text: Toon: Nova.
  
  
  
  
  GEen wonder is 't, vertwijffelende geest,
  
  
  
  
  Dat ghy dus lang zijt ongerust geweest.
  Een varsche wond; 
  Maar zonder medicijn:
  Een nieuwe gloedt, 
  Niet bitter noch niet zoet,
  Was d'oorzaak van mijn pijn.
  2. Daar speelde my wat wonders door het hart:
  't En was geen vreugd, veel minder was het smart! 
  't Was bitter zoet
  En aangenaam verdriet;
  't Was hier, 't was daar,
  Mijn hart dat sloeg 'er naar;
  Maar, ach! 't en ried het niet. 
  
  3. Toen dacht ik weder in mijn jonge zin:
  Zou dit wel zijn een voor-boo van de min?
  Neen, dacht ik weer, 
  Daar zijt ghy van het spoor,
  Verdwaalde zin:
  Want pijltjes van de min
  Daar zijt ghy scheutvry voor.
  4. Ja, scheutvry; ach! of ik de waarheid sprak!
  De pijl my wis dan dus in 't hart niet stak.
  Maar stil, mijn ziel, 
  Het tooverend geweld
  Dat in het gitt
  Van Thirssis oogen zit,
  Dat heeft my neer-gevelt.
  5. Zoo haast mijn oog die lieve Engel zach,
  Zoo streek mijn hart straks voor de min de vlach:
  
  Daar stond het toen
  In lichter-laage gloed.
  't Was niet dan vier
  In hart, en long , en nier,
  In merrig en in bloed. 
  6. Tot dus lang was mijn liefde steeke-blind:
  Want ik had onbekende schat bemind.
  Maar tzedert dat
  Mijn oog op Thirssis viel,
  Zo blies de min
  Straks mijn gedachten in:
  Mirtillo, 't is u ziel.
  7. Ik riep: 't is lang, 't is lang genoeg gemaalt,
  Gedoolt, gesuft, gemijmert en gedwaalt;
  Hier is uw rust;
  Gaa heen Mirtil, en slijt
  
  Nu op de klip
  Van Thirssis roozen-lip
  Al uw stantvastigheid.
  8. Misschien, of noch de kracht van uw gebeen,
  Mirtil en Thirssis hartje smolt in een,
  En dat uw traantjes,
  Vol van vuur en smart,
  Vermurwen deen
  De klippen en het steen
  Van haar bevrooze hart.
  UIT.