text: Cap. XX. Van ʼt vermakelijck Hof, dat op den hoogen bergh Kindaber staet, niet verre van ʼt voorseyde Slot.
  
  IN West-Gotlandt staet een seer hooghen Bergh, niet verre van ʼt voorseyde Slot, by ʼt Meyr Vener, die in hun ghemeene spraeck Kindakulle is genaemt, de welcke soo hoogh is, dat hy meer dan veertigh Italiaensche mylen verre door de ghespleten locht van de gheenen, die in ʼt voorseyde Meyr varen, kan gesien worden, staende gelijck een donkere wolck. En daerom zijn ʼer veel, als sy door storm-winden ghejaeght worden, varende in die Meyr Vener, alle naerstigheydt aenwenden om te mogen zeylen tot aen de voet van desen Bergh, om dat se wel weten dat daer een goede en stille haven is. Op den top van desen Bergh is een vermaeckelijcke plaets, daet sulcke lustigheyt is van bladeren, vruchten, kruyden, en verscheyde boomen, die ʼer (uytghesondert de Wijngaert) van selfs wassen en uytter aerden spruyten, dat men qualijck vermaecklijcker plaets in al de Noordsche Landen sou konnen vinden: en niet alleen om dat sulcke vruchten en kruyden op andere plaetsen niet wel te vinden zijn, maer oock om de soeten reuck der selver. En dat noch meer is, daer is een onuytsprekelijck vermaeck door de soeten sanck van verscheyde vogelen die daer in groote menighte zijn, uytgesondert de Papegay. Maer weynighe zijn ʼer, die van dese plaetsen weten te spreken, want sy is alleen den Ouden bekent; en ʼt was oock niet goet dat men se de
  
  jonckheyt sou wijsen, want had de jonckheydt eens ʼt genot van dese lustigheyt, ʼt was te besorghen dat sy de oude wijs van leven souden verlaten en hun tot wellusten, jae tot oneerlijckheydt en onkuysheydt begheven, daer sy namaels qualijck oft nimmer souden moghen afghetrocken, en weder tot eerlijcker manieren ghebraght werden. Want wellust brenght ghewoonte in, ghewoonte noodtsakelijckheyt, en de noodtsakelijckheyt wanhoop. Men vindt oock op andere plaetsen, dan op desen Bergh, veel goet fruyt, als Appelen, Peeren, Kriecken en Pruymen, maer gheen is ʼer rijp voor half Hooymaent, en noch niet wel volkomen. Jae dat meer is, sommighe van dese vruchten, soo wel in de Hoven als Velden in ʼt wilde, werden eerst rijp als ʼt begint te vriesen, soo dat se ʼt meesten deel van de winter gheheel bloot van bladeren zijnde, blijven hanghen aen de boomen. Maer dese vruchten zijn kleyn, en scherper van smaeck dan eenighe Azijn, om de kou, die se belet te rypen. En daerom brenght men over zee uyt Duytslandt daer veel uytlandtsche Appelen en vruchten, die rijp zijn, die van de ingesetenen, om hare soete smaeck, seer begeert en ghegheten worden, waer door dat sy dickwijls in groote sieckten vervallen en sterven.