text: II. Pause
  
  11.
  O dat wy dan door alles dringen;
  De Heere selve gaet voor aan:
  Syn Goedheid sal ons wel omringen,
  En geeven ons een' oop'ne baan.
  Hy sal ons wel met Liefde-blikken,
  Gestaadig geeven goeden moed;
  
  Hy schenkt het noodige verkwikken,
  O jae! Syn' kind'ren hebben 't goed!
  
  
  12.
  Geen valsch gerugt moet ons beroeren,
  Als bleef het eind' toch eeven verr':
  De VUUR-COLOMME sal ons voeren;
  Die overschoone LEIDINGS-STERR'!
  De Heere gaat ons aan de zyde,
  Syn Licht de regte wegen leert:
  Dat yeder maar het kromme myde,
  En 't ooge hebbe toegekeert!
  
  
  13.
  Hoe sal dan ook dat lieflyk weesen
  Van 't LAM, ons worden ingedrukt!
  Dan sal men uyt ons' oogen leesen,
  Hoe lydsaam, needrig, en gebukt,
  Dat JESUS schapen sig vertoonen:
  Hoe dat se (naar Syn voorbeeld) stil,
  Nooyt weder-lasteren, of hoonen,
  Maar passen op des HERDERS will.
  
  
  14.
  Komt laat ons altyd vreedsaam wand'len,
  (Te zaamen gaend', als hand aan hand)
  O laat ons toch gemeensaam hand'len.
  In dit, voor ons soo vreemde Land!
  'T sy verre van op weg te stooten,
  Dat hindert seer den goeden stap!
  
  Denk, d'Eng'len syn ons mee'genooten,
  En dienaars van de Broederschap!
  
  
  15.
  Soo eens de swakk're mogte vallen,
  O dat de sterk're sy gereed;
  De grootste sy de knegt van allen,
  En jaege 't meest naar liefd', en vreed'!
  Een yeder reek'ne sig de kleinste;
  En sette sig dus onder aan;
  Doch worde geerne self de reinste,
  Van allen, die te zaamen gaen!