text: Cap. XXVII. Van de grootheydt der Slanghen van Noorweghen, en van anderen.
  DE gheenen, die op de strandt van Noorwegen in de besigheden van de zee, 't zy in koophandel, of in de visschery, sich oeffenen en geneeren, verseeckeren, met een eendrachtighe ghetuygenis, als een wonderlijck dingh, 't welck groote verbaestheydt veroorsaeckt, dat in de klippen en holen aen de kusten van de zee by Bergen, een schrickelijcke Slangh, twee hondert en meer voeten langh, en twintigh voeten breedt, sich onthoudt; en dat dit gedrocht, de Kalven, Schapen en Varckens verslinden willende, alleenlijck in de Somer des nachts uyt haer holen gaet, of sich in zee begheeft, om de Polypen, Sprinckhanen, en alderhande Zee-kreeften te verslinden. Sy draeght aen haer hals hayr van anderhalf voet langh, heeft scherpe schubben, is swart van verwe, en heeft ghevlamde flickerende ooghen. Sy valt den schepen lastigh, en, sich als
  
  een pyler in de hooghte opheffende, rooft de menschen, die sy verslindt. Dit verstreckt gewoonelijck oock een vreemt en seldsaem voorteecken van 't Rijck, als 'er veranderingh voorhanden is; te weten als de Vorsten sullen sterven, of in ballinghschap ghedreven worden, of als terstont daer nae eenighe krijghs-beroerte oprysen sal. In 't eylandt Moos ghenoemt, in 't Bisdom van Hammeren geleghen, is een andere Slangh van wonderlijcke grootheydt, die, ghelijck een staert-star aen de gheheele wereldt, alleenlijck aen 't Koninckrijck van Noorwegen veranderingh voorseght, ghelijck men in 't vijftien hondert en twee-en-twintighste jaer onser saligheydt ghesien heeft, toen sy sich hoogh boven 't water verhief, en sich rondt als een wereltkloot inwondt. Men acht, doch by gissingh, uyt het sien van verre ghenomen, dat dese Slangh vijf-en-tseventigh voeten langh is: daer op d'uytstootingh van Koningh Christiernus, en een sware vervolgingh tegen de Geestelijcken gevolght is; ja soo, dat het in deser voeghen 't verderf van 't geheele Vaderlandt aenghewesen heeft.