text: Cap. XIX. Van Fridlevus krijghslisten.
  MEn vindt noch heerlijcke daden van seecker Fridlevus, die, behalven sijn sterckheydt, in 't ghemoedt ingheplant, oock groot vertrouwen op sijn harnas had, dat van geen yser beschadight kon worden. Hy, dit harnas in ghemeene en besondere strijden ghebruyckende, als een kleedt, daer in sijn behoudenis ghelegen was, verwon veel maghtighe vyanden, die hy in heftighe strijden afmatte, en onder anderen seker Gunholmus, die gewendt was het vyandelijcke stael door tooverdichten bot te maken, en echter van hem door veel slaghen met het hecht ghedoodt wierd. Want terwijl hy de handt t'onvoorsichtelijck aen 't swaert sloegh, quetste hy sich soodanigh in de zenuwen, dat hy sijn handt sedert altijdt krom droegh, en sijn vingheren in een
  
  bandt moest bewinden. Hy, Dublin, een stadt in Yerlandt, beleghert hebbende, en siende dat sy, uyt oorsaeck van de vastigheydt der muren, niet t'overwinnen en te veroveren sou sijn, beval, de vondt van Hadingus naevolghende, dat men vuur, in Kampernoellien besloten, aen de vleughelen der Swaluwen sou binden, die, dus in hun eyge nesten gevlogen, terstont de daken van vlam deden flickeren. De stedelinghen, toeloopende om dese brandt te blusschen, betoonden grooter yver om 't vuur te dempen, dan om sich teghen de vyandt te versorghen: in voeghen dat Fridlevus door dese middel meester van Dublin wierd. Hy, sedert in Enghelandt sijn krijghsvolck in d'oorlogh verloren hebbende, en siende dat hy swarelijck weêr aen strandt sou konnen geraken, rechtte de lijcken der verslaghenen op, en stelde die soodanigh in slagh-ordeningh, dat hy de ghedaente van de voorgaende menighte vertoonde, en dat hy in soo groot een neêrlaegh niemandt van de sijnen scheen verloren te hebben. Hy benam hier door niet alleenlijck den vyandt het vertrouwen van de strijdt aen te vanghen, maer bewoogh hem oock tot de vlucht te kiesen.