text: I I.
  Igitur, post excessum Anci, cum prope puberem aetatem jam essent jus filii, metueretque ne tandem ipsi ad imperium vocarentur, id indefesso studio egit, ut ante justam eorum aetatem de creando rege Comitia Romae haberentur. In his regnum ei oblatum est, ingenti multitudinis consensu, cujus animos plurimus beneficiis jam pridem sibi conciliaverat. Qua in re & à Populo Romano, & ab ipso Prisco atrocem injuriam liberis Anci factam, ex veterebus nonnulli pronunciant. Inter quos Scriptor Virorum illustrium; Priscus, inquit, Anci regis familiaritatem consequutus est: à quo tutor liberis relictus, regnum intercepit, & ita administravit, quasi jure adeptus fuisset. At eos omnes ratio fugit. Neque enim filiis Anci eo nomine, quod ex rege essent geniti, regnum debebatur. Nam illud Romanum hereditarium non fuit. Ita quidem subinde id vocatur Dionysio; sed contra historiae fidem. Quid enim apertius, quàm post Romulum omnes hactenus electos fuisse? Unde illa solemnia apud Livium, ubi de creatis Regibus agit; Regem populus jußit; Patres auctores facti. Et; Regem populus creavit, Patres fuêre auctores. Neque obstat, quoda absolutissimo imperio usi sint Reges Romani. Qui enim statuunt, omnia illa esse summa Principum imperia, quae per successionem; nunquam verò ista, quae per electionem deferuntur, nimium aberrant. Formam enim imperii non afficit aut facit modus, quo ad id pervenitur. Et prudenter, hercle, post Romulum exstinctum electio-ne regnum in eos, quos probarent maximè, Romani contulêre. Haec enim successioni praeserenda est. Neque regium tantum imperium, sed & illud Caesarum apud Romanos, etiam accisa omni Senatus & Populi auctoritate, per electionem offerebatur. Priscus igitur & populi jussu, & Senatus auctoritate, & auspicato, more denique optimo ad imperium pervenit. Neque in eo peccatum, quod palam illud ambierit. Neque quidquam hîc factum, ob quod neglecti officii vel boni tutoris, vel grati hominis in familiam Anci, à quo plurimis affectus erat beneficiis, argui possit.