text: Stem: Ave der Maeghden kroone, pag. 776.
  
  VRou Maxima Slavinne!
  Verblijdt u, met gelijck;
  Die huyden hebt doen winnen
  Uw' Mede-slaven, 't Rijck
  Van de hooghe Majesteyt,
  't Welck hen eeuw'lijck is bereyd,
  Voor een kort verdragyhen leyd.
  
  Sy dienden met haer vijven,
  Een Africaens Wandael:
  Doch niet, dan met de lijven;
  De zielen all' te mael
  Waren door des Hemels licht,
  End' het Maeghdelijck bericht,
  God, en Christo, trou en dicht.
  
  Des hen, haer boose meesters
  Onhebbelijck beklagh,
  Met ro'en en scharpe heesters
  Dee slaen van dagh te dagh.
  Tot dat hen 't ghebeent' ontbloot,
  En de vloer van bloede rood,
  Wierd uyt haer gewonde schoot.
  
  Maer siende de Tyrannen;
  Dat 't elcken na de straf,
  Den Hemel aen de mannen
  
  Haer gave leven gaf:
  Zondens' hen vervloeckt, verbandt,
  Vande Cartageensche strand,
  Naer een verr' geleghen land.
  
  
  Alwaer de vrome helden,
  Begeeringh om Goods woord
  Aen kleyn en groot te melden,
  Het Doopsel leerden voort.
  Stierende naer Romen, aen
  Petrus Zetel, om van daen
  Hulp van Priesterdom t'ontfaen.
  
  Een menight' van Barbaren
  Omhelsden Christus juck.
  Des hen de Martelaren
  Verheughden in 't geluck.
  Maer noch meer als hen de dood,
  Quam vervullen d'ope schoot
  Met Laurier en Roosen rood.
  
  Gelooft zijn Godes gaven;
  Gedanckt zy IESUS min.
  Van sijn bevrijde slaven,
  Door dienst van sijn slavin
  Maxima; die nu besit
  't Schoonste rood, en 't blijdste wit.
  Eeuwigh leeft, en voor ons bid.