text: Stem: Het daghet inden Oosten, pag. 48.
  
  OF ick al schoon met tongen
  Van Heyligh' Engh'len sprack,
  In alles onbedwonghen;
  Als my de liefd ontbrack,
  Wat sou my 't soete praten
  Kunnen baten.
  
  Dus hoortmen Ingelmonde
  (Die huyden word ghe-eert)
  Met sijn voorschrift oorkonden:
  Terwijl dat hy ons leerdt
  De lippen te verstercken,
  Met goe wercken.
  
  Hy heeft de Kenn'merlanders
  In Christo opgequeeckt:
  Maer sekerlijck wel anders,
  Als hen nu werd gepreeckt:
  Ghelijck ons de Kronijcken
  Wel doen blijcken.
  
  Hy stichten uw' Autaren,
  Eenvoudigh Kenn'merland!
  Die noch tot uwent waren,
  Als, die d'ongure hand
  Van d'opgewurpe zielen
  Quam vernielen.
  
  Och! of ghy noch te Velsen,
  Daer hy begraven lagh,
  U Vaders Lijck omhelsen
  
  Eens moght, gelijckmen plagh?
  Hoe sou hy al uw' pijnen
  Doen verdwijnen?
  
  Hoe souden sijn gebeden
  Aen Godes oor gestort,
  Uw' zielen, ende uw' leden,
  Verkrijghen 't geen haer schort?
  Maer waer is nu te vinden
  Goods beminden?
  
  Want, leyder! uw' Gemeente
  Heeft, nu een wijl geleen,
  De schat van sijn Gebeente
  Ontgraven en vertreen.
  Voorsekeer wel tot schande
  Uwer Landen.
  
  Met hoop des niet te minder,
  Dat yemands trouwe hand,
  Noch vanden laetsten hinder
  Bewaert heeft sulcken pand.
  't Welck tot de hooghste prijsen
  Zal verrijsen.
  
  Gaet midd'ler tijdt genieten
  Het beeckjen klaer en kuys,
  't Welck sijn gebed dee vlieten
  Niet verre van sijn huys.
  En keerd dan naer uw' steden
  Weer in vrede.