text: Stem: 'k Hebt wercken uyt mijn' sin gestelt.
  
  GElooft sy Godes stercke hand:
  Die, sulcks hy wijlen van den brand,
  Moysis braem hiel ongeschendt;
  Nu bewaerdt sijn Sacrament.
  
  Vraegt ghy hier na bewijs! alree.
  D'Amstelredamsche Heyl'ger Stee,
  Met het vroomste volck aldaer
  Tuygen dat mijn Lied is waer.
  
  Voor reden van gewisse trou;
  Soo let voor eerst, op't rijck gebou
  't Welck in onse Kalver-straet,
  Nu drie hondert jaren staet.
  
  De grond van dese waerde Kerck,
  Was't huys, daer God dit wonder erck,
  Aen sijn lichaem, aen sijn bloed,
  D'eerste mael aen ons maeckte vroed.
  
  De haer-stee daer het was geschiedt,
  Men tot een Tempel stichten liet.
  Die na honderd jaren schier
  Weer te niet gingh door het vyer.
  
  'k Segh door het vyer, 't welck Amsterdam,
  Voor 't meerdendeel 't gebou benam:
  Maer hier was voor all' de lien,
  Weer des Heeren magt te sien.
  
  Verdwijnt van schaemt vry Swingliaen!
  
  Daer bleef noch hout noch marmer staen.
  Alleen't alderdierste pand
  Blusten't vyer, en dwongh den brand.
  
  Soo leer oock datse laten vry
  De stof tot most van de sachte zy,
  Die om't gulden kasken hingh.
  Och! 't was al te vreemden dingh!
  
  Des weer de stad van Amsterdam
  Te recht een Kerck te bouwen quam,
  Rijcker en van meerder feest,
  Als den eersten was geweest.
  
  Doch Godes aldermildste hand
  Betuyghde wel, door 't gantsche land,
  Mids de wond'ren die hy dee,
  D'aengenaemheyd vande Stee.
  
  Den Heer zy lof, den Heer zy eer!
  Die 't waer geloof wil geven weer
  Van sijn Heyligh Sacrament,
  Tot dat ons de wereldt endt.