text: § 24. Over het te snel spreken of rabbelen.
  Dit is voor de duidelijkheid nog veel schadelijker, dan het te hard spreken. Het belet toch eene nauwkeurige afdeeling der letters en lettergrepen, en het in acht nemen der zinscheidingen en pauzen. Het herschept de reeks der woorden in een bajert van onverstaanbare klanken, en bedwelmt oor en begrip van hen, die ons hunne luisterende aandacht schenken. Kortom, rabbelen wordt brabbelen, en schoon eene te langzame en temerige voordracht stuitend is, ja, ten laatste de aandacht uitput, doet dat het jagen en jachten nog veel meer, terwijl het tevens de fraaiheid der Voordracht grootelijks ontluistert. Intusschen make men uit het hier gezegde niet op, dat op plaatsen, die vol hartstochtelijkheid zijn, de stroom der rede niet soms mag voortbruisen, als de door regenbuyen gezwollen berg- en stortvloed, waarbij horatius den griekschen lierdichter pindarus vergelijkt:
  
  Monte decurrens velut amnis, imbres
  Quem super notas aluere ripas,
  Fervet, immensusque ruit profundo
  Pindarus oreNaar de vertaling van Vondel:
  
  Held Pindarus komt bruisen als een vliet,
  Die met gedruisch ten steilen berg afschiet,
  En aangegroeid van regen, dat het giet,
  Op waterkanten.
  
  .
  
  Doch over deze kunstmatige snelheid en langzaamheid, dit presto en lento der Voordracht, straks nader.