text: Cap. XII. Van de voorseggingh.
  
  OM dit opschrift, en dese benamingh te voldoen, soo sal 't betamelijck zijn dat wy de reden van d'algemeene Leeraer Chrysostomus voortbrengen, als hy in sijn Predicatie, van: Daer sullen teeckenen zijn in de Son, en in de Maen, en soo voort, seght, dat 'er gheen schepsel is, 't welck soo vyerighlijck begeert het aenstaende te weten, als de mensch, en soo voort. Men sal, dit wel aengemerckt hebbende, ghenootsaeckt zijn te belijden, dat 'er nooyt eenigh volck soo menschelijck en soo geleert, ja oock soo onbesuyst of wreedt heeft geweest, 't welck niet gewent was d'aenstaende dinghen aen te wijsen, en te betoonen dat sy van sommige saken kennis en voorwetenschap hadden, en voornamelijck de Noordsche volcken, die, ghelijck ick bevind, met de betrachtingh van 't aenstaende te voorweten besich hebben gheweest; vermits sy waenden dat de toekomende dinghen door 't vliegen der voghelen, door 't springhen en getier der visschen, door 't geluyt, en door de dampen der berghen, en door dierghelijcke middelen, als door ontwijffelijcke teeckenen, geopenbaert konden worden. Geen oorlogh en geen gemeene saken wierden t'huys of in de krijghshandel, sonder wickteeckenen en wichelaryen, verhandelt. De wichelaryen niet alleen, maer oock de Lotkiesingh, de Lucht-kennis, Aert-kennis, Vuur-kennis, Geesten-kennis, en oock sware droomen, die tot de gemeente scheenen te behooren, wierden van d'opperste Hertoghen en Bestierders aengenomen. Othinus voorseyde aen de Koningh Hadingus, die d'oorlogh teghen de dwinghelandt Iocherus Curetus aenvingh, de ghevangenis, die op een selve wijse, als sy voorseght was, aen hem ten deel viel. Covarus,
  
  Koningh van Noorweghen, was soo gheleert in de konst van voorsegghen, en soo verstandigh in de wetenschap van te vooren aen te wijsen, dat hy 't gheen, 't welck in Saxen tegen hem ghebrouwen wierd, in Noorwegen, meer dan hondert Duytsche mylen van daer gheleghen, voorsagh. Gormo, de Goddeloose gebynaemt, in diepe slaep versoopen legghende, droomde dat sijn Ghemalin twee voghels, d'een grooter dan d'ander, ghebaert had, die, met hun lichaemen op hun wiecken steunende, met een snelle vlucht ten Hemel vloghen, en, nae verloop van korte tijdt weêrghekeert, op sijn beyde handen quamen neêrstrijcken, en een weynigh gherust hebbende, sich weêr ten tweede en derde mael op de lucht vertrouden, en dat eyndelijck de kleynste van hen, met bloedighe vleugels, sonder sijn medeghesel meê te brenghen, weêr tot hem ghekeert is. De waerheyt van dese droom wierd dus verklaert. Sijn twee Sonen, d'Enghelschen, Sclavoniers en Yrlanders verwonnen hebbende, genooten geluck en voorspoet, tot dat d'oudtste in de strijdt verslagen wierd, en de jonghste, van sijn Broeder berooft, met bloedige wiecken weêrgekeert scheen. Magnus, Koningh van Noorwegen en Deenmarcken, in de nacht, in de welck hy de Sclavoensche oorlogh vervolghde, sich tot de slaep begheven hebbende, sagh in sijn slaep de beeltenis van seecker persoon, die voor hem verscheen, en aen hem voorseyde dat hy de verwinningh op de vyanden behalen, en door 't dooden van een Arent de wickteeckenen en verseeckeringh van de verwinningh nemen sou. De Koningh, wacker gheworden, vertelde met groote verwonderingh 't ghesicht in de selve ordeningh, ghelijck dat aen hem verscheenen was, en, met het heyr voort-treckende, sagh van nae by d'Arent, die in de slaep aen hem ghetoont was, en, met een gheswind paert daer op toeschietende, wierp met een
  
  spiets naer dese vogel, en trof hem daer meê eer hy weghkomen kon, 't Heyr, dit voor een geluckigh voorteecken opnemende , vatte d'eerste ghelegentheydt van te strijden by 't hayr, en, met een selve uytgangh, als het voorteecken aenghewesen had, strijdende, verwon de vyanden. Men verhaelt dat het heyr van de Koningh Valdemarus, ten oorlogh voortgaende, van soo groot een menighte van vliegende Ravens omringht wierd, dat veel sich selven als aenboden, om van d'opgherechte spietsen der vyanden gedoodt te worden. De Koningh Sueno, met sijn geheel heyr, van hem verwonnen, en neêrghevelt om van de Ravens verscheurt te worden, verklaerde d'uytgangh van dit wickteecken. Biorno, een vermaert Worstelaer, seecker Eylandt, door d'omloop van een geswinde vloedt versterckt, met een uytgelese bende van Worstelaers inghenomen hebbende, sagh in sijn slaep een schrickelijck beest, dat uyt de golven quam, en, gruwelijcke vlammen tot sijn mondt uytblasende, alles daer rondom verbrandde. De Koningh Fridlevus, de stroom van de snelle vloedt verwonnen hebbende, quam in de volghende dagh derwaerts, en, al de Worstelaers, behalven Biorno, met het stael verdelghende, vervulde de maet van de droom.