text: Stem: Goede vrienden laet u noden.
  
  
  
  
  
  
  
  
  OUd-Vader van Mileven
  In Africa, Optaet!
  Wat moet ick van Geneven
  Gevoelen! goed of quaed?
  Sy roept haer Reformeringh
  Te sijn een Hemels werck:
  Haer woord d'oprechte leeringh,
  Haer Stoel de ware Kerck.
  
  Soo dee te mijnen daghen
  Noch min noch meer Donaet,
  Als hy de wereld waghen
  Dee met sijn nieuwe praet:
  Den Tempel was gevallen,
  En Christus had by hem,
  In't Zuyden weer doen stallen
  De schapen, door sijn stem.
  
  Ick seyd hier op: Mijn lieven
  Donaet! dit's geen bescheyd.
  Of toond my eens de brieven
  Die Christus Majesteyt
  Van nieuws u heeft gegeven,
  Contrary 't oude woord,
  Als dat sijn Kerck niet sneven
  Sou voor de helsche poort.
  
  Heeft nu de poort der hellen,
  Soo ghy verluyden laet,
  Den Tempel neer doen vellen,
  Die Christus t'onser baet
  Soo krachtigh had verheven
  Op d'onbewoghe roots;
  Seght waer dat dan gebleven
  Zijn de beloften Goods?
  
  
  Hoe kan 't gebed des Heeren
  Bestaen met desen roof,
  Dat niet en sou failleren
  't Apostolijck geloof?
  Ick heb voor u gebeden,
  O Petre! dat tot val,
  Door geenderhande reden,
  't Geloof u komen sal.
  
  Dus sprack het al-vermeugen
  Des Heeren Petrum aen.
  Ghy valt dan inde leughen,
  En Goods gebou blijft staen.
  Staen blijft het; jae't, en alle
  Die anders sijn gesind,
  Haer saligheyd vermallen
  En seylen inde wind.
  
  Het is de Kerck van Romen,
  't Is Sinte Peters Stoel,
  Daer over-een mee komen
  Moet een oprecht gevoel.
  Hier mee de Donatisten
  Mijn pen te boven quam;
  Scheerdt ghy de Calvinisten
  Nu weer op d'eyge kam.
  
  Want veel te disputeren
  Van nieus; sal noodloos zijn.
  Wanneer ghy maer wilt keeren
  Donatum in Calvijn.
  Laet hen den oorsprongh toonen
  Haers Stoels, voor alle werck,
  En dat s'eendrachtich woonen,
  In 't huys van Petrus Kerck.
  
  En doen sy 't geen van beyden;
  Soo laet, en seght hen vry:
  Wy moeten t'samen scheyden;
  U les is Kettery.
  God lof, God lof, Optate!
  
  Den Heer vermeer u vreughd,
  Als ghy uyt caritate,
  Ons maer te met en heughd.