text: Cap. XV. Van de wooningen, die van 't ghebeente der Walvisschen ghemaeckt worden.
  NAe dat wy verhaelt hebben hoe groot de lighamen der Walvisschen zijn, te weten van hooft, tanden, ooghen, mondt en huydt, soo vereysschen de beenen nu oock dat sy hun plaets en verklaringh vinden; de welcke soodanigh is. Dewijl het gheweldt van de koude in d'uytterste deelen van de Noordsche Landen, en de sware stormen, die daer ontstaen, niet toelaten dat de boomen hoogh opwassen, van de welcken men huysen tot noodtsaeckelijckheydt sou konnen maken, soo heeft de voorsichtighe natuur aen d'inwoonders verschaft, dat sy van de groote ribben der onbeschofte beesten huysen konnen maken, gelijck oock al 't geen, dat daer toe noodtsakelijck is. Want het is seker dat dese verschrickelijcke beesten van de zee, als sy door 't geweldt van eenige andere beesten, die hun vyanden zijn, aen de strandt worden gedreven, of door het ghestadigh jaghen der menschen derwaerts ghejaeght worden, om tot een roof der inwoonders te zijn, of op strandt te vergaen en te verrotten, soodanighe en soo groote ghebeenten naelaten, dat men daer af gheheele wooninghen, en soo wel wanden, als deuren,
  
  vensters, daken en stoelen daer af kan maken. Want dese ribben zijn twintigh, dertigh of meer voeten groot: behalven noch de rugh-graet, de wervels, en de ghesplete beenen van het groote hooft, dat veel beenen in sich besloten heeft, die alle, door de behendigheydt der wercklieden, soo met zaghen en raspen ghevoeght worden, dat de timmerman, schoon hy sijn voegh-ysers tot sijn werck ghebruyckt, niet beknopter kan bouwen.