text: Stem: Als 't begint.
  
  RUmolde! laet Dublijn,
  Met Staf, en Stock te gader:
  Om hier te komen zijn
  Een Harder, end' een Vader
  Der schapen, die't gheweld
  Van Dodo, op de straten,
  Geleghen aen de Scheld,
  Verloren heeft gelaten.
  
  Die Dodo, hard van borst;
  Die op den lieven seghen
  Van Lambrecht, trecken dorst
  Den dooddelijcken deghen.
  Och! al te droeven moord,
  Voor duysenden van zielen:
  Die, leyder! in dit oord,
  De Goden noch beknielen.
  
  Komt, komt Rumolde! dan,
  Eer 't landt noch werd verbolgher,
  Den eenen heyligh, van
  Den anderen, een volgher.
  Het eeuwigh hanghter aen.
  God lof! Ick sie u komen,
  Na dat ghy hebt voldaen
  Uw' Bedevaerd van Romen.
  
  Weest welkom! welkom weer:
  Weest welkom duysend malen.
  Die ons komt vanden Heer
  De lieve wet vertalen.
  Hoe waerdigh is den mensch,
  
  Hoe lieflijck zijn de voeten,Isa.52.
  Die ons met sulken wensch
  Van vrede komen groeten?
  
  Dus// en noch meer daer toe,
  Riep Peelland, en de Kempen:
  Als Romboud, met sijn roe,
  Haer diepe nood quam dempen.
  Die roe, daer hy 't getal
  Van mannen ende wijven,
  Kon mede na de stal
  Van Christus schaeps-koy drijven.
  
  Ado, den goeden Graef,
  Nam aen, met groot verlanghen,
  Als een beleefde gaef,
  Den Bisschop eerst t'ontfanghen
  Te sijnent. Doch met loon
  Dat hem, die van te voren
  Was kinderloos, een soon
  Libertus, werd geboren.
  
  Libertus, die geschickt
  Van Gode was op d'aerde,
  Om Sinte Benedict
  Te volghen in eerwaerde:
  Doch wel tot hooger kans,
  Om in sijn groenste jaren,
  Ten Hemel, d'eelste krans
  T'ontfaen der Martelaren.
  
  Maer die tot sulcken goed
  Van leven, en van sterven,
  Sijn Leerlingh had gevoedt;
  En quam niet toe, te derven
  Dit alderrijckste loon.
  Des hy door d'eyge paden,
  Quam tot gelijcke kroon
  Van Hemelsche ghenade.
  
  Twee moorders; d'eene uyt
  Begeerte om te stelen:
  
  En d' andere schavuyt,
  Bestraft van overspelen,
  Vermoorden met een bijl
  Den Priester hoogh verheven;
  En wurpen inde Dijl
  Sijn roo bebloede leven.
  
  Schreydt Mech'len, Mech'len! schreydt
  't Vertreck van uwen vader.
  Maer neen: want die zoo scheydt,
  Voorwaer blijft al veel nader
  Dan of hy sienlijck waer
  Den sijnen by gebleven:
  Terwijl hy hen van daer,
  Meer voordeels komt te geven.
  
  Ghy word het met der daed
  Wel vroed aen uw' gemeente,
  Die, dagh aen dagh, de baet
  Ontfanght door sijn gebeente,
  Van Godes milde hand.
  Die met de hooghste waerde,
  Recht als een dierste pand,
  Des heylighs dood aenvaerde.
  
  Vereerdt hem vry met goud.
  End' of't u, tavond morghen,
  Den heyligh-schender stout
  Eens stal; Zoo'n wilt niet sorghen,
  Of dat des Bisschops eer
  Te minder uyt sal schijnen;
  Of dat u by den Heer
  Iet weldaeds sal verdwijnen.