text: Stem: Het aertgen vande wijnen.
  
  
  
  
  
  
  
  
  DE Maghet van Cyrenen
  Cyrilla, die den Heer
  Beliefde te verleenen
  De alder-hooghste eer
  Van Roos' en Lely-blommen,
  Wy prijsen met dit Lied.
  En wenschen oock te kommen,
  Daer sy Goods aenschijn ziet.
  
  
  Men ley haer voor: t'ontsteken
  
  Het wieroock aen de Goon:
  En sy: 'k En magh niet breken
  't Verbond van Godes Soon.
  Vyerdt ghy uw' valsche Goden;
  Ick dien' die my verlost
  Heeft van twee strenghe dooden,
  Met al te dieren kost.
  
  Hier op soo dee men kommen
  Door Keyserlijcke Boon,
  Een mennighte van gommen,
  Ter eeren vande Goon.
  En om de offerhande
  Te vorderen, door dwangh,
  Soo leyd' men op haer handen
  Het vyer, een wijle langh.
  
  Tot dat sy af sou schudden
  De kolen, door de pijn,
  Tot in een wieroock mudde,
  't Welck voor den God Iupijn,
  Recht onder hare handen
  Met voorraed was ghestelt.
  Maer neen: sy lietse branden,
  En dulde 't heet gheweldt.
  
  Waer is nu 't Griecksche pronckje
  Van Alexanders knecht?
  Die 't uytgeberste vonckje
  Hem aen de hand gehecht,
  Terwijl sijn Heer, sijn Koningh,
  Voor't Auter-offer dee,
  Tot ydele vertoningh,
  Een Pater noster lee?
  
  Maer als nu schoon bedurven
  De handen waren bey;
  Soo werd de Maeghd gekurven,
  Soo trockmens' aende pley.
  Tot dat sy met juwelen
  Omhanghen van haer bloed,
  
  Blymoedigh mee gingh deelen
  Haers Bruygoms hooghste goed.
  
  Cyrilla! weest gedachtigh
  Ons' armoe, van om hoogh,
  Met uw' gebeden krachtigh,
  Voor 't Goddelijcke oogh.
  Op dat de quade vyeren
  Van hel, en wereld yel,
  Ons nimmer en schoffieren
  De gaefheyd van de ziel.