text: Stem: Blyschap van mijn vliet.
  
  OTtho dienaer Goods,
  Bisschop van Bambergen!
  In den tijd des noods,
  Als ons komt te terghen
  Wereld, vleysch, of hel;
  Wilt dan uw' gebeden,
  Teghens haer opstel,
  T'onser baet besteden.
  Des soo vyeren wy
  Weer het jaer-gety;
  Daer op ghy, door d'enghe baen,
  Van de Christen deughd,
  Inde blijdste vreughd,
  Uws liefs Heeren, zijt gegaen.
  Ottho blom der Pastoren!
  Bid dat wy op de sporen
  Van uw' voor-getrede pad,
  Door dijstel, en door dooren,
  Met Godes uytverkoren
  Komen tot de rijckste stad.
  
  Sweden had bebaerd,
  In het koude Noorden,
  Otthoos heeten aerd:
  Die door Godes woorden,
  Tot oprecht berou
  Van't voorgaende schennis
  Velen brenghen sou.
  Ja, tot waere kennis
  Zelfs oock van't geloof,
  Die te vooren doof
  
  Stom ghetonght, en blind geweest,
  Door de helsche spijt,
  Waren langhen tijd,
  Na de ziel en na den geest.
  De Pomeraensche Kercken
  Zijn hier van klare mercken,
  Die door niemands dienst, te bet,
  Als door de mond en wercken
  Van Ottho, en sijn klercken,
  Hebben Christus lieve wet. 
  
  Na 'k de jaren tel
  Van den tijd voorleden,
  Was het door bevel
  Van Calixt den tweeden,
  Dat den Bisschop trock
  Na de Noordtsche volcken,
  Om hen 't soete jock
  Christi, te vertolcken.
  Maer gelijkcmen steent,
  Jammert, schreyd, en weent,
  Alsmen baren sal een kind:
  Luckten't min of meer,
  Met de Christen leer
  Van des Heeren vrind.
  Gedenckt vry, Pomeranen!
  Wat ghy al heete tranen
  Aen Sint Ottho hebt gekost,
  Eer hy u uyt de snode
  Verblindheyd vande Goden
  Door de waerheyd heeft verlost?
  
  Ach! goe luyden, waer't
  Dat ghy maer woud heughen,
  Wie u heeft gebaert:
  Hoe soudt ghy vermeughen,
  Door een Apostaet,
  Die wat nieuws quam preken,
  U van 't oude saed
  
  Dus te doen versteken?
  Petrus hooghe Stoel
  Leerdd' u eerst 't gevoel
  Van het Christelijck verbond.
  't Zalighmakend woord,
  Hebdy eerst gehoord
  Uut des Priesters Otthoos mond.
  Waerom daer na geluystert?
  Waerom daer na verduystert?
  Door een Luther, door een vent,
  Die met de goede wercken,
  Autaren, ende Kercken,
  Al het heyligh heeft geschend? 
  
  Ottho uw' Patroon,
  Eer hy u deed wijcken
  Vande valsche Goon,
  Deed sijn leeringh blijcken
  Door een menight van
  Klare wonder-daden:
  Waerom laet ghy dan
  Sijn gewesen' paden?
  Och! de eerste tingh,
  Daer den Heer aen hingh
  't Zeghel van sijn eyghen hand,
  Wijst u, al te klaer,
  't Uuterste gevaer
  Van het tweede misverstand;
  't Welck Luther d'ongesonden
  Noch oyt te geender stonden
  Heeft bevestight, als alleen
  Met smeeren, en met smullen,
  Met Nonnen te onthullen,
  En met deughden te vertreen.
  
  Heer geeft beter zin
  Aen de arme zielen.
  Opdat sy 't begin,
  Daer sy van vervielen,
  
  Van uw' lieve wet,
  Wederom aenvaerden.
  Let op 't sterck gebed,
  Ziet op d'hooghe waerde
  Van uw' trouwen knecht.
  Die hem soo oprecht
  In sijn dienst gedraghen heeft
  En nu aen 't gehoor
  Van uw' heyligh oor,
  Onsen nood te kennen geeft.
  En laet toch onse sonden
  De voorspraeck sijnder monden
  Niet beletten, lieven Heer!
  Maer uw' genade geven,
  Dat wy wed'rom beleven
  Als van ouds de eerste leer.