text: Stem: Amour blesse mon sein.
  
  
  
  
  
  
  
  
  WIlt met den Abbas Spes,
  Eenvoudelijck maer leven
  Als duyfkens, naer het les
  Van Christus ons ghegeven.
  En ghy sult met een vast hoop,
  Vol-eynden oock uws levens loop.
  
  Des Heeren besten vriend,
  Zat heele veertigh jaren
  In bey de ooghen blind:
  Zoo langh tot dat hy varen
  Nu schier sou na de vaste strand,
  Van 't langh verwachte vaderland.
  
  Doen kreegh hy weer 't ghesicht,
  Op Godes wel behaghen:
  Doch (soomen ons bericht)
  Niet dan voor weynigh daghen.
  Op dat hy rondom voor den rou,
  
  Sijns broeders eens besoecken zou.
  
  Hy deed't oock wel gemoed.
  End' als hy nu weeromme,
  Met wel gheluckte spoed,
  In't Klooster was ghekommen:
  Riep hy, uyt vaderlijcke min,
  By een sijn gantsche huys-gesin.
  
  End' als hy 't vleesch en bloed
  Des Heeren, nu ontfanghen
  Had met bereyde moed,
  Van sterffelijck verlanghen.
  Beval hy hen de Christen peys,
  En spoeyde na de lange reys.
  
  'k Wil segghen, door de dood,
  Na d'eeuwicheyt van leven:
  Daer van hem sulcken brood
  Tot pantschap was gegeven.
  Hy danckte God, hy songh, hy sprack,
  Ter wijl van lant sijn bootjen stack.
  
  De Broeders seer verbaest,
  En konden niet doorgronden,
  Hoe dat met sulcken haest
  Haer vader was ontbonden.
  Tot dat hen God voor ooghen hiel
  De waerde van soo waerden ziel.
  
  Sy sagens' uyt sijn mond
  Recht als een duyfken keylen,
  Na 't alderhooghste rond,
  Van d'alder-rijckste heylen.
  Een even merrick van een geest
  Die soo eenvoudigh was gheweest.
  
  Vlieght duyfken, vlieght om hoog!
  Maer krijght ons oock de veeren
  Daer mee u sieltjen vloogh
  Na 't hooghe huys des Heeren.
  Op dat ons daer den blijden dagh
  Der eeuwen eens verschijnen magh.