text: Stem: Waer heen mijn Laura soo drae. pag. 150.
  
  WY sijn in Gode blij van daegh,
  Om't lief geheug van Sint Eustaech
  Welck leerlingh van Columbaen
  Was, die wond'ren heeft gedaen.
  
  Het heyligh leven vanden Abt
  Had ses-mael hondert Bro'ers gekapt,
  Als sijn ziel de blijde tingh
  Vande lieve dood ontfingh.
  
  En daer beneffens noch de keur
  Van veertich daghen, die hy deur
  Sachter pijn vol-eynden sou:
  Of tien min, door harder rou.
  
  Uw' goedheyt zy gelooft, o Heer!
  Dat ghy uw' dienaer hier om neer
  Suyv'ren wilt, sprack hy, maer ick
  Na u God'lijck wesen snick.
  
  Verkies daerom met al mijn hart
  De scharpste, maer de kortste smart.
  Want ick weet geen meerder pijn,
  Als van u verlengt te zijn.
  
  Naer dese keur, wierp hem de wet
  Des Hemels door een koorts te bed;
  Tot den driemael tienden dagh,
  Dat hy om te sterven lagh.
  
  En sey: God lof, den tijt is om.
  Nu reys ick na mijn Bruydegom:
  Die na dertigh daghen my
  Heeft belooft te komen by.
  
  Dit was Eustachius leste woord:
  
  Daer mee hy na de paerle poort
  Van den rijcken Hemel trock.
  Wel tot alghemeen ghelock.
  
  Want hier is't dat hy, door gebeen,
  Den nood vervoorderd van't gemeen:
  Maer by namen van Parijs,
  Met de gantsche fleur de Lijs.
  
  Doch hy en sluyt mids  desen ons
  Oock gheensins uyt de baet sijns monds:
  Wel bewust dat Godes min,
  Streckt tot al sijn huysghesin.
  
  Bidt dan voor ons Eustachi mee,
  Dat God die u hier lijden dee,
  Ons alhier oock alle straf
  Gunnen wil te legghen af.