text: Stem: Het viel een Hemels douwe
  
  
  
  
  
  
  
  
  VErlost ons van den boosen
  Verlosser IESU Christ.
  Die menigmael den loosen
  Vangt in sijn eygen list,
  Daer van ghy uwen Tempel
  
  Gaeft in voorleden tijd,
  Een loffelijck exempel
  Door I'annes Calabyt.
  
  Den vyand quam hem stellen
  Sijn klooster tot een cruys,
  En dreef hem uyt ter Cellen
  Weer na sijns Vaders huys,
  Maer 't was des Heeren segen
  Dat hy een wapen von,
  Daer hy den schalcken degen
  Des duyvels mee verwon.
  
  Hy wisselde sijn kleeren
  Van purper en van zy,
  De dragt van groote Heeren,
  In een gelapte py,
  En hier me ging hy treden
  Na't vaderlijck Palleys,
  Een vond, die God hem dede
  Bedencken op de reys.
  
  Den bedelaer quam strijcken
  Voor sijn Vrou moeders deur,
  Maer, leyder, hy most wijcken,
  hem viel niet meer te beur
  Als een onnoosel hutje,
  End' om de liefde Gods,
  By wijlen een cleyn lutje
  Daer toe vervallen broods.
  
  Hy sag met oogen teder
  Sijn Ouders, sonder end,
  Passeren gins en weder,
  En hiel hem onbekend,
  Ter spijt van sijn vyanden;
  Die hy door dese vond
  Dee knarsen op de tanden
  En schuymen om de mond.
  
  Geniet uw's Vaders minne,
  Sprack hy, nu snode siel,
  
  Beminster van uw' sinnen,
  Omdrayster van uw'hiel,
  Voldoet nu u verlangen.
  Maer tracht door Godes gunst
  De hel veel eer te vangen
  In haer beraemde kunst.
  
  Ioannes ghy sult erven
  Eer langh het eeuwigh licht,
  Dus schickt noch voor u sterven
  Dat ghy den Tempel sticht,
  En doet uw' ouders vatten
  Op't lesten wie ghy zijt,
  Want met verborge schatten
  En deed men noyt profijt.
  
  heb ick dan soo veel dagen
  Mijn Soon, mijns levens stut,
  Sien  armoe sitten dragen
  In een soo snoden hut!
  Waer waren dan mijn oogen,
  Waer was mijn moeders hert,
  Als ick het mede dogen
  Af keerde van sijn smert?
  
  Dus jammerde de moeder
  Vast over't heyligh lijck,
  Als IESUS den behoeder
  De siel naer 't hoogste rijck
  Dee voeren uytter hutten,
  Door Eng'len die hy sand,
  Om eeuwigh te gaen nutten
  De weelden van sijn land.
  
  De goede ouders keerden
  Haer wooningh in een Kerck,
  Daer d'armen in logeerden,
  Met sonderlingh bemerck,
  Tot op den dagh van heden,
  Dat d'afgetrocke mam,
  Den helschen hond verstreden
  Heeft op sijn eygen dam.