text: II. Hoe de nicht van de kerkuil er over dacht.
  ‘Zeg eens, buurvrouw!’ vroeg eene kerkuil, terwijl zij den linkerpoot tegen haar neus lei, ‘heeft 't jou ook niet gefrappeerd, dat 't tegenwoordig hieronder veel stiller is dan vroeger? In mijne jeugd was er somtijds een leven en beweging, dat een uil hooren en zien verging, en in den laatsten tijd gaan er weken voorbij, dat ik geen minuut in mijn slaap gestoord word, ofschoon ik als vanouds de klok heb hooren luiden. Waaraan zou dat liggen? Zouden de menschen de kerk aan ons overlaten, omdat ze eindelijk vroom genoeg zijn?’
  ‘“Hoe kom je aan die gedachte?” was de wedervraag. “Heb je soms kunnen merken, dat de straatjongens met kleiner steenen naar ons gooien dan vroeger, of dat de kostersknecht minder diep in onze kraamkamers stoot met zijn vervloekten stok?”’
  
  ‘Dat juist niet, maar de menschen zouden de kerk toch niet laten leeg staan, als ze haar niet konden missen.’
  ‘Hoor eens, je moet mij de menschen niet leeren kennen. Roekeloozer wezens heb je van je leven niet gezien. Ze volgen eenvoudig hun luimen en hartstochten, en loopen zoo regelrecht in hun verderf. Ik zou je daarvan een heelen nacht kunnen vertellen, en mijn goede vader zaliger wist er nog vrij wat meer van. Die had vijf jaren lang gevangen gezeten in een menagerie, en daar heeft hij meer gehoord dan wij samen zouden kunnen onthouden, en die hield me altijd voor: “Kind! reken er op; de menschen zijn een dom geslacht.”’
  ‘Heeft je vader ook hier gewoond, en was ie ook hier geboren?’
  ‘“Ja en neen. Hij was eigenlijk een Brabander, maar is in der tijd met zijn ouders en een heele massa anderen hierheen getrokken, toen ze hoorden, dat hier zulke mooie vervallen torens begonnen te komen. Ik heb een nicht gehad die kon er ook heel wat over meepraten, dat verzeker ik je. Die heeft me al voor jaren gezeid, dat het loopen naar de kerk nooit lang duren zou, want dat de groote hoop er al lang den draak mee stak; maar dat de menschen, die daarbij wat over de anderen te zeggen hebben en die van den kerkedienst eten, er 't hunne toe deden, om den boel nog een beetje aan den gang te houden, en dat ze daarover honderdmaal had hooren praten, als ze des zomers in den schoorsteen van de pastorie zat....”’
  ‘Was je nicht ook een kerkuil?’
  ‘“Neen! maar toch een katuil.”’