text: Pause.
  
  8.
  Nog is het eeuw'ge Leeven ook daar in,
  Dat men den Soon, dien EEN' GEBOOREN, kenne,
  Syn kennis, jae! brengt toe een groot gewin,
  Als het geloof sig sal aan Hem gewennen.
  
  Wel dien, die in dien klaeren Spiegel siet,
  Die sal niets, buyten HEM, voor schoon erkennen.
  
  
  9.
  HY is de Koning van het grootste Ryk;
  In HEM syn opgesloten al de schatten,
  Van Wysheid, ende Kenniss' te gelyk,
  Veel meer, dan ymand daar van kan bevatten;
  Kent Gy, ô Mensch, dan regt dien Wonder-Soon,
  Gy sult HEM boven alles dierbaar schatten.
  
  
  10.
  Wie HEM regt siet, gevoelt een' weederstraal
  Van Licht, dat tot in eeuwigheid sal schynen;
  Wie HEM geniet, geneest van syne kwaal,
  Die andersins doodbrakende doet kwynen.
  O groot geluk voor eenen armen mensch!
  Men vindt in HEM selfs regt om 't heyl te mynen.
  
  
  11.
  Wat is het niet een overgroot geseg'
  Wie My siet, die siet in My, Mynen Vader;
  Wie My vindt, vindt den waaren Leevensweg,
  En komt door My het einde immer nader,
  Wel dan, die ter bekwaemer tyd en stond,
  Gebragt wordt tot die volle Heil-sprinkader!
  
  
  
  12.
  O dierb're Heiland! ons' Immanuel!
  Gods eigen Soon! van eeuwigheid gebooren!
  O een'ge Licht Fontein, en Leevens-Wel!
  O Vreede-Vorst, van God zelf' uitverkooren!
  Myn Ziel sinkt weg, als s' in geloof bedenkt,
  Dat Gy het oor U liet voor ons doorbooren.
  
  
  13.
  Wat was 't, dat U bewoog, ô machtig Heer!
  Dat Gy afdaald' uyt uwen Throon! ô Koning!
  En dat Gy kwaemt op dese aarde neer,
  En in ons arme vleesch naamt uwe woning.
  't Verstand verliest sig, soo men daar na vraegt!
  Wat schepsel kan 't geheim hier van vertoonen?
  
  
  14.
  Myn Ziele segt, en singt U lof en dank,
  En sal Uw' roem in eeuwigheid verhaalen,
  Als die haar uyt het stof, en sondenstank,
  Jae uit den dood, hebt willen wederhaalen;
  Maar doende soo, schiet' ik dog ver' tekort:
  Want uwe Liefde kent nog maat, nog paalen,