text: III.
  
  Dat waren wel zoete beminden:
  Zij dreven op d'adem der winden
  met 't bootjen door 't hupplende nat;
  zij hielden zich minlijk omarremd,
  van innig verlangen doorwarremd,
  en waren van liefde zoo zat...
  Dat waren wel zoete beminden.
  
  De sterrekens lonkten in 't water,
  en lachten bij 't lustig getater
  van 't bloeijende, stoeijende paar.
  De geluwe roos was aan 't fleuren
  en wasemde vriendlijke geuren
  als wierook voor hem en voor haar.
  De sterrekens lonkten in 't water.
  
  
  Daar trilde haar stemmeken teeder,
  en krachtiger galmde 't hij weder
  wat zij toch zoo jubelend zong:
  ze spraken van betere stonden,
  van Vlaanderens grootheid, verzwonden
  sinds 't volk zijne tale verdrong...
  Daar trilde haar stemmeken teeder.
  
  Ze roerden de goudene snaren
  en schalden: ‘gelukkige jaren,
  o, heilvolle stonden, ge keert!
  ge keert. wen de meisjens en knapen
  niet blijven hun geestkracht verslapen
  terwijl men hun' landaard verneêrt.’
  Ze roerden de goudene snaren.
  
  ‘Want kampen voor 't regt is beminnen,
  En al wie nog hert heeft en zinnen,
  en al wie gevoel heeft en geest,
  die kunnen ons volk niet zien lijden,
  hun godsdienst wordt lieven en strijden,
  dat dweepers noch lasteraars vreest.
  Want kampen voor 't regt is beminnen.’
  
  Dat waren wel zoete beminden:
  Zij zongen bij 't jollên der winden,
  
  van liefde en van leven en regt:
  en 't eeuwige sterrengeflonker
  getuigde door 't heimlijke donker
  van liefde en van leven en regt!
  Dat waren wel zoete beminden.