text: Derde afdeeling.
  
  merkhart.
  'k Hoor, hoe gij koddig zingt;
  Maar met uw koddigheên in 's menschen zeden dringt.
  De wilde zondaar holt en dartelt op die baaren,
  Die in den slagtmaandstorm zoo hoog gezwollen waaren.
  zieveel.
  Dat schrikverspreidend uur, dat door de harten drong,
  't Geen Traanrijk in de buurt met Troosthart jongst bezong,
  Toen deeze golven zijn langs hoeve en veld gesmeeten;
  En dijk en dam, en muur en schuur van een gespleeten,
  En 't al te schudden stond met kolk, paleis en kluis,
  Bij 't dondren van den wind - bij 't beuken van de sluis,
  Dat rampenbaarend uur - dat schriklijkst aller uuren,
  Dat geesslend Noodgetij voor veege Landgebuuren,
  Die donkre stormtijd eischt ons redelijk ontzag.
  'k Vergeet noch nu, noch ooit, den avond van dien dag,
  Die 't fraai Delfshaven deed zoo vol benaauwdheid beeven.
  merkhart.
  't Is deeze Landrivier, waar op nu menschen zweeven,
  
  Die toen verbolgen was door uitgebrooken wind,
  En de aandacht - eer wij gaan - aan 's hemels wegen bind.
  Help mij, vóór 't afscheid - dan den Grooten God verhoogen.
  zieveel.
  Ga voor! mijn hart zingt meê.
  merkhart.
  ô Eeuwig Alvermoogen!
  Hoe schittert hier de glans van uw Voorzienigheid!
  Hoe magtig is uw werk, vervuld met Majesteit!
  De donder doet uw' wil langs straaten, stroomen, landen,
  De blikzem volgt uw' wenk in hut- en Lustwaranden.
  De hagel maait het gras, wanneer uwe Almagt spreekt,
  Daar 't windgebrul en boom, en schoorsteennekken breekt.
  De Orkaan eerbiedigt u - de hoos volgt uw beveelen.
  Het scheepsvolk zit beroerd in vaste zeekasteelen.
  De hemelsluis springt los - de stortplas stroomt en raast,
  Een afgrond spert zich op - de bergen staan verbaasd.
  Het aardrijk word gewiegt - de fundamenten kraaken,
  Terwijl de Visschen zich in 't nat verlegen maaken,
  En 't vee met kiel en ziel bij 't rukken van den wind,
  Of stal of land of zee zich bang gekerkerd vind.
  Verheven Majesteit! wie zou uw' Naam niet vreezen?
  Uw Godheid staat op sneeuw, en rijm, en ijs te leezen.
  
  Eerwaardige Almagt! die de stormen opöntbied,
  Op wier gezag de zee uit haare perken schiet,
  Ontzachlijke Almagt! die de zwellende rivieren,
  Tot snelle geessels vormt voor wouden, dalen, dieren,
  Voor volk en Vaderland - voor stad en dorp en veld,
  Gij hebt in slagtmaand ons uw Moogenheid gemeld,
  Onmeetbaare Almagt! die en wind - en zee - en stroomen,
  Door enkel willen in hun woede kunt betoomen;
  Gij toont uw Albestuur bij 't purper avondrood,
  Wat is 't Natuurtooneel op deezen Landstroom groot!
  Gebiedende Almagt! die de golven slaat in boeiën,
  En 't steevig ijsveld zoo verwonderlijk doet groeiën,
  Uw kristallijnbrug is een magazijn van kunst,
  Zij boodschapt naast uw kragt de proeven uwer gunst.
  Klein Groenland laat zich zien in de opgekruide schotzen.
  Gindsch zit de Maas gepakt met kronkelende rotzen.
  Tuig kraakende IJsvloer! tuig met sneeuwömärmend Land,
  En bladeloos plantzoen, van 's Hoogsten wonderhand!
  Sta stil, ô zwaaiënd volk! bij gadelooze daaden!
  ô Onbezuisden! laat in tijds u vriendlijk raaden.
  Staat stil! staat eenmaal stil die min bedagtzaam rijdt,
  Staat stil op uwen weg! denkt aan uw' dierbren tijd!
  
  Staatstil! denkt door, - hoe u de Menschenmin blijft draagen.
  't Gevaar schuilt onder u... ziet toe bij 't lugtig waagen
  Één windgat word welligt op 't ongedagtst uw graf...
  Och! dat de Hemel u die nagedagten gaf!
  Het IJs kost menig mensch het onbetaalbaar leeven.
  Uw naam staat op de rol der dooden ook geschreeven,
  En als en waar gij sterft, tot sterven onbereid,
  Dan zinkt ge onredbaar in de oneindige Eeuwigheid!...
  Verbaazende ondergang! - zal nog u hart niet breeken?
  Versmaadt genade niet in 't zondaarslokkend smeeken!
  Vaartwel! - Vergun me, ô God! dat ik met Christen - klank
  Uwe Almagt, Goedheid, Trouw, naast mijnen Zieveel, dank.
  Wij gingen, zoet verëend - wij vestigden, onze oogen,
  Nutzoekende, op uw ijs - wij zullen U verhoogen;
  Ook, als de winterkomst den vollen herfst verdringt,
  Of 't gorglend Leeuwrikje de Lente welkom zingt,
  Of, als de zomerzon ons koestert met haar straalen,
  Zal 't hart in elk saizoen de varren U betaalen.
  zieveel.
  Ja, scepterzwaaiër in het ongemeeten rond!
  't Harthallelujah rolt al hupplend uit den mond,
  Leer ons oplettend zien uw werk, en weg, en zegen!
  Laat gloeiënd outervuur ons galmend hart beweegen!
  
  Doe harten smelten, gij, die alles buigen kunt,
  Aan Merkharts beedezang zij 't antwoord ruim gegundt.
  Denk aan 't armoedig volk, dat, in de felle dagen,
  Al bibberend gevoelt de strenge winterslagen.
  Roept U verlegenheid in haar behoeften aan,
  Laat Neêrlands Liefdehand gulhartig open gaan.
  Laat ruime Rijkdom tans de zugtelingen helpen,
  De brakke traanen door zijn meededoogen stelpen!
  Ai! maatig uwe kou! hoor 't piepend noodgebed!
  Doch nooit zij uwen wil door ons een paal gezet!
  Beheerscher van de zee! Gebieder van de winden!
  Laat straks een zagte dooi den stijven stroom ontbinden!
  Doe de opgehoopte vracht versmelten op de reê!
  Of zich gemakkelijk ontlasten in de zee.
  Zoo scheurt het kruiënd IJs geen jongstgeramde dijken,
  Zoo zal uw zorg voor ons bij dooi en ijsgang blijken.
  Zoo bruischt de volle kiel door 't golvend stroomkristal;
  En Dankhart juicht zijn lied bij stillen waterval.
  Denk aan uw Nederland! gedenk aan andre volken!
  De Zeeman zij bedekt op de onäfzienbre kolken,
  Zoo word hun hart niet slaauw door traanenpersend wee,
  Zoo worden wij getroost op 't Land en uit de zee.
  
  Uw oog sla Merkhart gaê - die Parel mijner vrinden!
  Mogt ik met hem bij u een schuil - en Rustplaats vinden!
  Wij zijn in U verëend, Gij zijt en blijft ons Goed.
  Denk Zeegnende aan ons huis, ons werk, en ons gemoed.
  merkhart.
  't Word donker weggezél, mijn huisgezin zal wagten.
  zieveel.
  Geniet, mijn hartevrind, den besten aller nachten!
  Nu zijn we op 't land: heb dank voor uw' geleenden arm,
  Die heeft mij goed gedaan. 'k Ben koud.
  merkhart.
  Ga! stook u warm.
  Erken wat gij geniet in deeze guure dagen.
  zieveel.
  ô Ja! mijn stulp dekt mij voor dolle wintervlaagen.
  merkhart.
  Maar: voegt het ons nu niet bij Maasluchts ranke laan,
  En langs mijn Oosterhoofd, al zingende te gaan.
  zieveel.
  Dit voegt. Ik wagt uw' zang om Tegenzang te zingen.
  Hef aan! de Zaamenzang moet door de wolken dringen.