text: VI. 
  
  1Koom, heyligh Godt, koom met gena’ te baet, 41
  Gelijck ghy u vrywilligh hebt verbonden
  In ’twoordt dat ons tot tusschen-tuyge staet.
  Op dat ick roem, en alle laster-monden 42
  Met waerheydt stop, en stuyt in haer verwijt,
  Terwijl mijn hoop’ sich op uw’ woort gaet gronden.
  
  2Vws waerheydts re’en neem doch te geener tijdt 43
  Van mijnen mondt. want door haer leeft mijn hope.
  ’tStaet vast by my (trots ongeval en nijdt) 44
  Soo lang, soo lang de oogen my staen open,
  De aerdt my draeght, mijn borst noch adem heeft,
  Aen uwe Wet mijns zielen lust te knoopen.
  
  3O! soete vreuchdt! waer in de ziele leeft, 45
  Wanneers’ haer selfs, door goet geweet, kan toonen
  Dats’ aen Godts Wet geheel sich overgeeft,
  En in haer diepst noyt vreemden lust laet woonen.
  Dies wast de moedt. soo dat ick, onverschrickt, 46
  Vw’ woordt verheff voor hooge Konings-throonen.
  
  4Met recht. want al waer waerheyts klaerheyt blickt,
  Is liefd’ en lust tot waerheydts klare leere: 47
  Daer liefde woont, wordt yver toe-geschickt
  Om waerheydts glans een yeder toe te keeren. 48
  Dies tong en tael daer heen gestadigh mickt
  Dat yeder mensch de waerheydt recht moght eeren.