text: II.
  
  U, Laura! die mij lief en goed waart boven allen,
  Ook u de tooverstaf reeds uit de hand gevallen,
  De schepter, dien u eens mijn ziel aanbiddend gaf?
  Ook gij, den pedestal ontrukt bij de andre beelden,
  Waarom in 't bloemrijk veld mijn zestien jaren speelden?
  Ook gij, aanminnige? - de twijfling ligt ten straf,
  Die mij bekruipt en spot met elke ontastbre weelde.
  
  O grimmig hoongelach! o razernij des dooven
  Van ziel, die tastend gaat en nimmer durft gelooven!
  Maar ver van mij!.... 't geloof is mij het zijn meteen:
  Zóó, toen 'k dit alles sprak, was 't mij als zou zij 't lezen:
  En 't blijve zóó voor mij, al moge 't anders wezen!
  Ook heb ik duldloos wee in 't zwoegend hart geleên...
  Ik wierp haar af en ben verligt - misschien genezen.