text: Stem: Mijn sinnekens verstoren.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  MIjn dochters uytverkoren!
  Wilt naer uw's Moeders raed toch hooren,
  Van wien ghy zijt geboren:
  Want dit is Godes lieve sin.
  Versmaet gevley, en toren
  Des werelds, die u wil bekoren,
  Om in u hart te smoren
  Het vyer van IESUS soetste min.
  Gedenckt maer hoe ghy hiet:
  En ghy sult kreucken niet
  Door weelde, noch verdriet.
  Maer op 't gebod// van uwen God,
  Beleven na 't betamen, uw' namen.
  
  Ick heb u laten nommen
  In 't doopsel, na drie schoone blommen;
  Die oock de soetste gommen
  Des werelds smelten doen als was.
  't Geloof, vervooght de sinnen.
  De Hoop, stijght op; en raed de Minne
  Het hooghste goet te winnen;
  Door Fides, Spes, en Charitas.
  Dus ried de goe Sophy
  Haer dochters, op dat sy
  Heer IESUM souden vry
  En onbevreest// ja bly van geest,
  Voor 't Raed-huys, daer sy stonden, oorkonden. 
  
  En dat wel juyst ten daghe,
  Dat voor Goods wet, wel eer geslaghen
  Met soo veel harde plaghen,
  Geweest was 't huys der Machabeen.
  Waer op de stercke Moeder:
  Mijn dochters, lief! wilt uw' Behoeder
  
  Niet weyg'ren 't aerdsche poeder,
  Van uw' bederffelijcke le'en.
  Want dit is d'eyghe stond,
  Dat voor het oud verbond
  Zoo veelderhande wond,
  De Machabeen, nu langh geleen,
  Op 't Goddelijck vernoeghen// verdroeghen.
  
  Och! waren Moyses wetten
  Wel maghtigh, hen te doen versetten,
  Vertreden, en verpletten
  Zoo ongehoorden roden banck;
  Wien sou dan niet behaghen,
  Voor IESUS naem wat smarts te draghen?
  Die soo veel hamer-slaghen
  Aen 't kruys verdroegh, ten lieven danck:
  Neemt maer een weynigh moeds!
  Want soo veel hemels-goeds,
  Niet dan met luttel bloeds
  Te kopen, gis// ick voor gewis,
  Niet waerdigh eens om vresen// te wesen.
  
  Dus sprack, met kloecke reden,
  De moeder; die daer over dede
  Haer dochteren besteden
  Voor Christus minne, lijf en ziel.
  Den boosen Rechter vleyde
  Om haer van Gode af te scheyden.
  Maer, neen, was dat sy seyden:
  Uw' sin is valsch, u praet is iel,
  Ten is ons niet geraen
  Den Hemel af te gaen,
  Om hier daer voor t'ontfaen
  Wat ebs, wat vloeds// wat eers, wat goeds,
  't Welck niet dan weynigh uren// kan duren.
  
  Vergeefs, vergeefs Tyrannen!
  Bereydt uw' banck, en gloeyt uw' pannen.
  Treckt, hijst; gh'en sult met spannen,
  De Christen deughd beweghen niet.
  
  Het hemelsche vermeughen
  Wind al te veer des werelds leughen:
  En doet de Maeghden heughen
  Te doen na 't geen dat yder hiet.
  Elck een bleef die sy was:
  Spes, Fides, Charitas,
  En voeren vroegh en ras,
  Van bloede rood// na Abrams schoot,
  Daer s'hen tot allen tijden, verblijden.
  
  De Moeder na drie daghen
  (Haer dochteren te graef gedraghen)
  Verkreegh van Goods behaghen
  Te laten hier, het krancke vleys:
  Om eeuwigh te genieten,
  Voor 't kort begrijp van haer verdrieten,
  De ongegronde vlieten
  Van 's Hemels aldersoetste peys.
  Sophia vroed en wijs!
  Die nu in 't Paradijs,
  Een sulcken hooghen prijs
  Met lief besit// vaerd wel, en bid
  Dat wy eens van uw' heylen// mee deylen.