text: Cap. VIII. Van de Klaegh-reyen.
  
  DIt volck, die in 't strenghste deel der Noordsche Landen, daer 't by beurten altijdt licht en altijdt duyster is, woonen, schijnt niet gheheel, ghelijck een eensaem Kluysenaer, altijdt sonder blijdtschap, met droefheydt vermenght, te leven. Want dese lieden stellen vrolijcke maeltijden toe, doch van ruwe en grove spijsen, daer sy 't geklanck der snaren byvoegen, op dat de genooden, vrolijck gheworden zijnde, tot danssen aengheprickelt souden worden. Maer terwijl de speelder met een grof gheklanck op de snaren speelt, soo singhen d'anderen, in hun moederlijcke tael en gedicht, de treffelijcke daden der Helden en Reusen, te weten 't lof
  
  en d'eer, die sy door hun deught en dapperheydt verdient hebben. Maer sy, daer nae in droef ghesucht, en swaer ghesteen uytbarstende, vallen ter aerde, sonder eenighe ordeningh te houden. Veel van de ghenen, die daer bystaen, doen desghelijcks, om door hun ghebaer te betoonen dat sy met d'anderen ghelijck zijn. Sy worden eyndelijck, door 't gespeel der snarenspeelders, tot vrolijcker maeltijden opgeweckt, sonder voortaen yets by te brengen, dat tot geween aenport. Dit geween ontstaet ghewoonelijck hier uyt, dat sy de heerlijcke daden van hun voorouders in gheen of weynigh wercken konnen navolghen, of hun vermaertheydt ghelijck worden, te weten in de kuysheydt der Maeghden te beschermen, en 't gheweldt der ghener, die verdruckt worden, af te weeren, als door een bedriegelijcke veynsingh der Oversten dese gruwelijcke boosheden ghedaen worden, of als sy hen ongestraft sien geschieden. Dese voorgenoemde lieden achten dieshalven dat het veel veyligher is te sterven, dan te leven, en weenen ten meestendeel als de kinderen gheboren worden, en singhen blijdelijck als yemandt begraven wordt.