text: Stem: Puis que le Ciel veut, pag. 409.
  
  'T Water van de diepe Loor,
  Tot tranen schier gedijde;
  Als den Bisschop Sint Gregoor
  Van Tours, na 't graf te glijden
  Scheen, door al t'onrijpen dood.
  Maar Godes hand weerhiel de nood
  Van de scharpe pijnen;
  Niet door medecijnen,
  Maer door caritaet
  Van sijn voorsaet.
  
  
  Sinte Marten, of ghy 't weet,
  Die daer wel eer begraven,
  Door ghebe'en, 't ghedreyghde leed,
  Te keeren plagh in gaven.
  Hier aen riep men, God die gaf
  Genade, voor 't bestroyde graf.
  Zoo dat hy van stonden
  Aen met wel gesonde
  Leden, God den Heer
  Gingh dienen weer.
  
  
  Esculaepjus stondt verbaest,
  Dat aerde stof gedroncken,
  't Uutgebluste vyer soo haest
  Des levens, kon ontfoncken.
  
  Schrickt vry kruyden! schrickt vry kunst!
  Dit's Christus maght, dit 's IESUS gunst.
  Daer uw' dierste droghen,
  Niet aen raken moghen.
  Hem alleen zy lof,
  Van sulcken stof.
  
  
  Schickt voort-aen Gregoor van Tours
  Dan met uw' gansche sinnen,
  Voor soo levend-makens poers
  Vergeldingh, God te minnen.
  En Martinum, tot beken
  Van dien te prijsen met uw' pen:
  Die 't vervallen leven
  U weerom gegeven,
  En de dood belet
  Heeft door gebed.
  
  
  't Gingh wel toe. Des Heeren vriend
  Liet tijd noch stondt verloren,
  Daer in Christus niet gedient
  Werd, met syn uytverkoren.
  't Schrijven, 't preken, 't bidden nam
  Geen end, noch maet, tot dat hy quam
  't Eynde van syn jaren
  Hier van daen te varen;
  Na de rijcke schat
  Van Godes Stadt.