text: Art. 2. De weerre.
  Onrecht hebdi, dat ghi mi heesçh anlegt van minen live ende betiet mi die doot van uwen maech, daer of dat ic onsculdich bem, wesen ende bliven sal, jof god wilt hets recht; want ic toge ende seghhe, dat ic van desen faite niet en weet ende dat dat niemen kennen en sal no toghen ende seggen dat tlijf so edel es dat men met gheere waerede daer up commen en mach, sonder bi scepenen, dat gheene scepenen en kennen. Vord, alwaert al so, dat scepenen kennen, also si niet en sullen, so togic ende segghe, dat hij es wettelos ende was in die tijt dat ln levede te nyeuport, jof te greveninghe, vel alibi, ende so wie die daer wetteloos es, dat die wetteloos es al vlaendere dore, ende biede scepenen te informeerende wel ende sofficantelike hier of, ende toghe ende segghe, dattic sculdich bem te sinc los, ledich, vri ende quite van allen heeschen. Vort so togic ende segghe, dat neghen [negheen] upperclagere en mach zijn van mans dode, en si ghemaect van .iiij. hulpe clagers, elc ulpeclagere uut eenen vierendeele, ende toghe dat die .ij. ulpe clagers zijn uut eenen vierendeele ende dat een vierendel van der maechscepe staet zonder clagere, ende bood daer scepene te informeerene, ende thoge, dat alle die wettelicede, te voren ghedaen bi den upperclagere ende bi den anderen, es van gheere waerden, ende heessche, dat ghi mi quite scelt jof keeret ter weet waerd enz.