text: Op het XCVIIste Zinnebeeld.
  
  Deez' Wolf, door 't aas verlokt, bevind
  Het ligt om in deez' Put te zinken:
  Maar 't klimmen is hem, hoe gezwind
  Hy is, verboôn: hy moet verdrinken.
  ô Schets van hun die in den poel
  Van gruwelen gemak'lyk daalen
  Doch door het ydele gewoel
  En dert'le lust zo verr' verdwaalen
  In dieptens van den tweeden dood,
  Dat zy onmoog'lyk konnen ryzen
  Door waar berouw, om in dien nood
  Hunn' pligt van herten te bewyzen
  Aan God, die in de hoogte woont!
  Men leere dan de zonde haaten
  Die ons steeds naar beneden troont,
  En op de Godsvrucht zich verlaaten;
  Die hier de ziel, hoewel met pyn,
  De kruisberg opvoert, om te rusten
  In d' onvergangb'ren zonneschyn,
  Van onverwelkelyke lusten.
  Wie hier zyn Paradys verkiest,
  't Is recht dat hy 't hierna verliest.