text: Wedauwe.
  In de Nat. Bl. II, 911 vlgg., wordt van den Calopus, een dier dat aan den Euphraat thuis behoort, het volgende verhaald:
  
  Nu wassen daer erehande haghen,
  Die smale langhe roeden draghen,
  Ende alset dan ghedronken hevet,
  Ende et in feesten heeft ghelevet,
  Gaetet spelen jeghen die roeden
  Ende met sine hoerne verwoeden,
  Ende speelt so vele in den wedauwe,
  Dat sine hoerne, getant nauwe,
  Verwerren in ghoenen telghen.
  In de Nat. Rer. lezen wij: ‘Est autem ibi frutex herethina virgultis subtilibus et prolixis.’ De beteekenis van wedauwe laat zich uit den samenhang zeer goed gissen. Het moet zooveel als kreupelhout beteekenen, hetzelfde wat eenige verzen vroeger door ‘haghen met langhe roeden’ wordt uitgedrukt. Sedert de uitgave van de Rekeningen der stad Gent, uit het tijdvak van Jacob van Artevelde, 1336-1349Uitgeg. door de Maatschappij: de Taal is gansch het Volk, te Gent, in 1873, Dl. I., is het vroeger, zoover mij bekend is, alleen op de plaats bij Maerlant voorkomende woord ons nader bekend geworden, waardoor met meer zekerheid de verklaring er van kan ondernomen worden.
  Onder de ontvangsten der stad komt bij die ‘van stickeren van lakenen die vercocht sijn, van wine, van houte, van steenen, ende andren dinghen die der stede toebehorden,’ ook een post voor, die aldus luidtDl. I, 114.:
  
  ‘Item ontfingsij van den wedauwe, dat stont an de veste ter Waelbrucghen, 30 lld.’
  In de rekeningen van 1338 komt eene rubriek voor ‘van ouden ysere, ouden loode, ouden houte, ende van wedauwe dat tsjaren vercocht esDl. I, 259, 261, 373.’, waaronder dezelfde post nogmaals voorkomt:
  ‘Item ontfingsij van den wedouwe, dat tsjaren stont an de veste ter Waelbrugghen, 20 lld.’
  Deze plaatsen bevestigen ons dat de beteekenis kreupelhout moet zijn geweest: onder de baten der stad behoorde ook het verkoopen van het kreupelhout dat aan de vest stond.
  Doch welke is nu de oorsprong van dit onz. znw. wedauwe?
  Het eerste deel van het woord zal wel geen ander zijn dan wede (weede), wilg, waarmede de vormen met de korte i, als onrd. vidhir, vidia, ags. viddhe, eng. withe overeenkomen, terwijl de lange i voorkomt in ohd. wîda (graff I, 773); mhd. wîde (ben. I, 620); nhd. weide, mede verwant aan gr. ἰτέα, lat. vitis en vitex. In het Ohd. nu bestond de uitgang -ahi, welke inzonderheid met de namen van boomen en struiken verbonden onz. znw. vormde, en dan hetzij de plaats aanduidde, waar ze bij elkander groeien, of wel eene menigte er van. In beteekenis komt dit -ahi geheel overeen met lat. -etum. Zoo is dornahi, spinetum, eihhahi, quercetum, mirtilahi, myrtetum, poumahi, arboretum. Zie grimm, Gr. II, 312, waar nog een aantal voorbeelden wordt genoemd.
  Reeds vroeg werd de i afgeworpen, en zoo ontstond de uitgang ach: albernach, busach, dornach (ben. I, 5), die in het nhd. tot ich verliep, waaraan de t werd toegevoegd: verg. het bekende dickicht, en ook weidicht, wilgenbosch, dat, hoezeer in vorm verschillende, geheel denzelfden oorsprong heeft als ons wedauwe.
  De ohd. vorm vvidahi komt bij graff I, 773, voor onder de Glossen op Prudentius, met de verklaring vimina dat wel rijshout zal beteekenen. Ahi ging, met verandering van h in w,
  over in awi, awe, auwe, en ons wedauwe beteekent dus zooveel als wilgenboschje, bij uitbreiding in 't algemeen kreupelhout.