text: Stem: De stille nacht genaakt, &c.
  
  HOe souden 't kusjes zijn die Rosemond my geeft?
  Och neen ik ben bedrogen,
  't Is Nectar, 't is Ambroos, waar van den Hemel leeft,
  Dat ik heb ingesogen.
  Het is een honigh-dauw, die uyt haar sieltje rijst;
  (Ha, soete spoockeryen!)
  
  Al watmen in caneel, in thijm, of nardus prijst
  Komt van haar lipjes glijen,
  De bijtjes die wel eer de bloempjes van Hymet
  In Grieken-land door vloogen,
  En hebben uyt Narcis, uyt Roos noch Violet
  Oyt soeter soet gesoogen.
  Zoo my zoo lieven aas, de spijse van de vreughd
  Wert dikmaals aangeboden
  Blijf ik onsterfelijk en leef in stage jeughd
  Gelijk de Hemel-Goden.
  Maar sagjes, Rosemond; daar schiet wat in mijn sin
  Dat schijnt my te vervaren.
  Al sagjes, Rosemond; of maakt u een Goddin,
  Of wilt u kusjes sparen.
  Ik wensch niet sonder u een van de Goon te zijn
  En tot haar disch verheven,
  
  Neen, hertje, sonder u was het my groote pijn
  En eeuwigheyt te leven.