text: Cap. XI. Van de strijdt tegen de Bosch-Goden.
  
  DEwijl de verlede Outheydt ghetuyght dat 'er by na deur de heele werelt eertijdts verscheyde gedrochten, en ontellijcke Spoken hebben gheweest, gelijck Nacht-geesten, Bosch-goden, Satyrs, Schimmen, Arenden, Alvinnen, Nachtmerryen, Huysgeesten, en Veldtgoden, door de welcken de menschen of door schoon gevley schandelijck bedrogen, of door onuytsprekelijcke schrick, en door gruwelijcke verscheuringh wreedelijck ter doodt ghebraght wierden: soo heb ick gheacht dat men niet behoorde te verswijghen door welcke middelen en wapenen de Noordsche volcken dusdanige Spoken tegen-gestaen hebben. Want men vertelt dat d'edele Worstelaers der Gotten dickwijls alleen, of om de verlossingh der swacke menschen, of om hun dapperheydt te beproeven, teghen ghedrochten, en schrickelijcke beesten van ongewoone grootheydt gestreden hebben. Sy wilden oock niet dat men eenigh schrickelijck beest met grooter ghetal, dan de ghewoonte der dappere mannen toeliet, aentasten sou. Reynier de Sweed, Worstelaer en Koningh, door 't beleydt van Thorilda, sijn Stiefmoeder, een seer wreede vrou, tegen schrickelijcke Spoken van Nacht-gedrochten, die sy teghen hem ghesonden had, een gheheele nacht ghestreden hebbende, vondt des uchtens, toen de dagh ghekomen was, over al op het veldt verscheyde ghedaenten van Spoken, en ongewoone ghedroghten legghen, en onder desen oock de gedaente van Thorilda, die soo ghekerft en deurhouwen was, dat men haer naeuwelijcks kennen kon. Hy verkreegh hier door d'achtingh van een treffelijck strijder, en ruckte door dese middel sijns Vaders Koninckrijck uyt de
  
  handen sijner vyanden. Wyders, seecker Broderus, en Buchi, met de Koningh Gormo een nieuwe en ongewoone stoutheyt omhelsende, en d'erffelijcke aert en gheest van de Gotsche dapperheydt, door 't ondersoecken van de natuur, oeffenen willende, begaven sich in een wegh, die vol van alle ghevaer, en by na onbeganckelijck voor de menschen was. Want sy, sich op de groote zee, die 't aerdrijck omringht, begevende, zeylden soo verre, dat sy de Son en Sterren verloren, en eyndelijck voorby het Lant van Biarmien, in plaetsen, daer geen dagh is, (ghelijck in 't eerste Capittel van 't eerste Boeck ghetoont is) en die met een eeuwighe duysternis bedeckt zijn, quamen, daer sy tegen een onghelooffelijcke menighte van gedroghten streden. Want sy, van alle zyden schichten, en ander gheweer, tot de boogh en slinger dienstigh, uytsendende, verdelghden dit ghedrochtelijck heyr van Spoken, die op hen aenvielen; ghelijck Saxo de Historie-schryver der Deenen, de naerstighste ondersoecker der oude dinghen, in sijn achtste Boeck van de Koningh Gormo schrijft. Men vindt oock onder d'oude Historien verhaelt hoe Hotherus, de Soon van de Koningh der Sweden, sich de geheele nacht langh met kommerlijcke ghedachten pynighende, de Satyr Memmingus, die sijn hut beschaduwde, met sijn speer trof, en hem, door de wonde neêrghevelt, en niet machtigh ghenoegh om te vluchten, vingh, en met banden bondt, en dat hy eyndelijck met schrickelijcke dreyghende woorden sijn swaert en keten, daer af hy kennis had, versocht. De Satyr gaf terstont en vaerdighlijck het rantsoen van sijn leven en behoudenis, dat van hem ghe-eyscht wierd: soo veel treffelijcker is 't leven, dan alle andere dingen, dat men bevindt dat 'er by de menschen niets liever en waerder dan de geest en 't leven is.