text: Stem: Edel Kersou.
  
  SInte Paulijn,
  Om Christo te gelijcken
  In sucht van liefde warm;
  Wou met hem zijn,
  En worden van een rijcke,
  
  Een naeckt' ellendigh arm.
  Door't lief ontfarm
  Van uytgestroyde kosten,
  Daer mee hy// de slaverny
  Van sijn Gemeent' verloste.
  
  't Barbarisch veld
  Der bloedighe Wandalen,
  Had van 't Nolaensche land,
  Met baer geweld,
  Sijn borghers wegh doen halen.
  Na d'Africaensche strand.
  Des hy sijn hand
  En hart soo veel dee geven,
  Tot dat daer// noch geld noch waer,
  Noch pand meer was gebleven.
  
  De rijcke schat
  Van munten en van vaten,
  En van onroerend erf;
  Met alles wat
  Den man was nagelaten
  Door't vaderlijck besterf;
  Was voor de kerf
  Gespronghen der gevanghen.
  Op de hoop// van na't verloop
  Des levens, weer t'ontfanghen.
  
  Maer siet! een vrou
  Die onlangs was ontdraghen
  Haer een geboren kind;
  Quam haren rou
  Aen's Bissschops oor beklaghen.
  Maer, leyder! Godes vrind:
  Mijn hand en vind
  Voord aen niet meer te geven.
  't En waer dat// uw' Soon verschat
  Kon werden door mijn leven.
  
  En metter daed,
  Ghetrocken naar Afrijcken
  
  Te samen over zee.
  O charitaet!
  Men vand nau desgelijcken.
  Den man bleef in de stee
  Des Soons, en dee
  De slaeffelijckste wercken.
  Tot dat God// 't verheven lot
  Des Bisschops liet bemercken.
  
  Door een visjoen
  Gebleken aen den Koningh,
  Op d'eyghen selven tijd.
  't Welck hem met zoen
  Van veelen, na sijn woningh
  Weer keeren dee bevrijd.
  Gebenedijd,
  Geseghend, en gepresen,
  Moet de tucht// van sulcken sucht,
  Door Goods genade wesen.
  
  Pauline, vrind
  Van Christen caritaten! 
  Bid dat wy 't lieve pad,
  't Welck ghy bemind,
  End' ons hebt na gelaten,
  Na treden oock: zoo dat
  Ons geld, noch schat,
  Noch eenigh dingh weerhouwe,
  D'armen mensch// met volle wensch
  Van minne te bedouwen.