text: Cap. XVIII. Van gelijcke Toovenaers, en gelijcke tooveryen.
  
  OThin, die de grootste en oudtste onder de Toovenaers was, braght seker Hadingus, Koningh van Denemarcken, die door tooveryen schandelijck bedroghen, en verre van sijn huysgenooten en volck verdoolt was, te paert over zee in sijn eyghe Rijck. Maer Hadingus, dus ghevoert wordende, sagh deur de spleten van sijn mantel, onder de welck hy sich van verbaestheyt verschuylt had, dat de voetstappen der paerden in de golven van de
  
  zee bleven staen, en, verhindert zijnde in dit ghevaer t'aenschouwen, wendde sijn ooghen, die van schrick verbaest waren, van de vervarelijcke aenschouwingh van sijn reys af. Voorts Haquinus Koningh van Noorwegen, teghen de Deenen strijden sullende, en door sijn toovery sware wolcken rysen doende, stortte soo swaer een buy van hagelsteenen, die bovenghewoonte groot waren, op de hoofden der vyanden, dat hun ooghen, als door seeckere pylen, uyt de wolcken komende, gequetst, niet verre van sich konden sien, en swaerder strijdt teghen d'elementen, dan teghen de vyanden uyt te staen hadden. Wyders, de Biarmers, de naesten aen de Noordpool woonende, in de Noordsche Landen teghen de machtighste Koningh Reynier strijden sullende, en met hun tooverdichten de Hemel ghemoeyt hebbende, deden uyt de wolcken, die sy by malkander vergadert hadden, een schrickelijcke stort-reghen afvallen; en nae dat het onweêr schichtelijck verdweenen was, wierden de Deenen door een schrickelijcke brandt van de Son gheplaeght. In deser voegen wierd de Koningh Reynier door een dubbelt quaet van overmaet gheplaeght, en hy niet alleenlijck van de verwinningh, maer de sijnen oock van hun ghesontheydt berooft.