text: Stem: Eylaes, moet ick beweenen.
  
  NA blijck van d'oude brieven,
  Die daer van sijn bekend,
  Quam Bisschop Sinte Lieven
  Uut Schotand binnen Gend.
  Verlatende sijn eygen Kerck;
  Om dat hy sou met swaerder werck
  Zijn Christus tolck,
  Voor het ongelovigh volck.
  
  Den arbeyd wel geluckte,
  Door dienst van mond en hand.
  Des God oock niet en tuckte
  Sijn woord te doen gestand
  Door wonder-daden, die 't verwacht
  Verwonnen van natueren kracht.
  Tot vast bewijs,
  Dat hy diende 't Paradijs.
  
  De Heydenen bekeerden
  Al om met snelle spoed;
  Terwijlen dat verteerden
  Hier over vleesch en bloed
  De lasteraers van Christus kruys,
  Door haet en nijd, dat Godes huys,
  Met groot veries
  Van haer valsche Goden wies.
  
  Livine, vrind des Heeren,
  G'hebt heyigh-avont: want
  U preken, u bekeeren,
  U lopen achter land,
  En heeft geen end, en houdt geen maet,
  Des krijghdy vroegh, 't geen and're laet.
  Wacht dan te loon
  
  Op u hoofd een roosen kroon.
  
  Ja selfs oock uw' waerdinne,
  Met Brixius uw' pil;
  Ontfangen d'eyge minne,
  Niet dan om uwent wil.
  Geuck, geluckigh alle drie!
  Die'k met rood boed gepurpert sie.
  Geen korter pad,
  Tot de alderrijckste schat.
  
  Maer wilt ons wat mee deylen
  Hier van, door u gebed,
  Op dat wy niet en seylen
  Van Christus lieve wet:
  Die ghy ons ouders hebt gepreeckt,
  Hoe seer men die oock tegen spreeckt.
  Maer 't gaet soo 't gaet,
  W'houden ons aen 't eerste saed.
  
  Als wy slechts niet en geven
  Ons Vaderlijck geloof,
  Door een bedurven leven,
  Den vyand tot een roof.
  Och! dat dit nimmermeer en zy!
  Livijn, man Goods! belet het ghy.
  En bidt dat wy
  Gode moghen dienen vry.