text: § 17. Over de Zuiverheid van Uitspraak, wat de scheiding der lettergrepen in de woorden betreft.
  Tot eene zuivere Uitspraak in de voordracht behoort ook, dat men, bij het uiten der woorden, deze laatsten zóó in lettergrepen afdeele, als het meest met het gebruik en de welluidendheid overeenstemt. Het tweelettergrepige substantief landen bijv. uitsprekende, zijn wij gewoon zijne twee syllaben voor het oor te splitsen tot lan-den, en niet tot land-en; ofschoon dit anders etymologisch de ware uitspraak zijn zou, daar landen uit het enkelvoud land en het daaraan gehechte meervoudsteeken -en gevormd is. Zoo zeggen wij loo-per, die-naar, sleu-tel enz., hoezeer dan ook de vorming dezer woorden uit de wortels der werkwoorden loop, dien, sluit, en de achtervoegsels -er, -aar en -el, eigenlijk vorderen zou, dat men ze meer als loop-er, dien-aar, sleut-el uitsprak; dit zou echter stroef en onwelluidend wezen. Beschaafde Nederlanders nu zullen zich wel, noch hierin, noch wat de juiste scheiding van composita of samengestelde woorden betreft, licht vergissen. Nog minder zullen zij b.v. schoenge-spen in plaats van schoenges-pen, beddekwa-sten voor beddekwas-ten, lo-kaas voor lok-aas, mi-streden voor mis-treden enz. zeggen; en het zal dus voldoende zijn,
  hier op dit punt in het algemeen maar opmerkzaam te maken.
  In sommige samengestelde woorden, als bijv. dorps-looper (looper of bode van het dorp) en soortgelijke, dient men intusschen wel wat sterk, en met eene soort van pauze, de scheiding tusschen dorps en looper, enz. te doen hooren, opdat ze niet met dorp-slooper (vernietiger van een dorp), enz. verward worden. Dit geldt echter enkel dáár, waar men van zulk eene verwarring gevaar zou kunnen loopen. Onnoodig is het voorts te herhalen, dat in woorden, als zingen, koningen, wier lettergrepen men verkeerdelijk voor het oog splitst in: zin-gen, konin-gen, de n daarom volstrekt niet als van de g afgescheiden moet worden uitgesproken, maar met de g geheel ineensmelten. Anders ontstaat er die barbaarsche uitspraak der ng, waartegen hier boven, bl. 37 en 46, op het nadrukkelijkst gewaarschuwd is, en van welke bilderdijk in zijn Perzius te recht zingt:
  
  Ik zwijg van din-gen, en van menschen, en lig-hamen,
  Die in eens stalboks boêl en anders niet betamen.