text: Cap. XVII. Noch van d'Eyeren van seeckere vogels.
  AEn de kusten van Noorweghen zijn oock ontellijcke Eylanden, die sich tot aen de Landen, die onder de Pool gheleghen zijn, uytstrecken: in de welcken veel voghels sich onthouden, die men nerghens anders kan vinden, en daer in oock veel eyeren gheleght worden, die de gheen, die 'er eerst koomt, wegh-neemt. Maer daer is een schouwspel, wonderlijcker, dan al d'anderen, te weten dat de Henne d'eyeren van Eyndvoghels met haer eyghe eyeren uytbroedt, en dat de jonghe kieckens van de Henne sich met vermaeck onder de vleughelen van hun moeder begeven. Maer de Hennen, siende dat d'andere kieckens, uyt d'eyeren van Eyndvoghels ghebroedt, sich in 't water dompelen, roept hen tot de spijs: doch het jongh kent oock de moeder niet, die dus roept.