text: Stemme: Wanneer my d’ eerste lust began.
  AL neurende ging Chelimor
  Verheught met soet gesnor,
  Nae dat hy Theodor
  En ’t zelschap had begeven,
  Ia hy scheen d’ alderblijste mensch,
  Aan zijn treen en geneughlijck leven,
  Of hy ’t all’, of hy ’t all’, hy ’t all’
  Had nae zijn wensch.
  2 Maer dese soete vrolijckheydt
  Was haest ter neer geleydt,
  En in zijn hart bereydt
  Veel droefheydt; want, Clarinde,
  
  Zijn Vriendin, die hy dacht alleen,
  Na zijn zin, by de Beeck te vinde,
  Quam hem in ‘t, quam hem in ‘t, hem in ‘t
  Gemoedt getreen.
  3Verselt met Thirsis en Garint,
  En de Harder Hyacint,
  Die Cloris lieve kindt
  Soo zoet aan d’ oore lelde.
  Chelimor door dit lief beschik,
  En gepor, waer in hy hem quelde,
  Kreeg in ’t hart, kreeg in ’t hart, in ’t hart
  Te grooten schrik.
  4Doch hoe zeer dat hy was belaan,
  Clarinde bleef niet staen,
  Noch keek hem niet eens aen,
  Dan Leonoor, haar Suster,
  Die daar by was, sach naar hem om:
  Dies wert hy noch veel ongeruster,
  
  En stond heel, en stond heel, stond heel,
  Bedeest en stom.
  5Maar doen hy tot zijn zellif quam,
  Terstont hy voor hem nam
  Om zijn beminde Lam
  Met vrientschap aan te spreken:
  Maar het leeck hoe hy op dat pas
  Nae haar keek, hy vernam geen teken
  Waar dat zy, waer dat zy, dat zy
  Gebleven was.
  6Want soo dra als hy na haer trat,
  Was sy gheswindt en rat
  Langs een belommert pad
  Wt zijn gezicht geloopen;
  Waarom hy, met veel droef gekarm,
  Strak zijn py van het lijf ging stroopen,
  En wond die, en wond die, wond die
  Fluckx om sijn arm.
  
  7En liep haar soecken met verdriet
  Door hagen, bos, en riet,
  Maar vond’ Clarinde niet:
  Dies Chelimor sijn springen
  Liet, en stingh met veel droef geknaag;
  Dus verging al sijn vrolijck singen
  In een dood, in een dood, een dood,
  Delijck geklaag.
  M. W. de Ionge.