text: Tang.
  Een boosaardig wijf wordt in de wandeling een tang van een wijf genoemd. Die naam klinkt vreemd, want welk verband is er tusschen eene vrouw en zulk een ijzeren gereedschap? Al denkt men zich een wijfje als Brecht in de Goê Vrouw van Bernagie, die op de vraag, of haar gekijf met manlief nog nooit op slagen was uitgeloopen, ten antwoord geeft:
  
  Eens kwam het zo hoog,
  Dat het weinig scheelde; hy nam een eind houts, en dreigde me, maar ik vloog
  Na de tang; had hy me aangeraakt, ik zou hem hebben laaten proeven,
  Dat ik ook handen en nagels had,
  
  dan is het toch wel wat kras, zoo'n lieverdje, omdat zij duchtig de tang hanteert, zoo maar kortweg zelve een tang te noemen. Hoe men het draait of wendt, niet licht zal men uit dat beeld den schimpnaam behoorlijk verklaren. Het is daarom niet ondienstig de ware uitlegging aan te wijzen, waarop mij onlangs mijn vriend, Prof. Pluygers, opmerkzaam maakte. Hij deelde mij mede, dat men vroeger niet zelden seetang of zeetang hoorde zeggen, en gaf mij het vermoeden te kennen, dat het woord uit Java tot ons gekomen en eigenlijk eene Maleische verbastering van satan zou zijn. Ik won het oordeel van Prof. Veth in, en vernam van dezen, dat de satan in het Maleisch en Javaansch sêtan of seitan genoemd wordt. ‘Seetang of zeetang echter,’ voegde hij er bij, ‘kan zeer wel eene Europeesche verbastering zijn. In het Maleisch gaan vele woorden op ng uit, en de Europeanen geven vaak dien neusklank ook aan die woorden, die de Maleiers met een n op het einde schrijven. Een zeer bekend voorbeeld is kojang (last, als maat), zooals men schier altijd leest in plaats van kojan.’ De gewone uitdrukking een satan van een wijf, door Nederlanders op Java als seetang of zeetang uitgesproken, werd dus - naar alle waarschijnlijkheid - in dien vorm naar het moederland teruggebracht. Maar hier verstond men niet, wat dat eigenlijk beteekende. Zeetang klonk onbegrijpelijk en ongerijmd. Het eerste deel viel weg; de ware kracht van het woord scheen in tang te schuilen, wellicht omdat men onbewust aan een evenbeeld van het straksgenoemde Brechtje dacht. En zoo was de satan in eene tang herschapen: een duidelijk
  woord onverstaanbaar geworden.