text: Cap. IV. Van dʼeyghenschap der Arenden, en van hun teelingh.
  ALderhande slagh van Arenden hebben dese eyghenschap, dat sy hun eyeren in vellen van Vossen of Hasen, die sy by gheval vinden, of die sy hen aftrecken, en in hun nesten brenghen, legghen en bewinden, om daer in door de warmte van de Son ghebroet te worden. Want sy konnen niet altijdt op hun nesten blyven, en op hun eyeren sitten; vermits hun klaeuwen soo krom souden groeyen, dat sy onbequaem tot rooven souden worden. Sy betoonen echter groote sorghvuldigheydt in ʼt opqueecken van hun jonghen, met hen visschen, voghelen, en Hasen tot hun spijs toe te brenghen. De schalcke Jaghers, dit bespeurende, klimmen aen de nesten, en binden dʼaers der jonghen met een bandt toe, op dat sy door ʼt eten letsel souden krijghen. dʼOuden dan, heel sorghvuldigh tot hun jonghen zijnde, om hen van hun sieckte te verlossen, brenghen alderhande wilde beesten, die sy in de lucht, op ʼt landt, en in de zee konnen krijghen, in
  
  hun nesten, op dat sy hen door verscheyde gheneesmiddelen, op besondere wijsen inghenomen en genuttight, souden genesen. Sy brenghen hier toe by malkander een groote overvloedt van alderhande spijsen, die van de vogelaers wegh-ghehaelt, ghe-eten, of verkocht worden. Sy doen dit niet alleenlijck buyten schade, maer strijcken oock groote winst daer af: vermits sy somtijdts Hasen, Kor-hoenders, Gansen, Eyndvoghels, Snoecken, en groote visschen vinden, die veel guldens waerdigh zijn, en die, ghevonden zijnde, sy tot spijs van hun huys ghebruycken, of heel dier verkoopen. Jae men bevindt dat een voghelaer somtijdts met dʼinkomst van twee jonghen meer winst doet, dan een landtbouwer met twee bruyckweeren landts. Doch sy, om de jonghen niet van hongher te laten sterven, doen dʼaers weêr los, en gheven aen hen, die van hongher quynen, en by nae buyten adem zijn, de spijs, die voor hen leght, en binden hen dan achter weêr toe, en doen dit soo langh, als de natuur sulcks verdraghen kan. Want dʼArent is soo edelmoedigh van gheest, dat hy sijn eyghe jonghen niet verlaet voor dat sy de kost voor hen selven konnen krijgen, en hen geen verrotte en verdorve, maer goede en varsche spijs voorstelt. dʼArent is oock soo edel van natuur, dat hy wel magh lijden dat andere vogelen met hem hun voedtsel nemen. Maer als hy gebreck van spijs heeft, soo vat hy een van hen, die hy verslindt. Dit is dʼoorsaeck van dat de schachten van dʼArent, in pylkokers, pylen en andere dinghen ghesteecken, de schachten der andere vogelen, en voornamelijck van de Gansen, verteeren. Wyders, dʼandere voghelen, dʼArent ghesien hebbende, worden in die dagh soo van schrick inghenomen, dat sy, schoon van hongher gheparst, naeuwelijcks uyt darren komen, om hun aes te soecken.