text: Toon: Sofonia. 
  
  SChoonste Ioffer van het landt,
  Daar mijn hart en ziel na brandt,
  Wanneer zal 't weezen,
  (Uytgeleezen)
  Dat gy deezen
  Borst vol quaal, smart en pijn
  Zult een reys genadigh zijn;
  Den luyster van uw schoont
  Geheel mijn hart, en ziel, en zin tot luystren troont.
  Maar gy, O Maagdt, 
  Die rijpe reeden draagt,
  Hoord echter nooit mijn klacht; schoon ik ween
  Gy toont harder hart als steen.
  
  2. 
  Want al klaag ik in een woud,
  Aan een Beek, of Rots, of Hout,
  Het geeft een teeken,
  Als wou 't spreeken
  Op mijn smeeken; 
  Maar (helaas!) schoon gy kunt,
  't Werd my niet van u vergunt.
  Hoe kunt gy O Godin, 
  Met reden haten my, om dat ik u bemin?
  Gy zijd te wijs,
  En veel te waard van prijs, 
  Te loonen zo verkeert, min met haat:
  Wijl dit tegen reden gaat.
  3.
  Neen; ik merk, 't is veynsery,
  
  Lief, een lachjen zeyd het my,
  Een vriendlijk teeken
  Laat gy spreeken:
  Staak uw smeeken
  Mijnen vrind
  Nu ik vind
  Dat gy my van harten mind.
  O Hemelsche Godin,
  In 't grootst verlies vertoont gy my het hoogst gewin.
  Een doodsche wond
  Geneest uw blijden mond,
  Vergun mijn liefde nu, dat ik dus
  Uw korale lipjens kus.
  J.v.D.