text: II.
  
  Het sneeuwt. Daar draagt de meid haar kind,
  een wichtjen, dat geen vader mint.
  Waar ijlt die moeder vol verdriet,
  beschaamd dat iemand haar bespiedt?
  Wat is de dag toch droef.
  
  Wat geeft het hem die 't licht betracht,
  dat 't goud zijn eedle ziel veracht;
  want 't volk, groot lichaam zonder hert,
  miskent zijn werk, bespot zijn smert.
  Wat is de dag toch droef.
  
  Nog drukt de domheid uwen geest
  gelijk een brandmerk, en men vreest
  u echter, arme wroeter; want
  soms gloeit uw oog, soms dreigt uw hand...
  Wat is de dag toch droef.