text: IV. Derde Geval.
  
  Wanneer een valer schemer
  Des avonds de aarde dekte,
  Dan zou de blijde landjeugd
  In rijen zich vereenen,
  Mijn zoete zangen zingen
  Op ongedwongen toon,
  En 't blijde leven roemen
  En de eenvoud van het land;
  Dan zich gelukkig prijzen,
  Van 't rustelooze woelen
  Der drukke steden vrij.
  Dan zou misschien een grijze
  Nog spreken van den zanger,
  Die 't eerst hun liedren zong,
  Nog wijzen op mijn groeve
  Waarin het kil gebeente
  Des zangers nederzonk!
  En zingen van het leven
  Van 't vrije blije leven
  Op 't stil eenvoudig land;
  En noemen zich gelukkig
  Ver van de drukke steden,
  In 't midden der natuur;
  En roemen zich gelukkig
  In onbesmetten dampkring,
  Met onbevlekt gemoed
  En boezem onbezoedeld
  Door zout'looze ijdelheden,
  Door ijdel sehijngenot; -
  Het plekje waar de zanger,
  Na al het rust'loos woelen
  Zijn lijf ter ruste lag,
  Zou hooren hoe de grijzen
  Gestaâg van hem verhaalden,
  Die 't eerst hun liedren zong;
  Van hem die ligt onzigtbaar
  Als schutsgeest hen omzweefde
  En rondwaarde in hun kring.