text: Stem: Trouwst' hartje, neemt een keer.
  
  VErblijdt u Sint Servaes!
  In uw' gewonne krans.
  Maer wy zijn noch, helaes!
  Onseker vande kans,
  Zoo langh wy gaen,
  Door dese baen
  Des slibberigen lands.
  
  Stijft ons met uw' gebeen,
  Op dat wy blijven vast
  Het oude pad betreen,
  't Welck God ons heeft belast,
  Door uw' vermaen:
  Soo langh de Maen
  Hier boven breeckt en wast.
  
  Ghy hielt den ouden Doop
  Te Rimini wel staen.
  
  Soo dat noch vrees noch hoop
  U vanden Arriaen
  Bewegen kon.
  De waerheyd won,
  En dee de leugen gaen.
  
  Wat meer? Sint Athanaes,
  Een man van sulcken faem,
  Gepresen heeft Servaes,
  Met uytgedruckten naem.
  Als die met hem
  In stof en stem
  Van leeringh was te saem.
  
  Den Bisschop reyde na
  't Apostelijcke graf;
  Om 't Goddelijck gena
  Te bidden voor de straf
  De Hunnen, daer
  Hem Petrus maer
  Een' silv're sleutel gaf.
  
  De reste bleef bestemt
  In Godes wijsen raed.
  Des 't Fransche Rijck beklemt,
  Besurde 't Huns misdaed.
  Ja Tong'ren mee.
  Maer Christo dee
  Servatio genaed. 
  
  Genade door de dood.
  Soo dat hy niet en sagh
  Den schrickelijcken nood
  Van d'opgekomen dagh.
  Doch bracht na Tricht
  Noch eerst 't gewight,
  Van 't Bisschoplijcke Sticht:
  
  En stracks, na d'eyge stond,
  Den goeden Sint Servaes
  Verliet het aerdsche pond,
  Aen d'oever vande Maes,
  
  Maer d'ed'le ziel
  Te beur geviel
  Het Hemelsche solaes.
  
  Van hier verhoren wilt,
  Man Goods, ons kranck gebed,
  Op dat den Hemel mild,
  D'Apostelijcke wet
  Van sijn geloof
  Ons vry van roof
  En van bekooringh set.
  
  Maer opent ons het slot
  Voor al van d'enge deur:
  Op dat het hooghste lot
  Ons vallen magh te beur.
  Des wy gemoed
  Zoo suer als soet
  Daer zijn te lijden veur.