text: Stem: Ghy hovaerdige menschen wilt hooren.
  
  DE waerde moeder der Bigaerden
  Wivina, krijght ons sulcken licht
  Van deughden, dat hier op der aerden,
  Noyt ziel door ons en werd ontsticht.
  Want, na dat wy sijn bericht
  Door klaer bescheyd van ware monden,
  Heeft haer des Heeren milde hand,
  Tweemael van sijn gestarde land
  Ontsteken lichten neer gesonden.
  
  Ontsteken lichten; om te tuyghen,
  Dat wes sy oyt hier heeft gedaen
  In goed, in moed, in wil te buyghen,
  Haer vanden Hemel was geraen.
  Des verkoos sy d'enge baen;
  En voor haers Vaders rijcke erven
  Liep schuylen in een diepe kluys,
  Daer sy, ten danck van Christus cruys,
  Des werelds weelden sou versterven.
  
  Sy niet alleen; maer op haer woorden,
  Richardus mee Vrou Venus knecht.
  Die sy met starcker vyer bekoorde;
  In plaets van haer versochte echt,
  t' Eijck-holt ende Vlaemsche weght
  Te gaen bedwingen d'aerdsche leden:
  End' als Heer'mijt, met hayre kle'en,
  Met vasten, waken, en gebe'en,
  De kroon te wachten der besneden.
  
  Dit uytgewrocht: ginghs' haer begeven
  By Oosten, in een Brabands woud:
  Niet verr' van Brussel, om een leven
  
  Te leyden, in het dichtste hout;
  't Welck door deughden menighvoud
  Alleen den Heer bekend sou wesen.
  Hier leefde sy met gras en kruyd:
  Den menschen stil// maer Gode luyd,
  Drie Jaren langh, tot dat na desen
  
  Haer licht, als met een koren mudde
  Bedeckt: niet langer blyven kon.
  Want God wou dats' een gansche kudde
  Van Maegden, 't sijnder eeren won.
  Des hy haer naer Brussel son,
  Om vanden Prins 't Hof der Bigaerden
  Te krijghen, daer een wel geschickt
  Convent van Sinte Benedict,
  In korten tijd by een vergaerde.
  
  Den Heer zy lof! die tot op huyden
  De dochters, van sijn reynste Maeghd,
  Door wonderdaden doet beduyden
  De kroon, die sy ten Hemel draeght.
  Bid Wivina! die behaeght
  Hebt Christo door uw' lieve seden:
  Dat wy op u ontsteke licht,
  Hoe langs hoe meer het aerds-gewight,
  End' al wat sondigh is, vertreden.