text: Op het LIIste Zinnebeeld.
  
  De Zon verklaart haar eigendom
  Op deezen Hoorn gevuld met bloemen
  En eed' le vruchten: En waarom
  Zou zy er niet op mogen, roemen?
  Haar koest'ring heeft die voortgebragt.
  ô Schets van 't eeuwig Alvermogen
  Dat door zyn onweêrstaanb're kracht,
  All' 't wensch'lykst', 't geen ons hert en oogen
  Met tweepaar zinnen streelt en voed,
  Zyn' oorsprongk gaf en op doet groejen!
  Ach! laat ons dan in ons gemoed
  De snoode ondankbaarheid verfoejen,
  En uit een waar' ootmoedig' aart
  Steeds zeggen: ‘Heer, 't zyn uwe gaaven:
  ‘En hebt ge die voor ons bewaart,
  ‘Daar we ons aan 't schepsel noch verslaaven?
  ‘ô Bron van goedheid! Heilfontein!
  ‘ô Zon die 't all' doet wasdom geeven!
  ‘Wy willen (maak de ziel maar rein)
  ‘Uw wetten nimmer wederstreeven.
  ‘Uw gunst verbind ons aan de deugd,
  ‘Die 't ligchaam en de ziel verheugt.