text: No. 2.
  De gebeurtenissen, die mij genoodzaakt hebben om mijne kroon op den Kroonprins over te dragen, zijn nagenoeg bekend bij de Souvereinen, met welken ik in betrekking heb gestaan. Het zal nog weinig tijds aanloopen, alvorens al de bijzonderheden daarvan zullen kunnen worden ontsluijerd. Mijn verblijf hebbende in de landen van Zijne Majesteit den Keizer en Koning frans II, had ik gewenscht het stilzwijgen te kunnen bewaren, doch ik ben thans verpligt om hetzelve te verbreken; thans, daar ik in de dagbladen het decreet van den 9den Julij zie. Ik ben er toe verpligt voor het belang van mijn land, voor mijne regtvaardiging, en in naam van den jongen en thans nog minderjarigen Koning, die zijne meerderjarigheid zal moeten bereiken, zonder de regten, die God en de natie hem op de kroon van Holland hebben gegeven, te verliezen.
  De tegenwoordige omstandigheden, die het onmogelijk maken om de minste acte of het minste stuk, zonder de toestemming des Keizers, mijnen broeder, publiek te maken; de staat van onzekerheid en eenzaamheid, waarin ik mij bevind, omringd van menschen, aan welken ik mij niet kan vertrouwen, omdat ik hen niet ken, alles zal het publiek ma-ken, en het overhandigen van deze acte moeijelijk maken; doch de gevoelens, die ik koester voor Keizer frans en Keizer alexander, doen mij hopen van te eenigen tijd een middel te zullen vinden om dit stuk op eene zekere wijze in hunne handen te doen komen, en aldus en aan de natie en aan mijnen zoon een middel aan de hand te geven, om derzelver regten te doen gelden, en mijne nagedachtenis te regtvaardigen, wanneer de omstandigheden dit zullen gehengen.
  De constitutie van den Staat, die door den Keizer, mijnen broeder, gewaarborgd is, gaf mij het regt om afstand van den troon, ten behoeve van mijne kinderen, te doen. Deze afstand heeft plaats gehad in den form en volgens hetgeen bij de Constitutie is voorgeschreven.
  De Keizer had geen het miste regt om den oorlog aan Holland te verklaren, en dit heeft hij ook niet gedaan.
  Er is niet eene acte, niet eene toestemming, niet eene vraag van de Hollandsche natie, die eene voorgewende vereeniging kan regtvaardigen. Mijn afstand heeft den troon niet ledig gelaten; ik heb geenen afstand gedaan dan ten behoeve van mijne kinderen.
  Deze afstand, die Holland nog voor twaalf jaren onder een regentschap laat, dat wil zeggen onder het onmiddellijk toeverzigt van den Keizer, volgens den, letter van de Constitutie, maakte het dus onnoodig deze vereeniging daar te stellen, om al zijne bevelen en zijn verlangen tegen den koophandel
  
  en tegen Engeland te doen opvolgen, dewijl er geenen anderen wil dan de zijnen in Holland konde bestaan.
  Volgens deze laatste overweging is het dus bewezen voor het oog van de gansche wereld, voor de oogen der Souvereinen, welke met Frankrijk en Holland in vrede zijn, voor de oogen der Franschen zelfs, dat de oneenigheden, de verwijtingen, de beschuldigingen, zoo dikwerf tegen Holland en tegen mij in de Fransche dagbladen en officieele stukken herhaald, slechts lastertaal waren, en als voorwendsels werden gebezigd, om langs dezelve to de vereeniging van Holland met Frankrijk te komen. Wanneer dit niet sedert lang het staatkundig doel ten opzigte van den Koning van Holland geweest ware, zoo zoude men den door hem gedanen afstand van de kroon hebben goedgekeurd: door deze afstand verkrijgt toch de Keizer eene grootere gemakkelijkheid en eene volkomene oppermagt ten aanzien van het bestuur van Holland, dewijl, volgens de Constitutie, aan hem het regt behoort, om eenen Regent te benoemen. Aldus heeft men niet geschroomd om den naam des Keizers, die van zijnen broeder, tot een werktuig van trouweloosheid en dood voor eene gansche natie te maken.
  Het is dus bewezen dat de Koning, in weerwil van zich zelven, tot eene middel-oorzaak, ten aanzien van de vereeniging, heeft moeten dienen, even zuo als het bestuur van den Raadpensionaris als eene
  
  middel-oorzaak heeft gediend, om de Monarchie in Holland te vestigen.
  Doch ik heb den troon beklommen zonder eenige andere voorwaarden dan die, welke mij door mijn geweten, door mijne pligten, door het belang en het welzijn van mijn volk werden opgelegd, en ik verklaar dus voor God en de onafhankelijke Souvereinen, aan welken ik mij hier mede vervoeg:
  1o. Dat het voorgeschreven tractaat van den 16den Maart 1810, door middel van hetwelk de provincien Zeeland en Braband van Holland zijn afgescheiden geworden, door mij te Parijs, waar ik ondanks mij zelven werd opgehouden, niet dan door geweld gedwongen, is aangenomen, en niet dan voorwaardelijk is geratificeerd; dat het bovendien door den Keizer, mijnen broeder, niet is nagekomen. In de plaats van zes duizend Franschen, die ik, volgens dat tractaat, moest onderhouden, is dat getal meer dan eenmaal zoo veel geweest; in de plaats van alleen de monden der rivieren en de zeekusten te bezetten, hebben de Fransche douaniers het binnenste van het land overstroomd; in de plaats van zich alleen te bemoeijen met hetgeen de maatregelen ten aanzien van de blokkade tegen Engeland betrof, heeft men zich meester gemaakt van de magazijnen van den Staat, men heeft Hollanders op eene willekeurige wijze in de gevangenis geworpen, en eindelijk, men heeft geene der mondelinge beloften, door den Minister van Buitenlandsche Zaken, den Hertog de cadore, in naam des Keizers gedaan, gehouden, namelijk dat men scha-devergoedingen voor de, bij gemeld tractaat, afgestane landen zoude geven, en dat men de uitvoering van dat tractaat zoude verzachten, wanneer de Koning zich geheel aan den Keizer wilde gedragen, enz. enz. Dien ten gevolge verklaar ik in mijnen naam, in dien van de natie en in dien van mijn' zoon, dat het mij op den 16den Maart 1810 door den Keizer afgedwongen tractaat, van nul en onwaarde is.
  2o. Ik verklaar dat de afstand, door mij gedaan, niet anders is geschied, dan nadat ik tot het uiterste ben gedreven geworden, dat ik door den Keizer, mijnen broeder, gedwongen werd, om het eenige middel, dat mij overschoot om de regten van Holland en mijnen kinderen te handhaven, aan te grijpen, en dat deze afstand alleen gedaan is en alleen gedaan kon worden ten voordeele van dezen.
  3o. In mijnen naam, in den naam van den minderjarigen Koning en in den naam van de Hollandsche natie, verklaar ik de voorgewende vereeniging van Holland met Frankrijk, vermeld bij het decreet van den Keizer, mijnen broeder, in dato 9 Julij 11., voor nul en van onwaarde, onwettig, onregtvaardig en willekeurig in de oogen van God en de menschen. En dat de natie en de minderjarige Koning zich voorbehouden hunne billijke regten te zullen doen gelden, wanneer de gelegenheid zich daartoe aanbiedt.
  Gegeven te Töplitz in Boheme, deze acte eigenhandig door mij geschreven en geteekend, en onder het zegel van den Staat, den 1sten Augustus 1810.
  (Geteekend) lodewijk napoleon.