text: Stem: Bereyd u huys terstond.
  
  HErmannus, 't heyligh kind,
  't Welck IESUS den Behoeder
  Van d'eerste jeughd bemind
  Heeft met sijn Maget Moeder;
  Was zeker al te hart
  Genaemt, des hy met rede,
  Ioseph gheheeten werd:
  Na Iosephs zachte zeden.
  
  
  Ioseph, om dat hy scheen
  Schier sonder gal te wesen.
  Ioseph, om dat sijn le'en,
  Tot kuysheyd uytgelesen,
  Hem noyt aen deden strijd.
  Een sonderlinghen seghen!
  Die'm de Ghebenedijdd'
  Der vrouwen, had verkreghen.
  
  't Was d'alder-reynste Maeghd,
  Door wien hem Goods ghenade
  Te geven had behaeght
  Een ballast van weldaden.
  Sy holp van hoofd te hiel,
  Sijns lichaems siecke suchten;
  En vulde hem de ziel
  Met d'alderschoonste tuchten.
  
  Daer over hy weerom,
  Naest Gode, te behagen
  Socht d'alder-reynste blom,
  Ten eynde van sijn dagen.
  Ja om aen haer 't besit
  Sijns herten, gantsch te laten:
  Nam hy aen't Lelij-wit
  Van 't heyligh Premonstraten.
  
  Hier leefd' hy, wel ghewis
  Sijn broed'ren tot exempel,
  Den lesten aenden disch,
  Den eersten inden Tempel:
  De reste al een Lam.
  Tot dat den hoogen Hemel
  Van Steyneveld hem nam
  In sijn bewaerde schemel.
  
  Hermanne! Godes vriend,
  Die mids uw' sachte sinnen
  De gracy hebt verdient
  Van d'hooghste Koninginne;
  Verkrijgh ons door ghebeen
  
  Van d'ed'le Iesse roede,
  Met reynigheyd van leen,
  Oock sachtigheyd van moede.