text: Mentre. Vers. 10.
  Ter wijl des Somers singen
  D'hemel-vergete krekels,
  En met yd'le geschallen
  Van sangh, die niet en rijmt
  't Leven vermallen:
  Zoo denck ick om de winters,
  Hongers pijnige splinters,
  
  Vyeren en pieren,
  Stekels en hekels,
  Die hen, die hen
  Tot allen eeuwen
  Inder hellen, Oy me! oy me!
  Zullen doen schreeuwen.