text: §. III. Gy zyt eenen Niet in't werken.
  Aenmerkt dat het werken zoodaenigh geëven-matight is op het wezen, dat het een stiptelyk, het ander volght; en vervolgens dat't gene uyt syn zelven niet en is, van syn selven niet en kan; en indien wy gestaedigh eenen Niet zyn in wezen, is het klaerblykelyk, dat wy geduerigh Niet zyn in werkzaemheden, die ondersteunt moeten worden in het wezen. Nihil sum, nihil possum, nihil mereor. Ik ben Niet, ik kan Niet, ik verdiene Niet. De zalige Catharina van Genua wilde eenen enkelen Niet genoemt wezen, altyd overwegende het gene sy van haer zelve konde, te weten eenen louteren Niet; en den blinden mensch, aght syn zelven iets groots te wezen, Dicens se esse aliquem magnum. Act. 8. 9. Aengezien synen oorspronk is den Niet, vervolgens is syn vermogen ook eenen Niet; en is, met al dat hy van sy selven is, en kan doen, minder als eenen verrotten hond, en nergens goed toe, als om misaght te worden. Ad nihilum valet ultrà nisi ut conculcetur. Ten dooght voorts nergens toe, dan dat het vertreden worde; gelyk Christus spreekt, van't vervlogen zout.