text: Op de wijse vanden Samaritaen.
  Ghy kersten menschen hoort mijn bediet
  Het is waerachtich alsoo gheschiet
  Lucas heuet ons beschreuen
  Den rijcken man daer leckerlijck adt
  Ende den armen Lzaarus vergat
  Hy wert van Godt verdreuen, en verdreuen.
  Den armen Lazarus quam voor sijn door om God
  De Knechten hielen daer me haren spodt
  Hy en woudets niet ontbeeren
  Doen quamen die honden // wilt dit doorgronden
  Vander tafelen gheloopen in corter stonden
  En spleeten Lazarus sijn sweeren, en sijn sweeren
  
  Den armen Lazarus is ghestoruen die doot
  Van de Enghelen gheuoert in Abrahams schoot
  Hier bouen in dat eewich leuen
  Den rijcken vreck sterf in corter stont
  Hy wert begrauen inder hellen gront
  Daer niet en is dan suchten ende beuen, ende beuen
  Maer daer hy lach in tormenten groot
  En hy Lazarus sach sitten in Abrahams schoot
  In deewich leuen, hy riep om hulpe
  Hy bat dat hy mocht comen naer der hellen gront
  En een druppel waters brengen in sijnen mont
  Om den brant sijns herten te stulpen, ia te stulpen
  Maer als ons de schriftuere bediet
  Het en mocht hem ghebueren niet
  Hy riep voorts wt der helscher wallen
  Laet hem dan tot mijns vaders huys keeren
  Om mijn vijf broeders beter te leeren
  Dat sy in dees pijn niet en valen, niet en vallen.
  Abraham sprack hoort dit bediet
  Sy hebben Moyses en die Propheten, siet
  Men mach Godts woorden niet verdoouen
  Al waert dat daer iemandt vander doot verrees
  En diet hun altemael bewees
  Sy en soudent niet gheloouen, niet gheloouen.
  Prince als ghy sult singhen dit Liedt
  Siet dat v alsulcx niet en gheschiet
  Wacht slempen en dempen hooueerdich gaen
  Tot den armen niet onghenadich werdt
  Oft anders so sluyt v Godt sijn hert
  Sonder v in ghenade te ontfaen, te ontfaen