text: Cap. I. Van de gewoonte van bidden in de Kercken.
  DE Noordsche volcken, uyt de verregheleghe dorpen naer de Parochie-Kercken treckende, draghen geen ander gheweer by sich, dan een boogh, swaert en byl: booghen segh ick, om de woeste beesten, voornamelijck de wreede Beeren, en onversadelijcke Wolven, die in de drie maenden, Januarius, Februarius en Maert, boven gewoonte woeden, en meer dan in eenighe andere tijdt van 't jaer. Sy dooden dese beesten met dese belofte, die sy aen Godt doen, en oock ghetrouwelijck nakomen, dat sy de vellen der wilde beesten, die sy dooden, als tot een offer, aen de voetbancken der ghewyde Altaren, onder de voeten van d'offeraer, sullen schencken. En hier uyt spruyt dese gewoonte, dat de Priesters, in de grootste en schrickelijckste koude Misse doende, op een Beeren-huydt staen. Maer indien sy met de netten Wolven, Lyncen, of Vossen, of andere diergelijcke wilde beesten vanghen, soo worden de vellen verkocht, en 't geldt daer af ghetrouwelijck tot het branden van
  
  Waskaerssen voor de Kerck gheschickt. Ick heb oock gheseght, dat sy swaerden draghen, om, indien sy in lagen vielen, ghweldt met gheweldt af te weeren: ghelijck oock bylen, om de boomen, die by schrickelijck onweer dwars over de wegh geworpen zijn, af te houwen, en wegh te doen, op dat sy een vrye deurgangh souden hebben, of om de bruggen, door een schichtige overvloeyingh gheswindelijck gebroken, in der yl weêr op te maken. Sy dragen oock spietsen, in plaets van stocken,om over de watergrachten te springhen. Sy hebben oock echter Almanach-stocken, (van de welcken in 't eerste Boeck ghesproken is) die sy in de handt draghen; met de welcken sy onderwijsen, twistredenen, ondervragen, en de nieuwe en volle Manen, en de loop daer af besluyten: daer af sy de vaste en beweghelijcke Feestdagen, ghelijck oock de teeckenen der daghen, door een onfeylbare ervarentheydt, als uyt een Boeck, lesen, verklaren en bedieden.