text: XIIII. 
  
  1Uw’ saligh Woordt is my gelijck een licht 105
  Dat, door sijns glans’s ver-stralende gefloncker,
  D’onwissen voet in sijne gangen richt
  En toont den wegh in’t slibber-reede doncker.
  Dies ick onlangs in hoogen eede swoer: 106
  (Want dese re’en, die ick wil houden, kloncker)
  
  2Vw’ Wet sal zijn mijns levens eeuwigh roer.
  Om lieff noch leet wil ick uw’ Wille laten.
  ’kBen heel in’t laegh. Dies doe my troosts toe-voer 107
  Na dijn beloft’. Koom goedighlijck aenvaten 108
  De offerhandt die’ck op mijn lippen slacht’
  In reynen wil. En toon m’uw’ rechte straten.
  
  3Off schoon mijn ziel bywijl’ Doots vonnis wacht, 109
  Wanneer sy ’tlot soo swaren ramp siet dreygen:
  Vw’ Wet nochtans ruymt niet uyt mijn gedacht,
  ’tSterck yver-vuyr verteert het vleysch’lijck neygen.
  ’kWord hard belaeght (en noch houd ick u Wet) 110
  Van volck dat Sond en Ramp heeft tot sijn eygen.
  
  4’kHeb gants en gaer mijn hert daer toe geset 111
  Dat ick uw’ Woordt standtvastigh aen wil hangen,
  En gaen uw’ baen, een-parigh in mijn tredt.
  Het is mijn erff, mijn vreuchde, mijn verlangen.
  Om eeuwighlijck, getrouw en onbesmet, 112
  Vw’ padt te tre’en, bepael ick mijne gangen.