text: Stem: Ghy zijt een Koningh excellent.
  
  SOo wie in my gelooven sal,Ioan.14. 12.
  Gestut door d'algenade
  Mijns hands, sal boven dit getal
  Noch doen vry grooter daden.
  Aldus sprack Christus onsen God
  Wijlen op der aerden, tot
  
  D'Apost'len, als sijn maght
  Wond'ren groot te wege braght.
  
  Het was te Cracou wel te sien
  By Stanislaus tijen,
  Die oock de dooden dorst gebien
  Oorkonden te verlijen;
  Nae dat sy nu drie jaren langh,
  Hadden onder 's doods bedwangh
  Gerust, en niet dan stof,
  Laghen in het swarte hof.
  
  Den Bisschop hadde na sijn ampt
  Bestraft 't onreyne leven
  Des Konings, die daerom vergramt,
  Door bitt're gal gedreven,
  Goods dienaer t'achterhalen socht:
  Tot dat hy hem had gebrocht
  Soo veer, door haet en nijd,
  Van de Stoel te maken quijt.
  
  Hy socht, hy vond, hy klaeghde, dat
  Den Priester had onthouwen
  Een lange wijl, ja noch besat
  Van hem, ter quader trouwen,
  Een hof, de welck' hy voor sijn Kerck
  Had gekocht, doch sonder merck
  Van schriftelijck bescheyd,
  Leyder! uyt eenvoudigheyd.
  
  Vergeefs, vergeefs bedurven Prins!
  Uw' aenslagh sal mislucken.
  Het oordeel Goods gehengt geensins
  Dat uw' hand hem ontrucken
  Sal nu of immermeer de staf:
  Om een Christelijck bestraf,
  't Welck ghy van Godes vriend
  Dubbeldt over had verdient.
  
  En geeft hem (hoeg'er oock om lacht)
  Geen tijd meer als drie daghen.
  Dat voor uw' vierschaer wierd gebracht
  
  Den man, die'm opgedraghen
  Het hofken heeft, daer ghy om twist.
  En ghy sult uw' argelist,
  Door overtuyght bescheyd,
  Sien vergaen al is't u leyd.
  
  Wat meer! De Bisschoplijcke staf,
  Na plight van goede wercken,
  Komt op het drie verjaerde graf
  Des koopmans, met sijn klercken.
  En doet daer uyt, te sijnder blijck,
  Rijsen het verrotte Lijck:
  Tot dat het voor't gherecht
  Had verdedight Christus knecht.
  
  Maer leyder! sulcks men 't vuyle slijck
  Siet door de Son verharden,
  Soo saghmen t'opgeblase Rijck,
  Hier door, noch booser werden.
  Soo langh tot dat den Koningh aen
  't Aetaer Goods, dorst selfs verslaen
  't Onnosel leven van
  D'alder uytgesochtsten man.
  
  Ja dee noch stroyen over 't veld
  De leen, die van de dieren
  Bewaerd, maer van den Heer gesteld
  Te gaer weer, in manieren
  Als voren, wel getuyghden, wat
  Hooghe plaets de ziel besat.
  O Stanislae! toont
  Door gebeen noch waer ghy woond.