text: V I I.
  Igitur in locum Collatini P. Valerius suffectus est; qui statim, & exstructa superbiore in Velia domo, suspicionem opprimendae libertatis de se excitavit, & eâdem dirutâ, avertit. Namque arx ea & sedes servitutis futura haud temere metuebatur. Mox, quo se in omnibus μισοτύραννον esse probaret, latis in gratiam populi aliquot legibus, quibus potestati consulari plurimum detraxit, adeò ei placere coepit, ut totius multitudinis consensu non jam Valerius, sed Poblicola diceretur. Ante omnes celebratissima ea est, qua reis ad supplicium postulatis extremam provocationem ad populum, adversus magistratus, ipsos etiam Consules, permisit. Quo & agnita est populi majestas, & provisum ne magistratus in cives atrocius graffarentur. Livius hanc legem, firmißimum populi propugnaculum; Cicero in Orat. aut apud eum Antonius, patronam civitatis ac vindicem libertatis, vocant. Sed an non impunitatis spes ac fiducia sic facta & est reis laesae magistratuum auctoritatis, aut aliorum scelerum, provocantibus ad populum, iisdem flagitiis opertum? Certe ita judicat Appius apud Livium; Minas esse Consulum, non imperium, dicit, ubi ad eos, qui unà peccaverant, liceas provocare. Nobis tamen lex ea saluberrima & Reipub. utilissima visa est. Neque enim bene de reis, licet nocentissimis, supplicia sumuntur, populo invito.