text: Stem: Het was een fraey rijck borgers kind.
  
  DIe met goe kennis weten wil
  De deugden van de Huygen,
  Die'n roep niet dan de maent April
  Hier over, om te tuyghen.
  Want 't is alleen de dese
  Die sonderlingh doen lesen,
  Soo nu, soo dan// Ons 't leven van
  Drie heil'ghe Huygen kan.
  
  Maer ick en maeck hier geen ghewach
  Van alle drie te gader,
  Ons is ghenoegh, voor eenen dagh,
  D'eerwaerde vanden Vader,
  Die, met een groot verlanghen
  Van liefde, eerst ontfangen
  Heeft Sinte Bruyn// In d'enge tuyn
  Van sijn Cathuyssers Duyn.
  
  Och! Wat al biddens, badden man,
  Om oock te mogen komen,
  Tot een van dese Cellen? dan
  
  De hooge Stoel van Romen
  En wou in geender maten,
  Dat hy de sorgh sou laten,
  't Zy wat hy dee// 't Zy wat hy lee,
  Van sijn Grenobels vee.
  
  Des Bisschops alderhande tucht
  Was al te langh ghebleken,
  En had gedaen te grooten vrucht
  Aen klercken en aen leken.
  Dit pond en kond des Heeren
  Ghemeente niet ontbeeren.
  De charitaet// Won 't eygen baet
  Van Hugo den Prelaet.
  
  Hier over d' Abt van 't Claredal
  Hem goed gheluck quam wenschen.
  Men sagh daer leggen t'eender val
  Twee d'alderbeste menschen;
  Omhelsende malkander.
  Zoo dat noch d'een, noch d'ander,
  Wou wijcken in// Verkleynde zin,
  Of broederlijcke min.
  
  Mits desen bleef te weder zy
  't Gheselschap seer verbetert.
  En sy-luy oock, van dat ghety,
  Aen een soo vast ghevetert;
  Dat sy voort-aen in't leven
  Schier niet dan een en bleven.
  Gheluckigh paer// Doet ons te gaer
  Uw' sporen volgen naer.
  
  Maer Iesu Heer! wat vreemder dingh?
  Wilt toch mijn swackheyt sparen.
  Een man soo goed, soo sonderlingh,
  Lee meer als veertigh jaren
  Geweld van laster, teghen
  Uw' onbegrepen seghen.
  Maer och! den strijd// Gaf metter tijd
  Den Heyligh groot profijt.
  
  
  't Geen Paulus na den vleesch wel eer,
  Lee Hugo na der zielen.
  Maer 't was de gracy vanden Heer,
  Dat sy-luy niet en vielen.
  Sy baden, en sy bogen:
  Dan't Goddelijck vermogen
  Haer kracht bewees, In't krancke vlees:
  Ons wel tot hoop en vrees.
  
  Tot vrees, om dat de helsche macht
  De Heyl'gen wel dorst quellen.
  Tot hoop, op dat wy ons' verwacht
  Op Gode souden stellen.
  Heer Gund, dat dit exempel,
  Ons, end' uw' gantschen Tempel,
  Te samen met// Het sterck ghebedt
  Van Hugo, vast beset.