text: Cap. I. Van de wilde Ezels, en hoe sy gevangen worden.
  DE wilde Ezels swerven, ghelijck de Herten, by geheele kudden in de woeste wildernis, en worden dickwijls door d'uytghespanne laghen, en door de naerstigheydt der Jaghers ghevanghen, of door d'aenval der groote Honden in de kuylen der rotzsen gedreven, daer sy selden levendigh uytkomen: jae de grootste Ezels, op d'aerde legghende, of op hun beenen staende, worden van de kleyne Wesel, naer de strot springhende, soodanigh ghebeten, dat sy, door de veelheydt van 't bloedt, dat hen af-loopt, neêrvallen, en sterven. Dit kleyn beestje, te weten 't Weseltje, is soo onversadelijck in bloedt te suyghen, dat het, onder alle schepselen, naeuwelijcks sijns gelijck hier in heeft. Eenighen berooven, door behulp van dit beest, dat sy op een riet setten, en met touwen bestieren, de nesten der Swaluwen, Duyven en Hoenders, om dus hun jonghen te krijghen, op de welcken het wonderlijcke listen spant, alleenlijck met dese insicht, dat 'et het bloedt sou suyghen, als of het een grooter buyck dan een Elefant had.