text: Stem: O menschen vroed.
  
  VRou Gode-lief!
  Die IESUS tot de kroonen
  Van Roosen hief,
  Laet ons u voorschrift toonen
  Het yel genot
  Van 's wereltsche wellust:
  En dat in God
  Bestaet d'oprechte rust.
  
  De Jonckvrou was
  Ten houwelijck gegeven:
  Maer wierd te ras
  Gewaer 't benaude leven
  Van d'Echte staet.
  Want sagh, van aen begin,
  In druck, en haet,
  Bekeerd haer Bruygoms min.
  
  Hy woud' 't gesight
  Sijns Bruyds niet eens aenschouwen.
  
  Siet hier, hoe licht
  Verdraeyt de sucht van Vrouwen?
  Des sy de vlucht
  Nam tot haer Ouders huys,
  Na langh gesucht
  Van 't langh verdraghen kruys.
  
  Doch 't wierd gerecht
  Door tusschen-spraeck van vrinden.
  Den wreden knecht
  Beloofde Goods beminde
  Versoen, soo 't scheen;
  Maer 't was om meerder rou,
  Als oyt voorheen,
  T'aendoen de beste Vrou.
  
  't Geschop, 't gestoot,
  En nam noch maet noch ende:
  Haer spijs, was brood,
  En water van ellende.
  Maer dit was, ach!
  D'onsal'gen niet genoegh,
  Soolangh hy sagh
  Dat haer noch d'aerde droegh.
  
  Om desen haet
  Dan eens te moghen stelpen,
  Sloot hy den raed,
  De vrou van kant te helpen.
  Des hy door twee
  Dienst-boden, hare stroot
  Verwurghen dee,
  Met al te straffen dood.
  
  Moordadigh hart!
  Siet, hoe de hand des Heeren,
  Haer d'aerde swart
  In wit elbast doet keeren?
  't Gespoghen bloed
  De heete koortsen smoort.
  En 't water doet
  
  Opsien het blind-geboort.
  
  Doet open ghy
  Oock uw' bebloede ooghen.
  Want weet dat sy
  Het Hemelsch Hof bewoghen
  Heeft tot gena.
  Rascht u dan boet te doen:
  Al is het spa,
  Ghy krijght noch wel versoen.
  
  Wel saligh wijf!
  Die God hier proeven wilde,
  Tot ons gerijf,
  End' om voor 't groote gilde
  Patroon te zijn:
  Verbid door u geluck,
  De sware pijn
  Van't houwelijcksche juck.