text: Jugeder.
  In het Vad. Mus. 2, 176 vlgg. komt onder de stukken uit het Hulthemsche Hs. eene verzameling voor ‘van vele edele Parabelen ende wiser leren’. Daaronder is eene spreuk van Damascenus (bl. 193, vs. 497-504), waarin een geheel onverstaanbare regel voorkomt, die door een kleinigheid is te herstellen. De verbetering ligt zoo voor de hand, dat het te bevreemden is dat de Heer Serrure ze niet dadelijk opmerkte. De spreuk luidt aldus:
  
  Nemstu enech vonnes te di waert,
  Sich dattu niet en sijs vervaert,
  No van haven, no van minnen,
  So mach trecht ghescien daer binnen;
  Want als gichte den jugeder blent,
  Soe moet trecht sijn ghescent.
  Niet bedrieget trecht soe lichte
  Als ghiereghe herte, die begert gichte
  Bij vs. 5, de bedorvene woorden, teekent de Heer Serrure aan: ‘jugeder, aldus’.
  't Valt, dunkt mij, een ieder van zelf in 't oog, dat men moet lezen:
  
  Want als gichte den juge verblent,
  d.i. als gift - geld - den rechter verblint.Juge, Fr. juge, komt. o.a. herhaaldelijk voor in den Mascaroen (Snellaert, Ned. Ged. uit de veertiende eeuw), als vs. 371, 456, 701, 705, 720 enz. Waarschijnlijk zal zelfs in 't Hs., hoewel misschien wat onduidelijk, de ware lezing (juge verblent - jugederblent) gevonden worden.
  Intusschen 't scheen voor den Hoogleeraar een raadsel te zijn, en daarom deel ik de ware lezing hier mede, hoe kinderachtig de verbetering ook schijnen moge.