text: Sy singht, Op de wyse: So langh ist muysjen vry
  DEr Goden dwingelandt
  En 's werelts stoockebrant
  Is met sen vlam en gloed
  Gesloopen in 't gesicht,
  Van Carinel, en doet,
  Elck beven voor sen schicht.
  2 Want die haer onverhoets
  Aensiet, terstont vol gloets
  Tot haer ontsteken wert,
  En moet de kleyne guyt
  Laten sen jonge hert
  Tot offer en tribuyt.
  3 Recht tegendeel des grijns
  Met slangen vol fenijns
  Omswaddert en beknoopt,
  Want wie daer voor verscheen,
  Wierd van verstand gesloopt,
  En verandert in steen.
  4 Daer hier het ruwste kan
  Knedigh en leenigh werd,
  
  Wanneer haer oogjens brandt
  Het onversiens ontmoet:
  En leert aen boersch verstant,
  Al meed' een hoofsche groet.
  Verandert in tijts.
  Syl.
  Te vergeefs Carinel en stemde niet tot singen,
  Phy.
  Waerom doch Silvia?
  Syl.
  Om datse door den sangh
  Te pas brenght; hoe met dwangh:
  Door 't gluren van haer oog, sy boevd de jongelingen.
  Ler.
  't Schijnt Silvia ghy sijt Carinels gloor afgunstigh,
  Syl.
  Ick en doe seecker niet.
  Ler.
  Waerom soo schimpt ghy dan?
  Car.
  Nu Rosemond vangh an.
  En laet ons hooren wat ghy sult voortbrengen kunstigh.