text: Stem: Une Nymphe jolie.
  
  
  
  
  
  
  
  
  O Blom der Patriarcken,
  Macarius van Gend!
  Wilt met uw' voorspraeck stercken
  En stijven ons' ellend.
  Want daerom liet
  Ghy uw' Antiochyen;
  Op dat gh' ons soud bevryen
  In tijden van verdriet.
  
  Den Heer had u ghegheven
  Een seer mee-doghend hert,
  't Welck slagh op slagh ghedreven
  Tot warme tranen werdt.
  Daer over dat
  Ghy altijd pleeght te draghen
  Een doeck, om af te vaghen,
  't Neer-biggelende nat.
  
  Maer doeck, wanneer sy raeckte
  De sieckten maer eens aen;
  Melaetschen suyver maeckte,
  En kreupelen dee gaen.
  Tot klaer betoogh;
  Hoe seer dat God behaeghde
  De sucht die soo beklaeghde
  D' ellenden uyt mee-doogh.
  
  Maer nu heeft Godes segen
  De tranen altemael
  Van uw' ghesicht doen vegen,
  Met een te sachten dwael.
  Doch soo dat wy
  Daer over niet en derven
  Uw' sucht, soo meenigh werven
  Wy seylen in't ghety.
  
  
  Doet ons dan noch ghevoelen
  Man Goods! uw' caritaet.
  Siet hoe de landen woelen,
  Daer in uw' Tombe staet.
  Stort u ghebed:
  Op dat de harde slaghen,
  Van krijghen, en van plaghen,
  Ons werden eens verset.