text: II. Liefde.
  
  't Is treurig alle dag te hooren,
  Wanneer men van verlichting spreekt,
  En - moest het niet ons lief bekoren? -
  Het hart zóó heel natuurlijk breekt, -
  Te hooren van de teêrbeminde
  Tot troost in 't lot:
  Ge zijt een dwaas en een ontzinde
  Of wel een kwibus en een zot.
  
  't Is bitter, dagelijks te aanschouwen,
  Dat men geen hair
  Nog vordert met het grootst misbaar;
  En dat ons liefje ons blijft mistrouwen,
  Hoe of men 't maakt,
  En vol van enthusiasme blaakt
  ‘Voor 't pronkjuweeltjen aller vrouwen,
  Waarop m' een huis zou durven bouwen,
  Dat aan den hoogen hemel raakt.’
  
  't Is treurig, daaglijks te beseffen,
  Dat ons gevoel
  Bezijden 't doel
  In 't honderd schiet en nooit zal treffen;
  Ja dat men nooit
  Zijn eigen hart genoeg vergooit,
  Om liefstes hartjen zóó te winnen,
  Dat m' eindlijk, dood op zijn gemak,
  Vrij van attenties mag beminnen,
  Of m' er zijn hoofd niet eens om brak!
  
  't Is bitter treurig alle dagen
  Meer op te merken van dien aard,
  En meer te aanschouwen van de plagen,
  Die liefde ons baart; -
  't Is treurig elken dag te hooren,
  Wat men toch nimmer avoueert...
  Maar treuriger en glad verkeerd, -
  Zich aan zoo'n bitter - treurig iets te storen!!