text: Cap. V. Van de brassers.
  ONder alle Dieren, die om hun groote gulsigheydt voor onversadelijck gheacht worden, hebben in de deelen van het Noordsche Sweden de Brassers hun voornaemste naem ghekreghen. Dit beest wordt in de moederlijcke tael Ierf, in de Duytsche tael Vielfras, en in de Sclavonische spraeck Rossomaka, van sijn gulsigh eten, ghenoemt. Het wordt in Latijn alleenlijck met een verdichte naem Gulo, uyt oorsaeck van sijn vraetsucht, gheheeten. Het is van een selve grootheydt, als de Honden, van ooren en aenghesicht als een Kat, scherp van voeten en klaeuwen; en heeft een ruygh lichaem, dat met dick swart hayr beset is, een staert ghelijck een visch, doch niet soo langh, en dicker van hayr, daer af voor de Winter treffelijcke hooftdecksels gemaeckt worden. Dit beest is heel verscheurende: want als het erghens een doodt lichaem vindt legghen, soo eet het soo veel daer af, dat van het over-
  
  matigh inschocken, 't lichaem ghelijck een trommel ghespannen staet. Het soeckt dan twee boomen, die dicht aen malkander zijn, en wringht sich daer tusschen deur, op dat'et het gheen, 't welck het in gheschockt heeft, weêr quijt sou worden: in voeghen dat het, dun zijnde, weêr naer 't krengh keert, en sich weêr tot boven toe sad eet. Het wringht sich dan weêr tusschen d'eerste enghte deur, en keert sich dan weêr naer het doode lighaem, tot dat het, dit vernielt hebbende, naer een andere roof soeckt. Men gelooft dat het van de natuur geschapen is tot schande en schaemte van soodanighe menschen, die al suypende en vrettende spouwen, en weêr naer de tafel keeren, om daer in gheheele daghen en nachten langh te volharden, gelijck Mechovita in sijn Sarmatis beschrijft. Het vleesch van dit beest is gheheel onnut tot spijs van de menschen; maer sijn vel is seer dienstigh, en heel kostelijck. Want het blinckt van een duystere swartigheydt, en is, gelijck de Damasten, met verscheyde beeltenissen verçiert. Sy worden noch schoonder om 't aenschouwen, als sy, door de vlijdt en naerstigheydt der wercklieden, naer de gelijckformigheydt der verwen in alderhande kleederen gepast zijn. Sy worden alleenlijck van de Vorsten en Grooten ghebruyckt, die haer, als rocken en tabbaerden ghemaeckt, in de Winter aentrecken; om dat sy haestigher warmte gheven, en die, als men warm gheworden is, langher bewaren. Men ghebruyckt dese vellen niet alleenlijck in Sweden en Gotlandt, maer oock in Duytslandt, daer sy in hooger achtingh zijn, om dat sy daer niet soo veel ghevonden worden, en daer men hen, met andere Waren te scheep ghebracht, wel dier verkoopt.