text: Stemme: Der goden dwingelant.
  AEnhoort o straffe vrouw,
  mijn klacht gemengt met rou
  Met suchtjes en gesteen,
  Met traentjes die ick stort,
  Om dat u wreet gemoet
  Niet eens beweeght en wort,
  2 Kond ghy noch sien mijn hert
  Belaen met pijn en smert,
  En worden niet beweeght,
  Daer ick so vriendlijck bidt,
  En offer lijf en ziel,
  't Welck ghy alleen besit.
  3 Men siet dat harde steen
  Vythold door dropjens kleen,
  En slijt door lange tijt,
  Soo krijght het sachte nat,
  Door dien het dickmael valt
  Op d'harde key noch vat.
  4 Maer hoe dick dat ick klaeg
  V bidt, u smeeck, of vraegh,
  Soo dunght het nimmermeer
  Door u verstaelde borst,
  Al is mijn aengesicht
  Van traentjes nat bemorst.
  5 Sal 't nimmer dan eens zijn
  Dat u mijn druck en pijn,
  Mijn droef en naer gekarm,
  Beroeren sal u ziel,
  Daer ick ootmoedelijck
  Gedurigh voor u kniel.
  6 Soo nu mijn bange geest
  Door 't al verdriets tempeest,
  My eyndelijck begeeft,
  En 't lichaem daelt na 't graf
  Soo denckt van dees doot
  Ben ick heel d oorsaeck af,
  Rede doet leven.