text: Stem: Mijn troost mijn hart.
  
  IRmgardis Maeghd!
  Die Godes hebt behaeghd:
  Om dat ghy liet
  De schoone niet
  
  Van 's werelds gebied:
  En uyt een wel berade moed
  Voor 't verloop van ebb' en vloed,
  Uw' lot// van God
  Met vaster hoop verwachte.
  Bid dat ons te beur,
  Voor 't kostelijcke mal
  Des werelds, oock verval
  Gelijcke keur.
  
  De Maged was
  De graeffelijcke kas,
  Met alle 't geen
  't Vruchtbaer Zutpheen
  Toe quam te leen,
  Te beur gevallen, door besterf
  Van haer Vaderlijcke erf.
  Maer sy// om vry
  End' onbelet te lopen
  Door de enghe baen:
  Verwurp de sware sack,
  Van 't aengesturve pack,
  Op Goods vermaen.
  
  Brochspeel en Reys,
  Na 't afgeleyde vleys,
  Besprack de blom,
  Den Ceulschen Dom.
  Die des weerom
  (Naer eysch van een soo waerden gift)
  Naest het Koninghlijcke Stift,
  Haer gaf, een graf:
  Daer burgers, ende reysers,
  Tot den dagh van heen,
  Met neer-gebogen knien,
  Noch claerlijck mogen sien
  Haer kuysse leen.
  
  Een groote eer,
  Voor seker: maer noch meer
  Heeft sy voort aen
  Van God ontfaen.
  Want die hier gaen// om Godes wil
  
  Door 't nauwe pad,
  Wachten een te grooten schat.
  Ermgard// ons hart
  Verlanght om mee te deylen
  In het rijcke loon;
  Bid dat wy krijghen dan
  Een tackjen immers van
  De diere kroon.