text: Stem: Als 't begint.
  
  IAnuarius van Putzolen,
  Die de vlammen, die de holen,
  Van Vesuvius heeft geblust;
  Doof ons alle snoode lust.
  
  
  Door de gunst van sijn gebeden.
  Zoo dat onse ziel in vrede,
  Vry van alle quade min,
  Leven magh na Godes sin.
  
  Napels schrickt het vreemt spectakel,
  Van het jarelijcks mirakel;
  Daer den Heer mee eeren doet,
  Ianuarius roode bloed.
  
  't Bloed, het welck men deed vergaren
  Over derthien honderd jaren,
  Als hy't versch vergoten had
  In een cristallijne vat.
  
  Daer het noch in is gebleven,
  Op 't verwacht van 't eeuwigh leven.
  Doch naer eysch van alle reen
  Droogh en harder als een steen.
  
  Uut-geseydt den negentiende
  Van September, word het ziende,
  Als een pot die overbeld,
  Als men't op den Autaer steld.
  
  Dit getuygen all' de lieden,
  Die 't van jaer te jaer sien zieden,
  Neffens sijn eerwaerdigh hoofd,
  't Welck voor Christo wierd geklooft.
  
  Schaemt u dan vry Hugenotten!
  Met de vrienden Goods te spotten;
  Ziet hier hoe den Hemel vyerd
  't Gheen ghy lasterdt, en schoffierd.
  
  Ziet hier aen, hoe niet verloren
  Van des Heeren uytverkoren,
  't Minste beentje, 't minste bloeed,
  't Minste hayrtje gaen en moet.
  
  Ziet hier aen de hand des Heeren.
  En wilt u by tijds bekeeren;
  Op dat Sinte Ianuaer,
  Bidden magh voor alle gaer.