text: Cap. XI. Van de krijghslist des Koninghs Hacho met tacken.
  WY sullen in dit tegenwoordigh Hooftdeel een weynigh aenwijsen, met hoe groot een yver en begeerte de Gotten de groote versmadingh pleghen te wreecken. Daer was eertijdts, in 't Vaderlandt der Gotten, een seer maghtigh Koningh, Hacho ghenoemt, soodanigh tot vermaerde en heerlijcke daden gheneghen, dat d'andere Vorsten sich daer over eer konnen verwonderen, dan die naevolgen, Want hy voldeê sijn plicht aen de gemeente in alle deelen met soo groote omsichtigheydt, dat, ghelijck hy in de saecken van d'oorlogh een wedergadeloose dapperheydt teghen de vyanden betoonde, hy oock geen plicht van een goedertiere Vorst teghen sijn burgers naliet en versuymde. Hy verdeelde sijn maght en krijghsvolck in twee deelen, van de welcken hy 't een deel aen sijn Broeders beval, om de grensen van 't Vaderlandt, en de volcken te beschermen. Desen betoonden sich dapper in hun dienst, terwijl hy ondertusschen self, met een ander heyr, en met een deel der krijghtslieden omringht, sijn wapenen teghen de Westersche Eylanden van de Groote Zee voerde. Hy, sich op dese tocht begeven hebbende, verstont uyt seeckere boden dat sijn twee Broeders van de Deenen in d'oorlogh ter zee verdruckt waren, en dat de derde met een schandelijcke doodt, tot laster van sijn ghesin, en van de Sweedtsche Koningh verdelght was. Hy vondt dieshalven niet gheraden
  
  langer te vertoeven, en spoedde sich om de kracht van sijn geheel heyr uyt Yerlandt tegen de Deenen te keeren. En hoe wel Starchaterus, een Sweedtsch Worstelaer, en veel anderen, om bygebraghte oorsaecken, hem verlieten, soo quam hy echter voorspoedighlijck, en met voorwindt aen de strandt van Zeelandt, en trock terstont recht toe, door bosschen en wildernissen tot aen de Konincklijcke Stadt, in de welcke, gelijck hy verstaen had, de Koningh Sigarus toen sijn wooningh hield. Hy had oock voorspoet en gheluck by sijn verhaestingh. Want hy, met groote stilte voorby d'eerste en tweede wachte getrocken, beval, toen hy aen d'uytterste schuylhoecken der bosschen ghekomen was, dat yeder afgesnede tacken der boomen in sijn handen dragen sou. De krijghslieden, op de derde waecke staende, dit vernemende, boodtschapten terstondt aen Sigarus dat een nieuw dingh, 't welck verbaestheydt in hen veroorsaeckte, voor hun ooghen, die sich niet van verwonderingh konden onthouden, verscheenen was. Want sy meenden dat het bosch, van sijn gewoone plaets verstooten, naer de Hooftstadt toequam. Sigarus, toen sijn ghedachten tot bedenckingh van belagingh keerende, antwoordde dat de naderingh der bosschen aen hem tot een teecken van sijn doodt verstreckte. Hy ruckte terstondt sijn krijghsvolck, dat by gheval voor hem quam, te samen, en trock d'aenkomende vyandt te gemoet. Daer geviel een wreede en hardtneckighe strijdt, in de welcken de Sweedtschen, naer hun ghewoonte, schrickelijck naer de zeghe dorsten. Sigarus, Koningh van Deenmarcken, wierd in dese strijdt verslaghen. Maer Hacho, sijn verwinningh in wreedtheydt veranderende, verschoonde niemandt, man of vrouw, ouden of jonghen, en verdruckte het Koninckrijck van Deenmarcken soo strengelijck, dat het scheen dat hy 't niet overwon-
  
  nen had om dat schatbaer en ghehoorsaem aen sich te maken, maer om het geheel te verdelgen. Ja hy sou oock niet gerust hebben, voor dat hy een groot deel daer af verwoest had, soo hy niet schichtighlijck door sijns Vaders doodt van sijn voornemen af, en naer Gotlandt toe gheroepen was. Hy stelde echter in sijn plaets een andere Veldtöverste, oock Hacho geheeten, die de Hooghmoedige gebynaemt was. Maer de Deenen, siende dat dese, nae 't vertreck der Sweedtschen, van krachten ontbloot was, namen terstondt weêr hun toevlucht tot de wapenen, en, 't Sweedtsche juck afgeschut hebbende, besloten sich in hun voorgaende vryheydt te beschermen, en, Sivaldus, Sigarus soon, tot Koningh aenghenomen hebbende, besloten een gheweldigher strijdt dan ooyt te vooren aen te gaen. Dit ghevecht was soo heftigh en bloedigh, dat nae dat 'er veel duysent krijghslieden neêrghevelt en verslagen waren, de beyde Veldtöversten der heyren, Hacho en Sivaldus, tegen malkander aenquamen. Daer waren seer weynigh, die nae soo rampsaligh een neêrlaegh met de vlucht wegh konden gheraken. Dit was 't eynde van d'ongheluckighe strijdt, in de welck de gheheele Stam van 't Konincklijck bloedt in Deenmarcken ghebluscht wierd, en aen een eenige vrou, Cyritha ghenoemt, uyt het Gotsche Koninckrijck ghesproten, gheraeckte.