text: Cap. XXVIII. Van 't onderscheydt, en van de verscheyde verwe der Slanghen.
  VEel wanen dat de Slanghen sich alleenlijck in de warme landen onthouden, uyt oorsaeck van d'ingebore koude, die dese beesten aenkleeft, als oock om dat sy in de warmte meer vermenighvuldigen, en spoedigher aenwas krijghen. Maer seecker, het koude deel van Europa, naer 't Noorden gheleghen, heeft en voedt oock seer quade en schadelijcke Slangen, schoon sy niet soo vergiftigh zijn, als de Slangen van Africa. Doch dit verschil
  
  zy dan soodanigh, als 't is: maer 't is seecker, dat 'er veel en schadelijcke Slanghen in de koude ghewesten van de Noordsche Landen zijn, en voornamelijck Landt-slanghen, die de Water-slanghen heftelijck vervolgen. Desen onthouden sich altijdt op 't landt, en eten gratighlijck verscheyde voedtselen van kleyne kruyden, en voornamelijck van soodanighen, die in bergh-achtighe plaetsen gewassen zijn, in de welcken sy grooter kracht van vergift bespeuren. Dese Slanghen zijn schadelijcker in de menschen met hun vergift te quetsen, dan die van de zee, of van de vloeden. De Slanghen, die noch nuchter zijn, worden wreeder, dan de genen, die ghe-eten hebben, bevonden; ghelijck sy oock zijn, als men hen terght en vergramt. Sy worden met verscheyde verwen onderscheyden: want sommighen zijn swart, anderen graeu, anderen santverwigh, anderen wit, anderen root, en anderen ghespickelt, en met verscheyde spickelen onderscheyden. De Noordsche volcken ghebruycken, tot hulpmiddelen teghen het vergift der Slangen, de Veneetsche Theriakel, die ghewoonelijck beter dan alle andere dinghen gheacht, en van de vreemde Kooplieden, begheerigh naer winst zijnde, by groote menighte in die Landen ghebraght wordt. De Slangen, die swart van verwe zijn, onthouden sich ten deel op 't landt, ten deel op de heuvelen, die in de poelen uytsteecken, (in de Gotsche tael Tuvar genoemt) en ten deel in de steenklippen, die dicht aen 't water staen. Dese Slangen worden onder de Water-slangen getelt, en schadelijck bevonden: onder de welcken oock de Water-slangh, Berus genoemt, plaets heeft, die listigh, boos en doodelijck is. De Slanghen, die sich op de klippen onthouden, zijn ten meestendeel swart, en worden, naer de gemeene tael van 't volck, Snock genoemt, schoon daer oock verscheyde andere Slangen in
  
  groote menighte gevonden worden. Dese Slangen zijn den menschen, die op de klippen verkeeren, seer schadelijck en listigh, voornamelijck des Somers, vermits sy dickwijls door hun vergift de menschen dooden. De Haeghdissen onthouden sich in de holen en kuylen, en zijn veelvoudigh, doch niet soo schadelijck als de Slanghen: maer men moet sich echter van hen wachten. Daer is oock een Slangh, de Scythale gebynaemt, die tweederhande is. d'Een treckt de genen, die haer aenschouwen, in verwonderingh over haer schoonheydt, en is traegh, kleyn, en vierigh van vergift, ja soodanigh, dat de gheen, die daer af ghetroffen is, terstont moet sterven. Dese Slangh wordt in de Gotsche tael Slaa genoemt, en treckt des Winters, in de grootste koude, haer huydt af, ghelijck de wonderlijcke Aspis, die sijn vel verandert. Dese, ghelijck andere Slanghen, des Winters verschuylende, duyckt in 't ingewandt van d'aerde, te weten van dat de Son in de Waegh treedt, tot dat sy haer uytgangh uyt het teecken van de Ram neemt; want indien sy binnen dese tijdt, door 't aenlocksel van de Son, uyt haer hol quam, en in d'ontijdige warmte te langh vermaeck schiep, soo sou sy, vermits de sneeuw en vorst haer ingangh stoppen sou, daer buyten moeten blyven, en sterven, ghelijck hier voor van de Swaluwen is gheseght. Daer is noch een andere slagh, Amphisbene ghenoemt, om dat sy twee hoofden heeft, een op de rechte plaets, en 't ander aen de staert, die, 't lichaem rondt buygende, met de beyde hoofden voorwaerts gaet. Dese alleen van al de Slangen begheeft sich in de koude, en gaet d'eerste van alle uyt.