text: Toon: Het daget uyt den Oosten. 
  
  AAn een van Idaes beeken,
  Had zich Aeneas zoon
  Eens heymelijk versteeken;
  Als kleene Minnegoon
  Hem hadden doen vermoejen,
  Door haar spoejen.
  2. Als Venus 't schoone knaapjen
  Ontstelt zach door 't gewoel,
  Bevangen met een slaapjen
  In lommers dicht en koel,
  Leyze op Viooltjes teder
  Hem wat neder.
  
  3. En om zijn zachte zijdtjes
  Een wolk zy heene schoot
  Van zo veel bloempjes blijdtjes,
  Van roosjes wit en roodt,
  En bleef aan 't lieflijk slaapen
  Zich vergaapen.
  4. Terstondt quam ingekropen
  In haar vermand gemoed;
  En eer zy 't wist, gesloopen
  Adonis eerste gloet.
  Dies 't vuurig hart ontrusten
  d' Oude lusten.
  5. Hoe dik woud zy omvangen
  Haar lieve Neefjen teer, 
  En in haar armpjens prangen;
  Dus plach, zey zy, wel eer,
  
  Adonis, uytgeleezen,
  Ook te weezen.
  6. Doch schreumende te steuren
  Het zoete sluymerend wicht,
  En uyt zijn slaap te scheuren,
  Zo kusten zy wel dicht
  De naast gelegen roosjes,
  Al met poosjes.
  7. De roosjes die ontstaken,
  Beginnende terstondt
  Rondtom haar blanke kaken,
  Tot aan haar roode mondt,
  Veel kusjens in de zamen
  Al te zaamen.
  8. Vrouw Venus ging vergaaren
  Dees leevendige blaan,
  
  Die niet dan kusjes waaren,
  Als zy ze raakten aan;
  En voer met dit geweemel
  Zo ten Heemel.
  9. Dees schat had zy gekreegen,
  Maar dees Godin was mildt,
  En heeft ze als in een reegen,
  Weer mildelijk gespilt,
  En daar mee gaan bedouwen
  Schoone Vrouwen.
  10. Dit is de zoete waassem,
  Op lipjens lief gesprengt,
  Met dauw van geurgen aassem,
  Int roode rood gemengt;
  Die Minnaars veel kan geeven,
  Ia doet leeven.
  
  11. Wild dan zo schaars niet vreezen,
  Mijn waarde Rozemondt,
  Met die gift uytgeleezen,
  Waar mee uw lipjens rondt,
  Zo mildelijk van hier boven
  Zijn bedooven.
  L. Reaal.