text: Thesis I.
  TAr quinius deinde Priscus rex salutatus est, origine quidem Corinthius, sed qui Romanas artes, omnemque imperii disciplinam sub Anco diditissit; adeò ei ob inusitatam dexteritatem ac industriam acceptus, ut in familiaris amicitiae jura adductus, publicis pariter ac privatis conciliis, bello domique interesset, & per omnia, ut Livius loquitur, expertus, postremo tutor etiam liberis regis testamento institueretur. In qua quidem unius, licet magnitudine virtutis supra caeteros eminentis, usque adeò auctâ potentia haud prudenter satis fecisse Ancum, judicandum est. Tales enim supra caeteros evecti, & sub Principe soli omnibus impositi, cogitant plerumque plus quam civilia, & tandem ipsi principi ac regnatrici domui insidiantur. Cui malo haud aliud validius remedium opponitur, quàm gratia principis, & ei proxima potentia, cum pluribus communicata. Sic enim singulorum forte ambitiosae de invadendo imperio cogitationes à pluribus ejusdem potentiae, vel modestioribus, vel idem fastigium concupiscentibus impediuntur. Igitur bonis simul & cautis Principibus, non tantum exosa esse debent vitia eorum, quorum ministerio utuntur, sed etiam suspectae, neque supra modum ornandae virtu-tes. Omnia enim tuta timenda sunt.