text: I V.
  Dixi, sancitam decreto publico oblivionem. Fateor equidem, nullam esse tantam vim imperii ullius aut legis, ut id quod in nostra potestate non est, vel injungere debeat, vel possit obtinere: sicut in eâ non semper est, illorum oblivisci, quae, mala inprimis, quorum acrior fere est memoria, nobis evenêre. Quo spectant illa Taciti de ademtâ sub Domitiano loquendi libertate, Praefat. ad Vitam Agricolae; Memoriam quoque ipsam cum voce perdidissemus, si tam in potestate nostra esset, oblivisci, quàm tacere. Est tamen in potestate nostra, eorum, quorum oblivisci haud possumus, non meminisse in vindictam aut ultionem, quo sit, ut quanquam id quod factum est, infectum fieri non possit, quasi infectum tamen habeatur; & injurias, quas illatas nobis ab aliis scimus, querela omni & libidine talionis amota, ut non illatas transmittamus. Ea delictorum ac injuriarum oblivio est, quae requiritur hîc & imperatur.