text: Stemme: Brodroncken Venus wicht.
  NAer dien de Goddelijckheyt
  Streckt tot medogentheyt
  Noyt heeft beweeght door suchten,
  Sal uyt dees bange borst
  Mijn Geest droevigh vluchten?
  Want die na 't sterven dorst.
  2 Ach' boomen, telgh en Cruyt,
  En groene Laure spruyt
  En ghy vercierde weyden,
  Aenhoort dees droeve klacht,
  Van u Harder int scheyden,
  Die om zijn Lief versmacht
  3 Hoe vaeck heb ick gemaelt,
  En door het Bos gedwaelt,
  Op hoop mijn schoonst te vinden,
  Maer siende nergens niet,
  Riep kom dieren verslinden
  
  Een die zijn tijdt verdriet.
  4 En kom ick haer ontrent,
  Stracx zy haer van my went,
  En gaet haer wijt verbergen,
  Daer de onervarentheyt
  Niet te volgen sou vergen
  In sulcken eensaemheydt.
  5 Maer laes, 't is alles wint,
  Mijn Silvia die vint
  In mijn lyden behaghe
  Sy lacht om mijn verdriet.
  En zy spot met mijn plage.
  En voor mijn tranen vliet
  6 Vaert wel gekrulde vlecht,
  Met strickjes vast gehecht,
  d Welck mijn ziel zijn boeyend,
  Vaert wel mijn oorsaecx pijn,
  Want die blakerende gloeyend,
  Stervend geeynt sal zijn.
  7 En ghy Albastre borst
  Waer op dees Minnaers Vorst
  Soo cierlijck plach te spelen,
  Vaert wel mijn oorsaeckx pijn,
  Want u stralen vervelen
  En swaer benouwen mijn.
  8 Adieu mijn lammeren al
  En schaepjes die int dal,
  Dus hoedeloos gaet dwalen,
  Aen hoort dit droef verhael,
  Van u Harder vol qualen
  Nu voor de laetste mael.
  Verkeert haest.