text: Stem: Princes ghy die mijn ziel ghebied.
  
  HElena Keyserinne! treckt
  Na 't heylighe land.
  En soeckt, door Gods gena verweckt,
  't Eerwaerdighe pand:
  Daer door uw' zoon,
  De Roomsche kroon,
  Zoo sonderlingh
  Op't hoofd ontfingh.
  Gaet soeckt, ghy sult vinden;
  
  En brenghen de vrinden
  Van Christus gesinden
  De blijdste ringh.
  
  Mids dese inspraeck, teegh op reys
  De edelste vrou:
  De stercke geest, dreef 't krancke vleys
  Na 't Heyligh gebou
  Van Davids Stad.
  Maer och! de schat
  Van 't lieve cruys,
  Lagh door 't gespuys
  Der Joden, in d'aerde,
  Zoo d'ouden verklaerden,
  Tot grooter onwaerde,
  Van Christus huys.
  
  Ja 't Heydens volck, om gans te doon
  Het lieve geheugh
  Van 't soetste hout, had daer Ten toon
  Doen stellen een seugh
  Van Venus beeld,
  Die 't reyn besteeld.
  En navenant
  Al 't heyligh-land
  Vol Goden doen setten:
  Om meer te beletten
  De salighe wetten
  Van 't recht verstand.
  
  Wegh lelijck vel! wegh vuyle Goon!
  Met handen gebout.
  Vertreckt Iupijn, verhuyst Adoon
  Voor 't goelijcke hout,
  't Welck ons de vree
  Verkrijghen dee.
  Ruymt krebb' en graf;
  Laet d'eelste staf
  Van d'oppersten Koningh,
  Haer wettighe woningh
  
  Daer s'ons de verschooningh
  Des Vaders gaf.
  
  Men dee dan graven met geweld,
  Niet verre van daer
  Het cruys hier voortijds was gesteld;
  En werde gewaer
  Drie cruyssen; dan
  Daer was geen man
  Die wijsen kon,
  Welck dat verwon
  Van dese drie houten,
  Met ysere bouten,
  De bloedighe stouten
  Van Zabulon.
  
  Den Bisschop van Ierusalem
  Dit siende: sey, vrou 
  Helena! God sal door sijn stem
  (Bedrijft dan geen rou)
  Ons maken vroed,
  Welck kruys bebloed
  Sijn liefde heeft.
  O IESU! geeft,
  Tot lof uwer Kercken,
  Het dwars-hout te mercken,
  Daer in van uw' wercken
  De blom noch leeft.
  
  Vernieut, o levend-makend hout!
  Uw' wonderen weer.
  Zoo dat dit lichaem dood en kout
  In 't leven weer keer.
  Aldus soo bad
  Den man. Maer wat?
  Het doode wijf
  Bleef koud en stijf;
  Tot dat het van 't derde
  Hout aengetast werde.
  't Mirakel ontwerde
  
  't Gesturven lijf.
  
  Geluck vrou Keyserin! geluck.
  De reys is besteedt.
  Verdeylt nu 't hout, en send een stuck,
  Met goude bekleed,
  En Paerlen fijn,
  Na Constantijn,
  Ten eynde dat
  De Roomsche Stadt,
  Daer alle de scharen
  Van Christus vergaren,
  Magh blijven bewaren
  Zoo lieven schat.
  
  Maer boud voor eerst op 't hoogh Sion
  Een Konighlijck werck:
  'k Segh voor hem, die door 't kruys verwon,
  Een danckbaer Kerck.
  Keert dan na Room,
  Voor wind voor stroom:
  En stracks daer aen
  Door d'enge baen,
  Na d'hemelsche landen:
  Om eeuwelijck vande
  Genadighste handen
  Uw' loon t'ontfaen.