text: Stemme: Kom mijn Flora, schoonste &c.
  ACh! ach! Clarinde, wat mach d’ oorzaak zijn
  Dat ghy dus sonder reden vliedt van mijn?
  En uwe vrientschap aan een ander draagd?
  Heeft dit u vrient
  En lief aan u verdient?
  O lichtverleyde Maaghd’!
  2Ick had mijn hoop en troost op u geboud,
  Helaas! wie had gedacht, dat ghy my zoud
  
  Zoo licht begeven, daar ik in u hart
  Scheen vast ghekluyst
  Door trouwe min: en juyst
  Brouwd ghy my al de smart,
  3Die ooyt een Minnaar lijdt, of heeft geleên;
  Waer door mijn ziel en lichaam scheyt van een,
  D’ ontrouheydt die ghy Chelimor betoont,
  (Die ghy zoo snoo
  Veracht) gedenckt, zal zoo
  Niet blyven ongeloont.
  4Had ick doch mijn gezicht verloren, ach!
  Eer ik zoo keurigh op u schoonheyt zach!
  Dan had ik nooyt gesmaakt deez’ swaar elend,
  En bittere pijn,
  Waar door, helaas! dat mijn
  Ionck leven raakt ten end.
  5Dies soud ick u noch graegh eens voor mijn doot
  Wel willen spreken, maer ick voel de noot
  
  En quellingh, die sich in mijn borst besluyt;
  Sal haest, o ramp!
  De flickerende lamp
  Myns levens doven uyt.
  6Maer of ’t gebeurde dat ghy u begaf
  Eens by gevalle aan my treurig graf;
  ‘k Sal daer op uyt doen houwen dit gedicht,
  (Opdat ghy meught
  Gedencken ’t ongeneught,
  Dat ghy my heden sticht).
  7Hier leydt de trouwe Minnaar Chelimor,
  Die noyt sijn tydt versleet met droef gesnor:
  Maar soo dra hem syn lief Clarind begaf,
  Sond hy syn Ziel
  Nae ‘t Stigiams gekriel,
  En ‘t killigh rif in ’t graf.
  M. W. de Ionge.