text: Cap. VIII. Van de Rangiferen.
  IN de Noordsche gewesten der beyde Bothnien, (want dus worden d'uytterste Landen van 't
  
  Noorden, als van de bodem des vats, ghenoemt) en van Groot-Laplandt is een driehoornigh beest, de Herten ghelijck, maer veel grooter, stercker en gheswinder, en om twee oorsaecken Rangifer, of Tackdrager genoemt. d'Eerste oorsaeck is dat het lange hoornen, gelijck tacken van Eycke-boomen, op 't hooft draeght; d'andere is dat het ghereedtschap, 't welck aen de hoornen, en borst vast ghemaeckt werdt, en daer meê het in de Winter de sleeden voort-treckt, in hun moederlijcke tael Rancha en Locha ghenoemt wordt. Twee van dese hoornen, grooter dan d'anderen, staen op een selve plaets, als de genen, die 't Hert heeft. Maer sy zijn veel tackigher en breeder; want sy hebben vijftien tacken. d'Ander, in 't midden van 't hooft staende, is korter van tacken, en niet soo sterck. Het hooft, van alle zyden teghen de vyandelijcke beesten, en voornamelijck teghen de Wolven ghewapent, vertoont een wonderlijcke çierlijckheydt onder d'andere vreemde beesten. De spijs van dit beest, voornamelijck in de Winter, is wit Berg-mosch, boven op de grondt met sneeu bedeckt. Dit beest weet, door d'ingevingh van de natuur, ghelijck het wilde Paert, het sneeu, schoon dick legghende, te deurbooren, om sijn voedtsel te soecken. In de Somer eet het bladen en tacken van boomen, beter al gaende en staende, dan al buckende gras en kruyden, uyt oorsaeck van sijn hoornen, die al te seer naer vooren gheboogen zijn, om welcke oorsaeck het in 't eten van sijn hooft scheef en overzyde moet houden. Het heeft een hayrige hals, ghelijck een paert, voeten die in twee ghespleten, en by nae rondt zijn, van de natuur aen hem ghegheven, op dat het, oock een man op hem hebbende, over de hooge sneeuwbergen, in diepe dalen, over velden en dichte heuvels sou loopen.