text: Cap. III. Van 't selve.
  DEse twee benden, heftelijck begeerende over malkander te zegepralen, drucken swarelijck tegen malkander in; ja soodanigh, dat in dese dagh, naer de goedertierentheydt of strengheyt van de lucht, de kracht schijnt te veranderen. Want indien de Winter noch haer strengheydt uyt-ademt, en de speeren wegh-gheleyt zijn, soo wordt d'asch, met gloeyende sprankelen vermenght, uyt laden of sacken getrocken, en dan verspreyt de persoon van de Winter sich over d'aenschouwers, die sy met gloeyende koolen drijft. Desgelijcks oock de genen, die met een selve kleedingh en verçieringh, gelijck hulp-benden hier bygevoeght zijn, werpen, vuurspuwende koeghels onder d'aenschouwers. Maer op dat de persoon van de Somer, uyt oorsaeck van 't ghebreck der tacken en bloeyende bloemen, met sijn ruyter-bende niet van sijn gewenschte eer berooft sou worden, soo vertoont hy langh van te vooren tacken van Barcken-boomen, of van Linde-boomen, die door de warme dampen en besproeyingh konstelijck groenen, als of sy uyt het bosch voortghebraght waren, en die heymelijck uytgedragen, en opentlijck weêr inghevoert worden. In welck gheval de voorstrevers van de Winter, de natuur dus verkracht siende, te heftelijcker indringhen, op dat de Somer de zeghe, die hy versoeckt, niet sou behalen, of een aengename zegheprael verkrijghen. Maer de Winter wordt echter, door het jonstigh oordeel van het omstaende volck, 't welck weyghert de strenghe heerschappy van de
  
  Winter langer te dragen, met een betamelijck en gerechtigh vonnis verwonnen: in voegen dat de verwinningh, tot gemeene blyschap, sich aen de zyde van de Somer begheeft, die de verkreghe verwinningh met een heerlijck gastmael, voor sijn medeplichten bereydt, eyndight, en de zeghe, die hy met speeren naeuwelijcks kon verkrijghen, met lustige teugen bevestight.