text: Cap. II. Van de strijdt der wilde Ezels tegen de Wolven.
  MAer 't is niet genoegh dat dit nuttigh en vorderlijck beest van de Jaghers met scherpe pylen, en groote spietsen vervolght, en met duysent andere belagingen in de woeste wildernissen ghejaeght wordt. 't Is te weynigh dat de kleyne en verachte beestjes, ghelijck Weseltjes, die in grootheydt niet by hen te ghelijcken zijn, dit beest poogen te dooden. Maer het heeft oock tot jagers en belagers de wreedtste Wolven, en voornamelijck de genen, die sich op 't gheberghte onthouden: te weten op dese wijse. Als de Winter strengh, en de sneeu heel dick ghevallen is, soo gaen de Wolven, door honger gheparst, by groote hoopen rondom de bosschen, om hun roof te soecken. Sy, siende dat 'er op de bevroose Meyren wilde Ezels zijn, vallen op hen aen, en worden van de hoornen, of van de voeten gedoodt, of op de vlucht gedreven. Want sy hebben soo groot een kracht in hun slaen met de voeten, dat de Wolf, daer af ghetroffen, ghedoodt of neêrgheworpen wordt: 't welck de Jaghers noch meer in hun stercke Honden bevinden. Ja de slagh, de Hondt missende, treft de boom, daer achter staende, soodanigh, dat de boom neêrploft, als of hy een Kampernoellie was. De wilde Ezels kennen, door d'inghevingh van de natuur, de plaetsen, die tot de strijdt bequaem zijn, te weten op 't gladde ys, op 't welck sy met hun spitse klaeuwen vaster staen, daer de Wolven, als of sy hun klaeuwen opgesloten hadden, gheheel krachteloos zijn. Maer terwijl de beesten dus in de strijdt besigh zijn, komen de Jaghers, die sich niet verre van daer onthouden, en de zyde, die vermoeyt is, en uyt
  
  de strijdt wijckt, tot haer ondergangh vervolght, om met ghevaer van anderen rijcke roof te bekomen. Want daer gheschiedt een wreede strijdt, jae soodanigh, dat weynigh wilde Ezels, en veel Wolven gequetst worden, die de Jagers, om de waerde van hun vellen, aentasten, terwijl ondertusschen de wilde Ezels in sekerheydt gheraken. De Wolven souden sonder twijffel, als luchtiger springhende, op de bevroose sneeuwberghen de verwinningh verkrijghen, vermits de wilde Ezels, door hun swaerheydt in 't sneeu ghesoncken, aen de Wolven een spijs souden worden. Dus schijnt de natuur aen yeder dier een bequaeme plaets tot sijn verweeringh meêgedeelt te hebben.