text: Cap. VII. Van de middel, die men in 't vangen der Brassers ghebruyckt.
  DE Jaghers vanghen met verscheyde listen dit beest, dat alleenlijck om sijn kostelijck vel belaeght wordt. Sy gebruycken hier in dese middel. Sy brenghen een varsch lijck in 't bosch, daer men dese beesten meest siet swerven, en voornamelijck in de diepe sneeu; want in de Somer zijn de vellen niet geacht. Dit beest, uyt de reuck het doode lighaem bespeurt hebbende, koomt daer op aen, en, daer by gekomen, eet daer af, tot dat het, de buyck gelijck een trommel opgespannen hebbende, ghedwonghen is sich tusschen d'enghte der boomen, niet sonder pijn, t'ontlasten. Terwijl het met dese uytparssingh besigh is, wordt het van de Jagher, met een breede pyl doodt geschoten. Daer is noch een andere middel om dit beest te vanghen, namelijck door balcken, die met dunne touwen onder-
  
  scheyden zijn; in voegen dat 'et, door een weynige bewegingh, in 't eten van 't doode lichaem, verworght wordt. Het wordt oock, in uytgheholde kuylen, of kromme holen vallende, ghevangen, als men een doodt lichaem daer in geworpen heeft, en als het van honger geparst wordt om sijn voedtsel te nemen. Men kan naeuwelijcks eenighe andere middel vinden, om dat met de Honden te vangen; want het heeft klaeuwen en tanden, die soo scherp zijn, dat de Honden, die gewendt zijn hun krachten aen de wreedtste Wolven te betoonen, sich ontsien dit beest aen te tasten.