text: Stem: Als 't begint
  
  
  
  
  DOut Hemelen van boven
  Den grootsten Vorst, die alle d'Enghelen loven.
  Scheurt, scheurt u lucht, en regent hoge wolcken
  't Verlangen vande volcken.
  
  
  Spruyt Arons roed' uw' groeysel,
  End' Isaias oude struyck uw' nieuwe bloeysel,
  Die eens verway de vuyle stanck der sonde,
  Die d'aerde heeft geschonden.
  
  O, o, o, Heer der Heeren
  Wy gaen te quist; wilt toch te ons waert keeren
  Uw' milde gunst. Des sal weer d'aerde geven
  Een vrucht van Hemels leven.
  
  Wanneer, wanneer sal 't joocken
  Van d'armen mensch, die nu soo langh gedoocken
  Leyt onder 't juck van d'eeuwige ellenden,
  Door uw' gena eens enden.
  
  O, o, o, God der Goden,
  O hoecksteen, o beloofden Prins der Joden!
  Och, och, hoe langh sal noch verbeyden
  De blijschap van den Heyden?
  
  Komt Heer! wilt niet vertoeven
  Te geven troost, den geen die troost behoeven.
  Verlost u volck, en wilt de band' ontbinden
  Van uw' verloren vrinden.
  
  Ghy hebt, door groot mirakel,
  Toch inde Zon gesteld uw' Tabernakel,
  Alree nu schier den tijd van negen Maenden,
  Houd voort u woord toch staende.
  
  Gheen Bruydegom bequamer,
  Quam voor den dagh, oyt uyt sijn Bruylofs-kamer,
  Als ghy wel uyt de Maeghde-schoot sult komen,
  Om Adams saed te vromen.
  
  Uw' Moeder heeft alreede
  U hoofd verciert met Maegdelijcke leden
  Daer rest nu niet, dan dat gh'ons van uw' kroningh
  Doet hebben de vertoningh.
  
  O Adonai, o weyder
  Van 't Israelsche vee, o stercken leyder,
  O sleutel Davids, o vergulde Roede!
  Komt, komt, komt Iuda hoeden.
  
  
  O wortelboom van Iesse,
  O wijsheyd komt, en vestight ons uw' lessen.
  O spruytsel, o Emanuel, o Coningh!
  Komt, komt tot onse woningh.
  
  Al langh genoegh gesonden
  Propheten; spreeckt nu eens met eygen monde.
  Ja kust, mag 't zijn, met vleesch geworden minne,
  De mond van uw' vrindinne.
  
  Want eer sal niet ophouwen
  Mijn sucht, voor dat ick uw' persoon aenschouwe.
  Want Heer uw' naem is uytgestorten balsem,
  De reste niet dan alsem.