text: Cap. XVII. Van de waghens, die vuur voeren.
  ALs de Moskoviters, Deenen, Duytschen, of inlandtsche vyanden oorlogh op 't ys teghen de Gotten en Sweedtschen, het zy te voet of te paert, aenvanghen, en als de selve vyanden, om te langher geweldt aen te doen, hun voorraedt van oorlogh in d'enghten der bergen, of der dalen stellen, om van daer d'inwoonders van 't landt t'overvallen, soo besteden de landtsaten, met ghelijck voornemen tot hun beschermingh vergadert, bequamelijck hun vernuft en krachten, om aen de selve vyanden
  
  niet een ooghenblick tijdts, of eenighe plaets van te graselen te vergunnen. Want sy vullen dan seer langhe waghenen met rijs, en andere stoffen, die licht in brandt gheraken, om, als de stoute waghenmenners het vuur ontsteecken, en de wilde en woeste paerden die teghen over de vyanden trecken, een swarte roock en onverdraghelijcke stanck te verwecken. Dit gheschiedt soo veel te gheswindelijcker, als de paerden, zyde aen zyde ghebonden, en door de hitte van 't vuur tot loopen aengheprickelt worden. Sy houden oock niet op van loopen, tot dat sy de flagh-ordeninghen der vyanden verwardt hebben; jae soodanigh, dat sy in die plaets, of ergens anders beswijcken, terwijl de gewapende landtlieden van ter zyden gheweldigh invallen, of de vyanden, pooghende sich met de vlucht te bergen, als sekere verwinners vervolgen: in voeghen dat sy, dus verstrooyt en verdreven, eer in de verborghe wracken van 't ys, dan door de belagingh van hun ghewapende vyanden verdelght worden. Daer by, de menighte, by gheheele benden, indien de noodt sulcks vereyscht, uyt d'enghten der bosschen te voorschijn komende, begheeft sich met boogen en pylen in de strijdt der gewapende vyanden, en stelt sich tegen hen: jae sy houdt oock niet op van vervolghen, tot dat sy, met een strenghe wraeck, de vyanden verdreven heeft. Wy sullen in de volghende Capittelen overvloedighlijcker aenwysen waer, of op welcke Meyren en plaetsen dese strijden ten ys gewoonelijck gedaen wierden.