text: Cap. XII. Van de dwinghlandige schattingh en eysschinge der Landtvooghden.
  GElijck 'er in de Noordsche Koninckrijcken veel en maghtighe Landtschappen zijn, soo worden oock, om die te bestieren, Landtvooghden van verscheyde staten en talen, door de Vorsten ghestelt, ghelijck de stralen van de Son uytghesonden, op dat de billickheydt en gherechtigheydt in de gheheele omkringh van 't aerdrijck bewaert sou worden en de sekerheyt onghequetst tot alle volcken deurvloeyen. Maer op dat dit gheluck, door een billijcke Heerschappy verkreghen, niet langh en gheduerigh sou zijn, soo worden, door de raden der boose menschen, over al deur 't Rijck soodanighe Oversten en Landtvooghden ghestelt, die, door gierigheydt en boosheydt verblindt, d'onnooselen pynighen, de boosen verheffen, alle rechten verkeeren, en in korte tijdt het gheheele Koninckrijck verwoesten, sich selven in elende, en de Koningh in laster, schande, ramp en ballinghschap storten. Maer op dat dese saeck gheen voorbeelt gebreck sou hebben, soo sal ick hier, onder d'andere bloedtdorstighe en gierige Landtvooghden, die van Erick, de Koningh van Sweden, uyt de Hertogen van Pomeren gesproten, over Sweden ghestelt waren, om dat te verscheuren, byvoeghen seker Deen, Iusse Erickson, die, over het Landtschap der Dalacarlen ghestelt zijnde, sich soo wreedt aen alle menschen betoonde, dat men achtte dat al de gheesten van al de boose dwinghelanden, die ooyt te vooren geweest hadden, in dese bedorvenste guyt en booswicht te samen ghevloeyt waren. Cicero verhaelt dat de wreede Verres, roock uyt het verrotte hout
  
  te voorschijn komen doende, een onschuldigh man verdelght had: maer dese Iusse, van de selve boose gheest beseten, heeft niet een onschuldighe, maer uyt d'inwoonders van Dalacarlen een ontellijck getal van onschuldighen, in de roock hangende, gedoodt, schoon sy, door hun vermogen, tot afval uytbarsten konden. Dieshalven, op dat het niet sou schijnen dat hy een beul gheweest had, die niet vernuftigh ghenoegh was, soo schaemde hy sich niet om de huysvrouwen der ghener, die hy soo wreedelijck gedoodt had, in plaets der paerden te ghebruycken, om de ploegh voort te trecken. Ja hy stelde het onder sijn voornaemste vermaeckelijckheden, als hy sagh en hoorde dat sy, in soo groote bangigheden, hun vrucht doodt weghwierpen, en weêr aen de ploegh gevoeght wierden, tot dat sy doodt, of half leveloos neêrvielen. Men sou hier de schrickelijckste boosheden van de selve Deensche dwinghlandy konnen byvoegen, die toen niet alleenlijck van hem, maer van al de Landtvooghden des Koninghs bedreven wierden. Maer 't is genoegh, als wy seggen dat sy door dese middelen de doodt op hun eyge hals gehaelt, en de ballinghschap aen hun boose Koningh bevordert hebben. Want sy zijn door de woede der boeren wreedelijck ghedoodt, toen sy stouter in 't rooven, dan in 't strijden, waren. Doch Koningh Erick uyt Pomeren, van de Deenen verlaten, welckers raedt hy tot sijn ondergangh, en tot veler verderf ghebruyckt had, en van een seker maghtigh man Engilibertus gheparst, die voor soldy wel hondert duysent mannen en inwoonders in de wapenen ghebraght had, begaf sich, ghelijck een voortvluchtighe, in sijn swacke ouderdom, naer het kleyn eylandt van Gotlandt.