text: Cap. XX. Van de Beeren, die visch vanghen.
  IN Yslandt, hier voor dickwijls ghenoemt, worden Beeren, die wit, seer sterck en groot zijn, en met hun klaeuwen 't ys breecken, en veel gaten maken, ghevonden. Sy dompelen deur dese ysgaten sich in zee, vangen visschen onder 't ys, trecken die uyt, en brenghen hen aen strandt, en leven van dese spijs. Sy doen dit soo dickwijls, als sulcks noodigh is, tot voedtsel en onderhoudingh van hen, en van hun jonghen, die sy oock, door een naturelijcke ingevingh, leeren hoe sy desgelijcks behooren te visschen. De witte vellen van dese Beeren worden ghewoonelijck van de Jaghers aen de hooghe Autaren der Dom- of Parochie-Kercken gheoffert, op dat de Priester, die de Dienst staende doet, by Winter, en in de schrickelijcke vorst, geen koude aen sijn voeten lijden sou. In de Kerck van Nidrosien, dat is van de Hooftstadt des Koninckrijcks van Noorweghen, worden 't gheheele jaer deur soodanighe witte vellen ghevonden, vermits de Jaghers beloven, en oock ghetrouwelijck onderhouden, dat sy de vellen van dese beesten, die sy vangen, aen de Kerck geven sullen: ghelijck oock de vellen der Wolven, om Was te koopen, en dat tot eerbewysingh der Heylighen te verbranden.