text: Toon: Si tanto gratiosa.
  
  I.
  LOf, lof zy dees Godinne,
  Die daaglijx 't een geslacht aan 't ander strengelt,
  En niet door geile minne,
  Als Venus dee, het bloet der wulpschen mengelt,
  Maar redelijk en zedelijk
  Kan door haar kracht bewegen,
  
  Die min verachten, en wettlijk betrachten
  's Hemels zegen.
  II.
  O voestervrouw der vromen,
  Door u is 't dat den oudren wordt gegeven
  Met juiching uitgenomen
  In 't darde lit hun blijschap te beleven:
  Dat uit hun' struik verrijst het puik
  Der rankken, elk om 't brave,
  Die noch op heden verwekken d' overleden
  Uit den grave.
  III.
  Wat waar 't, rampzalig mensche,
  Indienge most uw lieve weerga derven?
  Al hadge 's harten wensche,
  In eenzaamheyt gy quijnend heen soud sterven:
  
  De goude torts des daags zou korts
  Vergeefs op onze daken
  Zo helder lichten, noch menschen aangezichten
  Meer vermaken.
  IV.
  Of zome in 's Huwlijx stede
  Voor Venus smookte alleen met wierook vieren,
  De menschelijke zede
  Waar haast gelijk den aart der wilde dieren,
  En elk zou boos en Wetteloos
  Uw Kerken gaan ontwijen,
  Nu vrank en veilig betreden, van die heilig
  Willen vrijen.
  V.
  Lof, lof zy dees Godinne,
  Die in haar' stoel zoo heerlijk zit bepeerelt,
  
  En als een Keyserinne
  Den Scepter draagt van reedlijkst' deel der Weerelt.
  Lang duure uw Rijk, vrouw Huwelijk,
  Groot werde uw heerschappye:
  Eer lange doetze ontzien ons Tegenvoetze,
  Uw partije. 
  I.v.Vondelen.