text: Stem: De lustelijcke Mey is nu den tijd
  
  
  
  
  
  
  
  
  NA 't principael van 't Nazareensche hout,
  Siet hier eens twee Copien// twee Copien,
  Verheven in het Kerckelijcke woud,
  Door't bloedighe belijen// belijen.
  Van twee Apost'len wijd beroemt,
  't Is nood'loos dat m'haer namen noemt,
  D'alderminste kunnen weten
  Hoe sy beyde zijn geheten// zijn geheten.
  
  Het zijn toch Vaders van de Christen Kerck,
  Die van de eerste stonden// eerste stonden,
  Het onbeweeght gebouw met woord en werck
  Ons hebben helpen gronden// gronden,
  
  Zoolangh tot dat m'hen alle bey
  Op desen eersten dagh van Mey,
  Door den dienst van Satans knechten,
  Gode tot een Mey de'en rechten// Mey de'en rechten.
  
  Doch elck een sonderlingh van plaets, en jaer,
  Want soo ons d'oude boecken// d'oude boecken
  Oorkonden, is Philippus voor't Autaer
  Sijns Meesters inde hoecken// hoecken
  Van Phrygia, t'Herapolis,
  't Welck nu van naem Aleppo is,
  Met een sonderlingh verlangen
  Godes, aen een Cruys ghehangen// Cruys ghehangen.
  
  Den tweeden is Iacobus, die den naem
  Droegh van des Heeren broeder// Heeren broeder,
  Om dat hy was (soo 'k met goe reden raem)
  Een Neef van Christus Moeder// Moeder,
  Een man die van sijn eerste jeughd
  Gepleeght hadd' alderhande deughd,
  Soo dat hy noyt vleesch en smaeckte,
  Wijn en dronck, noch oly raeckte// raeckte.
  
  Hy schoor hem noyt, hy hadde noyt gesweet
  In stoven, of in baden// of in baden,
  In linden gingh hy daghelijcks ghekleedt,
  En was in Goods genade// nade,
  Het was by nacht, het was by daegh,
  Altijd te bidden soo gestaegh,
  Dat sijn knien (soo s'ons verklaren)
  Harder als kamelen waren// melen waren.
  
  Mids dese deughden, stondt hem toe alleen
  Oock selver by de Joden// by de Joden,
  Het heylighste des Tempels te betreen,
  't Welck d'and'ren was verboden// boden,
  Doch sagh daer naer tot meerder eer
  Met d'eersten, sijn verresen Heer,
  Doen hy hem, om bly te maken,
  
  Gaf't verloof de brood te smake// brood te smake.
  
  O met wat groote vreugd sagh hy de le'en
  Sijns meesters weer verresen,
  Die hy gesien had noch soo korts gele'en
  In sulcken droeven wesen;
  Maer als den Heer nu t'sijnder pas
  Ten Hemel opgevaren was,
  Bleef hy, om in goe manieren
  't Volck van Salem te bestieren// te bestieren.
  
  't Was Petrus die door d'algemeyne last
  Van Christus hand gekreghen
  Hem d'eerste Stoel van Salem had gepast.
  End' als hy nu den seghen
  Van't Chrisdom had vermeert aldaer
  Den tijd van een-en-dertigh jaer,
  Heeft hy met een groot verlangen
  't Loon van sijnen dienst ontfanghen// dienst ontfanghen.
  
  Hy was nu ses-en-negentich jaer oud,
  Wanneer de boose Joden
  Hem proefden als een uytgelesen Goud,
  Ja dreyghden oock te dooden,
  't En waer hy met een volle krop
  Van 's Tempels alderhooghsten top
  IESUM Godes Soon versaeckte,
  En sijn ware leeringh laeckte// leeringh laeckte.
  
  Maer te vergeefs, den onverwonnen held
  Prees van om hoogh sijn Meester;
  Men sagh hem daer recht als een Mey gesteldt,
  Van d'aldergroenste Heester,
  Ter eer' en liefde van sijn Heer,
  Daer over m'hem van boven neer
  (Om het leven te doen laten)
  Smackte op de diepe straten// diepe straten.
  
  S'en weten niet, o Heer, wat dat sy doen;
  Dus wilt het hen vergheven;
  Riep d' uden man, in Gode even groen,
  
  Tot dat hem wiert gedreven
  Met wreedheyt tusschen hals en neck
  Een kneppel van een volders steck;
  Soo dat hy sijn ziel te pande
  Daed'lijck gaf in Godes hande// Godes handen.
  
  Philippe en Iacobe Heyligh paer
  Verkrijght ons toch mids desen
  Dat wy na het maecksel van het soetste jaer
  Gestaegh oock mogen wesen
  Van ziel; op dat de groene Mey
  Uyt ons te geender tijt en schey,
  Maer eens sien met u te gader
  't Schoon ghesight van God den Vader// Godt den Vader.