text: Cap. XXIII. Van de voorspoedige strijden in de dageraedt.
  DE ghewoonte der dapperste krijghslieden is, in de dagheraedt om te ryden, of te scheep te strijden, en niet voor 't geweldt van de hagel, nevel, rijm, sneeu, koude, of der vyanden te verschricken; en dit niet alleenlijck uyt liefde tot hun Vorst, maer oock om de dapperste mannen na te volgen, alle straffe dinghen te lyden, en by eedt te beloven en te verseeckeren, (daer noch straf byghevoeght wordt) dat sy hun plaets niet door schrick sullen verlaten. Indien een ruyter afwijckt, die wordt niet alleenlijck van sijn wapenen en paert berooft, maer verliest oock sijn eer en achtingh, en wordt voor onghetrou ghehouden, en met een sware straf naer vereysch van de saeck, die men overweeght, ghestraft. Indien hy een voetknecht is, soo wordt hy, in 't aensien van alle, met een seker ghetal van slaghen ghestraft, en behoudt echter, als een onuytwisschelijcke wonde, de straf van een eeuwighe schande by alle menschen. Maer indien hy, met kloeckmoedighlijck te strijden, of met standtvastelijck op de wacht te blijven, door de bittere koude voor altijdt een krack kreegh, en maghteloos wierd, soo wordt aen hem, naer de hoedanigheydt 
  
  van sijn staet en gheslacht, milde onderstandt ghedaen, 't welck hy uyt de Vorstelijcke schatkist verkrijght, en dat door de miltdadigheydt van de Vorst jonstelijck vermeerdert wordt. Sy gebruycken echter, tot een behulpmiddel van 't lichaem, dat van koude verstijft is, een besondere raedt, namelijck d'asch van een verbrandt Hasevel, 't welck, wel gebruyckt zijnde, de swackheydt der voeten versacht: van 't welck oock yets hier nae van d'eenvoudige geneesmiddelen der Noordsche volcken geseght sal worden.