text: Cap. VII. Van de verbaestheydt der ghener, die in de Vasten van de visch van 't Zee-kalf eten.
  DEwijl dit beest, ghelijck de tamme Varckens, vleesch en speck heeft, soo quellen sommighen sich met groote schroom, dat sy in de Vasten niet van dit binnenste vleesch darren eten, ghelijck oock niet het speck of vet, dat buyten is, en, schoon afghesneden, noch vleesch by sich behoudt. Men is dieshalven ghewendt het ondersoeck van dese saeck den bestierders van de Kerck in handen te gheven. Maer dewijl men van weêrzijden veel naturelijcke redenen kan bybrengen, en proeven, en niet eendrachtelijck ghenoegh een besluyt maken, soo willen eenige eenvoudige lieden, de redenen, die van weêrzijden voortghebraght worden, ter zyden stellende, segghen en bewysen, dat men de verklaringh hier af van 't Zee-kalf self nemen moest. Hun besluyt was dat, indien het Zee-kalf, op strandt sijn jongen gheworpen hebbende, naer de bosschen vloodt, als het van de Jager vervolght wierd, men sich in de verbode tijdt van sijn vleesch onthouden moest; en dat men, indien het sijn toe-
  
  vlucht tot het water nam, dat onbeschroomdelijck t'alle tyden nuttighen moght. In deser voeghen wordt onderhouden dat een ontellijcke menighte van menschen dit smeer, in plaets van Olie, over hun gerechten gebruycken. En om dese oorsaeck wordt sijn vleesch in groote overvloedt, ghelijck de zyden der Varckens, in vaten besloten. Het vet van dit Zee-kalf is echter harder en vaster, en wordt in 't groote Duytslandt gevoert.