text: Cap. XIII. Noch van hun wapenen en geweer.
  DE selve Finlanders gebruycken oock, tot beschermingh van hun lichamen, borstharnassen, ten deel van 't leer der Zee-kalven, die met kalck bereydt zijn, en ten deel van 't hayrighe leer der Alcen: 't welck sy, in de Winter oorlogende, met water overstorten, en dus laten bevriesen; in voeghen dat het ys, van buyten aen het hayr hangende, niet door het sweet van de gheen, die het draeght, vermurwt wordt, en niets van sijn aengenome hardigheydt verliest. Eenigen ghebruycken, ghelijck de schubben van visch, helmen, die van de naghelen der Alcen, Rangiferen, of Ossen vernuftelijck aen malkander gehecht zijn, en anderen de vellen van seeckere voghelen, inwendigh
  
  met groote naerstigheydt met ysere draden in malkander gevlochten. Sommigen besorgen, tot hun verseeckeringh, hun hooft met leere helmen, die van dicht en vochtigh leer ghemaeckt zijn, dat, in kalck geweeckt, over een hout, de beeltenis van een hooft ghelijck, ghetrocken, en allenghs in de lucht gedrooght is. Maer op dat dese helmen door de warmte van 't hooft niet weêr murw souden worden, soo voeyert men die met een dunnen schors van Popelier-boomen, en met lijm der visschen, dat de vochtigheydt tegenstaet.