text: Cap. XII. Van Olo Vegetus.
  OLo Vegetus, het vijftiende jaer van sijn ouderdom bereyckt hebbende, deê sijn intreê met een mannelijcke dapperheydt. Want hy, verstaen hebbende dat Gunno de bosschen, die naest aen sijn wooningh waren, met een schrickelijcke roovery onveyligh maeckte, en beset hield, en d'onschuldige menschen verdelghde, wierd door gramschap om soo groot een boosheydt bewoghen, en, om de tijdt, die aen de deught verplicht was, niet vruchteloosselijck te laten voorby gaen, versocht en verkreegh wapenen van sijn Vader, die een Vorst van Noorwegen was. Hy, een wreede hont, en een paert met hem ghenomen hebbende, tradt in 't dichte bosch, en volghde de voetstappen, die van de menschen in 't sneeu gheset waren, en, op dit teecken aengegaen, en veel gevarelijckheden over-
  
  wonnen hebbende, vondt eyndelijck de wooninghen der roovers, die met schanssen omgraven waren. Hy doodde voor eerst de stalknecht, die hy van malkander scheurde, en op het dack wierp. De Vader en Soon, hier op toeschietende, om soo groot een gheweldt te wreecken, wierden beyde, d'een met stael, en d'ander door de hondt, gedoodt. Maer hy self verkreegh oock niet de zeghe, sonder van sijn bloedt te storten. Want hy kreegh een wonde in 't lichaem, die terstont van de hondt ghelickt, en haest ghenesen wierd. Hy beval daer nae dat men de hoofden en lichamen der roovers op staken sou steken, tot een teecken van dat de wegen weêr veyligh ghemaeckt waren. Hy verdelghde oock met ghelijcke dapperheydt, in een kleyn Eylandt, (ghelijck in 't volghende Capittel te sien sal zijn) twaelf Worstelaers, die de kuysheydt van de Dochter des Koninghs der Tronders begeerden te schenden. Voorts, hy was niet alleenlijck sterck van krachten, maer oock wacker van vernuft, jae soodanigh, dat hy met een kleyne hoop de wreedtste vyanden versloegh, of in de vlucht dreef. Hy, met een lijfknecht, die noch met vrouwe kleederen ghekleedt was, vernoeght, hield dese wijse, dat hy sijn gheweer, en oock dat van sijn macker, in holle stocken deê verberghen, tot dat hy, van na by strijden sullende, sijn gheweer uyt de stock trock, om daer meê schichtelijck de gheen, die hy begeerde, te treffen. Hy, dese krijghslist ghebruyckende, overwon veel maghtighe teghenstrevers. Dat meer is, hy pleeghde sedert wijdt en breedt zee-roovery, en verwon ter zee wel tseventigh Koninghen, die hun heerschappy aen de zee hadden. Dit braght te weegh dat de vermaertste Worstelaers sijn verbondt versochten, en dat veel wulpsche en ongebonde jongelingen sijn helpers en medegesellen begheerden te zijn. Hy, van dese krachten onder-
  
  steunt, strafte, alleenlijck door d'achtingh van sijn naem, de gheburighe Koninghen soodanigh, dat sy niet tegen hem darden kicken, of yets aenvanghen. Hy quam eyndelijck by Ringo, de Koningh van Sweden, die hem soo veel te waerder hield, als hy, door een sonderlinghe sterckheydt, met d'andere Vorsten van sijn Hof ghelijcker was; in voegen dat hy tot Overste van de zee-vloot (die in een ghetal van twee duysent en vijf hondert schepen bestondt, ghelijck te voren gheseght is) gestelt wierd, en die met de bystandt en raedt van seven Koninghen, die vaerdigh waren, en hem aenhinghen, met soodanigh een ordeningh en vlijt bestierde, dat hy de maghtighste vloot der Deenen, die d'overhandt gehadt hadden, verwon, en de Koningh Ringo tot verwinner van 't gheheel heyr maeckte. Maer hy, gelijck geseght is, tot Koningh van Deenemarcken ghemaeckt, wierd, om sijn groote wreetheydt, van de Sweedtsche Worstelaer Starchaterus ghedoodt.