text: Tot den even-naesten.
  I. Als gy van iemand eenig misnoegen ontfangen hebt, en wagt niet dat dien d'eerste zy, die by u sig dieswegen kome vernederen, maer voor-komt hem, u selven beschuldigende als hem eerst oorzaek gegeven hebbende.
  II. Onderwerpt u veerdelyk aen andere, en zoekt liever eens anders wille te doen, als den uwen.
  III. En verwagt geen dankbaerheyd van andere over een weldaet of dienst aen hun gedaen, maer beeld u in, dat gy hebt uw' pligt volbrogt, als den dienaer van alle.
  IV. En wilt niet meer hebben als andere, van de gemeene dingen, maer eer minder, als den min weerdigsten.
  V. Als gy iets zegt tot uwe verootmoedinge, zoo zoekt dat sy u gelooven, die dat aenhooren; om u niet te verootmoedingen gelyk d'Hipocryten: Est qui nequiter humiliat se, & interiora ejus plena sunt dolo, Eccli. 19. 23. Daer is een, die hem arglistelijk verootmoedigen, en hun binnenste is vol bedroghs.