text: Stemme: Het was een jonger Helt.
  MYn Lief, mijn tweede Ziel,
  Daer ‘t oogh altijdt op viel:
  Ha! waerde fleur der Vrouwen,
  Ick heb u langh ghevrijt,
  En soeck u noch ter tijdt,
  Op deught en eer te trouwen.
  2 Ick sweer mijn Engel dan:
  Werd ick Goddin u Man,
  Ick hoop mijn wel te dragen,
  En wat mijn waerde Vrouw,
  Dit sweer ick by mijn Trouw,
  Behaeght, ‘t sal mijn behagen.
  
  3 Mijn yver sal dan staegh,
  Kloeck-moedigh alle daegh,
  Als ick u heb verkreegen,
  Versuymen uyr noch tijdt,
  Om sien waer mijn profijt,
  Of winst mocht zijn gelegen.
  4 Soo d’Heer die eeuwigh leeft,
  Mijn Lief gesontheyt geeft:
  Soo wil ick u wel sweeren,
  Te wesen wat een Man,
  Ter werelt wesen kan,
  En ‘t Huys houden in eeren.
  4 En schoon oft al geviel,
  Dat wy mijn Tweede-ziel,
  In droefheyt mosten leven,
  In druck door tegenspoet,
  Soo sal mijn trouw gemoet,
  V nimmermeer begeven.
  5 Ick sal in ‘t kort geseydt,
  Al waer u sin op leyt,
  
  Of dat ghy sult begeeren,
  Van als waer ghy naer pooght,
  V maken Vrouw en Vooght,
  En mijn als slaef geneeren.
  6 Dus bid ick neer-geknielt,
  Eer mijn lichaem ontzielt,
  Dat ick u mach verwerven,
  Of anders sal mijn hert,
  Door d’over-groote smert,
  Van droefheyt moeten sterven.
  I. I. van Asten.