text: Cap. IX. Van de ghedrochtelijcke visch aen de strandt van Noord-Engelandt, in 't jaer vijftien hondert en twee-en-dertigh gevonden.
  HOe wel dese vreemde visch van d'inwoonders van dat Landtschap voor ghedrochtelijck wierd gehouden, en om d'ongewoone grootheydt met verbaestheydt aenghesien; soo hebben echter de stranden van Noorwegen, tusschen de gewelften
  
  van Berghen en Nidrosien, soodanigh een onbeschofte visch, als een gestadige gast en huysgenoot. Men magh dieshalven hem hier wel onder de grootste visschen van de zee plaets gheven, naer 't verhael, daer meê sy warelijck van seecker Engelsch Edelman beschreven was, op dese volgende wijse. Onse zee wierp, in 't jaer vijftien hondert twee-en-dertigh, in de maent van Augustus, by Thinemuth in 't sant, een doode visch, die swaer en groot was, en nu ten deel al gebroken is. Daer is echter soo veel ghebleven, als by nae hondert groote waghens naeuwelijcks konnen voeren. De genen, die dit beest eerst gesien, en, gelijck sy konden, naeukeurighlijck beschreven hebben, seggen dat het dertigh ellen, dat is tneghentigh voeten, langh is, en dat'er van de buyck, tot aen de rughgraet, die in 't sandt beweldt is, een ruymte van omtrent acht of negen ellen wordt bevonden: maer dit wordt niet seker gehouden. Want ick was daer by op de seven-en-twintighste dagh van Augustus, toen dit beest alreê soo stonck, dat men de stanck daer af naeuwelijcks verdragen kon. Men waent dat sijn rugh drie ellen diep in 't sant ingesoncken is, vermits sy dagelijcks door de vloeyende golven bespoelt en gheopent wordt. De mondt van dese visch is ses ellen en een half wijdt: en de kaecken en beenen zijn seven en een half groot, en d'omkringh op d'een plaets anderhalf ellen, en elders minder: in voeghen dat dese visch ghelijck een groote Eycke-boom leght. Hy heeft dertigh ribben in de zyden, ten meestendeel een-en-twintigh voeten langh, en anderhalf voeten dick. Hy heeft oock drie buycken, ghelijck breede holen, en dertigh kroppen, van de welcken vijf heel groot zijn. Hy heeft noch twee groote pennen, beyde vijftien voeten langh, van de welcken tien Ossen naeuwelijcks een konden uyt-trecken. Sy waren vast aen de
  
  kaecken, gelijck hoornighe platen, aen d'een zyde ruygh, ghelijck ghy nu een onder duysent siet. Dit is gheen fabel van Polidorus, maer een heel waerachtigh dingh, hoe wel sy niet alle even groot zijn. Het hooft van vooren tot achter toe is seven ellen langh. Men spreeckt verscheydelijck van de tongh. Het grootste deel van 't volck acht dat sy seven ellen langh was. Men seght oock dat sijn teel-lidt wonderlijck groot was; want seker man, het mannelijck lidt van dese visch breeckende, stondt in gevaer van te verdrencken: vermits hy, in de buyck van 't beest vallende, daer gesneuvelt sou hebben, soo hy niet een ribbe gevat had. De ruymte tusschen sijn ooghen was ses ellen groot. d'Ooghen en neusgaten waren heel onghelijck met soo groot een lichaem, en niet grooter, dan gewoonelijck die van d'Ossen zijn. Sijn staert, in twee ghespleten, en getackelt als een saegh, was seven ellen breedt. In 't hooft waren twee groote gaten, daer door, ghelijck men acht, het beest veel water, als door pypen, uytgheworpen heeft. Eyndelijck, hy had geen tanden; daer uyt besloten wordt, dat'et gheen Walvisch heeft gheweest. Want men seght dat de Walvisschen seer grote tanden hebben. Kort, men sagh daer niet, dan eenighe hoornighe platen, die in de mondt van dese visch waren.