text: XII. 
  
  1U Woordt is vast; uw’ Waerheydt, wis van duyr, 89
  Soo lang ’tGesternt’ aen’t Hemel-rondt sal blicken,
  De Aerdt met kruydt sich kleedt, de heel Natuyr 90
  In wesen is, en door’t almachtigh schicken 91
  Vws wijsen raedts by haer gebeurten blijft,
  En uyt haer streeck noch palen kan verschricken.
  
  2Had my uw’ Woordt met troosting niet gestijft, 92
  Ick waer al lang versmolten in mijn lijden.
  Dies my de re’en, door dubbl’en oorsaeck, drijft
  Om uw’ gebodt noch nu noch t’geenen tijden 93 
  Dom-sinnighlijck te smijten aen een kant,
  En oyt daer van een stip te over-schrijden.
  
  3’kBen dijns: weest mijns, en bied’ een hulpsaem’ hant. 94
  Soeck my: ’ksoeck dy door trouwheyt in uw’ wetten.
  Der boosen hoop heeft onderling verstandt 95
  Om, door bedroch en schalck-gestelde Netten,
  ’tOntzielde lijff te laten eeuwigh-koudt:
  En noch blijv’ ick steedts op uw’ woorden letten.
  
  4Noyt heeft mijn oogh op aerden yets aenschouwt 96
  Dat vast bestaet en duersaem kan beklijven.
  ’tVerrot, ’tvermot, ’tverswact, ’tverslenst, ’tverout,
  ’tVerderft, ’tversterft. geen poogen, geen bedrijven,
  Geen Doen, geen werck, dat stant en wesen houdt:
  Alleen uw’ Woordt, is, en doet eeuwigh blijven.