text: Zang: Bruyn verwe wordt geprezen Ofte: Des Heeren eygenschappen.
  
  
  WEl aen, o alle vromen,
  Die Godt hier
  
  
  
  scherp kastijdt,
  En in veel drucks laet komen:
  Weest in uw druck verblijdt.
  In zwaere tegenheden 
  Heeft de Deugdt
  De meeste stof en reden
  Van veel vreugdt.
  [2.] 't Is niet uyt haet of tooren
  Als u Godts hand koomt slaen,
  Maer dat ghy niet verlooren
  Zoudt met de Werelt gaen.
  'tGeen Boozen dijdt tot plage,
  'T zelve dingh
  Is u, kondt ghy 't wel dragen,
  Zegening.
  [3.] Godts ducht-roe' doet u weten
  Dat hy u noch bemindt,
  En niet en heeft vergeten,
  Maer noch houdt voor zijn kindt.
  Geen Vader na den vleysche,
  (Draeght hy zucht)
  Die, als 't de noodt zal eyschen,
  't Kindt niet tucht't.
  [4.] Een vleeschelijcke Vader
  Kastijdt na fantasy;
  Op dat hy 'tkindt van quader,
  Door vroege tucht, bevry:
  
  Maer Godt, die in geen zaken
  Ooyt gaet mis,
  Wil ons door tucht zoo maken
  Als Hy is.
  5. Aenvechting baert op-mercken;
  Op-mercken maeckt bequaem
  Tot Deughdt en heyl'ge wercken;
  Deughdt, by Godt aengenaem.
  Onmackelijck, doch heyligh
  Gaen, leert hy
  Die wil dat yeder heyligh,
  Als Hy, zy.
  6. Veel Zoets na weynigh Galle.
  Wat noodt als 't zoo behoeft?
  Gods kind'ren hebben alle
  Van dezen Kelck geproeft.
  Liet Godt ons zonder lijden
  Staêgh in g'luck:
  Geen stoff waer 't van verblijden,
  Maer van druck.
  7. Ontbeert men hier het gene
  Dat nooyt kindt Gods ontbeert:
  Licht mist men, na, met eenen
  Zijn hooghste Ziel-begeert'.
  Zoo scherpe tucht of hinder
  Nooyt voor-viel,
  'tWaer klaer dat Godt voor Kinder
  Ons niet hiel'.
  8. 's Vleeschs voorspoedt is een zegen,
  Maer zulck niet als ghy wacht,
  En meest van die verkregen
  Die Godt voor Bastert acht.
  Wie op verganck'lijckheden
  
  't Hert noch vest't,
  Schijnt niet genoeg te vreden
  Met het Best.
  [9.] Flauw dan in geen kastijding;
  Bescheldt of laeckze niet.
  Maeck oock geen keur in lijding;
  Neem zoo als 't Godt u biedt.
  Hem maet te willen stellen,
  Acht Godt quaedt.
  En waer toe 't zondigh quellen
  Dat niet baet?
  [10.] In reyn Geloof op Aerden
  Als vreemd'ling heen te gaen,
  Is hoogh by Godt in waerden
  En een groot werck gedaen:
  Dies is't somwijl van nooden
  Dat Godt dael
  En't hert al zijn By-Goden
  Gants ont-hael.
  [11.] Daer zal zoo licht yet schuylen
  Daer zich nog 't Vleesch me'e stut,
  En 't hert door kan vervuylen:
  Dies is de zuyv'ring nut.
  Licht deed' men 't onkruydt sterven
  Zoo men 't zagh;
  En Liefd' koomt door Liefs derven
  Aen den dagh.
  [12.] All' Aerdtsche troost moet henen;
  (Qua' toeverlaet baert smert)
  Godt wil en moet alleene
  Een Godt zijn in uw hert.
  Des menschen troost op 't Zicht'lijck,
  ('t Zy hoe kleen)
  
  Weert hyze niet, kan licht'lijck
  Van Godt sche'en.
  13. Wil Godt u niet hier laten:
  Weest willigh en bereydt:
  De Droeff'nis heeft een mate,
  Maer niet de Lijdtzaemheydt.
  Volmaeckt moet haer werck wezen
  Gants end' al,
  Zoo zy van Godt vol-prezen
  Worden zal.
  14. Kort is de pijn en 't zuchten,
  (Want 't leven zelfs is kort)
  Maer lang en zoet de vruchte
  Die ons daer door gewordt.
  Betruert van hier geen Truren.
  Zal't wel zijn:
  't Geduldt moet zoo lang duren
  Als de pijn.