text: Stem: Lente doet het Land ontluycken.
  
  VRou Iulitta! eyscht uw' Landen
  Vry'lijck vanden Rover weer;
  Tot dat hy s'in uwen handen,
  Door bedwangh des Rechters keer.
  G'hebt groot gelijck; En Christus leer,
  Die de Koninghlijcke kroon,
  't Zy tot voorstand, 't zy tot straf,
  Met het swaerd, de scepter gaf,
  Heeft u 't oordeel niet verboon.
  
  Hier op liet Iulitta daghen
  Haer party, voor 's Keysers oor.
  Maer den dief, met loose laghen,
  Bracht haer een excepcy voor:
  Daer over sy 't proces verloor,
  En daer by het leven mee:
  't Welck den boosen Rechter haer,
  Voor de eer van Goods Autaer,
  Bloedelijck benemen dee.
  
  Caesar! sprack hy, 't is na rechten
  Kundigh, dat een Christiaen,
  Die de Goden durft bevechten,
  Voor geen Vyerschaer en magh staen.
  En sulcks segg' ick dit vrou-mensch aen.
  Die'k daer over niet te wil
  Weet de waerde van een mijt:
  Maer versoeck, dat sy ter spijt
  Van haer Sect, sal swijghen stil.
  
  't Is soo. vrou! gh'en mooght niet spreken,
  Sey de Vyerschaer; wildy dan
  Van u recht niet zijn versteken,
  
  Ja noch swaerder boeten van
  De Christen wet ontgaen: soo set
  U te purge, en ontsteeckt
  Wieroock aen den God Iupijn.
  Op dat wy aen sulcken schijn
  Mercken, wie de waerdheyd spreeckt.
  
  Neen ick, sey de blom der vrouwen,
  Dat en doen ick nimmermeer:
  Laet de man mijn Land dan houwen;
  En mijn God sijn hooghste eer.
  Want ick bemin sijn naem te seer.
  Christen vrou weest wel gemoed,
  Godes aldermildste hand,
  Geeft u 't alder-rijckste pand,
  Voor de schade van u goed.
  
  Blijft alleen sijn naem vereeren
  Middel inde vlammen: maer
  't Heete vyer en sal niet deeren,
  Oock een streentjen van u haer.
  Daer aen den Heyden wel gewaer
  Werden sal, wat dat de ziel,
  Daer van 't lichaem blijft soo gans,
  Voor een onverlepte krans,
  Eeuwelijck ten deele viel.
  
  Wy verheugen ons Iulitte!
  Wel te recht met sulcken kroon;
  Als u huyden te besitten
  Heeft gegeven Godes Soon.
  En noch daer toe tot over-loon
  Basilius kloecke pen.
  Des soo bid, ten Hemel weer:
  Dat het vleesch ons niet en deer,
  Noch den Mammon niet en schen.