text: Cap. XVIII. Van de natuur der Dassen.
  DE Dassen, die naturelijck in holen, en in kuylen onder d'aerde woonen, maken hun wooningh op een wonderlijcke wijse, te weten dus, dat sy een Das verkiesen, die d'aerde met sijn voeten uytgraeft. Dese, rugghelinghs op d'aerde legghende, en sijn beenen uytspreydende, en opheffende, hoopt d'uytgedolve aerde op sijn buyck op, die daer door belast wordt. Hy wordt dan van anderen by de voeten uytgehaelt; en sy doen dit soo dickwijls tot dat de wooningh groot genoegh voor haer bewoonders is. Maer sy beschutten sedert dese wooningh, die sy met swaere arbeydt verkregen hebben, niet sonder groote swarigheydt. Want sy verdraghen d'eerste vyandtschap van de belagingen van de Vos, die, nergens eenigh huys makende, en op sijn quade en ghewoone listen vertrouwende, in 't hol der Dassen gaet, en dat, door de vuyle stanck van de mes soo onklaer maeckt, dat het door schrick ghedwongen is sijn huys van anxt te verlaten. Maer op dat het listighe Vosje in sijn groote listen niet altijdt ongestraft sou blijven, soo wordt het dickwijls door de naerstigheydt der Jaghers, en door 't verraedt der Honden opgespeurt, en het vel afgestroopt.