text: Cap. IX. Van de Metael-geesten.
  MEn verstaet in 't korte dit, dat in de Noordsche Koninckrijcken veel gheesten zijn, die aen d'inwoonders van dese Landtschappen groote dienst en hulp bewijsen; maer voornamelijck in de Stallen en Mynen, in de welcken sy de steenen breecken, uythollen en splyten, die sy oock in backen en emmers draghen, en de raden en rollen, met de welcken de lasten opghetrocken worden, sorghvuldighlijck gereedt maken, en sich, ghelijck schaduwen, als 't hen belieft, in alderhande ghestalten aen de wercklieden vertoonen, en met hun stem gelach en ydele schateryen, en boertelijcke tooveryen, met ontellijcke andere beguyghelingen, daer meê sy de rampsalighen bedrieghen, verdichten en verçieren. Maer sy doen dese verdichte gedienstigheden niet, dan tot verderf, en eyndelijck ondergangh der menschen, met de stylen te breecken, of door de neêrstortingh der steenen, breeckingh der ladders, opdryvingh van de stanck, verstickingh der winden, en barstingh der ovens de lieden te verdrucken, en te doen duyselen, op dat sy, neêrvallende, de hals souden breecken, of door de grootheydt van 't ghevaer Godt lasteren, om hen daer door te vaster in de banden der duyvelen te brenghen. Sy doen dit voornamelijck in de rijcke
  
  Silver-mynen, daer men grooter hoop van een overvloedige schat te vinden heeft. Om dese oorsaeck schijnen veel Mynen, die seer rijck zijn, gheheel woest ghelaten, en by nae vruchteloos, voornamelijck om dat in de Metael-mynen sesderhande geesten, die booser dan d'anderen zijn, ghevonden worden; door welckers verschrickingh en schadelijcke aenstoot veel Metaelwerckers groot gevaer loopen.