text: Stem: Schoonste Nymphe van het woud.
  
  OSwald! die van uw' gebeent,
  D' eer verleent
  Hebt aen onse Neder-landen:
  Voeght uw' aengenaem gebed,
  Al te met
  Voor ons, by uw' lieve panden.
  
  U is toch van God, te hans,
  Rijcker krans
  
  Op het saligh hoofd gegeven:
  Als wel was de Konincks-kroon
  Vanden Throon,
  Die ghy droeght in 't aerdsche leven.
  
  Beda schrijft, en 't is oprecht:
  Dat Goods knecht
  Na veel loffelijcke daden,
  Door een Konincklijcke dood,
  Tot de schoot
  Is gekomen van genaden.
  
  Als hy over Tafel sat,
  En vergat
  Hy den hongher niet der armen.
  Ja, soo 't scheen, sijn gansche vreughd,
  Was de deughd
  Van sich over hen t'ontfarmen.
  
  Dat noch nu noch nimmermeer,
  Koninck Heer,
  Een soo milden hand verdroge.
  Maer van God gebenedijd
  T'alder tijd
  Blijf, om d'armen mee te dooghen.
  
  Dus soo riep den Bisschop, doen
  Hy ter noen,
  By den Koningh was geseten:
  En hem schier 't geheel gelagh,
  Stieren sagh
  Aen den armen om te eten.
  
  's Bisschops woord en gingh niet mis.
  Neen 't ghewis:
  't Was aen d'errem wel te mercken,
  Die te Bedaes tijden, gansch;
  Ja te hans
  Noch bewaert word inder Kercken.
  
  Datmen dan op huyden vry,
  Danckbaer zy,
  Gode d'alderhooghsten Vader.
  
  Die Oswaldum heeft geloont,
  En ghekroont,
  Met sijn Zoon en Geest te gader.