text: Stem: Bepeyst u edel mensche
  
  
  
  
  
  
  
  
  SPaensch Avila! weest blijde,
  Op desen blijden dagh:
  Wanneer m'in d'ouden tijden
  Tot uwent lijden sagh
  Voor Christo den Behoeder,
  Een ongehoorde pijn,
  Twee Susters, met een Broeder,
  Vincent, Christeet, Sabijn.
  
  Na datmen uytgetrocken
  Hen hadde all' de le'en,
  Zoo dede men hen bocken
  Ter aerden op een steen;
  En op de hoofden smijten
  Met hamers, slagh op slagh;
  Tot datmen 't becken splijten,
  En 't breyn verspreyen sagh.
  
  Men liet de leden legghen
  
  Te velde voor 't gediert.
  Maer na de tuyghen seggehn,
  Zoo werd hen toe gestierd
  Als tot een Sauvegaerde
  Een schrickelijck Serpent;
  't Welck hen een wijl bewaerde
  Te velde ongeschend.
  
  Tot daer een valschen Jode
  Om die te schennen quam;
  Maer wierd belet van Gode,
  Gelijck hy wel vernam,
  Door middel deser slanghe:
  Die hem vloogh om de keel,
  En houwen bleef soo langhe,
  Tot dat hy toonde beel.
  
  Nu moet ick schuld bekennen,
  Riep hy, ick heb gemist.
  Wilt van mijn hals toch wennen
  Dit monster, IESU Christ!
  Des ben ick weer te vreden
  Mijn schuld te maken goed,
  En graven dese leden
  Tot een bereyde boet.
  
  Ja selfs van deser stonden,
  Tot dat my haelt de dood,
  Zal ick uw' naem oorkonden,
  En Godheyd maken groot.
  Dies nam hy op sijn schoften,
  En groef het heyligh paer:
  En quam van sijn beloften
  Oock al de reste naer.
  
  Leerd nu aen stomme dieren,
  Aen slangen, en aen Jo'on;
  U schamen te schoffieren
  Het heyligh van de do'ob:
  Die naer het vleys gesturven
  Zijn voor het Christen kruys,
  
  En na de ziel verwurven
  Nu hebben Godes huys.