text: X I I.
  Caeterum in Amnestia nihil securitatis aut fiduciae esse; semper metuendos, quos semel laeseris; subditis secretum illud & abditum Principum, ut passim loquitur Tacitus, quorum odia hac larva tecta condi & deferri possunt in occasiones; Principibus autem eorum, qui semel perduelles existitêre, studia semper suspecta esse oportere; sunt qui asserant. Quibus sane ego haud alia reposuerim, quam, si cum optimis res sit, nihil superesse periculi: si cum malis ac perfidis, modo deposita sint arma, non ad-modum metuendas hic esse inermes insidiarum meditationes; ac ad alias omnes pessimorum clandestinas artes, & praevidendas, & turbandas, & cavendas, optimis adesse semper prudentiae munimenta. Sed &, etiamsi concurrant atrocissimae omnes quae fingi possunt suspiciones, haud eo minus verum ac immotum manet; praestare aegram Rempub. in eo statu esse, in quo, si qua inter homines sit fides, utrumque possit convalescere, quam in eo, in quo si maneat, certissimo sit peritura. Quantumvis anceps & eventus dubii remedium, si aliud non suppetat, opponendum est morbo, cujus alias letalem ictum fore constat.