text: Stem: Mon Dieu donn'.
  
  
  
  
  REynildis Maghet! die tot Santen,
  Den naem des Heeren hebt bele'en;
  Sproeydt met den dou van uw' gebeen,
  In Christus Kerck, de teere planten.
  
  Want om de dese te behoeden,
  Tot Godes eer, en zielen rust,
  
  Verliet ghy, met de snoo wellust
  Des werelds, all' uw' rijcke goeden.
  
  D'Abdy van Loben kan't verlijen,
  Die sy haer vaste landen gaf,
  Wanneer sy met een Pelgrims staf,
  Van daer naer 't Heyligh land gingh tijen.
  
  Sy reysden t'samen met twee zielen,
  Twee jaren, door 't Beloofde land;
  Tot dat daer na, Sint Obers hand,
  Haer heyligh voorhoofd quam te wielen.
  
  't Is met geen tonghen uyt te spreken,
  Hoe seer dat haer de jonckvrou queet,
  Om na-venant het Maeghde-kleedt,
  In alle deughden uyt te steken.
  
  De vasten, waken, asschen, sacken,
  En namen noyt noch end noch maet.
  't Gaet wel Reynild! maer aen 't cieraet
  Uws kroons, gebreken noch al tacken.
  
  Doch IESUS salf' u door de Hunnen
  Doen geven, des soo suldy weer
  Ons van de roo-geroosde eer,
  Door u gebed wat deels vergunnen.