text: Stem: Adieu Nymphe dus bois, pag. 233 Of: O Heylig eeuwig God.
  
  ALs Februus met snee,
  End' ys bedecken dee
  Al om de aerdsche landen:
  Wierd Alexanders stad
  
  Van Christus vyer omvat;
  't Welck haer met lief dee branden.
  
  Met lief van minne-sucht,
  Daer door de Christen tucht
  Den Heyden quam verbinden,
  En dienen, als de rest
  Hen hadde, om de pest,
  Verlaten van de vrinden.
  
  Haer goedertieren wil,
  En maeckte geen verschil
  Van rijcken, of van armen,
  Van meesters, of van knechts;
  Wanneer haer liefde slechts
  De siecken mocht ontfarmen.
  
  Ontfarmen inde nood,
  Ontfarmen tot de dood;
  Die sy met lieve wenschen
  Behaelden alle daegh,
  Door d'aengekleefde plaegh;
  In't dienen vande menschen.
  
  't Gaet wel, o vrienden Goods!
  De onbewoge roots
  Der algemeynder Kercken,
  Sal uw' bestorven dagh,
  Met eeren, soo men plagh
  Van martelij, doen mercken.
  
  Want al die in't gewelt
  Des doods sijn leven steld,Ioan. 15n 63.
  Uyt liefde, voor sijn broeder:
  Sal d'opghehoopte maet
  Van d'eelste caritaet
  Ontfaen van sijn Behoeder.
  
  Midsdien is ons versoeck,
  O Martelaren kloeck!
  Dat ghy-luy wilt besteden
  Aen ons, by sieckt', by sucht,
  
  Of by ontsteken lucht,
  De gunst van uw' gebeden.