text: Stem: Wilhelmus van Nassauwen.  of: De Samaritaen.
  
  STrick-baldum, die gheheeten
  Werd Sibrand, in't ghemeen;
  Men niet en moet vergeten
  Te vyeren, mids de reen
  Van 't aengename lijden,
  Daer mee hy 't Vriesche woud
  Met Bonifaes verblijde
  Op huyden meenighfout.
  
  Den Heyligh wierd te gader
  Met Bonifaes vermoord;
  Wanneer den goeden Vader,
  Na't aengepreeckte woord,
  De nieu-gedoopte zielen,
  Quam vormen, en dat sy
  
  Den Bisschop overvielen
  Te Dockum, of daer by.
  
  Hij diende als Diaken
  Den Priester voor en na:
  Des hem oock gaf te smaken
  Het Goddelijck gena,
  Met sijn Prelaet, den beker,
  Van't uytgestorte bloed.
  Een gunst, die hem voorseker
  Dee hebben 't hooghste goed.
  
  End' efter daer en boven,
  Een krans van Roosen rood;
  Die uyt de schoonste hoven
  Gepluckt, de diere dood
  Voor Christus naem gheledenn
  Uutnementlijck vercierd.
  Dies wel te recht op heden
  Sibrandus werd ghevyerd.
  
  Eert hem dan met Laurieren,
  En Palmen geel en groen.
  Maer tracht oock sijn manieren
  Van leven na te doen.
  Mids welcken wy den Heyligh
  Versoecken door ghebeen,
  Te willen maken veyligh
  Den wegh, die wy betreen.