text: No. 6.
  Sire!
  De aannaderende oorlog met Frankrijk heeft mij reeds sedert eenige maanden doen denken om dit land te verlaten, daar ik mij wilde verzekeren, van niet in een vijandelijk land te worden opgesloten. Ik ben den 10den vertrokken, en ik schrijf u van de grenzen van Beijeren.
  De Hertog van Otrante, die ik te Leijbach gezien heb, heeft mij zeer veel gezegd, ik heb hem mijn oogmerk verborgen gehouden, dewijl ik wilde, dat gij het van mij alleen te weten zoudt komen.
  Sire! Ik heb het oogmerk, om mij naar eene zekere en bepaalde verblijfplaats te begeven, hetwelk ik thans meer dan ooit noodig heb. Bosnie stond voor mij open; het ligt tegen het land dat ik bewoonde, het is rustig en de natuurlijke vriend van Frankrijk, het was voor mij in alle opzigten geschikt, zelfs ten aanzien van het luchtgestel; doch toen ik op het punt stond om te vertrekken, Sire! hoorde ik de rampen van Spanje. Ik hoorde, dat de vijanden aan die zijde zich op de grenzen bevonden, ik zag dat de oorlog dreigende was, dat gij een millioen gewapende mannen tegen u zoudt hebben. Ik heb geoordeeld, dat ik geene vrijheid had om mij zelven terug te houden bij zulk eene dreigende en gevaarlijke crisis als wij te wachten hebben. Ik ben weinig, doch hetgeen ik ben, ben ik aan Holland, en vervolgens aan Frankrijk en aan u verpligt. Ik ga dus naar Zwitserland, om van daar door u geroepen te kunnen worden, wanneer gij vermeent zulks te kunnen doen,
  
  zonder dat mij de hoop benomen wordt van weder naar Holland te zullen kunnen gaan bij eenen algemeenen vrede, en op eene wijze, die niet tegenstrijdig is aan den eed, dien ik dat land gedaan heb; want, daar het onmogelijk is, dat gij van mij en van mijne kinderen slechts kortstondige wezens hebt willen maken, zoo is het ook onmogelijk, dat Uwe Majesteit niet de herstelling van hen en van Holland zoudt willen, wanneer al de zaken, betrekkelijk den handel en de zeevaart, een einde zullen genomen hebben; met één woord, Sire! wanneer ik te eenigen tijd nuttig voor Frankrijk of voor Uwe Majesteit zal kunnen zijn, zal dezelve beter weten dan ik de wijze, op welke zulks voegzaam zal zijn voor eenen zijner broeders, die koning van Holland is geweest..... Wanneer dit nimmer het geval mogt zijn, zoo zal ik in een land blijven, dat voor het minst nooit zal ophouden de vriend van Frankrijk te zijn. Toen ik mij naar Oostenrijk begaf, meende ik overtuigd te zijn, dat het vaderland der keizerin van Frankrijk in langen tijd, en voorzeker niet gedurende mijn leven, met mijn vaderland in oorlog zoude komen.
  Ik verzoek u, Sire! om wel in het oog te houden, dat ik mij tot u vervoeg, om te belijden, dat ik dit te meer vurig verlang, naarmate het gevaar toeneemt, dat ik in den ongelukkigen toestand, waarin de gebeurtenissen mij geplaatst hebben, nimmer gedacht heb, om in de voordeelen van mijn huis te deelen, maar dat ik integendeel mij niet aan deszelfs gevaren wil onttrekken. De Hemel geve, Sire! dat die, welke hetzelve bedreigen, niet zoo wezenlijk
  
  zijn, als ik het mij verbeeld. - Doch de wapening is geweldig en in eene gansch andere orde en eenen gansch anderen geest dan voormaals. De geheele wereld zucht en roept om den oorlog tegen Frankrijk. Sire! ik doe mijnen pligt en jegens Holland, en jegens Frankrijk, en jegens u, door naderbij aan allen te komen, door mij meer onder u bereik te stellen. Nimmer zal ik mij te verwijten hebben, van dezelve door mijne schuld mijne zwakke hulp onttrokken te hebben, in welk opzigt men dezelve ook nemen wil, en deze overtuiging zal mij ten troost zijn, wat er ook gebeuren moge.
  Ischel, op de grenzen van Beijeren in Oosten-
  rijk, den 4den Augustus 1813.