text: XIV. STATIE.  
  [D]en lesten val van Christus onder sijn Cruys.
  Als Godt den Bergh begon te naecken,
  Heel machteloos in lijf en ziel,
  Eer hy daer op heeft konnen raecken,
  Voor 't lest noch eens ter aerden viel,
  Door 't droevigh suchten en vermoeyen,
  Wierdt hy weer op een nieuw te bloeyen.