text: Voys: Hoe draeyt het Rat van Avontuere. 
  Beroemde Spaense Monarchieje,
  Hoe waggelt uwen grooten Troon,
  
  
  
  
  Wat siet men niet in u geschieje,
  Gy pronkje van de aertse Kroon,
  Hoe siet men om u Troonen plukken,
  Aen alle kant,
  Yder wil hier van Peerels rukken,
  Na sijn verstant.
  Niet alleen in de Koningrijke,
  Van u beroemde Heerschappy
  Maer selfs in de Republijke,
  Die hebben haar regten Vry,
  Daer siet men Tweedragtigheden,
  Met droef gelaet,
  Om weer te leven in de Vreden,
  In goeden Staet.
  
  Castielje en Astremaduera,
  Daer is een ider op de been,
  Sicilie en Allemeyda,
  Beroerte is by groot en kleen,
  Den eenen wil Anjou tot Koning,
  Met goet en bloet,
  Den ander Carel tot de Krooning,
  Met alle spoet.
  Catalonje Napels en Milaane,
  En veel Eylanden groot en kleyn,
  Die de kleyne Steede vermaene,
  Hoe zy nu heel gebonden zijn,
  Die haar nu houden tegens wille,
  Vast in den band,
  En doen haar houden heel stille,
  Van Vranckrijckx hand.
  In out Castiljen van gelijken,
  En in Badajos ist verkeert,
  In An'lusia siet men praktijken,
  Want sy hebben al frans geleert,
  En willen haar die last ontrukken,
  Met alle kragt,
  Men siet 'er veel vant leven rukken,
  Door Franse magt.
  Alcantera kan 't niet gedoogen,
  Seggen 't is niet ons Erf-Heer,
  Stellen haer kragten na vermoogen,
  Om haer te stellen in de weer,
  Ja door het op stel van veel Groote,
  Al daar te Lant,
  Is het daar met Tweedragt begoote,
  Aen alle kant.
  De Grandes die daar niet verscheijnen,
  Al aen 't Hof al van Madridt,
  Daer op heeft men aenstons Desseijnen,
  Dat die mee sijn van Carels lit,
  Om hem tot Koning uyt te roepen,
  De Keysers Soon,
  En dat sy wagten na de Troepen,
  Met sijn Persoon.
  Soo als Gibraltar was gewonnen,
  Wast heele Rijk als op de been,
  't Was al sa sa het is begonnen,
  Dat men weer sal wesen gemeen,
  Met 't Keysers Huys gelijck voor dese,
  En met den Staet,
  Birttanje sal ons hulper wese,
  In eenen graet.
  Binnen Madrid op volle straeten,
  Vont men Pasquillen abondant,
  
  Veel spraken daer als uyt gelaeten,
  Lang leeft Carel die is gestrant,
  Hy sal haest onsen Troon bekleden,
  Met Vreugde groot,
  Voor Cadicx en meer andere Steeden,
  Siet men zijn Vloot.
  Andere spreeken met volle monden,
  't Is ons Wettigen Opper-Heer,
  Men sal de tijd haest sien ontbonden,
  Dat Spanjen sal herleven weer:
  Dat de Galjoenen zwaer gelaeden,
  Met gout en waer,
  Weer sullen onse lust versaeden,
  Soo voor als naar.
  En dat men daer sal over vreeken,
  Die schuldt van dese saaken zijn,
  Die nu na Vrankrijke worden versteeken,
  In banden en in zwaare pijn,
  En veel moeten laeten het leven,
  Zo hier als daer.
  Die men aan 't regt siet overgeven,
  Tot de doot zwaar.
  Want noyt en sal Spanje gedooge,
  Dat sijn regten leggen ter neer,
  Al wierden der naer 't Frans vermooge,
  Gerukt aen Stukken heen en weer,
  En men sag Hangen en Rabraken,
  Om Lant en Staet,
  En duystent hoofde stonde op staken,
  Het doet maer quaet.
  Het doet het bloet sieden en branden,
  Maekt de liefde tot Carel groot,
  Ontroert alle de ingewanden,
  Die nu al sitten in de noot,
  Want van 't Keysers Bloedt is gesprooten,
  Het Spaens geslagt,
  Beroemt by Monarghe en groote,
  Die hebben Magt.
  Niet eer sal Spanjen syn in vrede,
  Niet eer in rust en eenigheyd,
  Voor Carel op den Throon sal treden,
  Als Opper-Heer en Majesteyt,
  Als Spanjen maer sal sien de kragten,
  Kort in haer Lant,
  Zullen wy hem by staan met magten,
  Aen alle kant.