text: Thesis I.
  INTererat nunc populi Romani, ut L. Tarquinius, Prisci nepos, rapto per scelus imperio, jugulum ipsum ac vitalia peteret adeo à Servio auctae libertatis; quo haec, post ejectos Reges, tanto major illustriorque exsurgeret. Superbi cognomen sua illi scelera & odium publicum fecêre. Ob insepultum cadaver soceri abjectum, ita dictum tradit Livius. Sed quanto gravius Latinus Pacatus in Panegyrico ad Theodosium Imperatorem? Arrogantiae quidem (inquit) ita majores nostros semper pertaesum est, ut graviorem semper putaverint servitute contemptum, ejusque impatientia sint coacti, post bellatores Tullos, Numasque sacrificos, & Romulos conditores, regnum usque ad nomen odisse. Denique ipsum Tarquinium execratione postrema hoc damnaverunt maledicto; & hominem libidine praecipitem, avaritia caecum, immanem crudelitate, furore vecordem vocaverunt Superbum, & putaverunt sufficere convitium. Unicum ergo Superbi vocabulum quovis flagitio contaminatum principem designat.