text: II. Ik zag U.
  
  Ik zag u Lenore! bij 't schijnsel der maan,
  Bij 't vonklende licht der planeeten.
  Ik zag u en werd met mijzelven begaan.....
  Wat zetme de Hemel te zweeten!
  Want nooit wordt de wensch mijner ziele voldaan; -
  Mijn brein heeft het denken vergeten.
  
  Ik zag u bij 't weiflende scheemren der lamp
  En voelde mijn binnenste beven.
  Dat zien is mijns levens rampzaligste ramp -
  Ach! verre van u moet ik leven!
  En thans, met verveling gedurig in kamp,
  Niets dat me distractie komt geven.
  
  Het eenigste, dat me nog troostte in mijn leed,
  Heeft heden de krant me benomen:
  ‘In d' arm van een ander!’ verschriklijke weet!
  O, mogt het u reedlijk bekomen....
  Mon Dieu, quel effort! 't is perjèn ook te wreed,
  Alleen zich ellendig te droomen!
  
  Ik zag u, - niets blijft mij nu meer van 't gezigt....
  Maar neen! er is iets toch gebleven!
  Met u had ik nooit dit juweeltjen gedicht,
  Op 't veêrende rustbed geschreven, -
  En telde ik de rampen van 't leven niet ligt,
  'k Had - ergerlijkst feit van mijn leven! -
  De Comfort er aan moeten geven!!