text: Cap. X. Van de dans der Spoocken by nacht.
  
  DE genen, die by nacht reysen, en de Harders, die met de wacht van hun groot en kleyn vee besich waren, worden oock gewoonelijck van verscheyde Spoken omringht: gelijck (naer de getuygenis van Saxo) aen de Koningh Hotherus gebeurt is, die van drie Nymphen, de welcken hy tot aen hun hoolen vervolghde, de Riem en Gordel van de verwinningh verkreghen heeft. Sy drucken somtijdts hun voeten door het danssen soo diep in d'aerde, dat de plaets, daer sy gedanst hebben, door de groote hitte rondom ghezenght, voortaen onvruchtbaer blijft, en gheen groen voortbrenght. Dit nachtspel der spoken wordt van d'inwoonders Alvendans genoemt, van de welcken sy dit gevoelen hebben, dat de gheesten van soodanighe menschen, die sich aen de lichamelijcke wellusten overgeven, en sich slaven daer af betoonen, die de drift van hun ontuchtigheden gehoorsamen, en de Goddelijcke en menschelijcke rechten overtreden, by en omtrent d'aerde swerven, als sy van 't lichaem afgescheyden zijn. Sy gelooven dat de genen oock van dit ghetal zijn, die noch in onse eeuw, in menschelijcke gedaente, sich ghewoonelijck ten dienst van de menschen laten ghebruycken, met by nacht t'arbeyden, en de paerden en vrachtbeesten te besorghen, ghelijck hier na, in dit selve Boeck, van de dienst der Duyvelen getoont sal worden.