text: Schilderkunst.
  
  Het outer is getooid, de wijrookvaten blaken;
  De zilvren feestbazuin doorklinkt de tempeldaken,
  En daagt de jonglingschap voor 't plechtig chooraltaar.
  Ontfangt des priesters groet, gy kunstgezinde schaar,
  En biedt der plechtigheid by de onbesmette handen
  Die reine boezems aan, die voor de Godheid branden;
  En, ongewijde kring, verstoort ons offer niet!
  Onheiligen, staat af - en, heiligschenders, vliedt!
  Beheerscheres der ziel, die harten weet te
  				  kneden,
  Strooi rozen, Poëzy! En gy, Bevalligheden,
  Doorstrengelt ze in den krans van eeuwigen lauwrier,
  Hier opgehangen. Kroont de dichterlijke lier
  Met palm, en bruine myrth, en meibloem, en liguster!
  Ja, Dichtkunst gaat ten rei, ter hoogtijd van heur zuster,
  En de aandrift van heur' gloed vervult het heiligdom:
  Juich, feestschaar! feestschaar, juich! en zing de wangunst
  					stom!
  
  Doch, kunstnaars, durf ik hier (vermag ik 't) in uw
  				  Choren
  De gouden cyther slaan, het blijdt Iö doen hooren; -
  Met stramme vingrentoets en heeschen gorgeltoon
  't Gewelf doen zuchten, aan den Godenzang gewoon
  Dien Loots, dien Helmers stortte en door uw borst deed
  				  stroomen
  Met nooit gevoelde lust: die Peneus lauwerboomen
  Deên buigen voor de wilg, die Vecht en Amstel siert,
  En Febus waardig zijn, wanneer hy hoogtijd viert? -
  Ja, 'k durf het: laat my 't bloed door strammer aders
  				  vloeien,
  De Godheid wenkt my toe en doet my d' adem gloeien;
  Zy, die wy 't wyrook biên, zy neemt mijn galmen aan!
  Mijn hand behoort ook haar, zoo lang mijn hart zal slaan.
  Volschoone, wie 't palet tot cyther, en de verven
  Tot tonen zijn, die niet in de ijdle lucht versterven,
  Maar eeuwen tarten -! die, met zonneglans omstraald,
  In 't flonkerend gesteent' van Iris gordel praalt,
  Het heden stil doet staan, 't voorleden weêr doet
  				  keeren
  En kluistert door uw' wenk; Gy, godheid die wy eeren!
  Waar toont ons de aarde uw wieg, van waar uw lof begint?
  Waar d' oorsprong uws bestaans? Wie voedde u, teder kind,
  Aan moederlijke borst, of vlijdde uw tengre
  				  leden
  In zwachtels, - steunde uw' voet by 't vormen van uw treden,
  Of leerde u, op een wiek te steigren naar om hoog,
  Die door den ether voert, door wolk en nevelboog?
  Toon, aardrijk, toon dat land, dat Delos, zoo verheven,
  Dat, bakermat der kunst, haar de eerste speen mocht geven!
  Toon my het palmloof aan, het heilig plekjen grond,
  Waarop zich 't godlijk wicht uit moeders schoot ontbond!
  Toon my den zwanenstoet der zilvren waterplasschen,
  Die met heur blanke vlerk haar kuischten onder 't wasschen,
  Haar 't welkom boden met dat godlijk feestgeschal
  Dat Febus hooren mocht uit Delos waterval! -
  Neen 't aardrijk zwijgt, Godes; het durft zich kweekster
  				  roemen
  Van Febus, van Diaan, hun wieg en oorsprong noemen;
  Maar de uwe ontziet zy, is te heilig. Neen, geene aard
  Die, Dicht-, die Schilderkunst, uw godheên heeft
  				  gebaard.
  Gy beide daaldet neêr uit de ongenaakbare kringen;
  Daar hebt ge uw' oorsprong, daar, by hooger hemelingen:
  Geen aardrijk kweekte u; neen, 't ontfing u van den trans,
  Waaraan de dagtoorts rijst in onverdraagbre glans
  Die de oogen blindt: of neen, uit nog een hooger
  				  orden,
  Waarin de hemelen, waar wareldstelsels worden,
  En zonnevuren zich ontsteken. Daar-alleen,
  Is de afkomst, uwer waard, en niet op dit beneên.
  Neen, 't was geene aardsche maagd, die by de
  				  morgenstralen,
  Haars minnaars schaduwbeeld op 't muurwerk af mocht malen;
  Neen, 't was geen herder, die by heldren avondgloed,
  Het ooilam, uit zijn hand met verschen thijm gevoed,
  De lievling uit zijn kooi en 't siersel van de velden,
  Afschaduwde in het zand; in wien we uw' oorsprong melden.
  De Schilderkunst heeft niets van 't sterflijk wezen in;
  Zy neemt heur aanzijn uit geen wulpschheid van de min;
  Ze is godlijk, scheppinggeest, en Goden waardig: Goden
  Uit hooger kreits geteeld, wie hooger tot zich nooden;
  Wie 't stof te laag is waar ze in leven, de enge kring
  Van 't uitgebreid heelal voor hun verademing
  Te omperkt, en die door 't rijk der verste mooglijkheden
  Zich wegen openen, en nieuwe sporen kneden,
  En wien, hun gantsch bestaan versmeltende in gezicht,
  Geen stof, geen voorwerp blijft, geen wareldstof den licht.
  
  Maar welk een duistre taal laat zich mijn mond
  				  ontvloeien!
  Godesse, zijt gy 't zelv, die dus mijn hart doet gloeien,
  Myn' boezem kloppen? Ja, uw steigerende blos
  Omhult my 't voorhoofd; 'k ruk my 't grove zintuig los;
  'k Zweef meê in 't zuiver licht, uw wareldstof, uw'
  				  zetel;
  Zy is mijn hoofdstof, zy! Op wieken, meer vermetel
  Dan kunstnaar Dedalus, ontvliede ik de aard, en streef'
  Die Almacht nader, door wier ademtocht ik leef.
  Ja, lichaam, afstand, tijd, verdwijnen; zonnestralen,
  In 't zevenvoudig licht ontbonden, idealen
  Van stofloos schoon, gevoel van loutrend boezemvuur,
  Zie hier mijn wareld, hier mijn schepping! Zwicht, Natuur!
  Onheiligen, staat af! daalt neder, hemelingen!
  Het tempelwelfsel schokt, ik hoor de Serafs zingen,
  En 't ruischen van den dans der sfeeren door de lucht
  Des ethers, hupplende in de tuimling van heur vlucht!
  Kom, Toonkunst, kom te hulp - ontmoet die blijde reien
  Met luit- en cymbelsnaar, met d' adem der schalmeien;
  Huw aarde en hemel aan den harpklank! - dat hy stijg'
  En schildere aan 't gehoor - en gy, mijn zangster, zwijg!
  't Gaat wel, mijn borst schept lucht. Thands moogt
  				  gy bruischend vlieten,
  Mijn vaarzen! thands de ziel door de ooren overgieten!
  't Verkropte hart geeft thands den adem vrijen toom; -
  Welaan dan, vloeie ons lied met onbedwongen' stroom!
  't Gemeen wane in een reeks van nagebootste
  				  trekken,
  Natuur! uw vorm ontleend, de Schilderkunst te ontdekken;
  Juich' kleur, juich' omtrek toe, die 't argloos oog
  				  misleidt,
  En 't doek zijn doorzicht geeft door 't schrandre
  				  kunstbeleid.
  Ook dit geeft Kunstnaars lof! Het zijn hun eerste trappen
  Naar 't voorportaal der kunst, die 't groots was op te
  				  stappen;
  Maar, 't is het misverstand van 't schuw gevogelt' niet,
  Dat, door den schijn verlokt, naar kers of bezie schiet;
  Geen hand, die zich vertast aan de afgemaalde druiven,
  Zich uitstrekt om van 't doek den voorhang weg te schuiven;
  Of 't kusjen toewerpt aan de schoone die ons blaakt;
  Die, Schilder, of uw' roem of dien der kunst volmaakt.
  Haar doel is niet, natuur als volgster uit te
  				  drukken;
  't Is, haar ten voorbeeld zijn - 't is schoonheid, 't is
  				  verrukken!
  Gy, Schoonheid, godlijk beeld! gy, waarheid-zelve,
  				  omhuld
  Met menschelijk gewaad, waar zy ons aanzien duldt
  En, om onze oogen door haar glans niet blind te stralen,
  Zich-zelve omnevelt in het stofbeeld dat wy malen.
  Gy, die Natuur omkleedt met meer dan hemelpracht,
  Die velden met gebloemt' en 't starrenkleed der nacht
  Met flonkrend goud doorstikt, den grootvorst van de dieren
  By kracht van klaauw en tand en saamgedrongen spieren
  De breede manen schenkt en 't koninklijk gelaat;
  Den fieren Luipaart doscht in 't bonte pleeggewaad;
  De zwaan met versche sneeuw, en, dartel in 't verkwisten,
  Den paauw met goud bestelpt en gloeiende amethysten;
  En zelfs den vlinder, die om 't heidebloemtjen waart,
  De vlerken schooner tooit dan d' opperthroon der aard!
  Gy, in wier zachte lonk 't weldadig Alvermogen
  Ons aanlacht, en den mensch zich nadert uit den hoogen;
  Gy die, wat is, vervult: gy houdt den zijden band
  Die ziel aan lichaam huwt, in uw aanbidbre hand.
  Door u gevoelt de geest het voorrecht van de
  				  zinnen;
  Het zintuig leert door u bewondren en beminnen!
  Geheel de mensch, verdeeld, en met zich-zelv' te
  				  onvreên,
  Vloeit door uw' aanblik, door uw tooverkracht, tot een.
  U kennen, is genot; gy geeft waardy aan 't leven;
  Gy 't hart den spoorslag om tot hooger doel te streven,
  En stooft en blaakt het door een' ongeschapen gloed,
  Die in onze aders bruischt en uitzet met het bloed,
  Verengelt, en vergoodt. Voor u is 't dat wy knielen.
  ô Zalig, dien een wenk uws aanschijns mag bezielen!
  Hy rukt geen burchten om, noch trapt, door 't rokend puin,
  De volken op den nek, met lauwren om de kruin,
  En handen, klam van bloed; hy strekt van Indus stranden
  Tot Kalpes heuvelspits geen al omslaande handen;
  Geen zwaard, geen scepterstaf, die glinstert in zijn vuist!
  Geen Taag, die om zijn' voet met gouden golven bruist!
  Neen, liefde en lust en smaak, en gy, Bevalligheden,
  Die Schoonheids gordel weeft, gy wemelt om zijn schreden,
  Hem is de Hemel mild. Hem stort de Poëzy
  Haar rijkste gaven uit: hem vloeit de melody
  Der zangkunst; en de luit betoovert in zijn vingeren,
  Toomt tijgren bloeddorst in, en stugge
  				  warelddwingeren.
  Hy spreke; een wareld beurt haar schedel uit het stof!
  De woesteny verdwijnt voor Edens palmenhof!
  Paleizen steigeren; en praal- en eerezuilen
  Verrijzen uit de nacht der onderaardsche kuilen!
  Het marmer ademt op zijn' beitelslag; 't palet
  Draagt aan zijn hand 't heelal in eenen verfkleursmet.
  Wat zeg ik? ja, 't Heelal, maar met een' nieuwen luister,
  Gelijk toen de Almacht sprak en 't opstond uit het duister,
  Of, zoo gelijk Hy 't ziet, die, aan geen stof verkleefd,
  Aleen het werk erkent, dat Hy geordend heeft.
  Gy, teedre Wederhelft des menschdoms, op wier
  				  kaken
  Een hemel zich ontsluit om ons geluk te maken
  Wanneer uw lieve mond ons toelacht: pronkjuweel
  Der schepping; 's levens troost en dierbre lustgespeel!
  Wie, zoo 't verrukt Heelal zich in uw kluisters vlije,
  Wie deelt, wie schenkt u 't recht dier Opperheerschappye,
  Die staal, die vuur verwint? Wat vormde u, schoon geslacht,
  Die onweêrstaanbre, wat die dwingende overmacht?
  Één opslag van uw oog schikt van ons-aller
  				  leven!
  Wie zijt ge, om al wat is de hoogste wet te
  				  geven?
  Hoe! 't is die poezele arm die onze vuist ontwricht!
  Hoe! siddert voor uw' werk het grimmigst aangezicht,
  En mag uw enkle lonk de wrangste spijt verzoeten?
  Legt woestheid, kracht, en moed, de wapens aan uw voeten?
  Ja, 't is de Schoonheid, 't zijn haar rechten, 't is haar
  				  wet,
  Haar kracht, die in u heerscht, en alle kracht verplet.
  ô Schoonheid! 't is aan u dat we allen offers
  				  brengen.
  Vergeefsch is 't, vorm, of klank, of kleuren saam te mengen;
  Bezielt gy 't beeld niet, zweeft uw geest niet door 't
  				  gewrocht,
  De schranderheid, de vlijt, baart enkel wangedrocht.
  Ja, wee hem, die, ontbloot van vatbaarheid voor 't
  				  schoone,
  Penceel of dichtpen grijpt in weêrwil van Dione!
  Zijn arbeid is een kroost, dat zorglijk opgevoed,
  Eens Vaders tederheid van schaamte blozen doet.
  De waarheid der Natuur wordt door zijn oog verbasterd;
  Zijn hand, wanneer hy maalt, vereert haar niet; zy lastert!
  Ontperst haar bloed en geest, ontmergelt haar 't gebeent',
  En schetst d' ontvormden romp in stervenskou versteend.
  De passer voege in 't oog! de hand zij vast in 't trekken!
  Het hart is 't, dat het oog de schoonheid leert
  				  ontdekken,
  't Gevoel bestiert de hand, of ijdel is heur doel.
  Ja, Schilder, ja Poëet, uw wezen is, gevoel! -
  De krekel poogt vergeefs den toon der filomelen
  In 't dartlen door het kruid met piepen na te kwelen!
  Ach! 't is het orgel van haar zangstem niet alleen,
  't Ontbreekt hem aan 't gevoel voor 't geen zy zingt met
  				  een!
  Ga, Dichter, durf Homeer in stoute verzen dwingen,
  Maar smaak hem, zwelg hem in, of waan niet, HEM te zingen.
  De kunst verschuilt zich-zelv in haar geheimenis!
  Haar grondles is, te zien wat harer waardig is.
  Verheven Schilderkunst! ai laat wie u vereeren,
  U zoeken in hun hart, en daar uw't adel leeren!
  De ziel is 't, die de taal doet stroomen uit de borst:
  Zy vormt ook de uwe, ô gy, die luit of maalstok torst!
  Zy is 't die spreken moet. - Gy, Schoonheids ingewijden,
  U voegt het, om de palm in 't perk der kunst te strijden!
  ô! Ademt slechts voor 't schoon, en waar ge 't oog moogt
  				  slaan,
  Biedt zich 't onschoone-zelf der kunst als schoonheid aan.
  
  Vuur, vuur uw' zanger aan, want Schilderkunst te
  				  zingen,
  Is u te zingen, u, die 't menschlijk hart leert dwingen,
  ô Schoonheid! ze is aan u geheiligd, wat zy maal',
  En 't scheppend kunstpenceel volmaakt uw' zegepraal:
  Ze is Dichtkunst, ze is muzyk, zy zingt in zonnestralen!
  ô Voer me in 't Vaderland der edelste idealen!
  Vervoer my in die lucht waar 't sijner zenuwstel
  In zuivrer vloeistof baadt, by Pindus hoefbronwel,
  En waar de vette olijf het snuivend ros deed zwichten!
  Verplant my in die eeuw, den roem der tijdgeschichten,
  Toen, grooter dan de Vorst van 't Morgenlandsch gebied,
  Minerves woelend volk zijn dolheid breidlen liet,
  En schrandre Perikles in 't koninklijk bestieren
  Zich weelde en kunsten schiep tot wacht en lijfstaffieren.
  Toon, toon my daar dat schoon, dat by mijn voorgeslacht
  Lyzippen heeft gevormd, Apellen voortgebracht
  En Fidiassen, die ons stikziend denkvermogen
  In 't vormbeeld van de kunst thands zelfs niet na durft
  				  oogen,
  Wen eedler lichaamsleest dan 't barre Noorden duldt,
  In zuivrer, vlugger bloed dan 't grove lijf vervult,
  En fijner geesten dan verbasterde eeuwen teelden,
  Aan Goôn ten voorbeeld was die Dichters zich
  				  verbeeldden.
  ô Weid mijne oogen met die spierkracht, met dien
  				  zwier,
  (En, kunt gy 't, druk haar in de Dichterlijke lier!)
  Dien adel van gelaat, die vastheid van de leden,
  Die fierheid, die de borst zoo moedig doet verbreeden,
  Die rust der standen, die.... Zwijgt, doffe klanken, zwijgt!
  Geen aadlaar die zoo hoog, die dien Olymp bestijgt!
  Gy, (had van 't plettrend juk van
  				  Aartsgeweldenaren
  Een nootlot minder wreed, een God, u mogen sparen)
  Gelukkige oorden, die, van zachter zon gestoofd,
  Door 't beergestarnte nooit van zoele lucht beroofd,
  Geen winterstrengheid kent, geen angstig zomergloeien,
  Dat huid of vezel rekt, of rimplend doet verschroeien;
  Waar vijg en muskadel en lavende granaat
  Zich bloeiende om den tronk der boschabeelen slaat,
  De olijf zijn vruchten huwt aan 't geurig myrthgebladert',
  En Hyblaas bie heur' schat in 't hol der olmen gadert!
  Gy, grond van Griekenland! en, waar Saturnus staf
  Aan 't nog onschuldig volk die schoone goudeeuw gaf,
  Der Dichtren zangstof en de droom der heilvoorspellers,
  Bekoorlijk Latium, gy wieg der
  				  kunstherstellers!
  By u is 't, dat Natuur met moederlijke zucht
  Haar gaven heeft gestort. In uw gewijde lucht
  Gezeteld, breidde 't Choor van 's levens heilgodessen
  Zich over 't aardrijk uit, waar Maroos lijkcypressen
  En klaatrend lauwerbosch Vezevus kolkgebruiksch
  Doen samensmelten met hun murmlend loofgezuis.
  By u is 't, dat de voet geheiligde aard betreden,
  De stappen drukken mag der trits Bevalligheden,
  Daar reiende, als Natuur, met lentegroen getooid,
  (By 't haaglen op ons hoofd) jasmijn en rozen strooit.
  Van daar die zuivre stem, die 't lied der boschkoralen
  In lieflijkheid verdooft by 't rijzen, golven, dalen,
  En zielen wegrukt in betoovering van 't vermaak.
  Van daar die wondre zwier, die onuitdrukbre smaak,
  Die, als een morgendaauw, op lachend ooft gezegen,
  Veredelt wat gy schept. Hoe lacht me uw luister tegen,
  ô Wondren, die de tijd aan de oudheid had benijd,
  Op 's Alverwoesters macht heroverd door de vlijt,
  En uit wier smetloos schoon wy les en voorbeeld gaderen!
  U vloeit geen menschenbloed, maar hemel door uwe aderen;
  En de eigen hemel heeft dien Rafaël
  				  bezield,
  Voor wiens gewijd penceel het aardrijk nederknielt.
  Ach! 't bygeloof verging dat doek of steen deed eeren;
  De kracht der schoonheid blijft, zy blijft ons hart
  				  regeeren;
  En waar het marmerbeeld zijn' maker vreeslijk was,
  vereeren we in den God den enklen Fidias;
  Hem vallen wy te voet. Geen smeulende offervieren,
  Geen saamgevloten bloed der duizenden van stieren
  Den Jupiter geslacht, omwalmt den gladden steen:
  De schepper des Jupijns doordringt ons hart alleen!
  De Goôn der oudheid zijn in ijdlen damp verdwenen,
  Hun donders doofden uit, hun glans heeft uitgeschenen;
  Maar, zoo de onsterflijkheid tot sterflijkheid verschoot,
  De schoonheid heeft in zich de sterflijkheid vergood.
  Doch, kunstnaars, zouden we ons van 't Vaderland
  				  beklagen,
  Ondankbaar aan den grond, den schoot die ons gedragen,
  Gevoed, gekoesterd heeft? Heeft de albezielbre zon
  Geen stralen, dan voor 't graf van wulpschen Faëton?
  Zefier geen' adem, dan voor 't lommer van de abeelen
  Die schreien om zijne asch? het woud geene orgelkelen.
  Dan waar zich de Eridiaan in duizend bochten
  				  kromt,
  Of de afgrond door 't gebergt den donder tegengromt?
  Ligt Grieksche of Roomsche kust den hemel zoo veel nader?
  En werd ons Noord misdeeld van d' algemeenen Vader?
  Neen, Holland, eens zoo rijk in glorie! dierbaar erf!
  Daar, waar een vondel zong, ontbreekt geen van der werff:
  Het aardrijk draagt ook roem op uwe kunstenaren!
  Uw kunstschool mag, ook nog, met andren evenaren!
  Bezielde een andre, licht een meer verheven geest
  Het werk eens Rafaëls, gevormd op Grieksche leest,
  Wie volgt u, daar gy speelt en toovert met de kleuren,
  De zon het neevlig hoofd ten wolken uit doet beuren,
  Gelijk een andre God den dag te voorschijn roept,
  En licht en schaduw schept en zelfs tot beelden groept!
  Dan staat Natuur verstomd en kent zich overwonnen;
  Dan taant de valsche schijn der ijdle bladgoudzonnen;
  Dan zinkt die 
  				  Rafaël in d' afgrond weg van 't
  				  niet,
  Zijn lichaam wordt tot schim, en blos en verf vervliet.
  Of, roemrijk Griekenland, op d'eernaam
  				  zoo vermetel
  Van aller kunsten wieg, der zanggodinnen zetel,
  Miskent ge ons? Neen, gy-zelf, gy doet ons Noorden
  				  recht,
  Wen gy 't aanminnig schoon, gehuld in blonde vlecht,
  En blank als 't marmer van uw Paros, uit dit
  				  Noorden,
  Als halve goden eert op Delos oeverboorden,
  En 't kroost van Boreas uw lof zingt voor 't altaar;
  Of de ongerepte bruid by 't Huwlijksfeestgebaar
  De bruine lok besnoeit, omstuwd van maagdenreien,
  Die rozen op haar pad, haar koets met myrthen spreien.
  Dan galmt uw lucht ons toe: Dan roemt gy 't fier geslacht,
  Dat mooglijk 't zaad der kunst op Hellas akker bracht!
  Ja, heft het hoofd om hoog, Bataafsche
  				  kunstenaren!
  Ons Noorden is geen koets, geen broeinest van barbaren.
  Van toen één enkle vloed het aardrijk
  				  overdolf,
  En de opgehoogde berg zijn kruin stak door de golf,
  Eer de afgelopen zee het nieuwe ruim ontdekte,
  Dat sints, den sterveling voor wareldbodem strekte,
  Was daar des menschdoms wieg. Daar vormde zich hun kroost
  In zachter hemelstreek dan waar de kreeftstar roost,
  Toen 't aardrijk, in zijn jeugd, van eigen vuur doordrongen,
  Geen ijsschots stollen zag van 's Winters scherpe longen.
  Van daar de moederspraak! Van daar het
  				  wonderschrift,
  Dat klanken in de rots, de stem in 't koper, grift!
  Van daar der kunsten rij! Van daar Deméters wagen
  Met 's hemels noorderdraak in 't asgareel geslagen!
  Van daar de Dedalus die beelden wandlen deed,
  En met gezwollen doek door lucht en golven sneed!
  Van daar die Abaris, die dwars door wolk en winden,
  Een onbetreden spoor in 't luchtruim wist te vinden,
  En, met zijn pijlkales aan de opgetogene aard
  Het wonder heeft doen zien, in onzen tijd herbaard 
  				  Dat de Grieken hunne wetenschappen, en de
  					 door hen verbasterde Godsdienst, niet aan de Egyptenaren, maar aan een volk,
  					 diep uit het Noorden, te danken hebben, van waar deze kennissen veellicht ook
  					 naar het Oosten te rug gevloeid zijn, heeft naar alle oorkonden de hoogste
  					 waarschijnlijkheid. De oude Indiaansche schriften erkennen ook dien zetel der
  					 kennis en des rijkdoms in 't Noorden, en alles toont dat de Scheikunde hare
  					 geboorte daar genomen heeft. Abaris kwam van daar, door de lucht, naar
  					 Griekenland, en dit is heden niet vreemd meer voor ons, als het voor de
  					 onkundige Grieken was, die, van genoegzame Natuurkunde ontbloot, dit verbaasd
  					 aanstaarden, en hem in hunne narichten op een afgeschoten pijl te paard
  					 zetteden. Men zie voorts van de schoonheid der Noordsche volken, en het
  					 eerbewijs, hun aandenken bewezen, Kallimachus Lofzang aan Delos..
  Neen, 't was geen kleene hoop van woeste
  				  vluchtelingen,
  Wien honger of geweld van uit hun erf mocht dringen,
  En Pelops eiland of den boord des Hellesponts
  Bevolkend met de teelt eens verr'gelegen' gronds;
  Die kunst, die wetenschap, die waarheên wist te
  				  vinden.
  Geen volk, in roof gehard tot moord en zelfverslinden,
  Dat zede en kennis dankt aan 't vet Egyptenland.
  Neen, 't is Egypten niet, dat op zijn vlottend strand
  De wijsheid uit de slib zijns Nijlstrooms wist te delven,
  En 's aardrijks maatstaf vond aan 't hoogst der
  				  stargewelven.
  Hun-aller kennis vloeit uit eerder kennis
  				  voort:
  Eert, Volken, eert heur bron in 't aardbevolkend Noord!
  Zoo echter later tijd, die 's warelds krimpende
  				  assen
  In bergen ijs besloot, om jaarlijks aan te wassen,
  Den moederlijken grond zijn' luister heeft ontroofd; -
  Vlecht Grieken, vlecht u vrij den lauwer om het hoofd!
  Gy kweektet wat hy gaf; en in uw lustwaranden
  Veredelt ge of behieldt de plant der Noordsche zanden.
  Maar ons, ook ons behoort een aanspraak op haar roem:
  De wortel wies by ons, by u ontlook de bloem,
  En, aan uw' grond herborgd, hersteld in onze dalen,
  Mag Neêrland op heur glans met dubble wellust pralen.
  Bedrieg ik me, of doorschijnt een nieuw, een helder
  				  licht
  De wanden, daar ik spreek, van dit ons kunstgesticht?
  Rijst 
  				  rembrant uit zijne asch voor mijn
  				  verwonderde oogen?
  Herleeft hier 
  				  van der helst in 't gaâloost
  				  kunstvermogen,
  Of 
  				  rubens roem, 
  				  van dijk? Schept 
  				  huyzem hier een Lent'
  Van bloemen, die geen aâm van 't gure Najaar schendt,
  Pomones dierbaarst ooft, en Bacchus schoonste loten,
  Waar aan zijn nektar gloeit, in trossen
  				  uitgeschoten?
  Of zien wy, annibal en angelo, uw kracht,
  Met vincies waarheid, in één voorwerp
  				  saamgebracht;
  En julio zijn toets aan 's meesters adel leenen;
  Of 
  				  rafaël, verschoond, met
  				  Neêrlands school vereenen?
  Neen, niet van vaadren aart, niet van zich-zelv' vervreemd,
  Is 't Holland, dat op eens die vlucht ten hemel neemt:
  't Ontvlamde, en 't was genoeg. Wie zijt gy, Jongelingen,
  Die met zoo stout een' geest naar 't hoogst der kunst durft
  				  dingen,
  Wie zijt gy? treedt, treedt toe: op u is Holland fier;
  U kent zy harer waard. Ontfangt haar kunstlauwrier,
  En, met die lauwren, de eer van honderd nageslachten,
  Wier lof (volhardt gy slechts) uw grootheid heeft te
  				  wachten!
  De Dichtkunst juicht ze u toe op blijden zegetoon;
  Zy-zelve siert uw kruin met de opgehangen kroon.
  Koomt, nadert! 't Is aan u, aan de u geschonken palmen,
  Dat cyther en cymbaal het Iö tegengalmen,
  Der Godheid toegewijd, wier invloed ons bezielt!
  Zy nadert ('k zie haar) in heur grootheid. Volken, knielt!
  
  
  
  Roem geen deugd van stalen klingen
  In een rookend oorlogsveld;
  Roem geen moedig rosbedwingen
  Daar het om den eindpaal snelt;
  Roem geen kracht van forsche spieren,
  Lichten, vleugelsnellen voet,
  Als zy boogt op eerlauwrieren,
  Duur betaald met zweet of bloed.
  
  Neen, omrings met starrenglansen,
  Biedt de stomme Poëzy
  Onbebloede loverkransen
  Op haar blinkend hooggetij?
  Schoonheid, waarheid, uit te drukken,
  Is de wedstrijd, hier beslecht:
  Aan gevoelen en verrukken,
  Is de zegekroon gehecht.
  
  Heil de krans van lauwerblaâren,
  Die haar hand den winnaar schenkt!
  Heil den wieg der kunstenaren,
  Wie zy gunstig tegenwenkt!
  Laat lauwrier en myrth verfletsen;
  Aan der Schoonheid hand geleid,
  In den kring der Zanggodessen,
  Aâmen zy de onsterflijkheid.
  
  Wie beheersche, wie verover',
  Ook zijn glorie vindt haar graf:
  Met het dorrend najaarlover,
  Blaast de tijd heur schijnschoon af.
  Op de wenteling der baren
  Drijven voorspoed, eer, en macht:
  Maar op kunstpenceel en snaren
  Heeft het nijdig lot geen kracht.