text: Stem: Nous estions trois jeunes filles, p. 460.
  
  WIe sou stem en tongh bedwinghen,
  Wie sou tot Romanus eer,
  Niet een vaersjen willen singen?
  Die wel Christum sijnen Heer
  Zonder tongh heeft kunnen prijsen.
  Datmen dan,
  Naer behoren, eer bewijse
  Zulcken man.
  
  Christus dienaer was verwesen
  Tot een roo gevlamde gloed;
  Dat hier over God gepresen,
  Sprack hy, altijd wesen moet.
  Maer waer zijn de lieve kolen?
  Ey! wanneer
  Zalmer my, als in violen,
  Leggen neer.
  
  Houdstu dan, du guyt der guyten!
  Met mijn vonnis dijn vermaeck?
  Datmen 't schennis flucks ontsluyte,
  Tot meer lijdens vande staeck.
  En voor al de tongh doe halen
  Uut de nack:
  Die de guygh, wel t'harder quale,
  Met ons ons stack.
  
  Neemt de tongh met bloed met allen;
  Maer wat winstu? wree Tyran?
  Nu ghy redden, nu ghy kallen
  Zoeter hoord als oyt, den man.
  God die Balams Esellinne
  Spreken dee,
  
  Doet hier d'ongetonghde sinnen
  Spreken mee.
  
  Datmen dan den held weer leyde
  Na' t gajool en met een strop
  Ziel en adem dwingt te scheyden
  Uut de toegebonde krop.
  Dus veer quam het helsch vermeughen.
  Vaert nu heen
  Maertelaer! en wilt ons heugen
  Met gebe'en.