text: Cap. XI. Van de visschery, en vogel-vanghst in de Somer.
  DE voorsichtighe visschers letten voornamelijck op twee dinghen, dat sy in de dageraedt, voor d'opgangh van de Son, als de visschen meest verblindt zijn, en by hoopen hun spijs soecken, met groote stilte konnen visschen. Sy verkiesen, om dit te doen, drooghe Kampernoellien van Barcken-boomen, die in dat Landtschap seer groot wassen, en in d'ondiepe wateren gheworpen worden, op dat de swervende voghels te sekerder souden zijn. De voghelaer, syn hooft met een groote Kampernoellie, als met een helm, bedeckt hebbende, en tot aen de kin in 't water ghetreden, om de vogelen te belaghen, gaet voort naer de hoop der swemmende voghelen, die, de Kampernoellie op het hooft van de voghelaer siende, sich inbeelden dat dit een van de Kampernoellien is, die in t'water dryven, en, daer by komende, worden met de handt van de voghelaer onderschept en gevangen. In deser voegen komen veel by, d'een na d'ander, die op een ghelijcke wijse ghevanghen worden. Want de vogelaer, allenghs sijn handt uytsteeckende, vat, met een blinde greep, d'onvoorsichtighe voghel by de beenen, en treckt hem onder water, en steeckt hem in een sack, die hier toe bereydt is. d'Andere vogelen, wanende dat hun medemacker van self onder 't water ghedoken is, om sijn spijs te soecken, ghelijck sy gewendt zijn, en geen bekom-
  
  mernis hebbende, vervolghen alle hun wegh; in voegen dat sy dus in de handen van de vogelaer vallen. Hy vischt met sijn andere handt met een breedt net, 't welck niet te vergeefs gedaen wordt. Want hy, het water met sijn voeten roerende, maeckt d'oogen der visschen, die doch swack zijn, noch swacker, en soo onvoorsichtigh, dat sy van self in de netten komen. Wyders, hy vischt oock heel bequamelijck met een hoeck, die met een langh tou achter de rugh en arm ghebonden is, en naghesleept wordt. Want men vindt daer over al soo groot een menighte van visschen, dat sy met alderhande visch-ghereedtschap, oock aen alle leden ghevoeght, lichtelijck gevangen worden, voornamelijck in de zee-boesems, en in de vloeden, daer de visschen in groot getal sich in vertrecken, op dat sy, van stormen bevrijdt, gheruster en veyligher souden leven. Maer sy zijn nergens veyligh, daer sy door menschelijck vernuft gevangen konnen worden.