text: Stem: Ce que j' avois predict
  
  
  
  
  
  PIgmeni! hebt geduld,
  Het gantsche Rijck van Romen
  Is borrigh voor uw' schuld:
  Ghy sult noch wel bekomen
  Uw' achter-wesen, van
  Iuliaen den Apostaet;
  Hoe wanckel hy oock staet.
  
  Den goeden ouden man
  En had na sijn verlangen,
  Sijn meester-geld noch van
  Den Keyser niet ontfangen:
  Ter wijl hy van't geloof
  So schand'lijck was gekeerd,
  't Welck hy hem had geleerd.
  
  Midsdien sond hy den knecht
  Des Heeren, t'sijnder schanden,
  Ondanckbaer tegen recht,
  Als ballingh achter landen.
  Daer met Tobias proef,
  Goods alderbesten vrind,
  Noch quam te werden blind.
  
  Doch nam met lijdsaemheyd
  Van herten en van monde,
  't Geen Goods voorsienigheyd
  Hem over had gesonden.
  Des hy te Romen quam,
  Om daer te bidden brood,
  Naer eysch van sulcken nood.
  
  Hier sagh hem Iuliaen,
  En sey: Danck zy de Goden!
  Dat ick u hier sie gaen
  Van huys te huys om brooden.
  Daer op hy weer: End' ick
  God lof en glory bie,
  Dat ick u niet en sie.
  
  Dit achte den Tyran
  Op hem geseydt te lyver.
  
  Daer over hy den man
  Dee werpen inden Tyber.
  Maer IESUS liet het toe,
  Op dat den vromen held
  Mocht raken aen sijn geld.
  
  Pigmeni! 't meester loon
  Is, boven u verlangen,
  Door een soo rijcken kroon,
  Nu meer als wel ontfangen.
  Deylt ons, ey goe! wat mee,
  Die ghy behoeftigh siet,
  Van't geen u overschiet.