text: Stemme: Dat Phillis reyst en spoeyt, &c.
  NV dat de nare Nacht
  Al heeft in rust gebracht
  Stort ick mijn droeve klacht
  Voor u Goddinne.
  Aen u mijn Rosemont
  Die 't hertje hebt gewont.
  Ay Nymph maeckt my gesont,
  Versterckt mijn sinne,
  Ay Rosemont mijn lieve Engel,
  Komt siet eens hoe ic na u hengel.
  2 Ay doet eens op u deur,
  En siet eens hoe ick treur,
  V Minnaer stater veur
  Mijn Rosemonde
  Ach doet eens op (mijn hert)
  Troost mijn droeve smert,
  Die u geoffert wert
  Door dees mijn wonde,
  Die my dus plagen met ellende,
  So dat ic haeck na 's levens ende.
  3 Want eer en sal ick niet
  Verlost zijn van verdriet,
  Voor dat ick troost geniet,
  
  Van u mijn waerde,
  V aengenaem by zijn
  Dat doet verblyen mijn.
  V vluchten is de pijn
  Die ick eerst baerde.
  Dus hoop ick van u nu te erven
  Mijn doot, of gunste te verwerven.
  4 De held're sterre-schijn,
  Toont haer klaerheyt aen mijn,
  't Schijnt zy my gunstig zijn,
  Als ick kom klagen
  Mijn smert aen u godin,
  Dat mijn verliefde sin
  Tracht na u wedermin
  Laes! alle dagen
  De hoop (Godin) die doet my leven,
  Dat gy noch wedermin sult geven.
  5 Ach! kan mijn groote rouw
  Aen u mijn waerde vrouw
  Niet melden hoe getrouw
  Ick u sou wesen.
  Rosemont ist alleen,
  Sy ist en' anders geen
  Om wien ick sucht en ween
  En ben vol vreesen,
  Dus Rosemont mijn welbehage,
  Versoet mijn druck en droevigh klagen.
  C. A. Seep. Liefde verblijdt.