text: Stem: Durant que seul en ce desert. pag. 226
  
  SIet Steven! siet eens wat een kroon
  Bernardus u op 't hoofd komt setten,
  Van dertigh paerlen even schoon:
  'k Segh sielen, die haer na de wetten
  Van IESUS school, end' uwen raed,
  Vervoeghen willen. Och! en slaet
  
  Hem sijn begeerte toch niet af:
  Die God soo goen beginsel gaf.
  
  Man Goods hoe jeugdigh, en hoe vers,
  Sal nu voort-aen an schoone blommen
  Wel staen het Hofjen van Cisters?
  Nu daer soo lieve planten kommen.
  Verblijd u dan, onvruchtbaer woud!
  Ghy stond voor heen, van gras, van hout,
  Van onder dor, van boven droogh,
  Maer nu krijght ghy een ander oogh.
  
  Verheught u die te vooren noyt
  En baerde, want ghy sult na desen,
  Nu IESUS in u heeft gestroyt
  Soo goeden saed, soo vruchtbaer wesen:
  Dat ghy eer langh nau hebben maght
  Sult om te tellen uw' geslaght.
  En van geboorten tot geboort'
  Uw' kind'ren sult sien telen voort.
  
  't Geschiede min noch meerder: want
  De schrale Heyden, die te voren
  Met lover, noch met kruyd beplant,
  By na geleken als verlooren,
  Nu stonden als een Paradijs,
  Van groen, en vers-gheblaede rijs.
  Geluck Bernard, geluck Stephaen!
  Wilt ons met uw' ghebeen by staen.