text: III. 
  
  1Doe wel aen my, en maeck my ’slevens wis, 17
  My, my, die snack om na uw’ woordt te leven;
  My, wiens gemoedt aen u verknechtet is,
  En, wille-loos, sich u heeft overgeven.
  Bestrael mijn ziel, dat in mijn teer verstandt 18
  Vws wets geheym doorluchtigh sta geschreven.
  
  2Op Aerdt (helaes!) daer heb ick staet noch standt 19
  Die seker is, daer heb ick lot noch erve,
  Daer heb ick huys noch eygen-blijvigh landt:
  Doch ben vernoeght als ick maer Een verwerve. 
  Wat is dat Een? Dat ick uw’ Wet en Woordt
  (Getuyg’ uws wils) te geener tijdt en derve.
  
  3Mijn ziel, vol lust, vindt rust aen geenen oordt, 20
  Maer steent en quijnt door moedeloos verlangen
  Na ’trecht verstant uws wets. Help ghy my voort:
  Ghy, die u handt ter wraeck sich laet verstrangen 21
  En giet u vloeck op die uw’ woordt niet acht
  Maer ’t trots gemoedt aen ydelheydt laet hangen.
  
  4Weer smaet en hoon van my, die vurigh tracht’ 22
  Vws wils begeert gedurigh na te streven;
  Die spot en spijt van kleyn en groot verwacht’, 23
  Om dat uw’ Wet van my steedts wort verheven.
  Hier tusschen blijft mijn yver noch in macht,
  En ick uw’ Wet, als Roer en Raedt, aen-kleven. 24