text: Paesschen.
  
  KOM al ten heyl'gen Disch, die God heeft in-gestelt,
  Doen hy d'Iscariot, een van de twaellif Gasten,
  Die men Apostels hiet, soo in de ziel gong tasten,
  Dat't d'andre ellif heeft tot in de ziel gequelt.
  
  Kom vry, maer wacht u wel komt gy als een Verrader,
  Schoon gy in eene saus had met u Heer gedoopt,
  Gy wiert met eygen handen in een strop geknoopt.
  Daerom blijf ver van hier, en koom u God niet nader.
  
  Wat meent gy Woekenaer dat gy hier mee gewint,
  Als gy met need'rig wesen na den kelk gaet vatten?
  Gy blint u self, en meent dat gy een ander blint,
  En gaet u God met kladden in de oogen spatten.
  
  Wat meent gy Gierigaert, Bloed-kop van Weeuw en Weesen
  Dat gy soo regel-recht loopt na den Hemel toe,
  Als gy Gods oordeel niet schijnt aen sijn Disch te vreesen,
  En u besoeteld' hand daer plukt u eygen roe?
  
  God seyt u self, dat u verraed hem sal bespringen.
  Maer neen, het kleyn gewin van dertigh silverlingen
  Is swaerder van gewicht als het beloofde Land,
  Waer voor hy u hier laet sijn heyl'gen Disch te pand.
  
  En gy zijt noch verwondert, dat soo grooten Fiel
  De Tafel van ons' Heer tot aen sijn dood behiel.
  Maer was daer onder twaelf een die de Duvel minde,
  'kLoof datm'er hier wel elf sou onder twaellif vinden.