text: Stem: Amaril de deken sacht.
  
  
  
  
  
  
  
  
  BIbiana Roomsche Maeghd!
  Die nu draeght
  Tusschen 't Ley-wit roo Roosen;
  Doet versmaden onse ziel
  's Werelds yel,
  En de pronck van haer Tie-losen.
  Haer Tie-losen.
  
  Och! zy sijn te ras vergaen:
  Eene Maen
  Kan haer teere loof doen vallen;
  Zeker al te lagen keur,
  Om daer deur
  D'eelste kroningh te vermallen. 
  
  Dit wist Bibiana wel:
  Als haer 't spel
  Vande wereld wou bedriegen.
  Neen, sprack sy: ick ben vervaerd:
  Want uw' aerd
  Is te loven en te liegen.
  
  Voor een dropjen honigh soets,
  Eers, of goeds;
  Daer u ried mee plagh te heng'len;
  Brenght uw' snoode argelist,
  Ons te quist
  't Ongemete goed der Eng'len.
  
  Des soo ben ick gans beraen,
  Iuliaen!
  
  Hier een oogenblick 't ontbeeren
  's Werelds dampen; 's werelds roock,
  't Leven oock
  Voor de minne mijns liefs Heeren.
  
  Hem alleen bewijs ick eer;
  Die een Heer
  End' een Vooghd is van mijn leven.
  Voor wiens wetten ick te vre'en
  Lijf en le'en,
  Bloed en adem ben te geven.
  
  Wegh met Vesta! wegh met Mars,
  Gom noch hars
  Wil, noch magh ick hen ontsteken.
  Al soud ghy uw' roen van lood
  Op mijn schoot
  Daerom gans aen stucken breken.
  
  Dus so sprack de Maegde-blom,
  Op den rom
  Van haer Bruydegoms genade.
  En den boosen Iuliaen
  Dee haer slaen,
  Tot dat haer de dood ontwade.
  
  Schande moet u apostaet!
  Vult de maet
  Van uw' roo bebloede sonden.
  Maer des Mageds voorschrift sal
  't Aerdsche dal
  Met de liefde Goods doorwonden.