text: I I I.
  Monarchia autem Caesarum Romanorum nihil aliud fuit, quàm unius regia summa 7 absolutissima potestas, sive παμβασιλεία, hereditario jure ad posteros transmissa, qua omnis Senatus populique Romani potestas inter ipsa statim initia penitus est exstincta. Inde populus Romanus, post ejectos reges liber, sub Caesaribus invidioso potius, quàm convenienti nomine dicitur, servire; ut & libertas ejus sublata, dum Caesarum imperium & libertas ferè opponuntur. Quod tamen haud ita accipiendum est, ac si nulla sub Caesarum dominatu fuerit populi libertas, sed quod non ea, quae in veteri Republ. in quâ & penes populum praecipua ac insignita maximè pars imperii erat. Nec enim imperium sed tyrannis est, ubi omnis adempta est populo libertas. Quod quis de Romanorum Caesarum, aut aliorum omnium, quorum itidem summa est potestas, imperio meritò affirmaverit? Quantumvis enim obnoxius & non suus populus tacitis legibus ad salutem communem procurandam ita obstrictos principes sibi habet, ut iis violatis ne quidem agnoscere eorum principatum teneatur. Caeterum illius tam celebris mutationis, qua in omnium optime constituta & tot pro libertate repertis legibus ac magistratibus confirmata Republ. unius imperium factum est, quod omnium fuerat, cum initia jam nobis breviter explicanda sint, & quae huc faciunt prope sint infinita, neque nunc singulatim expendemus omnia, neque praecipua, ex quibus facile colliguntur caetera, praetermittemus. Quod postremum facile obtinebimus, si in duo, cum statum Reipub. Romanae, qualis tunc fuit, tum Julium Caesarem (nam de Augusto ejusque rebus ac artibus alibi dicendum erit) propius inspiciamus.