text: 2.
  
  Doodelijk, doodsch.
  Doodelijk is gevormd van den stam van 't werkwoord dooden met achtervoeging van lijk; dit achtervoegsel heeft hier de beteekenis van geschikt om de werking te doen, evenals in behaaglijk, bekoorlijk. (Zie Terweij Spraakk: § 306). Een doodelijk schot is een schot, dat geschikt is hem, dien het treft, te dooden. De beet van die slang, dat insect, is doodelijk. Een doodelijk mes is een mes, dat doodt:
  ‘Hemel!’ roept de visch, op een zoo droeven toon
  Als of hij 't doodelijk mes reeds door zijn hals hoort slijpen.’
  (Mr. A. Modderman).
  Doodelijk als bijwoord heeft ook den zin van tot der dood toe, zeer erg: doodelijk ziek, doodelijk verliefd.
  
  ‘Zoo mengelt een arts, voor de doodelijke kranken,
  't Genezende middel van bittere dranken,’
  
  (J. Scharp).
  
  Doodsch is gevormd van 't zelfst. naamwoord dood en het achtervoegsel sch, op dezelfde wijze als aardsch van aarde, hondsch van hond, kindsch van kind, heusch van hof. De uitgang sch beteekent afkomstig van of overeenkomende met. Doodsch zijn dus die dingen, die overeenkomen met den dood, nl. in stilte, in gebrek aan leven, beweging en gewoel, in kleurloosheid; van daar: X is een doodsch stadje. Een doodsche omgeving.
  ‘Een doodsche stilte volgt den naren strijd.’
  (K. Versnaeijen).
  ‘Een doodsche kalmte boeit de stroomen.’
  (de Lannoy).
  
  ‘Zijn aangezicht was overdekt met doodsche bleekheid’
  (Conscience).
  
  Volgens de Groot § 169 is doodsch gevormd van den genitiet des doods: een doodsche stilte = een stilte des doods.