text: Cap. II. Van de Seyssen-waghens.
  DE krijghslieden uyt Sweden en Deenmarcken gebruyckten oock, naer dese gelijckenis, waghenen met seyssens en haken onder hun voornaemste toerustingh in d'oorlogh, voornamelijck in hun heftighste strijden teghen de dapperste heyren der Duytschen, Deenen en Russen, namelijck op dese wijse: Dat sy, bespiedt hebbende langhs welcke weghen de vyanden souden komen, leghe
  
  waghenen, daer af d'assen wel gesmeert waren, in 't hanghen der berghen aen stercke balcken bonden, en, met steenen gevult, gelijck hangende brugghen, in touwen ophielden, en met groene bladen, of met tacken van alle zyden bedeckten, tot dat sy, door een gheveynsde vlucht, de vyanden, snellijck aenkomende, in 't voorgenome gevaer lockten. Want sy, de waghenen dan los makende, lieten hen met een geswinde loop op de tegenstrevers aenloopen, om de slagh-ordeningen der vyanden van malkander te scheuren, en onder de voeten te pletten. Soo haest als dit gedaen was, keerden de genen, die eerst scheenen te vluchten, en d'andere benden der Bondtgenooten weêrom, sy waren ruyters of voetknechten, en vielen by benden op de ghenen, die verstrooyt waren, of tegenstandt booden. Sy ghebruyckten oock eyndelijck dese selve waghenen ter plaets, daer sulcks noodigh was, ghelijck beweghelijcke schanssen en waghenburghten in al hun andere strijden; en sy onderhielden oock onverbreeckelijck dese maet, dat aen de bestierders der wagenen tweemael meer soldy en roof, dan aen de ruyters, gegeven wierd, gelijck oock aen de genen, die waghenen met schachten aen de zyden, en met kromme scherpe punten, met loopen onder de vyanden, in afweghen en steylten stierden.