text: Cap. XXXI. Van de bedrieghelijcke list der Vossen.
  DE Vos, van honger, koude, en sneeu gheparst, loopt naer de plaetsen en wooninghen daer menschen zijn, en bootst het gebas der Honden na, op dat de beesten van 't huys by hem souden komen. Wyders, hy houdt sich oock als of hy doodt was, en, op sijn rugh legghende, en sijn adem inhoudende, steeckt de tongh uyt. De voghelen, onvoorsichtighlijck neêrdalende, als om van een krengh t'eten, worden dan van hem met een open mondt ghevat, en verslonden. Dat meer is, als hy hongher heeft, en niet om t'eten vindt, soo wentelt hy sich om in roode aerde, op dat hy als bloedigh sou schijnen, en, sich op 't landt uytstreckende,
  
  houdt sijn adem in. De voghelen, hem sonder adem, en met de tongh uyt de mondt leggen siende, wanen dat hy doodt is. Maer sy, neerdalende, bevinden sich van hem ghevangen, en worden van hem verscheurt. Voorts, hy, siende dat hy d'Egel, om sijn scherpe pennen, niet in sijn gheweldt kan krijgen, gaet op sijn rugh legghen, en, het sachte deel des lichaems quetsende, doodt hem dus. Als hy sich oock van de menighte der Wespen wil ontslaen, verberght hy sich in een hol, en steeckt sijn staert uyt, en, siende dat sy die by hoopen ingenomen hebben, en dat sy in het dicke hayr verwardt zijn, komt daer uyt, en doodt hen met wryven aen een steen of boom, op dat hy hen, doodt zijnde, eten sou. Hy belaeght by nae op een selve wijse de Kreeften en visschen, met op de strandt te swerven, en sijn staert in 't water te steecken: want de visschen, op dese vreemdigheydt toeschietende, en sich in 't hayr verwarrende, worden terstondt daer uytgetrocken. Wyders, als hy Vlooyen heeft, soo neemt hy een bundel van sacht hooy, met hayr bewonden, in sijn mondt, en begeeft sich, van achter beginnende, allenghs in 't water, en dompelt eyndelijck sijn geheel lichaem onder, op dat de Vlooyen, het water ontvliedende, naer 't hooft souden loopen. Hy haelt daer nae oock sijn hooft onder, op dat sy in 't hooy souden vlieden, en, dit gedaen hebbende, laet het hooy in 't water, en swemt self daer uyt. Dat meer is, hy, honger lydende, veynst met de Haes te spelen, en vat en verslindt hem terstondt, soo hy niet met de vlucht, ghelijck ghemeenelijck gebeurt, sijn leven berght. Hy, sich een Hondt veynsende, ontgaet oock dickwijls de Honden door sijn gheblaf. Maer hy verberght sich noch beter, als hy sich aen een tack hanght, en door dese middel de Honden doet doolen, vermits sy niet weten wat spoor sy
  
  volghen sullen. Hy bedrieght oock somtijdts de Jagher en Honden, als hy, onder een kudde van Geyten komende, een daer af aentast, en op haer rugh springht, op dat hy door het snel loopen van de Geyt, die geswindelijck de vlucht kiest, uyt oorsaeck van de moeyelijcke opsitter, te snelder weghraken sou. Want de Jager, siende dat d'andere Geyten volgen, en vreesende dat hy de geheele kudde sal verstrooyen, roept de Honden weêrom, op dat hy niet veel Geyten sou quijt raken. Hy, in een strick gevangen, bijt somtijdts sich self de voet af, om dus wegh te komen; maer als hy geen middel tot ontvluchten siet, soo houdt hy sich als of hy doot was, op dat hy, van de strick ontbonden, ter vlucht ontvluchten sou. Voorts, als de Hondt hem vervolght, en hem, achterhaelt zijnde, pooght te vatten, soo strijckt hy sijn hayrighe staert over 't aenghesicht van de volgher, en bedrieght dus de Hondt, tot dat hy aen de schuylhoecken der bosschen gekomen is. Ick self heb in de klippen van Noorwegen een Vos gesien, die met sijn groote staert veel Kreeften uyt het water trock, en daer nae verslondt. Seker, dit schouwspel is niet vreemt, dewijl gheen visschen soo seer, als de Kreeften, in eenigh dingh, voornamelijck dat ruygh is, blyven hangen. Hy treckt oock dickwijls de gedrooghde visschen uyt, die in 't water gheleght zijn, om weeck te worden. De genen, die van 't voet-euvel gequelt worden, ghenesen, als sy het warme vel van dit beest aftrecken, en dat om de voeten binden. Het smeer van dit beest, op d'ooren en leden van de geen, die 't voet-euvel heeft, gheleght, is oock seer dienstigh. Sijn smeer is goet teghen de ghenen, die buyck-pijn en andere quellinghen hebben. Een kindt, dickwijls van de harssenen van een Vos etende, sal nimmer de vallende sieckte krijghen. De Noordsche volcken ghebruycken door ervarentheydt dese en
  
  dierghelijcke dinghen voor ghemeene gheneesmiddelen.