text: Stem: Si j'ay faict nouvell' amour, pag. 481.
  
  LAet my met den Philosoof
  Eens toe, te disputeren:
  Mogelijck of hy't geloof
  Door simpelheyd sal leeren.
  't Welck hy weerstaen
  Heeft, met verwaende sinnen;
  Zoo lang men hem
  Met reen heeft willen winnen.
  
  Aldus sprack Spiridion,
  De blom der Confessoren.
  Die voor Gode gracy von,
  Van dat hy had verloren
  Om sijnen 't wil,
  Het rechter sijnder ooghen:
  En 't slincker been
  Hem t'samen was getoghen.
  
  Dus geteyckent, dus gewont,
  Quam hy daer te Nyssen,
  Om het Catholijck verbond,
  Weer op te helpen hijssen,
  Van daer het lagh,
  Door Arriaensche logen,
  Als in een poel
  
  Gesoncken en geboghen.
  
  Tusschen beyden, had hy hier
  Een Heyden sien braveeren,
  Met het alderbeste schier
  't Welck w'inden Tempel eeren.
  En Godes knecht
  Met yver-sucht ontsteken;
  Zal dan den man
  Dus bout hier blijven spreken?
  
  Inden naem van IESUS Christ,
  Sprack hy, O meester, luystert,
  Op dat ghy van d'arge list
  Die u verstand verduystert,
  Ontslaghen eens,
  De ongemeten schatten
  Van 't Good'lijck woord,
  Volkomentlijck mooght vatten.
  
  End' hier mee niet anders, als
  't Geloof voor hem beleden.
  Kiest nu 't waer, en laet het vals:
  Goods woord gaet voor de reden,
  Op wiens bevel
  Ghy flucks my 't hoofd sult buygen:
  Om Christus wet
  Met my te helpen tuygen.
  
  Ziet wat vreems! op staende voet
  Den harden nack gebogen;
  En met sachtheyd van gemoed
  Erkend Goods-al vermogen.
  Die door de mond
  Sijns Dienaers had gesproken,
  En d'hooghen rom
  Van sijn vernuft gebroken.
  
  Breeckt als noch Spiridion!
  Door kracht van uw' gebeden,
  D'hooghe moed van Babylon,
  En haer verwaende leden.
  
  Op dats' het hoofd
  Eens neygen voor de roede;
  Van die den Heer
  Sijns schaeps-koy gaf te hoeden.