text: Stem: Van Agnes Bruyloft. pag. 106.
  
  EVerarde! die Cisoonje
  En Vrou Gisla de Beaupré
  Wijlen houden; och hoe woonje
  Daer nu voor in Godes stee,
  Wel verheven alle bey?
  Krijght voor ons oock vry geley.
  
  Vry geley, om eens te kommen
  In het soete Vaderland:
  Daer den tuyn met Lente-blommen
  Altijd even schoon beplant,
  Doet verlopen duysend jaer,
  Of 't maer eenen dagh en waer.
  
  Maer op dat wy daer geraken,
  Everarde heyligh Graef?
  Zoo seght ons voor alle saken,
  Door wat middel, door wat gaef,
  Doorwat weghen, door wat pad,
  Ghy bequaemt soo lieven Stad?
  
  Edel was ick hier geboren;
  En daerom hadd' ick de staet
  Van het heyligh Echt verkoren,
  Om te teelen heyligh saed.
  Maer God voegde dat mijn Vrou,
  Zonder vruchten blijven sou.
  
  Mijn officy was te leyden
  Heyre-krachten over 't veld,
  Teghen Turcken, tegen Heyden;
  Zoo dat ick daerom gespeld
  Werde in gemeene tael,
  Der Barbaren Merrick pael.
  
  
  Nu, al 't geen ick door victory,
  Won van rijckdom, kreegh van eer,
  Keerden ick tot Godes glory,
  En tot dienst der Kercken weer.
  Om dat alles, daer 't van daen
  Was gekomen, weer sou gaen.
  
  'k Boude Tempels, 'k stichte Kloosters,
  'k Quam te baet der armen nood:
  Op dat sy weer mijn vertroosters
  Zouden wesen na mijn dood.
  En met gunst van hand en woord,
  Trecken door de nauwe poort.
  
  Om dat ick dan met verlangen,
  In sijn vrinden, in sijn cruys
  Mijn Verlosser had ontfangen
  In de engte van mijn huys:
  Braght hy weer mijn snode stof,
  Tot de ruymte van sijn Hof.
  
  Leeft, en blijft dan Everarde!
  Eeuwigh in des Heeren vreughd.
  Als ghy ons maer doet volharden,
  Door uw' voorspraeck, inde deughd.
  Zonder oyt te werden moe,
  Tot den lesten aessem toe.