text: Stemme: Psalm 140.  Ofte, Van de Thien Gheboden. Ende, Neria schoonste van u geburen; Volgens de Musijcks-Noten hier voor.
  1. MEt grooten vreucht wil ick nu singhen,
  En prijsen u, mijn Godt en Heer:
  Vermidts ick voel veranderinghen,
  Een nieuwe lust al tot u Leer.
  2. Ick heb ghevoelt u Vaders slaghen
  Van uwen handt, tot mijnder baet:
  Dit was, o ! Godt, u wel-behaghen,
  Hier door te toonen u genaedt.
  3. De vloeck des Wets, de straf der sonden,
  Beswaerde eerst mijn droef ghemoedt:
  Doch ick heb nu we'er troost ghevonden
  Door u verdienst, en dierbaer bloedt.
  4. Maeckt vruchtbaer, Heer, mijn kleyn geloove
  Sterckt my in allen tegen-spoedt,
  Op dat den Sathan niet beroove
  De ware Rust van mijn ghemoedt.
  
  5. Vernieuwt, o ! God, mijn oude sinnen,
  Sterckt my, u nieu-herbooren Kindt,
  Ick voel nu nieuwe vreucht van binnen,
  Een teecken dat ghy my bemint.
  6. Mijn droeven Ziel is nu ghenesen,
  Door u verdienst met u ver-eent,
  Vermidts ick, Heer, voortaen sal wesen
  Een ware Lidt van u Gemeent'.
  7. Sterckt nu, o ! Godt, u Spruytjen teder,
  Nu eerst gheplant in Syons Hof,
  Op dat gheen vorst, noch stuer onweder,
  Verbolghen stroopt mijn bloeysel of.
  8. Op dat ick, Heer, mach eeuwigh blijven
  U waerden Knecht, en Ghy, mijn Heer,
  Wilt door u Geest my vorder stijven,
  En stercken door u reyne Leer.
  9. Nu sal ick aen u Tafel treden,
  Als uwen Vriendt en Dis-genoodt,
  Die voor my Sondaer hebt gheleden.
  Tot troost bedencken uwen Doodt.
  Phil. 1. 6.10. 't Geen dat ghy in my hebt begonnen,
  Och ! zeghent dat nu meer, en meer,
  Ghy hebt my door u doodt ghewonnen.
  Lof ! lof ! zy u, mijn Godt, mijn Heer.
  Ghelijck men nimmermeer te haest kan goedt zijn:  alsoo en is't noyt te laet sich te bekeeren.  Ick en sal dan den tegenwoordigen tijdt niet versloffen, noch oock wanhopen van den voor-leden.  Ware ick eer goedt geworden, ick hadde mogen beter wesen als ick ben, soo ick langer boos blijve, ick houde voor-seker, dat ick sal ergher worden.  Dat ick lange op de marckt hebbe ledigh ghestaen, verdient berispinge: maer worde ick spade na den Wijngaert gesonden, heb ick dit, dat my tot arbeyden moedight, Ick wil dese leste soo veel geven als u.
  I. de la Montagne.