text: Stem: Haer Amoureus gelaet.
  
  
  
  
  
  
  
  
  AMbrosi! dienaer Goods!
  Graeft uyt het Land des doods
  't Heylighe gebeent,
  Dierder als ghesteent,
  Der vrienden Goods, Gervaes,
  Te samen met Prothaes.
  Die seer lief en waerd
  Voor u zijn ghespaerd:
  Om in dese droeve tijden,
  Als de Keyserinne loost
  Op u een spuy van lijden,
  Te strecken tot een troost.
  
  Dit's d'aenspraeck, die den Heer,
  
  Ambrosio wel eer,
  Middel in't verdriet,
  Openbaren liet.
  En d'ondervindingh wees
  Dat hem noch bloed noch vlees,
  Maer Goods eyghen mond
  D'openbaringh sond.
  Want soo rasch hy had doen graven
  Twalif voeten, min of meer,
  Ontdecken haer de gaven
  Zeer dierbaer voor den Heer.
  
  
  Den tijtel lagh daer by,
  Wie, waer, in wat gety,
  Hoe dat hen de straf,
  Hoe dat hen het graf,
  Gegeven was gheweest,
  In als, van minst te meest,
  Naer het waer bericht,
  Van het nacht ghesicht.
  Ja, om alle dat te weeren,
  Sagh Milaen wel sonderlingh,
  Als dat de hand des Heeren
  Daer aen haer seghel hingh.
  
  
  Men dee met groot geley,
  De Lijcken alle bey,
  Die twee hondert jaer
  Op de plaets aldaer
  Geleghen hadden; (Ja
  Door Hemelsche ghena
  Waren noch van schoot
  Gaef, en bloedigh rood)
  Draghen naer den eersten Tempel
  Van het Koninghlijck Milaen:
  Als God met nieuw' exempel
  Haer waerde dee verstaen.
  
  
  De duyv'len tuyghden niet
  Alleen haer groot verdriet,
  
  Door de monden van 
  Menigh wijf en man;
  Maer oock het blind gesight,
  Van een die 't lieve licht
  Langh verloren had,
  Kundigh al de stad;
  Quam met bey sijn blinde ooghen
  Claer geopent, al 't Gemeent
  Oorkonden 't groot vermoghen,
  Van 't heylighste gebeent.
  
  
  Den blinden man, helaes!
  Gevraeght na't bly geraes
  Van't Milaensche volck,
  Leerde door sijn tolck,
  Dat een soo waerden kas
  Daer van de oorsaeck was:
  Bad daerom de schaer
  Hem tot aen de baer
  Door te laten: om een doeckje,
  Daer toe vaerdigh in sijn hand
  De strijcken aen een hoeckje
  Alleen van't diere pand.
  
  
  Wat meer? het vollick weeck,
  D'ellendigh quam, en streeck
  Sijn ontvouwen dwael
  Aen het rijck metael.
  En daer van daen aen 't licht
  Van sijn verblind ghesight.
  En met groot geluyd
  Stracks gheroepen uyt:
  Sien ick? of werd ick bedroghen?
  Och, God lof! die door gebeent'
  Sijns tuyghs, aen bey mijn ooghen
  't Gesicht weer heeft verleent.
  
  
  Gebroeders lief en waerd!
  Na dien u Lijck bewaerd
  Wijlen was van God,
  
  Voor een droevigh lot:
  Soo siet eens van de tent
  Des Hemels, weer d'ellend
  Van de Christen Kerck;
  En steldt u te werck,
  Om door kracht van uw' gebeden,
  't Waer geloof, daer ghy voor streed,
  Te krijghen peys en vrede,
  Bevrijd van alle leed.