text: § 25. Over het te langzaam, te talmachtig spreken, of temen.
  ‘Eer’, zegt zeker schrijver, ‘valt nog een te langzame, dan een overijlde Mondelijke Voordracht te prijzen’Van der waeyen, in zijn Methodus Concionandi.. Al mag dit waar zijn, en al zal een te langzame Voordracht op de duidelijkheid wel niet zoo rechtstreeks een schadelijken invloed uitoefenen, als een te radde, kan zij echter in zoo ver der verstaanbaarheid afbreuk doen, dat zij, den hoorder ongeduld en verveling barende, hem op het laatst niet meer doet luisteren naar hetgeen er gezegd wordt. Zulk eene droomerig zich voortslepende Voordracht kan men bij een door zwaar zand voortkruipend rijtuig vergelijken, waarin de reizigers voor de hen omringende voorwerpen van lieverleê de oogen sluiten, en in een zoete dommeling geraken. Van het onbevallige, dat zulk een temend en slepend spreken heeft, willen wij niet eens gewag maken, zoo min als van den pijnlijken angst, die den toehoorder, bij dat lange rusten tusschen ieder woord en iederen zin, telkens bekruipt, dat de redenaar in zijne Voordracht zal blijven steken Er zijn kanselredenaars, onder wier langzame Voordracht den hoorders dat angstzweet vaak genoeg werd uitgeperst.