text: Stem: Als 't begint.
  
  
  
  
  
  
  
  
  OCtaviaen, Augustus deed beschrijven
  Al watter lands, of werelds was omvat
  Van 't Roomsche Rijck. End' als nu mans en wijven
  Vast trocken op, elck na sijn eyge Stad,
  
  Om daer met munt van gelde
  Haer g'hoorsaemheyt te melden:
  Zoo is van Nazarette,
  Uut kracht van 's Keysers wetten,
  Een man genaemt Ioseph, oock opgetreden
  Na Bethleem, Davids sijns Vaders Stede.
  
  Te saem met haer, die boven alle vrouwen
  Gebenedijdt, door houwelijcksche sucht,
  Aen hem verlooft, en daerom wierd' gehouwen
  Voor sijn partuer, op 't uyterste bevrucht.
  En siet, als sy daer waren,
  Sijn haer van 't reyne baren
  De dagen om-gekomen.
  Des sy, om weer te vromen,
  Door Goods gena, den mensch die was verloren,
  Gewonnen heeft haer eerst' en lest geboren.
  
  
  Een zoon die sy bedoeckt end' in de krebbe
  Geleyt heeft aan de Bethleemsche poort;
  Om dat sy geen logijs en mochten hebben.
  O snoodste plaets! voor d'edelste geboort'!
  Maer t'Ader of wat verders
  Te velde, waren Harders,
  Die naerst'lijck sonder slapen,
  Bewaeckten hunne schapen.
  Tot desen quam een Engel, en met eenen
  Wierd hen 't gesight van Godes licht omschenen.
  
  En sy, helaes! bestonden heel te vresen.
  Maer d'Enghel Goods: goe luy weest onbelaen,
  Gh'en hebt gheen reen om dus beanckst te wesen.
  'k En ben met u verschricken niet begaen.
  Ziet, ick kom u vertolcken,
  Een vreughd voor alle volcken.
  Want u ten lange lesten,
  Dicht onder Davids vesten,
  Geboren is: die d'Israelsche saken
  Zal rechten, en de wereld saligh maken.
  
  Neemt tot een merck, dat ghy in arme webbe
  
  Geswachtelt op den alder rijcksten zoon
  Zult vinden, van sijn Moeder inde krebbe
  Geleyt, daer ghy te schuylen zijt gewoon.
  En stracks na dese woorden,
  Verscheen hen een slagh-oorde
  Van Eng'len, die daer songen
  Met d'alder soetste tongen;
  Lof Gode zy in d' alder hooghste stede,
  Den menschen oock van goeden wille, vrede.
  
  Weest goed van wil, op dat g'ooc wat genieten
  Mooght vande vree die heen werd aengeboon.
  Maer laet voor al u raken en verdrieten,
  Dat die om u verliet sijns Vaders throon,
  Geweygert te logeeren,
  Zich naer een hol moet keeren,
  In 't middel van de winter.
  Ach! ach! wat scharpe splinter
  Gevoelde wel met d'alderreynste Moeder
  Hier over, 't hart van Ioseph haren hoeder.
  
  Gevoelt ghy 't oock: end' om de selve smarten
  Te heelen, soo en blijft in geen gebreck
  Hem op te doen de poorten uwer harten,
  En laet hem in, en buyght den harden neck.
  Komt, komt! mijn wel beminden,
  Ick weet ghy sult ontbinden
  Hoe arm ghy oock geluerdt zijt en gebonden,
  Den stalen band, van mijn gepleegde sonden.
  
  Ick was een slaef des duyvels, en mijn leven
  Ten sijnen dienst; En hier om is 't geweest
  Dat huyden ghy woudt werden opgeschreven
  In Caesars boeck; om mijn weer na den geest
  Te vryen en te waren;
  Des ick my heen verklare
  Uw' slaef te willen blijven
  Wanneer u maer te schrijven
  
  My weer belieft te boeck: end' al mijn weghen
  Te stieren na den Bethlehemschen seghen.