text: Cap. XVIII. Van 't voeren van 't gheschut, en koeghels, en van de middel van 't schieten.
  WY sullen nu hier naecktelijck verklaren hoedanige behendigheyt en listen de Noordsche
  
  volcken, t'onrecht gheplaeght, onvertsaeghdelijck teghen hun vyanden, het zy op 't landt, of op het ys, in strijden aen te vanghen, ghewoon waren te ghebruycken. Want sy hebben sleeden (soo worden de winter- of ys-waghens ghenoemt) die seer langh, en om de groote bochtigheydt en geswindtheydt krom en opgaende zijn: welckers gherijf en sterckheydt soo groot is, dat sy teghen de voorkomende oneffenheydt der weghen, of tegen de rysende heuvelen van sneeu of ys, van een of meer paerden voortgetrocken, meer last en swaerte verdragen, dan vijf of ses wagenen met wielen in d'effe en slechte wegen. Sy gebruycken echter meer een paert, dan twee, op het gladde ys, en in het betrede sneeu, op dat sy, als hen in d'enge wegen waghenen voorkomen, met een weynigh te wijcken souden voort-raken, en de gelade wagenen, over de hooge sneeubergen rydende niet souden omwerpen, daer groote boete op gestelt is. Maer op de wegh over ys valt, uyt oorsaeck van de groote breetheydt, gheen swarigheydt voor, dan in sekere breucken van 't ys, door 't geweldt van d'inwendige dampen, als uyt kracht van de donder, om de vettigheydt van de grondt veroorsaeckt. Ick segh uyt kracht van de donder, om dat soo groot een gheluydt, en soo schrickelijck een ghedruys een langhe streeck verre onder 't ys, ghelijck hier en daer in de dicke wolcken, gehoort wordt, dat het noodtsakelijck is dat'er, gelijck door 't gheweldt van de blixem, een spleet van een voet, twee drie of ses voeten wijdt, inbarst, daer de dampen uytghedreven worden, en de geest van de grondt uytborrelt.