text: Stem: Mijn droefheyt moet ick klaghen.
  
  DAt niemand en verander
  Het eens ontfangen pand:
  Maer staende met malkander
  Vereenight in verstand,
  Het Doopsel onvervat
  Bewaer in Godes Kerck;
  Al gaf schoon 't eerste nat
  Een afgevalle klerck.
  
  Dus vind ick dat geschreven
  Heeft Stephanus, die God
  Daer over heeft doen geven
  Het alderhooghste lot,
  Van een gerooden hoed,
  Geseten voor 't Autaer.
  O wel bestede bloed,
  Aen een soo rijcken waer!
  
  't Was als den Keyser stelde
  Een al te harden boet,
  Dat die een Christen melde,
  Zou hebben al sijn goed.
  Midsdesen was gevlucht
  Den grooten dienaer Goods;
  Om, na de Christen tucht,
  
  Te wachten 't uer des doods.
  
  In 't diepste vande kripten
  Calixti, daer 't ghetal
  Der Christenen, na glipten,
  Als na een stercke wal
  Van off'ren, en gebeen.
  En hier quam 't rau geweld
  Van Romen, na getreen
  Den onverwonnen held.
  
  Hy stond te midde weghen
  Des dienst, die Godes zoon
  Ons tot den hooghsten seghen
  Ten hooghsten heeft geboon.
  En met een sterck gewiss':
  Wacht, sprack hy, roode bend!
  Tot dat de halve Miss':
  Ten heelen is geendt.
  
  En stracks daer na geseten,
  Met sinnen sacht en koel,
  Wierd 't hoofd hem afgesmeten
  Voor 't Autaer, in sijn stoel.
  Die noch voor 't heyligh Lijck
  Verwacht in 't eygen graf,
  Het alderhooghste Rijck,
  Voor d'alderhardste straf.
  
  Geluckigh moet ghy leven,
  Ten Hemel, daer ghy zijt,
  Man Godes Sinte Steven!
  Van nu tot alder tijd.
  Ghedenckt ons maer alleen,
  Als ons de hel bestoot,
  Door gunst van uw' gebe'en,
  Te helpen uyt den nood.