text: Stem: Nae dat ick.
  
  SInght van 't beschaduwt Dal
  Den vroeden Fundateur,
  Op noten en getal
  Van d'aldersoetste keur.
  Want sulcken deughd,
  Die 't Kerckelijcke Hof
  Zoo heeft verjeughd,
  Verdient wel sulcken lof.
  
  In 't heetste van sijn bloed,
  Eens zijnde, soomen seyd,
  Sijn dood vyand ontmoet,
  
  Was by hem neer geleyt
  Sijn toorn: om dat
  Den man, Helaes! uyt nood
  Besworen had
  Sijn hand, door Christus dood.
  
  Gaet, sprack hy, ongedeert:
  Ick schel u quijt de boet.
  Nu ghy mijn mes besweerdt
  Door een soo waerden bloed.
  Och soo Iohan!
  Betrout vry dat den Heer
  Soo nu soo dan
  Dit sal vergelden weer.
  
  Ja op de staende voet,
  Gegaen in Godes huys,
  Sagh hy wel aen de groet
  Van't neer-geneyghde kruys,
  Hoe lief en waerd
  Ten Hemel was gheweest,
  Den sachten aerd
  Van sijn versoenden geest.
  
  Voorwaer een goed begin,
  Daer door Ioan Gwalbert,
  Noch meer en meerder in
  De deughd ontsteken werd.
  Tot dat hy liet
  De wereld heel end' al,
  Voor anders niet
  Als een beschaduwt Dal.
  
  Maer Dal, 't welck hem te loon
  Gaf d'onghemete schat
  Van d'alder-rijckste kroon,
  In d'alder-hooghste stad.
  Te samen met
  Een overgroot ghetal,
  't Welck na sijn wet
  Hem regulieren sal.