text: Stem: Als ’t begint. 
  
  
  
  
  
  
  
  
  DE Martelerss' Agniet 
  Had nu door't kort verdriet
  Des diere doods// gewonnen 't rijcke Gods,
  Als haer geslagt// onlijdsaem droef,
  Met sta'ge wacht// bleef bij de groef.
  
  Hun klagen, lacy// was,
  Dat haer verwant soo ras
  Door sulcken dood// van 't leven was ontbloot,
  Ja neer gheswindt// in d'eerste Lent,
  Gelijck de wind// de knopjes schendt.
  
  Dit klagen vroeg en laet
  En nam noch end, noch maet.
  Tot dat den Heer// de Maegd dee komen neer,
  Geselschapt met// een Maegde-troep,
  En stelde wet// aen't langh geroep.
  
  De kleedingh van haer schoot
  Was Lely-wit en rood,
  Met palmen inde hant// seer triumphant,
  Een Hemelsch Lam// soo wit als snee
  Tot op den dam// de voortocht dee.
  
  En wilt my langer niet
  
  Beschreyen, sprack Agniet,
  O vrienden, als// of d'afgeslagen hals
  My 't leven had// benomen, want
  Aen Godes stad// komt schae noch schand.
  
  'k En ben niet dood voorwaer
   Maer leef met dese schaer,
  En duysend desgelijck, in IESUS rijck,
  Die ons de deugd// voor hem besuerdt,
  Loondt met een vreugd// die eeuwigh duert.
  
  En wilt daerom voordaen
  Niet laten sucht of traen,
  Maer werdt getroost, en zijt// met ons verblijdt,
  Jae spoeydt u drae, na d'eyge stad
  En volgt ons na// door't enge pad.
  
  Hier mede trock weerom
  Naer huys de reyne blom,
  En liet van dier tijd af// haer heyligh graf
  Aen Klerck en Leeck// in rou en pijn,
  Tot een Apteeck// van Medecijn.
  
  Haer opgeboude Kerck
  Geeft hier van claer bemerck,
  Daer van de grond geleyd// uut danckbaerheyd
  Is van Constans// om dat haer 't graf
  Voor den roos'-krans// gesondheyd gaf.
  
  O Agnes wijd beromt!
  Wy off'ren oock geblomt
  Van Roos' en Lely wit// dus voor ons bidt,
  Dat wy gesond// van siel en leen,
  Tot alle stond// het Lam na treen.