text: Den Indiaanschen Orondatus met vyf Mooren.
  
  By gord, gans velten swijght, swijght dat jou de Moort // steeckt,
  Ick ra niemandt soo koen dat hy eens een woort // spreeckt.
  O bloemer herten! sus: pots hondert en twijntigh luyster:
  Wat Duyvel sie ick daar soo schemeren int duyster?
  Gangs wongden loopt niet; maar treet tot de Man // an,
  Levert hem eerst een slagh, en wijckter soo dan // van.
  O blaffers! durf ghy niet? Komt hier ghy bloote loeren,
  't Is maar wint die 'tgheboomt doet dwarlen en beroeren.
  Komt nu ghesellen duyckt, bockt proper, houwt u laagh,
  Verberght u alhier achter dees ruyghen Haagh,
  Van waar ghy 'tplatte Landt wel listigh kundt bespieden,
  Bespringhen met een set de reysende Kooplieden,
  
  Den buurtloosen Boer bespringhen inde Nacht,
  Of eenigh Iagher die vermoeyd' komt van Iaght,
  Of wie wy vinden hier die sullen wy af-setten;
  Gants sacker venten wilt op u gheweer wel letten.
  Elijsabeth met haar Dienst-vrouvven uyt.
  De Reysighers die ons den Koningh had besteldt,
  Ons hebben tot dit slot seer waardelijck verselt:
  Die wy van d'eer en jonst die sy ons rijck'lijck jonden,
  Op 'thooghst hebben bedanckt, na 'tbeste dat wy konden.
  Terwijl mijn Lief wat ruwt,
  Soeck ick hier inde luwt
  Wat koelte of vervarsens
  Van mijn vermoeyde harsens.
  Mijn Lief die heeft met lust
  Een mackelijcke rust,
  Daar d'onrust my maackt swacker,
  Mijn Liefde houwt mijn wacker:
  Wiens onsien'lijcke vlam,
  Den Hemel hoogh beklam,
  En spuwt sijn heete stralen,
  Op berghen en op dalen:
  Ia 'taartrijck voelt mijn brandt
  In haar diep inghewant.
  Mijn Liefde die drooghd' uyt de seer visch-rijcke stroomen,
  En zijn verkronckelt haast, de dicht-beblade boomen.
  Als zijn hetsighe kracht
  Dees schepselen versmacht,
  Wat weerstandt souw dan doen een menschelijcke vrucht,
  Die oorsprong neemt uyt Aard', uyt Water, Vuyr en Lucht?
  Ick groey in het verderf, dat anderen druckt t'onder.
  Het gheen een ander let, dat salft my, ist niet wonder?
  Ick leef als den Salmander,
  Bedooven in mijn vyer,
  Daar ick niet in verander;
  Maar 'tis mijn voetsel schier.
  Ach Rodd'rick! waart ghy hier,
  By my die lusten raapt,
  In't gheen mijn oogh begaapt,
  Dewijl ghy vaack'righ slaapt.
  De Schaapjes sabb'rend' knabb'len
  Het groene Grasjes of,
  Die met haar woelend' drabb'len,
  Bewolcken hun in't stof,
  Beswadd'ren 'tlustigh Lof:
  Want siet de dorre Hey,
  
  Is stuyf-zandt en droogh kley
  Vol steentjens veelderley.
  De Son met vinnigh branden
  Backt d'Aarden in een korst;
  Dies d'uytghepompte Landen
  Die lyden dróóghe dorst,
  Verstickent in haar borst:
  Het nutte voedsaam Graan
  Dat vruchtelóós blijft staan
  Heel uytgheput vergaan.
  Siet de bedwelde Waghen,
  Raackt met sterck dringhen voort,
  Door des Menners anjaghen
  Van sweep of ouwd' spoet-woort:
  Als sijn Ghespan dat hoort,
  Het bruyckt uyt vrees sijn kracht,
  Tot dat het lost sijn vracht,
  Daar rust haar last versacht.
  Seer soet laat hem hier hóóren
  't Voghels ghetierelier:
  Hoe lieff'lijck rieckt den Dóóren,
  Gehouwelijckt aan den Lier,
  Vermaaghd' met d'Eglentier,
  Die nu op'tschoonste bloeydt,
  En so langh jeughdich groeyt,
  Tot hy sijn selven snoeyt.
  De mag're Geytjes dringhen
  Het sap uyt het gheknauw,
  Haar dorstighe Suyghelinghen
  Licken van't Gras den Dauw,
  Haar armoed' maackt haar gauw,
  Niet dróómigh, slecht of vies;
  Sy leeren door 'tverloes,
  Niet lecker zijn, noch kies.
  Behalven dese lusten,
  Sie ick een Herder stouwt,
  By sijn Lief lodd'rend' rusten,
  Die hy met vreught bedouwt,
  'tWelck schaamte my onthouwt,
  Door 'tghebiedt vande eer,
  So derf ick mijn begheer,
  Van u mijn Lief: mijn Heer.
  Ach Rod'rick saaghdy noyt mijn yverigh verlanghen?
  De Roovers uyt.
  Oronda.
  Val an Ghesellen, houwt, sta vast, gheeft u ghevanghen.
  
  Kamenier
  Ick bidd' om Goods-wil! laat mijn lieve Vrouw toch hier.
  Oronda.
  Ick segh u bintse, flucx! by d'ander Kamenier.
  Elysab.
  Ach Rodd'rick Lief! sal ick u nu dus moeten derven?
  Ach mijn verlies sal u van herten-rouw doen sterven.
  Oronda.
  Nu Mannen, haast u wat, hout daar is noch een touw.
  Elysab.
  Ach! goede Goden helpt een teed're jonghe Vrouw.
  Hoe knaaght den Worm van mijn innerlijck gheweten:
  Soo ick Alphonsus mat, soo werd ick weer ghemeten.
  Oronda.
  Nu voort, mijn Mackers, voort! treedt an en wilt u spoen;
  Wy kryghen eer yet langh van haar een groot rantsoen.
  Elysab.
  Ghy doet kracht en gheweldt, ghy onbeschaamde guyten!
  Oronda.
  Fluck an en stoutse vóórt, of vatse by de tuyten.
  Elisabeth
  Ach God beschermt mijn eer!
  Orond.
  Mijn Maats doet dat ick sech:
  Dits na onse Galey de aldernaaste wech.
  Binnen en weer uyt.
  Alphonse en Geralde uyt.
  Gerald.
  Het stille Wout dat davert door't jammerlijck gheluyt,
  En 'tschijnt an't naar gheroep veroverheerste Vrouwen.
  Alphon.
  Gans bloedt, siet daar van veers die haar vermeestert houwen:
  Laat ons kloeckmoedigh haar ontweldighen den buyt.
  Oronda.
  Alkoran ghy moet voor den roof goe sorghe draghen.
  Siet hier sent ons 'tgheluck noch meerder buyt.
  Alphon.
  of slaghen.
  Hier gheschiedt het gevecht, drie doodt, de rest vlucht.
  Elisabeth
  Ach! ist Alphonsus? Iaa't: 'tis daar mijn hert voor vreest.
  Hoe strijdt de hoop en sorgh in mijn verschoten Gheest.
  Ick ducht dat hy hem sal als kittel-oorigh wreecken;
  Of mijn eer door de spijt uyt wan-hoop schendigh breecken:
  En soo ick by gheval hier voor al wiert bewaart,
  Soo vind' ick my in angst soo schuldigh en beswaart,
  Dat my Alphonse niet te voren en sal legghen,
  Daar in ick eerlijck hem souw kunnen van ontsegghen.
  Het scheen ontset; maar laas! my dunckt na langh beraadt,
  Dat ick nu ben gheraackt in een veel argher staat.
  Alphons
  Mijn Vrouw! ick bidd' u niet om tot deernis te trecken:
  knielt.
  Want het versoeck van Liefd' tot droefheyt u souw strecken.
  De dóódt, ach! die souw my veel behaghelijcker zijn,
  Als dat ick u bedruckt souw sien, en dat om mijn.
  Maar wel soo bidd' ick u met ootmoedighe sinnen,
  Nu my 'tgheval beróóft van't gheluck van u Minne,
  Dat ghy ten minsten wilt verlichten mijn ellendt,
  Door het bevord'ren van mijn ongheluckigh endt.
  't Is my een groot gheluck, en een rust in mijn Gheest,
  Als dat ick voor mijn dóódt noch mit u ben gheweest.
  Maar siet dit is het laatst, en 'tmeest van mijn begeeren,
  Daar ick my uyt wan-lust mistróóstigh moet toe keeren.
  Heb ick hier toe mijn lijf beschermt ende bewaart,
  Om staagh te leven sien u stuer en wreeden aart?
  
  Die mijn hert stucken stampt met nuw' versierde pynen,
  Die niet voor 's Werelts eynd' te eynden sullen schynen.
  Wat kan ick beter dan, of soeters doch verwachten,
  Als 'tafgherolde endt van mijn bedroefde klachten?
  Daarom, o schoon jonck-vrouw! wilt doch bedencken gaan,
  Of ick u huyden heb eenighe dienst ghedaan?
  't Welck ick by u ja gheacht te zijn vertrouwe:
  Want u seer waarde Eer hebt ghy door mijn behouwen.
  Wilt voor mijn daadt dit swaart, van 's Vyandts bloedt bespat,
  Oock verwen in het mijn, met speelent luyster glat:
  Op dat ghy in een dagh van al die wert ontslaghen,
  Die u gheest en ghesicht bedroeven en wan-haghen.
  Soo sterrift oock mijn smart, die'k door u Liefd' ontfang,
  Na dat u vast opset streckt tot mijn ondergang.
  Maar laat mijn trouwe dienst u strafheyt soo versoeten,
  Dat met mijn korte dóódt ghy u sult lyen moeten.
  Laat u verbidden van mijn dwinghende gheklagh,
  Ghy die my duysentmaal doet sterven in een dagh.
  Neemt dese wraack van mijn; gheeft mijn de laatste slagh,
  Op dat u stalen hert sich stout beroemen magh,
  Dat het heeft in een uur van d'Aarden kring doen vlooten,
  Die 'twust, doch schoon ghesicht, soo gruwelijck verdrooten.
  Of soo ghy voor mijn dóódt van ijn begheert noch yet,
  't Sal my een glory zijn te volghen u ghebiedt:
  Mits dat ick voor mijn dienst tot lóón sal beverwaarden,
  Dat ghy mijn droeve Ziel sult helpen vander Aarden.
  Als ick volkomen heb u wenschen uytghericht,
  Soo jont my dees verdienst voor myn ghetrouwe plicht:
  V Liefde, of de Dóódt, wilt my Princesse gheven;
  Want sonder die ist my niet moghelijck te leven.
  Ick heb dan an u Liefd' tot noch niet konnen raken;
  Nu hoop ick door mijn dóódt verlichtenis te maken,
  Voor mijn seer banghe herts onlydelijck verdriet.
  Wat magh u letten Vrouw? Waarom en stemdy niet,
  Tot de verheughde dóódt van mijn bedroefde mensche,
  Die sonder leven ghy soo dickwils pleeght te wenschen?
  Volbrengt nu uwen wil, 'tis lang ghenoegh verschóónt;
  Siet hoe bequaam dat hier gheleghentheyt vertoont.
  Helaas! de stemme schreumt 'therts wreetheyt uyt te spuwen:
  Ghy veynst weemoedigh nu soo straffen daadt te schuwen:
  Maar niet te min ick merck u meer als wreede wil,
  Die drijft my tot de mijn, al swijght u tonghe stil.
  Ghy sult my, noch ick u, na dees tijdt niet meer quellen.
  Siet hier verharde Vrouw! ick gase in't werck stellen.
  Elisabeth
  Ach, Alphonsus! ghy gheeft my doch spade en vroegh,
  Helaas! tot sterven my een oorsaack gróót ghenoegh,
  
  Sonder nu door u Dóót als behoeftigh te meeren,
  Mijn wrede levens haat en stervens gróót begheeren.
  't Staat my bedroefde Vrouw te haacken na mijn endt,
  Na dien ick daglijcks blijf midden in mijn ellendt.
  'k Heb veel te langh gheleeft, dewijl ick niet kan myen
  Een plaagh die my meer prangt al 'tdóódelijckste lyen.
  Ten is gheen leven, neent, voor die in pyne woelt,
  En 'tleven als de dóót, de dóót als 'tleven voelt.
  Helaas! mijn quaat gheluck armt my op't onghesienste,
  Ach! ick laat onbelóónt soo veel ghetrouwe dienste,
  Bezonder desen daadt daar u kloeck teghen-weer
  Soo rustigh heeft beschut mijn hóógh gheachte eer:
  Voorwaar dits my een dóódt in't droevigh na bedencken:
  Den lóón die ghy begheert en kan ick u niet schencken:
  Want ick heb sulcken eedt belooft den geen by wien
  Ick noyt so gróóten proef van Liefden heb ghesien,
  Als ick nu doe an u, vroomhertigh en daat-vaardigh;
  Waar door ghy (ick bekent) mijn jonst oock bet zijt waardigh.
  Maar siet de selfste Liefd' die u tot mywaarts dringht,
  My oock gheduerighlijck hem te beminnen dwinght.
  Wat wildy dat ick doe? seght op en wilt niet swyghen,
  Siet daar moghen gheen twee een eenigh dingh verkryghen,
  Daarom ist beter dat ick door het sterven mijn
  V beyd' vernoeghe, sonder d'een of d'aar te zijn.
  Och oft Gods wille waar beminde Alphonso dat
  Ick met mijn leven moght voldoen u wenschen wat,
  Ick souw in sulck gheval vry sterven met behaghen,
  't Souw my met minder pijn oock lichter zijn om draghen,
  Als u te gunnen dat ghy nu op mijn versoeckt,
  Na dien een ander heeft de Liefde onderkloeckt,
  Die ghy voor u begeert: Maar siet ick moet ontdecken,
  Ick sturf so lief, als hem die wed'rom te ontrecken.
  Dan so met reden ghy wouwt matighen dees smert,
  Die gheen meer macht en heeft op het verliefde hert,
  Als wy met vrye wil haar gheven in ons sinnen,
  En dat ghy sonder leyt my eerlijck wouwt beminnen,
  Mijn leven souw ick dan noch wel begheeren yet,
  Om u te loonen van de dienst aan my gheschiedt.
  'K souw u door reyne Liefd' als opper-vooght bevesten,
  Die van my het beleyt moght stueren soo ten besten,
  Als van u eyghen goet: Maar doch behalven van
  Die'k door beloften ben schuldigh mijn echte Man.
  Van 'slevens swaar verlies souw'ck weynigh wercx maacken,
  Alphonsus als het maar besteet wiert in u saacken.
  Maar ghy zijt onvernoeght met mijn gunstigh aanbien,
  En wildt meer als de macht van mijn vermoghen sien.
  
  Derhalven staat het my bedruckte teere vrouw
  Te roepen om de Dóódt die my sal van mijn rouw,
  En van de vlecke des ondanckbaarheyts bevryen:
  Hier sult ghy immers deur ten minsten dan belyen,
  Dat ick int leven had de wil om u ghemoet
  Te lóónen soo ick mocht met mijn onnosel bloedt.
  Alphonsus waarde Heer! ontfanght van mynen handen
  Dit jonghe leven soet, een deerlijck offerhande!
  Al is de gifte kleyn, helaas! de leyde Tijdt,
  En mijn snoot ongheval gheeft die hier van de wijt:
  Want die druckt trots ter neer mijn hooghhertigh begheeren:
  Het deert my dat ick u met waarders kan vereeren.
  Leent my dit felle Swaart, op dattet na u sin
  Eens koelt sijn scherpe dorst int bloet van u Vriendin:
  Die niettemin ghy voor een Vyandin gaat houwen.
  Alphon.
  Ten zijn gheen Reden, neent, mijn overschoone Vrouwe,
  Dat d'onschuldighe lijdt voor een recht misdadighen:
  't Waar onbehoorlijck dat ghy u souwt beschadighen,
  Die niet misdaan, (maar) hebt ghesorght voor u eer,
  Waarom wilt ghy de straf die my betreffet meer?
  Want ick heb steets ghepooght met bidden en met smeecken,
  V volstandighe trouw en kuysche wil te breecken.
  Neen, neen Elysabeth! ick liefden noyt met vreught
  Soo seer u schoonheyt niet als u ghekróónde deught.
  Al mach ick u niet zijn, ick sal tot u vernoeghen
  Vervormen stracx mijn wil om na den u te voeghen:
  Deur dient u Gheest behaaght, ist my oock aanghenaam,
  Te legghen af mijn smert verdraagh'lijck en lijdtsaam,
  Wil ick met reden gaan al mijn verdriet versachten,
  Rod. wt.
  En leven nu op hoop van beter te verwachten.
  Gelieftet u mijn Vrouw dat ick u t'huys gheley?
  Hier zijn de Mooren, wijckt, op dat ick my berey.
  Roderic.
  Ick sal u vinden Lief die my is laas! ontstolen,
  Al soud' ick d'aarden kreyts rampspoedigh ommedolen.
  Ha Dieven zydy daar? nu toe ghy Ridders stout,
  Hier zijn de Roovers van het onbewoonde Wout.
  Dringht tot den Vyandt aan op dat wy hun benauwen.
  Volght my u Heere na, doorstóót dees twee rabbauwen.
  Alphonsus vverdt doorsteecken.
  Alphon.
  Waarom Heer Ridder ist dat ghy langher wtstelt,
  Te nemen wraacke na de Wetten van het Veldt?
  Wat let u kloecke hant dat sy my niet beneemt
  Mijn droevigh leven dat van blijdtschap schijnt vervreemt,
  Soo dat ick meerder vreucht hóóp door den dóót te erven:
  Volbrenght, volbrenght u wil, want ick sal dit mijn sterven
  
  Niet reeckenen voor mijn ghelijck een wreede zaack:
  Maar voor een luckigh en gheneuchelijck vermaack.
  Het leven wallicht my, het lust my dóódt te wesen,
  Ick socht dees blyen dagh in hondert duysent vresen.
  Nu moet Godt zijn ghedanckt die my hier door bereydt
  Den wegh en haven van mijn zielen zalicheydt.
  Rodrick.
  Ghy sterft Alphonso braaf met g'luck en eere gróót,
  Daar al de werelt my sal last'ren in mijn dóódt,
  Om dat k'in ste van danck gantsch reuckelóós beraden,
  Dus deerlijck heb vermóórt den Vader van mijn daden.
  O ghy nydighe Goon! Ay wrede Heem'len ghy!
  Fy eeuwigh droef besluyt, by gord kom ick u by!
  Soo sal't mijn rasery daar boven so opschicken,
  Dat ghy verkleumt van vrees meught lillen, beven, schricken.
  O onmensch'lijck gheluck met u lichtvaardigh rat,
  Wat houwt my dat ick u niet byde beenen vat,
  En toets eens aan de Rots u kranckheyt en mijn krachten,
  Na woesten op-loop van mijn dolle wree ghedachten?
  Ha valsche wapens die van 'tleven hebt beróóft!
  Den gheen die om u eer in sijn bloedt heeft gheslooft.
  Moest ick dus langhe hier in't snóóde leven blyven,
  Om een soo grouw'lijck stuck móórdadigh te bedryven?
  De sneuvel is te gróót, die ick te laat beken.
  Ick heb ghedóódt de gheen waar door ick levend' ben.
  Maackt sich bekent.
  Eylaas! Alphonso siet de droefste mensch ellendigh,
  Die voor u weldaadt, laas! u hier doet sterven schendigh.
  Ick ben Rodd'rick u Vrunt, soo ghy bekennen meught:
  Hoe slim vergheld' ick u onschattelijcke deughd,
  Die'ck met lijf, goedt en eer an u socht te verdienen;
  En koom u onverhoets een harde dóódt verlienen.
  G'hebt moghelijck beschermt de eer van die ick soeck,
  Soo't hier ghenoeghsaam blijckt an uwe daden kloeck,
  En an dees groene disch, van drie ziellóóse aassen:
  Daar het ghevoghelt haast sal om verhonghert raassen.
  Och mijn beminde Vrunt! die soo ghetrouw betoont
  V vyer'ghe vruntschap, laas! hoe heb ick die beloont?
  Ach harm! seer Goddelóós tot mijn eeuwighe schanden,
  Door mijn bloedtstordigh hert, en ondanckbare handen.
  Helaas! om dat ghy my veel beter anestondt,
  Als eenigh dingh dat hier verschijnt op 's Werelts rondt,
  Soo haddet my betaamt te hoeden en te weeren,
  V jeughdigh jonghe lijf voor al die't wilde deeren;
  En uwe dóódt veel eer, te wreecken stout bestaan,
  Op't vreemde Volck die teghen onse voeten gaan,
  Eer dat die onghestraft van my souw zijn ghebleven.
  Wat straffe hóórt my dan, die't selfs heb bedreven?
  
  Waarom kan ick de Dóót niet hondertmale lyen
  Om myne misdaad gróót na wille te kastyen?
  Eer ick die stel int werck soo bid ick u en laat
  De ouwde Vruntschap niet om eenen nieuwen haat:
  En wilt de Misdaad' niet, maar d'eer en jonst ghedencken
  Die Alphonso Rodd'rick uyt Minne plach te schencken.
  Vergheeft de breucke my, die self op mijn de schult
  Sal wreecken alsoo strengh, dat ghy ghenoeghen sult.
  Oorloft my dat ick u wt Liefde ondertusschen
  Voor den adieuw, helaas! eens hertelijck mach kussen.
  Reeckent het deerlijck feyt dat onverdacht ghevil
  Des Hemels wreetheyt toe, en niet mijn eyghen wil.
  Maar O gloorjose Vrundt, die ducht ick moet ontslapen,
  Ontfanght, ontfanght van my dit seer bloedighe wapen:
  'Tis 'tselfste dat ghy eerst van schanden hebt bewijdt,
  Als ghy door Liefden wont den sorghelijcken strijdt.
  Die my het leven bracht, die maack ick, laas! af-lyvigh.
  Ontfanght mijn Vrundt, ontfanght, van my arm en katyvigh,
  Ia troosteloose Mensch het gheen dat ghy mijn gaf.
  Ach! ick heb waarders niet te off'ren op u graf:
  Hoewel ghy meer verdiendt, soo salt my nochtans passen
  Met dit mijn dunne bloedt de schantvleck af te wassen.
  Alphon.
  Ach! Rodderick doet wech dit schrickelijck opset,
  En leeft voortaan gherust met u Elysabeth.
  Het ongheweten stuck dat hier is nu bedreven,
  Wert u met dese kus van herten gantsch vergheven:
  Maar denckt doch gheensins my te peyen met een wraack
  Over u selven, ach! dats een vervloeckte saack,
  Teghen sijn eyghen Lijf te bruycken eyghen handen:
  Ach my! wee my! oy my! De dóót komt op mijn tanden.
  Ach Vrient! ick bid dat ghy een Pater Noster leeft.
  In uwe handen Heer beveel ick mynen Gheest.
  Hy valt op hem uyt het Bosch.
  Elysabet
  Wat sie ick, ist mijn lief? neen 'tis qualijck ghegist.
  Het is: ten doet: Siet wel; seecker segh ick, hy ist.
  Hoe ben ick doch so Sot, souw hy sijn Vrundt verdrucken?
  Hy ist noch soo't schijn aan al sijn wapen-stucken.
  Ick ga daar stout na toe: ach! wat is hier ghebeurt?
  Hier leyt mijn Lief, eylaas! die sijn Vrunts dóódt betreurt.
  Ach! Rodd'rick, wat mocht u kennis soo bedwelmen?
  Roddrick verkomt.
  Rodrick.
  Wie heeft mijn Vrunt ghemoort vermaledyde Schelmen?
  Ick sal u kappen met die ysselijck gheweer.
  Elisabet.
  Siet voor u, ach! mijn Lief.
  Gerald.
  Besadight u mijn Heer.
  Rodrick.
  Ghy Moorders wijckt van my.
  gerald.
  Heer wy zijn u Ghesellen.
  Rodrick.
  Ghy zijt struyck-roovers, of de Duyvel vander Hellen.
  
  Nu laat mijn handen los eer ick u keel af-bijt.
  gerald.
  Ach Rod'rick weest gherust.
  Rodrick.
  Is Alphons' uyt sijn Tijdt?
  Haast u Atropos wilt met uwe wisse schichten
  Mijn zeer beswaarde ziel van sijn last wat verlichten.
  Elijsab.
  Mijn Vrunt vertrouwt in Godt.
  Rod.
  Wat wil dit helsch ghespuys?
  Flucx segh ick, gaat van hier na 'teeuwigh doncker huys:
  Of ist u om mijn ziel dat ghy hier dus gaat sweven?
  Ick salse u terstont uyt wanhoop garen gheven.
  Elijsab.
  Bedaart V Rodd'rick, hout! eer ghy u meer besmet.
  Rodrick.
  Zijt ghy daar? ach mijn Lief! zijt ghy't Elisabet?
  Elysab.
  Ia ick mijn hertsen Lief, ach! hoe hebdy ghespronghen.
  Rodrick.
  Wel Liefste wat is dit, hoe koom ick dus ghebonghen?
  Elysab.
  Ach Lief! u rasery is daar de oorsaack van.
  Rodrick.
  Het is meer (ó mijn troost) als ick bedencken kan.
  Wapen! wat sie ick hier, hoe komt Alphons verslaghen?
  Gerald.
  Mijn Heer wy wetent niet.
  Rodd.
  Eylaas 'tis te beklaghen!
  Och leghdy hier mijn Vrunt! mijn toevlucht inder nóót!
  Sijn leden zijn al stijf, en gants beweghelóós.
  Het freytsem ciert sijn Mont met een snee-witte róós,
  Sijn wanghen zijn al kouwt, O vernielende Dóót!
  Wat moght my meerder quaat van u als dit gheschieden.
  Ach! wie heeft dit ghedaan, seght uytverkoren Lieden,
  Spreeckt of ick sterf van rouw?
  Elys.
  Eylaas! ghy Rodderick.
  Rodrick.
  Niemandt sal dan de straf meer draghen nu als ick.
  Stant op en maacht ruym-baan, ick sal't op my gaan wreecken.
  Gerald.
  Mijn Vrundt ghy zondight met soo róóckelóós te spreecken.
  Rodrick.
  Den Moorder van sijn Vrundt behoordt noch heyl noch heul,
  Ick sal scherp-rechten 'tquaat en zijn mijn eyghen Beul.
  Elijsab.
  Ach Rod'rick! dats Heydens, sijn selven dus te krencken.
  gerald.
  Een Kristen die beraamt de snóótheyt niet te dencken.
  't Is vreemt dat ghy u wil soo los den breydel gheeft.
  Rodrick.
  Wie weet wat Godt met mijn hier van besloten heeft.
  Elijsab.
  Ach! God en wil gheen quaadt, ghy oordeelt onverduldigh.
  Rodrick.
  Na de Mensch'lijcke Wet ben ick de dóót doch schuldich.
  Geerald.
  Maar niet mijn waarde Heer dat ghys' u selven doet.
  Elijsab.
  Hoe zijt ghy doch soo mildt al van een anders goet?
  Het leven dat ghy hebt is niet uyt u ghesproten:
  Maar ghy hebt het te leen dus langh van Godt ghenoten.
  Geerald.
  Ia al wat ghy ghebruyckt dat komt u vanden Heer,
  Twist ghy nu teghens Godt, nu hy't komt halen weer?
  V Vrunt, u Lief, u self, u Ouders hoogh van waarden,
  Zijn al Afgodekens die ghy hier dient op aarden.
  Nu kijfdy teghen God, dies' u om 'tbest ontreckt,
  Die u hier wacker uyt den slaap der sonden weckt,
  Op dat ghy 'thert door Liefd' ten Hemel hoogh sout stuuren,
  Na 'tlieve Vaderlandt dat eeuwelijck sal duuren.
  
  Rodrick
  Mijn Ghewisse klaaght staagh den aldergrootsten Godt
  Dat ick sijn Volck ontsiel, en breeck sijn strengh ghebodt.
  Gerald.
  Dit doet des Duyvels list die u ziel soeckt te schenden.
  Wilt u ghebedt tot God aandachtelijcken zenden:
  Met leetwesen van 'tquaat uyt een verslaghen // Gheest:
  In sulcken voorspraack heeft Godt sijn behaghen // meest.
  Besittet voort u Vat in reynheyt en in vreden:
  Luystert naa't roepen van de Goddelijcke Reden,
  Die an u herte vaack met groot gherommel klopt,
  Daar ghy moetwilligh voor het dóóve óóre stopt,
  Wilt in u boos opset doch langher niet volherden.
  Rodrick.
  Het valt te tróósten licht, maar swaar ghetróóst te werden.
  Elijsabet
  Godt heeftet u, mijn Lief! ten besten toegheschickt.
  Rodrick.
  Leefdy noch? O mijn hert! so word ick wat verquickt.
  Elijsab.
  Bedwinght u droefheyt wat, en leeft voortaan doch statigh,
  V spieghelt troost aan my die my met reden matigh.
  Gerald,
  Wel op mijn Heer, wel op, met dese jonghe Maaght:
  En leeft gheluckigh soo't de hóóghe Godt behaaght.
  Ghedenckt dat hier op aard' den mensche werdt ghegheven
  Voor een dierbare saack het langh en zaligh leven,
  Tot onse vreught en nut, en tot des Heeren lof,
  Die't dan alst hem belieft ons weer doet legghen of.
  Rodrick.
  O Heere Godt hoe moght u goedtheyt doch ghehenghen,
  Dat ick mijn lieve Vrunt als vyand gingh ombrenghen?
  Vader vergheeft doch mijn dees onghemeende Moordt.
  Elijsab.
  Bidt met vertrouwen ghy werdt seeckerlijck verhoort:
  Bidt, hoopt, ende ghelooft, den Heer ist aanghenamer,
  Niet op de straat, maar in u herte, u slaap-kamer.
  Schijn-heyligh huychelry zijn Godtheydt noyt beviel;
  De recht aanbidders zijn van binnen inde ziel.
  Rodrick.
  Ach Lief! ick swemme in mijn droeve moey'lijckheden.
  Elijsab.
  Ghy kunt met kermen niet verwecken d'overleden:
  Sijn doodt jammert my zeer, ja meerder dan ghy waant;
  Maar ick heb Lief om u van tranen my ghespaant.
  Rodrick.
  Eer wy dit schóóne Lijf ter aarden gaan besteden,
  Met een soo hooghen eer alst van my wert ghedacht,
  Soo vind ick het gheraan, datmen an sijn gheslacht,
  De bitt're bootschap met rechtschapen onschult deden.
  Voort dat sy vriendelijck ten Groef werden ghebeden,
  Aldaar het leyde Lijck, ten grave wert ghebracht,
  Verselschapt met een sleep, heerlijck van staat en pracht,
  Op dat sy sijn Wt-veert selfs vercieren mede.
  Laat stracx in die Kappel een tomb' van Marber bouwen,
  Daar kunst en kostelheyt als wonder zijn t'aanschouwen:
  Doet hem eerwaardigh daar ghebalsemt inne legghen,
  Laat op sijn Sarck gheswind' met nette letters houwen,
  
  Een Graf-schrift kloeck en fray, dat an Mannen en Vrouwen,
  Zijn Liefd', zijn Deughd', zijn Dóódt, in't openbaar magh segghen.
  Mijn Vrunden laat my toe, en wilt toch soo lang wachten,
  Dat ick over hem doe dese mijn laatste klachten.
  Sluyt my, ick biddet u, mijn Vrunden in Gods naam,
  In een diep-donker Graf met dit schoone Lichaam:
  Op dat ick inde dóódt magh omhelsen en strelen,
  Ghelijck ick voormaals plagh uyt Liefd' daar met te spelen.
  O Lichaam! 'tmagh niet zijn: Adieu o huys van Deughd'!
  De blijtschap is mijn pijn: de droefheyt is mijn vreughd.
  gerald.
  Laat ons het Lichaam gaan nu uyt zijn óóghen draghen,
  Eer't hem veroorsaackt meer soo jammerlijck te klaghen.
  Dragent binnen.
  Hy heeft sijn tijdt vervuldt die hy ghenóódt van Godt.
  Elijsab.
  Hier zijn wy sien ick, recht voor mijn Heer Vaders slot,
  De Feest daar ick met vreucht mijn Vrunden wouw op nóóden,
  Ach! die is nu verkeert in stacy van een Dóóden.
  Het gheen den sotten Mensch tot vrolijckheyt besluyt,
  Ach! dat komt menighmaal op een droef Treur-spel uyt.
  
  Eynde.