text: Stem: Ick heb een uytvercoren.
  
  'T En is geen Alexander
  Den Grooten. Maer een ander,
  Grooter als den desen was,
  Die 't Christ-gesin// Uut lieve min,
  Huyden eert met kruyd en gras.
  
  Met kruyd en gras, daeromme
  
  Dat hy met soo veel blommen
  Heeft verciert den Christen hof.
  Och! dat hem dan// Van wijf, van man,
  Sy gequeelt een nieuwen lof.
  
  Meer als twee duysent zielen,
  Deed' hy al teffens knielen,
  Met den Roomschen Gouverneur,
  Voor IESUS naem// Maer dese saem
  Quam voor Hadrianus deur.
  
  Des hy hem inden Kercker
  Dee werpen, maer veel stercker
  Soo van handen als van tael
  Hy wierde, deur// De wreede keur
  Van sijn omgehangen stael.
  
  De kluysters , en de boeyen,
  Den Tempel aen de'en groeyen:
  Quirijn en Balbina mee.
  Ja al 't gajool// Quam tot de school
  Vande Nazareensche vree.
  
  't Gaet wel, het woord des Heeren
  Kan boey noch keetingh deeren.2. Timot. 3.9.
  Alexander! hebt goe moed.
  Uw' arbeyd kort// End' eerst daegs word
  U gevlecht een Roosen-hoed.
  
  Den Rechter komt verplaetsen
  Uw' ziel, door scharpe taetsen.
  Daer hy u mee pricken doet
  Alom wel stijf// Het oude lijf,
  Tot het alderleste bloed.
  
  Verdraeght, verdraeght van harten
  De ongetelde smarten,
  Goeden Paus! want dit gevoel
  Bereyd' uw' geest// In 's Hemels feest,
  Een te uytgelesen Stoel.
  
  Van hier wilt niet vergeten
  De pijnen en de weten
  Daer den Tempel mede baerd
  
  Het zielghewin// van Goods gesin.
  Bid dan datser wel mee vaerd.