text: Het vyfde deel.
  Fenius comt met Seneca, die hem vrijwillich tot der doot bereyt: wilt sijn Testament lesen, maer wort belet. Beclaeght hem des haluen: vermaent sijne vrienden ende huysvrou tot ghedult: laet haer voor een Testament het voorbeeldt van sijn leuen, met sijne goddelijcke leeringhe, ende schriften. Sijn huysvrou Paulina wilt met hem steruen: worden beyde hare aderen gheopent; maer Nero ghebiet dat sy soude leuen. Hy doet hem seluen in de beenen ende voeten oock laten, maer door den ouderom en wilt het bloet niet volghen eyscht Fenijn, dan en wilt oock niet wercken. Doet hem ten lesten in het badt met lauw water setten, waer in hy den gheest aen Iupiter den verlosser op seyde te gheuen. Nero siende dat hy om alle sijne wreetheydt een yeder hatich was gheworden, verhaelt seer ongheduldich alle sijne droomen, ende ander voorteeckenen van sijne doodt. Staet vol twijfel wat hem in sijne sake staet te doen: gaet voor die reyse noch slapen. Tusschen wijlen verschijnt den gheest van Agrippina, met Megaera, een van de helsche rasernijen, die hare wraecke comt vervolghen. Nero springht naeckt in sijn hemde wt het bedde. Doet besien oft de poorten van sijn hof wel worden bewaert: doch gheen antwoort vercrijghende, doorloopt seluer alle de camers van sijn hof: maer vindende de poorten wel ghesloten, keert naer sijn camer, alwaer sijne lijfwachters oock wtghevlucht waren, hem ghestolen hebbende sijn busken vol Fenijn, met de decksels van sijn bedde. Waer ouer ontstelt wesende, doet Specillius Mirmillo soecken, om hem te dooden: maer niet vindende die hem desen laetsten dienst wilde doen, wilt sijn seluen inden Tyber verdrincken. Wort in het loopen ontmoet van Faön sijne vryghemaeckte slaue, die hem sijn huys vier mijlen buyten Roomen ligghende aenbiedt, dat hy goet vindt, ende vlucht met hem op een peert, naeckt in sijn hemde, sijn aensicht bewonden met eenen snutdoeck, ende een quaet mantelken om sijn lijf. Nymphidius vermaent de Praetorianen van haren eedt. Nero gevlucht wesende leyt op een quaet beddeken, ghedeckt met een quaet decksel, verhaelt sijn vreese, ende wat hem op den wegh beieghent was.
  Hem wort aengheseyt, dat hy sijne doodt moeste verhaesten, soo hy hem van sijne vyanden wilde bevrijden. Hy doet een graf maecken, hem daer naer dreyghende te steken met twee Poignaerden, die hy met hem ghebrocht hadde, steeckt die weder in sijn scheede. Seyt dat sijn ure van steruen noch niet en was gecomen. Faon crijght eenen brief, die hem Nero ontneemt. Leest selue dat hem den raedt, ende de ghemeynte verwesen. Wilt weten wat straf den verwesen staet te gheschieden: maer hoorende gherucht, beueelt Sporus sijn doodt te beclagen. Vervloeckt sijne vreese. Set sijnen poygnaert op sijn keel, die hem van Epaphroditus voort inghesteken wort: ware ouer Nymphidius, met de Praetorianen in huys vallen, ende siende Nero half doodt, wilt met sijnen mantel het bloet stoppen, schijn makende dat hy tot sijnder hulpe was ghecomen: maer Nero noch seghende dese woorden: te laet, en siet de getrouwigheyt, sterft een onsalighe doodt. Dit eensdeels ghetrocken wt Plutarchus, C. Tacitus, Suetonius Tranquilis, ende AEmylius Probus.