text: Stem: Den droom van Orlando.
  
  Ontfermt, ontfermt u onsBeklag der zielen.
  Inde gloed van desen brand.
  Met onderstand
  Uws harts, uw' hands, uws monds;
  
  Op dat onse harde voet,
  Daer door versoet
  Toch een weynigh werde.
  Want te moeten herden
  Die tot den lesten toe,
  Daer voor ons ellenden
  (Och! of ghyse kende,)
  Een al te straffen roe.
  Heer IESU alderhooghsten Vorst!Ghebed voor de selven.
  Die vol genaeds hebt hand en borst,
  Vertroost, versoet, versacht, verlost
  De sielen, daer de diere kost
  Voor is vergoten van u bloed)
  Toch eens uyt haer ontsteken gloed.
  Op dats' u met gestagen lof,
  Gaen prijsen in uw's vaders Hof.
  
  Niet anders als een Hart,Beklag.
  Jachtigh door een wildernis,
  Zeer dorstigh is.
  Helaes! Soo spijt en smart
  Ons noch tienmael meer de borst,
  Van grooten dorst,
  Na de over-reyne
  Heldere fonteyne,
  Van 't Hemel-rijcksche nat.
  Och! De sware boeten,
  Daerom wy nu moeten
  Ontbeeren sulcken schat.
  Heer die een ongemeten vloedGebed.
  Door uw' waranden stromen doet,
  Gewaerdight u op ons geweyn,Psal.45.60. Apoc.22.
  Daer van, niet dan een dropjen kleyn,
  Te sincken na de Kercker van
  De zielen; die haer droeven ban
  Beschreven met een groot geluyd,
  Tot dat g'er hen sult helpen uyt.
  
  Och! hadden wy, onvroed',Beklag.
  
  Ons misdaed wel eer besucht,
  Met waerde vrucht
  Van peniteynen boet,
  Als wy op den aerden-boom
  Noch leefden vroom.
  D'Hemelsche genade,
  Zou ons dese schade
  Noyt hebben aengedaen.
  Noch w'en waren heden,
  Zoo om uw' gebeden
  T'ontfangen, niet begaen.
  Gedenckt, o alderliefsten Heer!Ghebed.
  De swackheyt van uw' schepsel teer,
  't Welck tegen duyvel, tegen vleys,
  En tegen wereld, reys op reys,
  Hier opter aerd te vechten heeft.
  Verlaet, ontstaet, vergeet, vergeeft
  De zielen dan 't versuymde goet,
  Het welck hen nu dus jamm'ren doet.
  
  Ja jamm'ren wel te recht,Beklag.
  Dat why in het aerdsche dal,
  Daer een voet-val
  Ontsloegh den armen knecht,
  Van thien duysend ponden schulds:
  Niet wat gedulds
  Hebben aen genomen.
  Om daer mee t' ontkomen
  De smarten, die wy hier
  Nu soo lange tijden
  Schuldigh sijn te lijden,
  In 't suyverende vyer.
  Gena! geen recht, o Heer! gena,Ghebed.
  Versoet de pijn, vergoed de scha;
  Verdooft het vyer, verkoelt den brand.
  En treckt haer uyt der Leeuwen tand,
  De roode poel, de diepe grond.
  Op dat hen d'onversade mond
  
  Der hellen, met haer donck're schrick,
  Niet gansch'lijck door de keel en slick.
  
  O vriend! o even mensch!Beklag.
  Om wiens wille wy wel eer,
  Ons God, ons Heer,
  Met woord, met werck, met wensch,
  Hebben door onvroeden raed
  Vergramt, versmaed.
  Doet nu onse pijnen
  Weerom wat verdwijnen:
  Door gunst van gebeen.
  Want de Martelaeren,
  Hebben noyt soo swaren
  Torment des doods geleen.
  Bedwinght, o Heer! de roode hand
  Des boosen Engels; die den brand
  Te stoken plagh van vyer, van hel.
  En geeft van nu voort-aen bevel,
  Aen d'eersten Vaendrigh Sint Michiel.
  Dat hy hem spoey van ziel te ziel,
  Om haer uyt een soo swaren wight,
  Te draghen tot het eeuwigh licht.
  
  O licht! o eeuwigh licht!Beklag.
  Aen de ziel, soo lief en waerd:
  Komt en verklaert
  Ons donckere gesight.
  't Welck soo joockt, door Goods aenschijn
  Verheught te zijn.
  Om in sijn wellusten
  Eeuwigh te gaen rusten.
  Ey! noch een weynigh baets,
  En wy zijn ten ende
  Schier nu all' d'ellenden
  Van dese droeve plaets.
  Erbermt u dan, o Heer! en guntGhebed.
  Dat haer het vlammigh vyer gedunt
  Mach werden, door het offer-werck
  
  Des Autaers, van uw' lieve Kerck.
  Met wien wy voeghen onse stem,
  Da sempiternam requiem
  Tot dat de sucht van uw' gena,
  Haer geve 't lux perpetua.