text: Stem: Als 't begint.
  
  
  
  
  
  
  
  
  PRijst Burgers, prijst de Roosen rood,
  Daer Christus mee, de diere dood
  Vereerdt heeft sijnder Martelaeren,
  Crispinus ende Crispiaen.
  Die hy door een bebloede baen,
  Op huyden dee ten Hemel varen.
  
  Den President Rictiovaer,
  Na dat ons brieft de oude maer,
  Beriep de helden in Champagne.
  Men stree, men lee, men vocht, men won,
  't Bestemde parrick was Soisson,
  Op die tijd hooft-stadt van Champagne.
  
  Hier was het dat sy metter woon
  Gekomen waren, om de Goon
  Afbreuck te doen; en tot des Heeren
  Gepreeckte wet, soo veel de kunst
  Haers ambachts lee, met Godes gunst,
  Een deel Françoysen te bekeeren.
  
  Hier voren hadden sy veracht
  De hooghmoed van haer eel geslaght;
  En sochten, door gemaeckte schoenen,
  Haer k'lanten uyt den helschen roof
  Te trecken, en door 't waer geloof,
  Met haren Schepper te versoenen.
  
  Dit was haer wit, dit was haer loop.
  Sy wrochten wel, en goede koop.
  Door Goods gena, de kans geluckte:
  Zoo dat haer winckel, by manier
  Van spreken, in een Tempel schier
  Bekeerdt, veel rijcke vruchten pluckte.
  
  Maer desen ougst en wierd' niet wel
  Genomen vande swarte hel:
  
  Des sy den President op maeckten;
  Te dreygen aen de Dienaer Goods,
  Veel wreede strafs, veel bancks, veel doods;
  't En waer sy haren God versaeckten.
  
  Maer neen: geensins, sy bleven vast
  By 't geen hen Christus had belast.
  De vyeren, en de wat'ren weecken
  Voor haer gheloof: daer was geen leck
  Van lood, of van ghesmolte peck,
  Die haren yver kon doen breken.
  
  Den Rechter dee hen min of meer
  Uut spannen als een Ossen-leer,
  End' uyt haer lenden riemen snijen.
  Maer God gaf hen, ten lieven danck,
  De pijn van haer bebloede banck,
  Ter eeren van sijn' naem te lijen.
  
  Houd op, houd op// Rictiovaer!
  Te quellen noch dit heyligh paer
  Met elsens, en met scharpe taetsen.
  Haer liefde is al t'onvervaerdt:
  Treckt dan voort-aen u leste swaerd,
  En doet de vrinden Goods verplaetsen.
  
  Verplaetsen, segg' ick, van dit dal
  Der tranen, na de hooghste wal
  Van Godes Stad; daers' hun ghebeden,
  Besteden sullen voor de geen
  Die hen hier soecken na te treen,
  Met moed van onbewoge seden.