text: Cap. X. Van Haldanus, en van andere Worstelaers die van hem verwonnen zijn.
  HIer koomt noch by een ander vermaert en deurluchtigh Worstelaer, Haldanus genoemt, van een Gotsche vader ghesproten, te weten van Koningh Karel gheteelt, en in de selve tyden bloeyende; welckers heerlijcke daden, en dappere Helden-stucken soo veel te naerstighlijcker hier beschreven worden, als men bespeurt dat die met grooter dapperheydt uytghevoert zijn. Dese, de jaren van sijn eerste oeffeningh in de zee-roovery besteedt hebbende, begaf sich meê in de Sweedtsche oorlogh. Maer hy, verstaende dat de Worstelaer Haquinus, ervaren om het scherp met toovervaersen stomp te maken, teghenwoordigh was, deê een hout van wonderlijcke grootheydt, met stale knoopen beslaghen, en met scherpe pennen versorght, maken, als of hy 't vermogen van de toovery door de kracht van 't hout wilde verwinnen. Wyders, dewijl hy door sijn held-achtighe deught boven d'anderen uytstack, soo begaf hy sich met een helm op sijn hooft, en sonder schilt onder sijn wreedtste vyanden, en sloegh met beyde sijn handen, met sijn knods, op de schilden der ghener, die hem tegen quamen, en drongh over al soo dicht in de dicke hoop, dat hy niet een slagh vruchteloos sloegh. Dit braght te weegh dat hy de Worstelaer, die in de strijdt hem te ghemoet quam, met een sware slagh verplette. Doch hy, verwonnen en ghewondt, weeck voor de maght der Sweedtschen, en vloodt in verre-gelege Landen. Maer hy, door de krachten en vlijt van een oudt krijghsman, die door de ghenesingh van sijn eyghe wonden de gheneeskonst over langh gheleert had, weêr tot ghe-
  
  sontheydt gebraght, en seker treffelijck Worstelaer, Thoro genoemt, in sijn geselschap ontfanghen hebbende, wierd eyndelijck weêr handtgemeen teghen de Sweedtschen door een krijghslist ter zee, en, d'overhandt verkregen hebbende, verwon oock by uytroepingh, met sijn knods, seker Sivaldus, met seven Sonen, die wreedt en fel van natuur en ghestalte waren, en een nieuwe poogingh aenvinghen. Dat meer is, hy versloegh oock Hartbenus, van Helsingen, een schrickelijcke Reus, negen elleboghen langh, gelijck te voren verhaelt is, om dat hy groot vermaeck en roem schiep in de geroofde dochters der Koninghen te schenden, en de deurluchtighe Huwelijcken boven de nederigen te stellen, en ghewendt was sich soo veel vermaerder t'achten, als hy vermaerder byslapinghen door gheweldt verkrygen kon. Hy verplette hen, met een hamer van wonderlijcke grootheydt, met noch ses van sijn Worstelaers, die gelijck geweldt en baldadigheydt betoonden. Wyders, hy verdelghde oock Egtherus de Finlander, om dat hy met sijn zee-roovery over al veel menschen plaeghde, en daeghde hem uyt, om dat hy in een scheeps-strijdt niet verwonnen kon worden. Voorts, hy, verstaen hebbende dat een Worstelaer van uytsteeckende krachten, Grimmo ghenoemt, Thorilda, de dochter van Hatherus, Koningh van Noorweghen, by uytroep van lijfghevecht versocht, en dat de Vader had doen afkondighen dat de gheen, die de Worstelaer verdryven kon, de dochter hebben sou, soo begaf hy, niet minder door de belofte van de Koningh, dan door de baldadigheydt van de Worstelaer aengheprickelt, sich ter plaets van de strijdt, hoe wel hy tot aen sijn ouderdom ongehuwt ghebleven was. Hy, met Grimmo handtghemeen geworden, hieuw hem d'uytterste slippen van sijn borstharnas, en 't onderste van sijn schilt af. Toen dese slagh ghedaen
  
  was, borst Grimmo in verwonderingh uyt, en seyde, dat hy nooyt oudt man, die felder streedt, ghesien had, en, terstont sijn swaert uyt-treckende, trof daer meê in 't schilt, dat teghen hem ghehouden wierd. Maer Haldanus trof hem met het stael in de rechte handt, terwijl hy met sijn schilt belemmert was, en stack hem oock in de dgye, in voeghen dat hy voor altijdt verminckt bleef, en dat hy hem dwongh een groote menighte van geldt te gheven, op dat hy d'overblijfselen van sijn quynend leven behouden sou. Hy verwon eyndelijck de vermaerde zee-roover Ebbo, die, hoe wel onedel van gheslacht, echter, op 't betrouwen van sijn dapperheyt, de dochter van de Koningh der Gotten, met de helft van 't Koninckrijck, tot een Huwelijcks-gift darde eysschen. Hy bedwongh hem met soo groot een stoutigheydt, dat hy hem parste, dat hy sijn onadelijck zaet niet met de glans van een uytsteeckende Edeldom sou vermenghen, veel min naer deelghenootschap in 't Rijck trachten. Hy, hem dus ghedreyght hebbende, doodde hem, vermits de dagh te kort was, by heldere maneschijn, als om in een strijdt by nacht een gedrocht te verdelgen.