text: Stem: In Oostenrijck daer staet een huys. pag. 209.
  
  EErwaerden Vader! spaerd de roe,
  En laet weer met sijn mede klercken,
  Arrium uw' Diaken toe,
  Diaken toe,
  't Autaer te dienen inder Kercken.
  
  Mijn lieve zoonen! houd u stil,
  Achillas ende Alexander!
  'k Voorsegg' u na Goods lieven wil,
  Goods lieven wil,
  Mijn Bisschops setel, d' een na d' ander.
  
  Maer neemt toch nu noch nimmermeer
  Arrium weder in den Tempel:
  Want desen nacht heeft my den Heer,
  Heeft my den Heer,
  Van hem getoont een droef exempel.
  
  'k Zagh IESUM in een tabbaerd staen:
  Maer, leyder! met gescheurde panden.
  Gevraeght wie sulcks hem had gedaen?
  Hem had gedaen?
  Antwoorden hy, Arrius handen.
  
  Hy is 't die d'ongenaeyden rock
  Mijns lieven Tempels, op sal scheuren.
  Bewaerd dan met uw' Harders-stock,
  Uw' Harders-stock,
  Den ingangh wel van all' uw' deuren.
  
  Laus Deo. Petre, Harder goed!
  Den rijcken Hemel sal u morgen
  Vereeren met een Rosen-hoed,
  Een Rosen-hoed,
  Van martelijen, all' uw' sorghen.
  
  
  Maer weest voordacht: uw' burgery
  Wil met geweld uw' dood beletten.
  Doorboord dan 's nachts, met moede bly,
  Met moede bly,
  De muer, om haer de kans t'ontsetten.
  
  't Is waer uw' grijse Majesteyt
  Vervaert de sabel der soldaten;
  Daer werdter doch noch een ontscheyd,
  Noch een ontscheyd,
  Daer toe gekocht met gulden vaten.
  
  Verschrickt Tribuijn! verschrickt Sergant!
  Het hoofd valt af: Maer 't lijf blijft knielen,
  Tot dat het na 't gewijde land,
  Gewijde land,
  Gebraght werd vande Christen zielen.
  
  Ja selfs in Sinte Marcus Stoel,
  Die hy vermijd had in sijn leven,
  Eerwaerdigh man, uyt kleyn gevoel,
  Uyt kleyn gevoel,
  Nu na sijn dood werd opgheheven.
  
  Geluck Prelaet! de voet-schabel,
  Heeft u te recht, dus hoogh geresen.
  Maer met de ziel veel hooger wel,
  Veel hoogher wel,
  Wilt onser slechts gedachtigh wesen.