text: Cap. IV. Van het schrickelijck luydend hol, gewoonelijck Smellen ghenoemt.
  WY hebben in 't voorgaende Capittel aenghewesen, dat de wateren soo hardt en krachtelijck toevriesen, dat het ys de krijghsbenden der ruyters en voetknechten lichtelijck verdragen kan. Maer wy sullen nu toonen dat 'er by de Zeestadt, Wyburgh ghenoemt, die dicht by de Moskoviten leght, een onder-aerdtsch hol is, 't welck soodanigh een verborge kracht heeft, dat 'er, als men een levendigh dier daer in werpt, soo groot een ghedruys daer uyt komt, dat de ghenen, die daer omtrent zijn, soo schrickelijck in d'ooren treft, dat sy niet hooren, spreecken, of staen konnen; door welcks kracht veel meer, dan door het ysselijck geweldt van eenigh grof geschut, gedoot, of in een oogenblick krachteloos ghemaeckt worden. Voorts, dit werck van de natuur schijnt oock niet heel vruchteloos te zijn. Want als de vyanden in het landt vallen, soo ghebiedt d'Overste van het landt dat yeder sijn ooren met Was sal stoppen, en
  
  dat de genen, die in kluysen en holen woonen, sich verberghen sullen: en hy, sich eyndelijck oock versorght hebbende, werpt, of met een spiets, of met een touw, eenigh beest in de mondt van 't hol; daer uyt soo schrickelijck een ghedruys ontstaet, dat de vyanden, daer omtrent zijnde, gelijck het vee, dat gheslacht wordt, neêrstorten, en, neêrgevallen, dus een lange wijl blijven; in voeghen dat d'inwoonders, indien sy wilden, hen souden konnen uytplonderen. Maer de verwinners hebben geen begeerte om sich te wreken, als de vyanden door de kracht der natuur soo gheweldighlijck schijnen verdruckt te worden. Want de vyanden, weêr bekomen zijnde, trachten niet naer gheleghentheydt van te strijden, maer van te vluchten, op dat sy, als dit ghedruys hun ooren weêr quam treffen, niet souden sterven, of een doodelijcke sieckte op hun hals halen, maer, allenghs vliedende, te lijf blijven. Door welck voorval te weegh ghebraght wordt dat de genen, die door de wapenen en heyrkrachten niet van de woede des oorloghs afgheschrickt konnen worden, alleenlijck door de schrick van de brullende natuur verdwijnen en uyt-teeren, en de voorgaende kracht des levens tragelijck of nimmermeer weêrkrijgen.