text: Stem: Als 't begint
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  LAtijn, en Grieck! en die noch verder
  Zijt onder't Nazareens verbond,
  Zingt vanden Bisantijnschen Harder
  D'onsterffelijcken Guldemond,
  En dat met des te soeter toon, Met des te soeter toon,
  Soo hy van leken en van klercken,
  Heeft op der aerden minder loon, Minder loon, Minder loon
  Ontfangen voor sijn groote wercken.
  Ontfangen voor sijn groote wercken.
  
  Den man in't spreken seer hervaren,
  Door konst, end'inborst, soomen seydt,
  Hadt tot sijn twee-en-twintigh jaren
  Te Hoof als Advocaet gepleydt:
  Wanneer hem Gods verburge hand, Hem Gods verburge hand,
  Om hem met alderhande tuchten
  Te rijcken, naer het woeste land, Woeste land, Woeste land
  Van Palestynen dede vluchten.
  Van Palestynen dede vluchten.
  
  Doch niet om daer, als in't verholen,
  Te dempen een soo klaren licht;
  Maer om van daer, als uyter scholen,
  Hem weer te brengen in't gesigt.
  Hoe vreemt sagh op het twistig Hof, Sagh op het twistig Hof,
  Wanneer 't den Priester hoorde preken.
  Van hoogher stoel, en meerder lof, Meerder lof, Meerder lof,
  
  Dan hy voor't raedhuys plagh te spreken.
  Dan hy voor't raedhuys plagh te spreken.
  
  Maer die soo langh in't bossich heester
  Gheschoolen hadde, vraegdy waer
  Hy school gegaen, en welcken meester
  Hem had geleerdt van Gods Autaer,
  Den hoogen dienst, en't heylig woord! gen dienst en't heyligh woord!
  Het was die Christus, om te tolcken
  Sijn naem, alomme Zuyd' en Noord; Zuyd' en Noord, Zuyd' en Noord,
  Had uytverkoren voor de volcken.
  Had uytverkoren voor de volcken.
  
  Een groot Doctoor! o geen bequamer!
  't Was desen, soomen dickwils sagh,
  Die hem, ter wijl hy in sijn kamer
  Studeerde, te dicteren plagh.
  Des hy soo wenschte sijn gebeent, Soo wenschte sijn gebeent
  t' Omhelsen weer. maer desen segen,
  Die hem hier noyt en wierd verleent, Wierd verleent, Wierd 	verleendt,
  Heeft hy eerst na sijn dood verkreghen.
  Heeft hy eerst na sijn dood verkreghen.
  
  Ziet toe, siet toe, Antiocheenen,
  Den Man wordt al te wijd beroemt,
  Den eernaem springt u voor de scheenen,
  daer ghy sijn mond mee hebt genoemt.
  G'hebt twalef jaer ('t was volle langh) lef jaer ('t was volle langh)
  Genooten 't honigh sijnder talen:
  Nu doet den Keyser met bedwangh, Met bedwangh, Met bedwangh,
  Hem tot de zetel, u onthalen.
  Hem tot de zetel, u onthalen.
  
  Arcadi! zijt gh'oock wel beraden?
  Bedenckt u wel, eer g'hem ontbiedt.
  
  Want desen man op geen gewaden
  Van Princen oft Princessen siet.
  Maer recht gelijck het scharpe sout, Gelijck het scharpe sout,
  Het gaef bewaerdt, end' inde wonden
  Bijt, soo sal ooc dit mondig goud, Mondig goud, Mondig goud,
  De deugd bewaren der ghesonden.
  De deugd bewaren der ghesonden.
  
  Dan daer hy weerom yet te vinden
  Zal komen krancks, sal komen rots,
  Hoe grooten Vorst, hoe goede vrienden,
  Wat hem oock leeds, wat hem oock spots
  Daerom gedreyght werdt, of ghedaen; Gedreygt werdt of gedaen,
  Hy sal sijn ampt al efter guyten,
  Met harde straf, of heus vermaen., Heus vermaen, Heus vermaen,
  Zoo langh daer yet valt uyt te bijten.
  Zoo langh daer yet valt uyt te bijten.
  
  Dit heeft hy u in d'eerste preecken
  Gewaerschouwt, die hy voor u dee.
  En't is nae datum wel gebleecken
  Aen u end' aen uw' huysvrouw mee.
  Maer sy deedt hem besuren ras. Deedt hem besuren ras.
  Den goeden Man most in sijn tijden,
  Daer in niet vrouwelijcks en was, lijcks en was, lijcks en was,
  Het swaerste van een vrouw-mensch lijden.
  Het swaerste van een vrouw-mensch lijden.
  
  Getuygh zy 't Steedjen van Cucumen,
  Daer toe de alder-wreedste vrouw,
  Hem uyt het Bisdom dede ruymen
  Als ballingh, met ghemeenen rouw
  Des volcks. Maer denckt eens wat al kroons
  Maer denckt eens wat al kroons
  
  Hy nu wel draegt in Godes seghen;
  Die wylen hier zoo weynig loons, weynig loons, weynig loons
  Voor soo veel arbeyds heeft ghekregen.
  Voor soo veel arbeyds heeft ghekregen.