text: Aanspraak van het Wetgevend Ligchaam.
  ‘Sire! daar de terugkomst van Uwe Majesteit in derzelver rijk, die door uw gansche volk zoo vurig verlangd is, een oogenblik van vreugde voor uwe getrouwe onderdanen is, zoude dan het Wetgevend Ligchaam, hetwelk de eer heeft de geheiligde persoon van Uwe Majesteit van zoo nabij te omringen, zich dan niet haasten om u daarvan de ondubbelzinnigste bewijzen te geven. Neen, Sire! Het Wetgevend ligchaam, van welks gevoelens ik de eer heb thans de tolk te mogen zijn, heeft mij gelast, om in deze plegtige audientie de hartelijke deelneming, welke het bij deze gelukkige gebeurtenis bezielt, aan uwe Majesteit te betuigen, en tevens aan dezelve de onveranderlijke gevoelens van liefde, getrouwheid en verknochtheid voor uwen doorluchtigen persoon te vernieuwen. Gedurende den langen tijd, welke Uwe Majesteit verpligt is geweest zich van ons verwijderd te houden, heeft alleen de innige overtuiging, dat uwe zorgen alleen het
  
  welzijn en het geluk van een volk dat u bemint, en door u bemind wordt, en aan wier lot Uwe Majesteit derzelver lot zoo edelmoedig verbonden heeft, ten doel had.’
  ‘Moge de Goddelijke Voorzienigheid, aan welke wij onze hulde bewijzen, en wier zorgen voor al het geschapenen door ons geëerbiedigd worden, eenen gunstigen blik op den geheiligden persoon van Uwe Majesteit staan, en dezelve in staat stellen, om de diepe wonden, die van tijd tot tijd aan het dierbaar vaderland zijn toegebragt, te heelen. En moge het den Hemel behagen, dat, nadat Uwe Majesteit hare gewigtige loopbaan voleindigd zal hebben, en na eene gelukkige en langdurige regering, de herdenking van derzelver weldaden aan derzelver volk en het vaderland, reeds zoo dierbaar aan het tegenwoordig geslacht, derzelver nagedachtenis bij den laatsten naneef moge gezegend zijn.’
  De koning had geen voldoenend antwoord, in de ongelukkige omstandigheden, waarin hij zich bevond, te geven. Hij bepaalde zich dan ook tot algemeene en nietsbeteekenende gezegden. Hij was ongelukkig genoeg, van onophoudelijk door geheime Agenten te worden gade geslagen, welke gereed waren om aan alles, wat hij zeide eene verkeerde en hatelijke uitlegging te geven, en hoezeer de droefheid, en men kan zelfs zeggen de wanhoop in zijne ziel heerschte, was hij gedwongen, om de smarten en het ongeluk van zijnen toestand zorgvuldig te verbergen, waardoor hij dezelve nog te meer ge-voelde. Hij antwoordde: ‘Dat hij zich met zoo veel vreugde als verrassing in het midden zijner vrienden bevond, van welke hij gevreesd had voor altijd afgescheiden te zullen blijven, op den oogenblik, toen hij de door Frankrijk gedane vorderingen, voorwaardelijk ratificeerde enz. enz.’
  De Koningin kwam, na de echtscheiding harer moeder, in Holland; de beide echtgenooten kwamen overeen, om voortaan afgezonderd van elkander te leven. Zij kwam op den 14den April met den Kroonprins te Utrecht. Deze bleef bij zijnen vader, toen zijne moeder, eenige weken daarna, Holland weder verliet, om zich naar de baden van Plombieres te begeven.
  Men bragt het artikel van het traktaat, waarbij bepaald was, dat al de kusten van Holland door Fransche troepen bezet zoude worden, ten uitvoer. Op den 20sten April bezettede de Franschen dan Haag en Leiden, en een ander corps ging op marsch naar Oost Vriesland, om aldaar de kusten te bezetten.
  In dezen oogenblik had er eene uitwisseling van decoratien plaats tusschen het hof van Pruissen en dat van Holland. De koning van Pruissen zond aan zijnen Ambassadeur en buitengewoon gezant, te Amsterdam, den Baron von knobelsdorf drie groote decoratien van den zwarten adelaar, waarvan eene voor den koning, eene voor den kroonprins, en de derde ter beschikking van den koning. Deze zond drie groote decoratien naar Pruissen,
  
  voor den koning, den kroonprins en den Graaf von goltz, minister van Buitenlandsche Zaken.
  Om den Maarchalk dumonceau het verlies van dien titel te vergoeden, en tevens om de diensten, die hij aan den Staat gedaan had, te beloonen, schonk hem de Koning den titel van Graaf des Rijks, onder de benaming van Graaf van Bergerduin, de naam van een dorp in Noord-Holland, waar deze Maarschalk zich zeer had doen onderscheiden bij eene landing door de Engelschen, in het jaar 1799 aldaar gedaanEen dorp van dien naam kennen wij niet. De schrijver drukt zich hier verkeerdelijk uit; de Generaal dumonceau heeft, in den jare 1799, op de duinen bij het dorp Bergen, in Noord-Holland, even zooveel moeds als kunde aan den dag gelegd. Bij deze gelegenheid kreeg hij eene zware kneuzing op de borst, door eenen dooden musketkogel.
  de vertaler..
  Het hoofdkwartier des Franschen legers in Holland werd te Utrecht gevestigd. Den Franschen Generaal en Chef werd het bevel gegeven over de twaalfduizend man Hollandsche troepen, die zich bij de Franschen moesten voegen, om gezamenlijk den dienst op de kusten te verrigten.