text: Pavli Bekeeringe.
  
  DAER splijt den herden quast, die 't Kristendom dee beven,
  Die self Sint Steven ook sagh brengen om het leven,
  En daer vermaek in had; daer valt hy in Gods hand,
  Die hem stort uyt de zael, en blixemt in het sand.
  Dien Joodsen Veld-heer, dien gesworen Bloed-verquister
  Van 'tKristen-rot; die self met een lang stam-register
  Verthoonden Abraham het Hooft van sijn Geslacht,
  Die leyd hier als een Stier met kuys of bijl geslacht.
  Daer gaet den heyl'gen Geest die wreede borst vervullen,
  Die door een woedend' vyer van moord en brand gong brullen,
  Als grage Moeder-leeuw, of hongerigen Beer,
  En lasteringen blies tegen de Kristen-leer.
  Die handen die een weerloos Rot met spot en schanden
  Sochten te binden en te knev'len voet en handen,
  Staen nu tot boeyen ree, en nemen inder yl
  Tot heyl van't Heydendom in plaets van stael een styl.
  Om Griek en Roomer d'Hemel-benden in te schryven,
  Om't uytterst' van de Weerld na 'tParadijs te dryven,
  Om Moorders van Die geen' die't al in't leven hiel,
  Te vroeten in de borst, te tasten in de ziel;
  En na den droeven strik van Iudas te versenden.
  Dit is den Atlas, die gong schorten op sijn lenden
  Den gruwely ken haet van het verdoemde Rot,
  Dat op haer Kinders vloekt'het bloed van haren God:
  Ja noch veel swaerder last gong op sijn schouders schorten,
  En swaren Hemel last, self tot sijn bloed te storten,
  Als yemand van de twaelf, ja schier de twaelf gelijk,
  Tot steunssel van het erm vervolgde Kristen-rijk.
  Dit is die herde Rots, verselt met steyle dennen,
  Die wind noch weer ontsien, God noch Mensch wilden kennen,
  Die eer den blixem brak, en donder wurp terneer,
  Als eenig Kersten hand buygden na sijn begeer.
  
  Dit is de Rots,‘Mele e latte e sott’ alla tua lingua. Cant. c. 4. v. 11. waer uyt most melk en honig bersten
  Tot spijs en quikking van soo men'g verflaeuden Kersten,
  Die d'heele Weereld door, soo mennig hondért jaer,
  Hem, neffens sijnen God, koos voor sijn eygen Vaer,
  Of daer daer hy is by de beste neer geseten
  Wensten met d'alder slechtste wat van kant te eten,
  Of, soo te seggen, maer de schotels van den disch
  Te wasschen, daer daer hy eeuwig ter bruyloft is.
  Een and're Rots als die door Moses Staf getroffen,
  (Schoon voor een volk dat d'hemel-sorge gong versloffen,
  En tegen haren God verbuffelt is geweest)
  Gelaeft heeft Mennig Mensch, gedrenkt heeft mennig beest.
  Dit is de Rots die onse Zielen kan verquikken
  Wanneer wy schijnen door den brand des ramps te stikken,
  En snakken na het nat, als waterloose Visch,
  Als ons der Schelmen jacht kort op de hielen is.
  Siet hier een Leeuwen-muyl, daer Byen in gaen nesten,
  Een Gieren-klaeuw, daer geenen roof in is ten besten,
  Maer die sig self ten roof van't slechtst' Gevogelt gaf
  Een machtig Samson, door sijn macht te leggen af.
  Voor een gesworen Vyand een getrouwen Broeder,
  Voor eenen slimmen Wolf, een naeu-besorgden Hoeder,
  Een Hen vol godlijk vyer, in plaets van ys en sneeu,
  Een Duyfjen van een Valk, een Schaepjen van een Leeuw.