text: XVII. 
  
  1Het woordt uws Wets, daer ghy dijn wil door tuyght 129
  En ’tgoedtlijck hert, alree’ ter Deuchdt genegen,
  Door kracht van re’en tot uwen wille buyght,
  Is vol geheyms en diepe wijsheyts wegen;
  Waer door, wanneer de kracht klaer wort gesmaect, 130
  Verstandt en vreuchdt van Slechte wort verkregen.
  
  2Na uwe Wet wordt soo van my geblaeckt 131
  Als van de borst, in nare Somer-tijden,
  Na versche lucht begeerlijck wordt gehaeckt 132
  Keer gunste toe, en zy met my te lijden,
  Gelijck ghy oyt met al de gene waert
  Die, u ter eer’, den kamp der Deuchden strijden.
  
  3O waer mijn geest soo door u Leer geklaert, 133 
  Geklaert van waen en alle duysternissen,
  Dat ick, van ondeuchdts over-macht bewaert,
  Op’t padt uws woordts noyt voet en liet verglissen.
  Verlos my, Heer, van menschen-tyranny: 134
  Soo wil ick noyt in uw’ bevelen missen.
  
  4Nu dael met ’tlicht uws goedtheydts, dael op my. 135
  Maeck my geleert in’t heyligh boeck der zeden.
  Als ick aenschouw des Werelts sotterny, 136
  En hoe uws Wets soo Goddelijcke reden
  Versmeten wordt, doet herten-druck by ty’
  Met dicht getraen de wangen over-spreeden.