text: X I.
  Hinc fasces & secures, quae majoribus magistratibus à lictoribus praeferebantur. quae insignia imprudenter usurpata quidam statuunt, cum eorum adspectus non nisi terrorem multitudini inferre, & invidiam magistratibus conciliare potuerit. Nobis tamen illa, licet poenas tantum minitantia, probantur. Nec enim nisi facinorosos terruêre. Inde quoque, phalerae, hastae purae, coronae, aliaque praemia, quibus eximia quaeque militaris virtus ornabatur. Quae cum ex viliori plerumque & nullius pretii materia, ut quercus foliis, aliisque ejusmodi quisquiliis constarent, sunt qui ea ut ridicula, vana, & aut aestimandis magnis virtutibus, aut eliciendis, nequaquam sufficientia reprehendunt. Nobis nihilominus ea verè magnifica, & ex illius justitiae, quae in distributione praemiorum versatur, praescripto, illustribus meritis adaequata fuisse videntur. Habent enim praemia aliunde, quàm ex materia, dignationem. Denique ab iisdem Etruscis tum quoque accepta pompa, sive, ut in Romulo Plutarchus loquitur, ὄγκος triumphorum, quae ipsa ut non est illaudabilis, ita statuendum est imprudenter fecisse Romanos, qui militiae ipsos duces, post devictos hostes, tam superbo honore affecêre. Namque id principibus ac Reipub. planè intutum fuit. Quare & tandem Caesares eum morem optimo consilio mutavêre. Illud interim rectè, quod ob bellum civile confectum nunquam triumphus decerneretur. His ita feliciter gestis, Priscus insidiis liberorum Anci circumventus, & securi in ipsa regia percussus est; anno fermè imperii duodequadragesimo.