text: mijn vrye Jeucht,
  Om te - - - dienen u - -,
  Liefste, vol - - -maeckte Deucht.
  
  2. Die u ontbreeckt, of niet en mint,
  En is niet rijck, al had' hy een Konincks goedt,
  In u, ô Deucht ! men rijckdom vindt,
  Een goedt genoeghen oock buyten overvloedt:
  Die geloovigh heeft bekomen
  U heyl'ghe Dochter van 't suyvere Licht,
  Die is rijck, hoeft niet te schromen.
  Want hy voor Duyvel, Doodt noch menschen swicht,
  	Strijdtbare Krijgerin,
  	Vertroost u Minnaers sin,
  Die na u vrijt, en hoopt nacht en dach
  Dat hy u, Deucht,, sijn hooghste vreucht // krijgen mach.
  3. d'Onwaerd' mijns aerdts verdurventheyt
  Belet my met u mijn heel volkomen Trou,
   Hierom mijn Geest uyt liefde schreyt,
  Leyt onder het pack van't yd'le Vleesch in rou,
  't Weynigh dat g'hem hier doet smaecken,
  Is hem (ach Lief !) soo uytter-maten soet,
  't Kan hem dickmael moedigh maecken,
  Als hy met 't dert'le Vleys hier strijden moet,
  	En wenscht vast na dien dach,
  	Dat hy verhuysen mach.
  Om met u, Deucht, van Godlijcken aert,
  Te zijn in Echt // Eeuwigh oprecht // Vast ghepaert.
  4. Mijn Ziels vermaeck, ghy zijt wel waert,
  Dat u Minnaer om u verdraghet en strijdt,
  Door u gunst ben ick onvervaert
  
  Voor alle die u, en my om u benijdt,
  Ghy, o Deucht, kon't al verwinnen,
  Al komt ons veel schelden de laster-mondt,
  Spouwen snoo fenijn, als Spinnen,
  Faem-rooven, lieghen, want valsch is de grondt,
  	Haer droeven damp verdwijnt
  	Als daer u glans op-schijnt:
  Lof u, mijn Engel, mijns levens vreucht,
  Lof vroomheydts Kroon, Lof Liefste schoon // Ware Deucht.