text: Die seven Woorden, die Jesus sprack aen den Stamme des heyligen Cruys: Ghesanghes wijse: Op zijn eyghen Voys.
  
  DOen Jesus aen den Cruyce hingh
  Ghenaghelt daer syn lijf ontfingh
  Veel Wonden vol van smerten:
  Die seven woorden sie hy sprack
  Bedenckt in dijnen herten.
  
  2.	Ten eersten sprack hy soetelijck
  Tot syn Vader in Hemelrijck,
  En badt met sulck bedinghen,
  Vergheeft haer want sy weten niet,
  Wat sy aen my volbringhen.
  
  3.	Ten tweeden syn barmherticheyt
  Ghedenckt, den Moorder toegheseyt,
  Sprack Godt ghenadichlijcke:
  Ghy sult noch heden by my zijn
  In mynes Vaders Rijcke.
  
  4.	Ten derden denck syn groote noot,
  Laet u dit woort niet zijn een spot,
  Wijf siet u soon te deghen,
  Johannes neemt dijn Moeder waer
  Ghy sult haer vlijtich pleghen.
  
  5.	Nu merct welc was dat vierde woort,
  My dorst soo seer, dit word' ghehoort,
  Dat Godt riep luyd' en banghe,
  Nae t'menschlijck heyl en salicheyt
  Hem dorste met verlanghen.
  
  6.	Ten vijfden denck syn bangicheyt
  Doen hy aen t'Heyl'ge Cruys wtschreyd:
  Myn Godt, myn Godt en Heere
  Waerom hebt ghy my dut gheheel
  
  Verlaten wijt en veere.
  
  7.	Dat seste was een crachtich woort
  Dat mennich Sondaer noch aenhoort,
  Wt zijn Godlijcken monde.
  Nu is volbracht mijn lijden groot
  Wel hier tot deser stonde.
  
  8.	Ten sevend' in die handen dijn
  Mijn Geest beveel ick Vader mijn
  Aen mijnen lesten eynde,
  Als mijn Siel van mijn Lichaem scheydt,
  V niet veer van my weynde.
  
  9.	Wie Gods smert in eeren hoort,
  En steedts gedenckt dees seven woord',
  Wil Godt syn segen geven.
  Op Aerden hier door syn genaedt
  En voort int eewich leven.