text: Ode oft Liedeken op die wijse: Alst begint.
  SEgt my God en natuere,
  Hoe mach dit comen by,
  Dat mijns liefs aensicht puere,
  So wit is, en dat sy
  Twee lipkens heeft al noch,
  Schoon root sonder bedroch.
  
  Thien duysent liefden reyn, en niet min deuchden schoone,
  Sietmen comen schoon lief wt u soete bruyn oogen,
  
  En vliegen hier en daer, deur u hayr sonder loghen,
  Dwelck u voorhooft verciert, heerlic als een schoon croone.
  Op u voorhooft hout haer d'eerbaerheydt metter woone,
  En duysent vreuchden ick wt u aensicht can soogen,
  Want niet min gratien sietmen t'uwen verhoogen,
  Swermen om uwen mont, gesonden wt den troone.
  O schoon en edel vat, daer God in heeft gesonden
  Den alderbesten schat, diemen oyt heeft gevonden,
  Een eerbaer vreedsaem hert, een demoedighe ziele,
  Eenen zedighen gheest en die vreese des Heeren,
  Diemen wt u ghesicht lesen can tot Godes eeren:
  Ghy zijt Nymphe de maecht die my te deele viele.
  
  En draecht oock int ghesichte,
  Bruyn oochskens schoon en claer,
  Wijnbraukens swert en dichten,
  Een reyn swert bloedich hayr,
  Waerom is sy verciert,
  En so wel ghemaniert.
  
  O bloemken schoon en teer, wijs en bequaem van jaren,
  Als Lelijen claer wit, en seer reyn t'uwer baren,
  Soeter dan Meyschen dau, suycker oft honichraten,
  V lipkens rooder heur dan roosen openbaren,
  Die ons u reynicheyt en liefde goet verclaren,
  En u schoon oogen bruyn, en seer soet boven maten,
  Ons u ghestadicheyt (ghetrou sonder verlaten)
  Betoonen, so ooc doen ws hoofts en wijnbraus haren,
  Al tgeen dat ghy bedrijft, voorstelt oft trect ter handen
  Is stichtelick en goet, en eerlic vry van schanden,
  Hebbende God altijt, voor oogen en int herte,
  Ick soec oock niet vlijt, eerbaerheyt, liefde, trouwe
  Die nergens bat en blijct, dan in u schoon jongvrouwe
  Die ic nv derven moet, dies ick druck lijd en smerte.
  
  Waerom is heur ghegheven,
  Een Godlijck wesen goet,
  Daer toe een gheschickt leven,
  En een eerlick ghemoet,
  Die my tot alder tijdt,
  Aendoen dus swaren lijdt.
  
  Mina olympia Nymphe weert alder eere,
  Ghelijck de Lelijen soetgeurich wit en reene,
  Op groeyen datichlick, onder d'wilt cruyt gemeene,
  (Dies ick nv haren naem inden uwen verkeere)
  Also sietmen u oock, dies ick mijn vreucht vermeert
  In eeren en in deucht op groeyen fris, niet cleene,
  Onder de dochteren des lants, daer ghy alleene
  Den lof der deucht af hebt, dies ic deucht van u leere
  Den reuc soet uwer deucht, o schoonste der Goddinnen
  Die nv noch sterflic zijn, Dheucht so seer mijn sinnen
  Dat ick om God altijt, te dienen my verkloecke,
  En den sneeuwitten glans ws eerbaers aensicht schoone
  Met de soeticheyt groot uwen ooghen ghewoone,
  Doen, dat ick d'eer en u, meer dan d'eertsche goedt soecke.
  
  Nochtans tot allen tijden,
  Sal ick haer dienaer zijn:
  Al moet ick om haer lijden,
  Verdriet en bitter pijn:
  Want mijn liefde is voorwaer,
  Ghestadich en eerbaer.
  
  Tempora te tempori.