text: Stem: Als 't begint.
  
  Hippolite wy vyeren,
  Op huyden wel te recht:
  Na d'oude Kercks manieren,
  't Geluck van u gevecht,
  Met feestelijcke Heesters
  Van Palleim en Laurier,
  
  Drie daghen naer uw's meesters
  Laurens verwonnen vyer.
  
  Ghy stondt met onversaechden
  Gemoedt, en onvervaert,
  Wanneer den Rechter vraeghden,
  Hoe ghy geheeten waert.
  End' alsmen hem verclaerden:
  Hippolitus hiet hy,
  Dat hy met wilde paerden
  Dan oock vertrocken zy.
  
  Wel aen ick ben te vreden
  Dat my de jaght verscheur,
  Spraeckt ghy, van lid te leden,
  Als maer mijn ziel te beur
  Mijn Salighmaker valle.
  O Ridder Hippolijt,
  Bidt dat wy toch van alle
  Qua suchten zijn bevrijdt.
  
  Dit zijn de wilde paerden
  Dit's d'ongetemde jaght,
  Daer door de diere waerde
  Der zielen ons gebracht
  Wel dickwils werdt te gronde.
  Och! krijght ons vanden Heer
  Dat s'ons tot geen doot-sonden
  En sleuren nimmermeer.