text: I.
  Limborch, I. 1336. - Margriete van Limborch wordt, na haar zwerftocht, gastvrij opgenomen aan het hof van den Graaf van Athene, en zeer liefderijk behandeld; maar nadat zij er twee jaren vertoefd heeft, verliest zij de gunst, waarin zij stond, omdat de Graaf en Gravin bemerken, dat hun zoon Echites smoorlijk verliefd is op het meisje, wier afkomst geheel onbekend is. De Gravin schrijft die genegenheid toe aan verraderlijke middelen van hare zijde, beschuldigt haar zelfs van tooverij en dreigt,
  haar te zullen verbranden. Op het hooren van deze bedreiging valt Echites van schrik in onmacht. Toen hij weder bijkwam, hoorde hij (vs 1332 volgg.):
  
  die scone clagen sere
  Ende vraghede hare moeder, wat hare ware;
  ‘Om uwen wille meslaet si hare
  Ende segt, opdat si u verliest,
  Dat si nemmeer en kiest;
  Lieve kint, si mint u soe scre.’
  Het is duidelijk, dat aan vs 1336 iets ontbreekt. Het object van kiezen is in de pen gebleven van den overschrijver, die op tallooze plaatsen toont, geen groot talent te zijn geweest. Leest men voor vs 1336:
  
  Dat si nemmeer man en kiest.
  dan is de zin volkomen hersteld: ‘Zij zegt, dat, in geval zij u verliest, zij nooit een anderen man zal nemen.’ Deze verbetering wordt bevestigd door het antwoord van Echites, vs 1342:
  
  Si sal oec weder vinden ane mi
  Soe ghetrouwen vrient, dat al
  Grieken daer af spreken sal.
  waarin vrient de in de Middeleeuwen gewone beteekenis heeft van ami, minnaar. Zie b.v. Vergi 962: ‘Haren vrient ende amijs’.