text: Stem: Als 't begint.
  
  BEweendt u Echte bedde niet,
  O Amelberga! daer ghy soo veel blommen
  Van Leeljen, en Roo-roosen siet,
  Door Godes milden segen, uytgekommen.
  Lof Gode t'alen tijden!
  't Is reden dat wy inden Heer
  Over Sint Amebergaes eer
  Ons verblijden.
  
  Witgerus was haer echten man,
  By wien sy een Prelaet van grooter waerde
  Van Cam'rijck, met drie Maeghden wan,
  En daer toe noch een Martelersse baerde.
  Lof Gode, Ec.
  
  
  Voorwaer een sonderlingh gena!
  Maer woudy wel dat ghy haer namen kende?
  't Was Emebert en Gudula.
  Reynildis, Pharaildis, Ermelende.
  Lof Gode, Ec.
  
  Van sulcke vruchten, sulcken boom.
  Sy scheyden 't bedde, met gemeen behaghen,
  Om 't vleesch te dwinghen, met den toom,
  Die Paulus ried, in't beste van haer daghen.
  Lof Gode, Ec.
  
  Widgerus, d'alderbesten Prins,
  End' Amelbergh, de spieghel der Princessen,
  Studeren ginghen, d'een na Bins,
  En d'ander na Mabuysen, Christus lessen.
  Lof Gode, Ec.
  
  Sint Obert wielde Amelbergh,
  Voor d'aerde dood, maer levendigh voor Gode:
  Tot dat sy boven 't hooghste swergh,
  Door Eng'len dienst, ten Hemel werd ontboden.
  Lof Gode, Ec.
  
  Voeght by de Wedu, noch een Maeghd,
  Van d'eyge naem, maer van soo reyne seden,
  Dat haer de kuysheyd meer behaeght
  Heeft, als 't gebruyck van haer gesonde leden.
  Lof Gode, Ec.
  
  Den grooten Carolus Martel
  Bood haer een kus op trou: maer sy ontweke
  Met baer geweld de minne quel;
  Behiel haer mond, en liet haer errem breken.
  Lof Gode, Ec.