text: Stem: Suyvere schoone.
  
  
  
  
  
  
  
  
  SInte Clemens die op heen werd ghevyerd,
  Na Simon Petrus, den derden Paus van Romen;
  Wierd van Trajanus als ballingh gestierd,
  Verr' over zee. En wanneer hy was gekomen,
  Vond hy daer een groot getal
  Van ver-bannen Christen,
  Diemen daer uyt bitt're gal
  't Leven dee verquisten;
  Door bevel// wreed en fel,
  Daer mee d'arme slaven
  In 't geberght// staegh geverght
  Marmer werd te graven.
  
  Mijn alderliefste in Christo! sprack hy,
  Gode zy lof! ende ghy luy wel gevonden.
  Och! wat ghenade, wat liefde beurt my.
  Dat ick onwaerdigh tot u luy ben gesonden?
  Om met u in 't rijcke loon
  Mee te moghen deylen
  
  Vande roo geroosde kroon,
  Van de hooghste heylen.
  Och! de nood// is te groot,
  Clemens, sancte Pater!
  Onse borst// scheurt van dorst,
  Door gebreck van water.
  
  Komt laet ons kloppen eendrachtelijck aen
  D'Hemelsche poorten van Christus onsen Vader:
  Dat hy bewoghen door 't bloedigh getraen,
  Hier in 't gebergt wil openen een ader,
  Die uyt d'ongemete schat
  Van sijn gunst ontsprongen,
  Wederom een weynigh nat
  Uw' verdrooghde longen.
  IESU, Heer// wiens begeer
  Altijd was 't ontfarmen,
  Hoordt en let// op 't gebed
  Huyden vanden armen.
  
  Clemens en hadde voor 't lieve Gemeen
  Vande gevangen noch nauwelijck gebeden;
  Als daer op 't hooghste des berrighs verscheen
  Een al te suyv'ren Lam van wol en leden.
  't Welck hem onder van sijn voet
  (Och! wat nieuwer dingen!)
  Een Fonteyn van water soet,
  Uut de roots de springen.
  Een weldaed// 't welck gebaet'
  Niet alleen den vromen:
  Maer tot roof// 't ongeloof
  Christo heeft genomen.
  
  D'oppersten Priester van harten verblijd,
  Over soo grooten genade, danckte Gode.
  Maer dit gaf oorsaeck van vordere strijd,
  Die den eerwaerdigh Harder dede dooden.
  't Oude hoofd, 't welck 't sijnder eeuw
  Grijser was en blancker
  Als de versch gevalle sneeu,
  
  Caesar met een Ancker
  Inde zee// worpen dee,
  Wel tot groot ellende
  Van de geen// die de reen
  Sijnder waerde kenden.
  
  IESU genade! bewaerd hem, o Heer!
  Riep de Gemeente, vergaderd op de stranden.
  Daer op den Harder hen antwoorde weer:
  IESU! mijn geest die beveel ick in uw' handen.
  Dit was 't leste: End' daer mee
  De'en de boose scharen
  Vallen inde diepe zee,
  Zincken in de baren,
  't Leven van, d'eelsten man,
  En van d'eelste gaven.
  Maer den Heer// dee hem d'eer,
  Van te doen begraven. 
  
  't Was een soo dierbaren Marmeren graf
  Daer mee de grootste, de beste, hem de roede
  Van soo verdroncke verbitterde straf,
  Hier op der aerden door d'Engelen vergoede.
  End' op dat de wond're stee
  Van sijn graf sou blijcken,
  Wou Godt dat de diepe zee
  Zou te rugge wijcken.
  Daer men sien// daer men bien
  Eer sou aende leden,
  Die ons met// haer gebed
  Christus na doen treden.