text: Stem: Om een die ick bemin, leef ick in rouwe.
  
  DEn Preeckheer Antonijn,
  Die in Florencen
  Een Bisschop quam te zijn,
  Heeft alle menschen
  
  Een dienst gheweest
  Met leeringh, en met leven:
  Ja van sijn jongste jeughd,
  Tot algemeyne vreugd,
  Van alderhande deugd
  Een spoor gegeven.
  
  Maer sonderlinghe van
  Een diep' ootmoede:
  Zoo dat den waerden man,
  Geheele vloeden
  Van tranen liet,
  En niet en was te stillen:
  Wanneer hem Romen gaf,
  De Bisschoplijcke staf,
  Op aengedreygde straf,
  Naer Godes wille.
  
  Een sonderlinge sucht
  Droegh hy den armen:
  Sijn eenighe genucht
  Stond in t'ontfermen.
  Doch anders niet,
  Dan om haer nood te voeden.
  Ter wijl hem't Hemelsch licht
  Geleerd had dese plight,
  Door Engelen gesight,
  Zoo quad' als goede.
  
  Daer over hy 't geslaght
  Der Bedelaren,
  Het welck d'aelmis verkracht,
  Om geld te garen,
  Bestraffen dee.
  Hen dwingende te laten:
  De sommen die hy vand,
  Dat haer geveynsde hand,
  Gebeurt had, uyt het land,
  Van roo ducaten.
  
  Sijn caritaet vergingh,
  
  Als hy het wrecke
  Geschenck, uyt eenigh dingh
  Oyt quam t'ontdecken.
  Het bleeck wel aen
  Den man, die soo versuchten
  Gingh sijn bedroghen tas,
  Als hy voor 't soet gewas
  Een Deo gratias
  Kreegh van sijn vruchten.
  
  Doch sagh niet dan te klaer,
  Met eyghen ooghen,
  Dat hem noch man, noch waer,
  En had bedroghen.
  Het briefje, daer
  't God-loond, was op geschreven,
  Drongh stracks met eene keer
  De schael ter aerden neer,
  Daer't gaefjen al te veer
  Wierd op geheven.
  
  Vriend Goods! nu ghy bewoont
  De rijckste erven:
  Soo laet ons uw' God-loondt
  Oock wat verwerven.
  By namen dat ghy d'uyterste balansen,
  Ons wat wilt swaren met
  U Hemelsche gebed,
  Als ons eens't doode bed
  Sal doen verkansen.