text: XXX. Gheëmant.
  Dit zeer vermakelijke, tot heden onbekende, woord kunnen wij vinden op bl. 282 van Deel VIII van het Belgisch Museum. Daar wordt gesproken over de plichten van een ‘prochiepape’ en o.a. dit gezegd:
  
  over gheemande lieden
  En mach die cureyt sijn leven duere
  Doen messe, dan in sijnre cure
  Behoren: dit es een recht bescreven.
  De bedoeling is blijkbaar, dat de pastoor zich met al zijne geestelijke handelingen strikt moet houden binnen de grenzen zijner parochie. Maar nu wordt het ons wonderlijk te moede, wanneer wij onder aan de bladzijde lezen, dat deze zorg zich alleen over de getrouwde lieden uitstrekt. Daar toch wordt verklaard: Gheemande lieden, getrouwde lieden. Dus mag de pastoor wel messe doen over ongetrouwde lui buiten zijne parochie? Daarop blijft Willems het antwoord schuldig. Wij zullen ons verder niet in deze kerkelijke zaken verdiepen, maar alleen het woord gheemande aan een nader onderzoek onderwerpen. Gheemande is blijkbaar op den klank af door Willems gesmeed van het Duitsche ehemann, maar ik vermoed, dat onze naburen groote oogen zouden opzetten, wanneer men in plaats van geheirathet eens gebruikte geëhemannt, en men b.v. aan eene dame vroeg: ‘Wie lange sind Sie geëhemannt, Gnädige Frau?’ Ongetwijfeld zou men ten antwoord krijgen de wedervraag: ‘Meinen sie?’
  Bovendien, gesteld dat wij over dit kleine bezwaar wilden heenstappen en geëmant opvatten als getrouwd, dan zouden wij nog eenigszins verlegen zijn met het woordje dan, hetgeen dan geen reden voor zijne aanwezigheid zou kunnen opgeven.
  Het is dus veiliger, het woord gheemant, te verwijderen en te trach-ten het door eene kleine wijziging om te scheppen in een woord, dat ons van alle genoemde bezwaren bevrijdt.
  Blijkens dan moet een woord voorafgaan, dat een comparatief begrip uitdrukt, en daar de zin moet zijn, dat de pastoor over niemand de mis doen mag, dan over hem, die tot zijne parochie behooren, zoo splitse men de m in twee letters, nl. in n en r en leze:
  
  over gheenrande lieden, enz.
  Eene min of meer tegenovergestelde verbetering moet worden gemaakt Brab. Y. VI, 7713. Daar zijn nl. twee letters ingeslopen, die voor ééne moeten plaats maken. Wij vinden daar het verhaal, hoe de stad Grave aan Brabant komt en hoe Otto van Cuyck de stad in leen ontvangt. Daarvoor moet deze nu aan den leenheer, den hertog van Brabant, de vereischte hulde bewijzen. In vs. 7713 moet dus niet gelezen worden waerscap, maar manscap, het bekende en gewone woord voor hulde. Vgl. het fr. hommage.
  Dat deze verbetering juist is, blijkt uit vs. 7756, waar van dezelfde zaak het vereischte woord manscap gebruikt wordt.