text: Stem: Als 't begint.
  
  MIjn God! du hebst ontbonden,Psal.115 vers.16.
  Met dijne stercke hand,
  Van mijn veroude sonden,
  Den vast gevlechten band.
  Des sal ick u van lof
  Een offerande geven:
  Dat ghy mijn snode stof
  Gespaert hebt, tot het leven.
  
  Ick gingh van quaed, tot arger,
  Verloren van u spoor;
  Den duyvel was den terger,
  End' ick gaf hem gehoor.
  Maer dat mijn sondigh vleesch
  Van 't grondeloos bederven
  Noch vry bleef, deed de vrees
  Van 't oordeel, en van 't sterven.
  
  Door al mijn kromme paden,
  Door al mijn slimme baen,
  Kon ick, door uw' genade
  Noyt desen anckst ontgaen.
  Hadd' ick maer myn natuer
  Hier kunnen in vermannen,
  Ick had met Epicuer
  Voorseker aengespannen.
  
  Maer waer sou dan gebleven
  Zijn 't overvloedigh nat
  Mijns Moeders, al haer leven,
  Vergoten, als sy badt?
  Och! 't was met haer gedaen
  ('k En kan niet anders wanen)
  
  Had haer te quist begaen
  Een Zoon van zoo vel tranen.
  
  Te recht, van soo veel tranen:
  Daer sy van Stad te Stad,
  Tot binnen 't groot Milanen,
  Mijn dolingh mee na trad.
  Hier badt sy den Pastoor,
  Tot ongetelde stonden;
  In mijn waen-wijsigh oor,
  Uw' waerhheyd te vermonden.
  
  Ick gingh hem hooren preken,
  Om sijn bevloeyde spraeck:
  Dan onder 't soete spreken
  Kreegh ick Allenskens smaeck
  In u waerachtigh woord.
  Tot dat my korts na desen,
  Een stem by my gehoordt;
  Noch meer gebood te lesen.
  
  Een stem, die met drie kreten
  Riep, daer ick swaer van geest
  Ter aerden was geseten:
  Neemt op, neemt op, en leest!
  Mijn Heer mijn God! hoe kloeck
  Wierd ick wel van gemoede,
  Als my dat heyligh boeck
  Met d'eerste greep soo voede?
  
  Hoe fluckser, hoe bereyder,
  Vond' ick my stracks ter deughd?
  Maer mijn gewoonten, leyder!
  En waren niet verneught
  Te derven noch haer lust:
  Ick hoordense na praten;
  Wel sult g'ons dus gherust
  Onhebbelijck verlaten?
  
  Zijt ghy van desen daghe
  Voort aen dan wel te vreen
  Te derven al 't behaghen
  
  Van sinnen en van leen?
  Is dit dan niet te schat
  Die ghy soo pleeght te keuren?
  Zal u noch dit, noch dat,
  Niet meer dan meugen beuren?
  
  Dus spraken d'ydelheyden;
  Dus riep mijn oude min.
  Maer wat al vuyligheden
  Bracht my hier inde sin
  De qua ghewoont'? o Heer!
  Ghy sult mijn ziel bewaren,
  Op dat sy my niet meer
  En komen te beswaren.
  
  Gelooft soo moet ghy wesen;Hier maghmen een bequaem eynde maken van dese LoFsangh. Die't lust voort te singhen, en sal gheen sonde doen.
  Ghy sterckte mijn gemoed.
  End' ick trad door de desen,
  Met een gestaefde voet:
  Tot dat ick had ontdeckt
  Een vrou, die beyd' haer handen,
  Te mywaerts hiel gestreckt,
  Vol aengename panden.
  
  Vol panden, segg' ick weder,
  Van alderhande jeughd:
  Van mans, en Maeghden teder:
  Die alles met de deughd
  Van ongeraeckte eer,
  My schenen aen te locken:
  En met mijn swack begeer,
  Beleefdelijck te jocken.
  
  By na in deser voeghen:
  Wel wijsen Augustijn!
  Kan u dan niet ghenoeghen
  Om eerelijck te zijn
  Hy die de desen sterckt?
  Sult ghy dan moeten lijden,
  En doen, 't gheen ghy hier merckt,
  Dat die en dese mijden?
  
  
  Siet eens: wat all' gheslachten
  Van reynen dat hier zijn?
  Wat steunt gh'op eyghen crachten?
  Wat onlust of wat pijn,
  Beeldt ghy u selven in?
  Werpt u, met een nieu leven,
  Op IESUS soetste min;
  Hy sal u niet begeven.
  
  End' hier mee overvallen
  Van schaemte, als ontsint:
  Greep ick den best van allen
  Alipium mijn vrind.
  En riep, met droeve soen,
  Omhelst te weder sijden:
  Wat is het dat wy doen?
  Wat is het dat wy lijden?
  
  Ziet hier, de kleyne rijsen,
  En roven 't Hemelsch Rijck.
  En wy, vermaert voor wijsen,
  Waer legghen wy in 't slijck?
  In 't slijck, van vleesch en bloed.
  Daer in w'ons selven rollen,
  Met beestelijck gewroet,
  Recht als de blinde mollen.
  
  Te recht wy ons verbolgen,
  In een soo slimmen sucht:
  Dat w'immers niet en volghen
  Haer voor-gebaende tucht.
  Indien 't ons' hoomoed graemt
  Haer voet-spoor nae te treden;
  Hoe'n zijn wy niet beschaemt
  In ons beschaemde seden?
  
  Neen, neen: wy willen maken
  Op heen, en langher niet,
  Een eynd van onse saken,
  O Heer! en hier mee liet
  Ick t'samen met mijn Soos
  
  Mijn averechtse weghen;
  En kreegh, door Sint Ambroos,
  Uw' Goddelijcken seghen.
  
  Geluck, o grooten Vader!
  Geluck Sint Augustijn;
  Geluck moet oock te gader
  Uw' Moeders beyde zijn,
  Met een soo grooten pluck,
  Van gaven en van heylen.
  Maer gunt ons van 't geluck
  Een weynigh mee te deylen.
  
  Verkrijght ons door gebeden,
  Van uw' gekruysten Heer,
  U na te moghen treden
  In wercken end' in leer.
  Te blijven Catholijck:
  End' eens, met u te samen,
  Te winnen Godes Rijck,
  Van eeuw te eeuwen, Amen.