text: Stem: Psal. 79. De Heyd'nen Zyn in u Erfdeel &c. Ofte, Antwerpen rijck, ghy Keyserlijcke Stede.
  1. RUymt uyt mijn hert, ghy aerdsch' bekommeringhen,
  Ick voel mijn Geest tot hooger saken dringen.
  Des Heeren Woordt speelt staegh in mijn gedachten,
  Een saeck daer ick wel neerstigh op moet achten:
  Matt. 5. 20.	Want hy heeft klaer gheseyt,
  	Soo u Gerechtigheyt
  	Niet is van meerder waerden
  	Als van de Pharizeen,
  	Soo naeckt u groot gheween,
  	Sult noyt mijn Rijck aenvaerden.
  2. Ghedenckt, mijn Ziel, met Kinderlijcke vreesen,
  Daer moet by u Gerechtigheyt steeds wesen.
  Dit eyscht den Heer, en die oock overvloedigh,
  Veel meer als van de Pharizeen hooghmoedigh.
  	Die was maer Burgerlijck,
  	Geveynst, en uytterlijck,
  	Na menschelijcke Wetten;
  	Een halve, niet geheel,
  	Want sy op 't minste deel
  	Meer als op 't meeste letten.
  
  3. Haer engen keel moet een Vlieghjen uyt-weeren,
  Maer een Kameel die mach daer door passeeren:
  Sy willen niet in 't Heydens Richt-huys treden,
  Maer moorden wel Gods Soon, den Vorst des Vreden.
  	Och ! haer gherechtigheyt,
  	Me'er in haer woorden leyt,
  	Als wel in vrome daden:
  	Sy voeren groot ghebiedt,
  	En doen selfs 't minste niet,
  	Maer and're swaer beladen.
  4. Na hooghen eer, en menschen gunst sy trachten,
  En dat men haer voor Heylighen sal achten.
  In 't openbaer doen sy seer langh' Gebeden,
  En munten uyt in staet'ge langhe Kleeden.
  	Gaven sy d'Armen yet,
  	't En bleef verholen niet,
  	Men blies dat door Trompetten.
  	Sy maeckten tot dien endt
  	Haer vasten me'e bekent,
  	Door 't aengesichts versetten.
  5. In 't kort, al 't doen dat dese lieden deden
  Was in der daedt valsch ongerechtigheden,
  Want na Godts eer in 't minste sy niet trachten:
  Maer wilden dat men haer hoogh souden achten.
  	Och ! 't was een yd'len waen,
  	't Mocht voor Godt niet bestaen.
  	Mijn Ziel, let wel op desen,
  	Dat u Gerechtigheyt
  	Mach voor Godts Majesteyt,
  	Van meerder waerden wesen.
  6. Mijn Ziel, dit dient ten hooghsten waer-genomen,
  Of ghy sult noyt in 't Rijck der Hem'len komen.
  Tracht t'allen tijdt met tranen en Gebeden
  Na Heyligheyt en Godts Gerechtigheden.
  Heb. 12. 14.	Dit is een klaer bescheydt,
  	Dat sonder Heyligheydt
  
  	Niemandt Godt sal aenschouwen.
  	Hier baet gheen schoonen schijn,
  	Die ongerechtigh zijn
  1. Cor. 6. 9.	Sal Godt sijn Rijck onthouwen.
  7. Gherechtigheyt is kost'lijck in Gods ooghen,
  Het is sijn wil dat wy daer steeds na poghen:
  Want wy daer door hem eenighsins ghelijcken,
  En laten daer ons' eerste beeldt in blijcken:
  	Sy toont oock d'outste eer,
  	Ons van des Hemels Heer
  	Mild'-dadelijck gegheven.
  	s'Is dienstigh in 't Ghebedt,
  1. Tim. 2. vs. 8.	Om heyligh, onbesmet,
  	De handen op te heven.
  8. Sy doet in u de We'er-gheboorte blijcken,
  Om heylighlijck Godts Kind'ren te ghelijcken.
  (O ! schoon cieraet, o ! pronck, ter eer des Heeren,
  O ! sinlijckheyt, om sondens vuyl te weeren.
  	Daer uyt u vreuchde schept,
  	Dat ghy gemeenschap hebt,
  	Met Christo onsen Heere,
  	En blinckt dan als een Licht,
  	Dat steeds u Naesten sticht
  	Om Godts Rijck te vermeeren.
  9. Op dat als dan der Tegen-sprekers tonghen
  Werden ghesnoert, of binnen 's mondts gedwonghen,
  Laet u Geloof door heyl'ghe daden blijcken,
  Laet Dit, of Dat, u Vroomheyt noyt beswijcken.
  	Toont tot u Nijders spijt,
  	Dat ghy gheroepen zijt,
   Uyt sondes doodt ten leven,
  	Maeckt u verkiesingh vast,
  	En dat u deucht aenwast,
  	Staegh om Godt lof te gheven.
  10. Al zyn wy Rijck, Edel, of hoogh van staten,
  Wijs, Hoogh-geleert: Wat kan dit alles baten ?
  
  't Is al vergeefs, soo wy niet onsen leden
  Met aller vlijt tot Heyligheyt besteeden.
  	Tot dese Heyligheyt
  	Werden wy aengheleyt
  	Vermidts wy zyn herbooren,
  Eph. 1. 4.	En voor des Werelts grondt
  	In 't salighe Verbondt
  	In Christo uytverkooren.
  11. Gaef-rijcke Godt ! o Vader van der Lichten,
  Och ! laet u Geest steeds leeren my mijn plichten.
  Och ! Jesu Heer, mijn naecktheyt wilt bekleeden
  Met 't suyver Kleedt van u Gerechtigheden.
  	Dit is mijn hooghste goedt,
  	Den rust van mijn gemoedt,
  	't Belet mijn anghstigh wroeghen,
  	Och ! geeft my dit, o Heer,
  	Of ick kan nimmermeer
  	Ten vollen my vernoeghen.