text: I I I.
  Frater ei Remus fuit. Gemini erant, inquit Florus; uter auspicaretur & regeret adhibuêre piacula. Romulus victor augurio urbem excitat. Ad cujus tutelam sufficere vallum videbatur; cujus dum irridet angustias Remus, idque increpat saltu, dubium an jussu fratris occisus est. Dubiè de Romulo, de Remo admodum modestè. Sed multo graviora huic à Plutarcho in Romulo tribuuntur, τὰ μὲν ἐχλεύαζε των ἔργων; Quadam, inquit, operum Romuli ludibrio habuit, quaedam & interpellavit. Quod postremum vim etiam factam significat. Caedem tamen illam Remi ut iniquissimam recentiorum plerique ac veterum interpretantur. At gravem satis & idoneam Romulo caussam fuisse judicamus. Cautius tamen fecisset, si abstinuisset à caede, ad declinandum odium, quo summo laboravit, postquam
  Fraterno primi maduerunt sanguine muri.
  Nam justissimae etiam poenae principes reddunt exosos; ideoque subinde melius est, eas non exigere, aut saltem mitigare. Hinc autem petenda origo est illius juris, quo placuit ut moenia civitatum sancta haberentur; prudentissimo certè instituto.