text: Toon: Gezwinde Bode van de Min.
  
  IK vryden eens een leelijk Dier
  Om haar mooje geldt:
  Maar ach! ik vond het minnevier
  Zo by my gestelt,
  Dat ik dacht, wat is goud,
  Als men die, die men troudt
  Niet mindt;
  Maar alleen het geld bezindt?
  Als het Echt verbondt
  Heeft alleen zijn grondt
  Op het blinkend geldt,
  Dan is d' Echt te slecht gestelt.
  2. Wanneer men moet alleen 't gerijf
  Hebben van de beurs,
  
  En niet durreft met zijn Wijf
  Komen op de veurs;
  Dan is 't eerst dat men wacht,
  Dat men werd belacht.
  Neen, neen:
  Liefde eyscht geen geld alleen;
  Maar daar by een Maagd,
  Die ons meer behaagt
  Als den grootsten schat,
  Die 'er ooit een Vorst bezat.
  3. Ik vraagden 't haar; maar dacht met een,
  Meysje waar je traag;
  En juyst, (o vreugd!) zo zeyde neen
  Op mijn eerste vraag.
  Toen nam ik 'er mijn keer,
  En ik lieter de eer
  
  Aan haar;
  Want ik bleef toen voort van daar.
  'k Wed wel meenig bloed
  Die, om geldt en goed, 
  Is in d' Echt getreen,
  Liever had zo een blaauwe scheen.