text: Een woord vooraf.
  Den WelEdelen Heer
  
  Gualtherus Kolff.
  Leiden.
  
  Bij den tweeden druk van Melaties eersten roman voeg ik nogmaals een woord.
  In 1875 schreef ik: ‘De Jonkvrouwe van Groenerode heeft geene aanbeveling noodig, het boek zal zijn weg zelf vinden.’
  Na twee jaren is de tweede druk noodig geworden - mijne voorspelling was dus niet al te gewaagd. Melati van Java heeft zich veel vrienden verworven door haar talent, door de frischheid en levendigheid van haar verhaaltrant, vooral wanneer zij het tooneel van hare handeling op Java plaatst.
  Er zijn geestige lieden in de waereld, die alles tegenspreken. Voor de balie schijnt mij dit verklaarbaar,
  maar waarom heeft men zelfs begaafde mannen gevonden, die uit esprit de contradiction op het gebied der letterkundige kritiek alles leelijk vinden, wat de algemeene goede smaak schoon acht?
  Ik herinner mij, dat men De Jonkvrouwe van Groenerode eene faillure heeft genoemd, louter omdat anderen er met lof van spraken. Wat moet men oordeelen over zooveel hoogmoed, die naast elk goedkeurend woord van anderen aanstonds de heftigste afkeuring zijner eigene onfeilbaarheid plaatst?
  Hoe weinig deze roman eene ‘faillure’ is geweest, blijkt uit het feit van dezen tweeden druk.
  Mocht Melati nog eenige letterkundige faillures als deze begaan, onze litteraire geschiedenis zou er zich niet over beklagen. Van harte, Amice!
  
  uw heilwenschende
  
  Dr. Jan ten Brink.
  September 1877.