text: Belgie.
  
  Voor U, mijn Vaderland! herklinke
  De Lier, die u geheel behoort.
  Dat Londen naest Lutetie blinke,
  My waerdst de roem van Belgies oord.
  Groene elders mild voor Schouwburgszonen
  Het eeuwig loof der Letterkroonen,
  My kostelijkst onze eereglans,
  Die (welk een' duisterling 't verbitter')
  Met ongeleende stralen schitter',
  Als 't daglicht aen azuren trans.
  
  Te lang, ô Kunstenzoons, ô Belgen!
  Vercynsde gy uw Schouwburgroem
  Aen vreemden, die uw geest verdelgen,
  En bedelde eene uitheemsche bloem;
  En liet de keurplant hier ontsproten
  Vergeten kwynen met haer loten,
  En sterven met verschroeide kleur;
  De plant, dic, by zorgvuldig kweeken,
  
  't Sieraed moest zijn der Vlaemsche streken,
  Gebalsemd door haer zoeten geur.
  
  Te lang hebt gy des vreemde wenken
  Gevolgd, gekropen in zijn school,
  En leerde spreken, handlen', denken
  Naer 't zijn vergode luim bevool;
  Te lang hebt ge in 't gareel getreden
  Van vreemde tael en vreemde zeden,
  En rijpte voor de slaverny.
  Verbreekt den laetsten zielekluister:
  Weest Scheppers van uw letterluister,
  Als van uw grond!.. Weest groot; weest vry!
  
  Zoo 't Vlaemsch tooneel, als eerestempel,
  Tot nog geen koningskroone draegt,
  Uw eigen kunst verheff' tot tempel
  Der Deugd elk Schouwburg, die herdaegt.
  De Tael zal met die kunst herleven.
  Ja, Holland moet ge op zyde streven,
  Wie de eêlste pooging tegenwrokt.
  't Is tijd de vleuglen uit te klappen -
  De Snoeks, de Talmas na te stappen,
  Wier stem ontroert, en treft, en schokt.
  
  Uw stoute Dichters stegen weder
  Ter starren op, door niets gestuit,
  Of daelden tot in d' afgrond neder:
  Gods adem stroomt hun speeltuig uit.
  En zou geen Bard den schouwburg sieren;
  Waer Poëzy den staf mag zwieren,
  Die op de stugste borst gebiedt?
  Kan hy niet gantsch den kreits omvangen
  Dier Kunst, in wier verheven zangen
  De zegenrijkste bronwel vliet.
  
  God dank! nog bloeit in Vlaemsche streken
  De Taelboom, trots bedekt geweld.
  
  Hy bloeit voor 't bijlstael onbezweken,
  Zoo dikwijls aen zijn voet gesteld.
  Nog stappen onze Rederykers,
  By vreemde spraek geene overwykers,
  Tot vreugde van der Vadren asch;
  Nog houden zy 't blazoen in waerde,
  Dat hunnen Vadren wellust baerde,
  En 't wapenbord der vryheid was.
  
  Een Korsikaen, die uit de Kolken
  Des afgronds, als een Demon, rees,
  Moog' trappen op den nek der volken,
  Die hy, met eenen wenk verwees;
  Hy moge, als Alba, dol te moede,
  De Tael doen bukken voor de roede
  Waervoor een halve wareld beeft;
  De dwingeland zal nedervallen;
  En, by dien plof, het danklied schallen,
  Waer 's Rederijkers ziel in leeftIV. z. De Slag van Waterloo, Tooneelspel door Wyllie. Zie Nederduitsch Letterkundig Jaerboekjen, 1838..
  
  't Tooneel herschenkt aen 't Land de Helden,
  Dien Waterloo een rustbed gaf;
  Wier boezems voor de Vryheid zwelden,
  Herstygen glansrijk uit het graf.
  't Was Wyllie, die toen Belgie treurde
  Hen aen des aerdrijks schoot ontscheurde,
  Die brekers van den slavenband;
  En ieder zwoer, op dwang verbolgen,
  Den moed dier mannen na te volgen,
  Gesneuveld voor het Vaderland.
  
  Tot ons moet Artevelde spreken
  In de eigen tael, waerin hy sprak,
  En Frankrijk buige, in 't stof bezweken,
  Wier schepter hy, als glas, verbrak.
  Voor ons moet Belgies Keizer Karel
  Herblinken, als ontschatbre parel,
  Door geenen tijdroest ooit vernield;
  
  Voor ons zy 't heir der Vlaemsche dapperen,
  Dat Leeuw-en Kruisvaen grootsch deed wapperen
  Door 's Kunstnaers woord op nieuw bezield!
  
  De waerheid leve in die tafreelen,
  Daer Vaderlandsche zucht in spreekt.
  Zou ons der Vadren eer niet streelen,
  Die door de nacht der eeuwen breekt?
  Verga de zwaerverstompte bastert
  Die Belgies Heldengrootheid lastert,
  Waer zy hem onder de oogen treedt;
  En die den schennersklauw durft wagen
  Aen tael en zeên der oude dagen,
  Op Dichterswieken uitgebreed!
  
  ô, Wie geen zoete tranendroppen
  By 't Vaderlandsche schouwspel stort;
  Wie niet de borst voelt sneller kloppen,
  Met schrik of medely' omgord,
  Die is geen mensch: geen vreugd of smarte
  Bestormt, verhoogt zijn kleien harte,
  Dat 's Hemels zoetste gunst ontbeert.
  Hy ziet de wareld worstlen, juichen,
  Den knie zal hy niet, biddend', buigen
  Voor die den Volken lot beheert.
  
  Wat Vrouw bestijgt daer Doornijks wallen,
  En vlamt die horde Spanjaerts toe,
  En zwaeit, heldhaftig uitgevallen,
  Hun 't wraekstael tegen, als Gods roê?
  Een sterke vrouw van Belgies beemden,
  Wier naem den glans verdooft van vreemden;
  Ja, Vrouw in liefde man in moed.
  Het is Lalaing! - Kunt gy ze aenschouwen,
  ô Onverfranschte, Vlaemsche Vrouwen,
  En bruischt in u niet Belgies bloedIV. z. Marie Lalaing, door Nomz.?
  
  Thesauro, hoe! durft gy niet blozen,
  Die de Onschuld door uw blik ontzet,
  En op haer frissche wang de roozen
  
  Wilt slensen, door uw kas besmet?
  Beef: de eeuwge straf genaekt!.... Vermetel
  Verheft ge u tegen d'Opperzetel:
  Uw gade, uw offer! daegt u daer!
  ô Heilig Kunsttafreel! het strengelt
  My aen de deugd, die ons verengelt,
  En 'k vloek dien dartelen barbaerIV. z. De Graef Thesauro, of het rechtsgeding, Drama, door de Jaegher. Zie 't beroepen Jaerboekjen, zelfden jaergang..
  
  Genaekt, ô Nederlandsche schoonen!
  Zie, hoe Matzijs het kunstpenceel
  Durft voeren; meer dan lauwerkroonen,
  Een liefste wil hy tot zijn loon.
  De hommelby leeft reeds voor de oogen;
  En Floris-zelf staert opgetogen,
  En schenkt zijn frische, blonde spruit
  Aen d'eedlen smit. - ‘Dat die my minne
  Zoo kloek een meesterstuk verzinne!
  Wat doet de Liefde niet!’ roept uitIV. z. Quinten Matzys, of wat doet de liefde niet, blyspel door Willems..
  
  Genaek, ô Nederlandsche Gade!
  Dringt door tot in die kerkernacht.
  Twee krygers.... Wat koomt hun te stade?
  Het doodsuer slaet: de vuerbus wacht.
  Maer zie de Dienaer des Alhoogen
  Treedt toe: de Krijgsraed werd bedrogen.
  Gy zijt het, Hermans teedre gâ,
  Die u in vyandskleeding doschte,
  Op dat gy met hem sterft!... Verloste,
  Juich! - Beiden schokt het woord: GenaIV. z. Catharina Herman, binnen Ostende, door Jacob Vereul.!
  
  ô Gy, gelukkigen der aerde!
  Voor wie natuer en schreit en lonkt,
  Voor wie geen lente vruchtloos baerde,
  Geen zon of starre vruchtloos vonkt,
  U zal de grootsche Schouwburg treffen;
  U zal hy brein en ziel verheffen,
  En schenken 't allerreinst genot.
  Voor u de les der vroegere eeuwen;
  
  Voor a tot wie 's Lands graven schreeuwen:
  Bemin uw Land, uw Vorst, uw God!
  
  Niet koel zult gy den Held zien gloren,
  Die uit der vadren tombe rijst;
  En op den slag der gulde sporen
  U met verheven vinger wijst.
  Gy vloekt met hem op Frankrijks snoodheid,
  En, deelgenoot dier Vlaemsche grootheid,
  Verheft ge u mede boven de aerd'.
  Ja, Vryheidszucht kookt u door de aderen,
  En, echte Belg, wordt gy uw Vaderen,
  Wordt gy die halve Goden waerd.
  
  Zoo staerde, by ontrolden stander,
  Met vlammend oog, met fiere borst,
  Op 't trotsche beeld van Alexander
  De Held, die Rome boeien dorst.
  Dit beeld waervoor hy, siddrend', knielde,
  Dat hem met forscher tocht bezielde,
  Sprak tot hem een orakeltael,
  Die hem de zege in 't oor deed ruischen;
  En, welk een macht zou tegenbruischen:
  ‘Buk, Aerde (riep hy)! voor mijn stael!’