text: Stem: Prijst Annam, pag. 714.
  
  HEnrice! schand-vleck van de Vorsten,
  Die oyt besaten 't Roomsche Rijck:
  't Is vreemt hoe dat uw' handen dorsten
  Uut voeren sulcken ongelijck?
  Als door uw' wreedheyd wierd bedreven
  Te Reyms, vier honderd jaer geleen:
  Daer ghy 't onnosel heyligh leven,
  Van Sinte Aelbrecht liet vertreen.
  
  Den vrind des Heeren hoogh geboren
  Uut Brabants bloed, was na de wet
  Tot Bisschop binnen Luyck verkoren:
  Maer wierd door 's Keysers maght belet.
  Des hy te Romen, selfs by monde
  Bevestight van Paus Celestijn,
  Was met sijn segen af gesonden
  Na Reyms, om daer gewijd te zijn.
  
  Doch weerom tegens 't wel behagen
  Van Henrick, die wel onversaeght,
  De Stoel een ander op gedraghen,
  End' Aelbrecht daer had uyt gejaeght.
  Zoo dat hy binnen Reyms most blijven
  Verlaten schier van kleyn en groot;
  
  Tot datmen hem daer dee ontlijven,
  En sterven d'onverdiende dood.
  
  Twee Duytschen waren 't die'm vermoorden,
  Door middel van bedeckt verraed.
  Maer, soomen meynt, op 's Keysers woorden;
  Die uyt een roo bebloeden haet,
  Oock roo bebloede vruchten vaerde.
  Want saed en vrucht van eender aerd
  Te wesen plagh. Maer, leyder, d'aerde
  En was soo goeden man niet waerd.
  
  Des hem den Hemel dee verhuysen,
  En voeren boven 't hoogh gestert.
  Al waer hy met bevloeyde sluysen
  Van Goods wellust begracyt werd.
  Het blijckt wel aen de wonder-daden
  Die van begin Heer IESUS gaf
  Den krancken, als sy sijn genade
  Versochten, voor des Bisschops graf.
  
  Stijft ons gebed, o goen Alberte!
  Door 't voordeel oock van uw' gebeen.
  Op dat wy 's werelds snode perten't Welck geschiet is van Albertus Pius Artshertogh va Oostenrijck
  Met u verlopen en vertreen.
  Hier mee soo leeft, en blijft voorstander
  Van 't Fransche Reyms, ten daghe toe:
  Dat God door d'eenen Aelbrecht, d'ander
  Na Braband eens vervoeren doe.