text: Choor.
  
  Davids lof die moet ick spreken,
  Want ick sien Godt is gheweken,
  Van den Coninck die hem hiel,
  Aenghenaem eer hy verviel.
  D'onghelucken hem bederuen,
  Waerom dat hy soeckt te steruen,
  Want hy weet nu sijnen tijdt,
  Dat hem naeckt het ouerlijdt.
  Onverdult heeft hem verwonnen,
  Waer aen wy ons leeren connen,
  Dat w 'tlijden meer met maet,
  Lijden dan met ouerdaet.
  Heden is den dagh ghecomen,
  Dat hem 'tlijf sal sijn benomen,
  Met sijn Sonen alle dry,
  En sijn groote heerschappy.
  Denckt hoe hy dan is te moede,
  Daer hy weet dat sijnen bloede,
  Soo gheheel sal sijn vedaen,
  Door die hem sal comen aen.
  Vreese van des doodts bedroeuen,
  Is meer dan haer cracht te proeuen,
  Want ter wijlen datmen vreest,
  Sterftmen dickwils inden gheest.	
  Nu is hy in 'tmeeste lijden,
  
  
  
  Want de Philistenen strijden,
  Op de Berghen Gilboa,
  Daer hy lijdt de meeste scha.
  Vluchtigh drijuen sy als baeren,
  Vallende met groote scharen,
  Door het Philistees ghewelt,
  Dat haer als verlaten velt.
  Dauid die wort daer en teghen,
  Recht gheleyt in sijne weghen,
  Want door Godt hy staet en windt,
  All' daer hy hem toe beuindt.
  Nu deylt hy sijn groote roouen,
  En doet veel aen Godt gheloouen,
  Waer door hy sijn rijcke maeckt
  Wegh, dat hy daer haest gheraeckt.
  Nu verblijdt hy zijne lieden,
  Van het leet dat haer gheschieden,
  Nu sijn vrouwen, nu den gheen,
  Die eerst waren in gheween.
  Nu verheught hy inden Heere,
  En bedanckt hem van sijn eere,
  Nu doet hy den Offer vet,
  Met een danckelijck ghebedt.
  Nu looft hy Godts groote wercken,
  En bidt hem soo voort te stercken,
  Nu bedenckt hy eerst, hoe waerdt
  Hy Godt was die hem ghespaert.
  Saul is nu droeu' int vluchten,
  En den Dauid in ghenuchten:
  Siet des werelts loop dan aen,
  Maer het moet hier all' vergaen.
  Niet is dit, oft 'tsal niet werden,
  All' is dat wy wat volherden,
  In den schijn van desen niet,
  Dat ten eynden is verdriet.
  
  
  PAVSA.