text: Cap. XII. Van de vogelen, onder 't Sneeu besloten.
  IN de Noordsche Landen zijn wilde Hoenders, in grootheydt den Faisanten gelijck, schoon sy korter van staert, en over hun gheheel lichaem swart zijn en, eenighe witte schachten aen 't eynde der vleugelen, en van de staert hebben. De Hanen zijn hoogh en roodt van kam; maer de Hennen hebben een laege en breede kam, en zijn graeu van verwe. Dese voghels, vreemt van natuur zijnde, verdraghen d'onmatelijcke koude in de bosschen, gelijck d'Eyndvogels in 't water. Maer als de sneeu, ghelijck heuvelen, over al de vlackte van 't aerdtrijck bedeckt, en de tacken der boomen langh onderghedruckt en beset houdt, soo eten sy seeckere vruchten van de Barcken-boom, in d'Italiaensche
  
  tael Gatulo ghenoemt, van ghedaente gelijck lange Peper. Sy swelgen dese spijs soo veel en soo gratighlijck in, dat sy, hun balgh vol ghepropt hebbende, grooter over hun geheel lichaem schijnen. Sy, sich daer nae in benden verdeelt hebbende, dompelen sich in de sneeubergen, voornamelijck in de maenden van Januarius, Februarius en Maert, als de sneeu en dwarrelbuyen met sware stormen uyt de wolcken neêrkomen. Sy, geheel bedeckt, en tot op de grondt verborghen zijnde, ja soo, dat men niets van hen sien kan, leven, in een hoop ghekoppelt, sekere weecken langh van de spijs, die sy in hun krop vergadert hebben, en die sy uytschieten, en weer innemen. Sy worden door de Honden der Jaghers niet verraden; en echter ghebeurt het dickwijls door de schranderheydt van d'ervare Jagers, dat sy als de Honden in hun reuck dwalen, op de teeckenen, die sy bespeuren, een groot ghetal van levendighe voghels vanghen, en daer groote winst uyt-trecken. Maer dit moet geswindelijck geschieden; vermits sy, 't gebas der Honden hoorende, door de kracht van hun wiecken, niet anders dan swermen van Byen, uytbarsten, en in de hooghte vlieghen. Indien sy te vooren ghevoelen dat 'er meer sneeu voorhanden is, soo nemen sy, de voorgenoemde vrucht weêr ingheswolghen hebbende, een andere wooningh, en blijven daer in tot aen 't einde van Maert, of tot dat de sneeu ghesmolten is, en de Son uyt het teecken van de Ram treedt. Want als het sneeu ghesmolten is, soo rysen sy op, door d'ingevingh van de natuur, uyt hun schuylhoecken, (gelijck veel andere vogelen) om eyeren te legghen, en jonghen uyt te broeden. Dit gheschiedt op het geberghte, daer doornen, en dicke boomen zijn. De mannetjes en wijfjes sitten by beurten op d'eyeren, en bewaren beyde hun jonghen, en voornamelijck het mannetje, op dat
  
  sy niet van d'Arent, of van de Vos gherooft souden worden.