text: Afsnede.
  Bij Weiland - en bij de lateren die hem naschreven - vindt men dit woord vermeld in twee concrete opvattingen, die ik gemeend heb in het Woordenboek achterwege te moeten laten. Ik wil hier de reden van die uitsluiting mededeelen.
  De woorden van Weiland luiden aldus: ‘De afsnede in een dichtstuk, die plaats in hetzelve, waar de lezer gevoeglijk ophouden en adem scheppen kan’; en: ‘De afsnede eener redevoering, een afgezonderd deel van dezelve’.
  Blijkbaar is deze opgave ontleend aan Adelung, bij wien men in het art. Abschnitt leest: ‘Der Abschnitt in einem Verse, die Stelle in demselben, welche zu einem kleinen Ruheplatze dienet, wo man innehalten, und Athem schöpfen kann; die Cäsur’; en: ‘Der Abschnitt in einer Rede, der Abschnitt einer Schrift, ein abgesonderter Theil derselben’.
  Men ziet, dat Weiland zich in de eerste der twee genoemde beteekenissen vergist. Hij stelt dichtstuk in de plaats van vers, en verklaart dan afsnede door een rustpunt in een gedicht, terwijl Adelung de caesuur of rust in een enkelen versregel bedoelde. Doch, deze kleine afwijking daargelaten, loopt het genoegzaam in 't oog, dat onze lexicograaf hier niets anders deed dan zijn Hoogduitschen voorganger te vertalen: iets dat hij maar al te dikwijls doet, en dat ons noopt zijne opgaven altijd met de meeste behoedzaamheid te toetsen.
  Heeft nu afsnede in de beide vermelde opvattingen ooit wettig
  in ons Nederlandsch bestaan? In de hedendaagsche taal is het zeer zeker onbekend. Wilde iemand het nu bezigen, het zou door ieder als een erg germanisme worden uitgekreten, al staat het dan ook bij Weiland, Van Moock, Martin, Bomhoff, Van de Velde-Sleeckx, Heremans en anderen vermeld. Maar was het wellicht in Weiland's tijd in gebruik, of komt het bij vroegere schrijvers voor? Er is mij niets van gebleken. Bij Plantijn, Kiliaan, Mellema, Halma en Meyer zoekt men het te vergeefs, en nergens heb ik, vóór Weiland, een enkel voorbeeld aangetroffen. Men mag dus wel aannemen, dat deze alleen uit Adelung putte, en onbedacht eene Hoogduitsche uitdrukking aan ons taalgebied annexeerde. Wij geven den keizer terug wat des keizers is, houden ons woordenboek van dergelijke onhollandsche bestanddeelen vrij, en kennen dus aan afsnede alleen de beteekenis toe, die het als kunstterm in de munt- en penningkunde heeft, maar die tot dusverre door geen onzer lexicografen werd aangeteekend.