text: Stem: Clorida soo het wesen mach, &c.
  I.
  1. SIet, ghy zijt schoone, mijn Vriendin,
  Siet, ghy zijt schoone in mijn sin,
  Uw' Ooghjens wel ghelijcken
  De schoone Duyve Ooghjens net,
  En uw' Vleghjens schoon gheset
  U vriend'lijckheyt doen blijcken.
  2.
  Soo is u Hayr seer net en schoon,
  Dat sedigh staet, by u ten toon,
  En pronckt tot uwer eeren,
  
  Ghelijck de Kudde Geytjes ras,
  Die 't groeysaem vette Gras
  Op Gileads Bergh af-scheeren.
  3.
  2. Soo zyn u Tanden even me'e
  Gelijck het ghewolde Vee,
  Die nettjes zyn geschooren:
  En oock ghewosschen net en klaer,
  Die alle seer vruchtbaer
  Tweelinghen brenghen vooren.
  4.
  3. Als een Snoer van Scharlaken roodt,
  Soo zyn u lieve Lipjens bloodt:
  Hoe lieff'lijck luydt u spreken ?
  Uw' lieve Wanghjens delicaet
  By App'len van Granaet
  Recht moghen zyn gheleken.
  5.
  4. U Halsjes schoonheyt heer'lijck blijckt,
  Die Davids Tooren wel ghelijckt,
  Daer men ten pronck aenstelden
  Wel duysent Schulden openbaer,
  De welcke allegaer
  Zijn 't Wapen-tuygh der Helden.
  6.
  5. U beyde Borsten lijcken me'e
  De jonghe Tweelinghs van een Rhee,
  Die onder d'Lelien weyen,
  6. Tot dat den lichten dach komt aen,
  De schaduwen vergaen,
  Dan gaen ick my vermeyen,
  7.
  Al na den Myrthe-Berrigh heen,
  En tot den Wieroocks-heuvel kleen.
  7. Vriendinne, ghy zijt schoone,
  By u, mijn Lief, is geen ghebreck,
  
  Hebt rimpel nochte vleck,
  Staet als mijn Bruydt ten toone.
  8.
  8. Komt herwaerts af van Libanon,
  Komt, schoone af van Libanon,
  Siet van Atnana tinnen,
  Strabo seyt in 't 14. Boeck, dat desen Bergh is beseten van verscheydene Tyrannen.Van Senirs spits, en Harmons top,
  Daer Luypaerts komen op,
  En woonen de Leeuwinnen.
  	*		9.		*
  ICk moet door liefde roepen uyt
  9. Ghy neemt mijn hert, o Suster Bruyt,
  Met een van uwe Ooghen:
  En met u Keeten (Hals-cieraet)
  Dat u soo geestigh staet,
  Ben ick tot liefd' bewoghen.
  10.
  10. Hoe schoon munt uwe liefde uyt
  Die ick mijn Suster, lieve Bruyt,
  Verd' boven Wijn moet loven:
  De reuck van uwe Oly soet,
  Die gaet in overvloet
  All' Specery te boven.
  11.
  11. Soet Honinghseem, mijn lieve Bruyt,
  Die druypen van u Lipjes uyt.
  Noch moet ick al meer seggen,
  Oock Melck ende Honigh soet
  (Die yeder prijsen moet)
  Onder u Tonghjen legghen.
  12.
  U schoon Gewaet dat ruyckt soo soet
  Als de reuck van Libanon doet.
  12. Mijn Suster, o ! Bruydt, mijn reyne,
  
  Ghy zijt een vast besloten Hof,
  Een dichte Welle, of
  Een zeghelde Fonteyne.
  13.
  13. Uw' scheuten zyn een Paradijs
  Van Granaet-appels hoogh van prijs,
  Verrijckt met Ed'le vruchten.
  14. Daer Cyprus, Nardus, en Saffraen,
  Calmus, en Caneel staen
  Cier'lijck malka'er om-vluchten.
  14.
  En daer staen cier'lijck op een ry
  Te proncken Boomen alderley,
  Van Wieroock, Aloë, Myrrhe,
  Met al de schoonste Specery,
  Die daer me'er wassen by
  En 't aerdigh Hof verciere.