text: II.
  
  Een valsche Ridder keerde weêr,
  En sprak in arglist tot zijn Heer
  En sprak met slimme woorden:
  
  'Zie Brunenburg, o Edel Heer!
  Hij schond zoo stout uws Huizes eer;
  Hij schond ze met uw Vrouwe!’
  
  '“Dat waarlijk, dàt geloof ik niet,
  Dat Brunenburg mij snood verried...
  En met mijne Edelvrouwe!
  
  Hij, die me in nood noch dood verliet;
  Dat waarlijk, dàt geloof ik niet,
  Dat hij me ontrouw zou wezen!”’
  
  De Ridder maakt zoo groote klagt,
  Bij nacht en dag, bij dag en nacht,
  Om Brunenburg te pijnen:
  
  De Ridder maakt zoo groote klagt,
  Dat Brunenburg met sterke wacht
  Geleid wordt op den toren.