text: Kusje aan Roozemond.
  Stem: Verlaat gy my &c.
  VOrst Paris was noyt zoo verblyd,
  doe hy Het puyk van alle vrouwen,
  in volle rust en Veyligheyd,
  mogt ik zijn vadershof beschouwen,
  Als ik wanneer ik laast,
  ô schoone rosenmond
  my In uw by zijn vond.
  Doe ik het levendig koraal,
  van uwe schoone Lippen drukte,
  en van uw kaaken, duysend-mael
  
  De fris ontlooke roosjes plukte:
  ag! heeft dan het Geluk
  mijn zinnen oyt, gevlyd
  met zoo veel soetigheyd.
  Mijn hert verrukt, door dat genot,
  ja als in Blijdschap uytgelaten,
  en wenschte niet voor zulk Een lot
  te ruylen, al des werelds staaten
  want Al wat Rijkdom, Staat
  en groote luyster baard
  was my niet zoo veel waard.
  TEGEN-ZANG 
  MAar als my uwe mont verlaat,
  en ik van uw Ben af-gescheyden,
  dan denk ik in die droeve staat,
  ô! al te kort, den uur verblyden,
  dat myne vryheydt rooft,
  en voor een kleyne lust,
  my duyzend-maal ontrust.
  Als een bedroefde,
  die zyn hert voeld,
  door een zoete droom verkwikken
  en zig bevrijd ziet van zijn smert,
  maar na een weynig oogen-blikken,
  als hem de slaap verlaat,
  ziet van zyn ramp verzeld
  zoo is mijn hert gesteld.
  Ik zugt vergeefs, en vul de lugt
  met duyzend vrugte-loose klagten,
  dat zoet vermaek is weg gevlugt,
  en laat niet na als de gedagten,
  des is de wel-lust,
  daer ik zoo vol drift na hoop,
  voor my te duur een koop.
  SLOT-ZANG 
  Des zal ik schoone Rosemond,
  my van u mond en Oogen scheyden,
  om aan mijn heete minne wond,
  voortaen geen fellen smerte leyden,
  tot dat myn hert wanneer
  ’t zyn voedsel gants ontbeerd,
  geheel tot As verteerd.