text: Cap.XXXII. Van de sneeuballen, die aen de voeten der paerden blijven sitten.
  DE ruyters der vyanden hebben noch een ander schouwspel, of ghevaer, 't welck hen ten hooghsten te vreesen staet, namelijck dat aen de voeten der paerden, beslaghen zijnde, uyt oorsaeck van de koude, die aen de sneeu vast is, daer water, of noch rijm daer op, by koomt, met 'er haest sneeuballen komen, die rondt zijnde, soo groot als een kindts hooft worden, en dus rondt en bevrosen, daer aen soodanigh blyven hanghen, dat het onmogelijck is, of de ruyter moet van sijn paert, of met sijn paert neêrstorten, om gedoodt of gevangen te worden. Want het is niet mogelijck dat een paert de vierde of seste sprongh, uyt oorsaeck van de sneeuballen, die onder aen de voeten hanghen, recht uyt of krom kan doen, of het sal terstondt
  
  neêrvallen. Want hoe men het paert meer met spooren steeckt, om het te doen loopen of springhen, hoe hy te meer sijn doodt sal verhaesten, vermits hy schichtelijck neêrgevallen, en sijn lichaem verplettende, terstondt sal sterven, of in een andere elende, die misschien ergher dan de doodt is, vervallen. Maer de genen, die voor de beschermingh van hun Vaderlandt strijden, ontblooten in d'aenvangh van de strijdt, hun paerden van 't beslagh onder de voeten, op dat sy te vaerdigher teghen de vyanden souden invallen, vermits sy niet vreesen dat de sneeuballen aen de voeten der paerden sullen blijven hanghen. Maer de vyanden darren dit gemack en dese sekerheydt niet ghebruycken, om dat sy gheen toevlucht hebben, ghelijck d'inwoonders van 't Rijck, die hun plaetsen en vrienden vinden. De selve vyanden hebben oock geen minder ghevaer te verwachten, als sy ghedwonghen zijn langhs de zyden der berghen en dalen, die van 't gladde ys, ghelijck van een spiegel, blincken, op en af te ryden: ja sy vervallen noch in grooter swarigheden, voornamelijck als het ys met dusdanigh dun sneeu bedeckt is, of, van de windt opgedreven, de kuylen en enghten stopt, en de diepe poelen en afgronden als een effe veldt ghelijck maeckt: daer in de Duytschen, Deenen en Moskoviters, in de plaetsen onkundigh zijnde, door een verhaeste ren invallen, en met ghelijcke elende en edelheydt deursteecken worden. Jae veel strijdtbare krijghslieden, die op andere plaetsen door hun moorden en branden den gheheele werelt een schrick aenghejaeght hebben, worden daer seer lichtelijck in het sneeu verslagen.
  
  Eynde van 't Elfde Boeck.