text: Stem: Ghy Lodderlijcke Sylvia.
  
  
  
  
  
  
  
  
  DE tweede Dorcas Gudula
  Geboren om t'ontfermen,
  Uyt wedersucht van Gods gena
  Gaf aen den naeckten armen
  Wes hen van doen// was om te voen
  Te decken, en te wermen.
  
  Te midder-nacht, plach s'uyt haer bed
  Een lieven danck te rijsen,
  Om met een onvermoeydt gebed
  Den Hemel te gaen prijsen.
  Zoo Gudula! Volght vry soo na
  Het voorschrift vande wijsen.
  
  En slaept niet vast, maer sluymert slechts,
  En houdt u licht-vat rede,
  Gelijck wel eer de trouwe knechts
  In 't Evangely deden:
  
  Op dat ghy meugt, eens inde vreugd
  Van Christus Bruyloft treden.
  
  Maer lieve let toch vroeg en laet
  Wel op de arge-listen
  Des Duyvels, die de claerheyt haet,
  En altijt plag te twisten
  Op't helder licht// van Gods bericht
  Om 't heyligh te verquisten.
  
  Waer wil dan heen dit teere wigt
  Van leden en van Jaren?
  Ziet voor u Maegd, gh'en sult u licht
  Voor seker niet bewaren.
  Den Helschen guyt// die blaest u uyt
  De vlam van uw' Lantaren.
  
  Maer sy met neer geboge knien,
  Heer IESUS, licht der Sonnen!
  Gunt my de wegh te mogen sien
  Die'k voor u heb begonnen,
  Op dat Edom, hem niet en rom
  Dat hy my heeft verwonnen.
  
  O Maget! groot is u geloof,
  Ick sie uw' kaers weer lichten.
  Ghy steld den rover tot een roof,
  De duysternis moet swichten,
  Gaet dan vry voort, met daed, en woord
  Den Tempel Gods te stichten.
  
  Leeft Gudula, leeft Gode lief,
  En bidt voor u Brusselle,
  Met die u over 't doopsel hief
  Geertrudis van Nivelle,
  Op dat de magt// van d'helsche jagt
  De deugd niet meer en quelle.