text: XXII. Stide, Verstiden.
  Deel II, 4892 bidt Amand om uitbreiding van het christendom in deze bewoordingen:
  
  Hu biddic huut uwer ontfaermicheden,
  Dat ghi hu gracie te deser stede
  Nu wilt laten descenderen,
  So datter hu loon in moete meeren,
  Ende Kerstinhede in moete sijn verstijft,
  Dat seere cranc noch ter tijt
  Onder 't folc es hier omtrent.
  Uit deze regels blijkt, dat verstiven de beteekenis moet hebben van versterken, bevestigen, en dit is met den aard van het woord niet in strijd, want het is afgeleid van stijf, stive dat sterk krachtig, stevig beteekent (vgl. onze uitdr. stijf en sterk volhouden), b.v. Amand I, 3875.
  
  Een ryke grave,
  Jonc van daghen, scone van live
  Staerc van leden, grof ende stive.
  Grimb I, 4769.
  
  Hi hadde enen stiven scacht,
  Met enen pinnoncele bracht.
  Brab Y. V. 1094 stijf ende stout.
  Maar er is een ander bezwaar, waarom verstiven niet kan behouden worden: het rijmt namelijk niet op tijt. En nu er een middel is, om dat slechte rijm of, euphemistisch uitgedrukt, die assonance te doen verdwijnen, behoeven wij ons niet met een gebrekkig rijm te behelpen.
  Naast stive staat het adj stijt of stide, dat eveneens sterk, krachtig, stevig beduidt b.v.
  Stoke VII. 251.
  
  Si souden hem comen also stide,
  Dat hijs te rechte mocht wesen blide.
  waar stide door Huydecoper voor ‘geen woord’ wordt uitgekreten.
  Wal. 10536.
  
  
  Hi reet up den castelein
  Met enen spere grof ende stide,
  Ende sporslaghede an elke side
  Metten sporen van finen goude
  Tors.
  10723.
  
  Walewein reet enen in den buuc
  Met ere glavie stijt ende stranc.
  Lanc II 39303.
  
  (hi) quam ten riddere daer hi was
  Ende betastene over al na das,
  Ende vant den puls stide ende warm.
  Franc. 9521.
  
  Al te hant, daer soe ter vaert
  Den rechtren arem te werke waert
  Boot, daer bleef hi staende stide
  Ende verdroochde in corten tide.
  Vooral deze laatste plaats doet ons zien, hoe nauwkeurig de woorden stide en stive in beteekenis overeenkomen. Zoo is het ook met het ww. stiden, Rijmb. 4732.
  
  een candelare....................
  Al ghemaect van finen goude
  Maer met ijsere ghestijd binnen,
  waarvan als Var. voorkomt ghestijft;
  en met verstiden, Franc. 10055
  
  Daer worden hare verstijt de hande,
  De vingren heet als van brande.
  dat geheel met ons verstijven gelijk staat; het was de straf voor eene vrouw, die de onbeschoftheid had om op Sint Franciscusdag te gaan spinnen.
  Zie nog OVl. Lied. en Ged. 193, 22:
  
  Ten cam nye van Adaems gheslacht
  Een beild ghewracht,
  Die meer mijn vruecht verstidet.
  Nu wij van dit ww. twee voorbeelden gevonden hebben, aarzelen wij niet, er een derde uit Amand aan toe te voegen, en te lezen:
  
  
  Soe datter hu loon in moete meeren,
  Ende Kerstinhede moete sijn verstijt
  Dat sere cranc nu ter tijt
  Onder 't folc es hier omtrent.