text: Cap. X. Van de blixem der Metael-bergen.
  DE ghenen, die de Metael-berghen bewoonen, bevinden seer dickwijls, als het dondert, blixemt, en weêrlicht, wonderlijcke uytwerckinghen in d'uytblasinghen der Mynen, te weten een dicke damp uyt d'ingangen, die alles beschaduwt; een groot ghedruys in 't bovenste der berghen omtrent d'uytgangh en ingangh van de lucht, 't welck de ghenen, die daer bykomen, verdrijft; en boven dit alles een schrickelijcke en onverdraghelijcke stanck, met een reuck van brandende swavel vermenght. Indien yemandt, onghewent zijnde, daer by quam, en dese reuck in de neus kreegh, die sou in een sieckte vervallen, van de welcke hy seer swarelijck sou konnen ghenesen worden, te weten een verstoppingh in de keel, die met warm bier en butter daer in ghedaen, ghelost, en daer nae met andere hulpmiddelen, van oudts ghebruyckt, ghesuyvert wordt. Doch de menschen, die daer af getroffen zijn, worden eer door de medewerckingh van hun stercke natuur, dan door de kracht der gheneesmiddelen ghenesen. Wyders, het ghebeurt oock dat daer door de blixem nieuwe Silver-aderen aen de zyden der berghen, met een heldere
  
  glans, ontdeckt worden, door de welcken d'eyghenaers niet alleenlijck een eeuwighe naem, maer oock groote rijckdommen verkrijghen. Dat meer is, de donder en blixem woeden daer, doch in verscheyde jaren, soo gheweldelijck, dat veel beesten, als dit onweer koomt, in ruyme en verscheyde velden gedoodt worden.