text: Cap. VII. Van 't swemmen der ghewapende voetknechten, insonderheydt der ghener, die vet zijn.
  HEt lust my hier uyt Saxo een sonderlingh voorbeelt van seker Sivardus uyt Noorweghen by te brenghen, die, nae veel en treffelijcke daden, in d'oorloghen betoont, van de vyanden ghevanghen, en met een schip in de diepe zee ghevoert wierd, om daer verdroncken te worden. Hy, als om sijn uytvaert, eer hy storf, te houden, had met voor-
  
  dacht sich van dranck versorght, en daer meê de scheepsghesellen opghevult, en, hen vrolijck ghemaeckt hebbende, verkreegh, voor de hooghste weldaedt, van hen de maght van te ghebieden. Hy dan, de scheepslieden tot snel te roeyen vermaent hebbende, en siende dat het schip een snelle voortgangh had, wierp het roer af, en stortte sich ylinghs in de golven, en, eer dan het schip aen landt ghekomen, doodde heel onversichtighlijck de Koningh Haraldus. Hy, daer na in een scheeps-ghevecht, met een onghelooffelijcke en weêrgadeloose dapperheydt strijdende, beschermde, nae dat sijn volck verslagen was, het schip eenighe tijdt langh teghen 't gheweldt der vyanden. Doch hy, eyndelijck gedwonghen voor hun groot ghetal te wijcken, en op de sonderlinghe kennis en ervarentheydt van sijn swemmen steunende, begaf sich, schoon de Winter na by was, en met sijn wapenen beladen, in de diepte, en, onder de golven uytswemmende, maeckte dat yeder twijffelde of hy bewijs van grooter stoutheydt in 't achterschip, of van gheswintheydt in de golven betoont had. Want hy, onder 't water zijnde, trock sijn borstharnas, daer meê hy sijn lichaem beschut had, met sijn andere wapenen uyt, om ghemackelijcker te swemmen. Doch hy, sijn hooft tot de golven uytsteeckende, om sijn adem te halen, en van sijn eyghe huysghenoodt by sijn kleedingh den vyanden aenghewesen, en, sich weêr onder 't water begevende, trock de rock uyt, die hem, ghelijck hy meende, verraden had. Maer toen hy door dese middel sich oock niet voor de verrader verschuylen kon, trock hy voor 't lest al sijn kleederen uyt. Doch hy, hier meê niet uytrechtende, was alleen van al sijn volck overgebleven, en, siende dat hy dit alles, 't welck hy voorsichtelijck en kloeckmoedelijck aenghevanghen had, vergheefs had beproeft, en, onder schijn van als of hy doodt
  
  was langh in de diepte toevende, deê sijn belaghers van sijn leven twijffelen. Eyndelijck, toen hy, volghens de gewoonte der menschen, boven quam om sijn adem te halen, vatte hy wel vast, met sijn stercke armen, het roer van seker schip, en bleef een lange wijl al stilswijghende daer aen hanghen, tot dat hy van een, die scherpelijck naer hem sagh, aenghewesen en ghevat, en ter doodt verwesen wierd.
  
  Eynde van 't Tiende Boeck.