text: Cap. III. Van de Byen, en van hun voedtsel.
  GElijck de Noordsche Landen in veel, soo wel noodtsakelijcke als overtollige dinghen, om die tot ghebruyck der andere volcken meê te deelen, overvloedigh zijn; soo hebben sy oock, door een besondere versorgingh en weldaedt van de natuur, een groote overvloedt van Honigh, en betoonen altijdt en over al groote sorgh aen de Byen, om die voorsichtighlijck te bewaren, en aen te doen groeyen. Want als de Honigh uyt de korven ghenomen is, soo laten sy ghewoonelijck aen
  
  de nieuwe Byen soo veel behouden, als aen hen tot hun winter-spijs noodtsakelijck schijnt; te weten twee deelen: om dat sy des Winters, en in 't begin van de Lenten, eer de bloemen uyt het aerdrijck voortkomen, voornamelijck van Honigh, gestoote Vijgen en Rosynen, die van elders ghehaelt zijn, leven. Maer dewijl dese dinghen vreemt zijn, en selden gevonden worden, soo wordt aen hen voornamelijck de Honigh tot spijs ghelaten, om dat sy oock niet soo dier van gheldt is, als het gheen, dat wy boven ghenoemt hebben. Doch indien de noodt druckt, soo worden sy in plaets van Honigh, ghespijst met ghemaelde Boonen, en Erten, met Koecken van Heulzaet ghemaeckt, met Meel, in Meê gemenght, ghelijck oock met het vleesch der Kieckens, die nieuwelijcks gedoodt, en in kleyne brocken gesneden zijn.