text: Stem: O Rad van avontuiren.
  
  
  
  
  
  
  
  
  DEn Heyligh van Assijsen
  Sijn wijngaerd had gheplant;
  En God wou dien doen rijsen
  Door seghen van sijn hand.
  Gelijck dan naer het pooten,
  Den wijsen Tuyn-man doet;
  Zoo wierden d'eerste looten
  Francisci, oock begooten
  Met Martelaren bloed.
  
  Sy waren met haer seven,
  Door Godes goeden geest,
  Naer Africa ghedreven:
  Om Christum onbevreest
  Te preken den Barbaren.
  Maer, leyder! Mahomet
  Dee heen met stael beswaren,
  Zoo menigh als sy waren,
  Voor d'onbevleckte wet.
  
  Sy traden na de Kercker,
  En van daer na 't Schavot;
  Veel blyder en veel stercker
  Van moed', als of sy tot
  De weeldighste Saletten
  Geroepen, niet verwacht
  En hadden als banketten,
  Parfuymen, en civetten,
  Die Bruygom oyt bedacht.
  
  Juygt Seraphijnschen Pater!
  Terwijl ghy levend' siet
  Met wat een rijcken water
  Dat God uw' plant begiet.
  
  Maer nu hy u verborghen
  Doet met soo milden sproey:
  Zoo'n hebdy niet te sorghen,
  Of hy sal tavond morghen
  Haer gheven oock de groey.
  
  Ghy sultse oock verhaesten,
  O Martelaren! en
  Met een uw' even naesten
  Verkrijgen kloeck beken:
  Om Christum inder tijden
  Met mannelijcke moed,
  Eenvoudigh te belijden,
  Al quamen oock de strijden
  Te rijsen tot het bloed.