text: Cap. XXV. Van 't rooven van een dochter, en van de geboorte van Ulfo, een listigh en sterck man.
  INdien Saxo, de Schryver der Deenen, en d'anderen nae hem, met soo veel omstandigheden het rooven van een dochter niet versekerden, soo sou het weynigh vrucht doen dese Historie hier te verhalen. Doch dewijl 'er wel yets diergelijck by andere Schryvers getoont wort, soo sal 't niet onbetamelijck zijn dat men sich eer over de wercken van de natuur verwondert, dan eenighsins roeckeloosselijck in lasteringh teghen haer verborghe wercken uytbarst. Wat dan het rooven van de dochter aengaet, die wordt, ghelijck volght, breeder verklaert uyt de nieuwe Historie van mijn waerdste Broeder en Voorsaet, Ian de Groot, Aertsbisschop van Upsale, in sijn achtiende Boeck, uyt het verhael van Saxo genomen: want hy seght: Een Dochter van seker Huysvader, schoon van ghedaente,
  
  met haer dienstmaeghden uytgegaen, om sich in 't Sweedtsche veldt te vermeyden, wierd van een uytmuntende groote Beer, die haer gheselschap verdreef, aengetast, en wegh-gherooft. Hy nam haer soetelijck tusschen sijn pooten, en droegh haer voor sich wegh, naer een bekende schuylhoeck van 't bosch. Hy, haer uytmuntende leden met een nieuwe slagh van begeerlijckheydt aentastende, deê meer sijn vlijt om haer t'omhelsen, dan om haer te verslinden, en veranderde sijn roof, die hy tot verslinden ghehaelt had, in een ghebruyck van een ongheoorlofde onkuysheydt. Want hy, van een roover een minnaer gheworden, bluschte sijn hongher met byslapingh, en vergold de gratigheydt van sijn keel van Venus sadtheydt. Jae hy, om haer ruymer te voeden, plaeghde met gedurige tochten heftelijcker het vee, dat daer rondom geweydt wierd: en sy, die gewendt was geen andere, dan leckere spijs, t'eten, was ghenootsaeckt kost, die noch bebloedt was, te nuttighen. Want de schoonheydt van de ghevanghe Dochter vermurwde de woeste strafheydt van de roover soodanigh, dat sy bevondt dat de geen, die, ghelijck sy vreesde, begeerigh naer haer bloedt was, in liefde tot haer ontsteecken wierd, en voedtsel van de geen ontfingh, aen de welcke sy, gelijck sy vreesde, tot spijs verstrecken sou. Maer dit wildt, van de Honden en netten beklemt, en met swijnsprieten aengetast, wierd eyndelijck deursteecken. Doch op dat de natuur, een goedertiere werckvrouw van een dubbelde stoffe, de wanschickelijckheydt van dit Huwelijck met de bequaemheydt van 't zaet sou verghelden, soo braght sy, door een gewoone baringh, een ghedrocht voort, soo veel de teelingh aengaet, en deê het wilde bloedt in de trecken van een menschelijck lichaem ver anderen. De Soon, ghebooren zijnde, wierd van
  
  sijn vrienden met sijn vaderlijcke naem ghenoemt, en die, de waerheydt van sijn afkomst verstaen hebbende, strenghe straf van sijns vaders moordenaers kreegh. Sijn soon, Trugillus Sprachalegh, sijn Vader nerghens in beswijckende, teelde Ulfo, van de welck de Koningh Sueno, en d'andere afkoomst der Deensche Koningen, ghelijck van seker begin afgheleydt, in een langh gevolgh, gelijck Saxo getuyght, gesproten zijn. Maer hoedanigh dierghelijcke baringhen geoordeelt sullen worden, hier af schrijft Augustinus heel veel, in sijn Boeck van de Stadt Godts, van ghelijcke voort-teelingh, en aen welck gheslacht men in de teelingh meer toe-eygenen moet.