text: Toon: 
  
  
  
  
  EEn schoone maagd, een overgeestig dier,
  Ontstak wel eer mijn hertje met het vier
  Van haar gezicht,
  Vol brand en minne-gloet;
  Meer als het wicht
  Van Venus met zijn schicht
  Of met zijn fakkel doet.
  
  2. De lichte vlam steeg door mijn ingewand,
  Zo dat haar kracht my had geheel vermand.
  Dies bood mijn hart
  Al wat het kon, om gunst;
  Maar zij, te hardt,
  Gevoelde niet mijn smart;
  Dies was het al om zunst.
  3. Een jong gezel, die meerder zilv're schat,
  Dan goude deugd, en lof, en wijsheid had,
  Genoot de douw,
  En zoetheid, van haar jeugd;
  Want zy zijn vrouw,
  (Sprak hy) doch weezen zouw
  En al zijn leevens-vreugd. 
  4. Maar ach! de maagd, te jong en onbedacht,
  Dacht op 't bedrogh niet, dat hy met hem bracht.
  
  Een lossen eedt
  Hy haar te pande gaf;
  Maar dat vergeet
  Een minnaar, als hy treedt
  Van Venus lust-plaats af.
  5. De heete vlam, die in zijn boezem blaakt,
  Was naau in 't harte van Clorind' geraakt;
  Zijn zoete tong
  Verkreeg naau het geniet,
  Dat hy ontfong
  De gunst waarom hy dong;
  Of hy haar straks verliet.
  9. Dus bleef de maagd alleen in hette staan;
  Waar op de min my haar dee spreeken aan.
  Maar zy was dwee
  En bood my toen haar gunst;  
  
  Doch ik, die mee
  Wel eer die hette lee,
  Hiel toen haar gunst om zunst.
  J.v.D.