text: Cap. XIII. Noch van de selve Olo Vegetus, dapperlijck voor de kuysheydt strijdende.
  DAer waren eertijdts, in 't gheberghte van Noorwegen, by de grensen der West-Gotten, twee Worstelaers, beyde broeders, Schatus en Hiallus ghenoemt, die in baldadigheydt en ontucht soo verre uytgeborsten waren, dat sy, door een toomeloose ongebondenheydt, de Maeghden, die schoon van ghestalte waren, van hun ouders afruckten, en schonden. Dit braght soo veel te weegh, dat sy oock voornamen Esa, de dochter van Olavus, Koningh der Vermers, te schaken, en aen de Vader ontboden dat, soo hy haer niet aen hun gruwelijcke ongebondenheyt wilde overgheven, hy self met
  
  hen een lijfghevecht moest aengaen, of een ander in sijn plaets senden. Hoe wel dit seer lastigh voor de goedertierentheydt des Vaders was, die onder d'onghemacken van sijn afgheleefde ouderdom suchtte, soo pooghde hy echter, tot gherechtige beschermingh van sijn Dochter, d'afghematte leden van sijn lichaem, door 't vernuft en de krachten sijner naeste maghen, te besteden. Maer Olo, een jongelingh uyt Noorwegen, van een deurluchtighe plaets en gheslacht ghesproten, wierd door de gruwel van dit schelmstuck bewogen, en, verblijdt van dat hy gheleghentheydt tot strijden had gevonden, verkleedde sich in boere kleederen, en gingh in Olavus huys, en plaetste sich by de genooden beneden aen de tafel, en, siende dat het geheel ghesin van de Koningh weende, riep met voordacht des Koninghs Soon tot hem, en vraeghde waerom d'anderen soo bedroeft van gelaet waren. Hy, van hem tot antwoort kryghende, dat de kuysheydt van sijn Suster, soo sy niet haestelijck van yemandt ontset wierd, door de wreedtste Worstelaer ontwijdt en geschonden sou worden; vraeghde weêr wat vergeldingh de gheen verkrijgen sou, die sijn leven en behoudenis voor des Koninghs Dochter in gevaer stelde. De Koningh, hier op van sijn Soon ondervraeght, antwoordde dat de gheen, die sijn Dochter verloste, haer tot vergeldingh hebben sou. Dese woorden ontstaken in Olo groote begheerten, om dese strijdt aen te gaen. Dese Maeght had voor een gewoonte, (gelijck noch het gebruyck der Noordsche volcken is) dat sy, met nader toe te treden, d'aenghesichten der gasten, met een licht, dat voor haer ghedraghen wierd, aenschouwde, op dat sy te seeckerlijcker hun zeden en kleedingh sou besien, en alle teeckenen, door de hoedanigheydt van 't lichaem aenghewesen, aen d'ouders vertoonen, om van hen geoordeelt te worden. Sy, op de voor-
  
  seyde wijse Olo besichtight hebbende, en door d'ongewoone verschrickelijckheyt van sijn oogen verbaest, viel by na maghteloos en leveloos neêr, (soo wierd haer wackerheydt van verbaestheydt over-ylt) en openbaerde terstont d'oorsaeck van haer verschrickingh aen haer Vader. De jonghelingh, dit bespeurende, bedeckte een weynigh d'appels van sijn ooghen met sijn ooghdecksels, op dat sy gheen schrick in d'aenschouwers souden ontsteecken, en, sijn hoedt afghedaen hebbende, daer meê sijn aenghesicht beschaduwt was, beval aen d'omstaenders dat sy, alle vrees af-legghende, goede moedt souden scheppen. Dit wierd soo haest ghedaen, als bevolen, en yeder schiep terstont weêr moedt; soodanigh wierd de gemeene vrees van al de genen, die daer teghenwoordigh waren, door de blyde belofte van een eenighe gast verdreven. Hiallus en Scatus, ondertusschen met tien van hun huysknechten overkomende, als om de Konincklijcke Maeght terstont van daer te voeren, eyschten, met een baldadigh gheroep, de Koningh ten strijdt, soo hy sijn Dochter weygherde. Ola, hun verwaende woorden hoorende, nam terstont de strijdt aen, met dese voorwaerde, dat sy hem, terwijl hy streedt, niet heymelijck van achter, maer alleenlijck van voren, aentasten souden. Hy trock daer nae sijn swaert, dat hem van sijn Ouders naeghelaten was, en doodde alleen hen alle twaelf, 't welck een grooter werck was, dan voor een jonghelingh doenelijck scheen. Voorts, dit ghevecht gheschiedde in een Eylandt, daer een Dorp is, 't welck tot aen dese tijdt de namen der twaelf gedoode Broeders behoudt. Hy teelde dan aen de Dochter, die tot vergeldingh van de verwinningh aen hem ghegheven was, een soon, Odmondus ghenoemt. Maer hy, sedert noch meer en meer in sware strijden vermaert en deurluchtigh gheworden,
  
  wierd eyndelijck in 't badt verradelijck ghedoodt, gelijck al over langh van seker oudt man aen hem voorseght was, toen hy het Koninckje Thoro doodde, en daer door 't recht van gastvryheydt schond.