text: Cap. XVI. Van d'Eyeren van verscheyde vogels, die in d'Eylanden ghevonden worden.
  DEwijl de Water-vogels het gheensins veyligh achten hun eyeren op het vaste landt te leggen, of hun jongen verre van 't water uyt te broeden, uyt oorsaeck van de schadelijcke beesten, als Vossen en Wesels; soo vertrecken sy sich, door een naturelijcke inghevingh, in d'Eylanden, van de welcken een oneyndelijck ghetal in de Noordsche gewesten is, of in de klippen, daer geen vruchten wassen, op de welcken sich alderhande voghels in groot getal onthouden. Eenigen van hen maken hun nesten op de bloote steen, anderen op drooghe en harde stoppelen, of op droogh gras, daer sy een oneyndelijck ghetal van eyeren op legghen, die sy ghewillighlijck van de ghenen, die daer komen varen, laten rooven: jae soodanigh, dat sy groote vaten met eyeren krijghen, die sy ter marckt brenghen, om hen te verkoopen, of hen, van hun schil ontbloot, met zout tot hun spijs, die niet onaenghenaem is, voor een langhe tijdt bewaren, en goet van smaeck zijn , schoon sy van wilde voghels komen. d'Eyndvoghel broedt echter op 't landt, by 't water, of by eylanden uyt. Onder dese voghels is een Water-vogel, swart van veeren, even als een Duycker, en kleynder dan een Eyndvogel. Dese voghel onthoudt sich in de zee, en aen de poelen, sonder over al te swerven, maer blijft ghestadelijck ter plaets, daer hy ghebroedt is. Hy spijst sich met de visschen, die andere voghels ontvallen zijn, en vanght oock self met groote listen verscheyde andere voghels tusschen de klippen, van de welcken sy weêr mildelijck spijs aen d'andere voghels meêdeelt. Dese voghel verheugt sich als het stormt;
  
  want sy dompelt sich onder al spelende, en koomt dan weêr boven, en is, door sijn vroegh geroep, als een voorbode van 't onweer.