text: Stem: Piacer gioia é diletto, pag. 504. 
  
  DE Premonstreytschen Vader,
  Die Antwerpen, d'oude baen,
  Van Wilbrordus eerst ontfaen,
  Met hand en mond te gader,
  Weder heeft van nieus geleert;
  Als s'haer ganslijck was verkeert,
  Werd heen te recht ge-eert.
  Beroept dan met getal
  Musijck, van over al.
  Singht, orghelt, blaest en snaert,
  Want den Heyligh is 't wel waerd.
  
  Norbertus was geboren
  Binnen Santen, Cleefsche Stad.
  Maer, helaes! van 't rechte pad
  Des heyls, by na verloren;
  Door een leven rou en grof,
  In des Roomschen Keysers Hof.
  Maer God zy eer, en lof,
  Die hem dee segghen, schier
  Op Sinte Paulus manier,
  Door een gelijcke roe:
  Heer! wat wildy dat ick doe?
  
  Laet uw' pompeuse draghten,
  Met bekeeringh uws gemoeds;
  Gaet wollen en barrevoets.
  Kleed u met scharpe vachten.
  End' het voordere bescheyd
  Wachtvan my te Premonstreyt.
  Mijn God bereydt, bereydt
  
  Is t'uwen dienst mijn hart!
  Het zy tot deughd, of smart
  Te dulden, of te doen:
  Om mijn snoodheyd te vergoen.
  
  
  Gaet, gaet ter goeder uren!
  Augustijn geeft u den eed;
  En de Maegd het witte kleed.
  Des sal uw' Oorde duren
  Als een boomgaerd, die de hand
  Godes selver heeft gheplant.
  Let slechts tot vaster stand,
  Op't Kerckelijck cieraet,
  Der armen caritaet,
  End' op't Kapittel; want
  Sonder dese boudt m'op sand.
  
  Man Gods! laet Premonstraten
  Weynigh tijds, en wilt u spoen
  Aen de Scheld, wat deughs te doen.
  Antwerpen dreygt te laten,
  Door Tanclinus loose praet,
  Wilibrordus heyligh zaed.
  Komt dan haer nood te baet.
  Komt, komt, sy lijdt geweld;
  Haer schapen zijn gestelt
  Ten rove sonder hoe,
  Sonder harder, sonder roe.
  
  Tanclinus d'argsten Ketter
  Die noch oyt den aerdboom droegh,
  Steldt sich daer, na 't wel gevoegh
  Des duyvels, een verpletter
  Van Autaer, van Sacrament,
  En van wes 't geloof erkendt.
  De kuysheyd werd geschendt
  In't middel vande Kerck.
  Ja, als een deughsaem werck,
  Onteerdt het Bruylofs-bed,
  Door sijn nieu-gepreeckte wet.
  
  
  
  Men cierde en men koockte;
  De by-een-komst', dagh aen dagh,
  Was in't middel van't ghelagh.
  Men at, men dronck, men smoockte,
  Ceres, Venus, en de Fles
  Was de Klock van 't nieuwe les.
  De rest deed't scharpe Mes.
  Daer mee hy gingh bewaerdt,
  Versekert met een staert,
  Tot meerder hooghmoed, van
  Meer als drie mael duysend man.
  
  Maer recht gelijck de nevel,
  's Morgens, uyt de dicke lucht,
  Voor het licht der Sonnen vlucht:
  Soo saghmen 't vallend evel,
  Van het Kettersche geweld,
  Wijcken voor den vromen held.
  Juygt u dan diepe Scheld
  Met uw' begraefde strand.
  Maer danckt naest Godes hand
  Norbertus witte ziel,
  Met de bystand van Michiel.
  
  En ghy oock waerden Pater,
  Die van hart en monde sterck,
  Hebt volwrocht dit groote werck.
  Verblijdt u in het water
  Van uw' reyn-gemaeckte vloed,
  Met de winst van 't hooghste goed.
  Maer neemt den Bisschops-hoed
  Van Maegdenburch, te pand,
  Des Hemels, op de hand.
  Van waer gvhy onse schuld
  Door gebeen versoenen sult.
  
  Maer of ons weer op rijsen
  Moght een anderen Tanclijn,
  Soo wilt ons beschermer zijn.
  Want, na de stonden wijsen,
  
  Dreygt ons weer uyt d'eyge streeck
  Een ghelijcke Winter-beeck.
  God weer ons, 't geen ick spreeck,
  Door sijn voorsichtigheyd.
  Dan of't door ydelheyd
  Des tijds, eens moght geschien,
  Laet het u gebed verdien.