text: Op het LXVste Zinnebeeld.
  
  't Gewillig Paard hier voortgeleid
  Door eene Hand, is steeds bereid
  Te gaan waar heen men 't wende.
  ô Schets van een gelaten hert,
  Dat steeds hoe zeer gedrukt door smert,
  Door rampspoed en elende
  Zichzelf bezit in lydzaamheid;
  Dat wel van droefheid zucht en schreit,
  Doch nooit zal murmureeren;
  Dat God zo wel voor 't kwaad als 't goed
  Geduurig pryst, en welgemoed
  Zich door de hand des Heeren
  Geleiden laat en vast vertrouwt
  Dat Hy die alles hier beschouwt,
  't Zy in, 't zy na dit leven,
  Zyn rampen door 't genadeloon
  Verzoeten zal voor 's Hemels troon.
  Wat is hy hoog verheven
  Die dus bestaat! Maar die in 't leed
  Steeds wrokt, en zynen pligt vergeet
  Door wraak, verzwaart zyn zonden.
  Een buigzaame aart vind troost en heul:
  Maar 't ongeduld verstrekt een beul,
  Die zout wryft in de wonden.
  Gelukkig is een stille ziel
  Die nooit van 't weêrloos spoor verviel.