text: De uitspraak der a.
  
  Hoe komt het dat de volkomen a in hetzelfde dialect in sommige woorden als ae, in andere als ao wordt uitgesproken? B. v. te Sliedrecht: Waer gao jullie nae toe? Hoe komt het, dat in sommige plattelandsgemeenten het bedoelde onderscheid gemaakt wordt en soms in eene onmiddellijk daaraan grenzende niet?
  
  De a is een klinker die zelden geheel zuiver wordt uitgesproken, maar veelal òf naar de e òf naar de o trekt. Waar men ze verschillend uitspreekt is het onderscheid toe te schrijven aan verschil in oorsprong. Is de a eene ineensmelting van twee vocalen, dan luidt zij in de dialecten meestal als ao, en is in het Hd. soms geheel in o overgegaan, b.v. in maan-mond, adem-odem. Intusschen loopt ook bij deze letter, evenzeer als bij de e en o, de boel soms erg in de war. Zoo veroorzaakt eene volgende r dikwijls ten onrechte de uitspraak oa, en oefenen nagenoeg gelijkluidende woorden, als maat (om te meten), dat de lange â (ao) heeft, en maat (kameraad) met de korte a (ae), invloed op elkander. Dat men in onmiddellijk aaneengrenzende plaatsen verschillend uitspreekt, kan wel moeielijk eene andere oorzaak hebben dan verschil in den oorsprong der bevolkingen; de geschiedenis van elke plaats kan hier alleen het antwoord geven. Het ware niet slechts voor de taalkunde, maar ook voor de geschiedenis van groot belang, indien men nauwkeurige lijsten van dergelijke verschillen in de uitspraak als het hier bedoelde opmaakte. Eerst nadat dit geschied is, kunnen zulke quaesties eenigzins grondig behandeld worden.
  
  L.A.t.W.