text: Stem: Sonate m'un balletto. pag. 850.
  
  HUbertus t'eenen daghe,
  Als een wel geboren held,
  Gereden om te jaghen,
  Met sijn honden over 't veld:
  Zagh in het houdt verwardt
  Een al te schoonen Hart:
  En hy daer na ghespoort,
  Riep: mijn bracken! hey, ga voort.
  
  Sy liepen snel en wacker,
  Met een ongepijnde mild;
  Door d'onbesaeyden acker,
  Naer het opgejaeghde wild:
  Tot in het diepste woud.
  Maer wat? niet een soo stout,
  Die d'uytgesteke borst
  Van het Hert genaken dorst.
  
  De honden bleven legghen
  Inde struycken: End' Hubert:
  Wel wat is dit te segghen?
  Noyt en sagh ick Hind of Hert
  Van een soo stouten aerd;
  Zoo koen, soo onvervaert,
  Dieaen de jacht Goddin
  Doe voleynden mijn begin.
  
  
  Sa! weerom aen mijn winden!
  Sa! weer aen met al den hoop.
  Maer wie heeft u doen binden?
  Wat verbied uw' snelle loop?
  Is 't  Acteon, of Pan,
  Is 't spoock, van wijf of man!
  Oft' sou my Circes hier
  Wel verschijnen in dit dier?
  
  Flucks! weerom door de doornen.
  Ach onsaligh! wat geblicks
  Zie'k tusschen bey de hoornen
  Daer, als van een Crucifix?
  Spiljoenen! g'hebt gelijck.
  't Is reen oock, dat ick wijck.
  Den Hemel doe voort-aen
  My de jacht maer wel vergaen.
  
  End' hier mee vanden paerde
  Met bereyde moed geschreen;
  Geboghen plat ter aerde,
  Die hem aensprack, aengebeen.
  Riep: Heer! wie, hoe, en wat
  Bistu, en wilstu dat
  Ick doe? wilt maer gebien,
  End' uw' wil die sal geschien.
  
  En 't Crucifix daer teghen,
  Met een duydelijck bericht:
  Gaet haelt den Christen seghen
  By Lambertum van Maestricht,
  Mijn wel ghetrouwen knecht;
  Die u de rechte weght
  Des waerheyds wijsen aen
  Zal, om na mijn Rijck te gaen.
  
  't En was voor geenen doven,
  Neen't voorwaer, gesonghen; want
  (Daer wy den Heer afloven)
  D'eelsten Jagher kreegh te pand
  Des salicheyds den Doop.
  
  En korts daer na ter loop
  Lambertus ope stee,
  Met des Heeren hooghste vree.
  
  't Bosscage van Ardenne
  Viel 't eerwaerdigh Rif te beur,
  Daer noch de jaght erkennen
  Komt des Hemels hooge keur:
  Tot voordeel vande kroon
  Ontfaen van haer Patroon,
  Die met sijn gave Lijck
  Wel betuyght sijn Hemelrijck.
  
  Heer laet te geenen tijden,
  Door Hubertus lief gebed,
  Het jaghen ons gedijden
  Tot misquaem of tot belet.
  Maer eer dat ziel en lijf
  Daer door behouden blijf:
  En dat ons' aerdsche vangh,
  Na een hooger jaght verlangh.
  
  Voor al dat ons geen honden
  En verbijten immermeer,
  Van dieren, of van sonden;
  Daer wy immers alsoo seer
  Met recht voor sijn bevreest.
  O sonde! snoode beest!
  Blijft van my; want uw' tand
  Zonder eynde dolt en brand.