text: Derde Chooren uyt.
  
  1 VVanneer 'tongheluck yemant dreyght,
  Terstont is hy bevreest, gheneyght
  Den moedt te gheven gantsch verloren.
  Ay blinde mensch! siedy noch niet,
  Dat uyt u schynende verdriet,
  V blijdschap dickvvils vverdt gheboren?
  
  2 Meest elck het aardsche oogh betrout,
  Dat alle dingh verkeert aanschout;
  Dies moet zijn oordeel schendigh lieghen:
  Maar die 'tghesicht ten Hemel heft,
  En hoopt op God die't alles gheft,
  Die acht voor ydel al het vvanckel drieghen.
  
  3 God gheeft ons vaack door teghenspoedt,
  De Rijckdoom van zijn hooghste goedt;
  O broose mensch! vvilt daar op letten.
  Al toont u 'tluck een vvreet ghedaant,
  God maackt hem, die ghy Vyandt vvaant,
  V tot een noot-hulp, om u t'ontsetten.
  
  
  4 Hoe mooghdy klaarder voorbeeldt sien,
  Als 'tgheen ghy stracks hier saaght gheschien,
  An dees ghescheyde gramme Vrienden?
  Elck proeft zijn Vrund in zijn ellend;
  Daar vvert Gods goetheyt oock bekend;
  Die dees ghelievers t'saam meest diende.
  
  5 Rodderick vvert nu t'huys gheleydt,
  Met grooter vreught vol vrolijckheydt;
  Doch met seer smertelicke vvonden:
  (Dies vveent zijn Lief naar Vrouvven aard)
  Doch d'arvaren Arts in kunst vermaard,
  Haar niet doodelijck, maar svvaar bevonden.
  
  6 Don Alphons vvierp sich inden drangh,
  Daar hem, 'ken vveet niet vvat, toe dvvangh,
  Dat hy verschuylt en steel-vvijs ritste,
  Nu zijn lief Vrund in eeren rust;
  Daar hem een treffelijcke lust,
  Soo seer kloeckmoedigh toe an-hitste.
  
  7 De Ridder vvert nu vast ghesocht,
  Die sulcken daadt hier heeft ghevvrocht,
  Dat hy van een yeder vvert ghepresen.
  Nu men vergheefs dus soeckt en vvroet,
  VVert oock met recht, en vvel vermoet,
  Dat het Alphonso self moet vvesen.
  
  8 De Lieven is de vveet beschickt,
  Die zijn beteutert en verschrickt,
  Nu sy haer sien soo seer verbonden,
  Met al haar goedt; ja lijf en ziel
  Aan hem, die elck soo Vyand hiel,
  Dat sy hem nauvv of niet, 'tleven jonden.
  
  Binnen.
  
  Rodderick te bedde legghende.
  
  Roderic.
  Wat snel of onbewaant voor't ooghe komt op-dond'ren,
  Dat baart stracks in het hert 'tbegrippelóós verwond'ren.
  't Welck ick verbaast bespeur an mijn versufte self,
  Die in een afgrondt dien door't wond'ren my bedelf.
  
  Ick weet niet wat ick spreeck, soo woest zijn mijn ghedachten:
  Ick twyfel of ick't sal voor luck of ong'luck achten,
  Mijn onverwacht ontset, dat voordeel scheen te zijn.
  Maar ach! hoe onghelijck is't Avontuur haar schijn.
  't Schijnt dat het wreet gheval mijn vreughd' soeckt te besnyen,
  Op dat ick niet deur winst t'onmatigh souw verblyen:
  My kopp'lend' ande gheen, die'ck haatten als de Dóódt,
  Maar als mijn hert nu min, mijn waarde speel-ghenoot.
  Wat Tytel, wat Roem-naam sal ick Alphonsus gheven?
  Mijn Schilt, mijn Eer, mijn Heyl, vernuwer van mijn leven!
  Soo lang den adem haar in my bemueren laat,
  Sal ick ghedencken u hóóghloffelijcke daadt,
  Die'ck na waardye niet verghelden en sal konnen.
  Alphonsus heeft den strijdt en Rodd'rick overwonnen,
  Door zynen heusschen aart, niet door het blindt gheluck;
  Want zijn jonst die bewees een kostelijck proef-stuck:
  Waar van dat ick soo haast als ick sal zijn ghenesen,
  Verplichtet met mijn hert daar danckbaar voor sal wesen.
  Waar blijft mijn Lief! mijn Licht! mijn Tróóst! mijn Aarde // Mijn?
  Ach! nu souw haar ghesicht in dubb'ler waarde // zijn.
  Ach! of de Sonne quam, die mijn droefheyt doet ruymen.
  Oy my, hoe hoest ick dus? wat loos ick vuyle fluymen.
  Vermaackt u kloeck, mijn hert, en gheeft u selven moet:
  Recht soo ghy onghewondt somtijdts an and'ren doet.
  Mijn sinnen wisp'len staagh; mijn lichaam heeft gheen rust;
  Mijn herte voedt my knaps een versche nieuwe lust,
  Die soo gheswint verdwijnt als sy eerst wert gheschapen.
  Gor. toe
  Mijn Ziel begeert wat stilt; ick wacht mijn Lief met slapen.
  Elys. wt.
  Wackere voetges wilt wat spoedighjes anstappen,
  Siet het is hooghe noot, versnelt u lóóme tret:
  Het Staal, de Bloem, het Puyck van alle Ridderschappen,
  Die leyt verlieft ghewont door't scharp en jonst te bedt.
  Sacht, sucht ghy domme Maaght, de spoedt die voordert selden.
  Beraadt u voor de daadt, ghy loopt in u bederf:
  Men sal u achter ruggh' voor oneerbare schelden:
  Want Lants-wijs en 'tghebruyck verbieden't menighwerf.
  Ach! sal ick dan soo kout, of sonder mededooghen,
  Verlaten tróóstelóós die ick hier meest bemin?
  Die strafheyt waar te fel om an mijn Lief te tooghen,
  Hoe aalwarigh ben ick in mijn ghemeene sin.
  De Reden, de Natuur, en 'tOordeel die besluyten,
  Dat ick tot orber van de Alderliefste mijn,
  Hem eerelijck versoeck; wat lachter kander spruyten?
  Met allen gheen: het sal een nutte sake zijn.
  Wegh aarselende schaamt, haas-op ghewaande schanden,
  Op dat u ydelheyt my langher niet belet:
  
  Zijn leven of zijn dóódt liet Rodd'rick my in handen:
  Die al zijn hoop en lust in mijn tróóst-komste set.
  Ick koom, mijn Lief! ick koom, ick sal u haast ghenesen,
  De quetsuur vande Min, met mijn suyvere gunst.
  Met hulpe vande Tijdt sal d'ander beter wesen,
  Door de heylsame raat en kloecke Meesters kunst.
  Verblijdt u, o mijn Prins! ontóómt u deerlijck klaghen:
  Dese verdorde druck royt uyt u groene borst;
  Komt siet u lieve Lief de ruyme hellift draghen,
  Van uwe smert en last die sy met vreughden torst.
  
  
  Al schijn ick seer verblijdt,
  Ick heb so harden strijdt
  Int Legher van mijn sinnen:
  Om dat mijn Maaghd'lijck hert
  Verheert, ghedronghen werdt
  Mijn vyandt te beminnen.
  Mijn ong'luck is te groot!
  Waar naa dan toefdy Doodt?
  Haast u wilt my versmoren.
  Ick smelt ghelijck de sneeuw,
  Om die bedroefde Eeuw
  Daar ick in ben gheboren.
  Ach! dat ick my an die
  So seer ghebonden sie
  Die'k gheenerwijs magh luchten.
  Zoo haast mijn hert dit denckt
  In tranen het verdrenckt
  En blaast veel banghe suchten.
  	Alphonso dees u deucht
  My droefheyt is en vreught;
  Hoe'tis ick moet hoogh prysen
  V Liefde tot u Vriendt:
  Maar 'tloon dat ghy verdiendt
  Kan ick u niet bewysen.
  	VVant Rod'rick die besit
  Het gheen dar ghy om bidt,
  Sterft daarom u begheeren.
  'Tschiedt selden opter aard'
  Dat 'tsamen even waard'
  Men hebben kan twee Heeren.
  	Mijn Lief versucht om troost,
  Gaat aan, gaat aan verpoost
  Hem in sijn smertigh lyen.
  My deert Alphonsus druck:
  Maar Rod'rick heeftet luck
  Dat ick hem sal verblyen.
  
  Stant op mijn treurighe Prins!
  Mijn liefde lieght gheensins;
  Des koom ick u besoecken:
  Ick sal met onghedult
  Het gheen my meer verschult
  Noch duysent maal vervloecken.
  
  Alphonsus uyt met nieuvven Haan.
  
  Alphonse.
  Na dien ghy gantsch versteent, met aandacht noyt an hóórden
  Mijn klaghelijcke stem, eerbarmelijck van wóórden:
  Maar saaght aan met een lust int Adamant ghemoet,
  Mijn bedeligh gheschrijf, beseghelt met mijn bloedt.
  Wan mijn troglent ghegnock u jonst socht af te prachen,
  Werdt het op 'tgróótst ghelóónt met een mees-muylend' lachen;
  Doch smadelijck en scheets, weerbarstigh góóns en suur:
  Wanscheppend' door 'tghepruyl de Gaven, die Natuur
  V gaf: Mijn schoone schoonst, verciersel aller Vrouwen!
  Hoewel ick u staagh voor een wonder-werck moet houwen,
  Sie'ck u verarmt van 'tberoemste in een Vrouw:
  Dats van Medoghentheydt, door liefdeloose kouw.
  Ha wreetheyt al te quaadt! ghy juyghet door mijn pynen,
  Ghy suyght u soetste vreught, int uytghemerghelt quynen,
  Van my troost-yle Mensch: Maar ach mijn Vrouw! ick sal
  Niet meer beschulden u, maar schelden 'twreet gheval
  En mijn verachten dienst, ontydigh en lichtvaardigh.
  Ick wytet laas mijn selfs! want ick ben u niet waardigh.
  Dewijl dat mijn ghesicht veroorsaackt u verdriet,
  Door welcke weedom ick tweevoudigh leydt gheniet,
  Daarom treck ick van hier, hopende te verand'ren
  Mijn leven met de plaats, die'k met smert sal bewand'ren,
  Of soecken nu met Eer mijn ancxstvallighe Dóódt;
  Die van my werdt verwacht met een verlanghen gróót.
  Nieuwen Haan, trouwe Knecht.
  Nieuw. H.
  Wat gheliefd' u mijn Heere?
  Siet u Dienaar bereydt.
  Alph.
  Hóórt hier, vóórt, ick begheere
  Dat ghy sult inder ijl gaan brenghen desen Brief
  An mijn af-keerighe, maar doch beminde Lief.
  Groet haar beleefdelijck met soet en heuscher talen.
  Wilt haar mijn swaar vertreck mistróóstigh gaan verhalen.
  Klaaght haar weemoedelijck mijn lyen op het gróótst,
  Siet datje mijn verdriet op't nauwste wel na bóótst;
  Misschien is sy tot u, meer als tot my gheneghen:
  Des hoeft ghy minder kunst om haar hert te beweghen.
  Laat u gheschicktheyt sien; mijn daghelijckse pijn,
  Hóórt voor u een voorschrift, om na te volghen zijn.
  
  Wel Nieuwen Haan begint.
  Nieuw. H.
  Sal ick mijn hooft ontdecken
  As ick jouw Lijsbeth spreeck?
  Alph.
  Hoe nu ist Landt vol gecken?
  Ay grove plompe Nar, zijt ghy hier op ghevoet?
  Siet ghy niet hoem' int Hof een Edel Ioffrouw groet?
  Nieu. H.
  Ia mijn Heer, maar ick en hebt niet wel onthouwen,
  Want selden verkeer ick met sulcke groote Vrouwen:
  Maar met de Keucken-meyt of met de Kelderin,
  Die eer ick so verbrancxst; ick weet niet hoe ickt versin.
  Goeden dagh Ioffrouw Grietje. Hoe vaartet Ioffrouw Trijntje.
  Knap gheeft my d'een een soen, en d'ander lecker Wijntje:
  Ick hebber dan soo lief, 'tis vreemt dat mijn hert niet en berst:
  Alphon.
  Noch heeft u sotheyt my een lachjen of gheparst.
  Nu hoort met ernst an het gheen u Heer ghebiedt:
  Groet my mijn Ioffrouw seer so haast als ghyse siet:
  Eerwaardigh van ghelaet sult ghy u neder buyghen;
  Dats van een eerbaar hert de wterste ghetuyghen.
  Bidt haar, claaght haar, wenscht haar, van my so veel ghelucks,
  Als ick int hert ghevoel veel benautheyts en drucks,
  En kust haar witten handt noch eens van mynent weghen.
  Nieu. H.
  Wel aan mijn Heer; is sy om 'tkussen maar verleghen,
  So sal ick kussen haar, so vriendelijck en soo stijf,
  Voor haar hooft, voor haar monckt, haar hals, haar borst, en al haar lijf;
  Alree man dat is gangh.
  Alph.
  Flucx swijght van u sotternyen.
  Nieu. H.
  Dats waar een beroyt hóóft en magh gheen porren lyen.
  Alphon.
  Bidt mijn Iuffrouw dat sy soo wil verneren haar,
  Den Brief voor mijn vertreck eenmaal te lesen, maar:
  En so sy haar alsdan wil gaan tot lesen // setten,
  Soo moet ghy met opmerck wel op haar wesen // letten,
  Of sijt onwaardigh, of met soete spraacke leest:
  Want 'taansicht dat vetoont de wille vanden gheest.
  Nieu. H.
  Vertrouwtet my mijn Heer, ick sal't al wel bestellen,
  En wat ick hóór of sie, u naacktelijck vertellen.
  Wel an, ick ga: Maar hoort: Ghelieft u oock yets meer?
  Alph. b.
  Neen, spoet u derwaarts heen, en komt doch haastigh weer.
  Gerald.
  Die al sijn lusten hier ter wereldt graagh na speurt,
  Verquanselt al sijn doen int gheen hy na betreurt.
  Het is mijn zelfs ghebeurt: Ick hebt gheleert, versocht
  Int geylste van mijn jeucht, lichthartigh onbedocht.
  De soete soute Min sprengkelt mijn sinn'lijckheyt,
  Dus smaack ick in mijn fleur sijn bracke vochticheyt,
  Die tsuycker nut te wrangh ontset daar door 'tghedaant,
  En kóóckt soo in sijn borst dat het óógh wat'righ traant.
  Wanneer ick noch ghedenck hoe lief ick eertijdts hadt,
  So blieck ick mijn aenschijn int onghereghent nat,
  Dat uyt mijn diepe hert dringht met gheweldt om hóógh,
  En stort sijn stróómen uyt 'tverliefde teere óógh.
  
  Ha, schoone waarde Vrouw! u schoonheyt my bekoort,
  Des lóóp ick achter straat verliefd', vergeckt, verdoort,
  Door 'tlicht ghelóóven sot, en mijn vertrouwen blindt,
  Heeft u mijn hert veel meer als mijn selven bemindt.
  'Tis waar ghy zijt wel rijck: Maar liefd' en heeft gheen Wet:
  Dus sal ick nu seer strengh kastyen 'tdwaas opset,
  Van mijn begheerten hóógh, en mijn hovaardigh hert
  Martelen alle daagh met nieu ghevonden smert.
  Om dat ick ben gheweest den oorsprongh van u pijn,
  Sal ick gaan wonen nu in eensame Woestijn
  Of ruyghe Wildernis, op dat niemant en siet
  De dóót van uwe smert, en rust van mijn verdriet.
  Doch eer ick sterf sal ick met letters stijf en diep
  Gaan schryven hier int zandt, hoe dat ick voormaals liep
  Heel hóófdelóós en zat van 's Werelts lusten mildt,
  Begroef mijn jeuchd' en liefd' in aanghename stilt.
  Vaart wel lichtvaardigh hert! onmenschelijck en wreet,
  Ghedenckt mijn Lief! ghedenckt, aan u ghesworen eedt,
  Die ghy swoert in u Saal daar dichte by de plaats,
  Dat ghy u trotsche Lief souwt wesen eeuwigh haats.
  Die ghy scholt voor een Drogh, met lasterlijck verachten:
  Maar verkerelijck en licht zijn der Vrouwen ghedachten,
  Die ghy korts vanghen wouwt door den Maarschalck of Schouwt,
  Om schandelijcke Ticht; den selfden ghy nu trouwt,
  Foey haast verandert hert is dit u trouwe Minne?
  Ghy wisselt in een uur wel duysent-maal u sinnen.
  Troetelt den Vreemdelingh soo langhe alst u lust,
  Ick sal int hoogh gheberght mijn Tijdt slyten in rust,
  Verquelen eeuwelijck met innerlijcke rouwe,
  't Verkeert-spel van u hert, en over-vals ontrouwe.
  Houw reuckeloos ghedacht! Waar heen dus snel en vlugh?
  V roept de Reden, keert knaphandigh weer te rugh.
  Het oordeel dat ballanst met overwegingh wichtigh,
  Dat ghy loopt in u doodt door sotheyt onvoorsichtigh.
  Ick waar wel geck dat ick om een soo dollen Vrouw
  Mijn jonghe leven soet in treuren eynden souw.
  Keert weer, Geraldus keert na u Heer Vaders Huys,
  Ontlast u jeughdigh hert vant willigh lastigh kruys.
  De Bloem van u tijdt bruyckt in vette ruyme weelde:
  Kiest voor u keurigh uyt een suyver Vrouw'lijck beelde,
  Daar ghy u groene Ieught in blijdtschap by verliest.
  Ach! 'tis onmoghelijck dat mijn hert weer verkiest.
  Waarom? s'ist niet alleen, daar zijnder noch wel meerder,
  Bevallijcker, schoonder: Ia rijcker en gheleerder.
  Helaas 'tis al om niet! hoe zeer ghy't my aanprijst,
  Ick ben te schrupeleus, mijn hert voor 'tweyg'ren ijst.
  
  Maar doch wat schaat versocht? Versochtheyt doet mijn suchten;
  En is de saack voorwaar van mijn mistróóstigh vluchten.
  Wegh Reden, gaat ter sy: vertreckt ghesonden Raadt;
  Mijn harsselóós besluyt den vollen breydel laat.
  Alphon.
  Geraldus, edel Heer! wat doet u hier dus staren?
  Ghy klaaght hier vande Min, soo ick u hóór verklaren.
  Gerald.
  Don Alphonsus, mijn Heer! oprecht beproefde Vrunt,
  Ick wensch u het gheluck dat u mijn Ziele gunt.
  Ick had u niet ghesien door mijn aandachtigh peysen,
  En wil mistróóstigh nu uyt t'Vaderlandt gaan reysen.
  Alphon.
  Wats d'oorsaack van u toght?
  Gerald.
  Mijn Heer, ghy weetse wel:
  Daarom ist nóódelóós dat ickse u vertel.
  Alphon.
  Helaas! het selfde dingh heb ick oock voorghenomen.
  Geerald.
  Ghy zijt ter rechter tijdt, mijn Heer! hier wel ghekomen:
  Ghy hebt het reys-kleedt an, soo ick te recht aanschouw.
  Alphon.
  Geralde, mijn Vrunt! wilt ghy my loven trouw?
  Geerald.
  Ia ick, Alphonse Heer! seer vriendelijcke garen.
  Alphon.
  V Lief die is ghetrout: de mijn hoor'ck sal haast paren.
  Om dat ick't niet magh sien, soo heb ick wat gheschrift
  Ghesonden an mijn Lief, voor d'alderlaatste gift,
  Tot een ghedenckenis van mijn bedroeftheyt klachtigh.
  Gerald.
  Mijn Heer, ick spring van vreught. Alphonso ist warachtigh?
  Alphon.
  Soo vind'ick na mijn wensch een trouwe metghesel.
  Nieu. H. uyt.
  Geralde ick meent ernst. Helaast! het is gheen spel.
  gerald.
  Wie komt daar, Nieuwen-Haan? seker hy loopt heel luchtigh.
  Alphon.
  Ia hy is trouw en goedt; maar veel tijts al te kluchtigh.
  Wel Nieuwen-Haan, mijn Knecht, wat brengdy voor bediedt?
  Nieu. haen
  Maar een grove, bolle, vette, langhe, kromme, korte niet.
  Alphon.
  Wel hadse gheen ghevoel van mijn jammerlijck verdriet?
  Nieu. haen
  Ia ghewaldigh mijn Heer: Maar sy en seyden't niet.
  Alphon.
  Maackten sy gheen beklagh van't leydt dat my gheschiet?
  Nieu. haen
  Ia heel stil-swyghende; want ick en hoorden't niet.
  Alphon.
  Hoe salse schreyen, ach! als sy my niet en siet?
  Nieu. ha.
  Watse sal dat vermoedt: Maar nu en deed' zijt niet.
  Alphon.
  Lieve seght, wat seydse op't lest, doe ghy haar liedt?
  Nieu. haen
  Sy seyd' gans boe noch ba, in't alderminste niet.
  Ick sprack, mijn Heer, Ioffrouw, hem in u dienst ghebiedt.
  't Was 'touwe deuntje weer (sy sey) al weer-an niet.
  Maar moght ick mijn Heer een hallif jaar eens zijn,
  En dat ghy soo langh waart inde plaats van mijn,
  Ick souw haar niet schryven, niet segghen, niet groeten,
  Niet wenschen, niet vloecken, niet dienen, niet moeten,
  Niet prysen, niet laken, niet lieven, niet willen, niet koopen,
  Voor en al eer dat sy my selfs quam na loopen.
  Alphon.
  Hout op ghy grooten Sot, ick raadt u dat ghy swijght,
  Eer ghy den Deeghen om u Kinnebacken krijght.
  
  Helas! hy slooft vergheefs soo ick nu kan anmercken,
  Die d'ondanckbare dient, doet al verloren wercken:
  Ay my, my werdt soo bangh. Hoe flauwt ghy soo mijn hert?
  In onmacht valt hy.
  Gerald.
  Hy sijght in onmacht door 'therdencken van sijn smert:
  Loopt haalt wat Water kout ick sal hem wat doen open,
  Op dat sijn swacke gheest verstercket na mijn hopen.
  Hoe ist gheliefde Heer? Hoe ist gheliefde Vriendt?
  Alphon.
  Ach! Geeraldus ach! u jonst heb ick niet verdient.
  De hope van mijn Min, die gheef ick gantsch verloren,
  Geralde treckt met my inden Krijgh, na de Mooren,
  Ick ben dit leven wars, mijn siel dorst na de Dóódt,
  Die ick daar veyligh can winnen met eeren gróót.
  Gerald.
  Het is mijn wil, mijn Vrunt! laat ons door't moedigh stryen,
  Vergheten ons ghequel, en 'tsterven 'tbitter lyen.
  Alphon.
  Nieuwen Haan gaat te huys, bereydet my mijn Paart
  En watter meer van noodt mach zijn op dese vaart,
  Die ick wensch dat na lust ons beyden mach ghelócken.
  Mijn Vader brenght de weet hoe dat wy zijn vertrócken.
  Binnen wat rust.
  Rodderick met Elisabeth uyt.
  Voorwaar, mijn Lief, voorwaar, ick hebbe gantsch gheen rust,
  Soo dwinght my alle uurs een overgrooten lust,
  Om Alphonsus weldaadt, na waarde te verghelde,
  Op dat my niemandt voor ondanckbaar en beschelde.
  Daar neffes smacht ick van d'onsterffelijcke brandt
  Die uwe goude deught in myne ziele plant:
  Soo'k de tweelinghde lust, of een van beyd' moet derven,
  So roep ick om de dóódt en om 'tghewenste sterven.
  Elisab.
  Mijn Suyckertje hoe ist? hoe ist mijn lieve helft?
  Nu temt u woede wil door vroetheyt of door't selft,
  Daar ick my met betem, my doende ghehoorsamen,
  Van mijn gheneghentheydt met een eerbiedigh schamen.
  Ach! weet ghy niet mijn Lief! als ghy soo treurigh spreeckt,
  Dat dan mijn jongher hert van medelyen breeckt?
  Wildy dan niet om dy dit kommer spreecken stillen,
  Laat het ten minsten dan nu eens om mynent willen.
  Ghedenckt Lief dat ick ben een wieckhertighe Vrouw,
  En u verslaghen druck, bequijnt mijn hert met rouw!
  Rodrick.
  My deert u tederheyt die my soeckt te vertróósten:
  Maar ick sal nu veel eer vant suyen tot int óósten
  Gaan trecken na mijn Vrunt soo ben ick beraatslaaght.
  Elysab.
  Is dit de Liefde laas! die ghy tot mywaarts draaght?
  Rodrick.
  De Liefde ach! mijn hert, daarom ben ick beladen.
  Ghy doet my Lief te kort met my dit of te raden!
  Ick docht dat ick daar toe souw werden meest gheport,
  Van u, om dat mijn schandt bedeckt souw zijn int kort.
  
  Alphonsus wan den strijt, wilt hem de eere gheven:
  Ach waar ick sonder hem! soo waar ick sonder leven,
  Sonder winst, sonder eer, sijn lof doch niet en róóft.
  Waart dat ick tonghen had als hayren op mijn hóóft,
  Ick souwse al te saam met dwangh daer toe an leyden
  Om mijn Alphonsus naam ter werelt te verbreyden.
  Elysab.
  Ghy looft u Vrunt ghenoegh, soo ghy hem danckt int hert,
  't Ander is vruchtelóós, want hy is nu te vert.
  Rodrick.
  Troost gheeft my doch verlof, wilt u daer toe verkloecken,
  Dat ick mijn gróóte Vriendt navolghen mach en soecken.
  Elysab.
  Ick sal u Liefde sien: 'kstel u de keur, verkiest,
  Wie dat ghy liever, of Alphons, of my verliest.
  Soo Liefde diec'k u draagh 'tby-zijn niet mach verwerven,
  Sal ick van hertseer haast in dorre teeringh sterven.
  Rodrick.
  V Liefde dóót mijn Lief! en mijn beroert ghepeys
  Dat staackt om uwent wil de zeer begheerde reys.
  Ick spartel inden brandt daar ick hier legh int midden:
  Goddin ghy bidt van my dat ick behoor te bidden.
  Goddin het is mijn schuldt, ick bid vergheeftet my,
  Of stelt my op een straf die'k voor mijn doorheyt ly.
  Elysab.
  Lief het is my ghenoegh, blijft hier in't Hof met vreden,
  Ghy hebt om mynent wil meer als te veel gheleden;
  Al-waarde Ionghelingh die't al in my vermeught,
  Ach waarden danck soo groot als den lof van u deught!
  Of als u dienst verdient die an my is ghebleecken;
  Waar van de gróótheyt my niet mogh'lijck is te spreecken.
  Rodrick,
  Ghy prijst my te hoogh, doch u heusheyt ist ghewoen,
  Wt u beleefden aart an yeghelijck te doen.
  Beminde Edel-vrouw, so haast mijn oogjes vielen
  Op dit Hemels Aanschijn, den Spieghel van u ziele,
  Besloot mijn ziel terstonts te overschepen juyst;
  In die ooghenblick tijdts ben ick in u verhuyst:
  Maar misnoeght uwe ziel met my in een te wonnen,
  Soo gheeft my weer de mijn, maar 'kacht ghy sult niet konnen,
  Om dats'in een gheroert door Liefd' ghesmolten zijn;
  Want ick ben inde u, en ghy zijt inde mijn.
  Elysab.
  Verkoren Rodderick ghy zijt so net in't raden,
  Als ghy Manhaftigh bent in Ridderlijcke daden,
  't Verklickent soet ghesicht dt my uyt jonst ontsnapt,
  't Begheeren van mijn hert in uwe ooghen klapt.
  Hoe dickwils scheent (helaas!) mijn suchten tot u spraacken;
  Komt Rodd'rick, mijn troost! Mijn eenigh soet vermaacken.
  Hoe dickwils scheent (helaas!) wanneermen van u sprack,
  Mijn aanschijn gloeyden als het Vermillioen en Lack,
  't Welck in een ommesien versturrif met verbliecken,
  Na apend' door 'tgheswijm een gans blooslóóse siecken.
  
  Mijn schaamte is verheert, ontvoochdet is mijn sin,
  Ick heb u Rod'rick lief met ongheveynsde Min:
  Maar ay! mijn Eerbaarheyt doet teghens het behooren.
  Rodrick.
  Vervreughdet u mijn ziel, ghelucksalighe ooren,
  Ontsluyt u Póórten nu, op dat mijn gulsigh hert
  Van haar Enghelse stem nu eens versadet wert.
  Mijn hertsen Lief! Mijn hoop!
  Elysa.
  mijn liefste wel behaghen,
  Dees gulde Braselet wilt my te jonste draghen;
  Niet om haar waarde slecht, maar op dat ghy ghedenckt
  An myn verwonnen hert dat u haar selven schenckt.
  Rodrick.
  Ay schoone Dagheraat! verdaaghster van mijn daghen!
  Wel op stoey-siecke vreught, wilt banghe druck verjaghen,
  Een krioel blye Feest, mijn hert door u bedrijft:
  My wondert dat mijn Gheest in sijn arm hutje blijft.
  Mijn Siel juyght door u jonst, mijn hert lacht dat het schatert
  Int holle van mijn lijf, waar van mijn tongh noch klatert.
  Lief het ontbreeckt an macht, mijn ringhe aartsche Mensch,
  Maar gheensins ande gunst die u al't myne wensch.
  Mijn wenschen is te laagh, wat sal ick mijn Lief gheven?
  De trouwe van mijn hert en diensten van mijn leven.
  Elysab.
  Ick twijffel door de vreught of ick hier by u ben.
  Rodrick.
  'K ben soo verheught dat ick mijn selven nauw en ken.
  Elysab.
  Vervrolijckt u mijn hert! Ghy sult u Rod'rick erven.
  Rodrick.
  Ach Lief! dat wy nu niet van groote blyschap sterven,
  Als d'onverwachte Soon, siende Romeynsche Vrouw,
  Wiens doodt sy had beweent met Moeders droeve rouw.
  Ghelieftet u mijn Lief, met believen vanden Koningh
  Te reysen uyt het Hof, na u Heer Vaders woningh,
  Om te beweghen haar tot onsen Echten staat?
  Tis voegh'lijck voor de Ieught, te volghen Ouders Raadt.
  Elysab.
  Eelhertigh ist besluyt van u voornemen pryselijck,
  Voorsichtigh siet ghy't Endt met rype sinnen wyselijck.
  Komt laat ons gaan mijn Lief den Coningh vraghhen of:
  Den Majesteyt ghelieft te gheven ons verlof.
  binnen.
  Nieuwen Haen met Griet S. uyt.
  Vaar is uyt, Moer is uyt, het heck is vanden Dam:
  Vry Hof, vry Broot, vry Bier, vry struyf, vry Bout, vry Ham;
  Mijn Miester is van huys, O bloemer herten hoe wil ick smullen,
  Met ien moy lecker Vysioen sal ick mijn darmen vullen.
  'K hem sick houw, poep, 'khem sick houw, wie staat daar soo van veers?
  Alle sien. Hoor hier wat, goen dagh Iuffrouw Griet Smeers,
  Nouw komt wat by de Luy, hoe sta gy dus en dreutelt?
  Griet.
  Wel Nieuwen Haan hoe dus, hoe leghdy so en preutelt,
  Sta ick jouw inde weegh, segh op eens soete Vaar?
  Nieu. H.
  Speul op een reys Moer, wel hoe hebbe wij't met mekaar?
  Hoe bingje dus ienkent? Benje vervaart voor Menschen?
  Ach Grietje ick wouw gy hadt dat ick jouw wel sou wenschen:
  
  Iemeny, ick heb jouw soo besuckt onwetend' lief.
  griet.
  By get Nieuwen Haan hoe verbrancxst stel gy den Dief,
  Nieu. ha.
  Grietje mijn hertje branckt, och komt en sietet brangden,
  Iemy ick ben so hiet, betastme toch met jouw hangden,
  Ick moet hylicken, of ick weet my selver ghien raadt,
  Om dat my mijn Pols so hartigh kittelt, jaaght en staat:
  Ick word hiel speuls Moer as ickje koom t'aanschouwen.
  griet.
  Men selje binje broets met het gat in't water houwen.
  Wat rijdt me dese Geck, staat stil, hoe staje dus?
  Nieu. ha.
  Gheeft my dan maar een soen.
  Griet.
  Wel an, maar wacht tot vlus.
  Nieu. ha.
  Grietje gy bint mijn al, mijn soet, mijn goet, mijn grillen:
  Mijn hooft, mijn hals, mijn borst, mijn buyck, mijn struyck, mijn lijf, mijn billen.
  griet.
  Hoe dus Nieuwen Haan? mijn dunct datje hoe langer hoe grover // praat,
  Nieu. ha.
  Ay Grietje komt soentme iertmen over // gaat.
  griet.
  't Het niet een vygh om 't lyf daar gy dus ruygh om blaackert,
  Al koeltges Nieuwen Haan, hoe ben gy nouw dus hiet ghebaackert;
  At lieve staat stil, wel wat wildy my nu lieren // gaan?
  Nieu. ha.
  Maar hoor hier, laat ongs ien half uurtje uyt ongs klieren // gaan,
  Wy sellen met me kaar dan wat beter kennis // maacken.
  griet.
  Daar houw ick mijn geck me, ick souw in de schennis // raacken:
  Ia wel, ja wel, dat's een vraagh, dats mijn leven niet // gheboort.
  Nieu. ha.
  Grietje ghy maackt mijn tuychje soo schelms bremstigh hiet // bekoort,
  Nu wil gyt doen of niet, ick sal't jou hier na niet meer // vraghen?
  griet.
  Neen Nieuwen Haan, ick moet sorgh voor mijn eer // draghen.
  Nieu. ha.
  Nu laat mijn betien, nou segh ick, laat mijn gaan.
  griet.
  Mijn Gouden Nieuwen Haan: Ay Sulverde blijft staan!
  Waar heen mijn beckje, wel hoe ben gy nouw so jachtigh?
  Wel ga gy dan so deur? ja siet hy lóópt warachtigh;
  Het is mijn schuldt struyf-monckt, wel wildy dan gheen peys?
  Hier segh ick, wel an komt nouw Mallert gy selt een reys.
  Nieu. ha.
  Nouw laat mijn los segh ick, ick wil niet by jouw slapen;
  As me jouw pap biedt, versta gy dat wel, soo selje gapen:
  Ick hebber den dril van.
  Griet.
  Hoor hier wat sipsa.
  Nieu. ha.
  Slief.
  Hoeje wilt, lóópt Geck lóópt: maar wat het die Knecht een Brief.
  griet bi.
  
  Rodderick met Elysabeth voor den Koningh, Gordynen open.
  
  Koning.
  Nu rijst goey Lieven rijst, nu stopt dit snickent weenen:
  Grijpt moet en gheeft aamtocht u seer ghepijnde Gheest,
  Een nóódelóóse zorgh maackt u onnut bevreest:
  Als of ick Godes raadt quaadt-aardigh souw benenen.
  Neen dats mijn wyse niet; nu rust u, wilt niet schricken,
  Ghy proeft eer langh het soet naa't meer als leyde suur,
  Ick siet in mijn ghemoet dat Hemel en Natuur,
  Door reynde Liefd' en Min u twee te samen schicken.
  Ick voel met vreughden nu een strijdt in mijn ghedachten,
  Die mijn kennis vernielt en mijn vernuft verwert:
  
  Vereende Liefjes siet ick twijffel in mijn hert,
  Wien dat ick van u sal de zeghen-rijckste achten!
  Natuur heeft met voordacht ghelijck u willen proncken,
  Met gheest, met schoonheydt, met haar alderhooghste kunst,
  V Ouders tot vermaack: My tot een waarde gunst;
  't Hof tot eer; de Wereldt tot verwond'ringh gheschoncken.
  Edele Ionghelien, mijn naaste bloetverwanten,
  Van outs her Keysers bloedt, van afkomst en van stam:
  't Verjeughden my mijn hert als ghy ten Hove quam,
  Sienden mijn Maaghschap met veel machtighe Ghesanten.
  Verknochte hertjes hoort; de bede van u beyden
  Zy u bewillight, doch met den bedinghe, dat
  Twee hóópen Ros-volck u tot d'eerste Slot of Stadt,
  (Of soo veer't u ghelust) u zeeckerlijck gheleyden.
  Rodderick verwittight my den Eerdagh van u trouwen,
  Op dat ick u begift na u verdienst en staat,
  En ick u Feest vereer met mijn pompeus cieraat,
  Van Vorsten, Princen eel, en hooghe staat-Ioffrouwen.
  Rodrick.
  Mijn Heer al schonckt ghy niet dees aangheboden gaven,
  Wy blyven lijckewel u Dienst-verbonden slaven.
  Ick sterf u trouwe Knecht soo veel als my angaat.
  Elysab.
  Den Hemel, Prins! ick u tot een verghelder laat,
  O Christen Koningh ick sal eeuwelijck met vresen
  Verstricket met mijn hert u reyne Dienst-maeght wesen.
  Bod. wt.
  Doorluchtigh, Grootmachtich, en Ghenadighste Heer,
  Wijt het mijn last of spoet soo'k u niet waardigh eer:
  Laat my nu wat verdraghs, u hóóghe deucht ontsmeecken,
  Hoordt met ghedult en stilt mijn jaghtigh hap'rend' spreecken.
  Koning.
  Wat eyscht ghy Bode? spreeckt, niemandt sal u beletten,
  V wensch zy u ghegunt, gheeft sijn reden ghehoor,
  Op dat gheen wilt gheraas my dommelt in mijn oor,
  Wil ick een swyghen strack, mijn woorden zijn mijn Wetten.
  Bode.
  Mistroostigh ende swack
  Alphonsus van hier track
  In woeste eensaamheyde,
  Waar hy treurigh beschreyde
  Sijn innerlijck verdriet
  Daar hy't Hof verliet.
  De doodelijcke twisten
  Vanden Moor en den Christen
  Gaf hem een oorsaack doe
  Te reysen daer na toe:
  Dies met wanhóóp en tóóren
  Bestreed hy doen de Mooren,
  En socht een eerlijck Graf
  Voor al sijn moeyten straf.
  
  Als wy den Velt-slagh sloeghen,
  Den Vyant wy verjoeghen,
  Naar Krijchsghebruycke wreet:
  Alphonse hittigh heet,
  Bezayde daar de Landen
  Met menschen, hoofden, handen,
  Met stucken van Gheweer:
  Wat hy trof vil ter neer.
  Hy heeft soo seer gheentert,
  'tVelt klonterigh beklentert,
  Met nat, swart, purper bloedt
  Van het Maraans ghebroet.
  Soo dat sijn treden misten,
  En slibberigh uytglisten,
  Dus werdt den vromen Helt
  Ghevanghen en ghestelt
  In een seer droeven Kercker,
  Ick en sagh noyt schier stercker.
  Maar na dit ongheval
  Is't quaatste noch van al
  Dat hy heeft hóógh ghesworen
  Te blyven by de Mooren.
  Dit is den last mijn Heer die my is opgheleydt
  Om te verkunden aan u groote Majesteyt,
  Op dat u kloecken raadt de saack alsoo beslechte,
  Dat Alphonsus (met lief) magh raacken weer te rechte!
  Koning.
  Moo; dits een leyde Maar! Sal ick om sijn verkiesen
  Hier derven dan het hóóft en 'tmunster van mijn Hof,
  Den Vechter voor mijn Eer, den Trompet van mijn lof?
  'k Wil om sijn sotheyt niet so braven Man verliesen.
  Roderick
  Den middel alderbest weet ick daar toe te gheven,
  Dat is dees Capiteyn, daar'k veel voor heb ontseyt,
  Lost hem daar tegens nu 'tis my een kleynicheyt,
  Moght ick ontsetten maar den Vader van mijn leven.
  Koning.
  Rodd'rick dien raat is goet, nu draaght u smert gheduldigh,
  Sy sullen om dees Moor hem willigh mang'len wel.
  Bode ghebiedt Alphons' te volghen mijn bevel,
  Op de ghehoorsaamheyt die hy sijn Prins is schuldigh.
  Haast u ghy Bode flucx, u reys wildt niet verlenghen,
  Maar rotst en reyst, ick wilt, met d'aldersnelste post,
  Op dat ghy 't Vorsten bloedt uyt syne ketens lost.
  Ghy meught de kosten op mijn reeckenkamer brenghen.
  Ghy jonghe Lien ick heb met u een medelyen
  Ick oorlog uwen wil, maackt u nu voorts bereydt.
  Rodrick.
  Het voeghd' ons dan mijn Heer te nemen ons af-scheydt.
  Elysab.
  God spaar den Coningh langh, en doet hem steets verblyen.
  
  Wy sullen dan by nacht, mijn Heer op reyse tyen;
  Om't branden vande Son met voordacht te vermyen.
  Koning.
  Mijn Kinders, de Heer laat de reys u wel ghedyen.
  
  Binnen. Gordynen toe.