text: Het Liedeken gaet op de wijse: Treuren, suchten, weenen, duchten, heeft mijn hert bevanghen.
  WT liefden siet, ly ick verdriet,
  Eylaes wie sal ickt claghen,
  Troosten sy yet, die thert deurschiet,
  Het soude my behaghen,
  Sy heeft die macht, sy heeft die cracht,
  Geen ander die leven,
  
  Sy heeft ghewont, mijn shertsen gront,
  Met haer liefde verheven.
  
  Wee my onsalichste boven alle catijven,
  Dat ick mijn sinnekens so laet ontdrijven,
  Want gheen van vijven, doet my onderstant,
  In desen grooten brant,
  O Venus u martelaer mach ick my schrijven,
  Want woudy ick soude in haer gratie verlijven,
  Ghy cont mijn schip drijven, aen eenen goeden cant
  Sonder geveynst samblant,
  Suldy eylacy om een jongh maecht playsant,
  My laten sterven, het sal u noch berouwen,
  Helpt my schoon Venus mijn leven staet in u hant,
  Thoont genade uwen dienaer in trouwen,
  Verleent my gratie aen die bloem der vrouwen,
  Segt haer als mijn voorspraeckster wtgelesen,
  Dat sy haer dienaer genadich wilt wesen.
  
  Niemant dan sy, en mach doch my,
  Genesen al mijn treuren,
  Waer icker by, mijn hert waer bly,
  Mijn pijn sou niet lang dueren,
  Al mijn benou, certeen dat sou,
  In gheneuchte verkeeren,
  Gaf sy my troost, na mijn propoost,
  Ghedaen waer mijn verseeren.
  
  Ic en weet niet hoe ic troost sal vercrijgen mogen
  Ick schaem my te comen onder haer oogen,
  Ick moet verdroogen, ick salt besterven,
  Moet ickse derven,
  O Iuno Goddinne wilt u crachte toogen,
  Ick sal u loven met knien gebogen,
  Hebt mededogen laet troost verwerven,
  Saet als conserven,
  
  Een minnelick woort van haer mach my erven,
  In alle gheneuchte die nv treure voorwaer,
  Had ick haren troost alle verdriet sou ick verkerven,
  Ick soude vreucht hanteren int openbaer,
  Dus Goddinne wilt oock gaen tot haer
  Ende vermaentse vrylick sonder vreesen,
  Dat sy haren dienaer ghenadich wilt wesen.
  
  Geen medecijn, noch dranck hoe fijn,
  Sou my mogen vermaken,
  Dan die robijn, minnelijck van schijn,
  Mocht ick daer aen gheraeken,
  Een minnelick woort, waer my confoort,
  Och mocht my dat gheweerden,
  Mocht ick ontfaen, dat maechdelick graen,
  Gheen blijder mensch op eerden.
  
  Princersse Pallas wien met name is seer wijs,
  Baert u scientie behaelt eer en prijs,
  Mijn stemme propijs wilt nv verhooren,
  O wtvercoren,
  Ghy weet hoe dat ick beminne dat bloeyende rijs,
  Het welck veel crancker is dan een ijs,
  Na mijn advijs, die schoonste gheboren,
  Die my te voren
  Oyt geconnen is, en wilter u niet om stooren,
  Dat is die schoonste t'dunckt my so zijn warachtich
  Moesten ick haer derven ick achten my verloren,
  Dus wt caritaten weest mijns ghedachtich,
  Baert nv u scientie seer crachtigh,
  Gaet tot die liefste en segt haer mits desen,
  Dat sy haren dienaer ghenadich wilt wesen.
  
  Princersse jent, t'is my torment,
  Dat ick van haer moet blijven,
  Mijn hert bekent, dat is present,
  
  Die bloeme van alle wijven,
  Ick soeck te loon, haren persoon,
  Voor mijn inwendich lijden,
  Mocht my gheschien, dat soet ingien,
  Ick soude my verblijden.