text: Choor
  
  Den grooten Voerman Israel,
  Die sal sijn volck bewaren wel,
  Dat haer gheen hooft en sal ghebreken:
  Want al heeft Saul hem misgaen,
  Dauid heeft hy ghenomen aen,
  Om hem, door hem te moghen wreken.
  Saul u onghehoorsaemheyt,		 
  Heeft uwen droeuen val bereyt,
  En Dauid eenen wegh ghewesen,
  Te comen tot u weerde croon,
  Sijn ned'richeydt gheeft desen loon,
  Dat hy daer door verhooght sal wesen.
  D'eerghiericheyt was uwen strick,
  Om dat wy Dauid door 'tbeschick
  Van onsen Godt hebben ghegheuen
  Den lof, van het strijdtbaer ghewelt,
  Dat hy den Reus soo had ghevelt,
  Die met Godt strijdt sal eeuwigh leuen.
  'T was nijdicheyt die hem verwan,
  Wiens cracht hy niet weerstaen en can,
  'T verdoor hem dat hy hoorde singhen,
  Saul sloecher duysent doodt,
  Maer Dauid als hy was in noodt,
  Die conder tienmael meer bedwinghen.
  Thoren die het verstandt verwindt,
  Den grooten Saul soo verblindt,
  Dat hy Godts wercken wilt verstooren,
  All' siet hy dat Godt door sijn cracht,
  Dauid voor hem, en sijn gheslacht,	
  Tot eenen Coninck heeft vercoren.
  Sijn giericheyt doet hem verdriet,
  Dat hy den Agah leuen liet,
  Met all' het Vee zeer groot van weerde,
  Daer Godt beual door Samuel,
  Dat hy in sijnen thoren fel,
  Niet soude sparen door den sweerde.
  Sijn groot vermeten baert hem schandt,
  Omdat hy ded'sijn offerhandt,
  
  
  
  Die maer aen Leui was beuolen,
  Heylighe onderdanicheydt,
  Die ons ten rechte weghe leydt,
  Wie u bewaert en sal niet dolen.
  'T vermeten Goliad verwoech,
  Dat Dauid hem te lichter sloech,
  Gheen beter straf om haest te vallen,
  Ghelijck het bleeck aen Abiram,
  Die met sijn volck in lijden quam,
  Wiens crachten waren niet met allen.
  Dauid is nu in grooten noot,
  Want Ionathan de pijlen schoot,
  Voor sijnen knecht, om hem te wijsen,
  Dat sijnen Vader door den haet,
  Afjonstigh naer sijn leuen staet,
  Den trouwen vriendt is weerdt te prijsen.
  Den dullen Saul nu verjaeght
  Die hem meer als ghedienstich draeght,
  En doet hem door den hongher gheuen,
  Tot Nobe van Ahimelech,
  Toonbroodt en gaet voort sijnen wegh,
  Tot Achis en schijnt sott' te leuen.
  Den herder Dogh doet het verraet,
  Dat Saul all' de Priesters slaet,
  Om dat Ahimelech den sweerde,
  En Toonbroodt aen den Dauid gaf,
  Abiather voor thoren straf,
  By Dauid vliedt die oock verveerde.
  Godts wercken sijn wel wonderbaer,
  Verworpt en kiest nu hier, nu daer,
  Qualijck is sijnen raet te mercken,
  Saul die erst vercoren was
  Verworpen, en den Dauid, ras
  Verhooght van 'tcleyn door sijne wercken.
  Laet ons dan Dauid volghen wel,
  En loouen hem met snaren spel.
  Hy vreest de cracht van Godt daer bouen,
  En stelt hem als den trouwen knecht,
  Ia doet all' sijn gheboden recht,
  Sijn vrees' is Godt wilt hem dan loouen.
  
  
  PAVSA.