text: Toon: Asteuri sei tanto gratiosa.
  
  DEn Hemel wil getuygen,
  De lichte Maan met al haar gulde sterren,
  Hoe wy ons herte buygen
  Voor 't licht dat staag ons sinnen kan verwarren,
  Wij roepen al, met bly geschal, de Mey is ons verschenen,
  Die ons uyt minne, dees groote Coninginne
  
  
  
  
  
  Komt verleenen.
  Hoe kan het landt en d' aarde
  Met kruyt, met wijn, met loof, of bloemen kroonen,
  Ten waar haar dees alwaerde
  Met nieuwe krachten stralen quam verschoonen:
  Dit aangesicht, geeft glans en licht, aan Phebus gulde oogen,
  Ons goedertieren, Goddinne die wy vieren
  Naar vermogen.
  Maar was 't haar wel behagen,
  Den strangen winter ende koude regen
  Van al ons droeve dagen
  Verdweenen en verlichten door haar zegen,
  Wanneer zy lacht, ter middernacht, begint de Zon te schijnen,
  De bange herten en denken noch aan smerten
  
  Noch aan pijnen.
  De vlugge vogels quelen
  Wanneer sy veld of wegen gaan betreden:
  De sachte winden spelen,
  Het woudt verciert thien-duyzent dertelheden,
  De weyden 't vee, de dulle Zee, de visschen in de stromen
  Vernieuwen 't leven, het acht haar aleven
  Wel komen.
  Dees Mey zal altijdt duuren,
  Hooghdragend' volk komt, offert uw gedachten,
  Hier schijnen jaren uuren,
  Hier hebt gy niet als somer te verwachten,
  Dees vlechten blont, dees morgen-stont, dees lipkens root als roosen,
  Dit zijn de kaken, die altoos Lenten maken
  Met haar bloozen.