text: Cap. XIV. Van d'oorsaken der eeuwige vyandtschap, die de Sweedtschen en Gotten tegen de Deenen dragen. 
  DE naerstighe Historie-schryver der Deenen gheeft, in sijn sestien Boecken, hier en daer, tot groote en sware schrick, klare redenen en oorsaken waerom de Sweedtschen en Gotten met soo felle ghemoeden, en wreede wapenen teghen de Deenen woeden. Want hy verhaelt over al de geweldighe en baldadighe heerschappy van sijn volck over d'ondersaten, en hun bedrieghelijcke vriendtschap tot hun geburen, en dese beyde tot al
  
  hun Bontgenooten; in voegen dat alle voorsichtige en wel-besinde lieden wel moeten toesien dat sy sich versekeren, soo veel als hen mogelijck is, in hun bontghenoodtschap, of door naturelijcke bandt, of door eenigh ander besware verbintenis. Want hy verhaelt in sijn tweede Boeck, dat de Koningh Sotherus voor groote oprechtigheyt hield, dat hy de deurluchtige lieden van hun leven en goederen beroofde, en 't Vaderlandt leegh van goede burghers maeckte. Hy seght oock in sijn tweede Boeck, dat de Koningh Helgo soodanigh tot onkuysheyt overgegeven was, dat men reden om te twijffelen had of hy meer in dwinghlandy, of in ontucht brandde: in voeghen dat hy de Maeght Thora dwongh hem in sijn onkuysheyt ten dienst te staen, die sedert soo schrickelijck een gruwel bedacht, dat Saxo wonderlijck tegen haer tiert. Hy getuyght in sijn derde Boeck, dat Fengo sijn broeder, die hy belaeghde, doodde, en sijn Ghemalin misbruyckte, en door dese middel een schrickelijcke bloedtschande aen de Vadermoort voeghde. De selve Saxo verhaelt klarelijck ghenoegh met hoe groot een veynsingh van goetjonstigheyt hy dese gruwelijckheyt, en de Vadermoort met de naem van Godtvruchtigheydt, bedeckte. Hy bewoogh dese vrou, die hy verdruckt had, en die vol van alle lanckmoedigheyt, en sonder gal was, en aen niemandt hinder deê, dat sy belijden sou dat haer Ghemael des Koninghs leven belaeght had, en dieshalven van hem ghedoodt was. Dese overredingh was oock niet vruchteloos, dewijl de Vorsten gheen ghebreck van gheloof hebben, daer ondertusschen aen de booswichten jonst, en aen de lasteraers eer bewesen wordt. Saxo verhaelt, in sijn vierde Boeck, op het leste bladt, dat de Deenen lieghen en bedrieghen niet onder de sonden en vuyligheden telden, ghelijck de ghewoonte by de Parthen is. In 't vijfde Boeck, op het tweede bladt
  
  wordt aenghewesen hoe vuyle zeden, en schadelijcke baldadigheyt, ghelijck oock gheweldt in de Hovelinghen geplaetst is, van 't welck de gheheele werelt, ja oock d'onbesuysde menschen, een afschrick hebben. Hy verhaelt in het seste Boeck de gheweldighe Heerschappy der Deenen over de Saxischen, nae de doodt van hun Worstelaer, soodanigh, dat sy voor yeder lidt, een elle langh, tot bewijs van dienstbaerheyt, ghedwongen waren jarelijcks sekere schattingh te betalen, tot dat seker Suertingus, met d'elende der burghers bewoghen, sich self, en de Koningh, die hy onder schijn van vergastingh ontfanghen had, met de brandt verdelghde. Hy verhaelt in 't begin van 't sevende Boeck, dat Frotho beval dat men sijn eyge Broeder door d'een of d'ander Hugenoot, heymelijck sou doen ombrenghen: en op dat de gheen, die kennis hier af had, dit schelmstuck niet openbaren sou, soo deê hy de selve dienaer der belagingen heymelijck dooden. Maer hy, sedert door de Sonen van sijn ghedoodde Broeder ghelijck honden, opghevoedt, betaelde de straf van sijn Vadermoort door de brandt, van de welcke hy verslonden wierd.