text: Verdreven van huis.
  
  In de koude wereld altijd op straat.
  Vraag ik een aalmoes, aan een elk die er gaat.
  Barrevoets zwervend iederen dag.
  Slijt ik mijn jonkheid in eindloos geklag,
  Niemand tot hulp niemand tot troost
  Niemand beklaagt mij, geen die mij koos.
  Vaderloos moederloos draag ik mijn kruis,
  Ik kind der ellende, verdreven van huis.
  
  De bloem en in bloei eens zoo schoon aan mijn
  't Is buigen zij 't hoofd als beklaagde zij mij
  Die toonen aan vrolijke stemme gepaard,
  In zalen der wereld zoo talrijk op aard,
  O! ik weet wat 't is als ik eenmaal zoo treur,
  Ik voel ik bezwijk als ik klopt aan de deur,
  Doovenmansdeur aan paleis en aan kluis
  Geen hulp voor 't weesje verdreven van huis.
  
  O waar moet ik blijve wat moet er gedaan,
  Och niemand die zeg mij waarheen ik zal gaan
  'k Ben moede verkleumd ik heb langer geen kracht
  Ik weet nergens geen schuilplaats voor mij deze nacht
  De vriend aller weezen den wereld de Heer
  Ziet wisch met medelijdende blik op mij neer,
  Ik ga voort tot zijn bodem me ontslaafd van mijn kruis
  En voert mij bij vader en moeder te huis.
  
  Dan is d' ellende voor immer gedaan
  De hoop ligt in mij voor beter bestaan,
  En zwerf en dwaal ik thans hier in t' rond
  Toch eens bedekt mij des aarderijks grond,
  De ziel zweeft naar boven d' aard neemt t' stof
  Daarom breng ik mijn Schepper toch lof,
  Gebukt onder 't kruis mij hier opgelegd
  Blijft God mijne hulp mijn anker en pligt
  
  Ik vang dan met moed mijn pelgrimzreis aan,
  Hoe spoedig is toch dit leven gedaan,
  Geloof, hoop en liefde zij blijve mij bij
  Tot eens deez aarde zich sluit aan mij zij
  Weg is mijn kommer die hope geeft kracht
  Neen voor het menschdom blijft het geen nacht
  Kom dan niet meed'loos ik zet mij ter neer,
  Mijn hoop en mijn hulpe komt toch van den Heer!