text: Jogchim
  Air, Largo.
  1
  Jogchim.
  O Geurig dampje! dat vioolen
  En lekk’re roozen tart in geur
  Gy hebt myn hert en zin gestoolen,
  Al zyt gy wonder slegt van kleur.
  2
  Gy tart de beste Mediçynen,
  Door uwe wonderbaare kragt,
  gy hebt my, waarvan ik ging kwynen,
  Door uw parfuim te regt gebragt.
  
  3
  Zy leeven die u maar gebruiken.
  Een slaapend Krygsman word gewekt
  Alleen maar door uw geur te ruiken,
  Wyl elk uit u zyn voedsel trekt.
  4
  g’Ontfonkt my, door uw offerhanden,
  Gestadig tot een frissen moed,
  En doet met u de liefde branden,
  Ontstooken door den minnengloed.
  
  Goverd.
  5
  Neen, neen, ik hou het met den beker,
  Het vogt is recht myn element.
  O vogt! gy zyt zo eêl, voorzeker 
  Het waardst dat ik myn maag toezend.
  6
  En gy ontlast my van veel zorgen,
  Waardoor myn hert zich vind bekneld
  Wanneer myn min, zo teêr, verborgen
  Zich met een id’le hoop staag kwelt.
  7
  Wel aan, ik wil u dan beminnen.
  En pryzen steeds uw keurig nat,
  Schoon ik, byna beroofd van zinnen,
  My in die vlam geschonden had.
  
  8
  Ik laat haar dan die, opgetoogen,
  De minnestraalen prys, wel an;
  Het vogt heeft op my meer vermogen
  Ik hou het met een volle kan.
  Teeuwis.
  9
  Wie kan uw beider oogwit laaken?
  Den een die pryst zyn zielsvrindin,
  Terwyl zyn zwart besmookte kaaken
  Den brand ontdekken van zyn min.
  10
  Den aêr tot grooter lust gedreeven,
  Zo ’t schynt, mint staag een volle kan, 
  En heeft de min de zak gegeeven,
  Wyl hy vlied voor de lugt van An.
  11
  Maar ik, die vogt nog min kan derven,{drukfout: derver= derven}
  Dewyl hun beider gloed reeds blaakt,
  Daar ik van dorst schier dryg te sterven
  En myne vlam naar blussing haakt.
  12
  Ik prys hun beider alvermogen,
  En volg hun al te strenge wet,
  Terwyl de damp myn tedere oogen
  Bestraalt, op dit Tabaks banket.