text: Cap. XVII. Van de Toovenaers in zee.
  
  ONder d'andere Godheden der Noordsche volcken wierd oock seker toovenaer, Hollerus genoemt, ghe-eert, die met gheen minder bedrogh dan besonder waengheloof d'achtingh van Goddelijckheyt verkreegh, en door dese middel te weegh braght dat hy by 't nieusgierigh volck als een God ge-eert wierd. Want hy, een ghelijcke achting en vermaertheydt als de God Odhin, in 't midden der Goden verkreghen hebbende, was door d'oeffeningh der wapenen en door de handelingh der tooveryen soo vermaert gheworden, dat hy, om over de zee te varen, een been, 't welck hy met schrickelijcke tooverdichten beswooren had, in plaets van een schip ghebruyckte, en daer meê soo
  
  gheswindelijck voortgingh, als eenigh schip, voor windt en voor stroom hebbende, doen kan. Maer op dat men toonen sou dat sijn Godheyt sterffelijck was, wierd hy eyndelijck van sijn benyders met schrickelijcke wreedtheydt ghedoodt. Wyders, Oddo de Deen, een seer groot zee-roover, was in sijn tooveryen soo gheleert, dat hy sonder schip op de woeste zee sworf, en dickwijls de schepen der vyanden deê ondergaen, vermits hy door sijn tooverdichten sware stormen verwecken kon. Want hy, om niet teghen de zee-roovers op zee ten strijdt te komen, deê ghewoonelijck door sijn toovery de woeste golven en de winden oprijsen en aenblasen, om de Schepen te doen vergaen. Dese Oddo, die strengh teghen de Kooplieden was, betoonde sich goedertieren teghen de Landtlieden, en hield de boersche oprechtigheyt in hoogher achtingh, dan de vuyle winst der andere menschen. Hy was oock heel vernuftigh in het stael door sijn tooverdichten stomp te maken. Doch hy, door een ervarender vyandt verstrickt, sonck in de grondeloose zee, schoon hy eertijdts ghewendt was op de golven en wielen van de zee te gaen.