text: Zang: Als op 't voor-gaende.
  V.
  HEt best heb ick verkoren,
  Dies is mijn hert verblijdt:
  Veel lust is hem geboren
  Die zijn Quel-lust is quijt.
  Geen tonge, die de zoetheydt
  En vreugd' ooyt sprack of riedt,
  Die om en in 't gemoedt leyt
  Daer die deur recht geschiedt.
  2. Maer met wat vreugden-stroomen
  Wort na de ziel vervult,
  Die van Deugd ingenomen
  En innerlijck door-zult't,
  Van quaedt en zondt gescheyden,
  Nu een is met haer Godt,
  En doorgeweldt noch vleyden
  Af-treedt van zijn gebodt.
  3. Wat Vreugdt zie ick my moeten
  Nu ick ben op het padt
  Dat toe end' a'n de voeten
  Recht brengt na Godes stadt!
  Van 't Aerdtsch ben ick ontbonden;
  Mijn Godt en ick zijn een:
  Sterf ick maer steeds der zonde,
  De bandt kan nooyt ontween.
  4. O dubbel, dubbel-zalig
  Die zoo hier is gepaert!
  
  Wat tong is zoo schoon-talig
  Die immer na zijn waerd,
  [Kan] na zijn waerd uyt-spreken
  De zoetheydt van dien bandt
  [Die] ons, voor vrees van breken,
  Godts Geest laet tot een pandt?
  [5. M]ijn Godt, die, mijns gedachtigh,
  Voor eerst my hier verkleent,
  [En] na met u zoo krachtigh.
  Hebt door uw woordt vereent,
  [M]aeck dezen grooten zegen
  Geduurzaem over my,
  Tot dat ick, op gestegen,
  In wezen by u zy.
  6. Wilt, Heyligh Godt, my toonen
  En doen bemercken klaer
  Of yet in my mocht woonen
  Dat u noch tegen waer:
  Noch waer, of worden konde;
  Op dat ick 't flux uyt-roê,
  En geener zonden wonde
  Bedeckt in 't hert en voê.