text: Op de vvijse: Aue der maeghden croone &c.
  1.
  EEn hert, dat den Beminden
  In hem treckt en besluyt;
  En staet nae gheen bevinden,
  Maer gaet sy-selven uyt.
  En strackx meer dan 't soeckt en verlanght,
  Godts licht ('t welck hem om-vanght)
  Op 't sekerste ontfanght.
  2.
  Veel willen Godt ghenieten
  En vrolijck schouwen aen:
  
  Maer laeten hun verdrieten,
  Hun selven uyt-te-gaen.
  Den uytganck valt hun hart en suer:
  Sy en meynen Godt niet puer:
  Sy volghen hun natuer.
  3.
  Die alleen 't wesen jaeghen,
  Waer in die ziele leeft:
  Den uytganck blij verdraeghen,
  Hoe die natuere beeft.
  Sy zijn hun-selven vremt en wreet:
  Staen altijt tot lief en leet
  In Godts wille bereedt.
  4.
  Te sterven is haer leven:
  
  Sy leven inde doot.
  Tot Godt gaen sy ghedreven
  Door des gheests minne bloot.
  Sy soecken Godt te hanghen-aen,
  En met Godt in Godt te staen,
  Hun selfsheyt af-te-gaen.
  5.
  Sy minnen ende meynen
  Dat ongheschaepen goet,
  Om d'welck sy hun vercleynen,
  Wt liefde oversoet,
  Sy soecken recht dat eenich Een:
  Dat is hunne vreught alleen,
  S'en wenschen anders gheen.
  6.
  Als sy dat moeten derven
  
  Naer den ghewenschten lust:
  Weten sy in 't versterven
  Te houden haere rust.
  Sy maecken, dat met wercken blijck,
  Dat sy arm ende rijck
  Godt oeffenen ghelijck.
  7.
  Niet en can hen ontstellen,
  Hoe datmense beroert.
  Want nemt-mense te quellen:
  In Godt overghevoert
  Staen sy altijt gherust en vast,
  Bereedt tot alderhande last,
  Hoe seer den strijdt oock wast.
  FINIS.