text: Stem: Nymph laet ons met malkanderen gaen.
  
  
  
  
  
  
  
  
  STraets-burgh! hoe komt dat 't oude gheloof,
  U wijlen gepreeckt by d' heylighen Floris,
  Nu schier boos door een vrywillighen roof
  Geschonden, verslonden, en leyder! te loor is?
  Is 't Wolf, of Vos, of Tyger, of Beer,
  Die dus den wijngaerd leggen ter neer
  Dorst van soo machtigen Heer.
  
  Te recht mooght ghy het ketters-geweld
  Van Luther, van Zwingel, van draeyende geesten,
  Door wien men 't huys des Heeren ontsteldt
  Dus siet, vergelijcken by bloedighe beesten.
  Want Tyger, Leeuw, met alle de rest
  Misdoen maer goed, en leven, op 't lest;
  Maer dese schennen u 't best.
  
  Men vyerdt noch wet, noch Godes Autaer,
  Geen heyligh is veylig; geen offer magh blijven.
  De Monicken reyn, de Nonnen eerbaer.
  Verjaegtme, of maecktmen tot manne en wijven
  
  Men vind noch deughd, noch deugdelijck werck.
  In 't kort, men siet schier teycken noch merck,
  Van onser Vaderen Kerck.
  
  Maer dienaer Christi Sinte Florent!
  Aerts-Bisschop van Straetsburg, die, naer ick bevinde
  Beschreven in uw' ware Legend,
  De bloedighe Dieren kont temmen en binden
  Zoo vast, dat sy, hoe wild, en hoe fel,
  S'oock waren, niet en dorsten uw' Cel
  Verlaten, om uw' bevel.
  
  Krijght nu weer van d'almaghtigen God
  Genade; om dese baldadighe Dieren;
  Die Christus Tempel stellen tot spot;
  Die Autaer, die Souter, die alles schoffieren,
  Te dwingen; of te moghen vertreen.
  Of seker maeckt hen, door uw' gebeen,
  Weer menschen soo als voor heen.
  
  Ja die uw' mantel hanghen, wel eer,
  Kondt aen de goud-geluwe stralen der Zonnen;
  Verbidt hen, den barmhartighen Heer,
  Een straeltjen des Hemels, daer door hen verwonnen
  Den duyster werd, en 't blinde gesight
  Geopent op het klare beright
  Van een soo helderen licht.