text: Giunto a la tomba. 21.
  Voor 't graf des Heeren 's avonds versch begraven,
  Magdalena, jalours van sulcken have,
  Lag gestreckt als voor dood, end' onbewogen
  Aen 't koude marmer besturven: maer uyt haer oogen
  Een vloed gebobbelt quam, terwijl sy schreyde,
  En met een trage stem: Oy me! uytberste en seyde.
  O marmer lief! men vont noyt delicater,
  Die binnen hebt mijn vlammen, en buyten 't water.