text: Stem: Om een die ick bemin.
  
  ONbloedigh Martelaer,
  Die inde vloeden
  Gesmackt van Seisselmaer,
  Wondt d'hooghste goeden:
  Wilt ons met u gebed
  Ter deughd soo stijven,
  
  Dat wy van Godes wet
  Noyt wegh en drijven.
  
  Quirijn den trousten knecht
  Van Christus knapen,
  Had nu een wijl berecht
  Sijns meesters schapen,
  Aen 't overzeesche land
  an Sclavonijen;
  Als hem de helsche hand
  De dood dee lijen.
  
  Men bond, met veel gheschals
  Van wreede beulen,
  Hem om den ouden hals
  Een steene meulen:
  En deed' hem vande brugh
  In't water plassen,
  Om aen den swaren rugh
  De dood te rassen.
  
  Maer God, het hooghste goed,
  (Tot schaemt der beulen)
  Bedwongh de water-vloed,
  Weerhiel de meulen,
  De marmer werde licht;
  En 't water stremde,
  Soo langh des mans bericht,
  Sijn volck bestemde.
  
  Den oever stondt beset
  Te weder sijden;
  Van Christen schaer, die met
  Een medelijden
  Vergadert waren, om
  Te sien vol-enden,
  De Bisschoplijcke blom
  Sijn lest' ellende.
  
  End' hy: Mijn lief Gemeen!
  Wilt staende blijven.
  Siet hier de meule-steen,
  
  Op't water drijven.
  En vreest te sterven niet,
  Ter goeden trouwen,
  Voor hem, die ghy hier siet
  De dood weerhouwen.
  
  Maer Heer! na dien uw' maght
  Nu is gebleken,
  Soo'n laet de roose-draght
  My niet gebreken.
  Mijn ziel verlanght voortaen,
  Van d'aerdsche kusten,
  Na 't lieve land te gaen
  Van uw' wellusten.
  
  Ey laet de meule-steen
  Toch weerom swaren;
  En 't water, als voor heen,
  Sijn vocht bewaren.
  Op dat, door uw' gena,
  Van 't vleesch ontbonden
  Mijn ziel, ten Hemel ga,
  En 't lijf te gronde.
  
  God nam het lief gesmeeck
  Des mans in waerde,
  Soo dat het water weeck,
  En 't marmer swaerde.
  't Ghewight te gronde viel
  Van d'aerdsche leden:
  Maer d'alderschoonste ziel
  Klom na de vrede.
  
  Klimt op, ter goeder uer!
  Na Godes glory:
  Maer laet uw' soet en suer,
  Ons tot memory.
  Bidt dan Quirijne! bidt
  Dat onse wanghen,
  Na Godes rijck besit
  Gestaegh verlangen.