text: II. Ruste.
  16. ‘t Is waer ‘k geef slag op slag,
  ‘t Wort duyster op den dag,
  En ‘k ruk mijn lieve kind’ren
  Te midden van u uyt,
  En ‘t Is mijn vast besluyt
  U daeg’lijx te vermind’ren:
  20. Mijn Souverein bestel
  Beschickt het alles wel;
  
  Mijn grondeloose reden
  Is regel van mijn doen,
  ‘t Geen gy niet kunt bevroen
  Moet werden aengebeden.
  21. Maer hebt gy uyt mijn woort
  Onkund’ge noit gehoort
  Dat als de hand der vromen
  Sal wesen weg gegaen,
  En ‘t schijnt geheel gedaen,
  Dat dan mijn heyl sal komen?
  22. Als Sion sonder hoop
  Sal meinen dat den loop
  Van mijn getrouwen zegen
  Voor haer is opgestopt,
  Van rampspoet overkropt
  En allesints verlegen.
  23. Als sy seer dunne wert
  Van kind’ren, en de smert
  Voor haer schijnt ongeneeslijk,
  En dat de vyandt woet
  Als in haer herten-bloet,
  Door list en wraeklust vreeslijk.
  24. Dan zal ik als een Helt
  Ontwaecken, en ‘t gewelt
  Door Geest en kragt verdrijven,
  En aen een ted’re Wees,
  Onmachtig, vol van vrees
  Mijn hulpe doen beklijven.
  24. Ick sal ‘t verstrooide volk
  (Getrocken uyt den kolk)
  En afgront der ellenden)
  Versamelen tot een,
  En voegen been by been,
  En haer mijn Geest toesenden.
  26. Verquick u Christen schaer,
  Schep moet, mijn woort is waer,
  
  In stilheyt, en vertrouwen
  Sal Sions sterckte zijn:
  Gedult versacht de pijn,
  En op mijn naem te bouwen.