text: V I.
  Sed neque in caeteris est, quod ut inhumanum merito arguere licet. Permittit lex omnimodo occidere furem noctu deprehensum; diurnum tum demum, si se telo defendat. Uterque enim amplius quid quam furtum creditur meditari. Tempus etiam quo peccatur, auget aut minuit delicta. Ideò furtum gravius punitur, noctu, quàm die commissum. Interdiarius fur, qui, ut lex ipsa loquitur, luci furtum faxit, id est, manifestus, & in manifesto furto deprehensus, si liber sit, ei, cui furtum facit, addicitur, &, amittit libertatem. At fur non manifestus, duplione tantum luere jubetur. Tanto enim majus scelus, ac majore poena excipiendum est, quanto audacia & animo majore perpetratur. Major verò est in fure manifesto, quam nec manifesto. Servus furti manifesti prensus, verberibus afficitur, & è saxo Tarpejo praecipitatur; liber autem, quod jam diximus, non amittit vitam, sed tantum libertatem. Lex igitur distinguit delicta & poenas ex peccantium conditione & personis. Graviore quippe supplicio affiendi sunt, ejusdem sceleris rei, servi, quàm liberi. Illi enim ad furta, & alia id genus scelera, sunt proniores. Pronum verò illud & proclive in ejus conditionis aut nationis hominibus, cujus est qui peccavit, necessarii exempli caussa, poenam poscit severiorem. Frugem aratro quaesitam furtim noctu pavisse ac se cuisse puberi xii. Tabulis capitale est, suspensumque Cereri necari jubent gravius, quàm in homicidio convictum. Ejusmodi quippè fur tanto magis peccat quàm hominem occidere. Quod autem scelus factu est facillimum, & alia ratione averti non potest, difficillimum reddi debet exquisitâ poenae severitate.