text: Cap. XIX. Van de ghebonde Toovenaer.
  
  BY d'Ooster-Gotten is een heel groot Meyr van varsch water, Veter genoemt, (van de welcke hier voor ghenoegh ghesproken is) die in 't midden een vermakelijck en langhwerpigh Eylant in sich begrijpt, op 't welck twee Kercken staen. Onder d'een van dese Kercken is een hol, met een langhe en diepe ingangh, en met een uytgangh
  
  van overmatighe diepte. Dit hol wordt van geen andere menschen besocht, dan van de soodanighen, die van ydele roem en nieuwsgierigheydt ghedreven zijn. Desen, daer in klimmende, hebben by sich een lichtende Lantaern, en een kluwen garens, om d'uytgangh weêr te vinden. 't Gheen, 't welck hen beweeght daer in te gaen, is om seecker toovenaer, Gilbert ghenoemt, te sien, die door tooverkonst (uyt de welcke sijn elende ghesproten is) van over seer langhe tijdt, door sijn eyghen Leermeester, Catillus ghenoemt, dien hy vermeesteren wilde, verwonnen en ghebonden is. Dese toovery is in deser voeghen geschiet: Catillus had een kleyne stock, op de welck seeckere Gotsche of Russische letteren gesneden waren, en de welck van de Leermeester weghgeworpen wierd. Gilbert, dese stock met sijn handen vanghende, bleef onbeweghelijck en gebonden, ja soodanigh, dat hy sich niet reppen en roeren kon; want sijn tanden, als met vasthoudende lijm ghelijmt, en sijn voeten, door de schalcke raedt van sijn meester daer aen ghevoeght, om sich los te maken, blijven vast daer aen ghekleeft. Hoe wel veel roeckeloose menschen, om dit schouwspel te sien, uyt krachtige verwonderingh gewoonelijck hier in traden, soo darden sy echter niet nae daer by te komen, uyt oorsaeck van de stanck des hols, en schadelijcke dampen, op dat hun adem niet verstickt sou worden. d'Eygen inwoonders, dammen en draeyboomen daer voor makende, beschicken oock dat de verachters van hun eyghe ghevaer, als buyten sinnen zijnde, en nooyt weêr te voorschijn komen sullende, daer niet ingaen. Wyders, men heeft oock, door een strenghe wet, als van de ghenen, die sich selven de doodt op de hals halen, wel scherpelijck gheboden, dat de gheenen, die kennis van dit ghevaer hebben, gheen andere sullen aenlocken,
  
  of, aenghelockt zijnde, aenbrenghen om dese gheheymenissen te deursoecken. Dit bovenghenoemde eylandt Visingxoe is heel vermaert en bekent, om 't aenghenaem en veyligh verblijf der Koninghen, die daer ghestorven en begraven zijn.