text: Cap. XXIV. Van het dooden der Beeren, met een ysere knodts.
  DEwijl 'er in de Noordsche landen, en voornamelijck in de Podolien, Russen, en in de gheburige plaetsen, niet Byekorven genoegh zijn, uyt oorsaeck van d'ontellijcke menighte der Bye, soo laten d'inwoonders lichtelijck toe dat sy naer de holle boomen, door de handt tot dit gebruyck gemaeckt, of van de natuur dus gelaten, vlieghen, om hun geslacht te vermeerderen. De Beeren dan, die ghewendt zijn Honigh te rooven, worden in deser voeghen met doodelijcke belagingen belaeght, dat men (dewijl sy sulck een weeck en murw hooft hebben, dat sy somtijdts, met een vuyst getroffen, de geest souden geven, in plaets van dat de Leeuw
  
  sterck en hardt van hooft is) een houte knods, met ysere pennen beslagen, van een hooge tack, of van yets anders, boven 't gat hanght, daer de Byen uytkomen. De Beer, ongheduldigh om de Honigh te rooven, stoot met sijn hooft de knods wegh, die, t'elckens weêr keerende, de Beer doodt; in voegen dat hy, van sijn leven berooft, voor een weynigh Honigh het vleesch, en de huyt aen de meester overgeeft. Sijn vleesch, met zout gezouten, wordt ghewoonelijck bewaert, ghelijck het vleesch van Varckens, Herten, wilde Ezels, of Rangiferen, om in de heyren te ghebruycken. Maer het smeer is dienstigh om alderhande wonden, in hoedanigh een ghelegentheydt men die oock gekregen heeft te ghenesen.