text: Stem: De lustelijcke Mey is nu den tijd. pag. 423.
  
  EEn al te grooten rest
  Van Ellif duysend Maeghden
  In Engheland geprest,
  Aen Gode haer beklaeghden:
  Als datmen haer de Lely-ranck
  Benemen wilde teghen danck;
  En d'ongeraeckte lijven
  Veranderen tot wijven.
  
  O Heer! siet onsen nood,
  (Riep daer een vande reste)
  Bewaert ons slechts de schoot,
  De halsen zijn ten besten.
  Met voert ons na 't Brittonsche land,
  Om ons daer met geweld'ger hand,
  Wel teghens onse sinnen,
  Ten houw'lijck te verbinnen.
  
  En dat noch aen een hoop
  Van goddeloose knechten;
  Die vanden Christen Doop
  De heylsaemheyt bevechten.
  En nu, door Maximus geweld,
  Brittangien hebben opgesteldt,
  Met schae van onse eeren,
  Met volck te populeren.
  
  Maer Heer! ter wijl altijd
  De kuysheyd u behaeghde:
  En menighmael bevrijdt
  De gaefheydt hebt der Maeghden;
  Zoo wilt hier in, nu oock voorsien,
  't Geloof bystaen, 't geweld verbien:
  
  En d'eerbaerheyd behouwen,
  Van die op u betrouwen.
  
  Ghy waert die Daniel
  Verloste vande dieren.
  Ghy waert die evenwel
  Susanne het schoffieren
  Belette van twee grijse mans.
  Door u was 't dat de Maeghde-krans
  Zoo veel begaefde zielen,
  Van teere Maeghden hielen.
  
  't Was uw' bewaerde hand,
  Die wijlen te bevrijen
  Ghewaerdighde van schand
  D'Agnieten, de Lucijen.
  D'Agaten: de Ceciliaas,
  O Heer den errem uws gena's
  En is noch niet vermindert,
  Bewaert ons onbehindert.Psal. 73.19
  
  En geeft toch tot geen proy
  De leden en de geesten
  Van uw' beminde koy,
  In handen vande beesten.
  Dus bad by kans, dus riep by na,
  Des Koninghs dochter Ursula,
  Aen God met luyder kelen,
  Voor haer end' haer gespelen.
  
  En siet den hooghsten throon,
  Die nimmermeer te seylen
  Den sijnen is gewoon;
  Dreef d'opgehaelde seylen,
  Tot voordeel vande reyne luy,
  Door middel van een stercke buy,
  Den Rhijn op, uyt den Westen,
  Tot aen de Ceulsche vesten.
  
  Hier vielen s' inde maght,
  Hier vonden s' een deel Funnen,
  Gelegen op de wacht
  
  Van onbeleefde Hunnen:
  Die haer quansuys als goeden prijs,
  Stracks sochten naer vyanden wijs,
  Met hongerighe kaken
  T'ontblooten, en te schaken.
  
  Maer d'edele Princes
  Verkloeckte met haer woorden,
  Versterckte met haer les
  De suyvere slagh-oorde,
  Door Goods genade wel so seer:
  Dats' all' gelijck, om van den Heer,
  Het Maeghde loon te erven,
  Haer boden om te sterven.
  
  Doch wel te haerder baet:
  Want d'ongetoomde sinnen,
  In doodtelijcken haet
  Bekeerende haer minne;
  Doorschoten in een korte wijl,
  De Maeghden met de stale pijl.
  En de'en haer witte kroonen,
  Door purper bet af toonen.
  
  Den Rhijnstroom bleef verstoort;
  En wierd als buyten kennis:
  Beschaemt van sulcken moord,
  Verschrickt van sulcken schennis.
  Ja staeckte sijn cristalle vloed;
  En stroomde niet dan Maegde-bloed.
  Tot dat de naeste steden,
  Begroeven hare leden.