text: Cupido tot de Ieught.
  En helpt hem niemant op, of stilt hem in zijn klaghen:
  Een bandt alleen en kan niet zo veel lasts verdraghen,
  Als een de welck van twee ghevlochten is in een:
  Gheen eer de jongheliens zijn schuldich aen de gheen'
  Die met geen kindren lief de werelt gaen vermeeren,
  Die hem in d'ouderdom weer zouden moghen eeren.
  En wat zijt ghy, O vrouw', die blyvend' oock alleen,
  Vyt u ghedachten sluyt mijn wetten al ghemeen,
  Veel droever als een man, leydt ghy een eenigh leven,
  Wat zal ten lesten noch het weygheren u gheven?
  Als van u fieren moet de tijdt de vleughels kort,
  En dat de roosen root, en lelien verdort
  Van uwe kaken zijn, als het korael der lippen
  In bleeckicheyt vergaen, u treurigh sal ontslippen,