text: Stem: Quand je vois voyr ma maistresse, pag. 387.
  
  WIe en heeft niet hooren luyen
  D'hooghen naem, en d'ed'le deughd,
  Van de Heere knecht Sint Truijen?
  Heyligh van sijn eerste jeughd.
  
  Danck moet hebben, naest de gunst
  Van den Heer Behoeder,
  D'eenighe wel-levens kunst
  Van sijn vrome moeder.
  
  Adela door Goods genade
  Gaf ons dese lieve loot,
  Die soo blonck van wonder-daden,
  Levendigh, en na de dood:
  Dat de siecken ongeteld
  (Zoo ons d'ouders segghen)
  Inde tenten, op het veld,
  Mosten blijven legghen.
  
  Wel verstaende: den vertrooster
  Was soo mild van liefde, dat
  Noch Abdy, noch Kerck, noch Klooster,
  Eer 't gheboud was tot een Stad,
  Vatten kon de groote loop,
  Van hen, die te samen
  Op sijn voorspraecks vaste hoop
  Daer ten Bee-vaerd quamen.
  
  Krancken, lammen, krep'len, blinden,
  Konnen t'seffens, t'haerder nood,
  Naer het graf geen toeganch vinden;
  Want de schaer was al te groot.
  Yder wachte naer de beurt,
  Die de rechte rede
  Vanden Abt, hen had gekeurt,
  Om in 't graf te treden.
  
  Daer gekommen, vielen neder
  Voor het heylsaem lieve graf.
  God gaf gunst: sy keerden weder
  Elck met sijn verbede straf.
  't Blinde oogh sagh 's Hemels licht:
  't Mancke been gingh effen.
  't Flerecijn bevrijd van jicht,
  Quam Goods lof verheffen.
  
  Des wy noch, met goede reden,
  
  Van des Heeren milde schoot;
  Op des heylighs mans gebeden
  Wachten bystand inde nood.
  Immers dat hy ons 't geloof,
  Als in d'oude jaren,
  Vry van schennis, vry van roof,
  Zuyver wil bewaren.