text: V.
  
  Een schipper zingt.
  Immer met frisschen moed
  over den Scheldevloed
  varen wij heen en weêr,
  heen en weêr.
  Kraken het schip, de mast,
  soms door den overlast,
  
  spottend met 't doodsgevaar
  slingren wij door de baar.
  Waaijen de stormen fel,
  't liedeken klinkt ook hel:
  Immer met frisschen moed
  over den Scheldevloed
  varen wij heen en weêr,
  heen en weêr!
  
  praaijen wij op ons baan
  loddrige meisjens aan,
  vangt door haar' minlijkheid
  ons dan een brave meid,
  gauw op de levensbaar,
  vlotten we dan met haar:
  Immer met frisschen moed
  over den Scheldevloed
  varen wij heen en weèr
  heen en weêr.
  
  Oûkens en jonggezel,
  pekbroek en bruin van vel,
  't zoeterken lieven wij
  dat, zelfs met slechte tij,
  zweeft waar ons schuitjen zweeft,
  trouw met ons leeft en streeft:
  
  Immer met frisschen moed
  over den Scheldevloed
  varen wij heen en weêr,
  heen en weêr.
  
  Schoon is ons Scheldestroom,
  bloemen aan zijnen zoom
  kransen zich in de lent,
  windjens zoo wild en jent
  geuren uit oost en zuid,
  wisplend met gul gefluit:
  Immer met frisschen moed
  over den Scheldevloed
  varen wij heen en weêr,
  heen en weêr.
  
  's Winters het kille noord
  grolt; maar we sturen voort
  duchtend noch schots noch ijs;
  want, zie een paradijs
  schenkt de kajuit, en rust
  zoeken we in liefdelust.
  Immer met frisschen moed
  over den Scheldevloed
  varen wij heen en weêr,
  heen en weêr,
  
  
  Rijkdom is niet ons deel,
  waarom toch dit te veel?
  Treilen ons smert of heil
  houden we 't oog in 't zeil,
  kalm dan in wel en vreê
  ankren we in goede reê.
  Immer met frisschen moed
  over den Scheldevloed
  varen wij heen en weêr,
  heen en weêr.