text: Stem: Als 't begint.
  
  
  
  
  
  
  
  
  O Maget die uw' tanden
  Om Christus wil verloort,
  Wy vieren hier te lande
  Den dagh van uw' geboort.
  
  Geboort die u gewonnen,
  Niet sonder groote wee,
  Naer boven heeft gesonnen
  Uit dese droeve stee.
  
  Wy bidden u mids desen,
  Soo aengenamen rijd,
  Dat wy-luy mogen wesen
  Van tand-sweer toch bevrijt.
  
  Mids dat ghy hebt geleden
  Hier inne voor den Heer;
  Soo hoordt hy uw' gebeden
  Daer vooren gaerne weer.
  
  Doch is het sijn behagen,
  Dat wy-luy inde mond
  Een weynigh pijns verdragen
  Tot boet van d'oude sond:
  
  Sijn liefste wil geschiede
  In Hemel end' in aerd.
  Den Schepper moet gebieden,
  En't schepsel is't wel waerd.
  
  Als hy ons maer helpt beuren
  Het swaerste van de smert;
  En dat sijn dienst daer deuren
  Verhindert niet en werdt.
  
  Maer 't geene dat wy wenschen,
  Is, dat ons voor't gebit
  Der kinderen der menschen
  Bewaer die d'hooghste sit.
  
  
  Gebit daer all' de tanden,
  Soo menigh als daer zijn,
  Zijn pijlen van vyanden
  Bestreken met fenijn.
  
  Och! laet ons niet gebeuren
  Ten deele sulcken mond:
  Daer van de tanden scheuren,
  En 't alder sachtste wondt.
  
  Gelijck de weder-haecken
  Van d'Africaensche veer,
  Soo wonden dese kaecken
  Drie teffens, t'elcke keer.
  
  Den naesten, en den geenen
  Die't aenhoord: maer 't gekal
  Springt voor de eygen scheenen
  Des klappaerts boven al.
  
  Al souden wy verliesen
  Van 't eerst tot 't alder lest
  De tanden ende kiesen,
  Soo haten wy die pest.
  
  Verbidtz' ons Maegd des Heeren!
  Want daer en is ghewis
  Geen pijn die ons kan deeren,
  Als't dese niet en is.
  
  Maer 'k had hier nae vergeten;
  Als ick ter Taeff'len ben,
  Dat ick toch op het eten
  Mijn tanden niet en schen.
  
  Maer matelijcker wijse,
  Gebruyck met monde gaef,
  Soo 't geene dat ick spijse,
  Als 't geene dat ick laef.
  
  Dus doende, wy vertrouwen
  Door hulp van uw' gebedt,
  Met u te sullen houwen
  Het Hemelsche bancket.