text: Stem: Patienty is goet kruyd, men seydt,&c Of: Simons huysje.
  
  SIet hier een Priester Godes groot:
  Die in sijns levensdagen,
  Wanneer de wereld was in nood,
  Won 't Goddelijck behagen.
  't Was Heer'bert, wildy 't weten,
  Die Priesterlijcke blom:
  Die Bisschop was geseten
  Te Ceulen inden Dom;
  Wanneer den tooren
  Des Heeren, 't volck van eerst te lest,
  
  Scheen met een pest
  Te willen smooren.
  
  Komt, riep hy, gaen wy achter straet
  Met sangh van Letanijen,
  Het schennis van ons grof misdaed
  In't openbaer belijen.
  Wie weet of God weerhouwen
  Sal 't uytgetrocken swaerd;
  Die dickwils, om 't berouwen,
  Den Sondaer heeft gespaerdt.
  Gaet dan Processy!
  Maer soo gelijck als David dee:
  Wiens treurigh wee,
  Ons tot een les zy.
  
  Maer laes! de plaegh en hiel niet op,
  Tot dat Gods knecht ter dissen
  Geseten, met een volle krop
  Van tranen, quam te slissen
  De aengesteke vlammen.
  Och, seyd hy, vrienden, och!
  Den Heer blijft sich vergrammen
  Op ons' misdaden noch.
  Maer 't zijn de sonden
  Uw's Harders, 't is mijn' schuld,
  Dat u geduld
  Dus werd verslonden.
  
  En siet met een het droef gesigt,
  In sijn gevouwen handen,
  Tot op de Tafel neer geswicht;
  Trock hy door tranen, vande
  Genade Goods, een regen//
  Die uyt den Hemel viel,
  Eer haer noch schier te degen
  Ophief de waerde ziel.
  Wel tot een teycken//
  Dat God aen Ceulen dit ontset//
  Dee door’t gebed
  
  Haer Bisschops rijcken.
  
  Maer was uw' deugd, eerwaerdigh man!
  Soo lief in Godes oogen,
  Hoe quamse vanden Keyser dan
  Vervolgingh te gedogen?
  Een Keyser, die bysonder
  Was groot en goed van lof.
  Maer dit en was geen wonder:
  De jalousy van 't hof,
  Kon dees' onvrede,
  Door onverdiende haet en nijd,
  Voor korten tijd,
  Soo aerdigh smeden.
  
  Doch voor een korten tijd alleen.
  Henricus quam't te mercken,
  Des hy den man met kromme leen
  Te voet viel inder Kercken.
  Hem biddende ontbonden,
  Door Bisschoplijcke macht,
  Te werden vande sonden,
  Op hem, wel eer bedacht.
  O Heriberte!
  't Is Goods gena, die t'allen kant,
  Heeft in sijn hand
  Der Princen herten.
  
  't Is soo man Gods! maer nu ghy zijt
  By't alderschoonste wesen:
  Wiens naem ghy staegh gebenedijt,
  Met all' sijn uyt-gelesen:
  Soo bidt dat hy de sinnen,
  En herten, van die hem,
  Hier gaerne souden minnen,
  Wil buygen na sijn stem.
  Om door de paden,
  Snel lopende van sijn geboon,
  t'Ontfaen de kroon
  Van sijn genade.