text: Cap. IX. Van 't vanghen van de selve visch.
  HEt wijfje van de Snoeck, haer kuyt schietende, wijckt verre van de plaets, daer haer gewoon verblijf is, en schiet daer haer kuyt, op dat haer jonghen niet tot beletsel, in 't vanghen van hun roof, souden dienen: 't welck of door een nature-
  
  lijcke wreedtheydt, of door gratigheydt tot rooven gheschiedt. De Snoeck wordt op veel wijsen gevangen, namelijck met een breede hoeck, van koper, of metael tot dit ghebruyck ghemaeckt, daer een witte visch aen ghedaen wordt. Men vanght hem oock met een ysere getande vorck, en als het doncker is met vuur, dat door 't peckhout ontsteecken is: want dese visch, groot vermaeck in 't licht scheppende, wordt met het stael, en met de vorck gesteecken. Wysers, als hy, in t'eynde van Maert, onder 't ys speelt, (want dan schieten sy hun kuyt) soo maeckt hy, door de krachtighe roeringh van sijn hooft, soo groot een ghedruys in 't water, dat hy van self de visschers noodight, om hem te vanghen. Men vanght hem oock met huysjes, van langhe planckjes ghemaeckt, en in 't riedt gheset, daer hy in koomt, en sijn wreedtheydt teghen alderhande visschen, in die te verslinden, betoont. De Grooten, die hun vermaeck in hun keel stellen, bewaren dese visschen in hun vischputten, om daer meê hun deurluchtige gasten wel t'onthalen, voornamelijck in Duytslandt, en besteden daer in meer in yeder maent, dan in de paerden tot opvoedingh en onderwijsingh van de krijghshandel. Want sestigh groote Snoecken eten in een maent meer visschen, die sy Karpers noemen, en die, van elders gebraght, en langer dan een menschen voet zijnde, in de vischputten ghedaen worden, dan anders tien paerden in de stal. Veel hebben meê, niet alleenlijck tot hun vermaeck, maer oock tot ghebruyck van 't huys, vyvers, die by de stranden gemaeckt zijn, daer de visschen by groote menighte onder een vrye ghevanghenis spelen, en de geesten der ghener, die hen aenschouwen, verheughen, en in de gasten lust en gratigheydt veroorsaecken. Want sy, heel gratigh zijnde, komen naer de handen der menschen toe, en eysschen spijs, eer sy sel-
  
  ven spijs worden. Dus voedt de mensch sijn leckerny, en hoe wel hy 't geen, dat hy nemen sou, in sijn maght heeft, soo ghebeurt het echter gemeenelijck, dat hy, sadt zijnde, alles verlaet. De Snoecken, ghezouten wesende, worden een langhe tijdt voor legherspijs bewaert. Maer sy, ghezouten, en in de Son en windt ghedrooght, zijn veel nuttelijcker: want sy, raeuw met een hamer geklopt, geven een smaeckelijcke spijs. Doch sy, gezouten zijnde, behouden noch de slymigheydt, die sy by hen hebben. De tanden van de Snoeck, verbrandt, en tot stof ghestoten, ghenesen de wonden der paerden, als men dit stof onder de sadel strooyt, en met een vel bedeckt.