text: Stem: Ick die altijd in brand moet leven. pag. 75.
  
  HEt medelijden met den armen,
  Quam met my uyt mijns moeders schoot:
  En d'oeffening van hen t'ontfarmen,
  Met my allenskens werde groot.
  Siet dit sijn woorden, die wy vinden
  Dat Iob wel eertijds heeft geseydt:Iob.31.18.
  Maer die Medardus Goods beminden
  Oock segghen moght, met goed bescheyd.
  
  Van jongs-beens spaerde hy de brockskens
  Wel dickwils uyt sijn eyghen buyck;
  En gaf se met sijn over-rockskens
  De weeskens oock, tot nood-gebruyck.
  Daer over hy bekeven werde
  Van d'ouders, ja ghedreyght te slaen.
  Maer wat! het heyligh kind volherde,
  En bleef den wegh der deughden gaen.
  
  Ter tijd toe dat men Godes seghen
  Sagh over 't kind, toch al claer:
  Wanneer 't bedeckt quam voor den reghen,
  Door een gevloghen Adelaer.
  Mids dese openbare mercken
  Bewoghen d'ouders, wel te recht,
  Dats' hem t'een spieghel aen de Kercken,
  En Gode gaven tot een knecht.
  
  Hy nam den rijckdom van genade
  Wel waer, die hem den Hemel gaf.
  Soo dat hy, na veel vrome daden,
  Geraeckte tot de Bisschops-staf.
  't Was eerst Nojons die hem verdiende,
  En daer na Doornick niet te min:
  
  Daer hy den blinden Heyden siende
  Quam maken, na des Heeren sin.
  
  Maer met wat arbeyd en ellende,
  Is Doornick meer als wel bekend.
  Waer voren God sijn vriend dee senden
  Na 't hooghste van sijn hooghe tend.
  Clotharius begroef sijn leden
  (Hoe leet het Doornick en Nojons
  Sijn Kercken was, niet sonder reden)
  Met eyghen handen tot Soisons.
  
  Ter selver stond van d'aerde scheyde
  Gildardus Bisschop van Roaen.
  Sijn tweelingh broeder, op dat beyde
  Haer zielen 't Hemels-loon ontfaen
  Te samen souden, die te voren
  Oock waren t'eender selver tijd
  Te gaer ontfaen, te gaer geboren,
  Ja tot de Bisschops Stoel gewijd.
  
  Voeght dan te gaer oock uw' gebeden,
  O vrienden Goods! en bidt voor ons.
  Maer sonderlingh voor uw' twee steden,
  Van Doornick, segg' ick, en Nojons.
  Van Doornick, dat haer aen mach groeyen
  Het oud geloof, daer in sy zijn:
  En van Noions dat sy verfoeyen
  Haer ingeboren dood-fenijn.
  
  'k Segh dood fenijn van ketterijen,
  De snoodste, die de wereld noch
  Besuert en heeft te geender tijen;
  't Zy van geweld, 't zy van bedrogh.
  Maer 't ongediert en kon niet leven,
  Als in een vuyle diepe poel
  Des most het kruypen na Geneven
  Daer 't vinden sou sijn rechte stoel.
  
  Bewaerter ons voor, Heer der Heeren!
  Wy weten nu toch al te wel,
  Dat Bybel-text, en Reformeren,
  
  Niet anders is als 't schape-vel
  Van 't bloedigh dier. Weest op uw' hoede,
  Hoe soet oock dat Geneven praet,
  Geen swaerder juck, geen scharper roede
  Dan die de Reformacy slaet.