text: 5 July.
  Ik heb den ganschen dag met de twee vrouwen alleen overgebragt. De vriend Frans is, in de omstreken, een landgezigt gaen schilderen; slechts binnen eene uer zal hy te huis wezen.
  o Hoe spoedig is die dag vervlogen! al te spoedig! welke zalige uren hebben wy te samen gesleten! Welk
  
  een genot is het my geweest, zoo volmondig over myne geboortestad te kunnen spreken en met welk een innig genoegen hebben vrouw Klara en Elisa geluisterd, wanneer ik haer over myn geliefd huisgezin onderhield. Wanneer ik haer mynen braven vader, myne teerhartige moeder en myne goede zuster Clotilde afschilderde. Zy zouden die goede lieden willen kennen, en wen ik eene tweede reis naer Dusseldorf doe, moet ik ze medebrengen. ‘Laten wy ze liever gaen vinden’ heb ik gezegd. Doch daervan wilde de moeder niet hooren. Elisa zou ligt over te halen wezen. o Dat ware een echt genot voor my! Elisa zou myne zuster leeren kennen en deze zou haer ongetwyfeld eene hartsvriendin worden. Die twee reine zielen zouden elkaer weldra begrepen hebben. Myne ouders zouden er te regt mede in hunnen schik wezen, en welke zorgen zou ik niet aenwenden om haer het verblyf te Antwerpen te veraengenamen, en hoe zoet zouden my die zorgen niet vallen......
  ‘Ik heb haer myn gansch leven uitgelegd. Myne innige vreugden, myne kleine smarten, myne droomeryen, myne verzuchtingen, myne plannen voor de toekomst. Van Wolfang heb ik niet gesproken; zy zouden dit wonderbare gedeelte myns levens mogelyk niet regt begrepen hebben. Ik zelve kan het my niet goed verklaren. - Myne gedachten komen veel met die van Elisa overeen; het kan niet anders; onze zielen verstaen zich te goed, gelyken te zeer aen elkander, dan dat wy in onze gevoelens vreemd zouden kunnen wezen......
  Waer wy verder al van gesproken hebben, kan ik my niet meer te binnen brengen. Alleen de zoete herinneringen der gevoelens, welke de samenspraek in my
  
  opgewekt heeft, zyne onvergankelyk in myne ziel gedrukt.