text: Roddericks Brief aan Elisabeth.
  
  Voochdesse van mijn siel! Regente van mijn leven,
  Soo haast den Hemel my die kennis heeft ghegheven
  Van u verheven deucht, en blonde schoonheyt braaf:
  Soo haast vviert ick terstondt dyn overgheven slaaf,
  Die sich dienst-tuchtigh laagh met ootmoet heeft gheboghen
  Onder u lief ghebiedt, en vvonderbaar vermoghen.
  Vvant Rodd'rick die vvel eer dvvangh d'ys're Mannen stout,
  Vverdt Lief! door u ghesicht verheert en gants vervrouvvt:
  Den Rodd'rick! die vvel eer int blancke stale vvapen
  Onder die blauvve Lucht op d'Aarde plach te slapen,
  Vviens moedigh herte kloeck de onrust schatten licht:
  Kan nu niet vvederstaan een vriendelijck ghesicht,
  Dat uyt u oochjes klaar soo lieffelijck komt stralen,
  En myn vervvonnen siel komt uyt myn lichaem halen.
  Ick leef, en ick leef niet, vvanneer ick by u ben,
  Doch sonder u ghesicht ick gheensins leven ken.
  Lieve Elysabet! Goddinne van myn herte!
  Myn oorspronc van myn vreucht; myn oorsaac van myn smerte.
  Ach Hemel-vvaarde Vrouvv! het dunckt myn duysent Iaar
  Gheleden, dat ick laetst by u; myn leven! vvaar,
  
  Herts alder-liefste Lief, gaat ghy myn meer afsluyten
  Van u Godd-lijck aenschijn, myn doot sal daar uyt spruyten:
  Vvant siet nu al bereets, de Gheest myn al begheeft,
  Die nu niet meer in myn, maar in u ziele leeft.
  
  Don Rodrigo de Madrid.
  
  Gheluckigh is de handt die u soo konstigh schreef.
  Doorluchtigh is 'tverstandt die u soo sin-rijck dreef.
  't Is waar, ick kus den Brief, verwildert seer van sinne,
  Om datse komt van hem, die ick hier meest beminne.
  Nieu. H.
  Ick wensch u goeden dagh mijn Vrouw', weest seer ghegroet.
  Siet tot mijn groot gheluck komt ghy my hier te moet.
  Den wegh ghy my verkort, en last van desen Brieve:
  Daar u bescheydenheyt t'antwoorden op ghelieve.