text: Voyse: Galathea, geestig dier.
  1. DIe de dagen wel beziet,
  Van des menschen leven
  Dat is 't anders als verdriet,
  Soo lang hy moet sweven
  In des werelds woeste pleijn,
  Daer hy komt seer arm en klein
  Jammerlijk te voren,
  Uit een vrouw geboren.
  2. Soo dra als hy werd gewaer
  Hier dees aerdsche bende,
  Treed hy tot veel droef gevaer,
  En tot veel elende;
  Schreyen uit een droef gemoed,
  Is het eerste dat hy doed,
  Eer hy schier ter degen
  Kan hem selfs bewegen.
  3. Dus soo gaet sijn leven voort
  Tot sijn rijpe Jaren,
  t' Wijl soo komen hem aenboord
  Velerley beswaren:
  Sijn vyanden vol fenijn,
  Die hem altijd nijdig zijn,
  Gaen hem staeg beloeren
  Om hem te vervoeren.
  
  4. Siet de Satan komt getreen
  Met al sijn gesellen,
  Die hem soekt te drijven
  Op den weg der hellen:
  Door des werelds dwase lust,
  Dat den rechten yver blust,
  Om na God te haken
  En het quaet te staken.
  5. Sijn lichaem word aengetast
  Met veel sware pijnen,
  Die hem als een stage last
  Jammerlijk doen quynen:
  Siekten jaren dagen lank,
  Door des levens ommegank,
  Heeft hy te verwagten
  In syn swakke kragten.
  6. In veel sware arrebeid,
  Werd hy ook gevonden,
  Die hem eemael is bereid,
  Door den val der sonden:
  Dat hy 't Brood, gelijk men weet,
  In het sweet des aenschijns eet,
  En meer jammerheden
  Lijd hy hier beneden.
  7. Soo leid desen tuimelgeest
  In de woeste golven,
  Van des wereldse tempeest,
  Door verdriet bedolven:
  Waer hy de ooge keert of wend,
  't Is vol droefheid en ellend,
  En vol ramp en qualen,
  Waer hy heen gaet dwalen
  8. Ach! het is een kleine poos
  Dat hy hier bewandelt,
  Dese valsche Wereld boos
  Die dus met hem handelt,
  
  Siet sijn hoogsten Trap is maer
  t' Seventig of tachtig jaer,
  Na dat hem het leven
  Wert alhier gegeven.
  9. Noch soo ziet men dat hy tracht
  Daer aen vast te blijven:
  Gaet daer in met al zijn magt
  Grooten handel drijven:
  Ja en denkt niet eens hoe ras,
  's Menschen leven stof en as,
  Kan ter neder zinken,
  Als wy 't minst bedinken.
  10. Siet de dood die 't al verslint,
  Komt tot hem genaken,
  Die hem van de werelt bind,
  Om tot stof te maken.
  Wat is dan al sijn gewoel,
  Als hy in den aerdschen poel,
  Gaet seer arm verloren,
  Zoo hy wierd geboren.
  11. Hoe gelukkig is hy dan,
  Die hem kan bereiden,
  Dat hy sich beroemen kan
  Wel gerust te scheiden,
  Want wat is 't al of men hier,
  Neemt het 's wereltse pleysier,
  Als wy dan daer boven,
  Zijn van Godt verschoven.
  12. Denkt, o mensch, dan wie gy syt
  Datje eens moet sterven,
  Waekt en bid tot aller tijd,
  Soo zult gy be-erven
  's Hemels vreugt en heerlijkheid
  Daer de kroone is bereyt,
  Die u God sal geven
  In het eeuwig leven.