text: Stem: L'amour que j'ay pour toy.
  
  
  
  
  
  
  
  
  DEn tweeden Daniel,
  Maer sulck die met de kosten
  Van een Martijry fel
  Sijn even mensch verloste,
  Is om een soo grooten deughd
  Meer als waerd te zijn geheughd.
  
  
  Sijn naem is onbekend,
  Maer was niet dan een jongen,
  Die siende, door torment
  Schier van 't geloof gedronghen
  Marcum ende Muciaen,
  Riep: Ey lieve blijft toch staen.
  
  O aldervroomste mans
  Geeft plaets 't geloof, en reden,
  G'hebt voor den Rosen-krans
  Alree te veel geleden,
  U rest niet dan een luttel smarts,
  Neemt dan weer een weynigh harts.
  
  
  Ick zie dat u rondomt
  Een Choor van Cherubijnen
  Geladen met geblomt,
  Voor u bebloede pijnen;
  Ja den rijcksten Koningh self
  Roept u van sijn hoogh verwelf.
  
  Dus riep het kleyne wight,
  Maer niet met kleyn beweghen,
  Den Tempel bleef gesticht,
  De Martelaren kreghen
  Voor het alderleste bloed
  D'onverlepten Rosen-hoed.
  
  Maer min kon hebben niet,
  Die hem met sulcken yver
  Van't eeuwighe verdriet,
  Verstreckt had een verdrijver,
  Des hy oock van 't selve rood
  Kreegh in sijn snee-witte schoot.
  
  Heer t'uwer eeren streckt
  Het geen hier is gesonghen,
  Uw' gracy had verweckt
  Met Daniel, dees jonghen,
  Om te steken de trompet,
  Hoord voor ons dan sijn gebed.