text: Stem: Na liefde komt groot lijden.
  
  PAus Sixtus, van dier namen
  Den tweeden, weest gegroet!
  Wy vieren, na 't betamen,
  Op heen den Roosen-hoed,
  Daer mee u waerdigh hoofd
  Den Hemel dee vereeren,
  Na dat het u geklooft,
  Was, voor den naem des Heeren. 
  
  De liefde die ghy toonde
  Aen Laurens uw' Levijt, 
  Wanneer gh'uw dood verschoonde,
  Met uw' bejaerden tijd:
  Doet, d'onverlepte krans
  Van d'Hemelrijcksche blommen,
  Vry noch al meerder glans
  Van purper-rood bekomen.
  
  En wilt u niet bedroeven:
  'k Verlaet u niet, mijn Soon!
  Maer segh, dat ghy vertoeven
  Moet een volmaeckter kroon.
  Eylacen! Ick oud' man
  Ben t'eynde van mijn krachten.
  Maer ghy moet den Tyran,
  Met meerder lof bemachten.
  
  Doch niet dan na drie daghen,
  (Dit's immers al te dra)
  
  Zult ghy op Goods behaghen,
  Uw' priester volgen na.
  En hier mee gingh hy dwars
  (Zoo Caesar had bevolen)
  Door Floraes-veld, om Mars 
  T'ontsteken roode kolen.
  
  Sa! doet uw' offerande
  Aen Mars, den grooten God.
  Of wacht met scha en schande
  Het alder hardste lot.
  En hy: Den hooghsten Soon 
  Geseghent duysend werven;
  Wil van sijn gulden Throon
  Den Afgood Mars bederven.
  
  De vroeders, daer te samen
  Vergaerd met lijf en ziel,
  Een-stemmigh riepen: Amen.
  En siet, het spoocksel viel,
  Te gader met een stuck
  Van sijn vervloeckten Tempel.
  Den Christen tot geluck,
  Den Heyden tot exempel.
  
  Doch niet te min van harten
  Gemarmert en versteent:
  Wierd, door de leste smarten,
  De rijckste kroon verleent
  Aen Sixto. Wiens gebed
  Wy jammerlijck versoecken;
  Om ons om Godes wet
  Volstandigh te verkloecken.