text: §. III. Het kan geschieden dat gy het vonnis der Helle in't toekomende nog verdient, en dat het uyt-gevoerd word.
  Overweegt, dat al is't dat de straffe der helle die uwe misdaden verdient hebben, u is vergeven, dat gy dese vergiffenisse alleen schuldig zyt aen de loutere bermhertigheyd van uwen God. Maer gy zyt van u selven even-wel eenen verdoemelink, en eenen verworpelink, zoo dat gy met waerheyd kond zeggen: Infernus domus mea est. De Helle is myn huys. Job 17. 13. Niet alleen d'Helle is eertyts myn huys geweest, maer is het nog tegenwoordig, want ik deze door myne zonden gebouwt hebbe; nogte daer en is geene geschaepe magt die my beletten kan van te gaen woonen in dien eeuwigen brand. Dies te meer, al-hoe-wel gy van de genade Godts reets vergiffenis verkregen had van de voorgaende schuld, nog en zyt gy niet zeker van dat gy zonder uytvlugt nog eens nietverdoemt en zult gaen. O waerheyd die alle weg sluyt aen alle verwaentheyd! O afgrond van d'oordeelen Godts! onder de welke zoo iemand sig niet en vernedert, of dien is zonder verstant en zinneloos, of zonder geloof en goddeloos! Den eenen was heden eenen moordenaer en de dood schuldig; maer hy zal binnen weynige dagen aen't Cruys den Hemel verkrygen van Christus; en den anderen was Apostel, en had gezag over de duyvelen, en zal binnen korte dagen wanhoopende syn leven eyndigen, om voor altyd gepeynigt te worden van die duyvelen die hy de vlugt te voren dede nemen. O afgrond! zeg ik nog eens, ô schrikkelykheyd! Hoe kont gy oyt dan iemand veragten, staende dese groote onzekerheyd van't eeuwig leven, en van d'eeuwige dood? Hoe kont gy u selven meer agten als een ander? Gy misagt misschien eenen voor-schikten tot den Hemel, die uwen even-naesten is; en gy agt zoo hoogelyk, misschien eenen verdoemelink, die gy zelfs zyt. Ah gy zyt zoo verre van te vallen in dien helschen kuyl, als gy verre zyt van'tzondigen; en zoo verre van't zondigen als gy verre zyt van u eygen selven. Nu waer't zaken gy vielt in die diepte, wat zoud uwe bezigheyd wezen in d'eeuwigheyd? Die zoude wezen, met die ramp-zalige te vervloeken uwe hooveerdigheyd, en gestaedig, maer te laet, ontroostelyk te huylen en te roepen Quid nobis profuit superbia, & divitiarum jactanria quid contulis nobis. Sap. 5. 8. Wat heeft d'hooveerdy ons gebaed, en den roem der rykdommen ons geholpen! Die hooveerdy die u hier zoo korten tyg wat ketelde, die zal u eeuwig knagen en pynigen.