text: Verklaring.
  Alexander de Groote dweepte met den Ilias van Homeros; zijn naar roem dorstende geest verslond met wellust de heerlijke verzen, waarin de daden der oude Grieken bezongen werden. Steeds droeg hij een handschrift van dit Epos in een gouden doos bij zich en borg het des nachts onder zijn hoofdkussen. Maar 't meest trok Achilles hem aan, Achilles, de zoon van Peleus, koning van Aegina, en van de nimf Thetis, de dochter van den zeegod Nereus.
  Van daar dat Alexander, den grafheuvel bezoekende, waaronder het stof van Achilles rustte, in vervoering uitriep: ‘O gelukkig Jongeling, die het voorrecht geniet door den grootsten dichter bezongen te worden!’ Maar had hij toen geweten, dat hij zelf eenmaal het onderwerp zou worden van de studiën van Quintus Curtius, den Romein, die na 350 jaren zijn leven zou beschrijven, dan zou zijne ijdelheid hem er allicht toe gebracht hebben, het werk van Quintus, al was het proza, verre te verkiezen boven den Ilias.