text: Op het XLIIste Zinnebeeld.
  
  Ziet hier met welk een dankbaar teken
  Deez' Elefant de Zon ontmoet,
  En met eerbiedigheid begroet,
  Als of hy vrolyk schynt te spreeken:
  ‘Zyt wellekom herbooren licht;
  ‘Zyt welkom aangenaame straalen,
  ‘Die my doen heuchlyk adem haalen,
  ‘ô Artseny voor myn gezicht!
  Ondankbaar mensch, die in den morgen
  Uw hoofd naauw opheft naar de zon,
  Veel min naar God de levensbron,
  Maar met een hert vol yd'le zorgen,
  Door angst en schrik uw zelf verkniest,
  Of in een' weeldepoel gedompelt,
  Word van de wellust overrompelt,
  Waar door ge uw waare rust verliest;
  Waak op, en laat dit Dier u leeren
  Hoe ge in den vroegen dageraad,
  Met diep ontzag, naar wysheids raad,
  Uw Schepper pryzen moet en eeren,
  Voor zo veel gaven die hy schenkt.
  Wil u dan aan geen schyn vergaapen.
  Men kan hier licht zyn heil verslaapen,
  Wanneer men nimmer overdenkt
  Dat wy zyn magtelooze wormen,
  En God die 't All' uit Niet kon vormen.