text: Op het XLIVste Zinnebeeld.
  
  Dit moedig Paard mag op een steen
  Hier struikelen, ja nederstorten,
  En dus zyn snellen loop verkorten;
  Een welbedreeven hand alleen
  Is magtig om 't weêr op te heffen,
  Hoe zwaar de val het ook mag treffen.
  ô Schets van onzen droeven stand
  Der zonde, die den dood steeds baarde
  Die ons zo dikwils rukt ter aarde!
  Ach! zou de ziel, indien Gods hand
  Ons geenen bystand bood niet zwerven,
  En aan haar diepe wonden sterven?
  Gewis: maar nu zyn kracht ons red
  En oprecht, is 'er niet te vreezen,
  Hoe akelig 't gevaar mag wezen,
  Zo elk door boete en 't rein gebed
  Zyn' pligt betragt, hoe zeer bestreden.
  Wel, laat ons dan vrymoedig treden
  Vol hoop voor zyn genadentroon.
  Dus zal hy 't kwaad, hoe veel bedreven,
  Altoos vergeeten en vergeeven,
  Door 't waar geloof in zynen Zoon.
  Men laat' zich door geen waan verblinden:
  Dit is den weg om Hem te vinden.