text: §. II. Gy zyt eenen Niet in duurzaemheyd.
  Voorts zoo aenmerkt, dat gy geen minder af-hankelykheyd en hebt van God, om te blyven duren, als gy had om beginnen te wesen. Zoo dat gy op elken oogenblik zoud in uwen Niet vervallen, dat God u door syn oneyndelyke Almogentheyd niet en ondersteunde: Portans omnia verbo virtutis suae. Heb. 1. 3. Alle dingen draegende door't woort synder kracht. Naer dat den Beelt-houwer een beelt heeft gemaekt, en heeft het den Beelt-houwer niet meer van doen om in stand en wezen te blyven: maer het schepzel is altyd even af-hankelyk van den Schepper, zoo wel in't gemaekt worden, als in't gemaekt zyn; en hangt daer meer af, als het licht van de Son, de schaduwe van het lichaem. Tu formasti me. Ps. 138. Gy hebt my gemaekt Heere, zeyde David; maer dit is niet genoegh: Et posuisti super me manum tuam. En gy hebt de hand aen my gehouden. Want gy moet vervolgen my teondersteunen met uwen arm, door uwe onverbreekzame bewaeringh. Vervolgens zyn wy allen oogenblikken eenen Niet, en alle onse goederen gegrontvest gelyk op de leugen, en eenen schoonen Niet: eenen Niet van lichaem, eenen Niet van ziel, eenen Niet van verstant, eenen Niet van voorzightigheyd, met een woord, eenen Niet van alles dat in ons is: Intuitus sum, & non erat homo. Jerem. 4. 25. Ik sagh, en daer en was geen mensch; zeght den Propheet. Indien ik met ernst gaen zoeken naer den grond van myn wezen, zoo verdwyne ik voor my selve, en vinde my niet meer in myn selven. Ik ben, of ik'er nimmermeer geweest en hadde. Ik ben gelyk aen die'er niet meer en zyn, om dat ik niet alleen door myn eygen kraghten hier niet heb konnen zyn, maer naer dat ik in wezen gebraght ben, ik daer niet eenen oogenblik en kan in blyven verdueren.