text: Cap. II. Van de wonderlijcke en vreemde eyghenschap van sommighe Berghen.
  
  ICk laet my voorstaen dat over al genoegh bekend is van wat eyghenschap dat de bergen in Yslandt zijn, aengesien dat wy (voldoende 't gene Ptolemeus achtergelaten heeft) ghenoegh beschreven hebben (boven al 't ghene dat al de Ouden stellen) in onse Kaert van Gotlandt, hoe dat de gheleghentheydt en eyghenschap van dese Berghen seer wonderlijck is: want boven op de top der Bergen leydt het altijdt vol sneeuw, en onder aen de voet van de selve is ghedurigh een solpher-achtighen brandt, eenpaerlijck brandende sonder ophouden, soo dat 'et seer ghevaerlijck daer omtrent is te komen, want die daer wat te nae by komen, worden seer licht van de voncken en stof verstickt. Ten anderen, soo zijn 'er veel dorre putten en doodlagen, die vol asch en stof leggen, van de bergen en dalen die uyt-gebrand zijn, de welcke wederom worden gereedt ghemaeckt door de Solpher-aderen die van onder op wassen om by tijden weder daer te ontsteecken en te branden. Oock zijn 'er binnen de palen van Noorwegen seer woeste en hooge Bergen, soo dat men wel vier dagen moet gaen om op de top der selve te komen en wederom vier daghen om van boven af te gheraken.