text: Fragment II. (Bormans , Notae in Reinardum Vulpem, bl. 18; Simrock, t.a.p. bl. 49.)
  Vivien, de broeder van Malegijs, komt op zijne avontuurlijke reizen bij koning Anthenor van Spanje. Met dezen onderneemt hij een krijgstocht, die ten doel had de verovering van het hart der tooveres Oriande, vrouwe van Rocheflor. Aan haar hof verkeerde Malegijs, welke doorging voor een zoon van Oriande's broeder, den toovenaar Baudri of Baldarijs. Het fragment, uit de nalatenschap van Serrure door de Maatschappij van Nederlandsche Letterkunde aangekocht, bestaat uit vier kolommen, waarvan er twee geheele, en twee door de schaar gehalveerde verzen bevatten. De geheele verzen zijn door Bormans l.l. uitgegeven, de gehalveerde niet, hetgeen trouwens eene zeer ge-ringe aanwinst is. Het fragment verplaatst ons in eene kwade bui van koning Anthenor, die na een verlies, hem door de burgers van Rocheflor toegebracht, zijne woede koelt door Mahomet duchtig uit te schelden. Toen Anthenor na de nachtelijke verschijning van Mahomet, in de gedaante van Malegijs, de burcht zijner vijanden nog zag
  
  Scone staen ende niet versoncken,
  Sprac hi aldus: ‘Sidi droncken,
  Mamet, dat ghi ons hier daet trecken,
  Ende quaemt mi wt minen slape wecken.
  Ghi sijt valsch in u doen.
  Tenten ende pauwelioen
  Hebben die van binnen ghehaelt,
  Ende onse spise al ombetaelt.
  Ghi hebt ons allen verraden.
  Doe riepen si: ‘Wi willen braden.’
  Dander seide: ‘Wi willen vlaen.’
  Die derde seide: ‘Wi sullen slaen.’
  Die vierde seide: ‘Men salne slepen.’
  Die vijfte heeften ghegrepen,
  Ende wilden binden mit enen bande.
  Des ghesciede grote scande:
  Hi brac den bant, Belsebuuc,
  Ende vloech wech. Dat ghehuuc
  Ende dat gheroep was herde groot,
  So dat Belsebuuc scoot
  Vier ende vlamme wt sijnre kelen,
  Ende speelde van sinen spelen,
  Des die meneghe hadde vaer,
  Ende vloech wech; en wiste waer.
  Hem te houden waren si flau,
  Daer hadden si den achterscau.
  Alsi dit wonder adden ghesien,
  Doe seide aldus die goede Vivien:
  ‘Ay wi, haer coninc Achenor!
  Nu sie ic wel dat Roucheflor
  Nemmermeer mach ghewonnen zijn
  Spise, hernasche ende wijn
  Hebben si ghewonnen te nacht.
  
  Mamet ende sine cracht
  Ne doech niet en twint;
  Wat hi seit, en is niet dan wint;
  Die hem gheloeft, is sonder raet,
  Want van hem is ons comen dit quaet.’
  Achenor seide: ‘Men salne blouwen
  So sere, hem sal sijn leven rouwen,
  Dat hi ons dus heeft bedreghen.’Het Hs. heeft ten onrechte bedroghen, hetgeen niet kan om het rijm. Bedraghen bet. eig. beschuldigen, en vervolgens in het ongeluk storten.
  Doe antworde Vivien, die deghen:
  ‘Wat radijs, haer coninc Achenoer,
  Of ic vare te Rochefloer
  ...............
  Hier ontbreken eenige regels aan de kolom, waarin Achenor het plan van Vivien afkeurt. Achenor vervolgt:
  
  2e kolom. Dat ons menighen.....
  Ic en kens niet, dat.....
  Den ridder die der op.....
  Ende micten groten.....
  Ic wane hi uter hellen.....
  Voerdi daer, ghi wert onteert,
  Ic hebbe liever dat ghyt ontbeert.’
  ‘Neen, neen,’ sprac Vivien,
  ‘Her coninc, dat ware scande,
  Sciedewi dus uten lande.
  Die here, die alle dinc ghewracht,
  Sal mi verlenen sulke cracht,
  Dat mi ten besten sal vergaen.
  Den camp moetic nu bestaen.
  Uwen orlof, here Achenoer!
  So willic te Rochefloer
  Varen ende zijn met.....
  Vloewi dus scandelike.....,
  Men souds wel tellen lachter
  Over hondert jaer hier achter,
  Al ware ic verwonnen.....
  Ghi mocht dan vlien.....
  
  Het waer dan recht.....
  Achenoer seide: ‘Int g.....
  Moet u sterken, dies.....
  An mamet ende an.....
  Hope ic niet, hi is v.....
  Hi quam a! droncken.....
  Ware hi een luttelkijn gh.....
  Hi soude ons te b.....
  Laet ons gheloven.....
  Want hi is van.....
  Ic sel Mamet doen versincken
  In die see ende doen verdrincken,
  Dat hi ons dus onteert;
  Hi quam hier staen.....
  Ende wecte mi, daar ic lach ende sliep,
  Herde lude dat hi riep:
  ‘Wert op, coninc Achenoer!
  Ic sal verdrinken Rochefloer,
  Ende datter is een mile naer’
  Dit helde ic al over waer,
  Ende noch isset niet versonken,
  Het schijnt wel, dat hi es droncken.
  ...............
  ...............
  (Weder ontbreken eenige regels).
  
  kol. 1 vo .......... Tervogant
  .......... u hier ghesant
  .......... saluut
  .......... ne bruut
  .......... ijn vriendinne
  .......... ende mit zinne
  .......... 't ghemint
  .......... e wert ontsint
  .......... u coninc goet
  .......... moet
  .......... sinken
  .......... dinken
  .......... er troost
  .......... heft gheboost
  
  .......... estroweert
  .......... iet en gheert
  .......... goet
  .......... u sijn hertenbloet
  .......... aten
  .......... moechdine haten
  .......... jan
  .......... l man
  .......... niet en acht
  .......... de noch macht
  .......... en te gheven respons
  .......... ghi bet jons
  .......... net greyn
  .......... op een plein
  .......... cam
  .......... en ram
  .......... ve dat .. niet
  .......... der .....
  ..............................
  .......... iwein
  .......... eer
  .......... hebbe .....
  .......... sijn si
  ..............................
  .......... wer bedwanc
  .......... en cienen (?) danc
  .......... ic so vri
  .......... hi moet mi
  .......... a hi doet
  .......... c hem goet.
  Vivien is in Rochefloer gekomen en door Oriande gecomplimenteerd:
  
  kol. 2. vo Doe antworde Vivien saen:
  ‘Vrouwe, laet u prisen staen;
  Sulc prijs ende sulc lof
  Waeyt mitten winde of.
  Want men seit in een bispel:
  Viants mont seit selden wel.
  Al segghen si wel, sine menents niet.
  
  Recht also is u gesciet.
  Daer in houde icker of wel luttel.’
  Oriande sprac: ‘Dats een tittel,
  Daer men vele in merken mach.
  Mer ic moet hebben quaden dach,
  Of ict segghe in enighen quade.’
  Vivien sprac: ‘Nu wert beraden,
  Ende gheeft mi antworde van den saken,
  ‘Daer wi nu te hant of spraken,
  Ic en wils niet achtergaen.’
  Madelgijs antworde zaen:
  ‘Haer ridder! ic kenne di wel,
  Van naturen sidi fel
  In wighe, des bin ic vroet,
  Ende daet mi cume over voet
  Van minen perde op die heide;
  Ende bi mire kerstenheide
  En wilde ic u doen gheen quaet,
  Want in mire conciencie staet,
  Dat ic u soude doen gheen grief.’
  Vivien seide: ‘Hets mi lief,
  Dat ghi mi niet en daet.
  Hi es dul, so wie so laet
  Sinen viant te slaen, daer hi mochte.’ -
  ‘Bi den herc die mi ghewrochte,’
  Sprac die vrome Madelgijs,
  ‘Om dattu so scone sijs
  Wiltu begheven dinen here,
  Di sal ghescien die meeste ere,
  Die noyt ghesciede enighen man.’
  Doe sprac Vivien: ‘So ware ic dan
  Een verrader, een valsch dief,
  Brocht ic minen here in sulc grief
  Dat en sal niet ghescien.
  Mer mi dincke’, sprac Vivien,
  ‘Dat ic bin onder smekers comen,
  Mer het en mach u allen niet vromen.
  ...............
  ...............