text: Stem: God die Drievuldigh.
  
  
  
  
  VEronica, beleefde vrou!
  Aensiet de smart, let op den rou
  Des Cruyces, boven alle maet,
  Daer IESUS mee gheballast gaet.
  
  Hy steent, hy weent, hy sweet, hy bloedt.
  Gaet dan sijn arbeyd in 't ghemoet;
  En biedt hem, met een heussche tael,
  
  Wat droghens aen een linden dwael.
  
  O Heer! dit lijden is te groot,
  Uw' ziel bedroeft is totter dood:
  U lichaem kreuckt, u aensight bloost,
  Als een melaets, heel onghetroost.
  
  Ghenadight dan van uw' dienerss'
  T'ontfanghen eens dit dwaeltjen versch.
  Tot laeffenis van u gesight,
  En kennis van mijn laetste plight.
  
  Den Heer aansagh d'eenvoudigheyd
  Van 't vrouken; En tot klaer bescheydt
  Des deughds, die hem hier was gedaen,
  Liet inden doeck sijn wesen staen.
  
  Sijn wesen blau, sijn wesen rood,Isa cap.53.
  Door neep, door greep, door slagh, door stoot:
  Sijn wesen, daer de gauste lien,
  Nau wesen aen en konden sien.
  
  Maer wesen, 't welck des niet te min,
  Zoo goelijck was in 's Vaders zin:
  Dat hy de schuld, dat hy de straf,
  Daer over van den mensch vergaf.
  
  O wesen, lief! o wesen, schoon!
  Terecht steld Romen u ten toon.Il volto Santo
  Maer opent uw' genade-schat
  Ons eens in't dal van Iosaphat.