text: L'asto. 17.
  D'wijl ick werelds mensch, vast mijn tijt verleurde,
  En mijn hoofd eens misschien ten hemel beurde,
  Als juyst 't schoon gestart de wereld verclaerde,
  Hoe schoon de Hemel was boven de aerde,
  Quam my een heyligh licht, door Godes segen,
  Blicks-gewijse, vermengt met dunnen reghen,
  Haestelijck lijf en ziel alsoo beweghen
  Dat my de werld gansch is gheworden tegen.