text: Op het XLIste Zinnebeeld.
  
  't Verdichtsel van 't beruchte Beeld
  Van Memnon, dat door 't Zonnevuur
  Verwarmd geluid kon geeven,
  't Geen hert en ooren heeft gestreelt,
  Leert ieder mensch, die uur op uur,
  In 't wisselvallig leven,
  Zich van de Zon van 's hemels vreugd
  En wondere voorzienigheid
  Gelukkig voelt ontsteeken,
  Door zegening, die 't hert verheugt,
  Door blydschap van geen waan verleid,
  En 't heelen der gebreeken?
  Om met een vrolyk dankgebaar,
  Dien grooten Schepper van 't heel-al
  Eerbiedig te begroeten.
  Nooit kan Hem van het hert-altaar,
  Door wierook van een lofgeschal,
  Een' beet'ren geur ontmoeten:
  Niets dat zo snel ten hemel vloog
  En met een' dierb'ren zegestroom,
  In 't stil gemoed kwam daalen,
  Men heff' dan hert en ziel om hoog,
  En leeve steeds oprecht en vroom:
  Zo zullen eens de straalen
  Van's Levenszon, in 't Eng'len koor,
  De ziel verrukken door 't gehoor.