text: Op het XXVIIste Zinnebeeld.
  
  De zilv're Maan aan 's hemels trans,
  Ontleent haar klaarheid van den glans
  Der goude Zonnestraalen:
  Dies, hoe zy ook mag praalen,
  Ze is de oorspronk niet van't heilzaam licht.
  ô Zuiv're Spiegel voor 't gezicht
  Van elk, die hoog wil draaven
  Met zyn verkregen gaaven!
  En spreekt met Babels trotschen Vorst,
  Die de Almacht stout braveeren dorst:
  ‘Ik bouw op eigen gronden.
  ‘Dit heb ik uitgevonden.
  ‘Waar is ooit iets zoo schoon geweest?
  ‘Dit zyn de vruchten van myn geest.
  ‘'t Is myne: ik heb in 't leven
  ‘Geen rekenschap te geven
  ‘Aan iemand van myn staat en stand.
  ‘'t Moet alles vliegen van myne hand.
  ô Dwaaze snorkerye,
  Der snoode hovaardye,
  Niet denkende aan een hooger Magt,
  Die alles geeft en stelt in kracht!
  Laat af, verwaande zielen;
  Leer' voor uw' Schepper knielen,
  En hem erkennen, eer zyn vuist
  U door zyn' yz'ren staf vergruist.