text: Kers-dagh.
  
  Kniel heden voor de Kribb' daer uwen God in leyd.
  Her-roep sijn 'Boorten-dagh in u vergeete sinnen,
  Soo krijgt gy u Verlosser t'uwer poorten binnen;
  Schoon d'heelen Afgrond om u ziel sijn leger spreyd.
  
  Siet hier den grooten Pan, ons' A L in alle dingen,
  Die al wat ons belast op sijne schouders schort,
  En, sonder schuld, al ons' verôude schulden kort,
  Waer door wy all' den tweeden sond-vloed gaen ontspringen.
  
  Spreek aen u Huys-gemeent', u dert'le Maegd en Knaep.
  Leg Kinders aen de Mem van u onsteke borsten,
  Die 'sWerelds sacht bedrogh noyt wiegden in den slaep,
  Maer die gestaeg na 'tlicht van Krist' en Krist-nacht dorsten.
  
  Schud allen hoogmoed uyt van u verdoolde zielen,
  Nu verre Wijsen (door een Ster van honk geleyd)
  Met kost'lijk offer-werk voor uwen God gaen knielen;
  Die in een Boeren-schuer by Koey en Esel leydt.
  
  Laet Weeuw en Weesen in u borst gekoestert zijn,
  Soo dat haer Vyand berst van in-gekropt venijn,
  Die de Gerecht'heyds Son meer als de galg doe vreesen,
  Nu u geboren is den Vader aller Weesen.
  
  De Duvels self die schrikken voor sijn blinkend wesen,
  Schoon haer bedrog de meeste Wereld had belesen.
  d'Orakelen zijn stom, d'Afgoden storten neer
  Nu hier de naekte Waerheyd wert ons Voedster-heer.
  
  Versoen u met u Broer, leg uwen haet in't Graf,
  Gauwe ziel van alle vyandschappen plond'ren:
  Soo siet gy u gesegend zaet als 'tsand verhond'ren,
  Nu u de Liefde self komt van den Hemel af.
  
  Soo sullen d'Engelen hier aen het roer gaen sitten.
  Soo neemt voor u u God de knods' self in de vuyst,
  Waer mee hy het verwaende herssebekken knuyst
  Van den bloed-dronken hoop van die ontrouwe Britten.
  
  Maek dat gy niet den naem als Bastard-sonen draegt
  Van desen grooten God, die u neemt aen voor Kind'ren;
  Op dat of Turk, of Moor u geen schaemt aen en jaegt,
  Als gy u schuld voor hem geen santjen sult vermind'ren.
  
  Wanneer hy, vol van glans ter Richter-bank getreden,
  Tot sijnen kleynen hoop, met hooge min beroert,
  Den Ongerechten sal doen zidd'ren al sijn leden,
  Die sijn getuygen in sijn ziele met hem voert.
  
  Val dan ter aerden, werp u selven in het sand,
  En geef den Hemel al u saken in de hand.
  En ga in't need'rig hert 'tlicht van de nacht verwachten,
  Waer by den schoonsten dagh is als de dikste nachsten.