text: Stem: Lestmael.
  
  DE rijcke Lely, fleur de Lijs,
  Had negenmael den naem Lowijs,
  Vereerd met gulde bladen:
  Zoo wanneer Goods milde hand,
  Gaf aen het Fransche-land,
  Een al te lieven pand,
  Door sijn genade.
  
  't Was Ludovicus, Blancaas zoon;
  Die huyden vande aerdsche kroon
  Ten Hemel is gevaren.
  Op dat hy de Koninghs stock,
  En blau geblomden rock,
  Zou onder Christus jock
  Te bet bewaren.
  
  Want hier toe streckte, vroegh en laet,
  Wes hy oyt dee met rijpen raed,
  Van woorden en van wercken.
  Zulcks men vande jonckheydt af,
  Die hem de schepter gaf,
  Tot aen sijn leste graf,
  Wel kan bemercken.
  
  Danck heb, naest God, de lieve sucht
  Sijns Moeders, die tot alle tucht
  Haer kindt socht op te voeden.
  Zoon, sprack sy, doet toch u bet,
  Om voor der sonden pest,
  De snoodste vande rest,
  Uw' ziel te hoeden.
  
  
  Ick sagh u liever sonder Rijck;
  Ja op het dood-bed als een Lijck,
  Met grooten rou ontwaden:
  Als met Goods verdienden haet,
  Door een bedreven quaed,
  Van doodelijck misdaed,
  Uw' ziel beladen.
  
  G'had meer als reden goe Princes!
  Maer God zy lof, dit wijse les
  Van jongsbeens af gegeven;
  Heeft doen houden onbesmet,
  Gehecht aen Godes wet,
  Tot op het sterrigbed,
  Des Koninghs leven.
  
  Dit niet alleen: Maer hier van daen
  Den arbeyd quam van d'enghe baen,
  Daer hy met flucksche beenen
  Door gelopen heeft; op hoop
  Dat God hem, na de loop,
  Een prijs van diere koop,
  Zou doen verleenen.
  
  Het Kercke bouwen nam geen end:
  Den siecken was hy staegh ontrent;
  By 't dagelijcksche vasten
  Was gevoeght aen 't naeckte lijf
  Een kleed van hayr wel stijf,
  Terwijl hy op 't gerijf
  Der armen paste.
  
  Gaet vry voort! o Blancaas zoon!
  Maer daer gebreeckt noch aen uw' kroon
  Een paerl vande reste.
  Vaerd noch tweemael naer de strand
  Van Iaffa, 't heyligh land,
  En wacht van Godes hand,
  Dan 't alderbeste. 
  
  Dit's 't heyligh avond van u werck.
  En leert daer mee voor Godes Kerck
  
  De Princen t'hasarderen
  Wes sy hebben lief en waerd.
  Des u voor dese vaerd,
  Wert tot soldy gespaert,
  Het Rijck des Heeren.
  
  Bid Ludovice! bid voor ons,
  Dat wy des sins, des hands, des monds
  Dood-sonden, moghen vluchten;
  Op u voorschrift t'alder tijd,
  En dat Goods Kerck bevrijd,
  Magh bloeyen breed en wijd,
  Ja alle tuchten.