text: IIII. 
  
  1’tOnlustigh hert bedoven in verdriet, 25
  Vervuylt in smert. Waer sal het heul gaen soecken?
  By Menschen? Laes! al wie op Menschen ziet
  Leyt lossen grondt. Vw’ Woort moet my verkloecken.
  Verhoor mijn be’e. toon my uws wijsheyts schat;
  Ick open’ dy mijns herten diepste hoecken. 26
  
  2Geeff wisse voett’ op’t dwaleloose padt: 27
  Op ’tpadt uws wets. uw’ fackel ga my voren.
  Weemoedt heeft my inwendighlijck om-vat 28
  En doet in druck by-na de ziele smoren.
  Troost is mijn be’e.Waer hael ic troost van daen?
  O! door uw’ woordt werd’ troost in’t hert geboren.
  
  3Van krommen gang, van selfs-gevonden pa’en, 29
  Die door een schijn den mensch ten onheyl brengen,
  Bewaer mijn voet. Vw’ Wet toon my mijn baen,
  En leer my, noyt het Slim met Recht vermengen.
  Vws waerheydts Wet, daer op ben ick bedacht 30
  Ten gang te slaen, noyt aff-tredt van te hengen.
  
  4Ick hecht mijn ziel (en doe mijn lusten kracht) 31
  Aen uwe Wet, het blijck van uw’ begeeren.
  Gun dat ick noyt ter schand en werd’ gebracht.
  Laet uwe gunst sich troost-rijck t’mywaerts keeren, 32
  En klaer mijn hert van droefheydts nare nacht:
  Soo kies ick ’tpadt dat ons uw’ wetten leeren.