text: Due Rose. Vers. 14.
  Twee schoone Rosen wel te saem gebonden
  Heeft aen mijn ziel mijn beminden gesonden,
  D'een witter als de sneeuw', en d'ander blosend,
  Zulcks sijn levrey daer is sneeuwigh en rosend,
  Die hy droegh gaf hy my met sulcken lachje
  Dat ick verlieven most op 't scharpe drachje,
  Volght Iesum na, sprack hy, en leeft eenvuldigh,
  Van leven suyver, en van lijden duldigh.