text: Stem: Om een die ick bemin.
  
  DEn Martelaer Pancraes
  Van veerthien jaren,
  Beschaemt van d'ouden dwaes
  De grijze haren.
  
  Terwijl hy siet// Soo jongen blom versmaden,
  Te gaer met vleesch en bloed,
  Al 's werelds liefste goed;
  Daer voor hy dag'lijcks doet
  Soo veel misdaden.
  
  Den jong'lingh had den Doop
  Noch nau verkreghen,
  Of gaf hem tot de hoop
  Van d'eersten segen.
  'k Seg om de kroon// Van roosen te bekommen.
  Des hy sijns meesters cruys,
  Op straet, soo wel als t'huys,
  Voor 't Heydensche gespuys,
  Al om gingk rommen.
  
  Maer als dit nu verstaen,
  Met grooten tooren,
  Had Diocletiaen,
  Van d'uytverkoren
  Pancratius; // Liet hy hem voor hem leyden,
  En sprack: Lief kind staet af
  Van 't Galileesche kaf;
  Of ick sal u met straf
  Daer van doen scheyden.
  
  Kaf zijn uw' eygen Goon.
  Ja moet belijden,
  Dat uw' vergulde kroon
  Zelfs sou kastijden
  Sijn knechten, waert// dat sy nu sulcke sonden
  Bedreven, als Iupijn,
  Mars, Venus, en Babijn,
  Die 't puyck der Goden zijn,
  Wel eer bestonden.
  
  't Was al te vry gepraet
  Van d'yd'le Goden.
  De waerheyd maeckten haet.
  Des wierd geboden
  Des Heeren vriend// Te dooden met den swaerde.
  
  God lof, wat goeder dingh!
  Sprack hy. Voorwaer 'k ontfingh
  Mijn leven noch geen tingh,
  Van meerder waerde.
  
  D'Aureliaensche weght
  Met groot verlangen,
  Ontfingh van Christus knecht
  De bleycke wangen.
  De ziel vertrock// Ten Hemel van beneden;
  Vandaer sy vroegh en laet,
  Uyt sucht van caritaet,
  Ons inde nood bystaet,
  Door haer gebeden.