text: Stem: Dies est laetitiae in ortu regali
  
  
  
  
  
  
  
  
  CHristen wackert inde deughd
  Op den dagh van heden,
  Draeght op met vernieude vreughd
  Offer en gebeden
  Aen het Nieu-geboren kind,
  Die sijn alderliefsten vrind
  Huyden heeft verheven,
  Uut dit nat-betraende dal,
  Tot de alder-hooghste wal
  Van 't beloofde leven.
  
  Na dat hy geweest was hier
  's Heeren Secretaris,
  Van sijn leven een Griffier;
  Van sijn dood Notaris;
  Quam hy door het beul-gespuys,
  Dringen tot aen't roode Cruys,
  En wierd' Christus broeder:
  Als hy voor en boven al
  Sijn gesellen, hem beval
  D'opsight van sijn' moeder.
  
  En wie waer met meerder reen
  Tot dit ampt verbonden
  Van bewaringh, als den geen
  Die den Heer gevonden
  Hadd' een Maget ongeraeckt,
  Onbesoedeldt, onbeblaeckt;
  En die hy na date
  Weer met besmette leen,
  Ja veel reynder als voor heen
  Maget quam te laten?
  
  Zulck most zijn die wesen sou,
  Zulck die God behaeghde
  
  Tot een vooghd van d'eelste vrou,
  Tot een stut der maeghden.
  Och! het alder-reynste vat,
  Och! de alder-dierste schat
  Eyschte, naer haer waerde,
  Oock de onbesmetste hand;
  En de kuyschte diemen vandt
  Op den bo'em der aerde.
  
  Dat de eer u wel bekom
  Leerlingh uyt ghelesen!
  Gaet en voerd de Iesse blom
  Met u naer Ephesen,
  Als ghy maer te vreden zijt,
  Met haer ter gesetten tijdt
  Wederom te draven
  Na Syon de hooghe Stadt:
  Want in 't dal van osaphat
  Moet sy zijn begraven.
  
  Maer begraven, niet dan voor
  Kleyn ghetal van daghen,
  Dat haer een gevleugheldt koor
  Door de lucht sal draghen,
  Boven alle Cherubin;
  Boven alle Seraphin;
  Boven alle Throonen;
  Boven het geschapen All',
  Daer sy u verwachten sal,
  Om met haer te woonen.
  
  O een ongemeten loon!
  O een hooghe zetel!
  Wint doch eerst de Roose-kroon
  Door den oly-ketel.
  Daer m'u voor de Roomsche  poort,
  Om des Heeren heyligh woord,
  Inne sal doen smoren.
  Maer vergeefs! ghy komter uyt
  Gaver als een lauwer-kruydt,
  
  Gantscher als te vooren.
  
  Keyser! staeckt uw' roode roe,
  Laet den oly blijven.
  Stiert den man na Pathmos toe,
  Daer hy moet gaen schrijven.
  Een te diepen prophecy,
  Tot dat hy gelaten vry,
  Niet dan als een Lely
  Weer t'Ephesen bloeydt en leeft,
  End' aldaer geschreven heeft
  't Hooghste Evangely.
  
  Hier was't dat den waerden man
  Driemael ons bebriefde;
  Hier en leerde ons Iohan
  Anders niet dan liefde.
  Kinderkens, sprack IESUS vrind,
  Schickt dat gh'immers wel bemindt,
  In den Heer malkander.
  Zoeckt het broederlijck genot:
  Want dit is alleen 't gebod
  Christi, en geen ander.
  
  Dit kost pas, end' anders niet
  Spreken op het leste
  Uut sijn meesterlijck onthiet
  D'oudsten d'alderbesten
  Dienaer Christi. O Iohan!
  Stijft ons inde liefde dan
  Door uw' goe gebeden:
  En met eenen inde deughd
  Van een ongeraeckte jeughd,
  Van bewaerde leden.