text: Cap. XIV. Hoe dat men door de donckere wegen gaet.
  
  DE Noordsche volckeren hebben ghevonden behendige middelen om somtijdts, als 't noodigh of nut is, by nacht door de dicke bosschen te trecken, jae oock by daghe, bysonder die woonen
  
  in 't uytterste der Noordsche Landen, daer het langh voor en naer het Wintersche Solstitium eenparigh nacht is. Daerom die dese middel van doen hebben, die soecken verrotte schorssen van Eyckenboomen, en stellen se op verscheyde plaetsen langhs de weghen daer sy gaen willen, om dat sy door 't licht dat dese schorssen van sich geven, souden mogen hun reys volbrengen. En dese schorssen dienen niet alleen hier toe, maer oock het hout als 't verrot is, en het Duyvels-broodt, (dat men Agaricus noemt) de welcke op de opperste van de Eyckeboomen groeyt. En al dese dinghen lichten by nacht, ghelijck sommighe vlieghende Wormkens doen, die omtrent het beginsel van de Herfst vlieghen: Maer alsoo se terstondt, van dat de koude aenkomt, vergaen. soo worden sy nergens toe ghebruyckt. En daerom vergaren sy gemeenlijck verrot Eycken-hout op schorssen, en Duyvels-broodt ('t welcke sy terstondt door 't lichten in de bosschen en velden vinden) niet alleen om achter landt door de donckere wegen mede te gaen, maer oock selfs om in huys te ghebruycken, en daer mede als met een brandende kaersse te gaen, op plaetsen daer veel licht-brandende goederen leggen, die terstont soude moghen ontsteecken, ghelijck in de winterschueren die vol Hooy en Strooy legghen. Daer worden oock wel lieden gevonden die soo scherp van ghesicht zijn, dat sy hen derven vermeten alles te sien oft doen sonder eenigh licht van kaerssen oft andere dingen.