text: Cap. XI. Van de Havens met Ysere Ringen.
  
  NAe dat wy in 't voorgaende Capittel gheseydt hebben wat ongrondeerlijcke diepte dat 'er aen de kanten van Noorweghen tusschen de hooge berghen en steenrotzsen is, soo willen wy nu beschrijven de manier, hoe dat de ghene die daer tusschen de kromme en rotz-achtighe diepten komen aen gezeylt, sonder ancker uyt te werpen, met het minste ghevaer en aller-seeckerst hun Schepen vast maken. Om dies wille soo siet men daer langhs de zee-kant aen de zyden der berghen groote ysere Ringhen, die grooter en wyder zijn dan eenigh schilt, met ghesmolten loot vast gemaeckt; die in voorleden tijden door mildigheydt en tot kosten van de goede Koningen van Noorwegen daer ghemaeckt zijn, insonderheyt langhs de kanten die sich nae de rijcke stadt Bergen in Noorwegen strecken: Om dat de Schippers, als 't noodt is, en door storm gedwongen worden te komen onder de rotzsen om de Schepen te behouden, terstondt de touwen souden mogen werpen door de Ringen, en vast maecken, om hen selven tusschen die diepte der rotzsen te behouden. Niet te min is 't van noode dat hy de ghelegentheydt van dese Noorweeghsche kanten wel kenne eer sich yemandt vervordere in dese hoecken tusschen die rotzsen te komen: Mits
  
  de blinde klippen die daer omtrent verborghen leggen: want die de gheleghentheydt van de selve onbekent zijn, sullen daer nimmer uyt oft in gheraecken, maer wel tegen de klippen de Schepen te gronde zeylen, als breeder hier nae sal verklaert werden, als wy schryven van der Zee-roovers en anderer vyanden Oorloghs-schepen. Daerom is 't als 'er eenighe Oorloghs-schepen oft Zee-roovers met gheweldt aen landt willen komen, oft door storm in gejaeght worden, en niemant in hun Schepen hebben die de gheleghentheydt deser plaetsen kent, soo blyven sy dickwijls daer te pande leggen, en sterven van honger, dat een scherp sweert is, oft vergaen van koude, oft werden van die van 't landt jammerlijck doodt gheslagen, soo dat sy Son en Maen schijnen teghen te hebben. Maer die van dusdanighe ellendighe gevallen meerder bescheydt begeert te weten, die magh de Cronijcken van Denemarcken en Noorwegen, en insonderheydt van Koningh Christierne de II. van dien naem lesen, en sal vinden dat hem groote en deerlijcke ongevallen in alle saecken zijn ontmoet. En daerom soo vreesen gemeenlijck de vyanden tusschen dese Steenrotzsen te komen, op dat se niet argher van de blinde klippen onthaelt werden en in de grondt geworpen, dan van de openbare vyanden, wesende in de vlacke zee.