text: Stem: Reyn Maeghdeken met eeren.
  
  HElaes! de menschen achten
  Hen selfs al te teer:
  Want onse kleyne krachten,
  Groot zijn in den Heer.
  Het was aen Haduwy
  De Polen, Hertoginne,
  En aen haer daden vry
  Noch beter te versinnen.
  
  De edelste Princesse,
  Naer dats' haren man
  Ghebaert had vijf of sesse
  Zoonen, nu en dan:
  Vertrock met sijn consent,
  Haer tot een suyver leven.
  Op dat s'in Godes tend
  Moght hoogher zijn verheven.
  
  
  De liefde tot des Heeren
  Aldersoetste jock,
  Deed haer 't scherlaken keeren
  In een hayren rock.
  Die s'in haer teere vleysch
  Wel scharpelijcken gorde:
  Tot dat het na den eysch
  Haers geestes schier verdorde.
  
  S'en plagh geen spijs te eten,
  Eer dat s'op de knien
  Aen d'armen, neer geseten,
  Water quam te bien.
  Ja at geen ander brood,
  En dronck niet dan dat luttel;
  't Welck d'armen overschoot
  In beker of in schuttel.
  
  Noch meer, sy kuste d'aerde
  Met een heuse mond,
  Daer oyt de liev' eerwaerde
  Vanden armen stond.
  Dit sijn mijn meesters le'en.
  Ja toch, sprack sy, in dese
  Moet IESUS aengebeen,
  Gedient, gekoestert wesen.
  
  Hy quam sich hier gelijcken
  D'armen (hem sy lof)
  Om ons daer voor te rijcken,
  In sijns Vaders Hof.
  Hoe'n sou 'k sijn hooghe kroon
  Daer over dan niet prijsen?
  In plaets van sijn persoon,
  Den armen eer bewijsen.
  
  Geluck met sulcke seden
  Haduwy Princes!
  Geniet de soetste vrede.
  Maer doet ons u les
  Van arremoe van geest,
  
  Door Goods gena oock leeren:
  Op dat wy oock de feest
  Des Hemel-rijcks vermeeren.