text: Zangw: Tu fai la superbetta. Canzon. VIII.
  
  I.
  Drie-eenig Opperwezen,
  O schoonheid die ik min;
  Ik heb Uw' eisch geleezen,
  Ik geef U ziel en zin.
  Ik offer U dit hart,
  Wel eer zoo diep verward.
  In strikken die de Helle spant:
  Nu geef ik U de hand.
  II.
  Weg zondige ydelheeden;
  Weg valsche Delila;
  Gy bindt niet meer dees leden,
  Nog boeit my tot myn schâ.
  Nu is voor de eeuwigheid,
  Die knoop met God geleyd.
  Met God zo groot, zo goed, zo ryk:
  Hy mint my vaderlyk.
  
  III.
  My knelt geen angst nog zorge,
  Voor 's hemels wraak of straf.
  De schatten van den Borge,
  Doen all' myn schulden af.
  Hy kiest een naakte Bruid;
  Hy wist haar zonden uit.
  't Is enkel zyn gerechtigheid,
  Die in 't gerigte pleit.
  IV.
  'k Vond, in myn bloed vertreeden,
  Geen medelydend oog,
  Toen Gy, door uw gebeden,
  Uws Vaders hart bewoog.
  Uw goedertierenheid,
  Heeft my tot Hem geleid.
  Ik kan door uw Barmhartigheên,
  Nu veilig binnen treên.
  V.
  Had ik nog oog nog kragten;
  Daar ik myn morgenzon,
  Na zo veel donk're nagten,
  Bly meê aanschouwen kon:
  Gods Geest schonk my 't geloof;
  Dat voor de waereld doof,
  Zig eenig aan Gods Zoon verbindt,
  Die 't ned'rig hart bemint.
  
  VI.
  'k Zal Hem nu nader kennen,
  Myn Zon maakt alles klaar.
  'k Zal my aan Hem gewennen;
  Hy maakt zyn woorden waar.
  Bestraal! ô godlyk licht,
  Tog steeds myn zielsgezigt.
  Myn oog ziet zig aan U gezond:
  Gy staaft dit egtverbond.
  VII.
  Drie-ëenig Opperwezen,
  ô Schoonheid die ik min;
  Ik heb Uw' eisch geleezen,
  Ik geef U ziel en zin.
  Ik offer U dit hart,
  Wel eer zo diep verward,
  In strikken die de Helle spant:
  Nu geef ik U de hand.