text: Stem: Als 't begint.
  
  DEn tweeden Ian Baptist
  Lambertum die 't bestrafte
  Misdaed, door arge list,
  Een wreede dood beschafte;
  Wy loven met dit Lied.
  Heer Iezus! wilt ons gunnen,
  Te sijnder eeren yet
  Te willen en te kunnen.
  
  Hy droegh de Bisschop Staf
  Van Maestricht, soo wy lesen,
  Eer dat sijn heyligh hraf,
  Noch tot een Stadt geresen
  Het dorpjen had van Luyck.
  En siende inde woningh
  Des Vorsts, een groot misbruyck,
  Bestraften hy den Koningh.
  
  En seyde: o Pippijn!
  Ghy overtreedt de wetten.
  Verlaet uw' Concubijn
  Elpaisu; en doet setten
  
  De kroon weerom op 't hoofd
  Plectrudis, uwer Vrouwen,
  Want diemen trou belooft,
  Men trou behoordt te houwen.
  
  Lambertus! eer en lof
  U zy tot allen daghen!
  Maer 't pluym gestreken Hof,
  En wil geen straf verdraghen.
  Elpais, 't vuyle vel
  Recht weer de roo tonnelen;
  Om weer, op 't oude spel,
  Herodias te spelen.
  
  Het geldt u, ja 't voorwaer.
  't En zijn geen yd'le woorden:
  Al zous' u voor 't Autaer
  Des Heeren doen vermoorden.
  Want s'heeft haer bloedigh les
  Te vast alree begrepen,
  En Dodo 't roode mes
  Te scharp op u geslepen.
  
  't Geschiede min of meer:
  Lambertus lagh in 't midden
  Des Tempels, raerden neer
  Voor 't Autaer, om te bidden:
  Als Dodo den Tyran,
  Door opgeswolle moede
  Sijns zusters, 't leven van
  Den Bisschop quam bebloeden.
  
  Foey moord! foey snoden boel,
  Dien man een priem te geven,
  Die veertigh jaer van Stoel,
  En tachtigh had van leven!
  En ghy oock, o Pippijn!
  Hoe suldy dit verschoonen?
  Voor die uw' Rechter zijn,
  En na u werck sal loonen?
  
  Versucht, en roept oock: foey!
  
  Mijn feyt! wat sullen segghen
  Mijn Moeder, en mijn Moey
  Geertrudis, ende Begge?
  Godsaligh alle bey:
  Wiens deughd ick dorst misbruycken;
  Van een soo goeden ey
  Gekipt soo quaden kuyken.
  
  Maer, leyder! hier aen siet
  Men d'ydelheyd der menschen
  Die even als een riet 
  Veranderen van wenschen.
  Pippijn, die Willeboord
  Zoo onlanghs daer te voren
  Ontfingh, was die de moord
  Van Lambrecht, dede smoren.
  
  
  't Is waer, van dier tijd af
  Leydd' hy een droevigh leven:
  Dan hy en deed noyt straf
  Den Moordenaren gheven.
  Ja hiel de snoode vrou;
  En liet sijn rijcke kroonen
  Niet aen de echte trou,
  Maer aen sijn Bastard-zoonen.
  
  Och! stijft ons goeden God!
  Door Lambrechts goe gebeden:
  En doet u vast gebod
  Bestieren onse seden.
  Niet d'ongestaghe Maen,
  De leyd-ster vande mallen:
  Op dat die huyden staen,
  Op morghen niet en vallen.