text: Eerste Deel.
  
  Recitatif.
  GEvoel! ontgloei den geest: wil gij den zang bezielen,
  Die van de dankbre lippen vliet.
  Verrukking! schenk uw heilige aandrift,
  Schenk vuur en kracht aan 't zege-lied.
  Ontgloeide zangers! meldt die zege;
  Stort uw gevoel in klanken uit.
  't Omkranste speeltuig breng uw hulde aan d'eedle helden,
  Wier moed den dwingland heeft gestuit.
  Koor.
  Ziet gij ginds de velden golven
  Van het zegenrijke graan;
  Nijvre maaijers! heft geen zangen
  Bij dien vollen zegen aan.
  Halmen! laat uw aren hangen,
  Gij verspilt vergeefs dien tooi;
  Want de klepperende hoefslag
  Wacht u als zijn wisse prooi.
  Maar gij, landman! treur niet, klaag niet,
  Als g'uw oogst verwoesten ziet;
  
  Hier, hier kiemt d'onschatbre zegen,
  Die de stille vrede biedt.
  Alle volken zullen oogsten,
  Dankbaar oogsten van uw veld;
  Hier wordt vrijheid, hier wordt welvaart,
  Hier wordt vrede en rust hersteld.
  Recitatif.
  Die heilzon daagt. - De stilte der natuur
  Wordt door een dof gedruisch verbroken,
  De lucht gloeit van een aaklig vuur;
  Daar in 't verschiet reeds dorp en hutten rooken.
  Help, help, ô God!
  Weer van ons af die tegenspoeden,
  Dat schriklijk lot.
  Maer neen - neen laat de krijgstorm woeden;
  
  Dat vrij het ros den oogst vertrede;
  Wij hebben goed en have veil
  Voor 't onwaardeerbaar heil
  Der zaalge vrede.
  Kwartet.
  
  A.
  Verbeelding! schets ons geen tafreelen
  Van d'ijsselijken strijd, op dien geduchten dag.
  B.
  Neem, schilder! hier penseel noch verwen,
  Het hart kromp weg van wee, als 't oog die jammren zag.
  C.
  Grief, Dichter! geen gevoelge zielen
  Door 't schildren van een' strijd waar van de menscheid beeft.
  D.
  Leg neer, geschiedenis, uw veder,
  Het nakroost loochende u, zoo gij naar waarheid schreeft.
  
  A.B.C.D.
  Maar schets met vuur en kracht
  Voor 't laatste nageslacht
  Den moed van zoo veel helden,
  Ontruk hen aan den dood;
  En blijft het zaalgend heil, dat uit die jammren sproot,
  Met dankbre erkentenis vermelden.
  Aria.
  De vrede daalt,
  Door 't licht omstraald,
  Waarvan de hemelgeesten gloeijen;
  De tweedragt wijkt,
  De vrijheid prijkt,
  De kunsten bloeijen.
  Geen heil zoo schoon,
  Geen grooter loon,
  Voor zoo veel jammervolle dagen.
  Zoo lonkt de maan
  Ons troostrijk aan
  Na d'onweersvlagen.
  Koor.
  Voer lente! voer jaarlijks uw dartle gespelen,
  Strooi rozen, strooi bloemen op 't lagchende veld;
  Wij willen steeds blijde in uw hooggetij deelen,
  Steeds wordt uw genot in ons loflied gemeld.
  Maar bij dat gevoel, dat uw komst ons zal schenken,
  Zal 't hart aan de zege van Waterloo denken;
  Dan zingen wij dankbaar bij 't vreugde geschal:
  ‘Bij Waterloo kiemde de vreê van 't heelal.’