text: Stem: Ben ick bruyn van natueren.
  
  CAlixtum, die ghegeven
  Den naem heeft, wel te recht,
  Aen 't Kerck-hof 't welck beneven
  De Appiaensche weght
  Ghelegen is, wy vyeren:
  Met goe reen,
  Naer d'oude Kercks manieren,
  Op desen dagh van heen.
  
  Ses jaer heeft hy gheseten,
  Een weynigh meer of min:
  Ghetrou om uyt te meten
  Aen 't groote huysghesin
  Des Heeren, na de tijden
  Vroegh en laet,
  
  Sich stelden, om te lijden
  De juyste koren-maet.
  
  Het Christendom seer groeyde.
  Des hy het oude werck,
  Daer uyt wel eertijds vloeyde
  Den Oly, tot een KerckTaberna Meritoria Trans Tiberem
  Ten lieven danck dee stichten,
  Op den naem
  Van haer die ons verlichten
  Ghedaen heeft all' te saem.
  
  Hy keurde, en belaste,
  Door Sinte Pieters roe.
  D'Apostolijcke vastenCalixtus heeft de Quater-temperen, byden Apostelen ingesteld, geboden onderhouden te werden
  Des jaers, tot viermael toe.     
  Veel hoffelijcke zielen,
  Op sijn leer,
  De valsche Go'en ontvielen,
  En dienden onsen Heer.
  
  Daer over Alexanders
  Bevel, door Ulpiaen,
  Hem met sijn mede-standers
  Voor al deed tasten aen.
  Men wurp hem inde Kercker,
  Sonder spijs:
  Maer God was sijn verstercker,
  Door kost van 't Paradijs.
  
  Calixte! laet niet sacken,
  Maer schept noch moed van daegh:
  Siet hier, men komt u smacken
  Te venster uyt om laegh;
  In't diepste eender putten.
  Maer uw' geest
  Sal Christus wel doen stutten,
  En brenghen op sijn feest.
  
  Van hier weest my ghedachtigh,
  Ey goe! door u ghebed.
  Dat my geen dingh te maghtigh
  
  En sy om Christus wet
  Te breken of te buyghen,
  Immermeer.
  Maer dat ick geen ghenugen
  En wacht als vanden Heer.