text: I. Pause.
  
  5.
  Die niet als Reis'gers willen wandlen,
  En laaten 's Werelds-yd'le daar,
  Die immer omsien, hunk'ren, hand'len,
  Die maaken self, den gang maar swaar:
  Wy reisen in dit korte beeden;
  Die anders will', die draag' sig dood:
  
  Wy syn met 't weinige te vreeden,
  Gebruykend' d' aarde, maar by nood;
  
  
  6.
  Een dwaase gaet sig steetz belasten,
  Met 's werelds overdaad, en cier;
  Wy niet alsoo! wy syn maar Gasten,
  En trekken immers haast van hier:
  Moet niet een Vreemdeling sig schikken?
  Gemak brengt ook wel ongemak:
  Wie soekt op weg ooit veel verkwikken?
  Een Vreemd'ling heeft haast syn gerak.
  
  
  7.
  Ai laat ons self niet veel staan kyken
  Naar 's weerelds ydel kinder-spel:
  Men mogt eens, eer men 't dagt, beswyken;
  Het kwaad verrast ook somtyds snel!
  Komt laet ons streeven naar het hooge!
  Wat gaat het sondig doen ons aan?
  Men sluyte liever 't ydel ooge;
  En denk' ‘Hoe haast is 't hier gedaan!
  
  
  8.
  Syn s'Hemels-wegen smalle paden;
  In 's Weerelds oordeel, laag, en slegt,
  Met doornen veeltyds overlaaden,
  En (so men oordeelt) gansch niet regt,
  Denk gy; Wie daar op is, komt verder:
  Het smalle is toch 't regte Pad:
  Een yeder, die maar volgt den Herder,
  Die sal wel komen aan de Stad!
  
  
  
  9.
  Of, moet men smaad, en dreiging hooren,
  Het maak' ons geene angst, of schroom;
  Het gae maar als voor-by ons' ooren,
  Haast sal 't ons syn, gelyk een Droom:
  Met GOD alleen, sy onse handel;
  Men sie gestaag tot 't Eeuw'ge in;
  Daar booven is toch onse wandel,
  Daar is ons herte, lust, en sin!
  
  
  10.
  En gaen wy, dus in onse wegen,
  Veracht om onse Pelgrim stand!
  Men kent ons hier toch niet ter degen,
  Wy syn als vreemde, in het land:
  Hoort men ons onderwyl eens singen,
  Als yemand blyd' is van gemoed;
  'T sal wesen van die groote dingen,
  Naar welke 't hert sig heenen spoed.