text: Cap. I. Van de verscheydenheyt der kleederen.
  IN d'oude tijden wierden de kleederen in de Noordsche Landen, en onder die volcken heel anders ghemaeckt, dan nu, voornamelijck in d'uytwendighe en inwendighe verçieringh der vrouwen. Ick segh in d'uytwendighe verçieringh, om dat de deurluchtighe vrouwen in d'oude tijden tabbaerts droeghen, die aen de borst en armen seer engh waren: maer in d'uytstreckingh der zomen scheenen sy wonderlijck groot, jae soodanigh, dat, om dese zomen te dragen, naeuwelijcks een dienstmeydt ghenoegh was, die in dit misbruyck oock eenighsins haer vrouw gelijck wierd. Sy droegen op hun hoofden seer fijn lijnwaedt, 't welck van de Kooplieden, om winst te doen, uyt d'uytterste ghewesten, en over een schrickelijcke zee derwaerts ghebraght wierd. Sy droeghen onder dese hooftdeckselen goude kroonen, die met kostelijcke ghesteenten verçiert waren, naer dat yeder van afkomst en vermogen was. Sy gebruyckten, in plaets
  
  van een gordel of riem, op hun navel, goude of silvere platen, die met goude draden ghevlochten, en langh uytgereckt, en twee vingeren breedt waren. d'Andere vrouwen hadden seer wijde mouwen, die in 't midden spits toeliepen,en met silvere en vergulde knoopen geknoopt wierden. Wyders, de verçieringh van 't hooft was van root laecken, dat boven engh en scherp opgingh; oock met silvere knoopen, om toe of open te doen. Desen droegen oock tot hun verçieringh vergulde kroonen onder hun lijnwaedt, dat seer fijn was. En ghelijck hun tabbaerden, voornamelijck die van d'Edele vrouwen, als oock van 't gemeen volck, (uytgesondert in de waerde van 't laecken) seer engh en kort waren, soo droegen de vrouwen der burghers seer langhe tabbaerts, met vergulde platen, die voor aen vierkant waren, en van de hals tot op de zomen aen weêrzyden hinghen. De Maeghden droeghen een schouder-kleedt, daer meê d'onderhoudingh van de kuysheydt aengewesen wierd.