text: Stem: Het stond een Moeder reyne.
  
  KOmt met gemeene stemmen,
  Vereeren grof en fijn,
  De boeyen en de klemmen
  Des Bisschops Sint Paulijn.
  Daer mee hy ballinghs lands,
  Gesonden werd van Trier,
  Tot een gecierde krans
  Van Roosen en Laurier.
  
  Den spiegel der Prelaten,
  Had tegens al 't geraes,
  Gestut, te Arelaten,
  Den Bisschop Athanaes.
  Mids dien werd hy te saem
  Met Dionijs gestierdt,
  Tot daer den Christen Naem
  Niet meer en werd gevyerdt.
  
  Ja tot verscheyde malen,
  Gedwonghen noch daer toe,
  Van plaets te plaets te dwalen:
  Tot dat hem 't leven moe
  
  Van arbeyd, en van straf,
  Na een volmaeckte loop,
  Den rijcken Hemel gaf
  't Verlanghen van sijn hoop.
  
  Paulijn! nu is ten ende
  Uw' smart, gaet nu en rust,
  Na veelderley ellende,
  In d'hemelsche wellust:
  Het soetste Vaderland.
  Maer nu u saligh Boot
  Gekreghen heeft de strand,
  Zoo heught toch onse nood.