text: Cap. VII. Hoe de Moskoviters op roof uytgaen.
  WY sullen met weynigh woorden aenwijsen hoe schadelijck een kennis en listigheydt de Russen en Moskoviters in de zee-roovery, of in de middel van steelen hebben. Want als sy voornemen, en sich bereyden om de Carelers, of andere ghebuerige volcken als roovers aen te tasten, soo maecken sy met malkander een geselschap, en, seeckere wetten en verbonden ingestelt hebbende, maecken langhe en lichte schuyten van Dennenhout, die vier-en-twintigh of vijf-en-twintigh mannen konnen voeren, en die sy in de wildernissen met groote naerstigheydt van platte en dunne plancken toestellen. Sy houden hier in dese ordeningh, dat eenigen dese schuyten van binnen uythollen en beschaven, anderen koocken in d'onder-aerdtsche holen, om door het vuur niet verraden te worden, peck uyt het hout van Pijn-boomen, of uyt de plancken, anderen branden de spitsen der werp-pylen, om die harder te maecken, en anderen maecken de boogen, peesen en pylen ge-
  
  reedt. Want de wildernissen hebben seer bequame stoffe tot diergelijck gereedtschap. Als de schuyten vaerdigh zijn, soo setten dese roovers ghelijckelijck hen in 't water, ghelijck een schip, en versorgen dat met wapenen. Daer nae begeven sy sich op hun toght, naer Dorpen, Hoven, Burghten en ghelade schepen, in de Witte Zee, of in de Veneedtsche Zeeboesem, of in de zee van Lijflandt, en houden sich aen ancker, om een rijcke roof te krijgen. Wyders, sy, niet vernoeght met de goederen geplondert en gerooft te hebben, maer een ingeboore wreetheydt by sich hebbende, werpen, sonder eenigh verschil en redenen, de menschen, die sy door dese liften verwinnen, in de woeste zee, om daer verstickt te worden.