text: Stem: Haest u mijn schoone vriendinne.
  
  
  
  
  
  
  
  
  Kleyn Steetje! welck voor desen
  Den toenaem voerde van Droogh-brood;
  Uw' laeghte word geresen,
  De snoodheyd van uw' naem vergroot.
  Door middel van een Maget, die
  In u begrip gheboren,
  U smalle Schie// Ver boven 't Vlie
  Vermaert, al om doet hooren.
  
  W'en kunnen haer berommen
  Van rijckdom, noch van edel bloed:
  Maer God had haer voorkommen,
  Met segen van genade soet.
  Men sagh 't wel aen de eerste vrucht:
  Midsdien haer den Behoeder
  Gaf met de tucht// Een lieve sucht
  Tot sijn Vrou-Maget-Moeder.
  
  Haer kuysheyd sy beminde;
  En die te volgen voor haer nam,
  Al quamen schoon haer vrinden
  Daerom te werden noch soo gram.
  Och vader, sprack sy, vader mijn!
  En wilt mijn reyn begeeren
  Niet lastigh zijn// Ghy doet my pijn,
  Want ben de Bruyd des Heeren.
  
  End' of ghy my woud' pramen
  Onwilligh tot den echten band;
  Soo'n sal ick my niet schamen
  
  Te eyschen van mijn Bruygoms hand:
  Dat hem belief mijn aerdsche le'en
  Soo leelijck te mismaken,
  Dat daer niet een// Noch groot noch kleen
  En zy, die my wil raken.
  
  O Maghet kloeck van moede!
  Hoe acht ghy dus de Maeghde-staet?
  Och! 't was de Iesse roede,
  Wiens voorschrift u hier quam te baet.
  Soo dat gh'op haer bespoorde pad,
  Voor't ongheraeckte leven,
  Verkoost al wat// Ghy hier besat
  Van goed, of bloed, te gheven.
  
  Het was uw 'uytverkoren
  Seer lief, te sien soo witen blom:
  Des hy met scherpen dooren
  Die gingh betuynen om end' om.
  Ick segh met alderhande leyd,
  Van sieckten en van plaghen;
  Die Goods bescheyd// Uw' tederheyd
  Van jongs af liet verdraghen.
  
  De jonck-vrou in haer sijde
  Een ribb' brack, t'haerder vijftien jaer.
  Van hier begon haer lijden,
  En duerde tot de swarte baer,
  Dat s'acht-en-dertich jaren schier
  Nau een lid kon verroeren
  't Onnoosel dier// Tot dat van hier
  Den Heer haer ziel dee voeren.
  
  Men sagh haer vleesch versweeren
  Van hoofd, tot aen de voeten toe.
  Maer wat? De Maegd des Heeren
  En werde noyt van lijden moe,
  Maer zey: och, dat tot alder rijd
  Mijn God, mijn hulper krachtich,
  Ghebenedijt// End' ick Lijdwijd,
  Mijn naem moet zijn gedachtich.
  
  
  Lijd wijd, lijd wijd, mijn leden!
  Verdraeght, verdraeght, hier wijd en breed!
  Dus doet uw' Bruygom reeden
  Voor u 't vergulde Bruylofs-kleed.
  Denckt met wat pijn, denckt met wat smert,
  Op't scharpe Oliveten
  Hem 't heyligh hert// Verdronghen werd'//
  Als't hem rood bloed dee sweten. Hier magh-men eyndige. De Devotarissen singhen voort.
  
  Denckt om de kinn'backs slaghen,
  De blauwe neepp', en roode roen;
  Ja 't Cruys, het welck hem draghen
  De liefde dee van u versoen.
  In 't kort, (tot les van klerck van leeck)
  Had s' op verdeylde stonden,
  Van yder weeck// Een minne-streeck
  Ghejuyst van Christus wonden;
  
  Soo seer, dat sy mids desen
  Te segghen quam, waer't dat s'haer met
  Een Weest ghegroet te lesen
  Kon maken gaef en onbesmet
  Van seer, van sweer, van't siecke bed;
  Dat sy het ongelesen
  Sou laten, om// Haer Bruydegom
  In pijn gelijck te wesen
  
  Princesse der Princessen,
  Daer IESUS sijn wellust in nam!
  Houdt op! want dese lessen
  Zijn al te hoogh voor u Schiedam.
  Gaet krijght uw' kroon nu suyver Lam!
  Die God u korts verveylde:
  Want hebt vervult// Met nieu ghedult
  Al 't geen daer noch aen seylde.
  
  Den Enghel sal u leyden,
  Die u't Cypresse roedje bracht.
  De sael'gen u verbeyden;
  End' al den Hemel naer u wacht.
  Wy oock: Dus stijft ons' kleyne maght:
  
  En bidt dat wy hier mede
  Uw' suyverheyd, En lijdsaemheyd,
  Met lief na moghen treden.