text: Stemme: Wanneer de Son sijn Paerden ment, &c.
  WAnneer de koutste tijdt van ’t Iaar,
  Ons aanbrenght harde Vorst,
  Dan zietmen vaak hoe menigh paar,
  Zoo menigh brave Borst,
  Die zigh dan gaen verlusten
  Op Amstels schoone Revier,
  Alwaar men dan met lusten,
  Kan krijgen puyk van Bier.
  
  2Men wandelt naar den Omval toe
  Daar zet men zig wat neer,
  Om rusten, want men wort wel moe
  Wanneer men gaat zo veer;
  ’t Oog kan zig nau verzaden
  Van ’t geen daar d’Amstel mee praalt,
  Met cierlijke gewaden
  Waer op de zon neer straalt;
  
  3En schittert met zijn helle glans
  Op Amstels Burgery,
  Ay! lieve kijk dat ’s Joncker Hans,
  Maar Kees rijdt hem verby,
  En Ariaan het sijn loper
  Gespannen in de slee,
  En dat is Monseur Proper.
  Die wil maar kan niet mee.
  
  4Ey! ziet eens Jochem met zijn wijf
  Hoe vinnig dat hy rijt,
  Maar ziet hoe vaardig en hoe stijf,
  
  Dat zy daar henen glijt,
  En dat is Monseur Werkhof
  Die daar zo vinnig slaat;
  Hy maaktet niet veel werk of,
  Noch heter slaat Gerrit sijn maat.
  
  5So gaat het met de Rijke-luy
  Wanneer het winter is,
  Die niet en heeft, ’t is van de bruy,
  Die dobbelt veeltijts mis;
  En moeten zich belijen
  Met soberlijck haar behoef,
  Maar tijen hebben tijen,
  Des zomers dan is het weer troef.
  F. Klaix.