text: Cap. XXII. Van de wreedheydt van sommighe visschen, en van de grootheydt der anderen.
  DAer is sekere soort van Zee-honden, in d'Italiaensche spraeck Boloma, en in de Noorweeghsche tael Haafisck genoemt, die de mensch, in 't zoute water swemmende, by heele benden soo gratighlijck en listelijck aentast, en niet alleenlijck met byten doodt, maer oock door sijn swaerheydt onderhaelt, en de kleynste leden verslindt, gelijck de neus, vingheren en teel-leden, tot dat de Roch, als een wreecker van 't ongelijck, daer by koomt, die, met naturelijcke pennen gewapent, sijn loop deur de zee heeft, en met eenigh gheweldt de visschen, die de menschen verslinden, wegh-drijft, en hem met al sijn vermogen helpt, om t'ontswemmen. Hy bewaert de mensch oock soo langh, tot dat hy, geheel de geest gegeven hebbende, na verloop van eenighe dagen, terwijl de zee naturelijck sich suyvert, om hoogh gevoert wordt. Men siet dit deer-
  
  lijck schouwspel op de stranden van Noorwegen, als de menschen, en voornamelijck de vreemde bootsghesellen, onkundigh in de belaginghen en ghevarelijckheden, uyt hun schepen in de golven springen, om sich te wasschen. Want dese Honden of Bolomae verschuylen sich onder de schepen, die daer aen ancker legghen, ghelijck Water-rammen, om de menschen te rooven, daer toe sy door de boosheydt van de natuur aengheprickelt worden. Maer de genen, die onder 't water swemmen, voorkomen dit ghevaer met stocken, daer scherpe ysere pennen aen zyn, met de welcken sy de Zee-rammen, en dese Honden dooden: want indien sy hier meê niet deursteecken worden, soo sullen sy niet wegh-wijcken: in voegen dat teghen hen een felle strijdt onder 't water rijst. Want dese wreede beesten trachten gratighlijck naer de schamele deelen van de menschen, en naer de hielen. De huydt van dese Zee-hondt heeft in sijn hardigheydt een selve natuur als het vel van de Roggen, om 't hout en been effen en gladt te maken.