text: § 47. Vervolg van de Welluidendheid van Voordracht. Nog andere wijzen van een onwelluidend gebruik der stem.
  Ook door het te rad spreken of rabbelen lijdt het welluidende der stem; en van 's gelijken zal het averechts scherp uiten van sommige letterklanken, als bij voorbeeld der sch in menschen, bosschen, wenschelijk, aardsche, hemelsche, der ng in Engel, jongelingen, zingen, aanvang, het sterk drukken telkens op de slotconsonanten der woorden, het sissend uitspreken der s (waar dit niet bepaaldelijk vereischt wordt), het ontijdig doen ratelen der r, en meer soortgelijke gebreken, die tegen de Zuiverheid van Voordracht strijden, ook nadeelig zijn voor de welluidendheid, en eene anders welluidende of eufonische stem in haar gebruik kakofonisch of wanluidend maken. Te recht prees men, volgens quinctiliaan, in den romeinschen redenaar catulus eene zoetvloeyende uitspraak der letters (suavis appellatio literarum). Ook eene provinciale, tegen den beschaafden algemeen aangenomen tongval indruischende uitspraak zal voor kiesche ooren iets onwelluidends hebben, al moge die onwelluidendheid meer gewaand dan wezenlijk zijn; ja, al moge zulk een gewestelijke of stedelijke tongval, in het afgetrokkene en uit een louter muzikaal oogpunt beschouwd, soms eer meer dan minder eufonisch in vergelijking der verfijnde uitspraak genoemd kunnen worden.
  
  Ook eentonigheid baart op den duur onwelluidendheid, en dit voert ons tot de Afwisseling van Voordracht.