text: XXXI. Bekarinen.
  Al weder een woord, welks dagen geteld zijn, daar het eerlang naar de Taalzuivering zal verhuizen. In de fragmenten van den Aubry den Borgengoen (Nieuwe Reeks van W.d. Mij v. Lett. VII1, bl. 130) vinden wij het eenige voorbeeld, dat er van bekend is.
  Daar jammert Aubry bij het lijk van zijn geliefd ros Blanchaert:
  
  (hi) bleef... allene in goont wout
  Drivende jammer ende ongedout
  Ende bekariinde sijn ors Blanchaert.
  Hen weende nie man so om een paert.
  Het geheel is een tafereel vol rouw. Aubry ‘sat te weene ende te drivene cariin’; Guiborch dreef groten rouwe, en Sornahaut dreef jammerhede. Het is dus blijkbaar, dat
  becarinen met cariin driven wordt gelijk gesteld. Maar is daarom het woord in orde? Op deze vraag zal ik een ontkennend antwoord moeten geven. Carine heeft twee beteekenissen, waarvan de eene, nl. die van bagage, legertros (Zie b.v. Oudem. Bijdr. III. 318) hier buiten rekening blijft. De andere, waarvan becarinen zou afgeleid zijn, is die van boete, straf, die men zich zelven door vasten of lichaamspijnigingen oplegde, en vervolgens in het algemeen smart. Zie de talrijke voorbeelden in Rein. Gloss. Carine driven beteekent dus hetzelfde als rouwe driven, jammerhede driven, en staat gelijk met ons rouw bedrijven.
  De gronden waarop ik evenwel het bestaan van becarinen, als afgeleid van carine in deze beteekenis, loochen, zijn de volgende:
  1o Het woord carine was niet zóó bij het volk doorgedrongen: dat er een mnl. ww. met een zuiver mnl. voorvoegsel van kon gemaakt worden. Dit kan alleen met zoodanige woorden geschieden, die geheel en al inheemsch zijn geworden b.v. vercoeveren, vernoyen, gefineren, gepensen, enz.
  2o Men zou evenmin als iem. becarinen, in den zin van iemand betreuren, in het Mnl. kunnen zeggen: iemand berouwen, besmarten of zelfs bejammeren. Bij Kil. en Plant. komt wel het woord bejammeren voor, maar niet in den zin van betreuren, maar van medelijden hebben, misereri, miserari, avoir pitié.
  3o is de maat van den regel in wanorde, daar die met vier korte lettergrepen begint, die met elkander één voet zouden uitmaken.
  4o wordt bekarinen met eene k geschreven, hetgeen met carine nooit het geval is. Men voelde zoo duidelijk den vreemden oorsprong, dat men dien ook in het schrift bleef voorstellen.
  Dat bekarinen slechts op eene plaats voorkomt, mag niet als grond voor de verwijdering worden aangevoerd; integendeel dit moet ons slechts te omzichtiger maken het woord te veroordeelen; maar de bovengenoemde bezwaren zijn m.i. overwegend genoeg, om over bekarinen den banvloek uit te spreken en te lezen:
  
  Ende bekaremde siin ors Blanchaert.
  Bekaremen, bekarmen, bekermen is hier het juiste woord voor de harts-tochtelijke smart van Aubry, en herstelt tevens de maat. Zoo lezen wij Rein. I, 3038.
  
  Cuwaert den hase hi becaremde:
  ‘Owi, Cuwaert, sullen wi sceiden!’
  ‘hij weeklaagde over C. den haas.’ In eene andere beteekenis staat bekermen, N. Doct. 524, nl. in den zin van bezuren, ten gevolge van iets kermen en klagen.
  
  Si stelen 't al den ghemeynen armen,
  Die 't met pinen besweten ende becarmen.
  Becarmen komt dus overal met ons beklagen overeen, en in het mnl. was juist beclaghen het woord voor het betreuren van een doode. Vgl. bv. Heemsk. 120: Als dit Werrijns volc sagen, begonden sij te beclagen haren Heere ende seiden: Wij sijn nu al verloren, want ons Heere is doot. Kil: beclaghen, plango, deplango. Ook in het Mnd. was bekarmen in den bovengenoemden zin in gebruik. Zie Schiller en Lübben I. 208 b.