text: I.
  De bruidegom.
  Coupletten uit het Graf.
  Adieu, adieu, Albertine! ton malheureux fiancé est maintenant au fond de l'eau, avec les grenouilles qui louent le Seigneur, dans les beaux jours d'été.
  Hoffmann.
  
  'k Lig in mijn graf, melieve,
  Zoo eenzaam en zoo koud.
  Och, mogt ik maar op aarde
  Met UE. zijn getrouwd.
  
  Al kan ik wel berekenen
  Hoe 't ook geen hemel waar'!
  't Zou toch nog leven wezen -
  Al keven we dan maar.
  
  O kwam ik weêr op aarde,
  Ik nam, uit pure trouw,
  Me Saartjen, zonder morren,
  U willig tot mijn vrouw.
  
  Helaas! ik heb verloren
  Meer dan ik zelf wel wist,
  En lig vergeefs een solo
  Te zuchten in mijn kist.
  
  Zoo ging het me al mijn leven: -
  Pas was ik ergens af,
  Of 'k wenschte 't weêr te hebben....
  't Gaat net zoo in mijn graf.
  
  Maar hoe het ook mogt wezen,
  Zoo had ik 't nooit gemeend,
  Om hier te liggen muffen
  Alleen -
  
  (tusschen zijn tanden:)
  en half beweend.
  
  Zoo stapt een tobber in zijn graf
  Pas half van zijn illusies af.
  Geniale opmerking van Thomas.
  
  Wie had ook kunnen droomen
  Van zoo'n fatale koû....
  O kom toch bij uw Willem,
  Geliefde aanstaande vrouw!
  
  Kom naast mijn koude ribben -
  Eens hebt ge mij zoo iets
  Gezworen onder 't vrijen; -
  Ik weet het nog precies.
  
  't Was 's avonds, kwart vóór achten -
  Zoo als het nu weêr is,
  Indien ik me in mijn tellen
  Ten minste niet vergis.
  
  't Speelt kwart vóór achten, buiten -
  O lieve denk er om;
  O kom toch, trouwe Saartjen,
  Kom bij uw Bruidegom!
  
  Daar komt ze.... maar ze leeft nog....
  En met een vreemden man; -
  Hoe oud zal ik hier worden,
  Eer ik mij warmen kan!