text: Cap. XXVI. Van 't rooven der ghener, die op pypen en snaren spelen.
  HEt is genoegh bekent dat de Beeren, ghelijck oock de Dolfijnen, Herten, Schapen en Kalven, jae oock de Lammeren, groot vermaeck in de lieffelijcke spelen hebben; en oock dat sy door het schrickelijck gheluyt van hoornen of trompetten soodanigh van 't groot vee ghejaeght worden, dat sy, 't gedruys hoorende, sich in de lange wegen en paden der bosschen verschuylen. De Vee-harders, niet onkundigh hier in zijnde, spelen, als sy van de Beeren wegh-gevoert zijn, gedurighlijck op tweehoornige pypen, tot dat de Beer, van honger gheparst, wegh gaet, om voedtsel voor hem te soecken. Sy nemen dieshalven oock de hoorn van een Geyt, en somtijds van een Koe, daer meê sy een schrickelijck gheluyt maken, op dat sy, het wildt verschrickt hebbende, onbeschadight weêr by hun vee, dat verstrooyt is, souden komen. Sy draghen
  
  dese tweehoornige ruyspyp, die sy in hun tael ghewoonelijck Seecpipe, of sackpyp, noemen, by sich naer de weyden, en zijn van de natuur dus geleert, op dat de Schapen en 't vee gratighlijcker souden eten, en dichter in de weyden by malkander blijven.