text: Stem: Een Doctoor end' een Barbier.
  
  ISraël! 't is heen den dagh,
  Dat het Christ gespuys
  't Jaer-getij te vyeren plagh,
  Van 't vervloekte galge-kruys:
  Aen het welcke Iacobs huys
  IESUM wel te recht
  Met nag'len heeft gehecht.
  
  Laet dan onsen Kercken-raed,
  
  Met ghemeenen geest,
  Van een wel verdienden haet,
  Vyeren oock de Passy-feest.
  't Is onnodigh datmen vreest
  Wroegingh van misdaed,
  Op een versworen zaed.
  
  Siet ick hebb' een Christen-kind,
  Gist'ren inde nacht,
  Als de lucht was doncker blind,
  Heym'lijck in mijn huys gebracht.
  Dat dit huyden zy geslagt,
  Met gemeender hand,
  Als tot een offerand.
  
  Offerand, noch min noch meer,
  Als den Nazareen
  Wierd gheslachtet, soo wanneer
  Israël sijn snoode leen
  Door Pylatum dee vertreen.
  Och! daer was noyt bloed
  Gestort met rechter boet.
  
  Dus sprack inde Synagoog:
  Een Hebreus Rabbijn:
  Binnen Wesel; en bewoogh
  Daer mee all' de broeders zijn;
  Om een ongehorde pijn
  Aen te doen het kind,
  Daer toe van God bemind.
  
  Men deed't dan, voor d'eerste mael,
  Met geweld van roen,
  Vast ghebonden aen een pael,
  Al te jammerlijck bebloen.
  Daer toe noch voor Roosen-hoen,
  Doornen op gheset,
  Als die van Nazareth.
  
  
  't Leste was een houte kruys:
  Daer men 't knechtjen aen
  Met sijn leedjens naeckt, en kuys,
  Een voor een gebood te staen.
  Opent nu (dan is 't ghedaen)
  Oock sijn rechter zy,
  Voor 't rechte jaer-ghety.
  
  Warnher, o gheluckigh kind!
  Die den Heer ghelijck
  Inde dood, u nu bevind
  Met hem in het hooghste Rijck.
  Bid voor my, als ick beswijck,
  Dat soo harden pijn;
  My tot gheduld magh zijn.
  
  Tot geduld, want aen u graf,
  Toont den dagh van heen,
  Noch de prijs wel vande straf,
  Die ghy duldigh hebt geleen.
  Stijft my dan met uw' gebeen,
  Dat ick d'enghe baen
  Oock willigh zy te gaen.