text: Stem: Galathea aerdigh dier.
  
  CLetum ende Marcellijn
  Vyeren wij op huyden.
  Biddend' hen te willen zijn
  Hulpers vande luyden,
  Die door lijden, of door vrees,
  Gaende met het krancke vlees,
  Jammerlijck beladen,
  Vallen in misdaden.
  
  Marcellinus die beproeft
  Inden ouden Tempel
  Dees' ellend heeft, en behoeft
  Hier van geen exempel
  Anders, als sijn eyghen feyt.
  Ach! hoe was den man beschreyd,
  Als de Vaders saghen
  Hem sijn val beklaghen?
  
  Diocletianus rood
  Had door dreygementen
  Van de alderhardsten dood,
  En des doods tormenten,
  D'ouden man doen steken aen
  Weynigh wieroocks voor Diaen,
  Wel tot groote schennis
  Van des Heeren kennis.
  
  Maer terstond na dit misdaed
  Tegens Christus lessen,
  Trock hy na den Kercken-raed
  Die tot Sinuessen
  Was vergaderd, en aldaer,
  
  Overdeckt met asch en hayr,
  Wurp hem voor haer voeten,
  Tot Beken van boeten.
  
  D'oude Vaders, leyder! niet
  Sonder groot afgrijsen
  Van het algemeyn verdriet,
  Riepen; wy verwijsen
  D'eerste Stoel te geender stond.
  Vonnist u met eygen mond.
  Want de schapen moeten
  D'harder niet doen boeten.
  
  Petrus, in wiens plaets ghy sit
  Had sich oock vergeten
  Met gelijck misdaed, als dit,
  Efter, soo wy weten,
  Kreegh hy door sijn tranen weer
  Soen-genade van den Heer.
  Die wy altijd open
  Vinden, als wy hopen.
  
  End' hier mee dien goen Prelaet
  Weer een weynigh moedigh;
  Trock wel rijp beraden naet
  Hof des Keysers bloedigh.
  Dien hy, wel met heusch bestraf,
  D'oorsaeck vande sonden gaf,
  Daer toe hy gedreven
  Had sijn oude leven.
  
  Marcellijn! geen juyster boet,
  Om des Heeren segen
  Weer te krijghen, als u bloed
  Met een ganschen regen
  Uyt te storten. Dienaer Gods!
  't Was een kort begrijp des doods
  't Welck uw' schuld bevrijde,
  End' uw ziel verblijde.