text: Toon: Courante Françoize, &c. 
  
  IK heb 'et, voor deeze,
  Een uitgeleeze
  
  En overschoone maagt
  Zo menigmaal gevraagt;
  Maar hoe ik haar minde,
  Ik kon niet bevinde
  Dat oit om haaren zin
  Kon komen weeder-min.
  Zy was hoovaardig, trots, en preutsch van aart:
  Dies, wat ik haar dee,
  Zy schempten 'er mee,
  En achtte my gantsch onwaardt.
  2. Betoonden ik plichten,
  Met liedtjes te dichten
  Op haaren lof en eer,
  Zy wierp het smaadelijk neer.
  Ging ik haar verwachten
  In donkere nachten,
  
  Om haar met min te voen;
  Zy schold op al mijn doen.
  Hoe meer ik haar hield voor mijn toeverlaat,
  Hoe meerder dat zy
  Bejeegende my
  Met afkeer en haat.
  3. Dies dacht ik ten leste,
  Wat erreger peste
  Heeft hier, door hovaardy,
  Het hart geraakt van my?
  Haar hoofsche gewaaden
  En preutsche cieraaden
  Die hebben my bekoordt;
  Maar niet een eenig woordt:
  Wel gaa dan, overtrotsche Af-godin.
  Steunt ghy op gewaadt,
  
  Ik steun op mijn staat,
  Die is voor my niet min.
  4. Mijn jeugdige zinnen
  Die zullen nu minnen
  Een Dochter zonder pracht,
  Maar loff'lijk en geacht:
  Een Dochter, die vredig,
  En staadig, en zeedig
  Is, als een pronk der jeugd
  Door alderhande deugd.
  Ik haat nu trotze moet en hoovaardy.
  Een zuyver gemoet
  Is eedeler goet
  Als pracht en pronkerny.
  J.v.D.