text: Venuta. Vers. 25.
  Ick sliep in bey mijn ooghen,
  
  Maer 't hart dat waeckte,
  Als Godes soet vermoghen,
  Mijn droeve moed met sijn genade raeckte.
  Mijn Bruygom was gehanghen
  Aen 't Cruys, docht my. End' ick met rode wangen,
  Riep: o Heer 't zijn mijn sonden,
  Die u doorwonden.
  Maer spaert my, Maer spaert my!
  Waer op hy d'ermen
  Om my t'ontfermen
  Gebogen, tot my seyde:
  Lief kint en wilt niet vresen,
  Dit zijn de pleysters die u weer genesen.