text: Sonet.
  
  DE lieffelijcke deught, die ons de Godtheyt baert,
  Wil u, mijn Heeren all', met hare cracht bestralen,
  En in u trouwe ziel den wasdom comen halen:
  Op dat sy heerlijck thoont de grootheyt van den aert.
  
  Al heeft den wreeden u, door sijn ghevloeck veruaert;
  Laet in u siele doch sijn woorden gheensins dalen:
  Maer denckt, dat Godt altijdt de boosheyt doet betalen,
  En dat hy, tot ons leer, haer, tot haer straf bewaert.
  
  Den goddelijcken gheest, waer van wy 't teecken voeren,
  Die wil, door sijne cracht, u herten soo beroeren,
  Dat ghy eendrachtelijck de vré omhelsen meught:
  
  Op dat den vreden tack die schoon staet vol Olijuen,
  Tot inder eeuwicheyt mach in den vrede blijuen,
  En baren in u hert de lieffelijcke deught.
  
  Annag. Dient uvven AL.