text: Stem: Terwijl men speelde, pag. 1106.
  
  GAet Weeu, en Maegd, vry overwegen
  De deugden van Olimpias.
  Die door des Heeren seghen
  Te samen Weeu, en Maget was.
  
  Sy was ten houwelijck gegeven
  
  Nebridio, maer Christus riep
  Den Ridder uyt het leven,
  Eer hy sijn reyne Bruyd besliep.
  
  Waert dat my God had willen wijven,
  Tot 's werelds nut, of 's Mans gerijf;
  Hy had wel laten blijven
  Mijn eersten Bruydegom te lijf.
  
  Dit was het dat sy voor een teken
  Van 't Goddelijck behaghen nam:
  Wanneermen haer te spreken
  Weer van een tweede huw'lijck quam.
  
  Ghy mooght mijn goed wel confiskeeren,
  Maer nimmermeer, o Theodoos!
  Mijn liefde af doen keeren
  Van hem, die'k tot mijn Bruygom koos.
  
  Olympias, o blom der Vrouwen!
  Geluck met uw' verheven moed.
  Ghy sult uw' staet wel houwen,
  En niet te min u aerdsche goed.
  
  Om daer mee, als Diakonisse,
  De vrinden Goods te mogen voen.
  End' als de Kerck sal Missen
  Haer Gulde-mond, wat hulps te doen.
  
  Eudoxia de Keyserinne
  Kan hem de Staf benemen wel:
  Maer u de trouwe minne
  Uw's Harders niet, al is sy fel.
  
  Ghy blijft den ballingh efter lieven;
  End' hy u trooster inde nood,
  Door sijn vergulde brieven.
  Want liefd' is stercker als de dood.
  
  Princesse doet ons, met u, leeren,
  't Geen hy voor't lest u weten liet:
  Dat niemand ons kan deeren,
  En quetsen wy ons selven niet.