text: Cap. XVIII. Van Alfo, beschermer van de Kuysheydt.
  SIvardus, Koningh der Gotten, had twee sonen, Vemundus en Ostenus, en een dochter, Alvilda ghenoemt. Dese Dochter vertoonde, van haer kintsheydt af, soo groot een schaemte, dat sy ghedurighlijck haer aengesicht met een sluyer bedeckte, op dat sy door haer schoonheydt aen een ander niet tot een aenlocksel van onkuysheydt sou zijn. De Vader, haer in een enge bewaringh houdende, beval aen haer dat sy twee Slanghen opvoeden sou, om haer kuysheydt, door de bewarenis van dese kruypende beesten, als met een bolwerck te bewallen, op dat het sou schijnen dat hy alleenlijck aen sulcke mannen, die door kloeckmoedigheydt en dapperheydt vermaert waren, en sware ghevarelijckheden uytghestaen hadden, toegangh tot de Maeght gaf, met dese voorwaerde, dat de gheen, die dit vruchteloosselijck beproefde, terstont van sijn hooft berooft sou sijn, om op een pael gheset te worden; op dat niet yeder, door brootdronckenheydt aengheprickelt, soo groot een daedt teghen 't Konincklijck bloedt sou darren aenvanghen. Alfo, de soon van Sigarus, die Koningh van Deenemarcken was, dit verstaen hebbende, besloot, niet soo seer op sijn krachten, als op sijn vernuft vertrouwende, en achtende dat het ghevaer soo veel te heerlijcker sou sijn, als het grooter was, dese beesten, die beschermers van de maeghdelijckheydt van dese Dochter waren, onder de benamingh van
  
  Vryer, te bestrijden, voornamelijck om dat, naer 't voorschrift van 't ghebodt, de gheen, die dese beesten verwon, de Maeght tot sijn deel hebben sou. Hy, om hun woede, teghen hem aenghehist, kloeckmoedighlijcker teghen te staen, bekleedde sijn lighaem met een ruw en bebloedt vel. Hy, hier meê omgordt, begaf sich in 't parck, en, een gloeyend yser met de tangh in sijn handt houdende, stack dat in de keel van d'een Slangh, die daer meê gedoodt wierd. Hy trof daer nae d'andere Slangh, die al krinckelende op hem aenquam, met een pijl in 't midden van de holligheydt des mondts; of, gelijck d'oude Historien der Gotten verhalen, met een gloeyende ysere speer, als met een scherp mes. Toen hy, naer d'inhout van 't ghebodt, de beloofde vergeldingh van de zeghe eyschte, kreegh hy van Koningh Sivardus tot antwoort, dat hy behagen in soodanigh een swagher hebben sou, die van sijn Dochter met volkome toestemmingh verkoosen wierd. De Moeder van de Dochter, alleen gheen behaghen in 't versoeck van dese Vryer hebbende, ondertastte door een gheheyme t'samenspraeck de sin van de Dochter, en, verstaende dat sy dese Vryer, om sijn dapperheydt, onvoorsichtighlijck prees, begon tegen haer met lasteringhen uyt te varen, om dat sy, haer maeghdelijcke reynigheyt verlatende, sich door d'aenlockselen van schoonheydt liet verleyden, en, d'achtingh van de deught verwareloosende, en haer oogen op een ydele aenvalligheydt vestende, sich tot ontucht en onghebondentheden genegen betoonde. De Dochter dieshalven, het gerechtigh gevoelen van haer Moeder heymelijck aennemende, bedacht een vondt, door de welcke sy niet alleenlijck (schoon de beesten, haer bewaerders, gedoot waren) haer kuysheyt ongeschonden houden, maer door eenighe treffelijcker proef van dapperheydt haer tot grooter vermaertheydt
  
  en hoogher achtingh brenghen sou. Sy, sedert soo verre ghebraght, dat sy dese Deensche jonghelingh versmaedde, verwisselde haer vrouwelijck hart en kleedt in een mannelijcke moedt en kleedingh, en sy, die te vooren een kuysche Maeght was, begon 't ampt van een wreedt zee-roover te pleghen. Want sy stelde de dapperheydt soo verre boven de ledigheydt, dat sy, schoon sy de Konincklijcke wellusten ghenieten kon, sich, door een vrouwelijcke woede aengedreven, schichtighlijck in 't gevaer van d'oorlogh begaf, en alle mannen met soo hardtneckigh een voornemen van kuysheydt begon teghen te streven, dat sy vastelijck by sich selve besloot, sich nooyt met eenigh man te vervoeghen, maer voortaen in de zee-roovery de mannen in kloeckmoedigheydt t'overtreffen, of ghelijck te worden.