text: Toon: Courante Messieurs.
  
  WAt lijd een Minnaar, als hem het genieten
  Van de weeder-minne tegen loopt; 
  
  En zijn verdrieten // op elk ander hoopt?
  Mijn lief die toont haar even wreedt,
  Of ik haar klaag, en toon, mijn smart en leet;
  s' Is onbeweegt, en acht mijn min
  Niet waard, te stellen in haar zin.
  2. Geschiet het dat ik my by haar laat vinden,
  En haar dien, en vier, met alle kracht.
  En noem beminde // 't word al niet geacht.
  ô Wreede Harderin! wat pijn
  Laat ghy my voelen! hebt doch eens met mijn
  Meelijden: want ik heel bezwijk,
  En ben al leevendig een lijk.
  3. O God der liefde, konnen mijn gebeeden
  U niet brengen tot meedoogentheid?
  Zo laat my heeden // sterven, want de tijd
  Die ik op deeze wereldt leef
  
  Ik u vrywillig in uw handen geef.
  Vergun my liefde of de doodt;
  Want daagelijcks mijn ramp vergroot.
  4. Ik wil noch eens mijn Harderin gaan spreken
  Voor het laast: en daar na nimmermeer.
  'k Zal van haar smeeken // dat zy deeze eer
  My doet, en laat doch op mijn graf
  Dees woorden schrijven: 't Leeven dat begaf
  Dees Harder, om dat hy geen min
  Genieten kon van sijn Godin.