text: Stem: Als 't begint.  
  
  
  
  
  
  
  
  
  'T Was meer als reden dat de stee
  Van 's Magets eerste Tempel
  Ons wierd' bepaelt met switte snee,
  Tot voorspraeck end' exempel.
  
  Gelijckmen onder alle wit
  Het sneeu-wit afsiet toonen,
  Soo kan de reynste, als sy bidt
  Het vuylste wel verschoonen.
  
  Sy steeckt uyt alle Maeghden uyt,
  Sy vruchtbaert alle Kercken,
  En doet versterven 't quade kruyd
  Door 't voorschrift haerder wercken.
  
  De sneeu vermaeckt het helder oogh,
  Het leepe doet sy druypen,
  Wegh, wegh Serpent! gh'en kunt soo hoogh
  De Maget niet bekruypen.
  
  Roert vry den onbeschaemden beck
  Der Kett'ren van beneden,
  Op 's Maeges eer, uw harden neck
  Wordt niet te min vertreden.
  
  Op d'Exquilijn, daer wijlen stondt
  Uw' vleesch-banck van den Christen,
  Doet u den Heer nu als een hond
  Op sijnen Dam verquisten.
  
  En dat noch tot uw' meerder schand,
  Door Maeghdelijcke hielen,
  Uw' spijs is slijck, dus wet uw' tand
  
  Voort-aen op aerdsche zielen.
  
  Het Sneeu-wit van Mari Majoor 
  In't heetst van't jaer, ghegeven,
  Brengt ons de helsche maght te loor,
  En doet den afgrond beven.
  
  Ghepresen zy het wonder werck
  Des Heeren, t'allen tijen,
  Die huyden ons soo lieven Kerck
  Door Sneeu heeft laten wijen.
  
  O Maeghd! die in uw' oogen kleyn
  Quaemt totten grootsten segen,
  Maeckt ons sachtmoedigh, sedigh, reyn,
  En kuysch in onse weghen.
  
  Op dat wy als het vleesch ghevoelt
  Des Duyvels quade hette,
  Door u, recht als door snee verkoelt,
  Hem oock het hoofd verplette.
  
  Dit wil ons d'aldermilsten aerd
  Uws' lieven Soons doen hebben,
  Door d'armoe, die uw' Kerck bewaerdt
  Van sijn bedoeckte krebbe.