text: Cap. VI. Van de stryden op de strandt.
  DE Noordsche volcken, en voornamelijck de Gotten, Sweeden en Finnen, betoonen, als 'er oorlogh ter zee voorhanden is, een wonderlijcke naerstigheydt in de vloot der vyanden af te dryven, of t'ontfanghen. Want sy verdryven van verre, uyt de klippen, als naturelijcke beschanssinghen, de vyanden van de strandt, of indien sy nader komen, soo verpletten sy hen met steenen, die sy uyt de hooghte werpen, of sy steecken in de mondt der havens verborge palen, en dicke staken onder 't water, om sonder teghenweer d'inkoomst aen de vyanden te konnen verbieden. Wyders, sy betoonen sich somtijdts oock bevreest voor de vyanden, en verschuylen sich in de diepste af-
  
  weghen der bosschen, op dat sy ter plaets, daer de vyanden ghekomen zijn, om te rooven, met een schrickelijck ghedruys de menighte, die sich verborghen houdt, te samen souden roepen. Want sy hebben op veel plaetsen van de strandt de toeganghen en uytganghen der bosschen met dunne afghesnede boomen, en met dichte kromme tacken, die langh uytgewassen zijn, besloten en afgeschooten, en met doornen en hagen afgepaelt: in voegen dat dese afschutselen, gelijck muren, tot vesten verstrecken, daer in men niet alleenlijck niet kan gaen, maer oock niet insien. In dese bosschen, die als voor alle havenen der Landtschappen gestelt zijn, verschuylt sich een groote menighte van inwoonders, die soo veel te geswindelijcker op de vyandnen aenvallen, als sy met grooter yver van hun bespieders aenghemaent worden, voornamelijck als men siet dat de vyanden met het verbranden der huysen, en met de verwoestingh der landen beginnen te woeden. Want d'ingeboorenen achten dit voor de gruwelijckste boosheydt, en straffen oock niets swaerder, als dit.