text: Tweede Deel.
  
  Recitatif.
  ô Twijgen uit het lauwerbosch, huwt u aan d'Idumeesche palmen
  En vlecht u door de lijkcipres.
  Laat, volken! hier uw lofzang galmen,
  Brengt bloemen bij dees graven aan.
  Koor.
  Stort uw offergeuren uit,
  Avondstranden, morgenlanden!
  Geestdrift, door geen dwang gestuit,
  Zal z'op 't heilig outer branden.
  Volken! stroomt hier bij elkaar,
  Laat uw lied ten hemel klimmen,
  Tooit het somber rouwaltaar,
  Offert voor der helden schimmen:
  Zij stierven in den heilgen strijd;
  Hun zij een dankbre traan gewijd.
  Duet.
  Maar 't is geen traan van troostloozen rouw,
  Die 't oog ontschiet;
  Zij vielen, Pligt en Godsdienst getrouw,
  Maar stierven niet.
  Koor.
  Zij stierven niet:
  Kwartet.
  
  A.
  Hij sterft niet, die in 't hart blijft leven
  Van een dankbaar nageslacht.
  B.
  Hem velt geen dood, wien steeds de hulde
  Van geheel de wereld wacht.
  
  C.
  Hij sterft niet, die door eedle daden
  't Menschdom duurzaam heil bereidt.
  D.
  Hem biedt de geest der menschheid dankbaar
  D'eerkroon der onsterflijkheid.
  Koor.
  De tijdstroom vliet,
  Zij sterven niet
  Die in het hart der menschen leven.
  Zij leven zoo
  Die Waterloo
  Als helden voor 't heelal zag sneven.
  Aria.
  Nog jaren na dat schriklijk uur
  Als in dit vruchtbaar dal,
  D op nieuws herborene natuur
  Haar gaven strooijen zal,
  De landman gravend in zijn veld
  Verwonderd onder d'aard'
  Den schedel van een oorlogsheld,
  Of degenkling ontwaart.
  Wanneer de spa, bij 't dieper gaan,
  Op 't roestig slagzwaard stoot,
  Dan wijdt hij hun een dankbre traan,
  Wier bloed daar voor hem vloot.
  Koor.
  Brengt dan herwaarts keur van bloemen,
  Stort z'op 't somber rouwaltaar;
  Dat de klank der lofgezangen
  Zich aan d'offergeuren paar'.
  
  Laat het eind der eeuwen nadren,
  Als de tijd zijn' loopkring sluit,
  D'eeuwen wisschen geen herdenken
  Aan regtschapen helden uit.