text: Stem: Wilhelmus van Nassouwen. Ofte: Godt heeft den mensch geschapen.
  
  HOllanders ende Zeeuwen!
  Bevraeght eens uw' Cronijck,
  Doorsoeckt eens d'oude eeuwen;
  
  En siet met wat ghelijck
  Ghy u-luy hebt gescheyden
  Van 't eerste Christen woord,
  Daer u wel eer mee weyde
  Den goeden Willeboord?Beduysel vanden naem Willibbroord
  
  Of seker, wilt g'hem nommen
  Bequamer op de nood,
  Die hem tot u dee kommen
  Uyt Eng'land, Willigh-brood,
  Uw' honger was 't die kermde
  Om 't brood des Paradijs;
  En Godt hem uw's ontfermde,
  Met geestelijcke spijs.
  
  Door Willibrordus handen:
  Die s'u, niet uyt verband,
  Maer willigh' offerande
  Quam voeren aen de strand:
  Van Sergius gesonden;
  Die d'onbewoge staet
  Bediende in die stonden,
  Van d'oppersten Prelaet.
  
  En wildy 't noch besondert
  Van jaer, en van persoon?
  't Was in 't jaer seven honderd,
  Wanneer d'Oost-Fransche Croon
  Wierd van Pipijn beesten,
  Die 't edele Casteel,
  Doe Wiltenburgh geheten,
  Aen 't Bisdom gaf te deel.
  
  En hy die u bewoorden
  Qyam 't Goddelijck verbond,
  Was een die onder d'oorde
  Van Benedictus stondt.
  Hy boude tot exempel
  Sijns leeringhs, wel bequaem,
  Den alder eersten Tempel,
  Op Sinte Martens naem.
  
  
  Hy dee de Go'on vervaren
  Van marmer en van hout;
  Hy slechte haer Autaren
  In 't oude Schaken-woud;
  En dede die bekeeren
  Al om door 't gansche land,
  Om God daer op te eeren,
  Met beter offerand.
  
  
  Dit tuyght noch heen ten daghe
  (Al is het langh geleen)
  Die hy plagh mee te draghen,
  De stomme Autaer-steen;
  Wanneer hy u gingh preken
  't Geloof, van Stad te Stad,
  O steen! wie kan uytspreken
  De waerde van uw' schat?
  
  Sy word noch t'Epternaken,
  Getrouwelijck bewaert,
  Om d'opgeblase kaken,
  En d'onbeschaemden baerd
  Der Kett'ren, t'overtuyghen;
  Als sy met groot misbaer,
  De waerdigheyd beguyghen
  Van 't Christelijck Aetaer.
  
  Beguyghtse vry: maer leyder!
  Gedenckt dat ghy bespot
  Den Herder, en den Weyder,
  Die uw' den waren God
  Heeft 't eerste leeren kennen.
  En siet dan eens hoe stout
  Ghy zijt, te durven schennen,
  Het geen hy heeft ghebout.
  
  Voorwaer na dien ghy lastertHiere magmen eyndighen, die 't belieft die gaet voort.
  Sijn leeringh, al te klaer;
  Zoo toont ghy wel verbastert
  Te wesen van uw' Vaer.
  'k En kan 't niet anders nommen;
  
  Want die sijn oorsprongh scheldt,
  Hoe seer hy soeckt te mommen,
  Sijn eygen schennis meldt.
  
  Ghy voert noch arme schapen!
  (Men weet wel in wat Syadt)
  Een flessche voor uw' wapen,
  Die Will'boord daer vergat.
  Maer is het oock wel rede
  Te voeren noch sijn fles,
  End' efter te vertreden
  Sijn nagelaten les?
  
  Ja selfs in uw' Cronijcken
  Te schrijven hoe, en wat;
  End' even wel te wijcken
  Van sijn gewesen pad?
  Maer hoe gh'u gaet berommen,
  Hoe heyligh gh'u vernaemt,
  De steenen en de stommen
  Die maken u beschaemt.
  
  Oorlof! o Battavieren!
  (Dit's boven het dosijn)
  Gelijckt eens de manieren
  Die meester Ian Calvijn
  Gebracht heeft in uw' steden,
  By die van Willeboord:
  En onderscheydt dan mede
  Eens tusschen woord en woord.
  
  Wat dronckaerds heeft Geneven,
  U sober oyt gemaeckt?
  Wiens overspeligh leven
  Gereynight? Neen men braeckt
  Niet anders uyt dan haten,
  Dan vleesch, dan bloed, dan roof,
  Sindt datmen heeft verlaten
  Het Catholijcken geloof.
  
  Roept vry: quaed ey, quaed kuycken!
  Waerdeert, en gist vry uyt,
  
  De vruchten vande struycken;
  En seght met goed besluyt:
  Of wy zijn nu bedroghen,
  En jammerlijck verkeert;
  Of ons is eerst een loghen
  Voor't waer geloof geleert.
  
  Maer dit en kan niet wesen:
  Want (naer geschreven staet)
  Zoo werd voor goed gepresenMath.13.27.
  Het alder-eerste zaed.
  Ziet toe dan goede uyden!
  Uw' goedheyd werd misbruyckt,
  En voor oprechte kruyden,
  Niet dan fenijn gesmuyckt.
  Och houdt u vast aen 't oud,
  Het eerste is 't goede zaed
  Dit's Willibrordus raed.