text: Zang: Te May als alle Vog'len zingen. Of: Een yder die zijn Godt wil vreezen.
  WAt heeft ons hert een vreugd' ontfangen,
  Doe Zion, die daer lagh gevangen
  
  In alzoo vreemde landen,
  Door hulp van onzen stercken Godt // verlost is van haer banden!
  [2.] Wy stonden tusschen hoop' en vreezen;
  Het docht ons eenen droom te wezen;
  Wy durfden nau verblijden,
  Om dat wy zoo heel onverwacht // geraeckten uyt ons lijden.
  [3.] De traentjes van de wang genomen;
  De lachjes in de mondt gekomen;
  Godts roem op onze tongen,
  Godts eer door al ons snaren-spel // daer wy hem lof me'e zongen.
  [4.] Doe sprack het Heydensch volck, (verslagen
  Door 't groote wonder datze zagen)
  Ey! watte groote daden
  [H]eeft haren God aen haer getoont! // zy leven onbeladen.
  [5.] Het Heydensch volck heeft recht gesproken,
  Daerom is ons nu 't hert ontloken,
  De keeltjes quinckeleren,
  [V]ermengt met onzes Harps geklanck // een eeuwig lof des Heeren.
  [6.] Groot is ons vreugdt, schoon staen ons zaken:
  Ghy Heere, kondtze grooter maken
  Zoo ghy van slavernijen
  [D]e rest van uw gevangen volk // genadig wilt bevrij'en.
  [7.] Op datze dicht de wegen vullen
  Wanneerze t'huyswaert komen zullen,
  Gelijck de snelle beken,
  [G]edreven door den Zuyden-windt // met kracht in 't landt in-breken:
  [8.] Wanneerze, door 't geweldigh drijven,
  Niet binnen d'oevers konnen blijven,
  
  Noch haren loop betemmen,
  Maer ackers, veld', al wat 'er is // met baren overzwemmen.
  9. Die 't edel zaet moet gaen betrouwen
  In ongelegene landouwen,
  Schier zonder hoop van vruchten,
  Zijn hert is hem zoo zeer belae'en // men hoort hem dickwils zuchten.
  10. Maer eer yet langh zoo krijgt het zegen
  Door eenen milden Zomer-regen;
  De zoete windtjes waeyen:
  Dan koomt hy dubbelt in de vreughdt // met blijschap gaet hy maeyen.
  11. Doe wy, ver van ons Vader-erven,
  In vreemde landen moesten zwerven,
  Lag onze moedt ter neder:
  Maer nu wy 't zoete Vader-landt // betreden, koomt hy weder.