text: Stem: Ie ne puis m'entretenir. pag. 212.
  
  Pamphilus, wiens grooten naem,
  D'alderwijste mannen meenden
  Sich ter eeren soo bequaem,
  Dat s' hem die ten danck af-leenden:
  Loven wy met dese sangh;
  Hopende dat hy besteden
  Tot genot van ons verlangh,
  By den Heer sal sijn gebeden.
  
  
  Al sijn weelde, al sijn smaeck,
  Was gesteld in wijse boecken,
  Die hy, met een groot vermaeck,
  T'allen kanten op gingh soecken.
  Ja oock selfs met eygen hand
  Trouwelijck na copieerde:
  Die verr' boven 't rijckste pand,
  Sint Ieronymus waerdeerde.
  
  Och, sprack hy, gelooft my, dat
  By my van geen hooger waerde
  Wesen sou de rijcke schat
  Die den rijcke Cresus gaerde:
  Als dit boeck wel is, daer in
  Niet soo seer met inckt gheschreven,
  Als van roo bebloede min,
  's Priesters teycken is gebleven.
  
  G'had gelijck Ieronyme!
  Want na dien voor Godes Glory
  Pamphilus 't martiry lee,
  Zoo ontstack u de memory
  Van sijn nagelaten boeck,
  Tot een wel geduldigh lijden;
  Door een voorschrift, dat soo kloeck,
  Hel en wereld kon verstrijden.