text: Zang: As I went to Wallsin game. Ofte: Wilt ghy krijgen 't eeuwig leven.
  
  
  'SMenschen sterven, in zich zelven
  In te zien als GOet,
  Is, de wijsheyt gaen bedelven
  In een wijs gemoet.
  Uyt eygen aerdt, geeft Dood 
  Heyl noch lusts gewin.
  Haer stant, van alles bloot,
  Heeft niet zaligs
  
  
  
  [in.]
  Zy is (ick beken't) 
  Wel een Ende van ellendt:
  Maer geen zaligh endt.
  [2.] Heyl te hebben, kan niet wezen
  Zonder heyls geniet.
  In 't uyt-wezigh doode wezen
  Wie geniet daer yet?
  Het Leven is de grondt
  Van genietenis,
  Doch daer nooyt heyl uyt stondt
  Waer geen Weten is.
  In Heyl of Heyls schijn
  Moet van lust of van on-pijn
  Waen of Weten zijn.
  [3.]In de Doodt en is geen Weten:
  (Na de Wijz' ons zeydt)
  Doodt-zijn zelfs, dan Rust te heten,
  Is groot onbescheydt.
  Des menschen Slaep ('t is waer)
  Draeght den name me'e
  Van Rust; en nochtans Daer
  Heeft geen Weten ste'e.
  Maer door-gront de re'en:
  't Slapen waer geen Rust (o neen)
  Waer 't geheel alleen.
  [4.][V]olghden op den Slaep geen Waken,
  Zoo waer Slaep geen Rust:
  [M]aer nu is't natuurs vermaken
  En begeerde lust,
  
  Om dat de mensch, gesterckt
  En verquickt in le'en,
  Des rustens vruchten merckt
  Als de Slaep is heen.
  Maer des Doodes staet,
  Die gants geen genot en laet,
  (Ver van Rust) is quaedt.
  5. Eenen Hondt (zoo zeydt de Wijze)
  Die noch is en leeft,
  Is meer dan een Leeuw te prijzen
  Die geen leven heeft.
  Den Doodt, bloot in-gezien
  Zonder anders meer,
  Rust noemen, lijckt misschien,
  Maer 's geen wijze leer.
  Die'r Zoo na verlangt,
  Is als die 't hert aen yet hangt
  't Welck hy nooyt ontfangt.
  6. Dit 's een klaer' en naeckte zake,
  Die elck vaten kan.
  Waer van daen nochtans het haken
  In schier ieder man,
  Om eere, naam, en lof
  T'hebben na den doodt?
  Recht of het doode stof
  Yets daer van genoot;
  Recht als bracht een woordt
  Daer men nooyt den windt van hoort,
  Heyl en vreughde voort.
  7. 't Is of over-botte botheydt;
  Of, kan 't niet geschie'n
  Dat een mensch, niet heel in zotheydt,
  Niet zou beter zien;
  
  Zoo moet'et zijn, om dat
  d'Onverganck'lijckheydt,
  Natuurs begeertsten schat,
  Zoo haer glans verspreydt
  Dat de Mensch (schoon blindt
  Op het padt waer langs m'haer vindt)
  Zelfs haer schaduw mint.