text: II.
  
  De wilde storm, de koude wind -
  bang huilen en woelen zij gezwind
  door 't woud, en beuken hut en boom.
  Geen dijk weêrhoudt den woesten stroom;
  de nacht is toch zoo lang.
  
  Bij 't stervend kroost de treurende ooi;
  de booswicht loerend op zijn prooi;
  in eenzaamheid 't bedrogen hert,
  dat mint en breken wil van smert;
  de nacht is toch zoo lang.
  
  En gij, die nog in 't duister ligt,
  met 't oog vol wee ten grond gericht,
  wanneer beurt gij den reuzenkop
  bewust van kracht eens magtig op?
  de nacht is toch zoo lang.