't Was Besa, een
  Van't rau gemeen
  Der bloedige Soldaten:
  Die met hen lee,
  Om dat hem wee
  Aen oogen, mond, en hert,
  Der Martelaren smert
  Gedaen had over straten.
  
  Voor't lest men nam
  Hen door de vlam
  Het onbevleckte leven.
  O Iuliaen!
  Wilt ons bystaen
  Met een meduldigh oogh,
  Nu Christus hand soo hoogh
  Uw' jammer heeft verheven.