text: Stem: Als 't begint.
  
  
  
  
  
  
  
  
  D'Aerts-bisschop Hildefons
  Die wijlen heeft beseten
  De Toletaensche Stoel in 't Spaensche Rijck,
  Te waerd is om van ons
  Te werden oyt vergeten,
  Des wy sijn deughden singen met gelijck,
  't Was Isidoor// die't eerste spoor
  Van't enge pad// hem geopend had,
  Met een ontsteke sin
  Tot des Heeren liefste min.
  
  Ja om sijn meesters eer,
  Oock tot de sucht des moeders,
  Die hy met droefheyd sagh dat t'sijnder tijdt
  Gelastert werde weer
  Helaes van valsche broeders,
  Vervattende van nieus de oude spijt,
  Te weten dat// het reynste vat,
  
  Nae dat s'haer Soon// had gebaert, de kroon
  Der Maegden, als jonckvrou
  Niet behouden hebben sou.
  
  Hier vooren nam hy aen
  De wapenen van reden,
  Tot dat het spoock vernielt was en verjaegt;
  Gelijck oock had gedaen
  Ieronymus, die mede
  Verdedigt had den naem van altijd Maegd.
  Man Gods wat loon// wat krans, wat kroon,
  Wat rijcke stof// sal u 't Hemels hof
  Voordaen doen hebben veur
  D'overhand van sulcken keur?
  
  Voorwaer ten heeft geen maet
  't Geen Christus u sal geven,
  Maer midd'ler tijt neemt hier als tot een pand,
  Een rock wel sijn van draed,
  In't Hemelrijck gheweven,
  Aen u gereyckt door 's Magets eygen hand,
  Een groot geluck// van sulcken stuck,
  O Hildefons// wilt niet laten ons,
  Nu ghy oock hebt ontfaen
  't Alderbeste, by te staen.