text: Cap. XXVII. Van de dans der Littausche Beeren.
  DE Russen en Littauwers, die in d'Oosterlijcke deelen naest aen de Sweedtschen en Gotten zijn, achten voor een groot en sonderlingh vermaeck, altijdt eenighe wilde en wreede beesten, die ghetemt zijn, en naeukeurighlijck naer hun believen luysteren, aen hun handt te hebben. En op dat dit te spoediger sou geschieden, soo sluyten sy hen, soo haest als sy in de bosschen ghevanghen zijn, en voornamelijck de Beeren, in holen, of in ketenen, en laten hen soodanigh hongher lijden, dat sy mager worden, en laten hen van een, of meer meesters, ghelijckelijck gekleedt, spijs en voedtsel toe dienen, op dat sy door dese middel ghewennen souden met hen te spelen, en hen aen te raken, jae oock als sy los zijn. Sy brengen hier oock een soet gheluyt van speelpypen by, daer in dese beesten groot vermaeck scheppen, om hen tot danssen, en tot aengename sprongen te ghewennen. Sy leeren hen oock, sich door een wanschickelijck gheluyt van trompetten, als door een gheweldigher teecken, op hun voeten op te rechten. d'Eyndelijcke oorsaeck hier af is, dat sy met een hoedt, die sy in hun voorste klaeuwen ghevat hebben, en op hun achterste voeten gaende, dansloon van d'aenschouwers van de dans, en voornamelijck van de vrouwen en maeghden, souden eysschen. Indien de
  
  gift te weynigh schijnt, soo morren sy op de wenck van hun bestierder, en, hun hooft schuddende, versoecken dat men de penningh vermeerderen sal. In deser voegen verkrijght dese sprakeloose bedieder, die onkundigh in de tael der vreemde Landen is, daer dese schouwspelen ghedaen worden, groot ghewin door het teecken van een stom beest. Dit schijnt echter niet te gheschieden op dat de genen, die dus reysen, alleenlijck van dese sobere winst souden leven: want dese geleyders der Beeren bestaen ten minsten in een ghetal van ses of twaelf stercke mannen. Sy hebben oock somtijdts in hun gheselschap de soonen van groote Edellieden en Vorsten, die door dese boertighe spelen de verre-gelege landen, de zeden der volcken, 't onderscheyt der plaetsen, de wapenen, en d'eendracht der Vorsten leeren kennen. Maer dewijl men somtijdts heeft bevonden, dat sy in Duytslandt de reysighers afgheset, en den Beeren voorgheworpen hebben, om verslonden te worden, soo heeft men strenghe wetten teghen dese bedriegeryen ghemaeckt, op dat sy voortaen niet meer in Duytslandt souden komen.