text: Cap. VIII. Van de Vuur-danssers.
  MEn heeft oock voor een gewoonte dat men, in de tijden van groote koude, voor de Hoven der Noordtsche Koninghen en Vorsten heel breede vueren maeckt, voornamelijck van Denne-boomen, die daer in groote overvloedt zijn: om dat uyt de brandt daer af soo groot een gheraes en gedruys voortkoomt, dat de genen, die 't van verre niet sien, maer alleenlijck hooren, meenen dat de
  
  balcken en daecken invallen. Maer op dat dit gheraes van sijn natuur niet vruchteloos sou schijnen, soo huppelen de ghenen op, die rondom 't vuur sitten, als door trommelen aengemaent, en begheven sich, jae oock de dapperste mannen, tot danssen en springen; jae sy parssen, al springhende, malkander met sulck geweldt, de d'achterste, als of 'er een keeten brack, noodtsakelijck in 't vuur moet vallen. Maer hy, terstont daer weêr uyt springhende, werdt met toejuygingh der danssers in de hooghste stoel gheset, op dat hy daer, om dat hy 't Konincklijck vuur geschonden heeft, een of twee vaten, die groot zijn, met swaer bier uytdrincken sou. Want hy, door dese ghesonde dranck, doch echter soberlijck ghedroncken, weêr moedt en krachten krijghende, keert gheswindelijck weêr naer sijn mededanssers, die, gelijckelijck door de woelingh, door 't vuur, en door de dorst bewogen, niet onwillighlijck naer de ghesette straf ghesleept worden, uytgesondert de ghenen, die sich wel eer in de vuurdanssen gheoeffent hebben, de welcken soo vernuftigh en krachtigh zijn, dat sy niet meer in 't vuur ghestooten konnen worden. Want sy hebben door ervarentheydt geleert dat men, met stercker vast te houden, in soodanigh een schouwspel veyliger is. Men doet dieshalven hen dese eer aen, dat sy een grooter maet moeten uytdrincken, schoon sy minder teghen 't Konincklijck vuur misdaen hebben. d'Anderen, met een eenparighe vrolijckheydt tot diep in de nacht voortvarende, worden by nae alle, d'een nae d'ander in 't vuur gestort. Door dese middel verkrijghen de leerlinghen in d'oorlogh, door de verscheyde beweginghen, groote sterckheydt en kracht, en worden bestandigh in 'vuur, in 't springen, en in harde stooten, op dat sy, als 'er ernstige strijden voorhanden waren, ghelijckmoedighlijck de gheweldighe beweginghen en stooten
  
  souden verdraghen. Sy loten oock met de teerlingh, wie, ghekleedt zijnde, deur 't vuur sal springhen. Maer indien yemandt, door een boose verwaentheydt in sijn jock buyten 't spoor loopende, aen de deur van de Vorst stiet, die kon naeuwelijcks het vuur ontgaen, dat hy daer in niet verbrandt wierd.
  
  Eynde van 't Vijftiende Boeck.