text: Stemme, Psalm 128. ende 130. Ofte, Wilhelmus van Nassouwen. Ende, Questa dolce Sirena.
  1.
  UYT diepen noodt, o ! Heere, Van dit aerts Tranen-dal,
  Ick nu tot uwer eere, Mijn suchten senden al,
  Ick legh beswaert met sonden, Voor u nu naeckt en bloodt,
  Mijn sonden my heel wonden, Ja quetsen heel ter doodt.
  2.
  	De reyne Wet der Zeden, Door u my voor-gestelt,
  Die heb ick overtreden, Dies sy mijn vloeck vermelt:
  Moet ick de straf dan dragen, Na 's Wets gerechtigheyt ?
  Soo zijn de eeuw'ge plagen Voor my gewis bereydt.
  3.
  	De veelheyt mijnder sonden Die my nu zijn bekent,
  Ontelbaer zijn bevonden: Och ! noch zijn sonder endt,
  Die my oock zyn vergeten, En voor u staen ten toon,
  Beklagen mijn geweten, Voor uwen heyl'gen Troon.
  4.
  	Mijn sonden zijn als Berghen Die voor u oogen staen,
  En u tot wraecke tergen, Om my heel te verslaen:
  Dus ick, als heel verslagen Smelt in een tranen-vloedt.
  Och ! ick kan niet verdragen Uws gramschaps heete gloet.
  
  5.
  	Waer sal ick vrede vinden ! d'Onvreed' is binnen my,
  Ick soeck gelijck de Blinden, 'k Vind' over-al perty,
  Geen dingh kan my vernoegen, Ick vind' hier nergens baet:
  Och ! och ! mijn anghstigh wroegen Blijft al in eenen staet.
  *		6.		*
  6. SAl ick mijn oogen keeren Ten Hemelwaert te slaen ?
  Ick schaem my voor u Heere, Voor u heb ick misdaen:
  Slae ick mijn ooghen weder Och ! na dit Tranen-dal,
  Daer vind' ick noch al wreeder Mijn deerlijck ongheval.
  7.
  	Doodt, Duyvel, pijn der Hellen, Die houden my verschrickt,
  't Geweten gaet my quellen, De Doot steeds op my mict:
  Och ! al de Elementen, Vyer, Water, Lucht, en Aerdt
  De vreese in my prenten, En maken heel vervaert.
  8.
  	Sy komen my betoonen, Hoe ick u vriend'lijckheyt
  Gestadigh gingh beloonen Met groot ondanckbaerheyt:
  Ick heb noyt gaen aenmercken, Hoe dat ick was verplicht
  Door 't aensien van u wercken Te werden steeds gesticht.
  9.
  	Och ! mijn gesonde leden, De sterckte mijnder Jeucht,
  Heb ick niet gaen besteden Tot Wapenen der Deucht;
  Och ! die bequame tijden Zijn vruchteloos verdaen,
  Ben willens soo bezijden Den rechten wegh gegaen.
  10.
  	Sal ick nu despereeren Met deer'lijck onghedult,
  Wanhopigh soo vermeeren Mijn over-groote schult ?
  Neen ! neen ! och ! dat zy verre, Ick sie in mijn gemoet
  De lichte Morgen-sterre, Die ick eerbiedigh groet.
  *		11.		*
   O ! Medicijn der Zielen, Ey siet ! hoe ick bedroeft
  Voor u kom neder-knielen, Als een die troost behoeft:
  
  Op u wil ick betrouwen, Godt vol Barmhertigheyt,
  Ghy werckt in my 't berouwen, Toont mijn ellendigheyt.
  12.
  	Om my hier uyt te trecken, Ontroert u Geest mijn hert,
  Ghy suyvert voort mijn vlecken, Verlicht mijn groote smert:
  Ick durf u nu ghenaken, O ! onbevleckte Lam,
  Die saligh my te maken Hier in de Werelt quam.
  13
  	Gelijck verr' boven d'Aerde, Den Hemel hooger strect,
  U Bloet seer hoogh van waerde, Mijn sonden heel bedect:
  Och ! laet dit nu geschieden Door u Barmhertigheyt:
  Op dat u bitter lijden Zy mijn Gerechtigheyt.
  14
  	Och ! Heere, den ghesonden Gheen Medicijn behoeft.
  Maer ick vol droeve wonden Ligg' voor u seer bedroeft,
  Ghy kondt, en wilt genesen, O Godt ! ick voel al baet.
  Mijn Ziel ontlast van vreesen, Seyt lof, voor u genaedt.
  Psalm 147. 3. Hy geneest de ghebrokene van herten, ende hy verbindtse in haer smerten.