text: V I.
  Collatinum autem nomen solum & genus regium (erat enim Tarquiniorum sanguinis) mox populo suspectum fecêre; à quo ei innocenti non fasces modo consulares adempti sunt, sed exilium etiam indictum. Testatur Livius, nescire se, an nimis undique libertatem minimis quoque rebus muniendo modum Romani hic excesserint. Bruti, & vel faventis vel ferentis populi, scelus illud appellat Augustinus lib. ii. cap. xvii. de Civitat. Dei. At laudat Tullius lib. iii. de Off. Cum Collatino, inquit, Collegae Brutus imperium abrogabat, poterat videri facere id injuste; fuerat enim in regibus expellendis socius Bruti, consiliorum et-iam adjutor. Cum autem consilium hoc principes cepissent, cognationem Superbi nomenque Tarquiniorum & memoriam regni esse tollendam, quod erat utile patriae consulere, id erat honestum; ut etiam ipsi Collatino placere deberet. Itaque utilitas valuit propter honestatem, sine quâ ne utilitas quidem esse potuißet. Et nobis quoque id factum probatur. Nam neque contra officium boni & prudentis viri facit, qui ab amico & optimo sibi metuit; neque in aequitatem delinquunt, qui ad imperia admoti mala, quae ex innocentissimis, nec tamen sine caussa suspectis, in perniciem Reipublicae metuuntur aliquando exitura, quavis ratione, quae tutissima sit Reipublicae &, quantum fieri potest, minime noxia suspecto innocenti, ut abrogatione honoris, exilio, aliisque in tempore praeveniunt. Iccirco tum quoque Brutus ex SC. ad popu-lum tulit, ut omnes Tarquiniae gentis exules essent, tantum quia ejus gentis erant, caetera innocentes. Ne quam Romani, ut loquitur Varro apud Nonium, seditionis per gentilitatem speciem haberent. Nam libertati tales nocituri haud sine gravi caussa metuebantur. Eandem rationem reddunt Impp. Arcadius & Honorius, ubi decernunt; ut filii reorum majestatis à materna omni aut avita, omnium quòque proximorum hereditate ac successione alieni, & infames ad nullos prorsus honores, nulla sacramenta admittendi, habeantur; Quia, inquiunt, paterni, hoc est, hereditarii criminis exempla in illis metuuntur. Leg. Quisquis Cod. ad leg. Juliam Majestatis. Dura quidem ista sunt, fateor, & acerba, sed non iniqua; ubi nulla aliâ mitiore ratione Principum aut Rerumpub. securitati consuli potest.