text: II. Op eene eend.
  (Proeve van Dieren-Epos.)
  
  November had zijn loop reeds half ten eind gebragt,
  Toen binnen 's Gravenhage, in 't holste van den nacht,
  ('t Was naauwlijks zeven uur) met blijde vreugd inde oogen
  Een zekre snaak een eend zag op zijn plaats gevlogen,
  En eer het arme dier zijn vleugels uit kon slaan
  Pakt hij hem beet en spreekt aldus zijn kindren aan:
  ‘Het hemelsche geregt heeft zich ten langen leste
  Ontferremd over mij en mijn benaauwde veste
  En arme burgerij. Ziedaar dat past ons net,
  Zoo 'n lekkere eend van daag, - en 't beest is moddervet!’
  Hij sprak en heeft het beest straks aan zijn vrouw gegeven,
  Die 't met een wreede hand berooven zou van 't leven.
  Hij slaat een droef geluid en snatert nog en schreit
  Terwijl men 't dierbaar hoofd met kracht van 't ligchaam scheidt;
  In 't eind, 't is stil, men hoort geen zuchten meer of kreeten.
  (Nooit kraaide een haan als hem de kop was afgebeten!)
  Een weinig tijds verliep. De man vol ongeduld
  Loopt naar de keuken met een' digten rook vervuld:
  Terstond kwam hem een geur en iet wat lieflijks legen;
  Hij voelt, hij hoort zijn maag zich heen en weêr bewegen.
  De kindren hebben zich rondom den warmen haard
  Door 't geurig wild gelokt in eenen kring geschaard.
  Als woeste beeren van den honger opgestooten
  Zoo houdt de kleine troep het knappend vuur omsloten
  En rekt zich snuivend om den aschpot regtop uit
  En snuift en watertandt en schuimbekt naar den buit.
  Zij luistren. Hoort! hij knapt en knettert reeds in de oven,
  En sissend spat het vet uit de ijzren pot naar boven.
  In 't end klinkt hun de kreet in de ooren: hij is gaar!
  En straks maakt groot en klein zich tot den aanval klaar.
  Gelijk een jonge leeuw nog nooit ten strijd getogen,
  Zoo valt een ieder aan, met vrolijk lagchende oogen,
  En zonder tegenspraak begraven allen graag,
  Een goed fragment van d' eend in de altijd holle maag.
  Maar ras is 't feest gedaan en de afgekloven schonken
  Zijn spoedig in de gracht geworpen en verdronken.
  
  Zoo gaat des werelds roem en luister dan te niet!
  Gij, gij, wiens wedergâ de wereld nimmer ziet,
  Ach! moest gij, vrolijk dier, uw woning dan begeven,
  Om door een wreede hand zoo vreesselijk te sneven?
  Neen Meisjelief, o neen, weêrhou in 't bang verdriet,
  Weêrhou bij zulk een ramp uw droeve tranen niet,
  Laat, Antje, laat ze vrij uw bleeke wang besproeijen;
  Het beest verdient het, dat er tranen om hem vloeijen!
  O eend! vol lofs van deugd, beminnelijkste spruit,
  Die de eedle Koningsstad ooit heeft geleverd uit,
  Wat heeft u in uw lent' getroffen straf een weder,
  Wat viel er ongenâ des hemels op u neder!
  Doch ween niet meer; 't is tijd, dat gij uw droefheid stuit:
  Men rigt met jammren of met janken hier niets uit.
  't Beroemde dier is dood, - zijn beenders zijn begraven -
  Daarom, ne pleurons pas sur le trépas du brave
  Chantons, chantons plutôt son immortalité:
  Dus troost uw droevig hart, al doet het scheiden wee
  Van wien men lief heeft om zijn lieflijkheid, 't herdenken
  Aan zijn voortreflijkheên moge u verzachting schenken.
  Ach! treurig stond uw oog, toen in den morgenstond
  't Uitstekend beest tot u zijn laatste blikken zond.
  Hij hief zich op en riep niet eens ‘adieu ma chère!’
  Maar snaterde in zijn taal ‘Malbrouck s' en va- t- en guerre
  
  Et n' en reviendra pas.’ Vergeefs riep droef te moe,
  Uw mond het vliedend dier met angstig steenen toe:
  ‘Helaas, waar vlugt gij heen, helaas! mijn lief, mijn leven!
  Keer weêr, naar de oorden weêr, voor 't gapend graf begeven,
  Zie, zie uw vleugel die zich uitstrekt in de lucht
  Wijst u naar de oorden weêr, die gij te roekloos vlugt!’
  Maar alles is vergeefs! hij heeft voor u geen ooren,
  Hij wil gebed noch klagt noch zucht nach drei ging hooren,
  Hij spreidt zijn vlerken uit, voor geen gevaar beducht,
  En geeft zich vrolijk op - en fladdert in de lucht!
  
  Rust, ongelukkige, rust zacht in 't hart der baren!
  Vol weemoed blijven we op uw treurig einde staren,
  Schoon gij uw bakermat en erf niet weêr mogt zien,
  Geen teedre maagdenhand den lijkkrans u mogt biên,
  De gracht uw beenders dekt, ten spel der woeste golven, -
  Uw naam leeft eeuwig voort, uw roem blijft onbedolven,
  Ja vlamt en schittert hel en weêrkaatst in 't verschiet,
  Gelijk de vlam van 't vuur, waarop m' u braden liet:
  Wij blijven op uw dood met schreijende oogen staren,
  Rust, ongelukkige eend! rust zacht in 't hart der baren!