text: Stem: Als 't begint.
  
  
  
  
  
  
  
  
  KOmt Thoma! laet de sonde
  Uw's moedwils, en steeckt vry
  Uw' ving'ren in mijn' wonden,
  Uw' handen in mijn' zy.
  
  En wilt niet meer vervallen
  Tot een soo groven fout,
  Sprack IESUS, voor ons allen
  Gesturven aen een hout.
  
  Verrijst tot hooger rijssel:
  Staet op tot trijcker lot,
  O Thoma, want uw' twijfel
  Veroorsaeckt groot genot.
  
  Het streckte t'uwer baten;
  't Was ons tot vaster proof:
  Dat Christus toe wou laten
  In u dit ongeloof.
  
  't Geloof van Magdalene,
  Met al haer lief gewoel;
  En kon ons noyt verlenen
  Zo veel, als u gevoel.
  
  De vroegende memory
  Van uw' verdoolde mond;
  Dreef u tot Godes glory,
  
  Door 's Werelds gansche rond.
  
  Tot aen de Indianen:
  Die door een rijcke dood,
  U met victory vanen
  Vervulden d'open schoot.
  
  Daer jaerlijcks als van Rosen
  't Albastert, 't welck u bloed
  Ontfing, men noch siet blosen,
  Terwijl men d'offer doet.
  
  Bewaerdt dan dese volcken,
  Uw' wel besuerden oest:
  Op dat de valsche tolcken
  Die niet en maken woest.
  
  Verliest ons op de kloven
  En wonden vanden Heer.
  En dit dat wy geloven
  In hem, hoe langs hoe meer.