text: Cap. XX. Van des selfs krijghslisten door vogelen.
  WAt het vernuft en de vondt van Hadingus, hier voor by ghebraght, aengaet, dat is aldus te verstaen, dat Hadingus, Koningh van Deenmarcken, d'eerste jaren van sijn jonghelinghschap geluckighlijck deurgebraght, en de betrachtingh van de wellust ter zyden ghestelt hebbende, in een ghedurighe bedenckingh op de wapenen brandde, en, sijn sinnen op dapperheydt vestende,
  
  overwoogh hoe hy de gheheele tijdt van sijn leven in heerlijcke krijghsdaden behoorde te verslijten. Dese besocht met oorlogh Handuanus, Koningh van Morea, by de stadt Duna, die met vaste en onverwinnelijcke muren omringht, en met nieuwe wallen versterckt was. Hy, siende dat dese vestingh, uyt oorsaeck van de hooghe vesten niet ghenadert kon worden, beval dat de genen, die in de Wichelary ervaren waren, verscheyde voghelen, die hun nesten in dese Stadt hadden, souden vangen, en onder hun wiecken Kampernoellien, die met vuur aengesteken waren, binden. Dese vogelen, dus naer hun eyge nesten vliegende, vervulden de Stadt met brandt; en de stedelinghen, toeloopende om dit vuur te blusschen, lieten de poorten onbeset van soodanigen, die de plaets beschermen souden. Hy tastte dieshalven Handuanus aen, en vingh hem oock, en gaf aen hem verlof om, tot sijn losgeldt, sijn lichaem met gout op te weghen. Hoe wel hy sijn vyandt van kant kon helpen, soo wilde hy echter hem liever met het leven beschencken; soo matighde hy de strengheyt met goedertierentheyt. Dieshalven, soo dickwijls als sedert eenighe plaets met belegh gedreyght wierd, soo deê men, door des Koninghs bevel, alle huysvogelen dooden.