text: Zang: Prins Robbert is een Gentilman, Met 8. regels.
  1.
  WAt is de Meester wijs en goed
  Die alles heeft gebouwt,
  En noch in wezen blijven doet
  Wat 's menschen oogh aenschouwt.
  2.
  Die 's Werelts wijden omme-ring,
  Nooyt uyt-gewaeckt, bewaeckt;
  En door gepaste wisseling
  Het zoet noch zoeter maeckt.
  3.
  Nu is de Winter, dor en schrael,
  Met al zijn onlusthe'en,
  En d'Aerde heeft voor deze mael
  Haer lijden af-gele'en.
  4.
  Dies is de tijdt we'er-om gekeert
  Waer in natuur verjongkt,
  Haers milden Scheppers goedtheydt eert,
  En met zijn gaven pronckt.
  5.
  De May, wiens zoetheydt zoo ver streckt,
  
  Dat zijn gedachtenis
  In 's menschen geest, al vreughdt verweckt
  Eer hy voor-handen is.
  6.
  De May, het schoonste van het Iaer,
  Daer alles in verfrayt:
  De lucht is zoet, de Zon schijnt klaer,
  't Gewenschte Windtje waeyt.
  7.
  Het Dautjen, in de koele nacht,
  Wordt over 't Veldt verspreyt,
  Waer door de heel nature lacht,
  En is vol danckbaerheydt.
  8.
  De Aerdt is met gebloemt geciert,
  Het Bijken ga'ert zijn Was,
  Het Leeuwerickjen tiereliert,
  En daelt op 't nieuwe Gras.
  9.
  Het Bloempjen dringt ten knoppen uyt,
  't Geboomte ruyght van Lof,
  Het Veetjen scheert het Klaver-kruydt
  Graegh van het Veldtjen of.
  10.
  Elck Diertjen heeft zijn vollen wensch,
  En quel-begeert leyt stil,
  Behalven in den dwazen mensch,
  Door zijn verkeerden wil.
  11.
  De mensch, van ware Deughden leêgh,
  En vol van zotten lust,
  Hem zelfs, en and'ren, in de weegh,
  Vermoordt zijn eygen rust.
  
  12.
  Dit Leven, 't welck alleen niet endt,
  Maer kort oock is van duur.
  En licht van zelfs staet tot ellend,
  Maeckt hy zich dobbel zuur.
  13.
  't Vee wordt ontzielt, zijn eyndt is snel
  En zijns doodts pijn niet groot:
  De mensch, door menigh ziel-gequel,
  Sterft meer dan eenen doodt.
  14.
  Ach! had de mensch (zoo waer zijn standt
  Vol hert-en zinnen-vreughdt)
  Of zonder deughde, min verstandt:
  Of by 't verstandt, meer deughdt.
  15.
  Ach! waren alle menschen wijs,
  En wilden daer by wel!
  De Aerdt waer haer een Paradijs,
  Nu isse meest een Hel.