text: Het tweede deel.
  Nero hem ontslaghen siende van de vreese die hy van Brittanicushadde, crijght quaet vermoeden op sijnen voornaemsten Raetsheer Burrus Afranius: maer Seneca dit versetaende, beweeght den Keyser alsoo, dat hy Burrusden staet doet behouden. Daer naer vercrijghen sy beuel om Agrippina te gaen ondersoecken van eenigh verraet, dat sy teghen den Keyser haren sone voor soude ghenomen hebben; waer van sy van Paris, die een van Neros Pluymstrijckers was, by hem was beschuldight. Ondertusschen is de droeue clachte van de verlaten Ottauia, huysvrouwe van Nero, ende dochter van Claudius, ende Messalina, Burrus ende Seneca brengen voor antwoorde, dat haer Agrippina ganschelijck verontschuldight, waer door sy den valschen aenbrengher Paris hadden laten dooden. Nietemin Nero ghedreuen sijnde door haet ende vreese, verclaert dat hy Anicetoden last heeft ghegheuen om haer te doen steruen, d'welck oock geschiede. Ondertusschen sterft Burrus, die Nero in sijne sieckte gaet besoecken, ende doet onder decksel van medecijne sijn verhemelte van den mont met fenijn bestrijcken, doch wort maer inde coor verhaelt.