text: Stem: Maegdeken jonck van jeugden.
  
  
  
  
  
  
  
  
  DIe Reym, of Rembert hieten,
  Moeten sich door sulcken naem,
  Wel wachten te verdrieten,
  Want Rembertus goede faem,
  Is op der aerde
  Te groot van waerde.
  
  Op d' aerde, wel verstaende,
  Soo des levens, als des doods,
  Want hy was die vermaende
  Eertijts door de bystand Gods
  Het stift van Bremen
  't Geloof te nemen.
  
  't Geloof, 't welck hy gesonden
  Vande Roomsche Stoel, in't jaer
  Acht hondert, hen oorkonden
  Quam tot claer bescheyd voorwaer,
  Van waen sy kregen
  
  Den eersten segen.
  
  Geluckigh boven maeten
  Bremen! maer neemt hier aen merck,
  Wat ghy nu hebt verlaten,
  Want van Christus ware Kerck,
  Geeft u een regel
  Uw' eygen segel.
  
  Gaet, en ghy sult bevinden
  Noch dat Petrus daer in staet,
  Doet wel: en segt dan, vrinden
  't Eerste was het goede saed,
  De tweede leeringh
  Is 's vyands neeringh.
  
  't Is ons geraen te keeren
  Weeromtot de eerste wet,
  Die Rembert ons quam leeren.
  Priester Gods uw' sterck gebed,
  Is ons by Gode
  Hier toe van noode.