text: Cap. VII. Kort begrip van Starchaterus daden.
  STarchaterus, nae een uytmuntende lof van sijn heerlycke daden d'ouderdom naderende, druckte, gelijck Saxo schrijft, in beknopte ghedichten, de betrachtingh en besigheydt van sijn geheel leven en krijghs-handel in deser voeghen kortelijck uyt.
  MAer my heeft 's Hemels wil, gegunt op mijn geboort,
  Den krijgh te volghen, daer te sterven, straffe moort
  Te rechten aen, in bloedt te slyten 't lieve leven.
  Ick verre van de rust heb my altoos begeven,
  Het heyr te vollegen, en onder u banier,
  Ben ick geworden oudt, ô Mars, in swaert en vier
  Was mijne lust, en moort te wercken met mijn handen.
  'k Heb menighmael gesien malkander aen te randen
  De Vorsten, hellemet en schilden door geweldt
  Vermorselt, en met bloedt besproeyt het groene veldt.
  Het harnas doorgeklooft door 't punt van stael en degen.
  Het wilt-gedierte, met de lichamen verslegen
  Vervullen haren balgh, terwijl een dapper Heldt,
  Begeerigh sijne roem te planten in het veldt,
  
  Den ysren schilt verscheurt, door kracht van sware slagen,
  Een ander insgelijcks den punt der degen jagen
  Tot midden in het breyn, van helm noch hoedt verlet.
  Als ick tot driemael toe, op sijn verderf gewet,
  Den Olons Soon verwan, moest sich mijn swaert begeven,
  Of alles wat het vondt daer wierd het door gedreven,
  Soodanigh was de kracht van mijn gevreesde handt.
  En ben ick niet de eerst die der Cureten strandt
  Bestrooyt met prickels, en voet-angels kost betreden,
  Bedeckt met boomen van haer wortels afgesneden.
  Daer nae heeft Hama oock mijn armen kracht gesmaeckt,
  En heb daer nae een eyndt van Rino oock gemaeckt.
  Den Kurien en 't volck dat Esthia gaet queecken,
  Oock uwe volckeren Hemgalla; onbesweecken
  Heb ick met kloecken moedt en arm gegrepen aen
  De Thelemarchen, en met kracht van hamer slaen,
  Het hooft geplettert, en als doen eerst ondervonden
  Wat sulcke wapenen voor voordeel wercken konden,
  En wat een dappre moedt in mijne Landtsluy woont.
  Den Duytschen heb ick oock mijn dapperheydt getoont.
  Als ick u Sonen, ô Svertinge, braght om 't leven,
  Besmet met Frothons doodt, en heb hun straf gegeven,
  Aen 's Heeren disch. Niet min is dese stoute daedt
  Als ick ter liefde van een jonckvrouw koen van raedt
  De seven broeders braght op eene tijdt om 't leven,
  Daer van de plaets als noch getuygenis kan geven,
  Die als my flaeuwde 't hart, als noch vol bitt'ren haet,
  Geen gras noch lover uyt haer schoot ontluycken laet.
  Daer naer heb ick het schip van Kerrus overwonnen.
  Toen Vasza omgebracht; daer naer den Smit geschonnen,
  De billen afgekapt. En met het stael verdelght
  Visinnus, Lerus soons, hoe nood hy sulcks verswelght.
  Als oock de Helden van Biarm; daer naer gegrepen
  De Yersche Vorst op roof en rijcke buyt geslepen.
  De Bavellinsche prael getuyght van mijne deught,
  En singht voor eeuwigh mijne daden met geneught.
  
  Wat veel? Ontallijck zijn mijn loffelijcke daden,
  En met haer veelheydt stae ick billijck overladen,
  Mijn doen is meer als dat het recht gepresen wort.
  Het werck verwint de faem, en 't seggen schiet te kort.
  	Seker, dese man was all krijghs-lof waerdigh, en muntte niet alleenlijck uyt door de dapperheyt van sijn gemoedt, maer oock door de krachten van sijn lichaem, en door de besondere snelheydt der voeten, die soo groot was, dat hy in een dagh te voet uyt het opperdeel van Sweden in Deenemarcken is gekomen, 't welck anderen in twaelf daghen, schoon sy gedurigh voorttrecken, naeuwelijck bereysen konnen.