text: Cap. X. Van de staken, pylen en bedriegelijcke grachten.
  DE krijghslieden, of Noordsche volcken ghebruycken, soo wel als d'andere volcken, groote konst en krachten, om sich, als de vyanden voorhanden zijn, met vestinghen te verstercken, en letten op de tijdt, en op de plaetsen, door de welcken sy sonder twijffel, met een kleyne hoop, de vyanden verstricken, te weten op de Winter, Lenten, Somer of Herfst. Want indien men in de Winter strijden moet, soo zijn hondert maghtigh genoegh om duysent teghen te staen, vermits sy 't sneeu
  
  en 't ys tot hun behulp hebben, ghelijck hier nae geseght sal worden. Indien het in de Herfst is, soo locken sy de vyandt derwaerts, dat hy in de klippen vervalt, die daer in groote menighte zijn. Want de koude en 't ys is dan soodanigh afghedooyt, dat de paerden geen vaste voetstede konnen vinden, om vry en veyligh van de val en neêrstortingh te zijn, hoe dapperlijck men oock strijdt, Maer indien 't in de Somer is, soo delven sy kuylen, met staecken en stylen, door de beschaduwingh der tacken van Pijn-boomen bedeckt, of ontfangen de roeckeloose vyanden in de moerassen. Doch indien het Herfst is, soo locken sy de vyandt naer de dalen en afgaende plaetsen, daer men hem door de reghen soodanigh vermoeyt en afmat, dat hy binnen enghe palen benardt wordt, tot dat sy in een groot ghetal vergadert, aen sich selven hinderlijck zijn, en, in plaets van te helpen, tot een deerlijck schouwspel verstrecken. Want daer is niets soo hinderlijck aen de ruyters, als een enghe plaets, die vol van putten is, en naeuwelijcks gheschuwt kan worden, terwijl de ruyters, van gramschap vervoert, over al, daer sy een Overste sien rennen, met groote kracht en yver hem volghen. Hun behoudenis bestaet oock niet in de vlucht, uyt oorsaeck van de ruytery, die achter hen koomt, en niet ter rechte, of ter slincke handt konnen wijcken, om de steylten, slijckachtighe poelen, diepe afgronden, belaghende holen en wateren, en bosschen. Dan bedencken sy dat sy niet alleenlijck met swaerden, speeren, pylen spiessen en dagghen moeten stryden, maer in doornachtighe en onbequame plaetsen, in de welcken sy door hun al te groote verwaentheydt ghevallen zijn. Indien sy verwinner worden, soo valt het swaer hun verwoedtheydt te bedwinghen, ghelijck oock d'ontrouw en meynëedigheydt der vluchtelinghen
  
  te weêrroepen; en misschien om dat van alle zyden tot de wapenen, pylen en verscheyde middelen des doodts gheroepen wordt.