text: Stem: Une fille de village, pag. 66.
  
  FElicissimus heeft heden,
  T'samen met Rogatiaen,
  Wel geluckelijck gestreden,
  En de rijckste kroon ontfaen.
  Die met groente van Laurieren,
  En met Roosen incarnaet,
  Hen 't kloeckmoedigh hoofd vercieren
  Zal soo langh als eeuwigh staet.
  
  Maer wie heeft toch alle beyde,
  En by name d'eenen man
  Zoo geluck'lijck onderscheyden
  Van sijn afgesneen Genan?
  Och! 't en was niet dan den seghen
  Van den Hemel, die hem dee
  Wandelen door rechte weghen,
  Leven in gestage vree.
  
  Daer den and'ren Goods genade
  Wederstondt door hooghe moed.
  En daer over slimme paden
  Zocht voor sijn verdraeyde voet.
  Felicissime! t'ondeghen
  Voerde ghy soo lieven naem:
  Wat hebt ghy daer door gekreghen
  Nu, als een geëeuwde graem?
  
  Had ghy toch het hoofd geboghen,
  Naer uws Bisschops vroed vermaen!
  Maer uw' hart bleef onbewoghen,
  En versteent op Cypriaen.
  Desen was 't die met sijn pennen,
  Uw' Genan soo had gestijft;
  
  Dat noch swaerd, noch vyer hem schennen
  Kon de schat, die eeuwigh blijft.
  
  Desen heeft hy nu gewonnen;
  End' uw ziel onsaligh! word
  Door een brandigh vyer verslonnen,
  Daer noch jaer, noch eeuw aen kort.
  Och! dat al den Christen Tempel
  Leer door u, end uw' gesel,
  Zoo verscheyden van exempel;
  Letten op haer namen wel.
  
  Om daer op te moghen juysten
  Zulcke seden, als't geluyd,
  En de wet van haer gekruysten
  Meester, met den naem beduydt.
  Wilt ons, o Rogatiane!
  En ghy, Felicissime!
  Hier toe dan de weghen banen,
  En verkrijghen d'hooghste vree.