text: Cap. IX. Van Starchaterus doodt.
  STarchaterus, door hooghe ouderdom en sware arbeydt afghemat, meende dat hy een heerlijcke daedt sou doen, soo hy, om sijn voorgaende prijs en eer door 't ghebreck van d'ouderdom niet te verliesen, self gewillighlijck sijn eynde
  
  bevorderde, en sijn doodt naer sijn eyghe believen verhaestte. Want d'Oorloghs-helden hielden 't eertijdts voor groote schande dat sy door sieckte sterven souden. Hy droegh aen sijn hals hondert en twintigh ponden gout, die hy eertijdts had verkreghen, na dat hy Olo de Dwinghelandt ghedoodt had, om daer meê een te bekoopen tot hem te dooden. Want hy oordeelde dat 'er niets betamelijcker was, dan dat hy 't gout, dat hy met eens anders ondergangh ghedraghen had, tot verlies van sijn eyghe behoudenis besteedde. Dieshalven, toen hy Hatherus, die van edele Stam ghesproten was, en diens Vader hy eertijdts ghedoodt had, te ghemoet quam, vermaende hy hem dat hy niet schroomen sou straf van sijns Vaders moordenaer te vervorderen; en beloofde aen hem dat hy, soo hy dit deê, 't gout, dat hy by hem droegh, verkrijghen sou. En op dat hy sijn gramschap te meer tot hem ontsteecken sou, soo vermaende hy hem, ghelijck men segt, inde deser voeghen:
  NOch daer-en-boven heb ick Hather omgebracht,
  V vader Lennus, wreeckt sijn doodt, ick geef u maght,
  My ouden grijs, geneyght het leven af te breecken,
  Brengh om den hals, en wilt u op uw vyandt wreecken,
  Want mijn grootmoedigh hart vereyscht van sulck een hant
  De nederlaegh, en acht voor d'allergrootste schant
  Van een verwijfde arm de ziel te zijn ontnomen.
  't Is treffelijck van self het noodtlot voor te komen.
  't Geen ghy niet vlieden kondt treedt vrylijck in 't gemoet.
  Den jongen stam moet wel gequeeckt zijn en gevoedt,
  Maer d'ouden stronck alreedts verdrooght en sonder blaren,
  Is een onnutte last. Wiens kloeckheydt wel ervaren
  Het stervend hout verdelght, tot voedsel van het vuur;
  Veldt dat niet staen wil, is een dienaer der natuur.
  Dan is de doodt het best wanneer se wordt gebeden.
  Wanneer het leven walght met haer vermaecklijckheden.
  
  Wanneer men d'uytvaert als een ware schat begeert,
  Op dat den ouderdom ons quellingh niet vermeert.
   Starchaterus, dit seggende, trock het geldt uyt sijn tas, en beloofde dat aen hem. Hatherus, soo seer door de begeerte van 't geldt te verkrijghen, als om sijns Vaders wraeck te bevorderen, beloofde dat hy sijn gebeden voldoen sou, sonder echter de vergeldingh te verwerpen. Nae dat Starchaterus met groote yver sijn swaert getrocken, en aen hem ghegheven had, boogh hy sijn hals voor over, en vermaende hem dat hy het werck niet flaeumoedelijck volbrengen, of het stael slaphartelijck gebruycken sou, en seyde tot hem, dat, soo hy nae de slagh, in 't midden tusschen 't hooft en 't lichaem deur sprongh, eer de romp neêrghevallen was, hy voor onschuldigh gehouden sou worden. Hatherus dan, sijn swaert opgheheven hebbende, beroofde d'oude man van sijn hooft, dat, van 't lichaem afgehouwen, en op de gront gevallen, een klomp aerde, ghelijck men seght, met de tanden ghevat heeft, om door de strafheydt van de mondt de strengheydt van het stervende ghemoedt t'openbaren. Maer de doodtslager, vreesende dat 'er bedrogh onder de beloften was, onthield sich van dese sprongh; want indien hy die roeckeloosselijck ghedaen had, soo sou hy misschien door de slagh van 't neêrstortende lijck verplet zijn, en met sijn eyghe ondergangh de straf van dat hy dese oude man ghedoodt had, betaelt hebben. Maer hy, niet lijden willende dat soo dapper een Worstelaer onbegraven sou blyven, deê sijn lichaem in 't veldt, dat ghewoonelijck Relingh genoemt wordt, begraven.