text: Cap. XV. Van de Marters en Zabels, en van hun vellen.
  DE Marters en Zabels zijn beesten van de koude Landtschappen, en alleenlijck met de namen aen yeder bekent; vermits weynigh d'eygenschap van hun krachten weten. Men kan alleenlijck uyt de hoedanigheydt der vellen bekennen hoedanigh dese beesten zijn. Men bespeurt echter dit in hen, dat sy gheswindt in 't loopen zijn, en verre konnen springen. Want sy, by nae ghelijck d'Inckhoorens, de staert als tot een roer gebruycken, en springen van d'een op d'andere boom, en vatten de tacken met hun klaeuwen. Maer sy zijn seer schrickelijck van byten, ten opsicht van hun kleynheydt. Sy zijn van de natuur met tanden, die soo scherp als elssens zijn, en met seer dunne en scherpe klaeuwen beschoncken. Maer hoe wel hun vleesch, gelijck men seght, nergens toe dienstigh is, soo zijn echter de vellen van dese beesten in hooghe waerde, voornamelijck by de volcken, die verre van daer gelegen zijn, en meer
  
  op d'overdaedt, dan op de nuttigheydt, sien. Men bespeurt het verschil tusschen de Marters en Zabels hier in, dat de vellen der Marters van 't hooft naer de staert, en niet anders gestreecken, grover van hayr zijn, en seeckere eenparigheydt by sich hebben. Maer 't is niet soodanigh met de Zabels, om dat sy, van de staert naer 't hooft ghestreecken, een eenparighe glans vertoonen, om dat sy ruygher, en dicker van hayr zijn. Hun vellen worden oock eer, dan d'anderen, van de motten en wormen ghe-eten, soo sy niet ghestadighlijck gedragen, of met tusschen-leggingh van alssentacken bewaert worden. Wyders, indien de vellen der Zabels opghehangen worden, om in de Sonneschijn te drooghen, soo verliesen sy meer in een dagh, dan of sy een gheheel jaer langh ghedraghen en ghebesight wierden. Want dit beest verschuylt sich, terwijl het leeft, in de schaduwachtighe bosschen, en soeckt sijn spijs met de vogelen listelijck te belaghen. Het is seer geyl, en heeft groote stanck in de naturelijcke paringh, ghelijck hier nae van de Ponthische Muysen, of Armelynen getoont sal worden. Sy hebben echter beyde, soo wel de Marters als de Zabels, hayr, dat door het handelen sachter wordt, en een groot geylheydt in de mensch veroorsaeckt, die doch eyndelijck van de wormen verteert wordt, en op sijn uur sterft, nae dat hy een vreemde wellust soo dier gekocht heeft. De Zabel wordt in d'uytterste bosschen der Moskoviters gheteelt, en over groote Landen en Zeen naer de vreemde volcken ghebracht.