text: De kenteekenen der Veepest aan en in de Longen.
  Kenteenen in de longen. Men vond de longen, in beesten, welke aan de Veepest gestorven waren, niet altoos even sterk aangedaan; er waren er, welke uitwendig gaaf schenen te zijn, en waaraan men geene teekenen van besmetting bespeurde; doch bij de doorsnijding dier longen ontdekte men hier en daar ontsteking en met bloed opgezette blaasjes: dan dit werd meest alzoo bevonden in beesten, welke spoedig gestorven waren, en vooral in jong vee. In anderen waren de longen dikwijls doorgaans met paarsche vlakken, en aan de einden der kwabben met builen vol geklonterd bloed, en met etterbuilen bezet. In Koeijen, welke het longevuur nog hadden, of, kort voor dat zij de Veepest kregen, zulks gehad hadden, waren altoos harde kalkachtige korrels, zwart van oppervlakte, aan de randen der kwabben tastbaar en voor het oog zeer ken- 
      
  
  
  nelijk: het rundvee.
  V. Afd. XII. Hoofdst.dezelve weêrstonden dikwijls het ontleedmes, bij het doorsnijden; terwijl de stank van het geronnen en met etter vermengde bloed, het welk zich in de luchtcellen en in de long-aderen bevond, eene volkomen verrotting van hetzelve aanduidde. De Heer sandifort meldt, de longen in de meeste gestorvene beesten zeer ontstoken te hebben gevonden, zelfs zoo, dat dezelve bij velen in het vuur waren overgegaan, ja veeltijds door het koude vuur geheel en al verteerd. In de long van eene Koe, welke op den vijfden dag gestorven was, vond zijn Ed. veel Vomicae, vol van een dikke gele etter. Dit een en ander zamengevoegd, duidt aan, dat de longen mede zeer sterk door de Veepest worden aangedaan.