text: Gebedt Tot den Zone Godts, om d'oodmoedigheyd te verkrygen.
  O Goddelyk Woord, ô Light, ô Waerheyd, ziet hier een ellendig schepzel, dat heel bedroeft voor u verschynt, en beschaemt is syne dwaesheyd te bekennen. Gy ongeschaepen Wysheyd, uyt d'overtolligheyd van uw' oneyndelyke Liefde zyt geworden onse wysheyd en reghtveerdigheyd, op dat wy niet en souden roemen als in u; en ik heb evenwel, onwetende en dwaez als ik ben, niet erkent den autheur van alle myn goed, en hebbe gewaent als myn eygen te wezen, het gene my niet kon toe komen, als van u. Wat kan ikoversulkx zeggen, Ik moet het bekennen: terwylen ik my verhooveerdige, ben ik geheel duysternisse: Stultissimus sum Virorum, & sapientia non est mecum. Prov. 30. 2. Ik ben den alder-sotsten der mannen, en de wysheyd en is met my niet. De gratie is d'uwe, om dat gy die verdient hebt als Mensch, en is d'uwe om dat gy die voortbrenght als God zynde; en zonder die ben ik minder als eenen Niet, en die dingen de welke noyt geweest en zyn, nogh oyt zullen zyn, zyn gelukkiger als ik: waerom, alle de glorie u toe behoort, en my niet anders als beschaemtheyd. Komt gy dan, die alleen kont roemen, dat gy door uw' eygen maght kont d'hooveerdigste verpletteren, en zeggen, Superborum & sublimium colla, propria virtute calcavi. Ik heb door myn eygen kraght de hooveerdige op den neck getreden. Komt en verplettert het hooft van myne vermaledyde hooveerdigheyd, zoo dat'er al het venyn uytspatte. Ey verlight togh myn verstant om te konnen kennen myne ongenoegzaemheyd en onmagt tot alle goed, en maekt dat ik aen u al-leen, altyd daer de eer van geve. Dus bestandigh in de waerheyd, en altyd geholpen zynde door uwe gratie, zal ik mogen hopen u daer eeuwigh over te komen bedanken in de glorie. Amen.