text: Stem: Laisse moy raison importune.
  Of: Ionghe dochters vol van jeuchden.
  
  
  
  
  OUde Bisdom van Terwanen,
  Nu genoemt na Sint Omeer,
  
  Houd niet af tot prijs end' eer
  Uw' landsaten te vermanen,
  Op dat s'immers danckbaer zijn
  Gods gena voor Sint Silvijn.
  
  Sint Silvijn die van Tolosen
  Was ghekomen aende kant
  Van't Noord-weste Vlaemsche land,
  Om daer Leeljen, om daer Roosen
  Voort te teelen, sulcks den Hof
  Christi baerd tot Godes loff.
  
  Och! wat kreegh de Vlaemsche Nacy
  Door de overkomste van
  Een soo aengenamen man
  Wel een rijcke schat van gracy,
  Hoe bewassen, hoe beplant,
  Saghmen stracks het Vlaenderland?
  
  Dorre heyden, droge duynen,
  Daer te vooren noyt en wies,
  Als een dijstel, als een bies,
  Lagen als geblomde Tuynen,
  Groeyden, vloeyden na de wijs
  Niet dan van een Paradijs.
  
  En hoe kond 't oock minder wesen,
  Daer met woorden, daer met werck,
  Leerde sijn bevole Kerck
  Een Prelaet soo uytgelesen?
  Die geen weelden, die geen schat
  Anders als in God en had.
  
  Hy gebruyckte veertigh jaren
  Geenderhande kore-werck.
  Als het geen hem Christus Kerck
  Deed bedienen van d'Autaren,
  Doch verwesendt in een kost
  Van hem die ons heeft verlost.
  
  Maer om tijdtelijck te leven,
  Was den goeden man genoegh,
  't Geen van selfs de aerde droegh.
  
  Dese placht hem oock te geven,
  Slaepstee op haer harde schoot,
  Als tot slaep hem drongh de nood.
  
  Dit was 't leven van Baptiste,
  Goe Silvine! met den welck'
  Ghy nu drinckt uws Heeren Kelck,
  Want die hier de weelde misten,
  Hebt nu voor't verspaerde lot
  't Aldersoetste lust genot.
  
  Doet het ons met u genieten
  Door de gunst van u gebed,
  Des zijn wy na Godes wet
  Weer tot alderley verdrieten,
  Die den Hemel ons opleyt,
  Willigh, duldigh, en bereyd.