text: Stem: Als 't begint.
  
  HEer! neemt de lieve panden,
  Die'k voor u heb gebaert,
  In danck, en Sauve-gaerd
  Van uw' bewaerde handen,
  Ten dienst van u gerijf,
  Als vooghd van ziel en lijf.
  Dus plagh te bidden
  Aleth, in 't midden
  
  Van de Vroede-vrouwen,
  Als haer, na 't sware
  Verdriet van 't baren
  D'arbeydt was behouwen.
  
  Voorwaer een schoon exempel,
  Aen Aalet wel geluckt;
  En waerdigh om gedruckt
  Te werden met een stempel
  In 't vrouwelijck geslaght,
  Wanneer het vruchten wacht.
  O wat voor jeughden!
  O wat voor deughden
  Waren 't die d'eerwaerde
  Des vrome Moeders,
  Tot haer Behoeders
  Lof, en glory baerde?
  
  Bernardus was den derden:
  De reste navenant
  Van tucht en van verstand.
  Tot dat de Moeder werde
  Van vruchten, inder tijd,
  Tot seven toe verblijdt,
  Verblijdt met reden:
  Die sulcke seden
  In het kraem-bed toonde,
  Dat Goods genade
  Met veel weldaden
  Haren arbeyd kroonde.
  
  Vrou Aaleth! wilt niet vresen!
  Den Heer sal met u doen
  Naer u gesien vysioen.
  Want uw' geboort' sal wesen
  Een wacht-hond van Goods huys,
  Een minnaer van sijn Cruys.
  Die t'sijnder tijden
  D'ondeughd bestrijden
  Sal met woord' en wercken:
  
  Ja door mee-waerde
  Een sout der aerde,
  End' een licht der Kercken.
  
  Een woord gingh niet verloren,
  't Geschiede meer noch min,
  Ten eynde van begin.
  Des hem Bernardus hooren
  En voelen liet wanneer
  Men raeckte Godes eer.
  Hy vast', hy lickte,
  Hy streeld', hy schrickte,
  Na verscheyde stonden.
  Ey goe Bernarde!
  Wilt noch volharden
  Dus met ons te honden.
  
  Te honden, wil ick segghen,
  Door strelingh, en gebaf,
  Door smekingh, en bestraf,
  Wanneer wy laten leggen
  De paden immermeer
  Van uw' beschreven leer.
  Leer, daer noch 't leven
  Is in gebleven
  Van uw' groote liefde.
  Krijght ons de vrede,
  Nu door gebeden,
  Die ghy wijlen briefde.