text: No 7.
  
  Brief van Hendrik Cuyckius, bisschop van Roermond aan den Heer van Borgharen betrekkelijk de pastoreele tiende.
  
  - 6 Augustus 1603. -
  Edele unde erentfeste.
  
  Dat U. Ed. scryft van de pastorye van Borcharen, dat den pastoor sich moet te vreden stellen met alsulcke competentie, als hem van den gifter van der selver pastoryen toegevuecht wordt in redelyckheyt, gelove ic vastelick ende seckerlick daer inne verabuseert te syn. Tis wel mogelick dat die vorige pastoors genietende de tafel oft disch des heeren oft vrouwen van Borcharen het deel hunder tienden de heeren oft vrouwen daervoor hebben gelaten: maer niet dat des pastoors competentie onseker sal wesen. Want dat is ooc seker dat geenen Bischop een kerspelkercke sal oprichten, ten waer dat voor al des Pastoors competentie gespecificeert ende versekert waer. Ende U.E. en sal niet vinden in enige landen oft bisdommen daer des pastoors competentie sal hangen aen het goet behagen, wille, oft faveur des gifters. Den hertoch van Brabant, ende vorst van Gelder, en meer andere Heeren hebben veel Pastoryen te geven: ende en sal niet een gevonden worden daer die competentie van sulcke onsekere conditie is. Dan dit is een saecke die noyt gehoort en is, ende ben in dit scryven U. Ed. boven maten seer verwondert geweest. Die pastoors syn van Godes wegen gerechticht totter tienden, meer dan Princen ende Coningen, ende hebben meerendeel een derdendeel in de tienden. Want dat U. Ed. scryft alle die tienden met die Heerlickeyt van Haren een leen te wesen aen den Hertoch van Brabant, en is niet voorder te verstaen, dan van den tienden die aen de Heerlickheyt hangen en voorder niet. Ende want dit generael overal also is, en dunckt my geensins geraden dat U. Ed. die saecke van het derdendeel des pastoors voorder vervolcht: hetwelck ic in mynen vorigen brieff all sterker sol geraden hebben, hadde ic so wel bericht geweest, wie ic
  nu ben durch U. Ed. scryven. Ic en sol niet geern sien dai U. Ed. met vonnisse in enige beschaemtheyt sol comen: t'welck my dunckt sekerlick in dat stuck geschieden sal: ende sullen alle geleerde 't selve seggen. Dunck my derhalve gantsch U. Ed. geraetsaem die saecke, durch myne intercessie te laten berusten: ende dat gedaen synde, den Pastoor daer inne te hebben dat hy oft resideer oft de pastorye verlaet, so ic verhope dat hy doen sal. Hiermede U. Ed. met My-Vrouwe Godt almachtich bevelen. Ut Falckenborch 6 Augusti 1605.
  
  U. Ed. zeer affectioneert vrundt die dit selve tot eere derselver en salicheyt, van goeder herten ende nae waerheyt hebbe gescreven.
  Henricus Episcopus RuraemundensisEigenhandig schrijven in het slotarchief te Haren, voorzien van het kleine ovaal zegel des bisschops. Uit dit zegel leeren wij twee zaken kennen. Ten eerste dat het blasoen van Cuijckius, niet gelijk is, aan dat der oude heeren van Cuijck, zoo als Knippenbergh: Hist. Eccl. duc. Gelriae p. 207, dat verkeerdelijk aangeeft, maar bestaat volgens ons zegel en volgens zijn wapenschild, omschreven door Dr. Wap (Geschiedenis der Heeren van Cuijck p. 181), uit eenen goudgekroonden zilveren leeuw op een zwart veld en op de roode fasce twee gouden kruizen. Ten tweede dat Cuijckius, gelijk zijn voorgangers en zijne opvolgers de koorden van den geestelijken hoed, die zijn wapen dekt versierd heeft met tien knopen en vier kwasten. Eenige onzer tegenwoordige bisschoppen van Nederland, wij weten niet juist waarom, hebben dit heraldisch gebruik verlaten. Zij voeren zes knopen en drie kwasten aan de hoedkoorden..
  Opschrift: Edelen ende Erentfeste Johan Schellart freyheer tzo Dorenweerdt, heer the Haren ende Erckentel.