text: Stem: Si quelque pitie te touche.
  
  
  
  
  
  
  
  
  BErnardinus lagh gebogen
  Over 't wapen van sijn Heer,
  Met sijn lippen, uyt sijn ooghen
  Stortende ter aerden neer
  Een geweld van warme tranen:
  Niet dan uyt meeduldigheyd,
  Daer in hy by na dee banen
  't Kruys dat voor hem lagh gespreyd.
  
  Maer als hy te midde-wegen
  Lagh van een soo lieven klem;
  Hoorden hy door Godes segen
  In hem spreken dese stem:
  
  Bernardijn is uw' verlangen
  Na mijn liefde, soeckt ghy my,
  Soo siet eens hoe ick gehangen
  Hier aen 't hout des Cruycen zy?
  
  Naeckt van kled'ren, en gespannen
  Aen een dwars-hout met de leen.
  Dit is't voorschrift van de mannen
  Die my soecken na te treen.
  Schickt u selven dan t'ontbloten,
  Stelt mijn Kruys, u tot een boeck.
  Want ick in mijn huysgenoten
  Geen volmaeckter les en soeck.
  
  Dus de stem: En 't was gesongen
  Seker voor geen doof mans deur.
  Want midsdesen wierd gedrongen
  D'eelste ziel na d'eelste keur.
  'k Segh na 't Serafijnsche Klooster,
  Daer hy sijn volmaecktheyd nam.
  Ja tot een beqaem vertrooster
  Vanden eersten yver quam.
  
  Dese deed' hy weerom leven
  Met sijn voorschrift, met sijn voys,
  Als door eenen geest gedreven,
  Die gedreven had Francoys.
  Heel Itaeljen wierd bewoghen,
  End' Europa navenant;
  Mids de deugd die ingesoghen
  Was van sulcken Observant.
  
  Eeuwigh moet den yver dueren!
  Nimmer moet de tucht vergaen!
  Om de Lateraensche mueren
  Meer en meer te houden staen.
  Wilt tot desen eynde stieren,
  Bernardine! uw' gebeen,
  Ny wy uw' geboorte vyeren,
  Op den lieven dagh van heen.