text: Stem: Chamberiere, Chamberiere
  
  
  
  
  
  
  
  
  MAeghd Balbina! looft den Hemel;
  Die uw' Vader voeren dee,
  Onder soo bewaerden schemel,
  Tot de aldersoetste vree:
  Daer hy u met lief verbeyden
  Sal, tot dat uw' reynen geest,
  Uut haer kuyssche leen gescheyden,
  Juyghen komt de blijdste feest.
  
  Midd'ler tijt sal Alexander
  
  Bisschop van de Roomsche Kerck
  U zijn tot een mede-stander
  Van u wel begonnen werck.
  Desen heeft Quirijn uw' Vader
  Eerst doen kennen Godes loon;
  Desen sal oock uw' weldader
  Blijven, tot de rijckste kroon.
  
  Gaet dan vinden, met verlanghen,
  't Overhoofd van Godes huys:
  Die ghy noch sult sien gevanghen
  Legghen inde selve kluys,
  Daer uw' Vader uyt gheklommen
  Is, met wel gheluckte reys,
  Na de alderschoonste blommen
  Van het Hemel-rijcks' Palleys.
  
  Hier op gingh de maghet vanden
  Alexandrum wel ghemoed;
  Die daer met metale banden
  Lagh ghehecht van hoofd te voet.
  Vader, sey sy, wilt toe laten,
  Dat ick met mijn snoode mond
  (Doch uyt sucht van caritaten)
  Kusse dit metale pond.
  
  Pont, segh ick, van grove boeyen,
  Die uw' leen beswaren dus.
  En hy: Maegd wilt u vermoeyen
  Niet, met een soo slechten kus.
  Liever gaet en soeckt de kluysters;
  Daer mee Petrus hier wel eer,
  Middel inden put des duysters
  Sat ghebonden voor den Heer.
  
  'T Een en't ander dee Balbijne:
  Dies haer Goods getrouwe hand
  Petrus boeyen liet verschijnen,
  Nae dat sy den stalen band
  Had ghekust van Alexander.
  Dienstmaeght Goods weest wel ghemoed!
  
  Want sult deylen met malkander
  D'erffenis van't hooghste goed.
  
  Maer als ghy't nu hebt bekomen;
  Lieve soo vergheet toch niet
  Ons door u ghebedt te vroomen,
  Die ghy soo ellendigh siet.
  Laet Heer IESUS onse sinnen,
  Wil, memory, en verstand,
  Hechten met sijn reyne minne,
  Knopen met sijn soeten band.