text: Stem: Wy willen de Mey gaen houwen.
  
  
  
  
  
  
  
  
  EUstachius, die t'sijnder tijden
  Een Iob van 't nieuwe Testament
  Geweest is, door verduldigh lijden:
  Bracht huyden sijn verdriet ten end.
  Sijn naem was Placidus te voren,
  En had in 't oorlogh veel beschicks;
  Tot dat hy in een Herten-hooren,
  Eens blincken sagh een Crucifix.
  
  Dit was 't begin van sijn bekeeringh:
  En van sijn lijden niet te min.
  Des hy van rijckdom, en vereeringh,
  Van huys, van hof, en van gesin,
  Ten lieven danck ontbloot gingh dwalen;
  Met wijf en kind'ren vol van rou,
  Tot dat hem 't avontuer onthalen
  Sijn Soontjes oock quam met sijn vrou.
  
  De dese werde hem ontgrepen
  Op Zee; doch bleef ongeschoffiert.
  De kind'ren sagh hy bey verslepen
  In 't water zijnde, van 't gediert.
  Eustachi! peynst nu om 't exempel
  
  Van Iob: En past dat ghy vervult
  De lijdsaemheyd van d'ouden Tempel,
  Met meerder seghen van geduld.
  
  O waerdigh les! o kloecke streken!
  Van een die eerst sijn school begind.
  Den man op eenen dagh versteken
  Van goed, van bloed, van wijf, van kind,
  Gingh dolen achter vreemde landen.
  Maer lijdsaem als een lijdsaem Lam:
  Tot dat hy weer van Godes handen,
  Sijn kind'ren, en sijn wijf bequam.
  
  Trajaen den Keyser, deed' hem soecken,
  En stelllen over 't Roomsche veld.
  Met last om inde Noordsche hoecken,
  Te dwinghen het Barbaers geweld.
  Hy deed 't oock, na voorgaende sporen
  Van sijn geluck. En kreegh hier weer
  Tien dubbeld, wes hy had verloren
  Van geld, van goed, van lof, van eer.
  
  Sijn huysvrou oock, met bey sijn Soonen:
  De liefste panden van 't gewin.
  Om mee te deylen inde kroonen,
  Daer Romen hem mee haelden in.
  Maer dees' en mochten niet vernoeghen
  Het hart van d'aldervroomsten man:
  Des Godes hand daer by liet voeghen
  Een kroningh noch, van rijcker span.
  
  Want soo den held hem niet besmetten
  En wou met d'offeranden, die
  Het Raed-huys, na de Roomsche wetten,
  D'Afgoden, met geboghen knie,
  Op-off'ren dee; liet hem verwijsen
  Den Keyser, tot de wreedste straf;
  Die doch aen hem veel rijcker prijsen,
  Als d'overwonnen vyand gaf.
  
  Men deed hem werpen dan te gader
  Met Theopistis sijn gemael.
  
  De Soonen beyd' oock, met den Vader,
  (Wie sou niet schricken in 't verhael?)
  Tot aes van d'alderwreedste dieren.
  Maer dese, recht of sy haer aerd
  Veranderd hadden, quamen vyeren
  De vrinden Goods, met muyl, en staert.
  
  Schaemt u Tyran! en word bewoghen
  Door 't wild gediert. Maer neen ghy toch,
  Uw' roode ziel heeft ingesoghen
  Al wreeder nat, als Tig'ren soch.
  Gaet heen dan, en doet weerom gloeyen,
  Met Phalris, een metale stier:
  Daer in de menschen moghen loeyen
  Als ossen, uyt het kop're vyer.
  
  't Gebeurde soo: drie gantsche daghen,
  Sloot hy hen in't metale beest.
  Daer over wy, na Goods behaghen,
  Noch vyeren dese blijde feest.
  Den Heer vernieude 't oude wonder
  Van Babel weer: Een hayrtjen oock
  En werde niet van elck bysonder
  Versenght in een soo langhen smoock.
  
  Men vond haer wanghen legghen blosen,
  In 't middel van 't gegloeyde kruys.
  Niet anders als bedoude Roosen.
  Maer IESUS had de zielen t'huys.
  Eustachi! duldigh! leert ons dulden
  Door uw' exemp'len en gebeen:
  Tot dat den Heer eens doe vergulden
  Al wat hier rou en quastigh scheen.