text: Stem: O che diletto, pag. 593.
  
  HEer! nu 'k verloren
  Heb, die 'k verkoren 
  Had, om mee te waghen
  't Leven mijnder daghen:
  Zoo suldy wesen
  Mijn uytgelesen,
  Zonder meer te wenschen
  Zucht van yd'le menschen.
  Dit was dat Galla sloot,
  Wanneer d'onrijpe dood
  Het versch beblomde bedde,
  Noch niet verjaerd,
  
  Haer had geschaerd.
  Voorwaer een goed besluyt!
  Want wie sagh oyt volmaeckter Bruyd?
  
  O blom der vrouwen!
  Ghy moet weer trouwen;
  Wilt gh'u voegen na de
  Medecijnen raden.
  Want treckt gh'uw' sinnen
  Van Venus minnen,
  Zoo verwacht na d'aerden
  Van de mans, te baerden.
  Want u natuer is schier
  Toch niet als vlam en vyer.
  Schickt dan dat ghy een monster
  Zoo groot, belet
  Door 't tweede bed.
  En Paulus keurd de trou,
  Voor d'onbejaerde Wedu-vrou.
  
  Wegh met uw' listen!
  Die my verquisten
  Wilt door loose laghen
  't Weeuwelijck behaghen.
  De tweede banden
  Zijn voor die branden.
  En mijn lieven Bruygom
  Zal, al ben ick ruyg// om
  Mijn kin, my laten niet:
  Want hy na binnen siet.
  Gund dat ick voor de schade
  Van man-verlies
  Dan IESUM kies.
  En my voor ooghen stel
  Den doeck, van Anna Phanuel.
  
  En siet! hier mede
  Gingh Galla treden
  Met beraden sinne,
  Na Heer IESUS minne.
  
  Die haer de laten
  Van 't reyne vasten,
  Met viole kroonen,
  Rijck'lijck sou doen loonen.
  Hy deed 't oock wel ter keur:
  Den ougst viel haer te beur
  Des ackers, die te geven
  Plagh sestigh voud,
  Aen diese boud;
  Voorwaer een rijcke schoof,
  Van die de deughd voeght by 't geloof.
  
  Joockt dan vry Galle!
  Na 't Hof van alle
  Goeden; om te rusten
  In uw' liefs wellusten.
  Maer wilt ons stichten
  Eerst met uw' lichten:
  Daer u tusschen beyen,
  Petrus soo quam vleyen.
  Zijn mijn misdaen, sprack sy,
  Oock al vergeven my?
  Is 't zoo, laet Benedicta
  Mijn zuster, dan
  Oock scheyden van
  Beneden, na de lucht
  Te gaer met my op eene vlucht.
  
  Neen; niet de dese,
  Maer sulck sal't wesen
  Die te gaer verscheyen,
  End' u sal gheleyen.
  Doch Benedicte,
  Daer ghy op mickte,
  Werd na dertigh daghen
  Van het vleesch ontslagen:
  En krijght oock Goods besit,
  Om dat ghy voor haer bid.
  Dus Petrus. En 't gebeurde
  
  Na sijn oorkond,
  Ter juyster stond.
  Bid dan nu Galla! mee
  Dat wy oock komen tot de vree.