text: § 6.
  Voornaamwoorden.
  Van de voornaamwoorden zullen we alleen die vormen opgeven, waarvan zich de andere laten afleiden.
  De persoonlijke voornaamwoorden zijn: ik, mijMen zal zich herinneren dat in 't Graafsch. naar onze schrijfwijze geen ij, als één en ondeelbare klank, voorkomt. Waar dus ij geschreven staat, zijn het twee letters, eene i en eene j. Men spreke dus de i in mij, dij, en dergelijke, uit als in mis, dik, en late daarop volgen den vollen klank van j., meerv.
  
  wij, ons; doe, dij, meerv. ij, oew; 3de pers. mann. hij, hum; vrouw, zij, heur; onz. het; in 't meerv. der drie geslachten: zij, 2de naamv. heur, 3de en 4de naamv. heur. - Als wederkeerig voornaamwoord komt zik voor.
  De bezittelijke voornaamwoorden zijn: miin, onze; diin, oewe; mannel. bezitter ziin; vrouw, heur, ofschoon in sommige streken ook van een vrouwelijken bezitter ziin gezegd wordt; onzijd. bez. ziin; meerv. bez. heur.
  De aanwijzende voornaamwoorden zijn: dê, 3de en 4de naamval den, uitgesproken met klemtoon, zooals in ‘dennen;’ onzijd. dat, en met bijzonderen nadruk datte; meervoud: dê. Voorts dizze; dit, met grooten nadruk ditte.
  Alle voornaamwoorden kunnen toonloos worden, en hebben dan in stede van hun eigenlijken klinker eene doffe, zoogenaamd stomme, e. Daarenboven werpen die, welke met eene h beginnen, alsdan deze letter af, zoodat hum, bijv., 'em wordt. - Het voornaamwoord doe smelt achter den uitgang st van den 2den pers. enkelvoud der werkwoorden, indien het toonloos is, samen tot te; als: löps-te ‘loopt ge,’ in plaats van löpst doe.
  Het lidwoord is de toonlooze vorm van het Aanwijzend voornaamwoord. Het is dus de, de, (dat) 't voor 't enkelvoud en de voor het meervoud. De vorm dat wordt zelden of nooit gebruikt dan in den 2den naamval des. Wel vervangt het 't persoonlijk voornaamwoord bij onpersoonlijke werkwoorden, bijv. ‘dat règent hard,’ doch ‘règent 't?’ Anders is het persoonlijk voornaamwoord van den 3den persoon onzijdig: het, met klemtoon uitgesproken, of ook 't, indien het toonloos is. Daar 't soms uit dat, soms uit het, is ontstaan, is het moeilijk in alle gevallen te weten, voor welke van beide 't staat; te meer, daar de beteekenissen der Aanwijzende en der Persoonlijke voornaamwoorden des 3den persoons zoo nauw aan elkaâr verwant zijn.
  Als betrekkelijk voornaamwoord, dient het Aanwijzende dê, dat. Vragende voornaamwoorden zijn: wê of wel (voor welk), wat, met grooten nadruk watte. Alleen bijvoege-lijk gebezigd in den zin van ‘hoedanig’ is huk, voor hulk, d.i. hwilk; gemeenlijk zegt men wat veur, uitgesproken waffer.