text: V.
  
  OP HUN GRAF.
  Mijn kindren lief, treedt nader,
  hebt moed, weest niet vervaard;
  hier rust uw oude vader
  met moeder onder de aard.
  
  - En kijkt op hunne graven
  bloeit geurge roosmarijn
  om hunne spreuk te staven:
  de min zal eeuwig zijn.
  
  En toen de dood hen scheidde,
  toen vader moeder liet,
  wat hij haar stervend zeide, -
  neen, dit vergeet ik niet!
  En wat ze mij herhaalde,
  vóór zij heure oogen sloot,
  natuur den tol betaalde,
  is sterker dan de dood.
  
  ‘De liefde kind is 't leven
  en 't licht in sombren nacht;
  de liefde steunt elks streven
  naar regt en moed en kracht;
  zij is een schoone klare,
  een eeuwge dageraad;
  zij is het goede en ware,
  dat ieder mensch verstaat.’
  
  En kijkt dit noeste biêken,
  't kruipt in den bloemenschoot
  
  en 't bromt een minneliêken
  stil spottend met de dood.
  En 't zuigt daaruit de gaven
  om ons in milde vreugd
  te lichten en te laven
  met glans en zoet geneugt.
  
  O liefde, wereldsch wezen;
  gij eeuwge scheppingskracht,
  nog komt ge uit 't graf gerezen
  in zang en bloemenpracht;
  des, wie in 't aardsch gewemel
  door haat niet is verblind,
  heeft zeker hier zijn' hemel,
  wanneer hij maar bemint.