text: III. Ruste.
  27. En of te seder stont
  U druk de versche wont,
  Het sterven van uw broeder,
  En gy hem door de doot
  Gerukt siet uyt den schoot
  Van Sion uwe Moeder.
  28. Kom stel u leersaem aen,
  Laet varen eigen waen,
  Ik sal u onderwijsen;
  Dit bitter sal uw stoff
  Verschaffen tot mijn loff,
  Gy sult mijn goetheit prijsen.
  29. Als gy te veel verwagt
  Van ‘t Schepsel, ‘t geen u dagt
  De man te sullen wesen
  Waer door ‘k wat groots sal doen,
  Soo wagt u voor mijn roen,
  Ik wil uw quael genesen;
  30. En nemen ‘t wel eens weg,
  Om al uw overleg,
  En hoop om verr’ te blasen,
  En in uw agtingen,
  En uw verwagtingen
  U gantschlijck te verdwasen.
  31. Gy hoopte dese plant
  Van mijne rechterhant
  Soud’ als een Ceder groeyen,
  Maer ‘t was mijn wijs beleit
  Hem in de eeuwigheit
  Voor eeuwig te doen bloeyen.
  32. Verhef uw hert, merk op
  
  In hem ten hoogen top
  Mijn vrye liefde steig’ren,
  Die ‘k aen geen ziel vervult
  Met armoe, smet en schult,
  Maer rijcken wel sal weig’ren,
  33. Leer hoe hy ondersteunt
  Heeft op mijn Naem geleunt,
  Als alles scheen geweken;
  En hoe mijn fout verbont
  Hem was een vaste gront,
  Mijn trouwe noit besweken.
  34. Hy leefde door geloof,
  Voor Satans leug’nen doof,
  Mijn woort, mijn suyv’re waerheit
  Stont vaster als een rots
  By hem, de Hel ten trots:
  Hier had sijn ziele klaerheit.
  35. Siet oock der sonden quaet,
  Vergeven, dog gehaet
  Hier vaderlijk gewroken,
  Wanneer sijn ziel die plag
  Verquikt te zijn daar lag
  Als in het graf gedoken.
  36. Sijn nederige deugt
  Klaegt gy, heeft ons verheugt,
  Hoe was hy tot een zegen,
  ‘t Geen veel nu suchten doet?
  Het bleeck dat ‘t teer gemoet
  Tot weldoen was genegen:
  37. Sijn mannelijcke hert,
  Niet licht door anxt, of smert
  Gebogen bleef stantvastigh
  In Gods saeck; ’s werelts list
  Heeft haer in hem vergist,
  Haer strelen viel hem lastigh?
  38. Lust tot gerechtigheyt
  
  Was in hem uytgebreyt,
  Het kon sijn ziel verwonde
  Als hy een yeder mensch
  Niet wist naer ’s herten wensch
  Te richten t’allen stonde.
  39. Gy segt sijn kloeck vernuft
  Bestuyrde die versuft
  Door kommer raet versochten,
  Men sag hoe veel Gods beelt
  In Iesu saet herteelt
  Op sijn gemoet vermochte.
  40. Bescheyden ommegangh
  Met yeder na sijn rang
  Heeft in hem uytgelonken;
  Gods Hoogheyt was sijn schrick
  Gods opper al beschick
  Was op sijn hert gesonken.
  41. Hoe was hy wel vervult
  Met Heylig ongedult
  Wanneer hy in den afgront
  Van sijn gebreken sag?
  Het was sij naer geklag
  Dat hy van God verr’ afstont.
  42. Het wercken sonder Geest
  Wat is het hem geweest
  Tot stof van bitterheden;
  Als hy sijn selven vont
  Het baerde hem terstont
  Tot droefheyt nieuwe reden.
  43. Hoe sag hy menigwerf
  Ter neder op ’t verderf
  In die sig Christ’nen noemen,
  En van Gods Geest ontset,
  Op ‘t buytenst’ van de Wet,
  En op de letter roemen:
  44. Hy sag (sijn ziel tot kruys)
  
  Hoe God was uyt sijn huys
  Geweken: hoe men trachte
  Het jammerlijk gestel
  Te decken, en ’t geswel
  Op ‘t ligt te heelen dachte.
  45. Maer zielen ah! bedaer!
  En dees’ uw klachten spaer,
  ‘t Was in een vat van aerde
  Dat hy die dierb’re schat
  Door vrye gunst besat;
  Mijn heyl gaf hem sijn waerde.
  46. Dat Beeksken van mijn goet
  Quam uyt de volle vloet
  Van mijn genade stromen,
  Wilt gy uw lust versa’en
  Komt tot den Oceaen,
  Nu ‘t beexk’ u wert benomen.
  47. Afgodisch Menschen kint
  Hoe zijt ghy steets gesint
  U van my af te keeren,
  En tegens mijn bevel,
  Mijn goeden Geest ten quel
  Met ‘t schepsel te hoereren.