text: Cap. IV. Van de drie minder Goden.
  
  BEhalven dese drie boven-ghenoemde Goden wierden noch veel anderen ge-eert en gedient, die, gelijck Saxo seght, in een wonderlijck gebroet-
  
  sel van tooveryen ervaren, en de geesten der eenvoudighe menschen bedrieghende, de benamingh van Goddelijckheydt voor sich verkreghen hadden. Want sy hadden niet alleenlijck de Gotten, maer oock alle Noordsche volcken, door de stricken van licht-gheloovigheydt verstrickt, aenghemaent om dienst aen hen te bewijsen, en met de grootste besmettingh van hun bedrogh besmet; vermits sy door hun bedrieghery te weegh hadden ghebraght dat d'anderen, eenigh Goddelijck vermoghen in hen eerende, en hen voor Goden, of voor medeghesellen der Goden achtende, plechtelijcke beloften aen de vinders der tooveryen, en d'eerbiedigheydt, die men aen 't Heylige schuldigh is, aen een lasterlijcke dwalingh bewesen. Onder de soodanighen was seker Methotin, die, door sijn tooverkonst vermaert, een treffelijck ghevoelen van verlichte waerdigheydt verkregen, en de geesten der eenvoudighe menschen, door d'achtingh van toovery verleydt, tot tooversche offeringhen aen hem te betalen, bewogen heeft. Dese, d'opperste Priester der Goden zijnde, onderscheydde en beschickte d'offeringhen en ceremonien soodanigh, dat yeder van de Goden sijn eyge en besondere dienst en offeringh had, en versekerde dat de misdaden, aen de Goden bewesen, met algemeene offeringhen, of vermenghde ceremonien niet konden versoent en uytgewischt worden. Maer sijn schelmeryen wierden eyndelijck ontdeckt, en hy wierd in een oploop van 't volck gedoot. Hy, door de doodelijcke stanck van sijn lichaem veel menschen doen stervende, wierd, gedoodt zijnde, uyt het graf ghetrocken, en aen een staeck ghevest, ghelijck hy door sijn tooveryen verdient had. Daer was oock seecker Froë, die, sich voor een Stedehouder der Goden uytghevende, sijn Stoel niet verre van Upsale had, daer hy 't oudt ghebruyck van d'offeringh, by soo
  
  veel volcken, en soo veel eeuwen langh ghebruyckt, in een droef en onbetamelijck offer veranderde; vermits hy, menschen slachtende, de Goden met dusdanighe wreede offeringen pooghde te betalen. Hy, ghestorven zijnde, wierd in 't getal der Goden ghestelt; en men offerde aen hem, die voor de Godt des Bloedts ghehouden wierd, swaere en droeve slacht-offers, en men hield jarelijcks met omgaen op sekere vierdaghen, tot sijn verheerlijckingh sekere bedspeelen, en andere speelen by nacht, ghelijck men eertijdts tot Romen aen Dis en Proserpina bewesen heeft. Vagnosthus en Hadingus wierden met gelijcke eerbewijsingh ghe-eert, om dat dese volcken gheloofden dat sy in strenghe oorlogen vaerdighlijck de voornaemste hulp bewesen. Sy gheloofden oock dat Rosthicphus uyt Finlandt, om dat hy door sijn uytmuntende voorwetenschap in sijn leven vermaert had gheweest, na sijn doodt in 't geselschap der Goden ghevoert was. Men voeght noch by desen, die ick genoemt heb, seker Rostarus, diens gruwelijcke wreetheydt soo groot was, dat hy wilde dat men hem met d'offeringh van menselijck bloedt sou versoenen, en dat sijn aenbidders de zielen der ghener, die sy verdelghen en uytroeyen wilden, aen hem verloven souden. Eyndelijck, veel anderen, voor Soonen van de machtighste Thor of Odhen geacht, wierden oock van 't volck grootelijcks ghe-eert, en in 't openbaer met groote eerbewijsingh beschoncken. Wy sullen hier nae, in 't vijfde Boeck van de Reusen en Worstelaers, in 't eynde van 't eerste Hooftdeel, vertoonen hoe en door welcke middelen dese en dierghelijcke menschen soo groot een achtingh en dienst van Godtheydt verkregen hebben.