text: III.
  
  Ik heb haar weêrgezien en tevens weêr verloren!
  Wordt ooit de vroegre tijd voor mijnen geest herboren;
  Het zij slechts in een uur aan eenzaamheid gewijd:
  Want voor de wereld zou de daad van mijn gepeinzen
  Als de overraste knaap, bevreesd voor spotzucht, deinzen.
  Zoo scheidt men van zijn hart, zoo leert men door den tijd
  Elk kinderlijk gebed en teêr gevoel ontveinzen.
  
  Maar de adel van de ziel blijft altijd luid getuigen,
  Al valt de gloriekroon van kristallijn in duigen:
  Geene angst voor wereldspot, doodt in ons hart den mensch.
  O! moge ons in de jeugd het hemelsch zien bekoren -
  Het zal in later tijd de stem des regts niet smoren;
  Een traan wordt ons vergund, maar niet de dwaze wensch
  Om immer, werkeloos, naar harpgeluid te hooren.
  
  Ras wordt verbeelding, die den knaap eens mogt verrukken
  Door 't grillig harpakkoord, - een beedlares op krukken,
  Waarmeê de man vol kracht in schande stromplen moet;
  Terwijl hij 't loon verwerpt der goede en edle daden,
  Waartoe regtschapenheid en kloeke deugd hem raden.
  O wie dit heerlijk ooft verschoppe met den voet,
  Ik zal 't om rozenblad noch lauwertuijg versmaden!
  
  De Laura mijner jeugd blijv' heilig, ongeschonden!
  Zoo ook de schoone vrouw, die ik heb weêrgevonden. -
  De goddelijke vraag, die ze eens voor mij behield,
  En 't vriendlijk antwoord zaam met éénen krans te omwinden,
  En haren dubblen naam tot éénen te verbinden, -
  Dit is de huldiging die mij op nieuw bezielt
  En mij, zij 't voor mij zelf, mijn Laura weêr doet vinden.
  
  Mijn Laura: - beter zou 'k welligt mijn Engel zeggen?
  Maar waarom? Om 't mij zelf of andren uit te leggen?
  Onnut, voor die 't niet weet: onnoodig, dien 't verstaat -
  En Laura, gij die 't leest en 't nooit geheel zult weten,
  Wat liefde ge ongewild te roekloos hebt versmeten!
  De jongst geslaakte zucht, die met mijn adem gaat,
  Ontglipt mij wel voor u, maar schaamt zich elk vermeten,
  En schoon hij niet vergeet, hij vraagt geen Niet vergeten.