text: Cap. XI. Van seker ander Haldanus, en van sijn daden.
  MEn verhaelt noch onder de dapperste Worstelaers, van een ander Haldanus, die niet minder deurluchtigh, en de soon van Borcharus, Koningh van Noorweghen, en van Drothea, van Konincklijcke Stam ghesproten, was. De beginselen van sijn jonckheydt waren vol van quade achtingh; maer hy, tot sijn jaren gekomen, wierd door sijn uytsteeckende wercken deurluchtigh, en door de groote verçieringhen van sijn leven heel ver-
  
  maert. Hy, een jongelingh zijnde, verdelghde een vermaert en uytsteeckend Worstelaer, die hy met het geen, dat hy in sijn handen had, trof; om dat hy, uyt kintsheydt met hem spelende, van hem met een oorbant geslagen was. Dit verstreckte by alle een voorteecken van met hoe groot een dapperheydt des ghemoedts, en der krachten hy over de vyanden zeghepralen zou. Retho, een zee-roover der Russen, plaeghde in dese selve tijdt veel Landtschappen met rooven, en gruwelijcke strafheydt te bedryven. Ja sijn wreetheydt was soo groot, dat hy niet voor onbetamelijck achtte de verborghe deelen van 't lichaem van haer decksel te berooven, schoon d'anderen d'uytterste naecktheydt der gevangenen verschoonen: in voegen dat de wreede en sware rooveryen de Rethosche ghebynaemt wierden. Hy had noch een andere wreetheydt van te pynigen, die ick met voordacht, en uyt schaemte voorby ga. Borcharus, Haldanus vader, door dese overlast bewoghen, stelde sich teghen Retho, en sy twee wierden gelijckelijck verslaghen. Maer Haldanus geraeckte uyt dese strijdt, in de welck hy verscheyde wonden ontfanghen had, van de welcken een, aen de mondt gheraeckt, een groot lidtteecken naliet, ja soodanigh, dat dese wonde, toen d'anderen al ghenesen waren, door d'opwerpselen van 't vleesch niet ghenesen kon worden: 't welck te weegh braght dat hy de naem van Leelijck mondt kreegh, daer door hy, voor sijn eer en vaderlandt strydende, billijcker een eeuwige eer verdient had. Maer wat, dat voor de deught waerdigh is, heeft ooyt de lasterlijcke bediedenis der boosen toe-ghe-eyghent? Men bespeurde echter in hem soo groot een dapperheydt in d'oorlogh, dat hy over al, om sijn uytmuntende sterckheydt, voor verschrickelijck wierd gehouden. Hy, op dit betrouwen steunende, begon 't gheselschap van d'edelste maeghtGiuritha, van Konincklijcke Stam, en toen de naeste erfghenaem van Deenemarcken, te versoecken. Dese Maeght hield altijdt, om haer van overlast te beschutten, haer kamer met een uytghelese hoop van Worstelaers beset. Haldanus, eens by geval by haer ghekomen, terwijl de Worstelaers wegh waren, welckers Broeder hy, noch jongh zijnde, verslagen had, seyde tot haer, dat sy haer strengh voornemen van kuysschelijck te leven met een eerlijcke bandt des Huwelijcks behoorde te verwisselen, op dat sy door hun vermengingh in de bestieringh van 't Koninckrijck, dat anders neêrstorten sou, versorgen souden. Hy vermaende haer dieshalven dat sy op hem, die door sijn dapperheydt vermaert was, acht nemen sou, en seyde dat sy, hem tot haer gemael verkiesende, groot vermaeck aen sich selve veroorsaken sou. Doch hy, haer antwoort verstaen hebbende, namelijck dat hy niet in edelheydt van afkomst met haer onghelijck was, maer dat de mismaecktheydt van sijn mondt aen haer verweten sou worden, badt haer dat sy aen niemandt ghemeenschap van haer bed gheven sou, voor dat sy sekerheydt van sijn weêrkoomst of doodt verstaen had. De Worstelaers van Giuritha, hem dus spreken hoorende, konden dit swarelijck verdraghen, en begonnen hem in sijn vertreck nae te volghen. Hy, dit siende, hieuw een eyck af, en, een knods daer af ghemaeckt hebbende, streedt alleen teghen twaelf menschen, die hy alle van 't leven beroofde. Wyders, hy, om d'achtingh van sijn dapperheydt te vermeerderen in Russen getreden, wierd van yeder met groote eerbewysingh ontfanghen, en doodde in korte tijdt (vermits 'er een gheweldige oorlogh tusschen de Sweedtschen en Russen ontsteecken was) een groot getal van Sweedtsche Worstelaers, die in lijfghevecht voor hem verscheenen. Hy doodde oock daer nae, vermits hy de dapperheydt
  
  boven de Godtvruchtigheydt stelde, sijn eyghe broeder Hildigerus, die tseventigh Worstelaers verwonnen had, met een swaert, dat in een doeck bewonden was, op dat het door tooveryen niet stomp ghemaeckt sou worden. Voorts, hy verdelghde oock Sivarus van Saxen, om dat hy Giuritha, sijn Bruyt, die aen hem verlooft was, tot gemalin wilde nemen. Hy trock om dese oorsaeck spoedighlijck naer Deenemarcken, en doodde hem over tafel by de gasten; en, sijn Bruyt met vrolijck gejuych verkreghen hebbende, teelde aen haer Haraldus Hildeta, van de welck in 't achtste Capittel ghesproken is. Hy wierd eyndelijck van Vesetus, een treffelijck Worstelaer, ghedoodt, terwijl hy in Sialandia, tot verlossingh van sijn verdruckt Vaderlandt, kloeckmoedighlijck streedt.