text: III. Aan Emma.
  
  Konde ik u, mijn Emma, zeggen,
  Wat er omgaat in mijn ziel,
  Als gij digter aan mijn zijde
  Langs het smalle voetpad treedt,
  Dal zijn zand geleidt door 't lommer,
  Even als een beek haar water
  Kronklend langs den oever voert.
  
  Als wij zoo te zamen wandlen,
  En met vriendlijk woord bij woord
  De gedachten gaan en komen,
  Golvend wiegen als de zee;
  Als dan de adem van den zomer
  Dartelt met uw blonde lokken
  En uw hand ze telkens schikt.
  
  Als gij, bij 't bevallig scheiden
  Van het glanzig lokken-gaas,
  Vlugtig naar mijn zijde uw oogen
  Onder 't spreken henen wendt,
  
  En uw arm bij 't nederglijden
  Langs den reinen blanken boezem,
  Ligt en zacht mij even raakt; -
  
  Konde ik zeggen welke klanken,
  Bij het drukken van uw hand,
  Henenglijden van uw lippen;
  Konde ik zeggen, hoe ik soms
  Aan eene enkle zucht blijft hangen,
  Die me u beter doet begrijpen
  Dan de schoonste woordenvloed!
  
  Zalig hij, die aan zijn zijde
  Zulk een engel houdt geklemd, -
  O hij ademt ruimer, vrijer,
  En voor d' ongeboeiden geest
  Rijzen hemelsche gedachten
  Idealen vol verheffing:
  Onschuld, Liefde, Deugd en Eer.
  
  Konde ik u, mijn Emma, zeggen
  Wat er omgaat in mijn ziel!...
  Neen, gij moogt het, lieve, lezen,
  Waar het in mij staat gegrift:
  Want de woorden van ons menschen
  Zijn gelijk geplukte rozen,
  Snel verbleekt en ras vergaan!