text: Zang: Pavaen Lachrimae; Ofte: Doulants Lacrimae.
  TRaen, oogen, traen, en word Fonteynen
  Door uw veel weynen:
  Benaude borst zen' door de lucht
  Een droef gezucht.
  Weyn mede, weyn, al ghy oprechte,
  Weyn Godes knechten;
  Laet klaght, verzelschapt met getraen,
  Ten Hemel gaen.
  Laet als twee beken,
  Uw oogen leken,
  Om den mensch (helaes!)
  Die (in 't hert
  Staêgh benert,
  En verwerr't,
  Door qua' waen van vreugd en smert)
  Zoekend' heyl, van heyl ververt,
  Teffens Wijs en Dwaes.
  Geheel Nature,
  Wil mede truren;
  Truer wat truren kondt:
  Al 't verdriet,
  'T welck men ziet
  Dat geschiet,
  Daer de Wer'lt van over-vliet,
  Is zoo trurens waerdigh niet
  Als des menschen zondt.
  
  Wel liet ghy staêgh tranen vlieten
  HERACLITE:
  'tIs gewis droeff'nis te zien
  De jamm'ren die op Aerd geschiên.
  Met meer reden weenen d'oogen,
  Die zien mogen
  Wat voor schat en padt Godt geeft,
  Daer 't domme hert geen lust in heeft.
  2. Rust, Ziele, rust noch niet van klaghten
  En truer-gedachten;
  Mijn stemme, geef niet anders uyt
  Dan klaegh-geluyt.
  Ach! ach! ach! ach! wat menschen herte
  Smelt niet door smerte
  Wanneer 't zoo grooten ydelheydt
  Wel over-leyt?
  Verdoolde menschen,
  Zot is uw wenschen,
  En uw paden slim:
  't Ware Goed,
  't Welck (hier zoet
  Voor 't gemoedt)
  Hier na vreughdigh leven doet,
  Treedt ghy schier als met de voet
  En jaeght na een schim.
  Godts lieff'lijck trecken,
  Godts ernstigh wecken
  Blijft u noch al by:
  Maer wat baet't?
  Ghy versmaedt
  Heylzaem' raedt;
  Godts beminde, die uw quaedt
  Willen schutten, toont ghy haet;
  
  Ach! wat razerny!
  Aerdtsche mensch, in stoff begraven,
  Slaef der slaven,
  Kom we'erom. 'tis dom gedaen,
  't Getoonde dwael-padt noch te gaen.
  Maer die u van d'Heer der heeren
  Gaern laet leeren,
  Hoort al voort na 't Woort van Godt:
  Geen wisser wegh dan zijn Gebodt.