text: Eerste Chooren uyt.
  
  1
  De Min maackt hier goe Vrienden quaat,
  Zy ontsteeckt het hert met nijdt en haat;
  En doet d'ouvve jonst bedelven.
  Hoe zeer datmen zijn Vrunt bemindt,
  Gheen grooter Liefd' men nieuvvers vint
  Als d'eyghen-liefde van zijn selven.
  
  
  2
  De kijf-lust die vvas noyt soo vreemt,
  Dat sy al d'eerste deught vvegh neemt;
  Zy laat noch vvel een sprockeltje.
  Hoevvel door tvvist de Nijt insluypt;
  Al schoor-voetend' de Ionst in cruypt,
  En yevvers soeckt een hockeltje.
  
  3
  De rechte Liefd' is trouvv van aardt,
  Oock voor gheen cleyn gherucht vervaart,
  Zy kreundt haar niet an't kyven:
  Haar Deuchd blinckt in stantvasticheyt,
  Zy leert soo d'oude spreeck-vvoord seyt:
  Vvare Vrunden altijts Vrunden blyven.
  
  4
  Rodderick vvert nu vvel onthaalt,
  Gegroet, begunst, en soet bestraalt,
  Van sijn Liefs lieve ooghen!
  De Reden kabelt, en die prijst
  Haar, dat sy hem die jonst bevvijst,
  Die d'Eere veylich mach ghedooghen.
  
  5
  Maar Alphons blijft bespot, belacht,
  Zeer smadelijck van haar veracht,
  Mach ter nauvver noot vervverven
  Van haar 'tgesicht: Ia dat so straf,
  Dat hy nu joockt en vvenscht om 'tGraf
  Meer als duysent-maal voor sijn sterven.
  
  6
  Soo vvildtvveyich is't Avontuur,
  't Vervormt sich dickmaals in een uur,
  't Verhanselt haast ons vvenschen.
  Het maackt den een beroydt en naackt,
  En d'ander heerlijck en volmaackt;
  Ia Schat-rijcke vveer arme Menschen.
  
  
  7
  Ghelijck de Zee sich vaack herschept,
  Vvanneert hier vloeydt, en ginder ebt,
  Heeftmen van vvater koever.
  Doch die de Vvereldt vvel besiet
  Sal haar bevinden anders niet
  Te vvesen, dan een Zee-strant, ofte Oever.
  
  8
  Een recht, kloeck, verstandich Man,
  Sal sich hier in spieg'len dan,
  Iuyst na de maat hem draghen:
  Vvant vvie hier sot 't Aarts goedt verkiest,
  Op 'tlest sijn Rust, sijn Hoop verliest,
  En vvint een eeuvvich droevigh klaghen.
  
  9
  Alphonsus is in grooter noodt,
  Verlanght en snackt vast nae de Doodt,
  Als Troosteloos en verlaten:
  Maar Rodderick is so verblijdt,
  Die vvenscht nu om gheleghen tijdt
  Om met sijn soete Lief te moghen praten.
  
  10
  Doch nu sy hem so vry beooght,
  En hy dus breedt haar deuchd verbooght,
  Begint het Volck te kallen:
  Die houdent oock voor heel ghevvis
  Hoe datter eenighe Liefde is
  Tusschen dit jonghe paar ghevallen.
  
  11
  Hy schrijft een brave Minne-brief
  An sijn ghevvenste vvaarde Lief,
  Die een Minster is vant lesen:
  Hy krijcht een onbekende Knecht,
  Die scheen na een goet onderrecht
  Van haar Ouders ghestuurt te vvesen.