text: Cap. XXII.Van de listighe belagingh der Beeren.
  DE Beeren mercken heel sorghvuldighlijck op de plaetsen, daer de Herten hun deurtocht hebben, en voornamelijck de Beerinnen, die jongen hebben: want sy, niet soo seer door honger geparst, als wel bevreest dat hun jonghen gherooft sullen worden, zijn ghewendt teghen alle dieren, die hen voorkomen, te woeden; vermits het wijfje, door dusdanigh gheweldt geterght, verre het mannetje in sterckheydt, listen, en belaginghen overtreft, om 't geen, dat haer ontrooft is, te wreecken. Want de Beerin verschuylt sich tusschen de dicke tacken
  
  der boomen, en in de dichte haghen. Indien een Hert, op de roem van sijn hoornen, kracht van sijn reuck; of op de gheswintheydt van sijn loop vertrouwende, de Beerin onvoorsichtighlijck nadert, soo werpt sy sich terstont op hem, om hem te verworghen. En hoe wel het Hert sijn eerste teghenweer en behoudenis in sijn hoornen stelt, soo wordt het echter door de last en knobbeligheydt van de Beerin vermoeyt, en door des selfs woede soo ghedruckt, dat het ter aerde valt, op dat het, van sijn krachten ontbloot, neêr sou storten, en sijn leven eyndighen, om verslonden te worden. Sy keert sich oock teghen de gehoornde Stier, en, een selve list ghebruyckende, werpt sich plotselinghs op des selfs rugh. De Stier pooght ondertusschen sich met sijn hoornen te verlossen, om de Beerin van hem te dryven. Maer de Beerin vat met haer klaeuwen de hoornen en schouders van de Stier, die, door de last en swaerheydt ghedruckt, neêrstort, om gedoodt te worden. De Beerin, de Stier, gelijck een pack, op haer schouders genomen hebbende, loopt op haer twee beenen in de schuylhoecken der bosschen, om die t'eten. Maer als men des Winters teghen haer op de jacht gaet, soo kan sy, door de Honden, of door haer voetstappen in 't sneeu verraden, niet lichtelijck weghraecken, vermits de Jagers van alle zyden op haer toeschieten. Op de dertighste dagh nae haer paringh werpt sy ghewoonelijck vijf of meer jonghen, een weynigh grooter dan muysen, wanstaltigh, wit van vleesch, sonder ooghen, sonder hayr, schoon de klaeuwen sich een weynigh vertoonen. Maer de moeder, haer jongen lickende, geeft hen allenghs gedaente. De menschen sien oock niets minder, dan een Beerin baren. Want de mannetjes verschuylen sich veertigh daghen langh, en de wijfjes verberghen sich geheele vier maenden. Indien sy gheen holen
  
  hebben, soo maecken sy van de tacken en kleyne boomtjes, die sy vergaderen, wooninghen, daer geen regen deur kan komen, en die met sacht loof en mosch ghevloert zijn. Sy worden seven daghen langh van een sware slaep ghedruckt, jae soodanigh, dat sy naeuwelijcks met wonden opgeweckt konnen worden. Sy worden dan seer vet, voor namelijck door 't ghesuygh van hun rechte poot. Sy warmen hun jongen, als sy koude hebben, met hen aen hun borst te drucken, en dit ghelijck de vogelen hun eyeren.