text: Wazenaar, Langs ruwe Paden.
  ‘Mocht Nederland deze gedichten onthalen kunnen, als eene belofte van rijkeren maatzang, als een voorspel van voller galmend levenslied!’ Dat wenscht de dichter! Toen we zijn ‘Vlaamsche Jongen’ bespraken, hebben we den dichter in hem gevonden, maar.... wanneer we nu het eerste gedicht onderteekend zien 1858 en het laatste 1880, dan komt de vraag bij ons op: ‘Hebben die twee-en-twintig jaar den schrijver niet zoover gebracht, dat hij bij het “kiezen van zijn tuil” en 't “samenbinden tot een bundel” bij “het mager bloeisel met zijn onvoldragen zaden” niet meer vond, dat ongedrukt behoorde te blijven?’ In de bloemlezing die wij daaruit op het oog hebben, vinden we eenige gedichten met bezieling geschreven, andere zoetvloeiende eenvoudige gedichtjes en bovenal een paar prachtige vertalingen uit het Fransch en Engelsch.
  Twee opmerkingen ten slotte: alleen wat de dichter algemeen menschelijks gevoelt, niet wat hij doorleeft gaat der menschheid aan; laat zijn lezers uit zijn gedichten afleiden, dat hij geleden moet hebben om dàt te gevoelen, dàt hij geleden heeft kan hij zwijgen; - ten andere, waar het gelegenheidsgedicht geen algemeen bekende en medegevoelde gebeurtenis betreft, moet dit het groote publiek koel laten en bleef het dus beter voor eigen huis bewaard.