text: Cap. I. Van de Havick, en van des selfs verscheyde ghedaenten.
  MEn acht dat de natuur van dese vogel stercker en edelmoedigher in de ghewesten der Noordsche Landen, dan in eenighe andere deelen des werelts is, voornamelijck om de strengheydt van de lucht, en van 't landt, en om d'overvloedt van wilde voghelen, die tot vast voedtsel best met sijn natuur over een komen. Want hy wordt met het bloedt, hart en borst deser voghelen gratighlijck ghevoedt, en krijght een groote stoutheydt en begeerte tot jaghen. Hy wordt oock somtijdts meer door een naturelijcke verwaentheydt, en wreedtheydt, dan door de noodt tot de roof aengheprickelt, en schept vermaeck daer in. Men vindt oock Havicken, die, de zyden met hun beck open bytende, alleenlijck 't hart verscheuren, en somtijdts oock de harssenen soecken, en d'andere deelen van 't lichaem weghwerpen. De ghenen, die sich bemoeyen om met Havicken te jaghen, gheven aen hen Kreeften t'eten; welcke spijs sy met wonderlijcke smaeck eten, en te gratiger naer 't ghevogelte
  
  vlieghen, om d'uytghesochte spijs met een danckbare roof te vergelden. Sy doen dit seer lichtelijck, om de gheswintheydt van hun vlieghen, daer in sy alle ghevogelte overtreffen. Sy hebben oock scherpe veeren, die sy, d'ouden wegh-werpende, jarelijcks nieuw krijghen. Dese voghel is van soodanigh een natuur, dat hy de voghel, die hy des avondts vanght, met de klaeuwen onder de borst houdt, om hem te verwarmen, en des uchtens mildelijck, sonder eenighe andere roof te hebben, los laet.