text: Stem: Durant que seul en ce desert.
  
  
  
  
  
  
  
  
  VLecht Musa een viole-krans
  Om op't eerwaerdigh hoofd te setten,
  Van hem, die wijlen t'Orleans
  Bestierde Christus lieve wetten,
  Helaes! den man was tot de Staf
  Gekomen, recht als tot een straf,
  En die de Mijter had gevlucht,
  Leed om de Mijter groot gesucht.
  
  Eucheri! lijd; uw' goede faem
  Mocht lijden nimmermeer bequamer,
  Als van een Carel, die den naem
  Te recht voert van een stalen hamer.
  't Zy of hy dan u goed beneemt,
  't Zy of hy bant, 't zy of hy vreemt,
  Berooft, of dooft, des Heeren Kerck,
  Hy doet niet meer als eygen werck.
  
  Maer doet ghy 't uw' oock niet te min
  
  Door lijden werd de schuld gequeten,
  Het lijden geeft een groot gewin,
  Door lijden werd de siel beseten,
  Denckt hoe de Marmer wort gebickt,
  Geschrapt, gesaegt, gehackt, gestickt,
  Eer dat den wijsen Architect
  Die na de hoogen gevel treckt.
  
  Geeft God de wraeck en stijft uw' borst
  Noch met geduld een weynigh dagen,
  Maer, leyder! d'onbeleefden Vorst
  Eer langh sijn oordeel sal verdragen,
  En met sijn voorschrift maken vroed
  Wat sware straf, wat harde boet,
  Den Koningh en den Prins verwacht
  Die't Kercken-goet hier heeft verkracht.
  
  God Lof, man Gods uw' tijt is om,
  Sint Truyen sal u lichaem bergen,
  En d'Hemelrijckschen Bruydegom
  En wil uw' siel geen last meer vergen.
  Tijd dan op reys ter goeder uer,
  Het soet heeft na 't gesmaeckte suer
  Te beter geur. Bid slechts dat wy
  Hier lijden oock met moeden bly.