text: Aanspraak van den Staatsraad.
  ‘Sire! Dan zelfs, wanneer ik bij Uwe Majesteit de gewone tolk der gevoelens van de leden van uwen Staatsraad was, dan zoude het mij nog onmogelijk zijn, om Uwe Majesteit de vrees en de ongerustheid, die dezelven zoo lang eenen tijd gefolterd hebben, af te schilderen, even min als de verknochtheid, den eerbied en de dankbaarheid, waarmede hunne harten steeds zijn vervuld geweest, noch de levendige vreugde, die hen op dezen oogenblik vervult.’
  ‘Uwe terugkomst, Sire! was de eerste en de laatste hunner wenschen. Deze terugkomst kan uwe onderdanen alleen troosten wegens het verledenen, hun het tegenwoordige dragelijk maken en hen op de toekomst doen hopen.’
  
  ‘Gezegend voor altijd zij de oogenblik, in welken wij de eer hebben Uwe Majesteit te mogen naderen en haar onze hulde bieden. Gezegend zij de dag, die, wanneer het mij vergund is, mij zoodanig te mogen uitdrukken, het grootste gedeelte van uw volk en van uw rijk zich weder op nieuw aan Uwe Majesteit doet verbinden.’
  ‘Het is waar, Sire! onderscheidene gebeurtenissen hebben ons vaderland geschokt, doch dank zij de zorgen van Uwe Majesteit, en de banden, die dezelve met het groote Fransche rijk vereenigen, het staatkundig aanwezen der Hollandsche natie is nog niet van de lijst der volken uitgewischt. Zij heeft hare wetten, hare zeden, en haar eige Gouvernement, met alles, wat aan hetzelve het dierbaarste was, behouden. Zij mag de hoop nog blijven koesteren van eenmaal derzelver welvaart hersteld, van eenmaal derzelver verliezen vergoed en eenmaal derzelver geluk, op vaste gronden gevestigd, te zullen zien.’
  ‘Reeds mogen wij onze hoop op eene duurzame rust van Europa vestigen op de verzoening en het geslotene huwelijk tusschen de twee keizerlijke hoven. Op het einde van den oorlog op het vaste land en op de vereeniging der magten en de maatregelen, door alle natien genomen tegen die mogendheid, die waande alleen de heerschappij over al de zeeën te zullen kunnen voeren.’
  ‘Het is een heilige pligt voor al uwe onderda-nen, Sire! om mede te werken tot het welgelukken van zulk een uitgestrekt ontwerp. Moge de zoo lang gewenschte vrede zich eenmaal voor onze oogen vertoonen! Moge Uwe Majesteit haar volk eenmaal gelukkig zien. En het zal gelukkig zijn, Sire! wanneer het eene lange reeks van jaren den zege moge genieten, van Uwe Majesteit als deszelfs vader en Koning te mogen bezitten.’