text: Op het LXXIVste Zinnebeeld.
  
  Wanneer een' snellen Watervloed
  Komt van de Bergen nederstreeven,
  En met zich sleept wat hem ontmoet,
  Waar door en vee en menschen sneeven;
  Dan strekt het noch in 't ongeluk
  Tot troost, schoon alles weg moet dryven
  In zulk een algemeene druk,
  Dat heil'ge Tempels overblyven.
  ô Schets van Godsvrucht, die steeds bloot
  Gestelt word voor de zonde-vloeden,
  Die 't water van den hoogsten nood
  Dryft naar de zee van tegenspoeden;
  Laat aardsche schat en vaderland
  En dert'le wellust vry vervloejen,
  't Is niets als zy maar blyft in stand,
  En door die rampen op mag groejen:
  Zy is 't alleen, die 't lydzaam hert,
  Beveiligt voor de woeste golven
  Van wanhoop, wroeging, angst en smert,
  Waar in de dwaasheid legt bedolven.
  De waereld zinke in 't woedend nat.
  Haar Tempel is in Vredestad.