text: Op het LXste Zinnebeeld.
  
  Hoe zwerft dit Schip door storm in nood!
  Hier helpt noch kabeltouw noch Anker:
  Matroos verflaauwt; zyn hoop word kranker,
  Nadien een onvermydb're dood
  Hem schielyk najaagt op de hielen,
  't Gevaar groeit aan waar 't oog zich wend;
  Die 't bidden nimmer heeft gekent,
  Weet nu door angst voor God te knielen.
  ô Zinnebeeld van onzen stand,
  In eene zee van tegenspoeden,
  Wanneer de felle orkaanen woeden,
  't Zy op het schip van 't Vaderland,
  Of ieders kiel van hulp verlaaten!
  Wie zal ons hoeden voor 't vergaan,
  Wanneer men heeft zyn best gedaan,
  En alle middelen niet baaten?
  Wie anders dan de groote God,
  Die op berouw, gebeên en traanen
  Voor elk een weg tot hulp zal baanen;
  Men stell' dan door 't geloof, zyn lot
  Gerust en veilig in zyn handen.
  Zo zullen wy schoon 't stormt en raast,
  En 't hevig onweêr loeit en blaast,
  In Schoonehaven eens belanden,
  Daar nooit de zonnestraal van rust
  En vreugd door zeeramp word geblust.