text: Stem: Het viel een Hemels douwe, &c.
  Of: Verlost ons vanden boosen. pag. 79.
  
  'T Moet reghenen of vriesen,
  Dat brenght de Winter mee,
  Wie soud 't hier anders kiesen,
  Sprack Sinte Dorothee,
  Wanneer sy hingh ghetoghen
  Voor Christus aen de pley;
  Nu moetmen wat ghedoghen,
  Hier namaels komt de Mey.
  
  De Mey van 't eeuwigh leven,
  Daer ons een stagen Lent
  Van sweeten en van beven
  Sal houden ongheschendt,
  De Lelien en Roosen
  Zijn in dat land ghewoon
  Te blincken en te bloosen
  Altijt al even schoon.
  
  Men siet daer om end' omme
  't Geboomt met sijn ghewas,
  De Hoven met haer blommen,
  De velden met haer gras,
  Met vloeyende cristallen
  Door-adert: En de lucht
  Vol Hemelsche gheschallen
  Van d'aldersoetste vlucht.
  
  Wie sou dan niet wat Winters,
  Wat haghels ofte sneeuws,
  Wat bancks, wat pleys, wat splinters,
  Wat gapens, wat ghegeeuws,
  Ten lieven danck verdraghen,
  
  Voor een soo lieven Lent,
  Die sich te gheenen daghen
  Verandert, noch en endt.
  
  O Lent! o soete Somer,
  Naer u verlanght mijn geest,
  Uw' wensch maeckt my veel vromer,
  Als yemant oyt gheweest
  In d'aldergrootste lusten
  Des wereldts hebben magh,
  Want eeuwigh sal ick rusten
  Voor eenen harden dagh.
  
  Met dierghelijcke woorden
  Sprack Dorothea schier,
  Daer't met den Rechter hoorden
  Theophel den Griffier.
  Die, als hy nu ghelesen
  Het vonnis had des doodts,
  En tot het swaerd verwesen
  De reyne dienstmaeghd Godts,
  
  Stondt vast op 's Heeren straten,
  Misschien met vijf of ses
  Van sijns ghelijcks, en praette
  Van 't bloedighe Proces;
  En siende Godts vriendinne
  Met roo-gepijnde le'en,
  Maer wel gemoede sinnen
  Gheleyden voor hem heen.
  
  Belust om noch te gecken,
  Soo als sy gingh ter doodt,
  Sprack: Wilt ghy soo vertrecken
  Schoon-kindt na d'oope schoot
  Uw's Bruygoms? daer de hoven
  Haer vruchten alle maend
  Soo draghen, als beloven,
  Ghelijck den Christen waendt.
  
  Gheluck moet u gheschieden,
  En voorspoed op de reys:
  
  Maer laet toch niet t'ontbieden
  Van 't Hemelsche Palleys,
  Hoe daer al is gheslaghen
  Den Ougst, op dat men magh
  Hier sien, wat daer te draghen
  De koude Winter plagh.
  
  Ja seyndt ons, is't gheleghen,
  Een proefjen drie of vier,
  Van dien geblomden seghen.
  En sy: 'k Salt doen Griffer.
  En gingh daer mede henen
  Na 't bloedighe schavot:
  Om hem te doen verleenen
  Genade voor de spot.
  
  En wilt my niet verhaesten
  Eer dat ick heb ghebe'en
  Voor my, en voor mijn naesten
  Met ne'er-ghevallen le'en.
  En flucks de knien ghebogen
  In 't doodelijcke sand,
  Riep: Opent, Heer, uw' ooghen,
  En reyckt uw' rechterhandt,
  
  Voor eerst om my te stercken,
  En daer na niet te-min,
  Om eens tot beter wercken
  Te wenden om, den sin
  Van desen Rechts-geleerden,
  Die ick daer van uw' ooft,
  Wanneer ick hem passeerde,
  Een weynigh heb belooft.
  
  Ick deed 't ter goeder trouwen,
  Tot glori' van uw' naem.
  Heer wilt mijn woordt toch houwen,
  En siet, eer sy den aem
  Vervat hadd', om te spreken
  Het aengevangen woordt,
  Sagh sy wel sulcken teken,
  
  Als dat sy was verhoort.
  
  Een Engel die voor brieven
  Een Paradijs ghewas
  Haer bracht. En sy: ey lieven,
  Om Godts-wil, draeght het ras,
  Terwijl sy my onthoofden.
  U is toch wel bekendt
  Aen wien ick flus beloofde
  Dit Hemelsche present.
  
  't Gheschiede al te samen.
  De Maeghd vergoot haer bloedt.
  Theophel, na 't betamen
  Van d'alder-eelste groet,
  Kreegh uyt des Hemels Hoven
  Met een oock sulcken gheest,
  Dat hy hem't hooft liet klooven
  Voor Christus onbevreest.
  
  O Dorothee, des Heeren
  Ghetrouwe Martelars,
  Laet ons u voorschrift leeren,
  Al wat hier suers of hards
  Te draghen valt, te draghen:
  Ghelijckmen is ghewent
  Des Winters, op 't behaghen
  Van d'Hemel-rijcksche Lent.