text: VII.
  
  Wij visschers van de Schelde,
  wij visschen in de nacht
  dan is het al zoo lustig,
  zoo rustig,
  en 't waterken vloeit zoo zacht.
  
  Wel zwijgt de kleine vogel
  en 't waarom, weet hij best.
  Hij ligt te pluimenstrijken
  bij 't gaaiken,
  zoo zalig in 't wollige nest.
  
  
  Geen sterken moet ons lichten,
  het vischjen is ons licht,
  wanneer 't in 't netjen dansend,
  goudglansend,
  lief schemert in ons gezicht.
  
  En woelt het woeste weder,
  en waait het windjen hol;
  wat kan ons dit bescheren
  in 't keeren.
  naar huis met den netzak vol.
  
  ons leven is geen droomen
  noch siddren voor de hel,
  wij denken die hier braaf is,
  geen slaaf is,
  gelooft aan geen gekkenspel.
  
  Waarom ons zelven plagen
  met waan en ijdlen schijn?
  Mensch zijn wij onder menschen
  en wenschen
  dat elk zoo wilde zijn.
  
  
  Is dan wat ruw ons handlen,
  't is frisch als 't groene strand
  waaraan we ons leven winnen
  en minnen
  zoetliefken en 't vaderland.