text: Stem : Destin qui Separez. pag. 502. 
  
  NOyt moorder heeft noch oyt,
  Hoe boos hy was gheweest,
  Soo sueren bloed gestroyt
  Als wel Erasmus heeft.
  Men vloeyde vyer en vet;
  Men gloeyde pick en teer,
  Om dat m'hem vande wet
  Sou trecken van syn Heer.
  
  Twee Keysers, alle bey
  De wreedste die men vand:
  Arbeyden hem met pley,
  Met platen, en met brand,
  Te doen verlaten 't les
  Van 't Christelijck verbond.
  Maer neen, noch vlam noch mes,
  Weerhiel sijn stercke mond.
  
  De beulen wierden moe,
  De roode kolen doof;
  En hy ten eynde toe
  Belijden bleef 't geloof.
  Schaemt Diocletiaen,
  Schaemt u vergeeffsche pijn;
  En laet Maximiaen
  Nu proeven eens de sijn.
  
  Maer 't luckte min noch meer,
  Als 't eerste was geluckt.
  
  Den martelaer wierd weer
  Gesoon, gebraen, gepluckt;
  Tot dat men na veel stoots
  Hem weer gaiolen most,
  Daer hy van d'Engel Goods
  Eerlangh uyt wierd verlost.
  
  Gaet nu, Tyrannen! vry,
  Gaet kendt, 't is meer als reen,
  Dat al uw' tyranny
  Van een man is verstreen.
  Hy moet noch Christus wet
  Gaen preken met wellust,
  Tot dat hy van sijn bed
  Ontfanghen ga de rust.
  
  Gajeta viel te beur
  Erasmus heyligh Lijck.
  Des doet hy haer daer veur
  Weer hebben 't hooghste Rijck,
  God gaef dat Rotterdam
  Van haer Erasmus had,
  't Geen aen Gajeta quam
  Te bet, door sulcken schat.