text: Stem: Mijn hert wat goeds wou dichten.
  
  
  
  
  
  
  
  
  LAet ons op noten stelen
  De middelen, daer mee
  Geertrudis van Nivellen
  De wereld swichten dee,
  Ten was niet dan de hitte
  Van IESUS reyne minn',
  Die haer, haer moeder Itte,
  Geboedt had in den sin.
  
  De waerde moeder Itte
  End' huysvrouw van Pipijn,
  Om 't kind te doen besitten
  Van Gode, en te zijn
  
  Een Maget na de wetten
  Die IESUS meest bemindt,
  En dee niet dan fy sy letten
  Op't zieltjen van haer kind.
  
  Mids desen liet sy achter,
  Oock vande kindsche jeugd,
  Het spel, om des te sachter
  Te rusten inde deugd.
  Soo dat haer niet vermaken,
  Al was sy noch soo teer,
  En konden als de saken
  Van Christus haren Heer.
  
  Gelijckmen aenden morgen
  By gissingh van den dagh,
  Te hopen of te sorgen
  Gemeynelijcken plagh:
  Soo saghmen oock mis desen
  Aen't kinderlijck gelaet,
  Hoedanigh haer sou wesen
  Den vrouwelijcken staet.
  
  Dit was aen all' haer wercken
  En woorden niet te min
  Wel lichtelijck te mercken,
  Als haer met 's vaders sin
  Versocht hadd' uyt te trouwen
  Den Koningh Dagobert,
  En van haer weder-houwen
  Wel kloeckelijcken werd.
  
  Neen, sey sy, 't is verloren:
  En doet geen moeyten meer.
  Ick hou die'k heb verkoren
  Mijn Bruygom, en mijn Heer.
  Al quame my oock Cresus
  Versoecken tot een vrouw,
  Soo blijf ick mijn IESUS
  Ten eynde toe getrouw.
  
  Hy is te rijck van schatten;
  
  Sijn Adel is te groot.
  Geen minnen kunnen vatten,
  Geen alderdiepste schoot,
  De weelden die hem vloeyen
  Van't alder-schoonste licht.
  En wilt my niet meer moeyen
  Dan met een aerdsch gesicht. 
  
  Maer als haer scheen te dwingen
  Het Koninghlijck gesagh,
  En niet te min bleef dringen
  Den minnaer al den dagh:
  Ontvluchte sy de lagen,
  En liep na Charlemont.
  Daer huyden noch ten dage
  Haer Kerrick staet gegrondt.
  
  Wat meer? met weynigh woorden,
  Daer werde in voorsien,
  Den Hemel stelde oorde,
  Mids halend' een deel lien
  Van't leven deser aerde
  Na't andere: soo dat
  Het Maegdeken bewaerde
  Den Maegdelijcken schat.
  
  Na de dood vanden Vader,
  Soo't Gode hadt behaegt;
  Begaven haer te gader
  De Moeder en de Maeghd
  In een Convent van Nonnen,
  Daer inne sy haer huys
  Bekeerende, verwonnen
  De wereld door het cruys.
  
  't Hayr wierd haer afgesneden
  Door 's Moeders eygen hand!
  Het Wiel, na d'oude seden,
  Ontfinck sy van Amand.
  Amand die in dier tijden
  Van heyligheyd vermaert,
  
  Haer kloosterlijck belijden
  Ten dancke heeft aenvaert.
  
  Maer sy in korte jaren
  Vervullende veel tijds,
  Vergarende veel waren,
  Verdragende veel spijts;
  En sulcks seer rijck in Gode,
  Wierd na de soetste peys
  Beschreven, end' ontboden
  Van 't Hemelsche Palleys.
  
  Ultanus bracht de brieven
  Met een gewisse weet;
  Als dat sy haer gelieven
  Te houden sou gereedt,
  Op seker uer, en dage;
  Wanneer dat haer precijs,
  Den Bruydegom doen dragen
  Sou na sijn Paradijs.
  
  Doch dat haer soud ontmoeten,
  Na't oogenblick des doods,
  Met onvermoeyde voeten
  Den grooten dienaer Goods
  Patricius; ten ende
  Hy haer geleyden sou,
  Uyt dese droev' ellende
  Na't weelderighste gebouw.
  
  't Geschiede. Maer te voren
  Gesterrickt en gemoedt,
  Met haren uytverkoren
  In lichaem end' in bloed.
  Haer leden bleven leggen
  Daer in een hayren hemd.
  Daer mee sy, soo sy seggen,
  In't leven gingh beklemt.
  
  Geertrudis reyne Maget!
  Is't wel te weten wat
  Ghy nu voor kleeren draget,
  
  Ghy nu wel voor een schat
  Van Gode hebt ontfangen?
  Ey! krijgt ons toch gena:
  Dat wy oock met verlangen
  Uw' stappen volgen na.