text: Op het LXIVste Zinnebeeld.
  
  De Naald van 't Zeekompas gestreken
  Aan eenen dierb'ren steen,
  Trekt door die kracht alleen
  Naar 't Noorden daar zy onbezweeken
  Zich houd; of schoon een hand
  Haar naar een and'ren kant
  Steeds wenden wil het is verlooren:
  Zy keert terstond weêrom.
  Dit werktuig kan, hoe stom,
  Ons leeren dat wy moeten hooren,
  Door geene drift belet,
  Naar Jesus in zyn wet,
  Die waare Noordstar van ons leven:
  Want als men die verlaat,
  Dan is men buiten staat;
  Dan word de kiel op strand gedreven.
  Men hou 't ga laag of hoog,
  Die Morgenstar in 't oog:
  Dan zal 't geloof geen schipbreuk lyden
  In 's waerelds woeste zee,
  Maar op een stille ree
  Zich veilig buiten nood verblyden,
  Daar nimmer ongeval
  De vroomen treffen zal.