text: Stem: Op't Kerckhof vanden Hage.
  
  
  
  
  
  
  
  
  CAssinus schoon geberrigt,
  Die met uw' steylen toy
  De hooghste wolcken terrigt,
  Hoe gaerne soud' ick op
  Uw' Rootsen komen eeren
  Het Gode-lieve paer,
  't Welck tot den dagh des Heeren
  Rust onder uw' Autaer.
  
  Hier was het dat de Oorde
  Van Benedictus, wierd
  Met wercken en met woorden
  Tot heyligheyd bestierd,
  
  Hier was't dat hem van jare
  Te jaer besoecken quam,
  Scholastica 't eerbare
  En t'Maegdelijcke Lam.
  
  Scholastica sijn suster,
  En seker sy deed wel,
  Op dat sy te geruster
  Mogt keeren na haer Cell',
  daer sy als Gods gevangen
  Sou blijven, goede Vrou,
  Tot dat weer met verlangen
  Het jaer verlopen sou.
  
  De plaets doch daer sy waerden
  Malkander dese rent,
  Als't wederom verjaerde
  Was buyten het Convent,
  En bleven oock niet later
  By een hoe hen te moe
  Mogt zijn van't oogen water
  Als tot den avond toe.
  
  Dan plagh soo d'een als d'ander,
  Met Christelijcke peys,
  Te scheyden van malkander,
  Tot dat de laetste reys,
  De Maget haren broeder
  Soo waerdigh als hy had
  Sijn Heyland, en sijn Moeder,
  Voor eenen avond bad.
  
  Voor eenen avond, seyse,
  Mijn broeder, en mijn Heer!
  Versoeck ick dat ghy't reysen
  Verset. Wie weet wanneer,
  Wy weerom eens verschijnen!
  Blijft toch tot morghen vroegh.
  En hy: wilt u niet pijnen
  Mijn suster, 't is genoegh.
  
  't Is tegens onse wetten
  
  Dat ick oft mijn gesel,
  Versuymen sou de Metten,
  Of blijven uyt de Cell'.
  Kan ick dan niet verwerven
  Van u, sprack weer de Maegd,
  Soo weynigh, voor mijn sterven,
  Soo zy het God geklaegt.
  
  En kruyssende met eenen
  Haer handen op den disch,
  Bestond daer in te weenen
  Soo vochtigh, soo gewis,
  Dat sy niet eer en beurde
  Het hoofd, voor dat den Heer,
  Voor haer den Hemel scheurde
  Met een onstuymigh weer:
  
  Van regen en van donder,
  Daer niet te min voor heen
  De lucht tot meerder wonder
  Niet dan een spiegel scheen.
  In voegen dat mids desen
  Den goeden Benedict,
  In woorden end' in wesen
  Hem toonende verschrickt;
  
  Sprack: Christus wilt u sparen,
  Mijn suster! wat is dit?
  En sy: wilt u bedaren.
  'k En doe niet dan ick bid:
  Maer aen veel sachter ooren
  Als d'uwe; daer ick't geen
  Ghy weygerde te hooren
  Al rede heb verbe'en.
  
  Gaet nu met uw' gesellen
  Vry heen, hebt ghy de moed,
  Naer uw' verheven Cellen;
  Maer soudt gh'oock eene voet
  Van hier wel dorven setten?
  Voorwaer ick meyn wel neen,
  
  Singt dan alhier uw' Metten
  En maeckt my die gemeen.
  
  Wat wou den grooten Vader
  Doen tegens Godes hand?
  Sy bleven dan te gader,
  En spraken van dat land,
  Daer hy ten derden dage
  Haer van de aerdsche huyf
  Ontsnoerdt, na toe sagh jagen
  Als een sneeu-witte duyf.
  
  't En leen geen lange jaren
  Of hy trock niet te min
  Daer sulcke sielen varen,
  Na 't Hemelsche gesin.
  Daer warender die sagen,
  Van hier tot aen de Maen,
  Een pad vol diere Bagen
  Daer hy door was gegaen.
  
  De leden, soo sy seggen,
  Besprack hy, dat men sou
  In d'eygen graf-stee leggen,
  Daer hy de reyne vrou
  Scholastica begraven
  Had niets te langh voor heen.
  Den Heer gunn' ons sijn gaven
  Door kracht van haer gebeen.
  
  Maer sonderlingh ter eeren
  Van haer, die door 't gebed
  De winden en de weeren
  Wel eer soo heeft verset,
  Dat wy hier onder wegen,
  Bescherremt van tempeest,
  Oock namaels Godes segen
  Bekomen na den geest.