text: Stemme: Schoonste Bresilida.
  IK leg in groot torment,
  Ik ben aan u bekent,
  Uwen vrient en gebuur,
  Verligt mijn pijn een uur;
  Aanhoort mijn kermen, mijn geween,
  Mijn droef bitter zugten,
  Tusschen u genugten,
  Of is u hert van steen?
  Ey verquist zoo veel tijd
  Zonder ymants profijt,
  En verteert zo veel gelt
  Dat nauw'lijks wert getelt:
  Laat gy nog doen geen Offerhant
  Voor Vader, of Moeder,
  Vrient, Zuster, nog Broeder,
  Die misschien om u brant?
  
  Mog'lijk zult gy haast zijn
  Ook in de zelfde pijn,
  Ontfangen zulken maat
  Als gy geeft metter daat:
  Doet nu 't geen dan zal zijn uw wensch;
  Wilt u nu erbermen,
  Over 't droevig kermen
  Van uwen even mensch.
  Denkt eens wat men al lijdt,
  Daar men niet en schelt quijt;
  Daar't ook al komt te bert,
  En niet vergeeten wert:
  Wy zijn op de pijn-bank geleyt,
  De deur is gesloten; 
  Og! vrienden, doet open,
  Toont uw barmhertigheyt.
  Begreept gy wel ons vyer
  Gy haald' ons haast van hier;
  In lijde groote pijn:
  Ontfermt u over mijn;
  Ik brand, ik brand; och! staat my by,
  God zal het u loonen,
  En ik zal ook toonen
  Dat ik u danbaar zy.