text: Stem: Die reyn liefde vierigh pag. 156.
  
  HEer ghy doet my leven
  Schricken, door't bemerck
  Uw's ghehoors: En beven
  Voor u wonder werck.
  't Zijn te vreemde dinghen:
  dat gh' op 't hooghst het laeghste past;
  Groot maeckt den geringen,
  En den swacken zoo belast.
  
  Dus riep Leo heyligh
  Uut de Roomsche-stoel:
  Daer noyt Priester veyligh
  Sat, dan die 't gevoel
  Van hem selven sette
  Op de alder-diepste graed:
  En nochtans kon letten
  Op sijn alder-hooghste staet.
  
  't Een en 't ander dede
  Leo inder tijt.
  Des hy bracht tot vrede
  D'opgeblasen strijd
  Van de ketterijen.
  
  
  Zoo dat d'armen Eutyches,
  Niet en kon bedijen
  Met sijn nieu-ghedichte les.
  
  Nestor noch veel minder,
  Met wien dat te loor
  Leo bracht de hinder
  Oock van Dioscoor.
  Christus twee naturen
  Staende maer in een persoon,
  Bleven door hem duren
  Inden raed van Calcedoon.
  
  Attilam, de roede
  Goods, als hy de stad
  Romen, wou van bloede
  Maken tot een bad:
  Dee hy door den segen
  Sinder mond en handen staen:
  En van Petrus weghen
  Weer nae Hungaryen gaen.
  
  't Was niet om de woorden
  Van des Priesters mond:
  Maer, sprack hy, om d'oorde
  Van die by hem stond
  In Bisschoppe kleeren:
  Die my, met een snellen vaerd,
  Dwongh weerom te keeren,
  Door een blood gevlamde swaerd.
  
  Leo! toondt nu weder
  Eens de kracht uws monds.
  Houdt uyt liefde teder
  Godes straf van ons.
  Op dat na 't exempel
  Vanden roo-bebloeden Hun,
  Christus ons sijn Tempel
  Vry van alle schennis gun.