text: Stem: Courante Serbande.
  
  HEer' God genade! gunt dat ons dese roe
  Van't koude ys, behou ten eynde toe.
  Wy zijn tot veertigh in't getal,
  Gedaeldt in dit bevrose dal.
  
  Laet ons uw' goedertieren hand
  De kroon oock geven n'advenant.
  
  't Getal van veertigh hebt ghy gebenedijt,
  Door Moyses en Helias den Thesbijt.
  Maer naderhand noch meerder eer
  Bewesen, door uw' vasten, Heer!
  Verleent dan oock dat ons bely,
  In dit getal volstandigh zy.
  
  Aldus soo baden de veertigh Martelaers,
  Op't koude ys, in't koudste weer des jaers.
  En't Goddelijck beleefde oor,
  Gaf aen sijn vrienden sulck gehoor:
  Dat de Vorst, hoe seer sy neep,
  Niet een oock uyt den hoop en greep.
  
  't Is waer, daer wasser, eylacen! een geweest,
  Die voor de kouw te menschelijck bevreest,
  Gekropen in een warrem bad,
  Sijn mede-broers verjammert had:
  Maer Christus liefde niettemin,
  Voor-sagh daer van ter sijden in.
  
  Want siet, den waker, die inde middernacht,
  Op sentinelle stondt en hiel de wacht,
  Sagh d'Hem'len op. En goed gesel:
  Wat is't, riep hy, dat ick hier tel
  Een min als veertigh kronen, die
  Ick uyt de wolcken dalen sie?
  
  Heb ick misrekendt? of zijnder veertigh mans?
  Hoe komt dan hier te kort een heele krans?
  Helaes! nu sie'k wel waer't aen seylt.
  Maer IESU Heer! Ick bid u deylt
  Aen my, hoewel noch ongedoopt,
  De kroon, die desen knecht verloopt.
  
  En siet, met eenen sijn mackers op-geweckt.
  Riep; ick ben Christen oock, dus snijdt en treckt
  My van de leen soo wol, als web,
  Met wes ick om en over heb.
  Wanneer ick maer needeelen magh,
  
  De rijcke kroonen die'k daer sagh.
  
  Wat nieus? 't geschiede. Den man quam by den hoop;
  't Vergoten bloed verstreckte hem voor doop.
  Hy lee de kou oock moeder-naeckt;
  En na der hand gerade-braeckt,
  Met al de reste van't getal,
  Versoete hen den droeven val.
  
  End' hier mee trocken sy na de hoogste plaets:
  Behalven een den jongsten vande maets;
  Die weynigh levend' na de straf,
  Wat hoops, soo't scheen, den Beulen gaf
  Van ongeloof: tot dat de dood
  Hem wegh nam op sijns Moeders schoot.
  
  De stercke Moeder, wierp d'ongesielde le'en
  Haers Soons, in't vyer by d'and'ren, om met een
  Te krijghen van den hooghsten troon
  't Genot van sijn' beloofde kroon.
  Martelaren weest gegroet!
  En sterckt ons met uw' Roosen-hoed.