text: Stemme: o Droevigh ongeval.
  1.
  DE Hemel schoonse treurt,
  Verwisselt weer haer beurt
  En d'Oceaen door storm van een gescheurt
  Bedaert en wort door 't onweer niet ghesteurt,
  
  Maer ach mijn Liefdens tegenspoet,
  En 't onroer van mijn onrust gemoet
  Verandert noyt 't geval hoe los en licht,
  is hier Stantvastig en van swaer gewicht.
  2.
  De blixem treft altijt
  De bloem en Bloesem niet,
  Maer Cloris ach gy die mijn blixem zijt
  Zijt oorsaeck dat mijn siel gedurig lijdt,
  De vierpijl van u oogh is mijn
  Veel heter dan de Blixem van Iupijn,
  Een Straeltjen van u toverend gesegt
  Verdooft Godt Phoebus helder sonnelicht.
  3.
  Hy die het al besiet
  Siet in de werelt niet,
  Dan 't vast en onveranderlijck verdriet
  van my dat nooyt verandert door de tijt,
  De Son mijn levens, schoon ick sucht
  Is overtoogen met een swarte lucht,
  En derft 't licht als in een duyster graf
  Wanneer gy wendt u oogen van my af.
  4.
  Maer Cloris soete beelt
  Die niemants oog verveelt,
  Maer in natuur met haer volmaecktheyt speelt,
  Ontfangt myn hert. By 't u dewijl gy het steelt,
  Legt dat 't mijn van enckel vlam
  Wanneer het in u koude boesem quam,
  Het ys en sneeuw en sulcken herden vorst
  ontdoyd' en dreef de winter na u borst.