text: Cap. III. Van de vruchten, die ghedrooght worden, om langh te dueren.
  IN de heetste dagen, als de Son vinnigh steeckt, spreyden sy laeckenen, ghelijck zeylen van schepen, breedt uyt op de vlackte van 't aerdrijck, of op de vlacke en bloote berghen, daer op sy de vruchten, die sy droogen willen, ses daghen langh, of min of meer, naer dat de hitte van de Son groot is, uytspreyden. Daer na, als de vruchten gesuyvert zijn, soo doen sy 't in eycke kisten, of malen 't tot meel, en bewaren 't in een selve plaets; en dit zaet, dus gedrooght zijnde, duurt veel jaren langh, sonder yets van sijn goetheydt te verliesen. Doch indien men het graen niet tot meel laet malen, maer
  
  gheheel behoudt, soo is het dienstigh dat men 't ondertusschen eens in 't jaer in de Son te droogen leght; en in deser voegen kan men voorsichtelijck het nieuwe ghedrooghde graen menghen, op dat men, als de noodt sulcks vereyscht, geen ghebreck daer af heeft. Maer het meel, in eycke vaten of kuypen, met houte hamers stijf in ghestampt, en op drooge plaetsen geset, kan veel jaren langh dueren, sonder van de wormen gheëten te worden.