text: Cap. II. Van de waengeloovige Dienst der gener, die onder de Pool wonen.
  
  HEt uytterste deel van 't Noorden, 't welck van veel onbewoonelijck geacht wordt, uyt oorsaeck van de ghedurige koude, is niet vry van de snoode gewoonten, en van de dienst der Duyvelen, die op een gesette tijdt aen hen ghedaen wordt. Want dese volcken, die sich in de bosschen onthouden, hebben, soo wel als d'andere volcken ter werelt, die sachter van zeden schijnen, ghewichtighe oorsaecken, om de welcken sy de ghemeene dwalingh, en de Godtheydt, oock in beuselachtighe dinghen verloochent, betrachten en voorspreecken. Sy aenbidden dieshalven de Son, de geheele Somer langh, terwijl sy hen verlicht, en bewijsen danck aen haer, om dat sy licht tegen de ghelede duysternissen, en warmte teghen de schrickelijcke koude aenbrenght; en hoe onverdragelijck dese koude schijnt te wesen, soo vervloecken sy echter haer niet met sware lasteringen, naer de wijse van eenige Indianen, maer sy segghen alleenlijck: Dese koude is dwaes en sot, en dese duysternissen overtreffen de maet, en soo voort. Sy bidden oock om ghelijcke oorsaeck de Maen aen, om dat sy des Winters, als de Son verre wegh is, sich ghedurighlijck van haer licht dienen; en als dit licht, uyt oorsaeck van de veranderingh der Maen, hen begeeft, soo bestellen sy, self oock by daegh, al hun saecken onder de helderste Sterren, die klaerder flickeren dan de witte Sneeuw. Wyders, dese volcken, onder de
  
  Pool woonende, worden door seeckere groove doolingh der Duyvelen bespot. Want sy eeren het root laecken, aen een reck of speer om hoogh gehangen, met yverige gebeden, en met sorghvuldiger dienst, en sy achten dat, om de roode verwe, met het bloed der dieren gelijck, eenighe Goddelijcke kracht daer in is. Daer by, dewijl de slachters der groote beesten achten dat sy door d'aenschouwingh van de roode verwe gheluckiger sullen worden, soo drincken sy het bloedt deser beesten, gelijck hier nae van de zeden en gewoonten der Lappen gheseght sal worden. Veel van de Noordsche volcken hebben oock tot een gewoonte, dat sy 't geen, 't welck in 't kriecken van den dagh aen de Hemel, op aerde, of in 't water levendigh aen hen verscheenen is, vyerighlijck tot in d'avondtstondt van de selve dagh voor eenighe Godtheydt aenbidden, gelijck Vogelen, Dieren, Visschen, ja oock Slangen, Wormen, en voornamelijck 't vliegend Hert, dat sy om sijn hoornen, met de welcken sy de hoofden der jonghelinghen verҫieren, onder d'edelste dieren eeren.Voorts, dese voorghenoemde Noordsche volcken, om in d'aenschouwingh van hun Godtheden niet leegh te verschijnen, doen seeckere offeringen van 't gebeente der dieren, die sich in de bosschen onthouden, en der groote Walvisschen, en andere visschen, die sy ghevangen hebben. Sy verbranden echter in de Somer dit ghebeente niet, op dat het niet sou schijnen dat sy de spot met het licht, en met de hitte der Son hielden, maer sy verbranden 't als de schrickelijcke Winter begint te komen, in een alghemeene vergaderingh, ter eeren der daghen, en ghelooven door dese offeringh behoorelijcke eerbiedigheydt aen de Goden te bewijsen: soo groot een Godtsdienst betoonen dese volcken in beuselachtige dingen.