text: De kenteekenen der Veepest in de Herssenen.
  Kenteekenen aan de herssenen.In doorgehakte koeijenkoppen waren de herssenen verschillende en in den eenen weeker als in den anderen, de herssenvliezen
  
  
  het rundvee.
  V. Afd. XII. Hoofdst.waren in den eenen los, met eenig vocht er tusschen, in den anderen weder vast, bijzonder aan het bekkeneel; doch meestal schenen de groote bovenherssenen natuurlijk te zijn, maar in de kleine herssenen hebben wij, vooral ter plaatse waar de reuken oogzenuwen uitspruiten, meestal eenige kennelijke ontsteeking, ten minste eene sterke opzetting der bloedvatjes gezien, welke opzetting veeltijds zoo sterk was, dat het scheen als of dezelve door kunst waren opgespoten. Tusschen de afscheidselen van het herssenvlies was veeltijds dun helder vocht, en tusschen het halvemaanswijs middenschot slijmerige weekheid.
  In de koppen van Kalveren en van Hokkelingen, die aan de ziekte gestorven waren, en waarvan wij de beenderen regelmatig hadden kunnen scheiden, hebben wij meerendeels de herssenen, zoo ver het uitwendige betrof, vrij gaaf bevonden, doch daarentegen in de inwendige deelen, daar dezelve aan de kleine herssenen en aan de zintuigelijke zenuwen grenzen, het merg volbloedig, dikwijls geheel rood, en veeltijds met zamenwellende adertjes als ontstoken, ten minste opgezet bevonden. Als men zulk een kalfskop opkookte, gaf de wasem van den besmetten opgekookt wordenden kop volstrekt een walgelijke reuk; en daar de herssenen van een gezond gedood Kalf, wanneer de kop gekookt wordt, als toe een stollen, zoo waren de herssenen
  
  
  het rundvee.
  V. Afd. XII. Hoofdst.in den opgekookten kop van een, aan de Veeziekte gestorven, Kalf doorgaans pappig en zonder zamenhang; het merg verkookte, en men vond slechts stinkende vellen en geklonterde brokken; waaruit wij meenen te mogen opmaken, dat het herssengestel van aan de Veepest ziek zijnde en gestorven Runderen wel degelijk door die ziekte wordt aangedaan.