text: Cap. I. Van d'oeffeninghen der kinderen.
  OP dat de Gotten niet souden toelaten dat hun kinderen en jonghelinghen in luyheydt en ledigheydt vaddigh souden worden, soo hebben sy altijdt voor een gewoonte onderhouden, dat sy de teere jeught in verscheyde oeffeninghen doen onderwijsen, en voornamelijck in d'oeffeningen, die d'oorlogh aengaen, in 't schieten met de boogh, naer dat yeders jaren vermoghen, om sich naerstelijck t'oeffenen: namelijck op dese wijse, dat men den kinderen gheen broodt gheeft, voor dat sy met de pyl de doel, die van de meesters voor hen gestelt is, getroffen hebben. Men vindt dieshalven jongens, die, naeuwelijcks twaelf jaren oudt zijnde, soodanigh in de konst, van met de pyl te schieten, onderwesen zijn, dat sy, als men 't hen ghebiedt, met de pyl het hooft, borst, en de voeten der kleynste vogelen, die verre van hen gestelt zijn, sekerlijck treffen; ghelijck oock d'oude lieden, soo sy de scherpheydt van hun gesicht noch behouden hebben. Saxo, de Historieschryver der Deenen, verhaelt hier af een
  
  wonderlijck voorbeelt van seker oudt man, welcks boogh met soo vreemt een hoorn wierd ghespannen, dat hy bequamelijck tien pylen op een pees kon setten, en dat de pylen, met een geweldige werp teghen de vyandt uytgheschooten, oock soo veel wonden maeckten.