text: Op de Voys: Als hier nae volcht.
  
  
  
  
  DOor Adams Val is heel verderfft,
  Menschlijck Natuer end wesen,
  T'selff Fenijn is op ons gheerfft,
  Dat wy niet konden ghenesen,
  Sonder Gods troost, die ons verloost
  Heeft van den grooten schaden,
  Daer in die Slang' Evam bevang',
  
  
  
  
  Gods Thoorn op haer te Laeden.
  
  2.	So nu de Slang Evam heeft bracht
  Dat sy is Affghevallen
  Van Godes Woort dwelck sy veracht,
  Daer door sy in ons allen
  Brocht heeft den Doot,
  Soo wast Jae Noot
  Dat Godt ons soude gheven
  Syn lieven Soon,
  Der G'naden Throon,
  Door dien wy mochten Leven.
  
  3.	Als ons nu heeft een vreemde schuld'
  In Adam al Verhoenet,
  Also heeft ons een vreemde Huld'
  In Christo al versoenet,
  End als wy al
  Door Adams Val,
  Syn Eewig's Doots ghestorven,
  Also heeft Godt
  Door Christus Doot
  Vernieut, dat was verdorven.
  
  4.	Nu hy ons heeft syn Soon geschenckt
  Doen wy syn Vyand' waren,
  Die voor ons is aent Cruys ghehenckt,
  Ghedoot, ten HEmel varen,
  Daer door wy zijn
  Van Doot end Pijn,
  
  Verlost: so wy Betrouwen
  Op dit Confoort,
  Des Vaders Woort
  Wien sou voor Sterven grouwen.
  
  5.	Hy is die Wech, dat Licht, die Poort
  Die Waerheyt en dat Leven,
  Des Vaders Raet end' Eewich Woort
  Dien hy ons heeft ghegheven
  Tot een Beschutz,
  Dat wy met Trotz
  Aen hem vast souden ghelooven,
  Daerom ons haest
  Gheen Cracht noch Last,
  Wt syner Handt sal Rooven.
  
  6.	De Mensch is Godloos end vervloeckt,
  Syn Salicheyt is verre,
  Die Troost by eenen Mensche soeckt,
  End niet by Godt den HEEre,
  Want wie hem gaet
  Een ander Maet,
  Buyten dees Trooster steecken,
  Dien mach al ras
  Des Duyvels pas,
  Met syne List verschricken.
  
  7.	Die hoept op Godt, end hem betrout
  Die wort nimmer te schanden,
  Want die op desen Hoecksten bout,
  Al coemt hem oock ter handen
  Hier veel Verdriet,
  
  Heb ick doch niet
  Dien Mensche ghesien vallen,
  Die hem verlaet
  Op GOdes Baet,
  Godt helpt syn G'loovighen allen.
  
  8.	Ick bid' O Heer wt Herten grondt
  Dat my niet word' benomen
  Dijn heylich Woort wt mijnen Mont,
  So sal my niet beschamen,
  Mijn Sond' end schuldt,
  Want in dijn Huld',
  Sett ick all' mijn Betrauwen,
  So wie dan vast
  Daer op berust,
  Die sal den Doot niet schauwen.
  
  9.	Mijn Voeten is dijn heylich Woort
  Een barnende Lanteerne,
  Een Licht dat my den wech wijst voort
  Als dese Morghensteerne
  In ons Opgaet,
  So haest verstaet
  De Mensch die hooghe Gaven,
  Die GOdes Geest
  Belovet meest,
  Die Hoping' daer in haeven.