text: Stem: O ! schoone Cariele.
  1. ALs Titus op een tijdt
  De Duytsche Naci had' gantsch over-heert:
  De Keyser heel verblijdt
  Met grooter eer te Romen triumpheert:
  Te me'er, om dat het op dat pas
  Den dagh sijnder Gheboorte was.
  2. Daer werden doen ter tijdt
  Te Romen veel Schou-speelen aengherecht,
  Men sagh een harden strijdt,
  Van felle Beesten een seer wreed' ghevecht,
  Daer wierden menschen by-gebracht
  Die men de doodt wel waerdigh acht.
  3. Die waren langh vergaert
  Om te vercieren dese groote Feest,
  Die men niet langher spaert,
  Op een plaetse die noch hedendaeghs in wesen is binnen Romen, ghenaemt Colosse.Maer moeten vechten met een wreede Beest:
  En werden soo in korten tijdt
  Vernielt, verslonden in den strijdt.
  4. Daer was me'e eenen Leeu,
  Die uyt 't Egipse Wout was daer gebracht,
  Die met ys'lijck gheschreeu
  En fel ghebaer, vast na een Proye wacht,
  
  Een yeder sagh met wonder aen,
  Den grootsten Leeuw verhonghert staen.
  5. Den Ouden Slaef men bracht
  Ter doodt bedroeft, recht na dien Leeuwen-kuyl:
  Dien Leeuw die staet en wacht
  Vast na dien Proy, met op-gesperde muyl:
  Men meend' hy soud' haest zyn verscheurt,
  Maer 't is heel anders daer ghebeurt.
  6. Den Leeuw die kent de Man,
  Die hem wel eer, eens hadde deucht ghedaen,
  Hy siet hem vriend'lijck an;
  En heeft hem als een lieven Vriendt ontfaen:
  Den Slaef die siet, en kent den Leeu:
  Men hoord' van vreucht een groot gheschreeu.
  7. Hy heeft den Leeuw ghekust,
  Die hem doen meed' oock alle vrientschap doet,
  Veel saghen dit met lust,
  Een yeder het syn van dese saeck vermoedt.
  Den Keyser hiet hem halen uyt,
  En vraeght den Slaef wat of 't beduyt.
  8. O ! Slaef, gheef my bescheyt,
  Hoe is u Naem, en waer zijt ghy van daen ?
  Wat is het voor een feyt,
  Daer ghy dus om nu deer'lijck moet vergaen;
  Waerom heeft u den Leeuw verschoont ?
  Ick wil, dat ghy 't my klaer'lijck toont.
  9. Zijt ghy een Toovenaer ?
  Of is den Leeuwe van u op-gevoedt ?
  Of door u uyt ghevaer
  Verlost, of hem gedaen oyt eenigh meerder goedt ?
  De saeck is vreemt die men hier siet,
  En is, mijns wetens, noyt geschiedt.
  	*	*	*
  10. HY sprack, Eerwaerde Heer,
  Ick ben een Slaef, Androclus toegenaemt,
  Ick heb gheweest wel eer,
  
  Een Ed'len Ridder, vroom, en wel befaemt,
  Hoogh in Slavonien gheacht,
  Uyt der Adroniken gheslacht.
  11. 't Geslacht is soo vermaert
  Als hier de stam van Quintus Fabius;
  Een yeder lief en waerdt,
  Als nu 't gheslacht van Marcus Marcellus,
  Ick was ver-eert met Staet, en Schat,
  Gheteelt in Mantuca de Stadt.
  12. Wy zyn, eylaes ! verheert
  Van u Romeynen (over-al vermaert)
  Ghy hebt ons heel verne'ert;
  Den Edeldom in 't minste niet ghespaert:
  Ick die eertijdts was als een Graef,
  Ben nu door u, een armen Slaef.
  13. 't Is ses-en-twintigh Jaer,
  Dat ick ter marckt als Slave werdt verkocht,
  Een Sagher kocht my daer,
  Heeft my terstondt me'e aen een Saegh gebrocht,
  Ick was daer toe gantsch onbequaem,
  Mijn Meester doe niet aenghenaem.
  14. Dacus den Borgher-Heer,
  Heeft van hem doen my arme Slaef gekocht,
  Die plaeghde my noch me'er,
  Door gierigheyt, hy door my winste socht:
  Ick kreegh oock menigh slagh en stoot,
  En quam dickmaels in hongers-noodt.
  15. Mijn lichaem dat werdt swack
  Door ouderdom, ghebreck en arbeydt swaer.
  'k Leed' stadigh onghemack.
  Och ! slimmer wierd', eylaes ! van Jaer te Jaer,
  Soo ben ick doen met ongenucht,
  Als desperaet, mijn Heer ontvlucht.
  16. Juyst soo ick met hem was
  Om te besoecken 't Landt van Tamithaed',
  Doen quam het best te pas
  
  Van hem te vluchten op een Avondt spaed',
  Ick woud' niet meer sijn Slave zijn
  En gingh bedroeft in de Woestijn.
  	*	*	*
  17. ICk was als doen wel vry,
  Maer haest beswaert met p'rijckel, anghst, en noodt,
  Den Honger quam daer by:
  Ick riep, bedroeft, gestadigh om de doodt.
  De middaghs Son my heftigh stack,
  In een Spelonck socht ick ghemack.
  18. Een woon-plaets van een Leeuw,
  Daer socht ick rust, voor mijn onruste sin,
  Ick hoord' een droef gheschreeu
  Van desen Leeuw, die quam daer by my in:
  Ick sagh geen kans dat ick 't ontvloodt,
  Ick was van vrees' by na heel doodt.
  19. In dees' mijn grootste noodt
  Vond' ick den Leeuw heel gunstigh en beleeft,
  Hy toonde my sijn Poot,
  Daer hy een Dooren in ghetreden heeft,
  Hy huylden bangh door groote pijn,
  Versocht my doen tot Medicijn.
  20. Ick kreegh een weynigh moedt,
  En vat' den klaeu met schrick en beven aen,
  Ick suyverde den voet;
  En heb den Dooren sachjens uyt-gedaen:
  Dit licht den Leeuw sijn groote pijn,
  En is danckbaer sijn Chirurgijn.
  21. Siet, Weldaedts groote kracht
  Bedwinght den Leeuw sijn fellen wreeden aerdt,
  Hy geeft hem op de jacht,
  En voor ons beyde, vlijtigh spijs' vergaert,
  Van 't beste dat hy krijghen kan,
  Brocht hy, my, als sijn Meester an.
  OCh ! na een seeck're tijt,
  Soo wert den Leeuw met kracht en list gevaen,
  
  Ick was mijn Voeder quijt,
  En ben bedroeft uyt den Spelonck ghegaen,
  Daer ginck ick arme Mensch alleen,
  Vervuld' het Woudt met bangh geween.
  23. Dus ick benauwt en bangh
  In 't nare Woudt mijn kost met p'rijckel socht:
  Maer, och ! ten duerd' niet langh
  Ick werd' gevaen, mijn Meester toe-gebrocht:
  Mijn wreeden Meester is versteurt,
  Wil dat ick hier sal zyn verscheurt.
  24. Hier toe ben ick bewaert,
  En dus ten toon, Heer Keyser, nu gebracht,
  Dees' Leeuw heeft my ghespaert,
  Den ouden gunst, en Weldaedt noch gedacht,
  Ick sien nu wel, en weet ghewis,
  Dat dit de selfde Leeuwe is.
  25. Dees' Leeuw voor and're wreet,
  Aen my nu gunst, en liefde openbaert,
  d'Oorsaeck, mijn Heer, nu weet,
  Die ick nu heb waer, en kort verklaert.
  Den Keyser toond' hem heel beleeft,
  Den Slaef vereert, en vryheyt gheeft.
  26. Den Slaef, en Leeuw te saem'
  Een seeck're tijdt zyn by malka'er gevoedt:
  Den Leeuw werdt soo bequaem
  Dat hy geen mensch oyt eenigh hinder doet,
  In 't kort, den wreeden Leeuw werdt tam,
  Gingh met den Slaef ghelijck een Lam.
  27. Dees' saecke werdt ruchtbaer,
  En als een wonder over-al vertelt,
  Een Schrijver heeft dit klaer
  Seer wel ghesien, gehoort, in schrift ghestelt,
  Ick stelt u voor in Sanghs-gedicht,
  En wensch dat het den Leser sticht.
  28. Op dat het wreede Beest
  In weldaedt hem gantsch niet te boven gaet,
  
  Maer dat voor allen meest
  De weldaedt diepst in 't hert  gewortelt staet,
  Op dat hy recht eerbiedigh loont,
  Die hem recht weldaedt heeft betoont.
  ICk ben danckbaer, seyt Seneca, niet op dat een ander my te geerender yet doen soude, door mijn danckbaerheyt verweckt-zijnde.  Maer op dat ick voor my selven, een gantsch gheneughlijcke sake doen soude,