text: Stem: Schoon Diamant, p. 875.
  
  PRijst wel te recht,
  Cornelium Goods knecht,
  Die met een kloeck gevecht
  Wett'lijck gestreden;
  Verkreghen heeft
  Van die ten Hemel leeft,
  En loon na wercken geeft,
  De soetste vrede.
  Des wy nu sijn gebeden,
  Besteden// Helaes! voor ons die noch te veld,
  In't middel zijn gesteld
  Van 't vyand'lijck geweld:
  Dat wy de wereld oock,
  En met haer 't helsche spoock
  Te saem vertreden.
  
  Goods dienaer had
  De Stoel, daer voren dat
  Den Salighmaker bad,
  Niet langh beseten:
  Wanneer hy deur
  Des Keysers wreede keur,
  Daer uyt wierd, met getreur
  Des volcks, ghesmeten,
  Naer d'oude stad, te weten,
  Geheten// wel eer de Hondert Celle strand.Ad censum Cellas
  Daer hy door onderstand
  Van Cyprianus hand,
  Tot troost van sijn verdriet,
  By Goods genade niet
  En bleef vergeten.
  
  
  De steene borst
  Doch van den Roomsche Vorst,
  Door onversaden dorst
  Des bloeds, ghedreven:
  Heeft korts daer aen,
  Benijdende 't vermaen
  Des troosts, aen hem gedaen,
  Gebod ghegeven:
  Als datmen 't oude leven
  Geheven// van daer, uyt sijn verbanne Cel,
  Op 't Keyserlijck bevel,
  Maer voor den Bisschop, wel
  Tot dooddelijcker roe,
  Na 't Capitoly toe
  Weer sou doen sweven.
  
  En suldy dan
  Zeght eens, onaerdigh man!
  (Sprack hier den roo Tyran)
  U niet bedaren?
  Of wildy noch
  Het ingenomen sogh
  Van 't Nazareens bedrogh
  Niet laten varen?
  Flucks! ghy sult my verklaren
  Met waren// gestaefden eede, wat verraed
  Ghy op de Roomsche staet,
  Met Cypriaen uw' maet,
  Midsgaders op de Goon,
  (Gelijck ghy zijt ghewoon)
  Hebt willen baren?
  
  
  'k En heb, o zoon!
  Noyt brieven van uw' Throon;
  Maer van des Heeren kroon
  Wel dick gekreghen.
  Het eel gheslaght
  Der Christenen verwacht
  Van Godes groote maght
  
  Al meerder seghen.
  Verstaetse slecht te deghen,
  Een seghen// verdient door 't roo-vergoten bloed
  Van Christus, die ons doet
  Versmaen al 's werelds goed;
  Zoo dat de gantsche aerd
  Niet eens de pijne waerd
  Is t'overweghen.
  
  Hier van, en wes
  Noch verder 't Christen les
  Belanght, hebb' ick vijf,ses-
  Mael tingh ontfanghen.
  End' hier gebood
  Den fellen Vorst, met lood
  Te slaen wel blau en rood
  Des Priesters wanghen:
  Men deed' na sijn verlanghen.
  Eer lange// doch weer, niet sonder tand-geknars,
  Riep hy wel luyd en dwars:
  Sa! Datmen hem na Mars,
  De ermen alle bey
  Wel vast gevleugelt, ley
  Met snelle gangen.
  
  En dat hy daer,
  Sijn God, en wet te gaer
  Verloochen; en 't Autaer
  Van Mars vereere.
  Of by gebreck
  Van dien, den harden neck
  End' ongerijmden beck
  Door 't swaer ontbeere.
  Och Prins! den vrind des Heeren
  En deeren// uw' dreygementen niet een gruys.
  Sijn liefste wensch is't kruys.
  Doch moet uw's hopmans huys,
  Ghenesen vande jicht,
  Tot Christus helder licht,
  
  Noch eerst bekeeren.
  
  Leyt nu schavuyt!
  Den Paus ter poorten uyt:
  Maer denckt noyt sijn geluyd
  Te sullen smoren.
  Want God sal d'eer
  Van sijn besturve Leer,
  Doen klincken al te seer
  In 's werelds ooren,
  Hierom draeght hy een Hooren.
  Een Hooren// segg' ick, recht als een eygen pand,
  In sijn gepalmde hand,
  Op dat al 't aerdsche land,
  't Behulp van sijn gerijf,
  Tot heyl van ziel en lijf
  Zou moghen hooren.