text: Stem: Wy willen de Mey gaen houwen, pag. 896.
  
  OCh! of ick eens te recht moght weten,
  Het waer in Duyts, of in 't Latijn,
  Vrind Goods! hoe dat ghy liefts geheeten
  Zijt Winibald of Baldewijn?
  Daer nasoud' ick mijn noten stellen,
  't Zy hoogh, 't zy laegh, 't zy fijn, 't zy grof;
  Om aende wereld te vertellen
  Een weynigh, van uw' grooten lof.
  
  Het een gaet voor, het ander achter,
  Na rasser, of na trager voet;
  Het een luyd hard, het ander sachter;
  Maer alle bey al even soet.
  Dan 't zy hoe 't zy, ghy werd gepresen,
  Met reden, als een Konings zoon:
  Die met uw' Vader uytgelesen
  
  Voor d'aerdsche, hebt een hoogher kroon.
  
  Richardus was des heylighs Vader:
  Die uyt sijn Rijck, na Romen trock.
  Maer gaende onder weghen nader
  Te Ments, liet, wel met groot gelock,
  Daer blyven twee sijn lieve zoonen.
  't Was Willibald, en Wyniboud:
  Die Bonifaes, op rijcker kroonen
  Verlieft had, als van Konings goud.
  
  
  Waer van dat Wilibaldus weyden
  De schapen gingh van Eyster-stad:
  Maer Winiboud verkoos te leyden
  Een leven, 't welck gestadigh bad.
  Daer over hy een klooster stichte
  Te Heydenheym: daer van om hoogh
  Sijn leven als een fackel lichte;
  Tot dat sijn ziel ten Hemel toogh.
  
  Geluck op reys! maer weest gedachtigh
  't Zy Winiboud, 't zy Boudewijn!
  Dat ghy met uw' gebeden krachtigh,
  Ons inde nood een hulp wilt zijn.
  End' oft geviel dat ons' Behoeder
  Op ons te seer moght zijn ontsteld:
  Zoo roept uw' Vader, en uw' Broeder;
  En krijght ons gracy met geweld.