text: Stem: Het glas van mijn geneugd.
  
  
  
  
  
  
  
  
  Amandus en Geleyn
  Vertreckt van Romen,
  Om Christus wetten reyn
  De Walsche stromen,
  En die daer rondom woonen te gaen preken.
  Ey! laet hen inde nood
  Het geestelijcke brood
  Toch niet ontbreken.
  
  Dit was d'inspraeck, daer mee
  In d'oude jaren
  D'Apostel Petrus dee
  Van Romen varen,
  Op Gods bevel, twee d'alderbeste klercken,
  
  Om 't Hemelrijcksche aes
  Te deylen aende Maes
  Door woord en wercken.
  
  Sy deeden't oock: maer elck
  Van hen bysonder.
  En sooghden't Christen melck
  Met groot verwonder,
  Amandus tot Maestricht, Geleyn in't midden
  Van Henegouwen, daer
  Sy leerden God na't waer
  Geloof, aenbidden.
  
  O aengename reys!
  O lieve voeten!
  Die met alsulcken peys
  Ons quamen groeten,
  De Kercken soo van Gend als van Nivellen
  Ons noch van Sint Amand
  Op heen de mond en hand
  Voor oogen stellen.
  
  En van Geleyn niet min
  In Henegouwen,
  Den Tempel en't gesin
  't Welck hy daer bouwen,
  Soo vast liet, dat alsnoch in onse tijen
  Sijn opgetrocke werck,
  Geacht word' d'eelste Kerck
  van all' d'Abdijen.
  
  Dit toond ons niet alleen
  Des Heylighs waerde,
  Maer hy is oock den geen
  Die ons vergaerde
  Een al te grooten hoop van ed'le vrouwen,
  Die noch van Maegde-tucht,
  Door nagelate vrucht,
  De school ophouwen.
  
  Het blijckt aen Waldetruyd
  Die dit oorkonden
  
  Kan met des Heeren Bruyd
  Sint' Aldegonde,
  Jae Aldetrudis oock, en daer beneven
  De Maget Madelbert,
  Geleyn met mond en hert
  Haer oorspronck geven.
  
  Wel aen getrouwe knechts
  Gaet inde vrede
  Uws Heeren: wilt ons slechts
  Van uw' gebeden
  Een weynig deylen mee, op dat w'ons meugen
  Door u bespoorde pad,
  In Gods verheve Stad
  Oock eens verheugen.