text: Op een aerdige Voys.
  HOe verandert zyn de tyden,
  Nu of over hondert jaer:
  
  Het Kind veragt zyn eigen Vaer?
  Want zyn oorspronk nam, Uit moffe stam;
  Wiens Vader kwam in Amsteldam,
  En zoo veragt zyn eigen geslagt,
  Want meest het Amsteldams gebroet,
  Nam zyn begin uit Moffe bloed?
  Zoo datze hun eygen of komst laken,
  En klyneeren zonder schyn!
  De stam daer zy uitgesproten zyn:
  't Is Mof Voorwaer, maer Amstelaer,
  Beziet uw Vaer.
  2.Ziet uw Moeder hier beneven,
  Die uw laefde voor de dorst,
  Als gy zoog aen haer moffe borst,
  Zoo dat gy zyt, in uwe tyd,
  Gevoet van die gy nu verwyt,
  En uw geslagt, alzo veragt;
  Daerom schelt op geen moffe meer;
  Want gy ontsteelt uw Ouders eer,
  Zoo laet hoogmoet en eerzugt varen,
  En verwyt ook niet tot uwe smaet,
  Daer zelf uw stam van zwanger gaet,
  Laet schempen daer, beziet uw Vaer,
  Zyn afkomst maer.
  3.Heb gedult Uitlandsche Burgers,
  En stoort uw aen geen haet;
  Die uw beschimpt, Spruyt uit uw Staet,
  Die uw veragt, om uw geslagt,
  Is zelfs van moffe voorgebragt,
  En uitgebroet, van moffe bloet.
  Zy diene met de Pauw gepaert,
  Het trotsse dier leeft op de Aerd,
  Vol pragt en hoogmoed opgeblasen;
  Maer als het zyne pote ziet,
  
  Is gantsch zyn hovaerdy te niet,
  Zoo Amstelaer, beziet ook maer,
  Uw poten naer.