text: Cap. II. Van de verscheydenheydt der Reusen en Worstelaers.
  
  DAer was eertijdts, in 't Koninckrijck der Helsingers, die nu naer de Noordzyde de Koningh van Sweden gehoorsamen, seker Reus, Harthenus ghenoemt, met soo uytsteeckend een grootheydt begaeft, dat sijn lanckheydt de maet van negen ellebogen besloegh. Hy had twaelf Worstelaers tot sijn medegesellen, die, hoe wel oock groot zijnde, echter wel de helft kleynder scheenen. Daer was oock seecker Starchaterus, eertijdts heel vermaert deur gheheel Europa, om de veelheydt sijner verwinninghen, ghelijck hier na gheseght sal worden. Men meldt noch van Arngrimus en Arverodus, van welckers heerlijcke en uytmuntende daden oock hier na ghesproken sal worden. Maer op dat het niet sou schijnen dat ick de voorbeelden van dapperheydt en sterckheydt van d'oude eeuwen ontleende; soo lust het my eenige mannen van varsche gheheugenis, soo wel uyt de Mynen, als uyt d'andere Landtschappen van Sweden en Gotlandt by te brengen, die met soo groote sterckheydt begaeft waren, dat yeder van hen een Paert, of een groote Os op sijn schouders kon nemen, jae oock een vat met yser van ses of acht hondert, of van duysent ponden veel stadien verre draghen, ghelijck oock eenighe meysjes ghedaen hebben. Men heeft noch een gesien, die een ghewapent ruyter, hem onvoorsiens teghen komende, niet soo seer door behendigheydt, als wel door sijn krachten, ter aerde geworpen, en neêrgevelt heeft.