text: Cap. II. Van de strijdt op 't Ys.
  DE Sweedtschen en Gotten betoonen gheen minder dapperheydt in d'oorlogh teghen de Moskoviten, of Russen, self op het bloote ys, als op het vaste landt, als sy, uyt begeerte van te rooven, de voorwaerden van de ghemaeckte vrede op de grensen van de Finlandtsche zee breken: jae als sy, ghelijck te voren gheseght is, in de Somer wreede en strenge strijden met hun schepen op zee ghelevert hebben, soo worden oock in de selve plaetsen, als het water bevrosen is, de heyren in slagh-ordeningh gestelt, 't gheschut behoorelijck geplant, en wreede strijden ghelevert: soo vast en sterck is het ys, om gheheele benden van ruyters,
  
  die, of ruym of engh geplaetst zijn, te dragen. Dat dit niet wonderlijck, of ongelooflijck aen yemandt, en insonderheydt aen d'Italianen schijnt, namelijck hoe de voeten der paerden op 't glibberigh ys soo vast konnen staen, dat sy niet alleenlijck gheswindelijck voortloopen, maer dat sy, sich rondom keerende, en tot rennen aengheprickelt, een strijdtbaer man met sijn wapenen konnen dragen. Want de paerden zijn met kromme ysers, en scherpe naghels soo vast beslaghen, dat d'opsitter, hoe gladt en vlack het ys oock is, nimmer voor de val behoeft te vreesen. Dat meer is, door soodanigh beslagh der paerden worden, door de kracht van de vluchtelingh, stucken ys uytghebroken, en in 't aengesicht van de vervolger geworpen: in voegen dat hy terstondt neêrstort om de geest te geven, of een wonde ontfanght, die niet lichtelijck genesen kan worden.