text: Het Liedeken gaet op de wijse: Duchten en suchten moet ick eylacy desolaet.
  VEnus Goddinne,
  Aenhoort mijn lamentacy // nv
  Die ick beminne,
  Die verlaet my eylacy // nv
  
  Haer aenschijn staet seer fel,
  Dus leef ick in ghequel.
  
  In groote benautheyt ben ick gheseten,
  Beten // van confoort waren mijn herte goet,
  Moet // verlies ick om haer sy macht wel weten,
  Versleten // houtse my in allen spoet,
  Vloet // der tranen beclaecht mijn ooghen vroet,
  Doet // die alderliefste mijn ontrouwe,
  Nouwe // en weet ick ter werelt eenen voet,
  Soet // daer ick wel connen gherusten souwe,
  Houwe // ick niet de schoone joffrouwe,
  Rouwe // ben ick van herten nijdts desen,
  Want sy isse die ick gheerne aenschouwe,
  Liever en mocht my ter werelt niet wesen.
  
  Mocht my ghebeuren,
  Van haer een minnelick ghesicht,
  Ick liet mijn treuren,
  Ick achte mijn lijden seer licht,
  Maer sy houdt haer van my,
  Dies ben ick selden bly.
  
  Hoe luttel peystse op tgheen dat my gheschiet,
  Pict // en achtse op mijn lijden menichwerven,
  Sterven // moet ick laetse my in dit verdriet,
  Want siet // my en moghen helpen gheen conserven
  Tderven // van haer doet my in lijden swerven,
  Erven // van bitterheyt moet ick verpachten,
  Twachten // na troost doet my alle vreucht verkerven
  Scherven // moet ic mijn vleesch by dagen en nachten,
  Crachten // der liefden doen my versmachten,
  Clachten // doe ick aen u Venus ghepresen,
  Mijn ootmoedighe begheerte wilt niet verachten,
  Liever en mocht my ter eerden niet wesen.
  
  So menichreyse,
  Dat ick aensie haer schoone jeucht,
  
  So overpeyse,
  Ick al ons minnelicke vreucht,
  Die wy eertijts met vlijt,
  Hadden menighen tijdt.
  
  Princesse Venus vertroost mijn hert beswaert,
  Baert // ghenae over my o vrouwe verheven,
  Geschreven // staet in mijn hert die bloeme vermaert
  Waert // datse haer tot my woude begheven,
  Leven // sou ick eewelick sonder sneven,
  Verdreven // waer van my alle melancolije,
  Blije // sou ick wesen  en vreucht aencleven,
  Beneven // my stelden ick alle fantasije,
  Tsy // sey ick alle klappaerts invije,
  Mije// en docht gheen meerder vreucht wtghelesen,
  Dus Venus vercrijcht my troost te tije,
  Liever en mocht my ter aerden niet wesen.
  
  O schoon Princersse,
  Doet uwen dienaer ghenae,
  Ghedenckt mijn persse,
  Die ick verdraghe vroech en spae
  Ick en soeck ghelt noch schat,
  Dan dat maechdelick vat.