text: Cap. XXIII. Van de strijdt tusschen de Beer en Egel.
  HOe wel d'Egel pennen heeft, die aen 't eynde scherp zijn, met de welcken sy appelen tot haer lijftocht vergadert, en die in holle boomen verberght, en de Beer in sijn nest plaeght, soo wordt hy echter door de last van de Beer verdruckt, schoon hy sijn list hier in gebruyckt. Want d'Egel wentelt sich rondt, ghelijck een kloot, op dat men daer aen niets, dan scherpe pennen, sou kunnen grypen. Maer d'Egel kan echter met dese hulp-middel, en met de besprengingh van de pis gheen voordeel teghen de Beer doen, die wraeck neemt van dat men hem in sijn hol ghemoeyt heeft. Wijders, de Beer kan oock dese roof, hoe wel slecht, en van kleyn belangh, en gelijck een doornachtige spijs, niet verslinden. Hy, dieshalven weêr in sijn hol keerende, begheeft sich tot rusten, en, uyt sijn klaeuw suyghende, leeft, en mest sich: en indien hy dan gevangen, en sijn vleesch gebraden wordt, soo wordt dat swart teghen de ghewoonte van alle ander vleesch; schoon men geen blijcken van eenige vocht in sijn buyck, en gheen bloedt in
  
  sijn geheele lichaem vindt, dan een weynigh vocht omtrent het hart. De mannetjes komen in de Lenten seer vet te voorschijn. d'Oorsaeck hier af is seer duyster, om dat sy niet boven dertien daghen met de slaep gevoedt en ghemest worden. De Beeren hebben oock strijdt teghen de wilde Swijnen, maer seer selden de verwinningh; om dat de Swijnen meer hulp en bijstandt in hun tanden, dan de Herten of Stieren in hun hoornen of geswintheydt hebben. De dappere en moedige Paerden beschut ten oock de Merrien, die besprongen zijn, met hun tanden, en met het slaen van hun voeten, teghen 't geweldt der Beeren. De Veulens verweeren sich met de gheswintheydt van hun loop: maer sy behouden daer af altijdt soodanigh een schrick, dat sy onbequaem ter oorlogh zijn, in de welcke eenigen, tot een krijghslist, Beere-vellen over hun wapenen aentrecken, om de paerden, die eertijdts van de Beeren gejaeght zijn, te verschricken.