text: Trouw in vertooninghe.
  Choor.
  
  ALs den Heer behaeght ons leuen,
  Sal hy gheuen,
  Ons vyanden in het nett',
  Om dat sijne macht souw' wesen,
  Hoogh ghepresen,
  En sijn Goddelijcke wett'.
  
  Die door vlught, den haet van schouwen,
  Sal behouwen,
  Rust, en leuen, als men siet,
  Hoe dat Dauid door sijn vluchten,
  D'onghenuchten,
  Quam te voor, naer sijn verdriet.
  
  Achis stelt den Dauid eenen,
  Buyten meenen,
  Ouersten van sijn heyrcracht,
  Gheeft hem Ziklagh om te woonen,
  Maer dit loonen,
  Hadd' hem Godt te voor bedacht.
  
  Ghesuriten wilt v wachten,
  Want de crachten,
  Van Godts wel beminde heyr,
  Sal haest ouer u als baren,
  Henen varen,
  Dat u altemael verteyr.
  
  Sur met die Amalechiten,
  
  
  
  Sal verdrieten,
  Sijn verderuen en ghewelt,
  Achis sal hem dan verblijden,
  Dat het lijden,
  Sijn vyanden is bestelt.
  
  Droeue Michol d'onghenuchten,
  En het suchten,
  Laet in blijschap sijn verkeert,
  Godt is voerman van de saken,
  Dauids waken,
  Ons en alle menschen leert.
  
  Heylich sal sy sijn beuonden,
  Die de sonden,
  Van den toren vlieden van,
  Want sy dwinght al onse reden,
  Tot boosheden,
  Niet als vriendt maar als Tyran.
  
  Godt die crachtich is in wercken,
  Sal verstercken,
  Die hem ned'rich hout bereyt,
  En all' sijn vyanden plaghen,
  Die de laghen,
  Voor hem eerst hadden gheleyt.
  
  Saul condt ghy niet bedencken,
  Dat ghy crencken,
  Sult u eyghen eer en faem,
  Oft is u ghemoet verwonnen,
  Als beghonnen
  Is, te dalen uwen naem.
  
  Die van toren laet verwinnen,
  Sijne sinnen,
  Is ghelijck der Sotten een,
  Die het recht verstandt ghebreken,
  Want sy wreken,
  Als den hondt die bijdt den steen.
  
  
  PAVSA.