text: Stem: Wilt nu verjubileren.
  
  
  
  
  
  
  
  
  DEn goeden Romualdo,
  Die Christo heeft gesticht
  De Oorde van Camaldo,
  Wy schenken dit gedicht,
  Op hoop dat hy verwerven
  Ons oock sal vanden Heer,
  Te klimmen als wy sterven
  Op sijn beklomme leer.
  
  Gekleed met witte kleeren
  Nae d'Hemelsche levrey,
  Daer hem 't visioen des Heeren
  Sijn oorden mee voorsey,
  Maer met een vreugd des herten
  Soo groot, dat geen verdriet
  Van jammer oft van smerten
  Hem oyt kon deeren yet.
  
  Hy leefde hondert jaren
  In een te scharpen boet,
  Van asschen en van hayren,
  Maer even wel soo soet
  Van seden, dat sijn wesen,
  Met vriendelijck gelach,
  
  De droefheyd te genesen
  Van alle droeven plagh.
  
  Hebt maer een goe consciency,
  Sprack hy, en ghy en voelt
  Geen last van penitency,
  Ja hoe de wereld woeld
  Van Westen, of van Oosten,
  Van na by, of van veer,
  Gh'en sult de soetste troosten
  Verliesen nimmermeer.
  
  Want als wy maer gedencken
  Dat ons de lieve hand
  Des Heeren leyd, soo'n krencken
  Ons wateren noch brand,
  Jae zijn verblijd te wesen
  In lijden hem gelijck,
  Die't lijden op geresen
  Heeft tot het hooghste rijck.
  
  Vriend Gods, den Hemel vrome
  Uw' blijdschap meer en meer,
  Maer bid, dat wy na komen
  De wijsheyd van uw' leer,
  Op dat wy altijt effen
  Van herten, d'eelste vree
  Blymoedelijck betreffen,
  Soo hier, als namaels mee.