text: Cap. XI. Van de wapenen en listen der ruyters.
  DE Noordsche volcken, een ruyter-strijdt aengaen sullende met hun swaere en dicke speeren, verçieren 't yser daer af met de staerten der Vossen of der Wolven, tot verachtingh van hun
  
  vyanden, hoedanigh sy oock zijn. Sy voeren, naer de wijse der Persianen, nooyt vaendels of wimpels aen hun speeren; maer sy ghebruycken voetboogen, of stale booghen, of van hoornen ghemaeckt, om te beter te treffen, en grooter slagh te maecken: want sy zijn ghetrouwelijck ghemaeckt, ghelijck oock alderhande pijlen, die sy ghebruycken. Eyndelijck, sy besighen langhe, uytghetoghe en kromme swaerden, met de welcken sy, hun speeren ghebroken hebbende, steecken of houwen. Sy hebben oock breede swaerden, die sy met hun beyde handen moeten keeren en wenden; gelijck oock ysere hamers, soo krom als haecken, met de welcken sy beter deur de helmen slaen, en die breecken, dan met eenigh ander krijghs-gereedtschap. Ja sy trecken met dierghelijcke hamers de ruyter van sijn paert, of sy dooden daer meê het paert self, om de ruyter af te werpen. Dat meer is, als sy handt aen handt strijden, soo ghebruycken sy veelderhande swaerden en pylen, te weten korte en breede, twee-snydighe, kromme en haeckachtige swaerden. De harnassen der paerden zijn van stael, of hun borstwapenen van yser, of van leer, met onghebluschte kalck bestreecken, en met yserdraet, teghen de sneê der swaerden, versorght. Sy, dus toegherust zijnde, stellen sich, indien het noodigh is, in veel slagh-ordeninghen, een weynigh van malkander verscheyden, op dat, als de vyandt indringht, d'een terstont naer d'ander toeschieten, en hem te hulp komen sou. Sy doen boven al hun uytterste best, om de vyandt, ghelijck een draeywindt, in een kringh te besluyten, om selven niet door sijn listigheydt en diepe laghen, bedraeyt te worden. En op dat sy dit bequamelijcker souden doen, soo worden sy door seeckere teeckens van hun bespieders en trompetters bestiert.