text: Stem: Destin qui separez.  Of: C'est trop courir des eaux.
  
  
  
  
  GYberte, edel held!
  Den Hemel lijdt geweld.
  't Is aelmis, 't is geduld,
  Daer door ghy winnen sult
  De onbepaelde schat,
  
  Van Goods verheve Stad.
  
  G'hebt Otto langh gedient:
  Weest voort-aen Christus vriend;
  Die met veel rijcker soud
  Sijn legers onderhoud;
  En voor een korte tend,
  Een rust geeft sonder end.
  
  Laet u Kasteeltje van
  Gemblours vry bouwen dan
  In d'eer van Christus Cruys.
  En Petrus sal u 't huys
  Van uw', en sijnen Heer,
  Daer voor ontsluyten weer.
  
  Den heyligh deed't te hand;
  En gaf met goed, met land,
  De volle heerschappy,
  Sijns sellifs, noch daer by.
  Ja wou de minste zijn
  In't school van Harluijn.
  
  't Gaet wel Gijsberte! jaet.
  Maer om noch volder maet
  Van Godes hand t'ontfaen,
  Soo laet Gemblours begaen.
  Want hoe ghy hier meer derft,
  Hoe ghy daer meer verwerft.
  
  O Goddelijcke drift!
  Den man verloopt sijn gift,
  Sijn eygen, sijn gebou,
  Op dat hy leeren zou
  Dat d'alder grootste tucht,
  Was 't sterven van sijn sucht.
  
  D'Abdije van Gorzy
  Wierd door sijn komste blij:
  Doch voor een korte stond,
  Want Christus om hem sond;
  En trock van't heyligh Lijck
  De ziel na't hooghste Rijck.
  
  
  Maer 't lichaem naer Gemblours
  Voer, met gewenschte cours.
  Daer't noch, door wond'ren, toont
  Hoe hoogh de ziel gekroont;
  En hoe sy voor ons bid
  Ten Hemel daer sy sit.