text: I. Jean qui rit.
  
  Weêr een dichtstuk afgemaakt,
  Duizend regels lang, -
  Dat u de ingewanden raakt,
  Door zijn tooverzang,
  Dat door Witsen Geijsbeek heen
  Naar den aether snijdt,
  Zonder lichtwolk, waar alleen
  Nog een uil op rijdt.
  
  Lichtwolk, oude zegekoets,
  Afgesleten beeld,
  Waar ik menig vrome poets
  Fijn meê heb gespeeld;
  Och uw tijden zijn niet meer,
  Regen uit, verdamp!
  'k Ga voortaan slechts op en neêr
  Met een aardsche ramp.
  
  't Schermen in de lucht heeft uit,
  Sedert ieder 't kan;
  En (wat erger!) 't geeft geen duit...
  Och! ik weet er van!
  Wanhoop, waar ik toen in viel,
  Hongrende in den nacht, -
  Gij hebt aan mijn bange ziel
  Licht, neen, brood gebragt!
  
  Waarheid was er in mijn vers
  Nooit zooveel als thans;
  Want ik zelf zit in de pers,
  Zuchtende in kadans,
  Om een leed, dat meer beduidt
  Dan de hoogste vlugt,
  
  Waar een ziener toe besluit
  Enkel voor de klucht.
  
  Ga nu henen, blad aan blad
  Met een magre hand
  Pijnlijk, roerend volgeklad,
  Ga nu om door 't land!
  Op de beurzen losgebeukt -
  Niemand is zóó wreed
  Of hij vat wel, waar 't mij jeukt,
  Als gij binnentreedt.
  
  Als het zóó maar lukken blijft,
  Heb ik geen verdriet!
  Geen toch die zoo maklijk schrijft, -
  't Is zoo moeilijk niet,
  Altoos in een eigen trant
  Welgemeende smart,
  Op te snijen voor de hand -
  Kijk maar in mijn hart.
  
  Ga dan, aardsch-geconcipieerd
  Ingeteekend stuk!
  Ga en breng mij geld dat eert,
  Ga, mijn kind, in druk!...
  Zóó toch zijt gij afgemaakt -
  (Calembourg à part,)
  Smaaklijk eten wien het smaakt! -
  't Staat er op een hair! -