text: X I V.
  Hinc optimis quibusque sub pessimo jam Principe & metus & praesentissimum periculum. In optimorum autem, quos illa aetas habuit & Romana tum Respub. dedit, consilia contra tyrannum ac facta, anxie inquirit Tacitus, recteque judicat, dum intempestivum amorem libertatis arguit, & imprudentiae passim eos incusat. Optimi hac tempestate & simul prudentissimi mihi quidem fuisse videntur, quibus latere potius fuit, quàm eminere; ac inertia, ut loquitur idem Tacitus, & silentium & modestia pro sapientia fuit. Neque enim illi laudandi sunt, quanquam viri optimi, qui inani jactatione libertatis se ac suis in ultimum discrimen adductis, ambitiosa tantum morte tunc inclaruêre. Nec facienda sub Tyrannis aut jactanda sunt bona libertatis, quibus ne-que mala iniquissimae servitutis possunt averti, & boni tantum certissimis periculis objiciuntur. Placet ergo inprimis & hic se probat mihi illius Agricolae, qui sub Domitiano vixit, exemplum. Domitiani, inquit Tacitus, natura praeceps in iram, & quo obscurior, eo irrevocabilior, moderatione tamen prudentiaque Agricolae leniebatur; quia non contumacia, neque inani jactatione libertatis famam fatumque provocabat. Sciant quibus moris illicita mirari, posse etiam sub malis principibus magnos viros esse, obequiumque ac modestiam, si industria ac vigor adsint, eo laudis excedere, quo plerique per abrupta, sed in nullum rei post usum, ambitiosa morte inclaruere.