text: Stem: Aenmerckt tot mijn gheklagh.
  
  MIn ziel is onghedaen,
  O Heer! moght ick oock sitten
  Met Magdalena aen
  Uw' lieve voeten, Om
  My als een Lely-blom
  Te cieren, en te witten.
  
  De Son heeft my verweert,
  Door 't hoeden vande schapen;
  End' al mijn vocht verteert.
  Zoo dat ick voor my self
  
  Van 't Hemelsche verwelf,
  Een dropjen nau kan rapen.
  
  Belelijde Landou,
  Thebaida! mijn handen
  Verlangen na den bou,
  Die 'k met een vlijtigh oor,
  Van dagh te dagh hier hoor
  Te zijn in uw' waranden.
  
  Och! wanneer sal my eens
  Dien lieven dagh toe kommen,
  Dat ick oock wat gemeens
  zal hebben, door de sucht,
  Van broederlijcke tucht,
  In uw' bedoude blommen.
  
  Dus was het schier dat Iust
  Den goen Prelaet, bevleyde
  De Heremijtsche rust,
  Terwijl hem 't sware werck
  Van d'opgheleyde Kerck,
  Die ziel by na af weyde.
  
  Des hy de Myter wel
  Behendelijck ontglipte:
  En trock met een gesel,
  (De resten onbewust)
  Na d'aengename kust
  Van 't heylighe Aegypten.
  
  Gaet heen, man Goods! gaet heen;
  En toont, door u exempel,
  Dat wel met grote reen,
  De Bisschoplijcke sucht
  Verbeden end' ontvlucht
  Moet werden inden Tempel.