text: [Levensbericht van Rinse Koopmans]
  Onder deze doet zich, in de eerste plaats, een man aan mij voor, wiens naam ik niet zonder weemoedige ontroering noemen kan, omdat hij mij bij zijn leven hoogst dierbaar was, en dus door zijn, naar ons bekrompen menschelijk doorzigt, ontijdig afsterven mij in diepe droefheid gedompeld heeft. Deze is Rinse Koopmans, in leven Hoogleeraar in de Godgeleerdheid bij de Kweekschool der Doopsgezinden te Amsterdam, alwaar hij voor ruim dertig jaren tot mijne meest geliefde medeleerlingen behoorde. De toen tusschen ons ontstane vriendschap werd sedert bestendig aangekweekt en onderhouden. Ieder derhalve, die bij ondervinding weet, hoe dierbaar en onverbrekelijk jeugdige verbindtenis- 
   sen zijn, zal ligtelijk beseffen, hoe smartelijk mij het verlies moest vallen van eenen vriend, die, in den volsten zin, een edel en regtschapen mensch, een waar Christen genoemd mogt worden, en die alles in zich vereenigde, wat in staat is liefde en hoogachting op te wekken. Ja, als zoodanig, heb ik hem van mijne jeugd af aan gekend, vereerd en bemind; als zoodanig hebben verscheidenen uwer, M.H., hem gekend en vereerd, helder en doordringend van verstand, gevoelig en edelmoedig van hart, opgeruimd en blijmoedig van geest ook bij eigene zwakte of drukkende zorgen, ijverig en getrouw in de vervulling zijner openbare en bijzondere pligten, vol Godsvrucht in zijn binnenste zonder uiterlijk vertoon van dezelve, teederhartig echtgenoot, verstandig en liefderijk vader, ernstig en gemoedelijk verkondiger van het Christendom, kundig onderwijzer en getrouw raadsman en vriend der hem toevertrouwde jeugd, nimmer traag om in welk eene betrekking ook nut te stichten, trooster, toeverlaat en helper van armen, bedrukten en noodlijdenden. Lang zou ik u kunnen en moeten bezig houden, M.H., indien ik deze luchtig ontworpene schets eenigermate in bijzonderheden wilde uitwerken; doch het is den meesten uwer bekend, dat dit reeds voor eenigen tijd in het openbaar geschied is door twee mannen, in alle opzigten bevoegd, om als lijkredenaars van 
   Koopmans op te treden, den sedert tot zijnen opvolger benoemden welsprekenden Kerkredenaar S. Muller, en ons geacht medelid, mijnen begaafden vriend Jer. de Vries. Beider keurig bewerkte stukken, te zamen een geheel uitmakende, geschikt om Koopmans in alle zijne betrekkingen in zijne volle waarde te doen kennen, zijn onlangs vereenigd in het licht verschenen, en kunnen U meer dan overvloedig schadeloos stellen voor hetgeen ik, door tijdsgebrek gedrongen, U onthouden moet. Alleen wil ik nog met een enkel woord gewagen van hetgeen mijn gezaligde vriend ook ten nutte van die letteren gedaan heeft, aan welker beoefening en uitbreiding deze Maatschappij meer bijzonder is toegewijd. Gelijk opregte vaderlandsliefde een vereerende hoofdtrek van zijn karakter was, zoo ging hem in 't bijzonder de eer der vaderlandsche taal en letterkunde naauw ter harte. Hij beminde dezelve met geestdrift en poogde ook anderen met gelijke liefde te bezielen. Gaarne nam hij dus iedere gepaste gelegenheid te baat, om den lof dier mannen te verkondigen, die der vaderlandsche letterkunde boven anderen tot sieraad gestrekt hebben. Hieraan hebben wij die fraaije en belangrijke Redevoeringen dank te weten, in welke hij de waarde, als mensch en dichter, van Dirk Rafelsz. Camphuisen en Constantijn Huygens even bevallig als 
   volledig ontvouwd, en de meer geprezene, dan gekende verdiensten van zijnen landgenoot, den Vrieschen dichter Gijsbert Jacobs door eene reeks van keurige navolgingen zijner voortreffelijkste gedichten heeft in het licht gesteld. Volkomen verdiend derhalve was de hulde, welke deze Maatschappij hem, in den jare 1821, door het aanbod van haar Lidmaatschap toebragt; eene hulde, welke hij gaarne en met dankbaarheid aanvaardde. Dat hij nimmer aan zijn eigen, mij meermalen betuigd verlangen voldeed, om hare jaarlijksche vergadering bij te wonen, was alleen daaraan toe te schrijven, dat de tijd daarvan juist inviel op dien van zijn gewoon jaarlijksch vertrek naar zijn geliefd buitenverblijf Bovenburen nabij Koudum in het hem, als zijn geboorteland, hoogst dierbare Vriesland. Zoo sterk namelijk was de zucht, die hij tot het leven op het stille land, waar hij zijne eerste jeugd had doorgebragt, gevoelde, dat hij bezwaarlijk besluiten kon, den tijd te verkorten, dien het hem vergund was deszelfs boven alles kostelijke genoegens te smaken. Terwijl hij zich in het genot dier genoegens, in den verledenen jare, weder dankbaar en godsdienstig verlustigde, behaagde het der Goddelijke Voorzienigheid zijne aardsche loopbaan te eindigen, daar eene hevige ziekte van weinige dagen hem op den 5 van Herfstmand uit het leven rukte. Zijn stoffelijk overschot ligt op het nederig kerkhof te 
   Koudum begraven, terwijl zijn geest, naar wij geloovig vertrouwen, in hoogere kringen gezaligd voortleeft, en zijne gedachtenis hier beneden steeds in zegening en eere zal blijven.