text: Toon: Verdwaalde Koninginne.
  
  DOordringelijke lonkjes
  Aantrekkelijk gezicht
  Wiens tooverige vonkjes
  De vlam in 't harte sticht:
  Die mijn gemoedt
  Dus branden doet
  In liefdens hoop en vreeze:
  
  Uw zoet gestraal
  Doet t' eenemaal
  Veranderen mijn weezen.
  2. O zoete dwinge-lande!
  Gy buigt my naar u zin:
  Uw oogjes doen my stranden
  Op d' oever van de min.
  Uw fier gezicht
  Is als een schicht,
  Die tot my komt genaaken.
  Het doet mijn hart,
  Geheel verwart,
  In lichter vlamme blaaken.
  3. De blixem van uw oogen,
  Als die my maar omscheen,
  Die hadde meer vermoogen,
  
  Als Dido, of Heleen.
  Zag Paris hier
  Het flonk'rend vier,
  Ghy dwongt hem u te minne.
  'k Wedd' hy verstiet,
  En haast verliet
  Zijn Grieksche Koninginne.
  4. Doch Febus gulde straalen,
  Noch 't flikk'ren van Diaan,
  Men ooit zo schoon zag praalen,
  Als uwe oogjes staan.
  Noch Venus schoon
  By haar Adoon
  Haar oogjes ooit zo blonken,
  Als daar gy met
  Elizabeth
  
  My maakt, door liefde, dronken.
  5. Uw oogjes zijn by wijlen
  Veel grooter in haar kracht,
  Als Cupido zijn pijlen,
  Hoe groot hy is van macht.
  Gy quetst en wond,
  En maakt gezond,
  Veel meer als 't blinde Wichje,
  Uw oogjes zijn
  Een zoet fenijn,
  Trots zijn geveerde schichje.
  6. O Iuffrouw vol vermogen,
  Gelukkig, die 't gelonk
  Door liefd' heeft in gezoogen,
  Die ghy 't maar eens beschonk,
  Die gy bekroont
  
  En minlijk loont
  Met uw vergoode blikjes,
  Die word gedaan,
  In Venus baan,
  Door uwe minne-strikjes. 
  W.P.