text: Cap. XXIV. Van de Zee-roovery der deurluchtige Maeghden.
  ALvilda, een deurluchtighe Maeght, begon heftighe zee-roovery te pleghen, en, veel Maeghden tot een gelijck voornemen ghetrocken hebbende, quam by gheval ter plaets, daer veel zee-roovers de doodt van hun Overste, die sy in de strijdt verloren hadden, beklaeghden. Sy, om 
  
  haer schoone ghestalte, en om haer grootmoedigheydt, van hen tot hun Overste van de zee-roovery verkoosen, bedreef soo dappere daden, dat sy de vrouwelijcke natuur overtroffen. Alf, door ghedurighe reysen ghepooght hebbende haer t'achterhalen, viel by winter onder de vloot der Blackmannen: in welcke tijdt het water en de stroomen door de schrickelijcke koude soo dicht en belsoten worden, dat sy de riemen niet konnen reppen of voortkomen. Toen de langhdurigheydt van de koude een veyliger en sekerder ingangh beloofde, beval Alf aen de sijnen, dat sy, hun glibberighe schoenen uyt-treckende, met de bloote soolen van hun koussen de vlackte van 't ys souden betreden, en dus de vyanden, die met ghesmeerde schoenen naeuwelijcks een vaste treê konden setten, met een lichte aenval afmatten. Nae dat hy in deser voegen sijn vyanden verwonnen had, trock hy, toen het ys ghedooyt was, naer de Finnen, of Finlanders, ghelijck hy voorghenomen had. Hy, in d'enghe zeeboesem van Hangoo ghekomen, en bespieders uytghesonden hebbende, bevondt dat de haven van andere schepen ingenomen was. Want Alvida was te voren met een vloot in dese haven ghekomen, en sy, van verre d'onbekende schepen aenkomen siende, trock met geswindt roeyen hen te ghemoet, vermits sy oordeelde dat het beter was de vyandt aen te tasten, dan van hem overrompelt te worden. Dieshalven, toen sy de scheeps-strijdt begonnen, en van weêrzyden met groote insicht van roem en dapperheydt daer in volhardden, sprongh de jonghelingh, van krijghsvolck omringht, in 't voorschip van Alvida, en, de ghenen, die hem voorquamen, neêrghevelt hebbende, drongh deur tot in 't achterschip. Sijn macker Borcharus, Alvidaes helm afgheslaghen, en haer schoonheydt en bevallijckheydt aengheschouwt hebbende, bespeurde
  
  dat men met gekus, en niet met de wapenen, moest strijden, en, het wreede geweer neêrleggende, sagh dat men de vyandt met aenghenamer diensten aenhalen moest. Alf dan, verblijdt van dat de gheene, die hy te landt en ter zee met onvermoeyde arbeyt, in soo veel voorkomende ghevarelijckheden ghesocht had, dus buyten sijn hoop voor hem verscheen, vatte haer met groote liefde aen, verçierde haer terstont met een çierlijck vrouwe kleedt, en, de loffelijcke wet der voor-ouders onderhoudende, nam haer tot sijn echte bedghenoot. Hy teelde sedert aen haer sijn dochter Cyritha, die, Haldanus tot haer gemael verkregen hebbende, Haraldus Hildetan baerde, die 't Koninckrijck van Deenmarcken, door inwendighe beroerten veelvoudighlijck verscheurt, in sijn voorighe glans herstelde, en vijftigh jaren langh in vrede hield, en twee strijdtbare maeghden Sticla en Rusila, tegen de Koningh der Tronders met een scheeps-vloot om de heerschappy van 't Koninckrijck strydende, met wonderlijcke listigheydt verwon en onderbraght. Maer sijn neef Odmundus, van Olo ghesproten, verkreegh gheen ghelijcke eer, toen hy een andere maeght, Rusia ghenoemt, teghen haer Broeder om het Koninckrijck van Noorweghen ter zee oorloghende, met maghtighe heyrkrachten aentastte. Want hy, van haer in de vlucht gheslagen, maeckte, door een verborghe opruydingh, dat sy, van haer volck gheplaeght, de vlucht moest nemen, en dat sy, die de broederlijcke vervolgingh vloodt, in haers Broeders handen viel, om van hem gedoodt te worden. Wy moeten oock niet verswijgen dat de maghtighste Vorst van Hallandia, Huyrvillus ghenoemt, Rusila, een maeght uyt Noorweghen, die de wapenen aengetast had, met groote dapperheyt verwon.
  
  Eynde van 't vijfde Boeck.