text: Tot uwen even-naesten.
  I. Het is d'oodmoedige eygen, noyt aen andere te weygeren het gene sy konnen en mogen toestaen, en syn selve alles aen alle te maken, geen aght nemende op syn eygen genegentheden om die van een ander te gemoet te komen.
  II. Hebt een gronthertigh medelyden, met de gene die in druk zyn, overdenkende, dat dat quaet u meer toe behoort, en gy dat meer verdient hebt, als sy.
  III. Bedankt met zonderlinge zorgh die u eenigh weldaet doen. De dankbaerheyd spruyt voor een groot gedeelte uyt d'oodmoedigheyd; want het weldaet is dies te aengenamer, hoe men meer oordeelt het min verdient te hebben.
  IV. Ondervraeght geerne d'andere; en veronweerdight u niet, iets van andere te leeren, met hoog-moed bedekkende uw' onwetentheyd.
  
  V. Bedankt de gene die u berispen, want sy helpen u om u selve te kennen, en u te aghten voor't gene gy zyt.