text: Stem: Och wisten't nu mijn vrienden.
  
  GAngulphus wel geboren,
  Een edel Borgoignon:
  Maer eelder uytverkoren
  Van God, door harde sporen
  Den hooghen Hemel won.
  
  In deughden menigvuldigh;
  Van sonden weeck hy wijd.
  Sijn naesten was hy duldigh
  
  En niemand anders schuldigh  Rem.13 8.
  Als liefde, t'alder tijd.
  
  Hy kocht eens achter wegen,
  Een soete water-sluys,
  Die verre was gelegen:
  Maer Goods beleefden segen
  Sond hem het water t'huys.
  
  Hy stack niet dan met moede,
  Gesteunt op Godes hand,
  In d' aerde neer, sijn roede,
  Als 't Bor met vollen vloeden
  Spronck uyt sijn drogen land.
  
  Hier op quam hy te trouwen:
  Maer, zoo wy lesen, met
  De snoodste alder vrouwen,
  Die hem 't geloof niet houwen
  En wou, van 't echte bed.
  
  De vuylste Concubijne
  Dee wel met groot gevoel,
  Hem 't huwelijck bepijnen,
  End' eyndelijck verdwijnen
  Het leven, door haer boel.
  
  Gangolfe! uw' manieren,
  Doen ons, op heen, te recht
  Uw' saligh eynde vieren.
  Dies suldy weer bestieren
  De last, van 't heyligh Echt.
  
  Bestieren, door gebeden:
  Op dat haer eens d'ellend
  Van harten, en van leden,
  Magh brengen tot de vrede
  Van d'hemelrijcksche Tend.