text: Stem: Verblijd met vlijd.
  
  O Heer! gheeft weer
  Mijn ooghen: Inde eer
  Van Lambrecht, uwen vrind:
  Wiens Staf// wiens graf
  Door u believen gaf
  't Gesight aen menigh blind.
  
  
  Des sal ick u weerom,
  De kuysheyd en de blom
  Van mijn bewaerde jeughd
  Opdraghen met geneughd.
  Heer! heught
  Uws vrinds besturve deughd.
  Dus bad// wel nat
  Van tranen, om gena,
  De Maegt Odilia.
  
  't Gebed// vloogh met
  Een rasheyd onbelet
  Door 't hooghste vande lucht.
  Ja wierd// gestiert,
  Vervordert en verciert,
  Door Lambrechts mede-sucht.
  En siet des Heeren hand,
  Door sulcken mede-stand
  Bewogen tot goe wil,
  Gaf stracks voor apostil,
  Fiat.
  Al 't geen de Maget bad.
  En sy// wel bly
  Met reden, danckte seer
  Lambertum, en sijn Heer.
  
  Hier mee// ter zee
  Na haer Heer Vaders stee
  In Schotlant weer gekeert.
  Maer wat? op dat
  De Maeghdelijcke schat
  Haer blijven moght beweerdt;
  Verliepse, met haer land,
  Den huwelijckschen band:
  Daer mee haer Vader wou
  Dats' haer verknopen sou.
  O Maeghd!
  Nu 't reyn u soo behaeght;
  Zoo reyst// en eyscht
  
  Van Gode sauvegaerd,
  Daer door ghy werd bewaerd.
  
  Neemt moed// en doet
  Na Davids raden vroed,Psal.44.
  't Is hier doch niet dan stof.
  Vergeet// vertreedt
  Uw' landen wijd en breed,
  Met al uws Vaders Hof.
  En d'Alderhooghsten sal,
  Daer voor tot wel geval
  Uws ziels, in 't land van Luyck,
  U geven 't soet gebruyck,
  Nu van
  Sijn lieve sucht; en dan
  Een kroon// te loon
  Van goud, en lely-blaen;
  Die niet en sal vergaen.