text: Dusseldorf, 3 July.
  Neen, wat in myn binnenste omgaet, kan ik niet zeggen. Hoe innig ook de vriendschapsbanden zyn welke my aen Frans verbinden, hoe klaer hy immer in myne ziel gelezen hebbe, hoe onbeschroomd ik hem immer myn hart hebbe geopend, durf ik toch thans hem niet zeggen wat in het binnenste myns wezens omgaet. Ook aen myne zuster, aen myne goede Clotilde, zou ik het niet durven schryven. - Waerom die achterhouding! waerom die zekere soort van beschroomdheid? waerom die schuchterheid? ik weet het niet...... Er is dan voor het oogenblik iets in myn hart dat sterker spreekt dan de vriendschap, dan de broederliefde! - en wat zou dat iets kunnen wezen?...... ik kan het my niet uitleggen.... Iets dat vast staet is, dat er, sedert eenige dagen,
  
  eene groote verandering in myne ziel gebeurd is. - Daer aen slechts kan ik niet twyfelen.
  
  Ik herinner my hoe kommerloos weleer myne dagen heenvloden. - Gulden dagen myner jongheid, hemelgeesten, die my alsdan tusschen uwe vleugelen en op uwe zachte handen wiegden, waer zyt gy heen getogen? Ik herinner my, wanneer myne jongelings jaren waren aengebroken, hoe ik immer vry en dartelend door het leven bleef wandelen, hoe my de zachte vreugde den boezem deed kloppen, en hoe spoedig de smarten, die my soms op het hart wogen, vergeten werden. Zachte huisvreugde, geliefkoosde studiën, vriendenvermaken! gy staet my nog levend voor het oog en uw aendenken verfrischt my den geest..... Later leerde ik eenen man kennen die van weinigen begrepen werd, wiens ziel gewoonelyk als onder eenen ondoordringbaren nevel bedoken bleef, wiens hart zich voor my alleen opende, wiens gemoed zich voor my alleen in al zyne volheid uitstortte. Die man was Wolfang,....... Hy ontsloot voor myne oogen eene gansch andere wereld; hy deed my met éénen blik over al het geschapen heenzien, hy maekte mynen voet van de aerde los en hy deed my, met hem, in het bovenaerdsche ryk, in de eeuwige geestenwereld rondzweven. Myn geluk was groot, was onuitsprekelyk groot!.... Wolfang verdween van de aerde, het stof herzocht zynen oorsprong en de geest ging zich vervoegen met den alomvattenden geest, waervan wy
  
  allen uitstralen. - Waerom toch heeft myn goede vriend Frans den heer Wolfang niet beter begrepen? - De dood van den grooten toonkundige heeft my getroffen, ja, als eene bliksemstrael is die voor my geweest, doch ik heb er my niet over bedroefd. Wie toch zou zich over het geluk eens vriends kunnen bedroeven?.............. En dan, weet ik dan niet, dat wy elkander nog immer ten vriend staen, dat hy, alhoewel voor de oogen myns lichaems niet zigtbaer, menigen stond naest myne zyde doorbrengt en op my blyft waken!...’
  
  Er schiet my iets in het geheugen. - Zekeren dag - het is reeds eenen geruimen tyd geleden – verhaelde my Frans, in eenige woorden, hoe een meisje, aen wien hy sedert lang verkleefd was, hem ongetrouw was geworden en zyne liefde versmaed had. Wie die vrouw was, zegde my Frans niet en ik wilde er hem ook niet verder na vragen. Treurig, wanhopend was de brave jongeling, en ik had medelyden met zyne smart; - doch nu slechts voel ik dat ik die smart niet begreep, dat ik al de uitgestrektheid van het wee van Frans niet kon bevatten. Thans begryp ik, thans zie ik wat de jongeling geleden heeft, wat hy mischien nog lydt. Zyn toestand moet akelig geweest zyn, en men moet, zoo als hy, eenen yzeren wil hebben om zulke smarten te boven te komen. - Waerom overvallen my thans die herinneringen? - Ook Walter, de arme Walter moet
  
  fel geleden hebben: hy ook heeft bemind, zoo my Frans gezegd heeft, hartstogtelyk bemind, en hy heeft zyne geliefde in den bloei harer jongheid van zyne zyde zien rukken. Het heeft hem mogelyk den dood gekost?...... - En toch vind ik dat hy gelukkiger dan Frans is geweest. o, Beminnen en met geene wederliefde beloond worden! beminnen en denken bemind te zyn, en dan verraden worden! - Dat is het bitterste wat ons de alsemkelk des levens kan aenbieden.....
  
  Welken dank ben ik mynen vriend Frans niet verschuldigd voor de kennis die hy my hier te Dusseldorf heeft doen maken! Welke edele inborst als die van de moeder van Elisa, en welke hemelsche ziel als die van het meisje! Hoe aengenaem is my der vrouwen gezelschap en welke vriendschap betoonen zy my niet! Aen my, dien zy slechts door mynen vriend kennen, die haer tot hier toe slechts tot last gediend heb! - Het bezoek by het graf van Walter heeft myne ziel diep ontsteld, en toch is die dag met innige vreugden voor my vervuld geweest. Het schynt my dat ik nog door het frische landschap wandele, dat ik den zachten arm van Elisa nog op den mynen voel drukken, dat ik hare engelenspraek nog tot myn oor voel naderen en tot in het binnenste myns harten voel doordringen. - En daerby de terugkomst in het rytuig...... Hoe hemelschoon was Elisa niet zoo als zy daer door de droefheid overmeesterd zat! Wat stond er niet al op haer lieve gelaet te lezen! En
  
  wat ging er in myne ziel om! - o Dat is niet alleen onbeschryfelyk; maer dat kan men geen tweemael gevoelen....... Ik kende my zelven niet meer, en ik was blyde met mynen vriend het rytuig te kunnen verlaten. Ik ware myn gevoel mogelyk niet meester gebleven................. Wat beteekent toch die toestand en waerom doet my thans de herinnering nog zoo hevig het harte kloppen!........