text: Aanmerkingen en Uitbreidingen.
  1. Over den samenhang tusschen de Uiterlijke en Innerlijke Welsprekendheid, in sommige opzichten even nauw en onscheidbaar als die tusschen lichaam en ziel, zie de redevoering de Eloquentiae exterioris, quam vocant, interiorisque consensu, sive, ut
  quinctilianus significat, de actionis seu pronuntiationis ratione, non alia atque ipsius orationis, in de Annales Academici over 1838-39.
  2. Zóó zeer kaatst alles in de Uiterlijke de Innerlijke Welsprekendheid terug, dat men wellicht zelfs in de eerste, zoowel als in de laatste, van Vinding; Rangschikking, en Uitdrukking zou kunnen spreken. Door Vinding versta men dan in haar de keus van een voor de plaats, waar men optreden moet, ter voordracht geschikt stuk; iets, dat in 't geheel geene onverschillige zaak is, en waarbij men èn zichzelve, èn de plaats, waar, èn hen, voor wie men optreedt, in het oog moet houdenZoo bv. doet op een zoogenaamd Declamatorium (waarover later nader) eene oordeelkundige keus der stukken veel af. Dit nu zou men kunnen rekenen te behooren tot de Vinding van den Declamator.; door Rangschikking de gepaste verdeeling der stem over de verschillende hoofddeelen van het gekozen stuk; door Uitdrukking de wijze, waarop men bij elk woord die stem en de bij haar vereischte gebaren wijzigt. - Intusschen zou dit misschien wat spitsvondig uitgepluisd mogen heeten.