text: No. 7.
  
  Uittreksel uit het werk van friedrich bucholz,
  in Duitschland, in het jaar 1813, onder den
  volgenden titel, uitgegeven:
  Merkwurdige Urkunden die abdankung des Ko-
  nigs von Holland betreffend, mit einer geschicht-
  lichen einleitung von friedrich bucholz.
  dat is:
  
  Merkwaardige Gedenkstukken wegens den troons-afstand des Konings van Holland, met eene geschiedkundige inleiding.
  
  od ewijk napoleon nam de kroon van Holland aan, minder uit zucht tot regeren dan wel om aan
  
  zijne broeder te gehoorzamen. Van den eersten oogenblik af aan, dat hij in Holland kwam, won de jonge koning aller harten, daar bij verklaarde, dat hij te vrede zoude geweest zijn met den rang van Fransch Prins en connetable.
  Hij bezat geene groote hoedanigheden noch eenen bestendigen vasten wil, maar hij had een juist oordeel. Hij kwam in dit geval verwonderlijk wel overeen met eene natie, die in zedelijke hoedanigheden zoo veel met hem gemeens had.
  Hij hield altijd volkomen in het oog, dat hij niet de overheerscher, maar de koning der Hollanders was. Het scheen hem middagklaar te zijn, dat het erfelijk koningschap pligten deed geboren worden, die niet dan met eene waarachtige liefde voor zijne onderdanen vervuld konden worden, en hunne tevredenheid met hun lot was zijne belooning. Deze tevredenheid is te meer verwonderlijk, wanneer men den natuurlijken afkeer der Hollanders tegen het koningschap in acht neemt, doch de roep der menschelijke regering des Konings van Holland verbreidde zich zelfs in vreemde landen, en onder de vijanden van Frankrijk was er welligt niet een eenige die tevens de vijand van lodewijk was......................
  De Voorzitter van den Staatsraad was de tolk der natie, toen hij bij de terugkomst des Konings, van Parijs, in 1810, tot hem zeide: ‘Uwe terugkomst, Sire! was de eerste en de laatste onzer wenschen, deze terugkomst kan uwe onderdanen alleen
  
  troosten wegens het verledene. Moge Uwe Majesteit haar volk eenmaal gelukkig zien!’
  Een Koning, aan welken men zulke wenschen zegt, is ontegenzeggelijk een goed Koning, niemand verdiende de algemeene belangstelling meer dan lodewijk; want niemand had voor de natie zoo veel zelfsverloochening en zoo veel wezenlijke liefde voor zijn volk betoond. Lodewijk heeft uit de schipbreuk, die hij met grootheid van ziel heeft doorgestaan, het beste gered, dat een Koning redden kan, namelijk de getuigenis van een goed geweten en den naam van een' eerlijken man.
  Wanneer hij het noodig had om geregtvaardigd te worden, zoude hij deze regtvaardiging genoegzaam vinden in de stukken, die het Zweedsch Gouvernement heeft doen ruchtbaar maken, betreffende deszelfs betrekkingen met het Fransch Gouvernement sedert 1810.........
  Hij heeft zich voor altijd de achting der braven verworven.
  
  
  Uittreksel van een in het Hoogduitsch, te
  Berlijn uitgegeven, Tijdschrift, in 1812, door kotzebue.
  Lodewijk van Holland wendde alles aan om de vriend en de beschermer van zijn volk te worden. Hij trachtte Hollander te worden. Toen dezelfde magt, die hem op den troon geplaatst had, hem noodzaakte om afstand van denzelven te doen, voerde hij in zijne eenzaamheid de liefde van zijn volk en de achting van Europa met zich.
  
  Uittreksel van een Hoogduitsch werk, in den jare 1814 te Petersburg, door peters hammer uitgegeven en geïntituleerd: napoleon, zoo als hij leeft en handelt, enz. II Deel, bladz. 193 en volgenden.
  
  De nieuwe Koning van Holland was goed en eerlijk, hij nam het welzijn zijner onderdanen ter harte en wilde hen verdedigen...............
  De aanspraak, wekle hij, op den dag toen hij zijne plegtige intrede in den Haag deed, heeft gedaan, was de getrouwelijke uitdrukking zijner gevoelens.........
  Hij regeerde overeenkomstig de grondbeginselen, die hij had erkend, en hij verwierf de achting en de liefde zjjner onderdanen.