text: Liedeken
  
  
  
  
  Op de wijse:
  
  Als ick vvas jonck van geesten vvilt.
  TEn docht Iupiter niet ghenoech,
  Dat hy Promotheus spaey, en vroech
  Sijn leuer tot een straf
  Den Arent t'eten gaf.
  
  Sijn stout bestaen
  Cost menighen traen:
  Hy is ghegaen
  Recht naer Vulcan'
  Want hy de menschen vvouvv
  Noch plaghen met een vrouvv.
  Vulcanus heeft naer Iouis raet,Romer visscher in zijn brabbelingh.
  
  Een schoon vrouw' is een lieflijcke logen/ Eē hel voor de ziel/eē Hemel voor de oogen/ Een Vaghevier voor de beurs / een nootelijck quaet/
  
  Dat de natuer bemint/en verstant versmaet.
  Ghemaeckt dit nut, en noodich quaet,
  En gaf haer haeren vvensch
  Tot straffe vanden mensch,
  De Goden daer
  Begiften haer
  Een yder naer
  Haer vvenschen, maer
  Vergieft vvas haer aenschijn
  
  Hesiodus.
  
  Iupiter iratus Prometheo propter ignem furto sublatum è Caelo, ac mortalibus redditum, cupiensque illum simili retaliare dolo, Vulcano negotium dat, vt è luto puellae simulachrum quāto maximo posset artificio fingat. Id simul atque factum est, singulos deos deasque monet, vt ei simulachro suas quisq; dotes adiungerent, vnde & virgini Pandorae nomen affictum apparet. Hanc igitur omnibus formae, cultus, ingenij, linguaeque dotibus cumulatam, Iuppiter cum piixide pulcherrima quidam illa, sedintus omne calamitatum genus occullente, ad Prometheum mittit, is recusato munere, fratrem admonet, vt si quid muneris sese absente mitteretur, ne reciperet, Redit Pandora, persuasoque Epimetheo Piixidem donat, Eam simul ac aperuisset, Euolant ibusque morbis sensisset Iouis, sere nimium sapere caepit. K'en vveet met vvat venijn.
  Doen gaf haer Iupiter een doos
  Met deuchden, en ondeuchden boos,
  En sprack sijt niet soo coen
  Dit decksel op te doen,
  Maer dese dant
  Brack Venus bant,
  Die haer bloet-schant,
  In stede sant:
  Oock opende sy t'slodt,
  En brack Iouis ghebodt.
  De sonde boosch vol grouvv'lijckheyt,
  Heeft haer op d'aerd' doen uyt-ghespreyt,
  Des al de deuchden neer
  T'en hemel vloghen vveer:
  
  Soo quam den noot
  D'ellende groot,
  Sond', sieckt, en doot
  Ter vverelt snoot
  Met recht men haer dan acht
  't Verderf van 't mensch gheslacht.
  Mercurius heeft haer gheleyt
  Tot Epimethus, soomen seyt,
  Die d'aenschijn siende naeckt
  Soo hemels schoon volmaeckt,
  Ghevoelde snel
  Een nieuvv' ghequel,
  Een sieckte fel,
  Die niemant el
  Te voren had gheproeft,
  En t'hert door-vvont bedroeft.
  
  Hy, rasende door t'soet ghepijn,
  En vvist noch raet, noch Medecijn
  Tot dat hy sijnen lust
  Met kuskens had gheblust,
  Tot dat hy vondt
  Dat, t'gen' terstont
  Hem had ghevvont,
  Hem vveer ghesont
  Moest maken, door't gheniet
  Van t'gen' men niet en siet.
  Hy dan ginck bly om-helsen noch
  Dit noodich-quaet, dat met bedroch
  Mercurius hem gaf,
  Tot een eeuvvighe straf.
  En heeft, te slecht
  
  Met haer den echt
  Door Liefd' oprecht
  Eerst aen-gherecht,
  Die vvy lie al-te-gaer.
  Noch daegh'lijcx volghen naer.
  
  ‘,,Prometheus dieft des viers vvas oorsaeck in't begin,
  ,,Van't maken vande vrouvv, eerst' oorspronck vande min.
  ‘,,Die nu heeft heerschappy in steden, en in dorpen,
  ‘,,Die't al heeft in haer macht, die't al is ondervvorpen,
  ‘,,De menschen, en t'gediert, ja selfs de Goden med'.
  Ionck-Vrouvven dan en sijt niet qualijck doch te vred'
  Al noemt men u een plaegh, een soet gepijn der menschen,
  T'sy u genoech dat vvy gestadich roepen, vvenschen,
  En bidden om dees straf, en niet en sijn gherust,
  
  En niet en sijn vernoeght, tot dat vvy onsen lust
  Daer mogen boeten med', vvant die haer moeten deruen
  Die schijnen door't verdriet stedts leuende te steruen,
  Ia sijn een leuend'lijck vol droefheyt, en ghepijn
  Tot dat sy crijghen eens dees plaegh tot medecijn.
  Ghelijck in desen Boeck ghenoechsaem vvord' bevvesen,
  Ghelijck in desen Boeck ghenoechsaem is te lesen.
  Waer in ghy jonghe jeucht sult sien hoe yder vvoelt,
  Hoe yder smeeckt, en bidt, die in sijn herte voelt
  Dit bitter soet ghepijn, door Cupidonis schichten,
  Die niemant can ontgaen, die niemant can ontsvvichten.
  Als oock vvat groote vreucht, vvat blijschap hun gheschiet
  Die door standtvasticheyt gheraecken tot t'gheniet
  Van dees ghevvenschte plaegh, van die naer duysent suchten
  Naer duysent clachten droef, becomen de ghenuchten
  
  Van den ghevvenschten echt, die vvy betrachten t'saem:
  En soo u mijne const, en moeyt is aenghenaem
  Soo sal ick tot vermaeck, vvill' Godt, en tijdt ghehenghen
  Veel ander dinghen vremt u aenden dach noch brenghen,
  Singht dan tot tijt-verdrijf dees Lied'kens vvie ghy sijt
  En vvacht tot sticht naer dit, een beter met den tijt.
  
  FINIS.