text: Cap. XII. Van de straf der vyanden, die brandt stichten.
  SAxo, een treffelijck Schryver der Deenen, verhaelt dat Sueno, Koningh van Deenmarcken, door groote haet aenghedreven, voorghenomen had met soo straf een oorlogh d'inwoonders
  
  van Sweden en Gotlandt te bestryden, dat hy, sonder eenighe voorwaerden van vrede toe te laten, niemandt wilde verschoonen, of toelaten veylighlijck in sijn leven en vryheydt te leven, jae oock schoon hun Koningh voorgenomen had soodanigh een verbondt, als hy aen hem begeerde toe te staen, aen te nemen. Hy dan, de Winter, die tot sijn voornemen dienstigh was, waernemende, verkoos de kortste en vaerdighste wegh, en trock aen, om eertijdts Finlandt, en nu Findivien, een Zuyderlijck landtschap der Gotten, met rooven en branden te vervullen. d'Inwoonders van 't landt, met ootmoedigh gesmeeck voor hem verschijnende, gaven hun vaderlandt en sich selven aen hem over. Dat meer is, sy, niet vernoeght met sich dus overghegeven te hebben, boden hem oock toevoer en voorraedt aen, en betoonden sich heel gedienstigh aen hem met de sijnen te herbergen. Maer sy, bevindende dat sy niet veyligh waren, schoon sy soo groote ghedienstigheydt aen hem bewesen, hielden gheoorloft dat sy dese onversoenelijcke wreetheydt met heymelijcke belagingh moghten straffen. Dieshalven, toen de deurluchtige mannen, en hun gesinnen, deelgenooten van de moorden en rooveryen, het grootste deel van de nacht in brassen en suypen overghebraght, en, van dronckenschap overladen, sich, soo vol als sy waren, in een schuur, die leegh van voorraedt was, vertrocken hadden, wierden sy van de voorghenoemde Finnen, die eendrachtelijck vergadert waren, met vuur en vlam, van de welcken men hen te vooren berooft had, ghedoodt en verdelght. Want terwijl dese droncke lieden diep in slaep versoopen laghen, sloten de Finnen de deuren van buyten met grendels toe, en staecken over al de brandt in 't dack. Het grootste deel van hen gaf alreê de geest, en 't huys was by nae tot assche verbrandt eer de kracht van de hitte hun sinnen, in de 
  
  wijn versoopen, tot bedaringh braght. Sy, eyndelijck ghevoelende dat de hitte van de brant nae by was, spronghen over, om naeckt t'ontvluchten; maer sy bespeurden dat de deuren van buyten ghesloten waren. De brandt parste van binnen, en de vyandt hield van buyten d'uytgangh beset. Maer de teghenwoordige pijn verminderde de vrees van de volgende straf; en 't gevaer van 't teghenwoordigh quaet wierd grooter dan 't aenstaende gheacht. Dit braght te weegh dat de Deenen, wenschende eer door 't stael, dan door de brandt verdelght te worden, en hun krachten te samen voeghende, de sluytingh, daer meê de deuren ghesloten waren, afstieten, en dat sy, 't een gevaer ontvliedende, niet schroomden sich in een ander ghevaer te storten.