text: Stem: IESU ons liefd' ons wenschen.
  
  
  
  
  
  
  
  
  VRiendinne Gods Colette!
  Verlaet uw' lieve kluys,
  Om weer in d'oude wetten
  Te stellen Claraes huys.
  Den tijd heeft doen verslappen,
  Al 't geen daer plagh te zijn
  Van regel en van kappen,
  In d'eerste disciplijn.
  
  GHy moet weerom versoenen
  Het kloosterlijck ghemeent:
  
  Na luyd der visioenen,
  Die God u heeft verleent.
  En wil u niet verharden
  Daer teghens aen, 't en zy
  GHy blind begeert te werden,Luc. 1[...]
  En stom met Zachary.
  
  Mids desen trock na Romen
  De maegd; daer God beschickt
  Had, om het werck te vromen,
  De Stoel van Benedict.
  Hy was't wanneer sy knielde,
  Die haer, met eygen hand,
  Met Claraes hooft-doeck wielde,
  En met haer koorde band.
  
  Keerd nu met Godes seghen,
  Sprack hy, weeer naer u land,
  En schickt dat t'aalder weghen
  De Wijngaerd werd verplant,
  Die Clara heeft doen pooten.
  Op dat voortaen den Heer
  In uw' vernieude loten
  Hem juyge meer en meer.
  
  't Gebeurde na de wenschen
  Van Godes trouwen knecht.
  Een menighte van menschen
  Aenvaerden d'enge wegt.
  't Apostelijcke seghel,
  En 't leven van Colet,
  Bevestigde den reghel
  Van Clara eerst gheset.
  
  Men nam weer aen d'armoede:
  Men derfde aenden disch
  De spijsen die meest voeden,
  Men at daer niet dan visch.
  De voeten men ontblootte,
  Men vaste 't heele Jaer.
  Het Klooster wierd ghesloten;
  
  Men kleede sack en haer.
  
  Vaerd nu met sulcke deughden
  Coletta daer ghy hoordt,
  Want na de blijdste vreughden,
  Soo scharpen leven spoord.
  Laet nu voordaen gaen rusten
  (Uw' arbeyd is geënd)
  De siel in Gods wellusten:
  En 't lichaem binnen Gend.