text: Cap. XXII. Van de nachtwacht op het Ys.
  DE krijghslieden der Noordsche volcken, soo ruyters als voetknechten, die in de belegheringen der Steden, Burghten en legers ghebruyckt worden, en in 't veldt, of op het water, dat hardt toeghevrosen is, in de langhste nachten de wacht sullen houden, zijn naerstighlijck op hun hoede in de nacht, die in twee deelen ghedeelt, en omtrent twintigh uren langh is. De wachters worden verwisselt, doch niet met gedruys van hoornen of bellen, 
  als of sy sliepen, maer met teeckenen, die men gheheym houdt, op dat sy de ghenen, die van elders komen, uyt hun antwoort souden konnen verstaen van waer, en wie sy zijn; vermits de gheen, die de leus en 't woordt door onachtsaemheydt verlooren heeft, waerdigh is, indien men naer de wetten van d'oorlogh handelen sou, niet anders, dan een verrader van sijn Vorst, in sijn leven, en in al sijn goederen verwesen te worden: 't welck soo selden gebeurt, dat het voor een wonder en vreemdigheydt gheacht sou worden, indien yemandt van dese onachtsaemheydt beschuldight wierd. Maer men heeft meer moeyte met de paerden, die, uyt oorsaeck van de koude, met hun voeten op het ys slaen, en trappelen, uyt het welck een groot en gedurigh gedruys ontstaet. De gewapende ruyters, die daer op sitten, zijn met vellen bekleedt, die sy teghen de koude dragen. De wachters, die sich sonder slapen 
  
  op de wacht houden, betoonen groote naerstigheydt in hun bewarenis, en zijn soo veel te naerstigher en voorsichtigher, als de morgenstondt nader aenkoomt; in welcke tijdt de meeste belaginghen besteecken worden, terwijl de menschelijcke krachten van slaep en vaddigheyt overvallen zijn, en de belagers, als daer in hun slagh waernemende, dan meest besich zijn om hun voornemen uyt te voeren.