text: Stem: Weest Nymph gegroet. p. 616.
  
  WEest Nymph gegroet!
  Maer van beter vloed,
  Als Castalis was, d' onsuyvere beeck,
  Daer in Apollo de Nymph door streeck.
  Ghy zijt ghetreen,
  Met Maeghd'lijcke leen
  Op kosten van u onnosele bloed,
  Door 't diepste van een soo roden vloed.
  Maer vloed van genade,
  En saligh geduld;
  Daer van dat de kaden
  Met blommen vervult,
  U geven te plucken
  Een Hemelsche schat,
  Van sulcke gelucken
  Die niemand en vat.
  
  Noyt Tuyn, noyt Hof,
  Hier oyt sulcken lof
  Van Lely-wit, of van Rosen en sagh,
  Als daer de Lent wel te bloeyen plagh.
  Vervult uw' schoot
  Nu met wit en rood;
  En maeckter u van een dubbelde kroon,
  Die eeuw'lijck blijven sal even schoon.
  Geluckighe leden!
  Die 't korte bessit
  Des wellust, besteeden
  Aen 't blinckenste wit.
  Geluckighe dood!
  Die 't leven versette
  Voor 't blosenste rood.
  
  
  Nymph kuys en vroom!
  Die door sulcken stroom
  Gekomen zijt tot het blommighste land;
  Slaet toch u oogh na ons droge land;
  Daer niet en wast,
  Noch lovert, noch graft,
  Hoe seer datmen 't oock bearbeyd en boudt;
  Voor dat het eerst van den Hemel en doudt.
  Verkrijght ons dan seghen
  Van groeyenden dou,
  Van warremen reghen,
  Van bijtende kou:
  Van jeughddighe blommen
  Oock weynigh; op dat
  Wy oock wat bekommen
  Van d'Hemelsche schat.