text: Stem: per voler d' Amore.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  EElsten der Polacken!
  Aen wat milde tacken
  Wies soo snellen vrucht,
  Van een soo grooten tucht?
  't Is nau tijd geleden,
  Dat gh'uw' ziel versteedde
  Uut het aerdsche hof.
  En sie nochtans uw' jeughd,
  Alree begroeydt met sulcken deughd;
  Als of sy langh verjaerdt,
  Veel wasdoms had vergaert.
  Gelooft zy Godes hand
  Van een soo jonghen milden plant.
  
  Stanislaus jaren
  My te recht vervaren,
  Die soo kort gheleeft,
  Zoo veel gevorderd heeft.
  Och! waer is gebleven
  Mijn verlenghde leven,
  By de deughden van
  Zoo onbejaerden man?
  Helaes! de jonghe blom,
  Beschaemt mijn traghen ouderdom.
  Maer IESU gundt uw' knecht,
  Te vorderen sijn weght,
  Voort-aen van desen dagh,
  Gelijck als Stanislaus plagh.
  
  IESUS wel beminden,
  Teghens danck van vrinden,
  Aenghenomen had
  Den raed van 't enghe pad.
  Daerom dat sijn vader,
  Moeder, en te gader
  Sijn geheele huys,
  Hem vielen tot een kruys.
  Maer hy, des niet te min,
  
  Sprack met een wel gemoede sin:
  Scha baet, als IESUS my
  Slechts tot een vader zy:
  En d' alder reynste maeghd,
  Haer voor mijn eyghen moeder draeghd.
  
  Soo dat hy derhalven,
  Om de smart te salven
  Van sijn vader straf,
  Den naem van vader gaf
  IESU den Behoeder:
  En de Maeghd, van Moeder.
  Met een liefde teer,
  Van over en van weer.
  Och! seyd' hy, lieve maets!
  Laus Deo semper, wat al baets,
  Doet my de kleyne spijt
  Van 't menschelijck verwijt?
  Nu ick voor d' aerdsche min
  Een soo verheven maeghtschap vin.
  
  Hier by quamen suchten,
  Hier by quamen vruchten,
  Die den Hemel son,
  En 't hart niet vatten kon.
  Jonghman! dese waerde
  Is te groot voor d'aerde.
  Is te heet van vyer.
  U leven moet van hier.
  Den Martelaer Laurens,
  Die dese maent, u wel na wensch,
  Geluckt is tot Patroon,
  Beroept u op de kroon
  Van uw' Vrou moeder lief,
  Als met een wel expressen brief.
  
  Och! die door genade
  Godes, hier moght braden,
  Riep hy! met Laurens,
  Zoo lieven jonghen mensch?
  
  'k Wil te sijnder eeren,
  Huyden wat ontbeeren;
  Op dat hy my weer
  Een dropjen gunst vereer.
  En hier mee, een voor een,
  Een Refter met geboghe leen,
  De Vaderen te voet
  Gevallen, uyt ootmoed
  Wat broods om Gods wil bad,
  Van d'aerde, t'eeten met de kat.
  
  Ja om meer te kreucken
  D'hooghmoed, na de keucken
  Zich begeven, tot
  Des schommel-kocks gebod.
  Maer, helaes! hier quamen
  Hem de vyeren pramen
  Van Laurens soo seer,
  Dat hy daer viel ter neer.
  Nu Stanisla! wel aen.
  Bereydt u hart nu om te bra'en,
  Dit is de minne vlam,
  Daer uw' Patroon door quam
  Te branden inde ziel,
  Tot dat hy vanden rooster viel.
  
  Dit sal oock versenghen,
  End' eer langh, doen brenghen
  Uw' bereyden geest,
  Op u Vrou moeders feest.
  Want siet, daeghs te voren,
  Zuldy op haer sporen,
  Door de blauwe lucht,
  Vertrecken met de vlucht.
  Maer als uw' groene jeughd,
  In uw's Vaders volle vreughd
  Met lief nu is gegaen:
  Zoo'n laet niet by te staen
  
  Ons al te samen met
  Uw moeders aengenaem gebed.