text: X I X.
  At alienatio illa, quae sponte principis fit, ita limitata est, ut, dum superest, non nisi in sanguine proximum, aut, si intermedii proximiores consenserit, in remotiorem ejusdem sanguinis alium transferre possit principatum. Lex enim regni, contra quam non integrum est principi quicquam facere, eo ordine regni iniri & continuari voluit administrationem. A se igitur alienare imperium potest, non à familia, non ab iis, quibus in familia proximis competit jus succedendi. Neque aliter se res habet in alienatione, quae sit ob deli-ctum. Cum enim nemini, ac proinde etiam principi, qui deliquit, nihil amplius auferri possit, quam quod habet; & huic nihil competat praeter curam principatus ac administrationem; hac autem, quocunque tandem modo aut nomine, finita ac exstincta, imperium ad proximum ex praescripto legis, quae omnes alieni & alios ejusdem sanguinis remotiores excludit aut differt, & sine summo flagitio violari non potest, sit devolvendum; plane apertum est, solum sanguine proximum ei qui deliquit, ut legitimum successorem esse admittendum.