text: Cap. VIII. Van 't selve.
  VOorts, sy, op soodanigh een voorspoet steunende, worden soo baldadigh, dat sy sich niet ontsien de groote schepen, die door stilte hun reys niet vervorderen konnen, en op de reede legghen, aen te tasten, en, om hen tot sich te trecken, hen gheweldt aen te doen: want sy poogen hen heftelijck met pylen in onmaght te brengen, op dat de schepen niet van hun eyge scheepsvolck beschermt souden worden. Maer sy verkrijghen heel selden, om de verwaentheydt van soo groot een voornemen, de zege; om dat sy gewoonelijck met geschut, booghen, en werp-steenen afghedreven worden. Voorts, als sy overwegen dat sy, nae 't aengedaen geweldt, en nae de roof, onder de bedroefde menschen, niet veyligh ghenoegh zijn, of om, tot grooter schade van de gemeene zee-rovery van alle menschen, het openbaer ampt van zee-rooven
  
  pleghen, soo setten sy de schuyten op hun schouders, en brenghen die in de gheheyme weghen der bosschen; welckers verborghe plaetsen sy seer wel kennen: op dat sy die ter bequame tijdt weêr konnen ghebruycken, om dierghelijcke rooveryen te plegen. Sy stellen oock ondertusschen vaste besettingh in de bosschen, op dat sy sich daer in, ghelijck in gheheyme plaetsen van d'overvloedt der dingen, die sy gherooft hebben, souden voeden, en met de wapenen beschermen. Maer ghelijck hun bedrijf schrickelijck en gruwelijck is, soo vinden sy oock terstont vaerdighe wreeckers, tot wraeck van hun boosheden. Want door de vlijdt en behendigheyt der Jagers worden eerstelijck de wachters, die van de roovers in de bosschen gestelt zijn, ontdeckt. Daer na komen de volcken met geheele benden, swarte wapenen aen hebbende, op hen aen, om de krachten der vyanden geheelijck te dooden en verdelgen. Dit wordt echter niet sonder bloetstortingh volbraght; want de roovers, van hun schelmstucken bewust, strijden als uytsinnige menschen, om hun leven te beschermen. Doch sy, eyndelijck afgemat, en krachteloos gheworden, vluchten ten deel naer d'enghten der berghen, ten deel naer de holen van 't aerdrijck, en ten deel naer de dichte bosschen, om sich daer tusschen de tacken en bladeren te verbergen. Sy achten sich soo veel te sekerder, als sy, in dese woeste wildernis, te vooren gheheymer plaetsen tot het bedryven van soo groote gruwelen verkoosen hebben. Maer Godts gramschap vervolght hen. Want sy, die ghewendt zijn d'onschuldigen met schrickelijcke plaghen te verdrucken, zijn onwaerdigh om in deser voeghen, en in soodanighe plaetsen van hun leven versekert, en straffeloos te wesen. Sy dan worden alle, sonder eenige deernis met hen te hebben, in hun schuyten en roofnesten gheset, en dus verbrandt. Doch
  
  de ghenen, die sich in de holen en schuyl-plaetsen verberghen, worden levendigh met groote steenen en palen, daer meê men d'inganghen stopt, in hun vlucht-plaetsen ghesloten, om allenghs door een traghe hongers-noodt te vergaen. De ghenen, die sich in het dichte loof der tacken van de boomen seker achten, worden door 't ghebas der honden ontdeckt, en, soo sy hun leven niet vry koopen, terstondt met pylen getroffen, om af te komen, op dat sy op aerde sterven souden. Daer is gheen beter en krachtigher middel, om de roovers en afsetters der bosschen op te soecken, dan door de reuck en 't gebas van der Jagers honden.