text: Stem: Noyt sulcken liefd', p. 299.
  
  DE waerde vrou
  Concordia van Romen,
  Was uyt den rou
  Des aerdbooms nu ghekomen
  Tot d'hooghe wal
  Van d'alder-blijdste woningh;
  Daer't groote Al
  Haer gaf de rijckste kroningh.
  Maer haer lichaem, door de dood,
  Soo dier in Godes ooghen,
  Lagh gewurpen in een goot,
  Met steenen neer ghewoghen.
  Och wat verscheeld, in wil en wensch,
  Het oordeel Goods wel vanden mensch?
  
  Dat Gode rijck
  End' achtbaer is van waerde;
  Is niet dan slijck
  En vuylicheyd voor d'aerde.
  En dat weerom
  De wereld plagh te achten,
  Is gruys en grom
  In d'Hemelsche ghedachten.
  't Bleeck wel aen Concordia,
  Die d'aerde soo verfoeyde;
  En nochtans door Goods ghena
  Zoo lieffelijcken bloeyde.
  Och wat, Ec.
  
  Maer Irenee,
  En met hem van ghelijcken
  
  Abundus, dee
  De plompe wereld blijcken
  Haer mis verstand:
  Als sy, met 's levens kosten,
  Het heyligh pand
  Uyt slijck en dreck verlosten.
  Schaemt u, wel met groote reen,
  Onvroedsten der Tyrannen!
  Dat ghy sulcke waerde leen
  Van d'aerde dorst verbannen.
  Och wat, Ec.
  
  De Ridders bey
  Begroeven, naer behooren,
  Met soet gheley
  Van Kerckelijcke Choren,
  't Eerwaerdigh Lijck.
  Daer voor sy wederomme
  Van Godes Rijck
  Verkreghen d'eelste blommen;
  Mids dat hen Valeriaen
  In d'eyghe selve goten,
  Daer het Lijck was uytghedaen,
  Moordadelijck dee stoten.
  Och wat, Ec.
  
  Vaerdt, eelste mans!
  Vaert wel tot allen tijden,
  Met sulcken krans
  Als ghy bequaemt, door't lijden.
  Ey lieve! doet
  Ons door, u voorschrift leeren,
  't Oprechte goed,
  Met rechte keur waerderen.
  Op dat wy geen swart voor wit,
  Noch quaed voor goed en kiesen:
  En daer over 't rijck besit
  Van 't hooghste goed verliesen.
  Och wat, Ec.