text: Stem: Ghy geesten al' die uwen zin.
  
  
  
  
  
  
  
  
  HIlaerjus Bisschop van Poictou,
  Die voor 't geloof soo meen'gen dou
  Verdroeg van d'Arriaensche seckt,
  Ons tot sijn lof te recht verweckt,
  Dit's toch den dagh, dat hy sijn paden
  Geeyndigt, en van Gods genade,
  Verkregen d'ongepeylde vloeden,
  Heeft van des Heeren rijckste goeden.
  
  't Was Godes gunst die opgericht
  Twee stijlen had, o't swaer gewigt
  Te stutten van sijn lieve Kerck,
  Met leven en met leeringh sterck,
  Wanr Athanaes in 't rijck van Oosten
  De doling won, 't geloof vertrooste,
  Terwijl Hilaerjus d'oude vesten
  Des Tempels staende hiel in't Westen:
  
  Zoo seer dat al het Fransche rijck
  Naest God door hem bleef Catholijck,
  Behalven Saturninus, een
  Vervallen Bisschop, maer alleen;
  Die t'Arles inde stoel geseten,
  
  Zich met Arrius had vergeten,
  En d'oorsaeck aen Constant gegeven
  Daer door de beste wierd verdreven.
  
  Op't snode vonnis van Besiers,
  Deed' hem den Keyser van Poictiers
  Als balling voeren naer het land
  Van Phrygien. maer 't was Godes hand,
  Die hem hier door geschreven boecken
  En wonderdaden soo verkloecken
  Dee 't waer geloof, dat sijn vyanden
  Al om behaelde schaed' en schanden.
  
  Helaes! s'en dorsten 't klare licht
  Verwachten niet van sijn gesigt;
  Wanneer hy hem beroepen had
  Te disputeren inde stad,
  Van's Keysers Hof, die sy daer omme,
  Met verr' gesochte blauwe blommen
  Beweegden om van haer belenden
  Den man weerom naer huys te senden. 
  
  Al watter Christen groot of kleyn
  In Vranckrijck was, quam in't gemeyn
  Den vriend des Heeren in't gemoet,
  Met welkom van een blijde groet:
  Ja selfs met tacken van Laurieren,
  O d'aldervroomste strijd te vyeren
  Des mans, die d'opgeblase vanen
  Vernielt had van de Arrianen.
  
  Martinus oock den goe'n Soldaet,
  Die na soo milden caritaet,
  Het swaerd gekeert had in de schee,
  Omhelsde Chistus dienaer mee.
  Van wien hy wel met groot verlangen
  In d'oorde van sijn school ontfangen,
  Gevorderd wierd tot sulcken leven
  Dat elck daer van betoogh kan geven.
  
  Doet wel man Gods en voordert ons
  Oock door de gunst uws waerde monds,
  
  Daer van helaes ons kranck gebed
  Versoeckt te worden onderset.
  Helpt noch met woord, en met exempel
  Geluck van ouds, den Christen Tempel,
  Op dat s' eens vry van ketterijen
  Van deugd te deugde magh gedijen.