text: Sions Bruydegom.
  I. Ruste.
  11. Tree toe verblinde schaer,
  Al zijn uw klachten naer,
  Kom set u aen mijn voeten
  In diep’ ootmoedigheit,
  ‘k Wil door mijn goedigheit
  Uw zielen nog ontmoeten.
  12. Ah! opent uwen mont
  Mijn schaepkens, ‘k wil terstont
  U met mijn goedt vervullen:
  Sy werden noyt beschaemt,
  Maer tot mijn dienst bequaemt
  Die op my wagten sullen.
  13. ‘k Stae met mijn liefde ree,
  Als met een volle Zee
  Van allerly genade,
  Voor die als arm, en naekt
  Aen mijnen rempel waekt,
  Met schult, en smet beladen.
  14. Mijn volk gy zijt te rijk,
  En nin een dicken slijk
  Van eigen werk gesonken:
  
  Gy staet op eigen gront,
  Gy draegt u als gesont,
  Van eigen wijsheit dronken.
  15. Ah! waert gy moed’, en mat,
  Eens al uw woelen sat
  Ten rechten uytgeledigt!
  Hoe quam mijn liefd’ u voor?
  Hoe wierd’ gy door en door
  Gesuyvert, en bevredigt?
  16. Maer wagt, ik baen de weg.
  (Die selfs de gront-slag leg
  Van Sions heyl en luyster)
  Om ‘t volk ontbloot en arm
  Te redden door mijn arm;
  Mijn ligt breekt door in ‘t duyster.
  17. Als Ik de wegen al
  Door u betuynen sal
  Met doornen die u steken,
  En gy geen kans sult sien
  Om ‘t ongeval t’ontvlien,
  Of ergens door te breken.
  18. Dan sult gy niet meer van
  Uw waerd’ en eerste Man
  Stoutmoedig af gaen wijcken,
  Om in een donk’re staet
  Naer boelen hulp en raat
  Gedurig om te kijken.