text: Cap. IV. Van 't onderscheyt der Myn-aderen.
  DE onderscheydingh en deelingh der Myn-aderen, of der putten en besittinghen worden gewoonelijck ghedaen met sekere teeckenen, op de berghen gestelt, van de vinders, van d'uytganghen, of van de naturelijcke gheleghenheydt en eyghenschap: die oock in een wonderlijcke ordeningh ghevonden zijn, en noch dagelijcks ('t is onbekent of dit tot voorspoet of tot tegenspoet is) gevonden worden: voor eerst door 't geweldt van de blixem, en draeywinden, die de boomen verbranden, daer uyt de blinckende silver-klompen te voorschijn komen. Wyders, de toppen der onder-aerdtsche
  
  berghen, door de schuppen verwoest, toonen oock de blinckende Silver-aderen, die terstondt van de voorsichtige Ackerman met mest verborgen worden, eer vernoeght met een gherust en vredigh landt, dan met Silver-mynen, die sich van self openbaren, daer af, ghelijck hy bespeurt, sijn leven, en dat van sijn naekomelinghen ghevoedt en onderhouden kon worden. Want de sorghvuldighe Landtbouwer vreest dat eenigh Edelman, of de Koningh, dien dit Landt toebehoort, de Silver-mynen siende, om grooter ghewin te kryghen, hem uyt sijn besittingh sal verstooten, en dit Landt, daer vruchtbare Silver-mynen zijn, niet meer sal laten bouwen. Om dese oorsaeck wordt, ghelijck gheseght is, de vruchtbaerheydt van 't landt meest verkoosen, en om dese saeck wierden eertijdts, soo wel de Landen, als de Silver-mynen, die dus te voorschijn quamen, verwoest, en sy worden noch heden soo sorghvuldelijck, als men doen kan, verborgen. Ja d'onversettelijcke gierigheyt der meesters heeft soo seer gehindert, dat ter plaets, daer wel ses hondert putten, of Mynen van yser, koper en silver waren, naeuwelijcks op dese hedige dagh drie hondert tot het ghemeene nut gelaten schijnen. Welckers namen het onnoodigh is hier te verhalen, dewijl d'inwoonders op 't gedencken daer af grootelijcks bedroeft worden, en hun rampen sich soo wijdt uytghespreyt hebben, dat sy teghen de gheweldige Oversten niets darren aenvangen.