text: Stem: Zal ick noch langh met heete tranen.
  
  
  
  
  
  
  
  
  SYonsche Musa! die de Kercken
  Des Heeren, bly maeckt met uw' Lier,
  Zingt ons de deughdelijcke wercken
  Van Sint Ian Eleëmosinier,
  Die Bisschop sat, in d'eyge stad
  Daer Sinte Marcus den Evangelist
  Te vooren had gedient Heer IESUS Christ.
  
  De liefde tot den nood der armen
  Wies met hem op, van d' eerste jeugd,
  Sijn gansche leven was ontfarmen,
  De caritaet sijn hooghste vreugd.
  Van vijftien jaer// was hy gewaer
  Geworden door een Hemelsch visioen,
  Een schoone Maget met een tackjen groen.
  
  Het was een tackjen van Olijven,
  En hy verschrickt; wie zy dy Maegd?
  Ick ben die leven end' ontlijven
  Heer IESUM de'e, nu ghy't my vraegd,
  En suster van// de waerheyd: dan
  Is dat uw' liefde doet mijn lieve sin,
  Zegh ick u weerom toe een groot ghewin.
  
  En hier mee uyt sijn oogh verdwenen,
  Liet hem onseker wie sy was,
  Maer die 't gesigt had doen verleenen,
  Ondeckten 't oock sijn dienaer ras,
  Door d'eerste groet// die'm in't gemoet
  Van een ellendigh over straten quam,
  
  End' aelmis uyt sijn jonge handen nam.
  
  Hy gaf hem, na de tuygen spreken,
  Sijn Mantel met een milden geest,
  Des Christus tot een seker teken
  Wie dat de Maget was geweest,
  Hem door de hand, van sijn gesand
  Een som van goude rood dee dringen aen,
  Tot loon van d'aelmis die hy had gedaen.
  
  Mits desen kon hy wel bemercken
  Dat d'Hemelsche Bermhertigheyd
  Hem was verschenen, end' om wercken
  Van caritaet had toegeseyd,
  Door Gods gebod// het hoogste lot
  Op d'aerde van een wel gerust gemoed
  En naemaels van het ongemeten goed.
  
  Dit was den orspronck vande gaven,
  Daer over noyt hem yemand sagh
  Vermoeyt van kleeden, spijsen, laven,
  Sijn liefde wies van dagh te dagh
  Maer na de staf// die God hem gaf
  Te dragen in d' Alexandrijnsche Kerck,
  was al 't voorgaende maer begonnen werck.
  
  Des daeghs wanneer hy was geseten,
  Des nachts wanneer hy slapen sou,
  Kon hy den honger niet vergeten,
  Kon hy niet rusten, om de kou
  Die d'armen le'en// och! 't is geen reen,
  Sprack hy, dat hier den sondaer leyt, of sit;
  Ter wijl sijn Heer daer buyten beeft en bid.
  
  Dus was Ioannes in sijn leven,
  Dus bleef hy oock tot inde dood,
  Hy dee sijn goed om Gods wil geven,
  maer 't was niet meer als seven groot,
  En dit wast end// van't Testament,
  Geeft hier van, sprack hy, noch den armen iet,
  God weet wel waer ick al de reste liet.
  
  Ioannes ghy die d'alderminsten
  
  Uws Heeren, soo veel deugds gedaen,
  En daer voor nu de rijckste winsten
  Des hoogen Hemels hebt ontfaen,
  Bid voor ons dat// wy door het pad
  Van u bewandelt, oock geraken tot
  De rijcke wooningh van de hooghsten God.