text: Aanmerking en Uitbreiding.
  Zoo zou men alleen voor het gehoor duidelijk spreken, als men den versregel:
  
  De nacht in 't starrekleed verdreef des zonlichts glansen,
  
  
  aldus, syllabe voor syllabe en met eene gelijke pauze tusschen elke daarvan, opzeîde: De - nacht - in 't - star - re - kleed - ver - dreef - des - zon - lichts - glan - sen. Maar zou men uit die onsamenhangende geluiden, hoe goed door het oor ontvangen, ook goed en gemakkelijk den zin van het geheel begrijpen? Voorzeker neen, en zoo zou een kind, dat men eene vreemde taal had leeren uitspreken, zonder dat het een woord van die taal verstond, wel duidelijk iets in die taal voor het oor, maar nooit recht duidelijk voor het begrip van anderen voorlezen kunnen. Dat de voordracht nu èn voor 't gehoor èn, wat de gebaren aangaat, voor 't gezicht, maar tevens voor 't verstand duidelijk zijn moet, gevoelt men van zelf. Dit neemt echter niet weg, dat wij deze soorten van verstaanbaarheid in het afgetrokkene elk afzonderlijk, beschouwen kunnen.