text: Stem: La mia Amorosa.
  
  
  
  
  
  
  
  
  VErgeefs Gregoor!
  Uw' arbeyt is te loor,
  De harderlijcke roe
  Van Petrus komt u toe.
  Vermomt, bedeckt,
  
  Verloopt, verhuyst, vertreckt,
  Versteeckt u laegh en hoogh;
  Den Heer houdt u in 't oogh.
  Om aen de Roomsche scharen
  Uw' verburgen eerwaerde t'openbaren,
  Door de baken van Hemelsche pylaren.
  
  Aenvaerdt dan met
  Gemoe, na Goods opset,
  De sorgh van 't groote vee,
  In d'eersten Harders stee.
  't Is tot behoef,
  Ja tot een vaste proef,
  Van sucht en liefde teer,
  Die ghy draeght tot den Heer.
  En houd de rijcke ponden
  Die sijn goedighe hand, uw' heeft gesonden,
  Nimmermeer in een knoppel-doeck gebonden.
  
  Helaes! mijn geest
  Is droevigh en bevreest,
  Voor een soo swaren last,
  Als my werd opgetast.
  Ick heb altijd
  Be-yvert, en gevrijd
  De rust van Magdaleen,
  Met stilte van gebeen;
  En nu sal ick, och armen!
  Achter landen gestadigh moeten swermen.
  Des mijn ziel en mijn geest wel mogen kermen.
  
  Ach! Christus Kerck
  Gaet met my schier te werck
  Als Laban, die by nacht
  D'een Bruyd, voor d'ander bracht.
  Ick had mijn sin,
  Mijn sucht, mijn lust, mijn min,
  Gesteld op 't schoone licht
  Van Rachels lief gesight.
  Maer, laes! ick ben bedroghen:
  
  Mijn beminde is my met list ontoghen.
  En vermangelt met Lijaas lepe ooghen.
  
  Nu zijt te vreen.
  De rust van Magdaleen,
  En Rachels wesen schoon,
  Zal namaels zijn uw' loon.
  Maer midd'ler tijd,
  Na dien uw' naesten lijd
  Hier hongher, dorst, en pijn,
  Zoo moet g'hier Martha zijn.
  Steld Lia met haer vruchten,
  Menighvuldigh van deugden en van tuchten,
  Teghens 't uytstel van Rachels minne suchten.
  
  End' hier op nam
  Gregoorjus Schaep, en Lam
  Te hoeden met de Staf,
  Die Christus Petro gaf.
  Sijn lieve sucht
  Deed 't oock met sulcken vrucht;
  Dat aen de koy noch blijckt, 
  Hoe hy die heeft gerijckt.
  Des wy met goede reden,
  Huyden vyeren, na 's Tempels oude seden,
  Sijn verkiesingh: op hoop van sijn gebeden.