text: Cap. XI. Van de middel om Walvisschen te vanghen.
  OM dat de Walvisch met groote graegheydt naer 't eten van Haringh, en van Zee-kalven tracht, dewijl dese visschen vetter dan alle anderen zijn, soo koomt hy dickwijls in groot gevaer op de sandtbancken, die, door 't vloeyen en ebben van de zee by na van 't water ontbloot zijnde, gheen uytgangh aen dit verschrickelijck beest gheven, om sich naer de naeste diepte te vertrecken, daer naer hy, uyt oorsaeck van sijn sterckte, die hy in sijn staert heeft, met sulck een gheweldt tracht, dat hy, als een gracht makende, daer in, als in een nest, ghebonden blijft legghen, sonder weêr daer uyt te konnen swemmen, vermits het sandt hem van alle zyden belet. De visschers, hier af bericht gekregen hebbende, loopen by heele hoopen derwaerts, en binden dit beest met stercke touwen en anckers, die sy in de mondt, en in de tochtgaten van 't hooft, en in d'ooren vast maken, op dat het, door de weêrkeeringh van de vloedt niet wegh-gheraken sou. Sy trecken hem dan, met groot gheweldt, en met veel volck, op de strandt, of binden hem soo vast, dat hy, hoe groote sterckheydt hy oock betoont, niet weêr in 't water kan springhen. Als dit voorval een geluckige uytgangh genomen heeft, en de roof gedeelt is, soo keert yeder weêr tot de besigheden van sijn huys, tot dat hen weêr een ghelijck voordeel, of een ander beter winst voorkoomt. Want het gebeurt somtijdts by sware stormen, dat eenighe schrickelijcke visch, door 't gheweldt van sijn vyandt, een ander visch, ghewondt, of vermoeyt, of van al sijn krachten ontbloot, door de kracht der winden aen de strandt wordt gheworpen, om
  
  een roof van de genen, die hem vinden, te worden. Maer als men twijffelt dat hy sijn krachten weêr sal krijghen, soo steecken sy hem met korte swaerden, of met groote scherpe stocken onder de zyde, terwijl hy rust, op dat hy door d'aftappingh van 't bloedt, dat door d'openingh van 't stael uyt sijn wonden loopt, van sijn leven berooft sou worden. Het ghebeurt oock lichtelijck, dat sy dit beest op 't landt soo vast in de sonneschijn vinden slapen, dat sy 't met anckers en touwen soo stijf binden, dat het tot een roof van sijn belagers blyven moet.