text: Toon: Als 't Begint. 
  
  'k HAd nooit gedacht, ô waarde Amarant,
  Dus onvoorziens te vallen
  In dees felle brandt:
  Mids ik de schicht van Paphos snoode boef
  Staag achtte niet met allen;
  Maar, helaas! ik proef
  De schichten van uw oogen,
  
  Nectar uyt uw mondt,
  Uw keel heeft my bewoogen
  Tot Cipris verbondt,
  En trekt mijn hart tot u;
  Gelijk de kuysche Atelante
  Hippomenes dee:
  Goon, gun my Amarante,
  'k Waag mijn leeven mee.
  Godinne sterk my nu.
  2. 
  'k Zal, tot loon van uw getrouwe daadt,
  Een heerlijk altaar richten,
  Tot cierlijk cieraat:
  'k Zal niet als Hippomenes; maar staag
  U dankbaar zijn en Dichten
  Offeren alle daag;
  
  Ik zal aan uwen Tempel
  Eenen gouden lamp
  Doen hangen, aan den drempel.
  Ach! verzacht mijn lamp! 
  Ontneemt de koele schicht.
  Voldoet my als te vooren,
  Laat een felle brandt
  't Bevroozen hart door-booren
  Van mijn Amarant.
  Dit bid ik snoode wicht.
  3.
  'k Acht den Hemel, noch Iupiters gebied,
  Wanneer ik maar de minne
  Amarants geniet.
  Geen Bachus Feest, noch Ceres drabbig zop
  Verheught mijn geest van binne;
  
  Maar d'Albaste krop,
  En welgeboore leeden
  Van mijn Aards godin,
  Vol braave aardicheden;
  Geen min, dan haar min
  Verwekt haar liefdens-brandt;
  Geen mond, noch valsche tongen
  Drukt, of snoeit haar deugdt,
  Schoon zy al giftig zongen;
  Want mijn hart verheugdt,
  Als ik hoor van Amarant.