text: Fragment I (Mone, Anzeiger VI. bl. 62; Simrock, Malegis bl. 8).
  Dit fragment is uit het allereerste begin van den Roman en verplaatst ons bij een tournooi, gegeven door Hertog Buovo van Eggermonde. Ondertusschen nadert de heidensche Graaf van
  Palerne met eene geduchte macht om zijne dochter Rose, hem door Hertog Buovo ontstolen, terug te bekomen. De gemalin van Hertog Buovo, Druane genaamd, was onlangs van twee zonen bevallen, waarvan de een door Isane, de zuster van Druane, met tooverkrachten was toegerust. Dit kind werd door Rose, die, omdat zij Christin geworden was, bevreesd voor haren vader, de vlucht neemt, medegevoerd naar het bosch, terwijl een bediende zich in het geheim met het andere kind wegmaakt. Deze twee kinderen zijn Malegijs en Vivien, bestemd om in den roman eene groote rol te spelen. Het fragment breekt af in de beschrijving van het eerste gevecht tusschen de Christenen en Sarrasenen. Het is op sommige plaatsen zeer geschonden en vol met leemten, die door Mone uit het Hs. te Heildelberg zijn aangevuld. Wij zullen trachten, de geschonden of ontbrekende verzen zooveel mogelijk in het Middelnederlandsch te herstellen.
  
  Daer mochte men den hertoge scouwen,
  Die van Eggermont here was,
  Meneghen doen tumen in dat gras;
  Sine cracht en was niet clene.
  Hi daet meer pongyst allene,
  Dan si twaelf, die daer waren;
  Niemant en can jeghen hem ghevaren;
  ....... dien op die heyde.Bij Mone:
  Er tormelt vor dien op die heyde.
  Doe spac die hertoghinne ende seyde:
  ‘Siet, ghi vrouwen, minen man,
  Hoe wel hi hem ghelaten can?
  Hi es wel wert, dat menne minne.’ -
  ‘Soete minne, suster vriendinne’,
  Sprac Ysane, ne priset te zere uwen man.
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............Bij Mone:
  
  Ob disze frauwen ire synne daran
  Slugen mit uwerm prisen,
  Das stunde uch zu verwiszen
  In grosz schwere zu diszer sach.
  Hieby, schwester, entbert der sprach
  Und priset uns numme uwern herren (l. man).
  
  Want daer mach niement winnen an
  Van ons allen hier ghemene,
  Sonder ghi, suster allene;
  Siet dat ghine mint u leven;
  Ghine hebt niet dat spul beseven
  Der aventure, dats wel anschyn,
  ....... asche sien om tsyn
  ....... en mach;
  Bedi en does ncmmer gewach
  Ic segge u, al es hi coene,
  Wine hebben twint mit hem te doene.
  Den jonghelinghe geven wi prys
  Die onse herte maket jolijs,
  Alsi onse pine mogen ghelden’.
  Druwane sprac: ‘wildic scelden
  ‘Om dese sake, so waer ic sot.
  Dat ghi wale mint, dat jonne u God.
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............Bij Mone:
  
  Der mynnen spiel bin ich becleben
  Es ist recht das ich all myn leben
  Mynne den herczogen mynen man.’
  ‘Da sprach Ysane,’ so lasz wirs dan,
  Swester, das ist der wille myn,
  Yglich mensch habe synen syn.
  Ist uwer man stolez und kune
  Da haben wir uit mit zu thun.
  Doch, lieve suster, ic gans u wel.’
  Aldus hadden si vroude ende spel
  Van den tornoy, dien si saghen.
  Nu hort mi al ghewaghen;
  
  Der reden mi niet staet te onberne.
  Die edel grave van Palerne
  Hadde verloren Rose sire dochter,
  Dat hem was te moede onsochter
  Mere dan ic gesegghen can.
  Hi hadde versament menigen man,
  Dat segge ic na minen wane,
  Beide van coninghen ende soudane.
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............Bij Mone:
  
  Gegen den amyral von Meylan
  In wart gesagt fur ware die mere
  Das sin tochter Rose by im were
  Enthalten in sin hofe
  Des bracht er zwen soldan von lofe.
  Van Damasch ende van Persi
  Ende van Mayorcken die coninc vri;
  Oec quam die coninc van Monbrant
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  kol. 2. ...............Bij Mone:
  
  Mit im in das lant
  Off den von Meylant schwintlich
  Sie gerten syens keyn glich
  Bisz sie gewunnen sin tochter
  Mit heiszer gir die sucht er
  Als ein zorniger man
  Der von muter ye lip gewan.
  Mit im bracht er grosz here.
  Damirael sette hem ter were
  Mitten volke van Meylane.
  Eert quam te vechten of te slane,
  Onboet van Palerne die grave,
  
  Dat men hem syn dochter gave,
  Of hine soude binden lande.
  Enen stake niet laten standen.
  Als damiracl des horde gewach,
  Zwoer hi, dat hi noyt en zach
  's Graven dochter binnen sinen rike,
  Maer hi hadde verstaen sekerlike
  Aen messalgieren in corter stont,
  Dat se die hertoghe van Eggermont
  Onthouden hadde in sijn hof,
  Ende badt den grave, dat hi daer of
  Gheloven soude ende voereBij Mone: Voer. daer,
  Hi soude die reden vinden waer.
  Als (l. Alst) die grave van Palerne verstont,
  Ghinc hi porren tEggermont
  Mit alden here om die jonfrouwe.
  Nu naect sire dochter rouwe
  Dore Hertoge Bueve ende zware pine,
  Want hi helt op die marine
  Den tornoy ende dat spel.
  Doe quamen die Zarrasinen snel
  Ende havenden an dat lant.
  Menich ridder ende menich sirgant
  Was ghewapent in corter stont;
  Van Damasch die wrede hont
  Dede ontwinden sine baniere.
  Ay God! nu moetiBij Mone: moet di. Bueve bestieren,
  Die niet en wiste van desen misvalle.
  Doe die Sarrasine alle
  Waren ghewapent op die hede,
  Onderghinghen si hem die stede,
  Den hertoge Bueve ende sinen liedenBij M.: sine liede..
  Hort wat wonder daer gesciede:
  Daer waren wel tien Zarrasine
  Jeghen enen Kerstine.
  Des mosten siBij M.: sie. doghen wee.
  After hem so was die zee
  Ende voer hem haer viande,
  
  Ende over elke zide van dien lande
  Waren hare viande starc.
  Si waren recht als in een parc
  Van den Zarrasinen ommegedaen.
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  kol. 3 ...............Bij Mone:
  
  Von stunt gebott herre Buen alsz dann
  Den nuwen rittern by synem wip
  Und das sie by yren lip
  Lip und ere solten pinen.
  Und vast slagen uff die Sarrasinen
  Dann es waren die fyant gottes
  Da mit solten sie des hymelbrotes
  Verdienen uff den tag.
  Syt seker dies, dat God meerBij M. meest. mach
  Ons helpen, dan si ghederen.
  Wi vechten mitter wet ons heren,
  Die ons cochte mit sinen bloede.’
  Die hertoghinne was wee te moede;
  Doe si sach die Sarrasine,
  Quam haer van den kinderen pine
  Mits der vrese, die si sach.
  Hort wat die hertoghe Bueve plach:
  Hi heeft sijn volc in tween gescaert;
  Selve droech hi den standaert.
  Hi voer op die Turken fel.
  Hi leerde daer een drove spel,
  So waer dat hi gheraken conste.
  Die hertoghe Buen die begonste
  Slaen toe mitten sporen.
  Enen coninc heefti vercoren,
  Van Mayorcken was hi here;
  Hi stacken mit sinen spere,
  Dat hys doghede groot ongemac,
  
  Want hi hem twee ribben brac.
  Cume mocht hi een wort spreken;
  Nochtan bat hi, dat men wreken
  Soude, want hi hads noet.
  Syn sone quam, die was groet,
  Ende wilde sinen vader wreken.
  Bueve gheraecten mitter steken
  Binnen in syn herte,
  Dat hi doot ter erden storte.
  Doe reet hi voert in bataelgen,
  Daer die menighe moste faelgen
  Van den live op dat felt.
  Die hertoghe hadde groot gewelt
  Mits der helpe van onsen here,
  Ende sijn volc vacht so sere,
  Dat si die Sarrasine verdreven.
  Menich heydijn verloes daer tleven,
  Die ic niet genomen can.
  So langhe vacht die edel man,
  Dat hi te voet was gedaen,
  Syn pert ghenomen; hi ghinc slaen
  Grote slaghe slach in slach.
  Als syn volc dit versach,
  Vloen si van hem ende hadden ducht.
  Als die hertoghinne sach die vlucht,
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............
  ...............Bij M.:
  
  Kam ir in herczen grosz unmut
  Das sie zweier knebelin frut
  Gebare von not, das ist ware.
  Ysan bekant eins sunder fare
  Und brach ein guldin fingerlin
  Und stach im durch das recht örlin
  Und were es recht hielt mit dem steyn,
  So was sin krafft nit klein.
  Wer es hatt, der was vor frost
  Beyde vor hunger und vor dorst
  Im en schatt fure noch venin.
  
  kol. 4 Het en mochte niet verbetert sijn;
  Die ander vrucht ghegreep Rose,
  Ende nam se, seit die glose,
  Als diese wilde bescudden gerne,
  's Graven dochter van Palerne,
  So wie diese edel fine (?)
  Doe quamen die Zarrasine
  Toeghesleghen toten woude.
  Rose pensede om tonthouden
  Die jonghe vrucht sonder blijf,
  Die Ysane, tscone wijf,
  Hadde gheteykent mitten vingerline.
  So machtich waren die Sarrasine,
  Dat si ondrevenOntdriven = op de vlucht jagen, verdrijven? die jonghelinghen.
  Ysane mit crachte si daer vinghen,Bij Mone: Ysane sie mit crachte [sie da fingen]
  Ende Rose ontghinc doe metter vlucht,
  Alse dieghene die hadde vrucht
  Van haren live. Ic en weet twint;
  Een heydijn knecht nam dat ander kint,
  Ende salt in heydenesse draghen.
  Druane mochte sere wenen ende claghen,
  Dat si dit sach mit haren lijf;
  Sie was ghevaen sonder blijf.
  Men leedse te scepe daer.
  Binnen desen so was die standaert swaer
  Van Eggermont opgheheven.
  Die behouden hadden tleven
  Waren tenen hope ghes .....
  Alsi den standaert saghen ontb.....Bij Mone: gherect: entblect.
  Keerden si hem omme, die Sarrasine,
  Om te slane die Kerstine,
  
  Ende om hem leyt te beraden.Bij Mone: Ende om te beraden ley.....
  Die Hertoghe Bueve die was verladen
  MitterBij M.: Mitten. Sarrazine scaren.
  Sine wapene so bloedich waren,
  Dat mer teyken gheen en kent;
  Maer als hi quam daer gherent
  Tsinen volke, doet hem dochte,Bij M.: Sinen volke, dat hem dochte.
  Dat men syn ropen verstaen mochte,
  So riep hi in corter stont:
  ‘Eggermont, Eggermont!
  Slaet vaste, hier is Buen uw here!’
  Doe waren si alle vervaert sere.
  Die Sarrasine hadden ducht
  Ende maecten allegader vluchtBij M. [Kamen in focht] en [namen die flucht].
  Die hertoge Buen reet hem vaste ane.
  ..............
  ..............