text: Cap. VI. Van 't heylige, en van d'offeringen der Goden.
  
  MEn bevindt in de historie der Sweden en Gotten, in 't twaelfde Hooftdeel van 't eerste Boeck, dat eertijds in d'offeringhen der Gotten 't neghental in hooghe achtingh was, en naeukeurighlijck onderhouden wierd: misschien om dat sy uyt Pythagoras Wijsbegeerte, die sy van Salmoxes en Diceneus gheleert hebben, verstaen hadden dat men 't ongelijck getal in alle dingen behoort voor te stellen, en meest t'achten. En hoe wel sy in yeder
  
  weeck, ja op yeder dagh de grootste dienst aen hun Goden betoonden, soo hielden sy echter in yeder neghende maent een besondere viertijdt van neghen daghen, in de welck sy grooter eerbiedigheydt aen de Goden bewesen, en hun offeringen volghens de gewoonte en Godtsdienst volbraghten, en in yeder dagh negenderhande dieren offerden, by de welcken sy oock menschelijcke slacht-offers voeghden. Na verloop van dese neghen daghen wierd, met de grootste plechtelijckheydt van 't gheheele Rijck, de voorgenoemde Kerck van Upsale met een groote toeloop van inwoonders besocht, daer dan negen dagen langh weêr negen gelijcke offeringhen, als voorgenoemt zijn, aen d'Altaer voor de Goden ghedaen wierden. De mensch, op de welck het lot, van geoffert te worden, gevallen was, wierd levendigh in de bron, die aen d'offerplaets stondt, ghedompelt. Indien hy lichtelijck de gheest gaf, soo seyden de Priesters, dat d'offer gheluckigh en aengenaem was. Hy, sedert daer uyt getrocken, wierd in een byghelege bosch, dat sy heyligh hielden, opghehangen; en sy versekerden dat hy by de Goden overghevoert was. Dit braght te weegh dat de geen, die in dese offeringh dus gedoodt wierd, sich voor saligh achtte. Het ghebeurde oock dickwijls dat de Koninghen selven, door gelijck lot verkoosen, gheslacht wierden. Soodanigh een offeringh, de gheluckighste voor 't Rijck ghehouden, wierd door de gheheele menighte van 't volck met de hooghste blyschap gevolght. Want sy hielden voor gewis, dat de ghenen, die dus gedoodt wierden, niet storven, maer dat sy onsterffelijck waren, en niet alleenlijck de genen, die men offerde, maer oock sy selven: 't welck hen voornamelijck van Salmoxes, Zenta en Diconeus geleert was, gelijck Dion, Ablabius, Iornandes, Strabo en anderen schryven, die oock versekeren dat de Gotten sich met veel redenen treffe-
  
  lijck in de Wijsbegeerte oeffenden, en dieshalven 't gevoelen der onsterffelijckheydt van de ziel aengenomen hadden, om dat sy (gelijck Herodotus in sijn vierde Boeck seght) seyden dat sy hielden dat sy niet storven, en dat de ghenen, die dit leven verlieten, in sekere andere aenghenamer plaets verhuysden. Sy versekerden oock dat in dese plaets seker God, Bleyxes genoemt, de heerschappy had, aen de welck sy ghestadighlijck, boven 't voorghenoemde getal, seker Boode, door 't lot uyt hen verkoosen, met een Schip van vijf riemen sonden. Sy geboden aen dese Boode dat hy 't gheen, 't welck sy behoefden, van de mildtdadigheydt van dese God begeeren en verwerven sou. Sy hielden in 't senden van de Boode dese gewoonte. Sommigen van hen hielden eenighe scherpe spooren om hoogh, op de welcken anderen de gheen, die daer toe gheschickt was, en die men by handen en voeten greep, wierpen. Indien de gheen, die dus viel, terstondt storf, soo oordeelden sy dat dese God jonstigh tot hen was, om dat hy de Boode terstont ontfanghen had. Maer indien anders gebeurde, soo betichtten sy de Boode met een quaet man te zijn, die onwaerdigh was om den Goden toegheschickt te worden. Sy verwierpen dieshalven dese, en versonden een ander, aen de welck sy, terwijl hy noch leefde, soodanige bevelen gaven, naer de welcken hy, by de God zijnde, trachten sou. Hy, dus in de spietsen geworpen, en ghestorven zijnde, wierd in een Schip van vijf riemen gedaen, en in de zee geworpen.