text: Cap. XXVIII. Van verscheyde gedaenten der Klippen.
  
  OP de stranden der Ooster-Gotten, in d'enghten, Broviken ghenoemt, daer oock een heel geweldige vloedt deur de stadt Nortkoppen vloeyt, worden verscheyde ghedaenten van klippen, als door menschelijcke handen ghemaeckt en ghehouwen, ghevonden; 't welck, ghelijck men sekerlijck acht, deur een verborghe invloeyingh des Hemels, en der Elementen geschiet. Eenigen van dese rotzsen hebben de ghedaente van een menschelijck hooft, handen, voeten en vingheren, doch niet tot een volmaeckt lichaem gevoeght, maer met onderscheyt van de natuur eenighsins verçiert. Dit volck, dat ghewent is soodanighe dinghen te sien, bekommmert sich hier niet meê, dan alleenlijck voor soo veel, als sy tot stichtingh van vaste mueren en ghebouwen dienstigh zijn. Men vindt oock in de bergen, die verre van de zee ghelegen zijn, verscheyde rotzsen, die door een naturelijcke en ronde holligheydt soodanigh ghemaeckt zijn, dat men segghen
  
  sou dat sy holle kopere badtstoven waren; ghelijck men sulcks by d'Ooster-Gotten, in de bergh, Ketil-bergh ghewoonelijck ghenoemt, by de stadt Lincopen, die mijn geboorte-plaets is, kan sien. Men siet oock in veel dalen in 't geberghte ontellijcke steenen, rondt van ghestalte, ghelijck Kalfs-hoofden, of Ganse eyren, grooter en kleynder, die sonder hen eenighsins te behouwen, tot het grof gheschut ghebruyckt worden. Men vindt daer oock veel wetsteenen, die langh en vlack zijn, en terstondt ghebruyckt konnen worden. De Wester-Gotten hebben oock seecker slagh van Marmersteen, soo verscheyden van kleur en ghetal, dat sy, sonder gheschaeft te zijn, ghelijck geslepen tot de graven ghebruyckt worden, gelijck wy in het twaelfde Boeck van de naturelijcke verscheydenheydt der steenen, die tot alderhande gebouwen ghebruyckt worden, segghen sullen. Niet verre van Sinderkoppen, een stadt der Ooster-Gotten, zijn oock christalijne steenen, die seskantigh zijn, en soo groot als een vuyst, of als een vingher, met de welcken men de huysen grootelijcks sou konnen verçieren, indien d'inwoonders meer op de çierlijckheydt, dan op de vastigheydt saghen. Maer sy, overweghende dat de vyanden, hun woede betoonende, het meer op de çierlijckheydt ghemunt hebben, en om dese oorsaeck alles verwoesten, maken al hun huysen niet soo çierlijck, als wel sterck, schoon sy van binnen gewoonelijck met groote keursindelijckheydt verçiert zijn. Doch hun voornaemste verçieringh, ghelijck hier nae gheseght sal worden, bestaet meer in de blinckende wapenen, namelijck in Borst-harnassen, Helmen en Schilden, in de welcken dit volck al hun verçieringh stelt, om dat een groot deel van de bewaringh van hun sekerheydt hier in bestaet, schoon eenighen met peck swart ghemaeckt zijn, en dit om redenen, die ick nae-
  
  maels aenwijsen sal, als ick van d'oorloghen spreeck.