text: II.
  
  Bij 't keeren.
  
  Mijn Lief gaf, toen ik henen ging,
  Me een' ring
  Van louter goud, met hair omwonden;
  En 'k draag dien aan een zijden koord
  Gebonden
  Op 't hart... waar hij behoort.
  
  En in dat ringsken zit een kracht
  En magt,
  Waardoor mijn geest zich voelt getrokken,
  Als had mijn Lief me, met de vlecht,
  Dier lokken,
  Voor vast aan zich gehecht.
  
  'k Heb vrij wat leeds al op mijn pad
  Gehad
  En vrij wat liefs er al ontvangen;
  Maar lief en leed, maar zoet of zuur
  Blijft hangen,
  Noch boeit mij op den duur.
  
  Naar huis!... dáár wacht een minlijk hart
  Met smart
  Het uur, dat mij terug zal voeren;
  Opdat nog heil'ger band ons zou
  Omsnoeren: -
  De ring van Echte Trouw.