text: Choor.
  
  Roma.
  O Goden, hoe thoont ghy u cracht?
  Hoe groot, en wijt, streckt uwe macht?
  Hoe cont ghy all'ons schande wreken?
  Hoe doet ghy den Tiran vergaen,
  Die soo veek boosheydt heeft ghedaen,
  In sijne wreé bebloede beken?
  Tyber.
  De Goden kennen s'menschen hert,
  En laten dat 't ghetrocken wert,
  Door haren wil, tot deught, oft sonde:
  Maer dan comt haer rechtveerdicheyt,
  Dat all'haer wercken onderscheyt,
  Dat alle quaet vernielt ten gronde.
  Ecl. Voest.
  Lof groote Goden altesaem,
  Voor wien dat ick ons boosheyt schaem,
  Dat ghy verhoort hebt all'ons claghen.
  
  Ghy siet, ghy kent, ghy weet ons leet,
  Daerom sijt ghy tot ons bereet,
  En gheeft ons dat wy connen draghen.
  Roma.
  Nu hoop ick dan, met vreught, en lust,
  In eeuwicheyt te sijn gherust,
  Ter wijll' de Goden sijn te vreden,
  Door 'tbloedt van Neros offerhandt,
  Dat hem ghebrocht heeft dese schandt,
  Door all' sijn wreede dertelheden.
  Tyber.
  De Goden willen sijn alleen
  Vol rust, en vré, vry van gheween,
  Daerom ghedooghen sy de menschen,
  Haer menschelijcke boosheyt quaet,
  Waer door sy doen haer boose daet,
  Om dat het all' naer haer sou wenschen.
  Epilogus.
  Gaet binnen, Voester, 'tis ghedaen.
  Wat blijft ghy hier noch langher staen?
  Dit claghen sou het volck verdrieten:
  Oft dunckt u dat dit droef tonneel,
  Haer niet en heeft voldaen gheheel,
  Dat ghy hier noch comt tranen ghieten?