text: Stem: Waer icker een Koningh.
  
  
  
  
  
  
  
  
  WOlframnus quam van Fontanel,
  Om d'oude Vriesen
  Den Hemel, voor de diepe hel,
  Te doen verkiesen.
  
  Hy deed' eer langh een grooten hoop
  Van wilde sielen,
  Voor't water-bad van Christus doop
  Ter aerden knielen.
  
  Radbodus Soon, oock met de rest;
  Dies hy noch nader
  Te komen socht, en dee sijn best
  Oock tot den Vader.
  
  Die nu alree bewogen scheen,
  Mids dat hy 't leven,
  Door Wolfert, aende doode leen
  Weer had sien geven.
  
  Maer, leyder! als hy nu bereyd
  Stond om te wassen;
  Vermalde sijn hovaerdigheyd
  De reynste plassen.
  
  Veel liever met mijn edel huys,
  In d'hel te wesen;
  Als na den Hemel, met gespuys
  Van volck geresen.
  
  Ellendigh! had gh'uws vaders hof, [Psal. 44.11]
  En volck vergeten:
  Ghy waert nu oock tot Godes lof
  Om hoogh geseten.
  
  Een spiegel, dat noch vleesch noch bloed
  Van hooge moeden,
  Sal komen tot de weelde-vloed,
  Van d'eelste goeden.
  
  
  Maer Wolferts loon was by den Heer
  Des niet te minder.
  Bid Gode, dat hy van ons keer
  Gelijken hinder.