text: Stem: De liefde quelt my totter dood.
  
  
  
  
  Segt Iuliane! van waen komt
  Dat wy in dese koude vlagen
  Van Winter dagen
  
  Hier ruycken een geblomt,
  Recht of wy hier sagen bloosen
  Onder Leeljen, roode Roosen?
  
  O Basilissa! waerde Bruyd
  Men roock noch in geen Bruyloft-kamer
  Oyt aengenamer
  Perfuym van droogh, of kruyd,
  Als is die ons hier doet kommen
  IESUS schepper vande blommen.
  
  Hy is het Lam, hy is die weyd
  Aen heyden, weyden, heggen, hagen,
  Die Leeljen dragen.
  Och! 't is de suyverheyd,
  't Is de kuysheyd vande Maegden
  Die 't Lam Gods altijd behaegden.
  
  Geen hooger lot, geen rijcker kans,
  Och, of wy dese diere schatten
  Oock mogten vatten!
  Och, of de Lely-krans
  Oock ons houw'lijck mogt vereeren
  Na den liefsten raed des Heeren.
  
  Dus smeeckten Iuliaen; en God
  Gaf siel en leven aen sijn' woorden.
  Zoo dat sy voor de
  Wellust, die haest verrot,
  Haer berieden, d'hooge waerde
  Vande Maegde-kroon t' aenvaerden.
  
  Geluck paer volcks! dus was het Echt
  Van Ioseph en Maria mede.
  Gaet voorts in vrede,
  Door d'onbevleckte wegt,
  En verwacht uyt dese tuchten,
  Menigte van reyne vruchten.
  
  Van vruchten die noch vleesch, noch bloed,
  Noch kraem, noch bed, u sal doen winnen:
  Maer reyne minne.
  Tot dat den Rosen-hoed
  Met de Lely u te samen
  Voeg, van eeuw' tot eeuwen, Amen.