text: Stem: Poi chil mio foco, pag. 384
  
  VAn Constans quam ghevaren,
  Geleen nu duysend jaren,
  Bertijn, om ons te leeren
  De lieve wet des Heeren.
  Daer hy van Oudomarus ontfangen
  Wierd, met verlangen.
  
  Met hem zijn oock verschenen
  Bertram, en Mommolene.
  Voorwaer twee klare lichten,
  Bequaem om ons te stichten,
  Soo met leeringh als levend exempel,
  Den Christen Tempel.
  
  Sy deen 't oock wel keuren.
  Zoo datmen daer op beuren
  Zagh in de selve tijen
  De blom van all' d'Abdijen.
  Daer wel twintigh-twee heylighe loten
  
  Uut zijn gesproten.
  
  Ja, op den dagh van huyden,
  Oorkonden noch de luyden
  Van Oudomarus mueren,
  Dat in d'Abdy noch dueren
  Blijft des Heeren genadigen zeghen
  In all' haer weghen.
  
  'k Zegh zeghen: by gebreke
  Van welcke, dat versteken
  Walbertus van Goods hoede,
  Kreegh een te scharpen roede,
  Die hem Sinte Bertinus gebeden
  Noch sparen deden.
  
  Doet ons met d'eyge lippen,
  Bertine! noch ontglippen
  De roe uyt Godes handen;
  Daer mee hy onse landen
  Nu soo meenige jaren, van tijen,
  Heeft doen kastijen.