text: Stem: O ! nacht, jeloerse nacht. Ofte van Susanne, Ghy Mannen en Vrouwen, &c.
  1.
  TReurt nu mijn Sangs-gedicht die vrolijck plach te queelen,
  Verstelt u blijden toon; weent bracke tranen uyt,
  Eylaes ! de bleke Doot komt nare droefheyt teelen:
  Uyt innigh herts verdriet uytwendigh suchten spruyt.
  2.
  	Nu wil ick mijn verdriet en herten-leet uyt klaghen,
  Op dat ick door 't geween ontlasten mach mijn hert,
  't Welck ick met groot verdriet heb langh, en bangh ghedraghen,
  En staegh met sucht op sucht, en tranen is benert.
  3.
  	Mijn Moeder ben ick quijt, Och ! och ! ick moet dit lijden,
  Die my in liefd' en vreed' heeft langhe by-gewoont.
  Most ghy, o ! wreede Doot, haer levens draet af snijden,
  Die met Gods heyl'ge vrees hier cier'lijck was gekroont.
  4.
  	De glans van hare deucht, kond' hier een licht verstrecken,
  Een spoor voor yeder een, een spiegel voor een Vrouw'
  Die als een helder licht vertoonde veel haer vlecken:
  Sy is van ons gheruckt; dus smelt mijn hert van rou.
  5.
  	Ick mis haer deucht, en troost, en stichtelijcke reden,
  Ick mis haer trouwe sorgh, ick mis haer wijs beleyt;
  
  Ick mis haer sachten aerdt, geneyght tot liefd' en vreden.
  Och ! och ! dit groot verlies is waerdt te zyn beschreyt.
  6.
   HOe is mijn hert beklemt, met droefheyt ingenomen ?
  Eylaes ! ick dwael te verd' van 't Christelijck gedult:
  Mijn Moeder heeft het eynd' van haer verdriet bekomen,
  Daer ick in 't Tranen-dal met droefheyt ben vervult,
  7.
  Droefheyt met vreucht vermengt zijn in mijn herte beyde,
  Dus stort mijn treurigh hert gemenghde klachten uyt,
  Sy rust wel inden Heer, maer droevich valt my 't scheyden,
  Ick weet dit moet van my ten besten zyn geduyt.
  8.
  	Sy heeft haer strijt gestre'en, en het Geloof behouwen,
  En rust victorieus op 't eynde van den baen:
  Sy was (door Gods genaed') vervult met vast betrouwen
  Om 's levens ware Kroon van Christo te ontfaen.
  9.
  	De Doodt die noemd' ick wreedt (uyt droefheyt) buyten reden,
  Sy komt als Gods Gesant met troostelijck bescheyt,
  En brengh den Heere toe sijn uytverkooren Leden,
  Die Christus heeft verciert met sijn gerechtigheyt.
  10.
  	Na lijden komt haer vreucht: en na den doot het leven:
  Troost u hier me'e, mijn Ziel, met uwe Moeders vreucht,
  Haer lichaem oud' en swack sal heerlijck zijn verheven
  In 't nieu Jerusalem; al met een nieuwe Jeucht.
  	*		*		*