text: Stem: Ou luis tu soleil de mon ame?
  
  
  
  
  
  
  
  
  FEix Paus den derden van Romen,
  Na de dood verscheen de Maegd Tharsil,
  En sprack: Lieve nicht, 't is Godes wil
  Dat ghy eerst daegs sult t'onsent komen,
  Dus bereyd, met alle sorgen,
  Uw' siel, tegens den dagh van morgen.
  
  's Nachts daer aen, de Maget bevangen
  Met een koorts, bereyde haren geest,
  Om te reysen, recht als naer een feest
  Van Bruyloft, en van soete sangen.
  't Bleeck wel als sy wierd ontbonden,
  End' uyt riep met verblijden monde:
  
  Ruym baen, Ruym baen, IESUS mijn minne!
  Siet g'hem niet, met wat een lief gesigt?
  
  Wat een sleep wat een schoon-weerigh licht,
  Hy daer komt t'mijnder salen inne?
  En daer mee den geest gegeven
  Voer met hem na 't eeuwige leven.
  
  Veel gelucks Felix en Tharsille!
  Die nu, na een soo behouden reys,
  Hebt bekommen d'alder soetste peys.
  Krijgt ons gena van goeden wille,
  Op dat wy eens komen mede
  Ter haven van d'Hemelsche vrede.