text: Vryazie tussen Koert en Angeniet.
  Giga Anglois.
  
  
  
  
  1
  ANg’nietje had haare klein’ Kipjes gevoerd, 
  Haar Vlasje gesponnen, gedraaid of gesnoerd;
  ’t Blank Garen, van kleurtje. 
  Gehaspeld voor ’t deurtje, 
  HoeAan stringetjes netjes getoerd.
  Koert komt ’er getreeden,
  En rust zyne leden,
  
  HoeAl leunende, op zyne stok. 
  Maisje myn lief, myn pangd, 
  Daer is nu myn hangd, 
  Ik wouje wel trouwen, 
  Zegt hy, voor myn Vrouwe,
  HoeKom treên wy in ’t Huwelyks jok.
  
  2
  Ik zelje zo dienen en streelen, als eer
  Uw Symen u deede, Ang’nietje, ja meer;
  Wanneerje zult plassen,
  Of schrobben, of wassen,
  HoeDan doe ik al watje begeer.
  Gy woont hier zo eenig,
  En ik meê alleenig;
  HoeKom doen wy ’t op deeze voet.
  Kisten, en kas, en vee
  Is het uw’ dan meê,
  Myn potten en pannen,
  Myn glaezen en kannen
  HoeDie krygje met my by uw goed.
  
  3
  Weg, zegtze tot Koertje, ik blyf ’er allien,
  Ik leef veel geruster in stilte, met vreên.
  Myn Symen die zaide:
  Ei Wyfje, zo ’k schaide
  HoeHier van u zo mint ’er geen ien.
  Myn Symen die was ’er
  Een goelyk oppasser.
  HoeWy hebben mooi goedje vergaêrd;
  Myn Kas is wel voorzien
  Van geld, zo ik mien,
  Daer kan ik van leeven.
  Nog zy hy: ik geeve
  HoeU alles, maer ’t boeltje wat spaert.
  
  4
  Ang’nietje, myn engel, ik zel het vergoên,
  Met slooven en wroeten, om voordeel te doen.
  
  O laet ongs een raisje
  Vereenen, och Maisje,
  HoeSelweeken ik word ’er zo groen!
  Nou, zegtze tot Koertje,
  Jou dartele boertje,
  HoeUw vreijen dat zou wel gaen,
  Als gy uw mooije praet
  Verplaetste in de daed,
  Dan word ik uw Wyfje,
  Dan min ik uw lyfje, 
  HoeDan lap ik het Hailikje aen.
  
  5
  Hy zegt ’er: Ang’nietje nu ben ik gerust,
  Myn liefje, myn suiker, nu eensjes gekust;
  Ik zelje zo lieven,
  Zo dikwils gerieven, 
  HoeAch zoetert, myn brytje, myn lust.
  Nu komen ongs goedjes,
  Ongs schaapen en koetjes, 
  HoeOngs boeltjes, ook meê by een.
  Liefje de min brangd in
  Myn lyf en myn zin,
  Kom wiltze wat koelen,
  Wat lessen, wat spoelen,
  HoeAng’nietje ze kruipt na beneên.
  
  6
  Weg, zegtze, jou lubbert, het is nog gien tyd,
  Wagt tot je ter deegen in ’t Huwelyk zyt,
  Dan kunje het minnen,
  Met vreugde beginnen,
  HoeJou hertje dat brangt na de maid.
  Ach moet ik die plaegen,
  Zegt hy, nog verdraegen,
  HoeMyn lyfje staet in den brangd!
  Zagje myn hert en nier,
  Ze zyn als het vier
  Van binnen en buiten,
  
  Ik kan ’t niet meer uiten,
  HoeZo ik ’er geen middelen vangd.
  
  7
  Kom treên wy na binnen jou guitje, jou fielt,
  Zo zegtze, eer het brangden uw hertje vernielt:
  De jongeliens kragten
  Dientmen te verzagten,
  HoeDaer zagelis Symen van hielt.
  Och, zegt hy, myn engel,
  De minnegods bengel
  HoeDie kruipt door myn vlees en bloed.
  ’t Lieven heeft groote kragt,
  Geweld en veel magt,
  Het prangtje de zinnen,
  Het doetje verwinnen,
  HoeHet smaektje, lik suiker, zo zoet.