text: Cap. VI. Van de gekroonde Rotz en menighte der Visschen.
  
  OM dat wy niet souden laten eenigh wonder en vreemdigheyt der natuur, soo wordt u hier aengewesen een groote Zee-rotz, staende in West-Bothnien, omtrent het uyterste van de Noordsche Landen in de Prochie van Lul, in 't Bisdom van Upsalen, die in hun gemeene tael wort genaemt Biuraklubben, de welcke den ghenen die van verre daer voorby varen, schijnt op den top gekroont te wesen of drie tanden te hebben. Dese Rotz is de ingesetenen van 't Lant, 't welck seer kloecke visschers zijn, seer vorderlijck en nut: Want als sy in zee zijn, en dat sy 't gesicht, schaduwe oft haven van dese Rotz niet gebruyckten, sy souden niet vry mogen ter zee
  
  varen, noch niet wel hun kost winnen. Want als 'er een dicke Nevel en Mist opgheresen is, souden sy niet konnen weten waer dat sy waren oft varen souden, 't en was door de schaduw van dese wonderlijcke hooge Rotz, de welcke gesien wort in 't midden van 't water, soo dat daer door de Schepen, die dickwijls niet weten waer sy zijn, behouden worden, gelijck my in 't jaer duysent vijf hondert negenthien selfs gebeurde. Want daer omtrent is somtijdts soo grooten donckeren nevel, dat die voor in een kleen Schip sit den gheenen die achter aen het roer sit niet sien kan: Maer komende in de Haven, soo siet men aen de voet van de Rotz over al soo groote menighte visschen legghen, dat een mensch daer af verbaest is, en genoegh aen 't ghesicht heeft. Want eensdeels soo legghen se daer besproeyt met zeewater langs het vlacke van de voet der Rotzsen twee of drie morghen landts wijdt ghespreyt om in de wind te droogen. Andere, en insonderheydt van de grootste slagh, siet men daer hanghen aen hooge en langhe stocken, om in de Sonne en Lucht te drooghen. Welcke voorseyde visschen sy bewaren, oft om selfs in hun huys te ghebruycken, oft om den vreemde Kooplieden, die uyt verre Landen daerom komen, de selve te verkoopen, en nemen in manghelinghe voor de visschen, Kooren, door dien het Graen in hun landt, door de groote koude die daer is, niet wel wil rijp worden. Sy draghen oock van dese visschen voor een sonderlinge spijse den lieden die in de wildernisse woonen, en vermanghelen die teghen seer kostelijcke vellen, daer sy groot gheldt af maecken. Van dese visschen, die 'er aen den voet van dese gekroonde Rotz te drooghen hangen, komt soo stercken reuck, dat de geen die derwaerts varen, en noch verre van daer zijn, de selve wel haest ghewaer worden. 't Welck somtijdts oorsaeck is dat de Schepen, wesende in
  
  ghevaer van de zee, de Schippers het Schip, lijf en goedt behouden.