text: VI.
  
  Een scheeptrekker zingt.
  Wij zijn leelijk, vuil en stom,
  maar in 't leed geduldig:
  de arbeid wrong ons lichaam krom,
  zijn wij daarom schuldig?
  Ieder vlugt ons als men 't kwaad
  wel zou̇ mogen mijden,
  is het dan een euveldaad,
  dat er op ons wezen staat
  smert bij hongerlijden?
  
  
  Oh! 't is waar, als de armoê kwelt
  zijn we vieze snaken,
  voedsel biedt ons 't open veld;
  is het zoo te laken
  zoo wij als de vogels doen
  die, schoon zij niet zaaijen,
  hunne kleine jongens voên
  met hetgeen ze in 't sappig groen
  plukken, pikken, maaijen?
  
  Doch al dekt een beedlaarspak
  onze grove leden,
  wij zijn zoo op ons gemak
  als vol minlijkheden
  de aarde bloeit, gelijk een bruid
  in des lieflings armen,
  wijl de lucht in 't geurig kruid,
  die geen vrek in kisten sluit.
  streelend ons komt warmen.
  
  soms in 't bloemen jaargetij
  sluimren wij aan 't water
  en in gulle droomerij
  wiegt ons 't zacht geklater,
  't ruischen van den Scheldevloed;
  
  blij verrukt, veroverd
  vlugt ons ziele 't eng gemoed,
  dompelt zich in d'eeuwgen gloed,
  die het ruim doortoovert.
  
  Wij vergeten de aarde gansch,
  niets meer, niets meer pijnt ons;
  badend in den sterrenglans,
  alles, alles schijnt ons
  liefde, leven, licht en lust!
  Maar volzoete droomen,
  waarom, van ons zelf bewust,
  als de zon ons wakker kust,
  wordt gij ons ontnomen?
  
  Vatbaar is nogtans ons ziel
  voor wat goed en waar is:
  dat er maar een sprank in viel'
  van wat schoon en klaar is:
  schonk' men liefde, leven, licht
  aan ons heet verlangen!
  Maar men spot met menschenpligt,
  en men laat voor ons gezicht
  zware nevels hangen.
  
  
  Roept ons dan de leeuwerik
  door zijn vrolijk kwelen,
  wijl de dropkens dauw als kwik
  nog aan 't loover spelen;
  juiche de aarde een grootsche beê,
  wijl ze zich voelt wekken;
  wij, we juichen nimmer meê,
  maar gaan lijdzaam en te vreê
  weêr aan 't schepentrekken.