text: Stem: Edel Artisten koen, &c.
  1.
  EEn kloeck en machtigh Vorst,  Die kreegh een quaet vermoeden
  Op eenen sijn Legaet.  Hy wil het quaet verhoeden:
  Dus deed' hy hem vast setten,  Gelijck men Boeven pleegh,
  Om op de saeck te letten:  Maer hier berou van kreegh.
  2.
  Hy meend' hy had' de Man  Onwett'lijck gaen onteeren,
  Stiert na den derden dach  Tot hem twee groote Heeren,
  Om sijn onschuldt te toonen:  Verklaert hy was misleyt:
  Om hem met eer te kroonen,  Steld' hy hem als bereyt.
  3.
  	De Heeren die gaen he'en,  En gaen vast over-legghen
  Om hem des Konincks gunst  Eerbiedigh aen te seggen.
  Eer sy heel by hem waren  Sagh hy haer komen aen:
  Gingh selven openbaren  't Quaedt dat hy had' ghedaen.
  4.
  	Hy had' wat op de le'en:  Dat was dat hem vervaerde,
  Hy viel in hare re'en,  Eer sy die heel verklaerde,
  Sijn sonden hem beswaerden:  Verfoeyden sijn misdaet,
  Sijn fauten openbaerde,  En bad' sijns lijfs genaedt.
  5.
  Hy bad' met menigh traen  Dat dees' Eerwaerde Heeren
  Soud' by den Koningh gaen,  Voor hem genaed' begeeren.
  De Heeren haer ontsetten,  En swijgen hier op stil;
  En gaen met wijsheyt letten  Waer dat dit hene wil.
  
  6.
  	De Heeren keeren we'er,  En komen openbaren
  Aen haren Opper-Heer,  Hoe of sy zijn ghevaren,
  De Koninck kond' haest mercken  Hoe 't hert, bewist van 't quaet,
  Sijn eygen snoode wercken  Ontijdigh melden gaet.
  7.
  IN plaets van vry te gaen  Laet hy hem meer beswaren,
  Om dat sijn losse Tongh  Te haestigh gingh uytvaren:
  Want had' hy stil gesweghen,  De Heeren eerst gehoort,
  Hy had' vryheyt verkregen,  En menigh gunstich woort.
  8.
  Hy had' we'er by den Vorst,  Sijn hooft op mogen steken,
  En lustigh uyt den borst  Sijn ontschuldt konnen spreken,
  Had' met beleefde reden  Al 's Konincks doen verschoont,
  Hy sond' niet gunst en vrede,  En rijckdom zyn gheloont.
  9.
  Dus bracht hem de Legaet  Doe in een dood'lijck lijden,
  Om dat hy haestigh sprack,  Op onbequame tijden.
  ‘Laet ons traegh zijn in 't spreken,  En in het hooren snel,
  ‘Dat zijn bequame streken,  En 't voeght den Wijsen wel.
  Jacob. 1. 19.
  
  Soo dan, mijn geliefde Broeders, een yegelijck mensche zy rasch om te hooren, traegh om te spreken.
  
  In uwe t'samen-spreeckinge slaet acht op 't ghene ghy seght, tegen wie, hoe, ende wanneer ghy spreeckt.  't Gene ghy seght, seght waerachtelijck, als ghy spreken sult, spreeckt voorsichtelijck.  Het herte des Dwasen is op sijn tonghe, maer de tonghe des Wijsen is in sijn herte.
  
  J. de la Montagne.