text: V I I.
  At vero si bella ea omnia, etiam civilia, aequissima censenda sint, quae ad salutem civium ac imperii decus & amplitudinem revocanda referuntur, quibusque imminens jam iis ultimum exitium avertitur, bellum à Caesare contra Pompejum gestum haud modo aequissimum, sed necessarium fuisse contendimus. Respublic. quippe Romana, in partes tot per annos divisa, in eum statum pervenerat, ut nomen tantum & imaginem, non vim ac usum Reipub. haberet, nec tam societas civilis esset, quam dissolutio quaedam societatis. Si ergo laudibus in coelum merito extollantur illi, qui primi homines vagos & inconditos vi etiam in societatem civilem convenire subegerunt, non minus hercle commendanda sunt Caesaris ausa, quibus florentissimam olim Rem-pub., jam nullam, velut ab exitio revocandam ferro, cum aliter non posset, & omnes pacis oblatae conditiones à Pompeio repudiarentur, suscepit. Instissima ergo Caesari caussa belli fuit, & caussae, magno imperii bono, favit fortuna, cum ea ex Pompejo, cujus atrocius fuisse ingenium constat, sperare non potuerit populus Romanus, quae ex admiranda illa mansuetudine victoris, sed omnibus ignoscentis, Caesaris accepit. Intererat Reipub. ut Pompejus vinceretur.