text: Zang: Spgniolette reformé.
  
  
  I.
  MYnen geest voel ick my dringen
  Tot een
  
  
  vrolijck Liedt. 
  Vrolijk mag de mensch wel zingen,
  Als't in God geschied.
  Hoe kan hy vreugd' bedecken
  Die na lang zoecken vind?
  't Moet al na vreugde strecken,
  Als 't hert heeft dat'et mint.
  2. 't Is vermakelijk te spreken
  Van zijn droeffenis,
  Als, bedroeftheydts stof geweken,
  Vreugd' in plaetze is.
  De mensch, dien, t'wijl hy wandert,
  Het dool-padt valt heel zuur,
  Gedenckt, als 't na verandert,
  Met vreugd zijn avontuur.
  3. Langh had ick vergeefs geloopen
  In mijn onverstandt;
  'k Hoopten daer niet was te hoopen;
  'k Zocht daer ick niet vandt:
  Op snood' en aerdsche dingen
  Had ick mijn hert gezet;
  Door lust tot vryheydt, gingen
  De zinnen recht na 't net.
  4. Moest ick het beminde derven;
  't Hert en had geen rust:
  
  Kond' ick het somtijdts verwerven;
  't Stopten geenen lust.
  't Verstandt, dat ramp zou' schutten,
  En wist niet hoe het zou':
  Het hert, dat heyl wou'nutten,
  En wist niet wat het wou'.
  5. Mijn gedachten liet ick weyden,
  Weyden, wijdt en breydt:
  't Een dingh was van 't aer verscheyden,
  Doch t'saem ydelheydt.
  'k Zocht waer ick zoecken konde,
  Doch op een dool-kompas:
  'tWordt niet op Aerdt gevonden
  Dat nooyt op Aerdt en was.
  6. Godt, die goet is, liet de stralen
  Van zijn Heyligh Woordt
  Op mijn hert van verre dalen;
  't Licht sloegh ylinghs voort;
  't Hert, uyt den stof geheven,
  Zagh (doch door schemeringh)
  Een wegh die na een leven
  Dat beter was, toe-toegingh.
  7. 't Goet was schoon dat zich vertoonden;
  En, hoe 't naerder quam,
  Hoe 't in d'oogen noch meer schoonden
  En 't hert tot zich nam;
  De Liefd' begon t'ontvuncken;
  Door lust van 't Heyl hier naer,
  Liet zich het hert beduncken
  Geen wegh en was te zwaer: