text: I V.
  De harum tamen legum aequitate aut iniquitate multa exstat disceptatio inter Sextum Caecilium, juris peritum, & Favorinum, Arelatensem Philosophum, apud Gellium lib. xx. cap. i. Noctium Atticarum. Favorinus quidem, inter alia, in iis observat crudelia quaedum, dura, inhumana ac proinde iniqua, dum delicta ac poenas inter se contendit. Inprimis autem provocat ad Popul. Romanum, cui delicta quidem, quorum in X I I. Tabb. mentio est, vindicanda; poenae tamen nimis durae esse visae sunt. Quare & passus est leges istas de tam immodico supplicio, situ atque senio emori. Verum egregiè excipit Caecilius; Non ideò contemnendas esse legum istarum antiquitates. Nemo enim ignorat legum opportunitates, & medelas, pro temporum moribus, & pro rerum publicarum generibus, ac pro utilitatum praesentium rationibus, proque vitiorum, quibus medendum est, fervoribus, mutari atque flecti. Ac sane, optimo & consilio & jure primis, quae contra vitia feruntur, legibus severissimae poenae proponuntur; & si per eas ad meliorem vivendi disciplinam inter cives profectum sit, aut libido hominum & contumacia severitate suppliciorum major, & invicta experiendo cognoscatur, lapsu temporis mitigantur. Nam gravior esse poena debet, ubi in scelus plurium est, & ferventior inclinatio; & minor, ubi vel ad peccandum proclives sunt pauciores, aut magnitudine suppliciorum à peccando hactenus homines deterriti haud sunt, ne ex poena fiat carnificina. Ob hanc caussam inter cautiores gentes, primae omnes leges severissimae, secutae verò mitiores mollioresque inveniuntur.