text: Stem: Ons speel-jacht nu al vaerdich leydt.
  
  
  
  
  HEer IESU! had ghy hier geweest,
  Ons' Broeder waer te lijf gebleven.
  Doch weten wel wes gh'in den geest
  Van Godes bidt, hy u sal geven.
  
  Dus riepen Marta en Mary
  Aen IESUS voeten, alle beyde
  
  Op d'aerde neer, terwijl dat sy
  Haer Broeder Lazarum beschreyden.
  
  Maer als den Heer uyt haer gesight
  Een vloed van tranigh nat sagh bersten;
  Ontroerden hy sigh door 't ghewight
  Zoo seer, haer droefheyds, dat hy knerste.
  
  En weenende: waer leyt hy toch?
  Sprack hy, komt laet ons hem gaen vinnen.
  Ziet Heer, hier is de graf-stee, och!
  Hy schreydt: hoe most hy hem beminnen?
  
  Neemt op de steen. Neen Heer, hy stinckt,
  Want is een vierdendaegschen doode.
  Betrout, 't geloof 't welck niet en hinckt
  Verkrijght u alle dingh van Gode.
  
  Uw' Broeder weer verrijsen sal.
  'k Weet dat wel Heer, ten jongsten daghe;
  Wanneer het Iosaphatsche dal
  Voor Godes strengh gerecht sal waghen.
  
  Marta, 'k ben de verrijsenis,
  Die ziel en geest weerom kan geven.
  Die'n my gelooft, zijt des gewis,
  Alwaer hy dood, sal weerom leven.
  
  En al die leeft, en g'looft in my,
  Die sal ick vande dood verschoonen.
  Ghelooft ghy dat? Ja, 'k weet dat ghy
  Heer IESUS zijt, Goods eygen Soone.
  
  Men beurde dan de sware sarck:
  En IESUS d'ooghen opgeheven,
  Riep met een stem wel luy en sterck:
  Komt Lazarus, komt weer in 't leven.
  
  Het woord en was gesproken nau,
  Of siet den vierdendaegschen doode,
  Qyuam uyt den grave flucks en gau,
  Gelijck Hem IESUS had geboden.
  
  Geswachtelt waren alle bey
  Hem noch de ermen en de beenen.
  En IESUS tot sijn jong'ren sey:
  
  Ontbindt den man, en stiert hem heenen.
  
  O sondaer neemt hier spiegel aen,
  Komt uyt het graf; ten is geen rede,
  Dat ghy des Heeren roep versmaen
  Zult boven de verrotte leden.
  
  't Is meer als tijdt dat ghy verrijst:
  Wilt IESUS smarten niet verlengen.
  Hy sucht, hy schreyt, hy knarst, hy brijst,
  Om u weer uyt het graf te brengen.
  
  Prins IESU! 't graf heeft my omvat
  Van qua gewoonte, lange tijden.
  Maer roept, en hiet uw' jong'ren dat
  Sy vande banden my bevrijden.