text: Zieveel en Merkhart.
  Tweezang.
  Voorzang.
  
  De strenge Louwmaand zou dit schrikkeljaar verlaaten.
  De heldre zonnestraal blonk op haar' laatsten dag,
  Toen Merkhart uit zijn stulp eens naar de velden zag,
  Hij koos een wandeling; schoon andren huivrig zaten.
  
  Hij ging door Schoonerloo-geen schaapje dagt aan 't blaaten.
  't Was rondöm doodsch op'tland, geen kraai zelfs sloeg gewag,
  Wijl 't glinstrend sneeuwtapijt op 't Leeuwrikzoodje lag.
  't Was alles bleek-verkleumd langs dijk en dam en straaten.
  
  Hij moest de middaggast bij heussche vrienden zijn.
  De Rotte bood hem vuur - tabak - en spijs en wijn.
  Hij voelde zich verkwikt door gulle stedelingen.
  
  Na 't afscheid koos hij op den rug der Maas te gaan,
  En stapte aan 't oude hoofd der stroomstad op de baan.
  Hier vond hij zieveel juist - die dus begon te zingen.