text: VIII. 
  
  1Ick heb’t geseyt (en doe mijn woordt gestandt) 57
  Vw’ wil te doen, verkies ick tot mijn erven,
  Mijn eygendom, mijn schat, mijn dierste pandt:
  Alleen laet my (dat wild’ ick gaern verwerven, 58
  Daer smeeck ick om, uyt ’sherten diep’ ootmoedt)
  Beloofde gunst en laeffenis niet derven.
  
  2’kSit ne’er, en sinn’, in aendacht van gemoedt, 59
  Den loop en stijl van mijn geheele leven:
  Hoe’t was, en is, en sijn wil; Off my goedt,
  Dan quaedt, genaeckt, als ghy recht loon sult geven:
  ’kNeem voor mijn gang ten spiegel uwe Wet,
  Daer klaer bericht van alles staet beschreven.
  
  3Dies is’t groot recht, dat ick my vlijtigh set, 60 
  Bekloeck, bepijn, om noyt daer in te zuymen.
  ’tGodloos gespuys heeft sijn verstandt gewet’t 61
  Om looss’lijck my te brengen aen het sluymen,
  En ’theylloos padt met haer te doen betre’en
  Doch uwe Wet laet ick uyt ’thert’ noyt ruymen.
  
  4In av’ren nacht, wanneer nu yeder een 62
  Te ruste leydt, laet ick de sachte veeren,
  Om danck te doen voor uw’ gerechtiche’en.
  Mijn selschap zijn, die u aendachtigh eeren 63
  En doen uw’ wil. Ghy die de aerdt om-heen 64
  Bestort met gunst, verrijck my met uw’ Leere.