text: Stem: Als 't begint.
  
  ABdy van Adwerdt sluyt het jaer,
  Met uw' Richardus, die voorwaer
  Tot les en tot exempel
  Van Christen deughden is. Al siet
  Men hem schoon in het Canon niet
  Van d'algemeynen Tempel.
  
  Hy was van d'oorde van Cisterss',
  Daer in hy bloeyde even versch
  Altijd in alle tuchten.
  Zoo datmen, huyden op den dagh,
  Noch van sijn leven beuren magh
  Een menighte van vruchten.
  
  Op d'eygen tijd, maer in 't gesin
  Van Premonstreyt, was niet te min
  Vermaerd van heyligh leven
  Richardus, door het gantsche land,
  Die t'Arinsberch, met eygen hand
  Veel boecken heeft geschreven.
  
  Doch niet dan om het rijcke loon,
  't Welck hem daer vooren Godes zoon
  Ten Hemel sou doen reycken.
  Daer van sijn lieve ziel ny juycht:
  Gelijck sijn rechter handt getuyght
  Wel met een sker teycken.
  
  Het gantsche lijck (dit is 't bescheyd)
  Tot asch en stof vervallen leyt:
  De hand maer uytgesondert.
  De hand, die 't werrick heeft gewrocht;
  Daer over, al die'm oyt besocht,
  Met reden blijft verwonderd;
  
  
  
  Wy mee, al sagen wy hem noyt:
  Op hoop, dat hy oock wieroock stroyt,
  Met alle Goods beminde,
  Voor ons, en voor 't gemeene best;
  Om inde nood van krijgh, van pest,
  By Gode troost te vinden.