text: Stem: Tobias tot sterven genegen.
  
  DOor 't bidden ginck noyt tijd verloren:
  Sprack Isidoor, Gods uytverkoren.
  Wnneer// sijn Heer
  Hem hinder dede//
  Aen sijn ghebeden.
  
  Den goeden knecht had om te leven
  Hem in een bou-mans dienst begheven,
  Hy wrocht// maer socht
  Den dienst der Kercken
  Voor all' sijn' wercken.
  
  Waer over 't Heerschap seer verbolghen,
  Gingh Isidorum eens vervolghen.
  Maer vand// hem 't land
  Wel flucks gaen eeren,
  Naer sijn begheeren.
  
  Drie ploeghen sagh hy even wacker
  Gaen drijven over sijnen acker;
  Daer van// den Man
  Verbaest ghelaten,
  Wierd boven maten.
  
  Wie sie' k daer, riep hy, vriend des Heeren!
  Gaen ploeghen met soo witte kleeren?
  
  Bid vry// 'k sal dy
  O Isidore!
  Niet meer verstoren.
  
  Het waren Eng'len, wildy 't sinnen,
  Die hem den tijt weer holpen winnen.
  Tot merck, dat Kerck//
  Noch Mis, noch Metten,
  geen werck en letten.
  
  Hier mee leeft eeuwigh Isidore!
  En doet ons volghen op uw' sporen.
  't Ghebed// windt met
  De handen t'samen
  Den Hemel. Amen.