text: Fragment IV (Simrock, bl. 117).
  Ook dit fragment is in 1860 door de Wind te Middelburg gevonden, berust thans in de boekerij der Maatschappij van Nederlandsche Letterkunde, en is tot heden onuitgegeven.
  Het fragment verplaatst ons in de beschrijving van een gevecht tusschen den dwerg Spiet, eerst met zijn oom Cresseus, en daarna met zijn vader Fortuneus, die beiden zeer koelbloedig door hem worden omgebracht.
  
  Spyet seide: ‘Al bem ic smal,
  Ic sal u sciere matteren,
  Bi der hulpe Gods ons heren,
  Ende u geven sulke smeten,
  Ghi sult u selven al vergeiten,
  Ende vrient ende maech.’
  Cresseus, die grot was ende niet traech,
  Ginc te Spyette waerd,
  Ende liep nu hier ende nu daer;
  ‘Wat, Mamet gheve u een quaet jaer,’
  Sprac Cresseus, ‘onsalich wicht,
  Dat ghi sijt aldus licht.
  Als ic di wane slaen,
  Bestu mi wel sciere ontgaen,
  Ende ontlopen ende onthubbelt;
  Eer ghi mi nochtan ontdrubbelt,
  Sal het u costen tlijf.’ -
  ‘Ja, u, vul keytijf,’
  Sprac Spyet, de degen snel.
  Cresseus, de ruese fel,
  Liep na Spyette hier ende daer;
  Maer Spyet hadde clenen vaer,
  Dat hine achterhalen soude.
  Tachterst vel Cresseus ter moude
  So onsochte over enen steen,
  Datti brac sijn rcchter been.
  Doe hi dus ter erde lach,
  Riep hi lude: ‘O wy, o wach!
  Nu hebic mijn been tebroken,
  Nemmermeer werdic gewroken;
  
  Dat heift mi gedaen dit wicht;
  Mi wondert sere, wie dat dus licht
  Heift gemaect up sinen spronc.
  Het es recht een duvels jonc.
  Doe liep Spyet vor hem staen,
  Ende seide: ‘Ruese, gi hebt vulgaen.’
  ...............
  1 kol. b. Spyet liep .......
  Ende stac .......
  Ende seide .......
  Wat ic g .......
  Mogestu .......
  So suldi .......
  Doe slouch .......
  Van grote .......
  Ende trac .......
  Doe seide .......
  Ghi s .......
  Helpe qua .......
  Dat ghi n .......
  Mi te tog .......
  Dies moe .......
  Datti geh .......
  Swych, Spyet .......
  Wat mach .......
  De ruese .......
  Als ic hier .......
  Ne was m .......
  Noch so gr .......
  Noch so eyd .......
  Ende ic bem .......
  Spyet sprac .......
  Uwe eydel .......
  Dat ghi .......
  Die van r .......
  Dus es uwe ........
  Ende sijt re .......
  Ic sal in w .......
  U lijf nemen .......
  Spyet kee .......
  Ende sprac d .......
  
  God Here b .......
  Daer de z .......
  Die ald .......
  1 kol. c. ..............Deze kolom is bijna geheel weggesneden. Alleen zijn van enkele regels de uitgangen overgebleven. Van den len er; 3. ht; 4. et; 5. nget; 6. yn; 9. wijf; 10. t; 11. en doet; 15. llen; 16. der; 17. der; 22. neder; 23. eder; 24. ht; 25. vercracht; 26. et; 27. bloet; 29. en wi; 30. ete gescien; 31. ode vorsien; 32. an; 33. felle man; 34 en; 35. n; 36. ve weder.
  1 kol. d. Den eydelen ridder Fortuneus,
  Ende nu moet ic sterven mede.
  Doe sprac Spyet ende seide:
  ‘Wildi noch, her Sarracijn,
  Loochenen Mamet ende Apolijn,
  So mogedi behouden tleven,
  Of ic sal u den dootslach gheven.’
  Die ruese seide: ‘Dan sal niet sijn,
  Dat ic Mamette ende Apollijn
  Nemmermeer sal begeven.’
  Spyet heeft zaen verheven
  Sine colve ende slouch
  Den ruese ende deidem ongevouch,
  Dat hem thoft in sticken brac,
  Ende nemmermeer word ne sprac.
  Dit sagen die van den castele wel.
  Si seiden: ‘Sie, dat wicht fel
  Heift Cresseuse nu doot.
  Hets so clene ende hi so groot,
  Ende daertoe sijn engien,
  Men macht ooc niet gesien
  Alst wille, dits anscijn;
  Waren daer buten alle die hier sijn,
  Het soutse sciere hebben doot,
  Sluut de porte, het es noot.
  Mi ware leet, quaemt hier binnen;
  Wi souder litel an mogen winnen.’
  Spyet werp in den stroom
  Den ruese ende het was sijn hoom.
  Dus heifti doot hoomHs.: man ende vader. ende vader.
  
  Bin deser tijt quamen te gader
  Madelgijs ende Aymijn,
  Die seiden: ‘Spyet, degen fijn
  Hoe hebdi gevaren nu?’Hs.: gevare hu.
  Spyet sprac: ‘Ic segt u.
  Ic hebbe hier enen ruese doot
  Die starc was ende groot
  2 kol. a. ...............
  Dus es Madelgijs nedergeseten,
  Ende Spyet ende Aymijn.
  Ay God! hoe sagen die Sarrasijn
  Up Spyette, daer hi sat,
  Ende Spyet maecte grot rabat.
  Als een verwoet man in revele,
  Hi slouch te sticken die platele
  Ende werp de spise, dies geloft,
  Omtrent der Sarrasinen hoft.
  Si louger omme ende haddens spel.
  Spyette bequamt ooc wel,
  Dat hi siere handen hadde gebruuc.
  Als si aldus haren buuc
  Hadden gevult ende gedaen,
  Cam de drussate vor hem staen,
  Ende versach onder hare slavine
  Halsberch, zwert ende wapine.
  Doe riep hi lude, de tyrant:
  ‘Dit sijn verraders ende truwant,
  Die hier sitten in dit abyt.
  Nu weitense vaen; het es tijt,
  Ende in den couden karker leggen.’
  Als Aymyn dit horde segghen,
  So riep hi: ‘Oom, nu willic spreken,
  Trect ute u zwert, laet ons wreken,
  Eer wi gevaen sijn int net.’ -
  ‘Witte God, hets best, sprac Spyet.’
  Spyet scoot up al te hant;
  Den drussate, den tyrant,
  Stac hi met enen knive doot;
  
  Ende Madelgijs die scoot
  Gereet ute sine slavijn,
  Ende also deide Aymijn,
  Si traken hare zwerde baer.
  De castelein hadde vaer,
  Hi riep ten wapinen met luder kele,
  2 kol. b. ...............
  ‘Dit wicht swert als een atrament,
  Het es van naturen fel.
  Dit was twicht ende niemen el,
  Die Fortineuse verslouch
  Ende Cresseuse; dit ongevouch
  Moet nu al gewroken sijn.
  Haest u, eidele Sarrasijn,
  Of wi bliven alle doot.’
  Ende Spyet, die voren scoot,
  Hi deide een deel datti begerde,
  Hi slouch den castelein metten zwerde
  Teen been of, datti vel;
  Ende Aymijn maectem snel;
  Den castelein heifti geclooft
  Metten zwerde sijn dat hoft.
  Dies seidem Spyet groten prijs.
  Ay God! hoe sere vacht Madelgijs
  Harenthare in de zele!
  Daer waren Sarrasijn so vele,
  Dat wonder ware te vertelne;
  Si begonsten hem te verselne
  Bi groten scaren weder ende vort.
  Noit man deide so grote mort,
  Als Aymijn die jongelync;
  Het ginc aldure ende ontfyne
  Die bittre doot datti gerochte.
  Int ende was Madelgijs onsochte
  Gesteken met ere piken fel
  Datti neder ter erden vel.
  Doe riep de degen fijn:
  ‘Monjoye, Monjoye, Aymyn
  Ende Spyet, ic blive doot
  Ghine helpt mi uter noot.
  
  Stont u dus op dese tijt,
  Ic holpe u sonder respijt,
  Had ics macht, also ghi doet.’
  ..............
  2 kol. c. Spyet hem niet geraken mochte.
  Als Aymijn keerde, was hi onsochte
  Geslegen met enen zwerde
  Datti in onmacht vel ter erde.
  Hi was gevaen ende Madelgijs.
  Doe stac Spyet de degen wijs
  Tfyngerlijn an sine hant
  Ende ontsloop, de wigant.
  Hi liep halen de colve sijn.
  ‘Help Mamet!’ riepen de Sarrasijn;
  Waer es ons dit wicht ontgaen,
  Dat ons scade heift gedaen,
  Dat wijs nemmermeer genesen?’
  Spyet quam bin desen,
  Daer Madelgijs en Aymijn
  Alle bede gevangen sijn.
  Hi begonste metter colve slaen.
  Die in sinen wege staen
  Harenthare in sijn gemoet.
  Die hedine riepen metter spoet:
  ‘Vlien wi niet, wi sijn verdomt,
  Twicht metter colve comt,
  Dat ons allen sal onteren.’
  Sine mochten die twee heren
  Niet onthouden, de Sarrasine,
  Madelgise ende Aymine,
  Ende lietse liggen al gebonden.
  Spyet slouch gone honden
  Dat si vloen al gemene.
  Alsi de zale hadden allene,
  Doe alreest haddi moete
  Tontbyndene handen ende voete
  Van Madelgise ende van Aymine,
  Die daer lagen in groter pine.
  Ende alsi onbonden waren,
  Sprac Aymijn sonder sparen:
  
  ‘Nu hebt danc, Spyet, van desen
  2 kol. d. ..............
  Als ghi daer up dese wile.’ -
  ‘Her Aymijn, nu houdi ghile;
  Als ghi laecht gebonden vast
  Onder menigen fellen gast
  Doe was u andersyns te moede,
  Her Madelgijs, met uwer roede
  Slouchdi mi in minen hals.
  Dat hebben die Sarrasijn vals,
  Met haren live al becocht,
  Sonder de gone die sijn gerocht
  In den tor ende ontlopen.’
  Madelgijs sprac: ‘Si sullent becopeu
  Eer si ons sullen ontsprynghen,
  Ic sal se leren voren syngen
  Dat si tleven sullen laten;
  Jane hebwi ene nacht te baten.
  Laet ons gaen eiten ende drynken.
  Binder tijt sulsi hem bedynken,
  Dat si hem sullen gheven,
  Of het cost hem allen tleven,
  Die daer in den tor wesen.’
  Ende Spyet liep metteisen
  Souken spise ende wijn,
  Ende brochtse, daer Madelgijs ende Aymijn
  Waren; si ghyngen eiten.
  Alsi aldus sijn geseiten
  Onder hem drien ende si aten,
  Riepen de hedine utermaten
  Neiderwert ende seiden:
  ‘Ay quade glotte, onder u beden
  Hebdi ons menigen man verslagen.
  Qualike mogen wi verdragen,
  Dat ghi nu eit onse spise.’
  Spyet seide vor Madelgise
  Ende sprac: ‘Fel mastyn,
  Oft u deert, comets toe syn(?)
  Ende laet staen uwen .......