text: Cap. XIII. Van de visschery op 't Ys.
  WY sullen hier vertoonen hoe de visschen, Borboches genoemt, of met de benamingh van dit volck Lake gheheeten, onder 't ys gevangen worden. De visschers, hen onder het dunne ys siende, slaen met een sware hamer op het ys boven hen; in voeghen dat sy, al verdooft zijnde, genootsaeckt zijn daer onder te blyven legghen, en, sich omkeerende, de buyck op te steecken, om deur het ghebroke ys noch half-levendigh ghevanghen te worden. Doch dese middel wordt meest des Winters, en als de Son op haer laeghste is, gebruyckt. Daer is noch een andere middel van onder 't ys te visschern, die noch ghemeender dan d'anderen is, te weten met hoecken, aen de welcken kleyne vischjes gebonden zijn, die door hun soetigheydt grooter visschen tot rooven noodighen, voornamelijck de Snoecken, die, ghelijck men acht en bevindt, onversadelijcker dan alle andere visschen zijn. Men laet een dunne lijn van tsestigh of hondert schreeden langh, tusschen twee gaten, recht tegen over malkander staende, sincken, en dese lijn, daer aen veel hoecken vast ghemaeckt zijn, de gheheele nacht onder 't ys legghen. De visschers, in de volgende dagh dese lijn, met de hoecken, uyt-treckende, verkrijghen een wonderlijcke menighte van visschen, die seer verscheyden, en ten meestendeel heel vet zijn, uyt oorsaeck van 't goedt voedtsel, en van de veylighe rust, die sy in de koude plaetsen ghenieten, en voornamelijck de genen, die sich in de staende wateren onthouden. De mannetjes zijn ghemeenelijck vetter dan de wijfjes, behalven de Haringh, gelijck in 't eynde geseght sal worden.