text: § 12. Gevolgtrekking uit het in de vorige § gezegde.
  Uit het gezegde vloeit voort, dat men, om zuiver of orthoëpisch in het Nederlandsch voor te dragen, met de bovengemelde algemeen aangenomen beschaafde uitspraak nauwkeurig bekend moet zijn. Met andere woorden, dat men juist weten moet, hoe elke letter en lettergreep volgens haar wordt uitgesproken; of, zoo soms hierin nog eenig verschil heerscht, op gronden van overeenkomst, afleiding, welluidendheid, en wat dies meer zij, uitgesproken worden moet. Wij zouden dus in de eerste plaats, terwijl wij al de klanken van ons alfabet
  doorliepen, dienen aan te geven, hoedanig van elke letter, zoo op zich zelve als in verbinding met andere letters beschouwd, tegenwoordig de zuivere uitspraak is. Daar dit boek echter voor landgenooten geschreven wordt, van wie wij vertrouwen mogen, dat zij de regelen eener beschaafde uitspraak over het algemeen zich eigen gemaakt hebben, is dat minder noodig, en willen wij dus alleen waarschuwen tegen deze en gene gebreken, die men ook geoefenden soms in de Mondelijke Voordracht hoort begaan. Wij zullen daartoe, deels over onze klinkers, deels over onze twee- en drieklanken, deels over onze medeklinkers, deels eindelijk over den woordaccent of klemtoon en nog een paar andere punten meer, slechts zoo veel zeggen, als genoeg is, om er eenige korte wenken aan vast te knoopen, welke die gebreken kunnen doen vermijden.