text: Cap. XXV. Van de visch, die van de Noorweghers Swamfisck ghenoemt wordt, en van eenighe andere Zee-ghedrochten.
  WY hebben veel en verscheyde visschen, of eer gedrochten, hier in gevoeght, om hun wonderlijcke gedaente, en veelvoudighe eyghenschap van hun natuur, vermits sy, onder d'andere gedrochten, dickwijls aen de stranden van Noorweghen komen, en om de vettigheydt, die sy in groote menighte en overvloedt hebben, ghevangen worden. Want de visschers suyveren dit vet, gelijck oock de visch self, met op het vuur te koocken, en verkoopen 't, om leer daer meê te smeeren, of in de lampen te branden, dewijl daer een gedurighe nacht is. Men vindt daer voor eerst een ghedrocht, rondt van gedaente, in de Noorweeghsche tael Swamfisck genoemt, een dier, dat gulsigher is, dan alle andere zee-gedrochten, en met ghestadige roof naeuwelijcks versaedt wordt. Men seght dat het geen onderscheydelijcke maegh heeft; in voegen dat het al 't geen, 't welck het eet, in de dickheydt van syn lichaem verandert, en niets anders schijnt, dan een klomp vet, dat te samen gehoopt is. Dese visch streckt sich boven mate uyt, en als hy sich niet meer kan uytrecken, soo werpt hy de visschen lichtelijck tot de mondt uyt, om dat hy, ghelijck oock d'andere visschen, gheen hals heeft. Sijn mondt streckt sich uyt tot aen sijn buyck. Dit beest is dan soo dick, dat het, in gevaer zijnde, sijn vleesch, vet, en huydt, gelijck d'Egel, op sijn hooft verdubbelt, en, met na sich te trecken, sijn hooft weghschuylt. Het doet dit oock niet sonder sijn schade; om dat het, voor de vyandelijcke beesten bevreest, sich, schoon van hongher ghedruckt, niet
  
  openbaert, maer sich met sijn eyge vleesch onderhoudt, en liever verkiest ten deel self te verteeren, dan van de beesten, aen de selve tot een roof streckende, verslonden te werden. Het doet echter groote naerstigheydt, om sich self te berghen, als 't gevaer wegh-genomen is. Daer is noch een ander zee-monster, Cahab genoemt, dat, ten opsicht van de grootheydt sijns lichaems, kleyne voeten heeft. Het heeft echter een langhe voet, die het in plaets van een handt gebruyckt, om sich in alle sijn leden te verweeren, en daer meê het de spijs aen sijn mondt brenght, en de kruyden afknaeght. Sijn voeten zijn meest kraeck-beenen, en van ghedaente als de voeten van een Koe of Kalf. Dit beest, in 't water swemmende, ademt, en begeeft sich in de lucht, als het ademen sal, en werpt het water op in de hooghte, ghelijck de Dolfijn, en Walvisch. Men vindt noch een ander zee-ghedrocht, Circhos genoemt, 't welck het voorgaende gelijckt, en een schelp-achtighe huydt heeft, sacht, en ten deel swart, en ten deel root is, met twee spleten in yeder voet, die drie teenen maken. De rechter voet van dit beest is seer kleyn, maer de slincke voet is groot en langh: en dieshalven, als het gaet, soo draeght het sijn gheheel lichaem op sijn slincke voet, en sleept de rechte nae. Als de lucht klaer is, soo gaet het los en vry; maer als het hardt waeyt, en de Hemel met wolcken betrocken is, soo leunt het tegen de steenen, en, onbeweghelijck daer aen rustende, is soo vast daer aen ghehecht, dat het naeuwelijcks daer af ghescheurt kan worden. Seecker, dit is een wonderlijcke natuur, die by klaer weer gesondt, en by onweer swack bevonden wordt.