text: Cap. II. Van de wreetheydt der gener, die sich in de Bosschen onthouden.
  
  GElijck d'Oostersche volcken, die de Caspische bergen bewoonen, om het geweldigh gedruys van d'opgaende Son, en om haer schrickelijck gheluydt, door verborghe dampen uyt het inghewandt
  
  van d'aerde verweckt, hun toevlucht tot de holen nemen, om hun leven te behoeden, en hun beyde ooren stoppen, op dat sy, als de tijdt sulcks meêbrenght onbeschroomder souden zijn: soo hebben oock de volcken, op d'uytterste stranden van de Noorweeghsche zee woonende, hun onder-aerdsche holen, uyt oorsaeck van de felle windt Circion, en van de dickte der wolcken, op de hooghe berghen gheresen, en hun leven en voedtsel van de visschen en wilde beesten. Sy hebben een afschrick van de ghenen, die van elders tot hen komen, als van roovers en afsetters, vermits sy vreesen dat men hen ghevanghen weghvoeren sal. Sy ontfanghen echter tot hun medeghenooten, en tot hun beschermingh de ghenen, die door groote wreetheydt verdruckt zijn, en hun toevlucht tot hen ghenomen hebben, en onderwijsen hen hoe sy de zee-roovers, die aen hun stranden komen, met belaginghen sullen betrappen of dooden. Sy brenghen dit te weegh, terwijl sy sich voorvluchtigh toonen, of gedienstigheydt aen de genen bewysen, die onkundigh in de havens zijn, op dat de ghenen, die sy in 't ghevaer willen besluyten, niet in noodt souden komen. Maer als sy, uyt oorsaeck van de bevroose zee, gheen uytlandige menschen vinden, aen de welcken sy hun wreetheydt konnen betoonen, soo zijn sy ghedwonghen, om de winden en sneeu, in hun ghevanghenissen en holen, die van de beenen en ribben der zee-ghedrochten ghemaeckt zijn, te blijven. Dese holen, boven aen het dack als een omghekeert schip, en met mos bedeckt, schijnen tamelijck konstigh ghebouwt, en dit om 't geweldt der winden, die daer niet min verschrickelijck zijn, dan de schrickelijcke stormen, die uyt de grondeloose zee te voorschijn komen. Daer zijn oock onder hen sekere menschen, ghelijck Nomaden, die d'oever van de Caspische zee bewoo-
  
  nen. Dese lieden sluyten de toegangh tot hun hutten met klonten van aerde, of met mosch, of met bergh-mosch, of met ghevlechte tacken, op dat niemandt, uyt de zee komende, hen sou naderen, om hen en hun gheheymenissen te deursnuffelen. Sy verdraghen misschien dese strengigheydt des Sons, des landts, en der holen met groot gheduldt, om dat sy vry van d'onverdraghelijcke en onversadelijcke schattingh der wreede dwinghelanden zijn, aen de welcken d'onmetelijcke groote zee een engh vat schijnt te wesen. Plinius schrijft, in het tweede Hooftdeel van sijn sestiende Boeck, veel en wonderlijcke dinghen van de Noordsche volcken, die aen de woedende zee, en in de holen woonen, en seght dat het volck elendigh is, 't welck in diepe holen, of in vertrecken, met de handen ghemaeckt, woont, om sich tegen de wreede zee te beschutten, en hun hutten ghelijck schepen stellen, die, van 't water omringht zijnde, schijnen te vergaen. Maer als 't water weêr weghloopt, soo vanghen sy de visschen, die met de zee weêr pooghen wegh te gheraken, en, hen ghevanghen hebbende, drooghen hen meer in de windt, dan in de Son.