text: Gebedt Tot den H. Geest om d'oodmoedigheyd te erlangen.
  O Eeuwige Liefde! O! H. Geest den vertrooster, o! gave boven alle ga-ven! ziet hier eenen afgrond van ellenden, die u aenroept, eenen afgrond van bermhertigheyd, om verlight te worden in syne qualen, genezen van sijne wonden, gewasschen van syne vuyligheden. Lava quod est sordidum, riga quod est aridum, sana quod est saucium. Wascht dat vuyl is, besproeyt dat dorre is, geneest dat gequetst is. Gy die van't begin des werelts u liet dragen op de wateren, om te doen leven en om te bevrughten dien rouwen klont der schepzelen, hebt namaels wel door een veel grooter mirakel, de ziel door de wateren van den H. Doop doen leven, en bevrughtigt door uwe gratie, maer ik dwaeze, gelyk geworden aen de last-dragende beesten, niet kennende de eer van uwe gunst, heb die gratie van my weg gesmeten; en by de erf-schuld van myne oorspronkelyke zonde heb ik gevoegt myn eygen daedelyke; verdobbelende alzoo myn aen-geboorne krankheden, beswaerende myne ketenen, en verbreedende myne wonden. Ik verdiene overzulkx nog genade, nogh quytschel; ja waerlyk ik verdiene die niet. Maer gy die in onsmeeste behoeftigheden meest doet uwe mildadigheyd uytmunten, en verlaet dit booswigt niet, 't welk zonder u niet goeds en kan hebben: Sine tuo numine nihil est in homine, nihil est innoxium. Sonder uwe Godheyd isser niet in den mensch, niets onschuldig. Ende om dieswille dat een van myn grootste ellende is, myne ellende niet te kennen, hebt medelyden met myne vervaerelijke blindheyd, ende ontdekt my door eene straele van uw' heylig ligt, hoe jammerlijk dat ik gestelt ben in uwe oogen. Deelt my wat mede van't gevoelen, dat gy hebt van my, van mynen Niet, van myn quaede gewoontens, van myne onwetentheyd, myne lafhertigheyd, van myne boosheyd. O hoe gelukkig zoud' ik weze, dat gy my die gunst dede! want alsdan ligt ziende in uw' ligt, eens ingeleyd zoude worden in't Hemels Paradys, om deelaghtig te worden van uwe Heyligheyd, en van uwe geluk-zaligheyd, eeuwig aen u gelijk. Amen.