text: Bl. 6
  
  Niet slechts uwe oudheid kan voor u den eerbied wekken.
  
  Men wane niet, dat ik van het, der belagchelijkheid aangrenzende, gevoelen van de NederlandersAls Schrickius (origo rerum celticarum et belgicarum), Goropius (J. Goropii Becani Beceselana) Stevyn (in eene redenvoering aan het hoofd zijner werken geplaatst) De Grave (République des Champs-Elysées). ben, die de dwaasheid gehad hebben van hunne taal in den mond van onzen eersten vader, ja, van den Schepper zelven, te leggen. - Dit gevoelen deel ik mede als dat van eenen hollandschen schrijver, die zijne taal boven alle oude en hedendaagsche talen verheftIn eene Redevoering over de nederduitsche welsprekendheid en Dichtkunde door J.J.H. in de letteroefeningen van het kunstgenootschap: Diligentiae omnia. Amst. 1774..
  
  Te regt zegt De CloetEssai sur les langues française et hollandaise supériorité de celle-ci sur la première; Bruges, 1824, page 5.: De la Suède jusqu'à l'Ègypte, depuis les Phéniciens jusqu'aux Brétons, il n'est point de nation', où il ne se soit trouvé des hommes, qui n'aient cru parler la langue d'Adam.
  
  En hij voegt op dit gezegde deze twee aantekeningen:
  
  
  On connaît l'anecdote vraie ou fausse, qui fit juger à Psammétique, roi d'Égypte, que la langue phénicienne était la plus ancienne de toutes les langues.
  
  Jacques le Brigant, né à Pontrieux, le 18 Juillet 1720, avocat au parlement de Bretagne, a publié plusieurs ouvrages pour prouver que toutes les langues, sans en excepter la langue chinoise, celle des Caraïbes, et l'idiôme taïtien, dérivent de la langue celtiqueOn sait bien que le celte contient les radicaux d'une foule de mots dans toutes les langues de l'Europe à-peu-près, sans en excepter la langue grecque et latine. Mais on sait ici les idées reçues, sur le latin et l'allemand; et on les considère comme de langues mères, qui ont leurs racines à part. Rivarol, de l'universalité de la lang. franç. Paris 1800, p. 57., qu'il prouve être la même que le bas-bréton. Des philologues biscayens ont fait le même honneur à la langue basque.
  
  Op welke gronden men dergelijke stelsels bouwt, zal uit het volgende staaltje blijken. Ik zal hier een uittreksel uit een werkje van Isfridus ThijsVerhandeling over onze nederduytsche tael, zynde eene antwoord op de prysvraege van het Koninklyk Genootschap te Antwerpen, luydende als volgt: of en in hoe verre de Moedertael tot grondslag dienen moet in het leeren van andere taelen en van wetenschappen, 1821. laten volgen.
  
  Het toont aan: 1° Den ouderdom van de belgische tael en of zij de tael van Adam geweest is. - 2° welke tael de bezonderste is. - 3° Dat de belgische tael overeenkomt met de celtische, ten minsten in de grondwoorden. - 4° zy is bezonder significatif (beteekenende). En 5° uytneemende door haere monocyllaba of eengréépige (eenléédige) woorden.
  
  ‘De tael, zegt Thys, bl. 31, welke den eygendom van de naemen tot de verwarring van taelen het beste en bondigste uytdrukt is de eerste tael geweest, en dit te meer om dat Adam aen alle zaeken naemen gegeven heeft, volgens hunnen eygendom, aerd, enz. (Genes. C. 2. v. 19.)
  
  ‘Ik begin met het woord Godt, welke de Chaldeen beduyden door een dryvondige jod jjj en de Tuytschen met een enkel i, welke zij ook Jodt of Godt noemen.