text: Stem: Het waren twee gebroeders.
  
  VYert Anderlecht en Laken!
  Met een gemeyne vreughd,
  Van harten en van kaken,
  De Christelijckse deughd:
  
  End' het over rijcke loon,
  't Welck Sinte Guido uw' Patroon
  Ontfingh van Godes zoon.
  
  Ontfingh, voor sijn gebeden,
  En voor sijn milde hand:
  Die God en d'armen deden
  Gestadig' offerand,
  Zoo dat hy noyt rust en vand,
  Voor dat hy eerst gegeven wat,
  Of God gebeden had.
  
  Maer sonderlingh beweeghde
  Hem d'eer van Godes huys;
  Hy keerde, cierde, veeghde,
  Vloer, Outer, Beeld, en Kruys.
  Op dat alles reyn en kuys
  Ten dienste IESU wesen sou,
  In 't Kerckelijck gebou.
  
  Nepotiaen, ten tijde
  Hieronymi, wel eer,
  En kon sich niet verblijden
  In Kerck cieraten meer,
  Als wel Sinte Guido dee.
  Des hem den Heer weer maeckte ree
  Een al te hooghen stee.
  
  Een al te hooghen stede,
  In 't Hemelsche Palleys!
  Doch most noch sijn te vreden
  Te doen een Roomsche reys:
  En van daer naer 't heyligh land;
  Eer hy uyt Christus milde hand
  Ontfinck het dierste pand.
  
  Nu Guido! nu keert weder:
  Geeyndight is uw' weght.
  Des Heeren liefde teder,
  Zal u tot Anderlecht
  Doen verlaten d'aerdsche baen;
  En tonen, door heel wonder-da'en,
  
  Waer heen ghy zijt gegaen.
  
  Wilt dan uw' lippen roeren
  Gestaegh aen Godes oor,
  Voor Borgers en voor Boeren,
  En voor het gantsche Choor
  Van het Nederlants gemeent;
  Bewaerder van u lief gebeent',
  Die na uw' bystand steent.