text: Dusseldorf, 3 September.
  Met welk genoegen overlas ik daereven myn dagboek. De verzuchtingen, de verlangens, welke weleer uit myn hart stroomden, zyn verwezenlykt geworden. De zucht naer liefde is door liefde beloond. Elisa, myn engel, myne heilige, zal myne gade worden. Ik zie reeds het gewenschte tydstip te gemoet, waerop de band des huwelyks, die toch niet sterker kan zyn dan de band der liefde, ons voor eeuwig zal aen elkaer echten en ons het regt voor de gansche wereld zal geven, van geene enkele uer meer van elkander gescheiden te zyn. Die gedachte doet myne ziel in hemelzaligheden vlotten.......
  
  Brave vriend Frans! wat ben ik hem toch niet verschuldigd! Nimmer had ik aen mynen vader myne liefde voor Elisa durven bekennen en zyne toestemming tot myn huwelyk vragen. Niet dat ik voor den braven man beschaemd ben, niet dat ik zyn antwoord duchte; maer, ik weet niet, het zou my moeijelyk, onmogelyk geweest zyn, over myne hemelsche liefde sprekende, verpligt te zyn, de wereldsche belangen daer tusschen te brengen. Myn gevoel is te heilig, te verheven om het met stoffelyke dingen te mengen. De goede Frans heeft dien pligt voor my vervuld en ik heb slechts met een ja moeten bekrachtigen wat hy aen mynen vader gezegd heeft. - o Ik had die gewigtige samenspraek wel willen afluisteren. My dunkt, ik zie den vriend Frans beginnen, met zyne fyne tong en zyn fynste advokaten gelaet. - Hy heeft over eene gewigtige zaek te spreken en verzoekt de grootste aendacht van mynen vader. Hy begint uren ver van het echte onderwerp; doch met rasse schreden nadert hy en, als eene bom, valt het echte woord nu in het midden van het gesprek. Myn vader, de brave man, zit verpletterd: hy had zich daeraen niet verwacht. Hy wryft met de hand eerst eenige keeren over de kin, bedenkt zich eenigen tyd, doet een aental vragen, welke de slimme Frans met de grootste spitsvinnigheid - God weet wat hy al gezegd heeft! - beantwoord; en eindelyk stemt de goede man toe, en reikt zyne hand aen den afgeveerdigde. Beide zyn even statig; want zy hebben eene groote zaek beslist: de eene heeft den andere doen toestemmen in eene zaek waerover de hemel reeds lang uitspraek gedaen heeft. - o Ik had dit tooneel willen afspieden!
  Dan, het is om het even. Frans heeft my éenen groo-ten dienst bewezen, en de ontsteltenis, welke ik later gewaer wierd, wanneer myn vader zyn woord in de tegenwoordigheid van allen bekrachtigde, heeft my genoeg overtuigd, wat ik zou gevoeld hebben, indien ik zelve myne zaek had moeten bepleiten. Ook Elisa was op dien stond diep ontroerd. Hare zachte wangen waren door eenen hoogen blos bekleurd en, wanneer myn vader ons beide, als zyne kinderen, aen den boezem sloot, kon zy hare tranen niet meer bedwingen en weende van blydschap..... Hoe edel en grootsch gedroeg zich vrouw Klara, en hoe bewoog zy ons aller harten, door de bondige woorden welke haren mond ontvielen, en die voorzeker uit het diepste van haer rein en gevoelig hart opwelden!
  Het was een blyde dag voor het gansche huisgezin; eene stille vreugde stond op ieders gelaet uitgedrukt en meer dan eens zegde myn vader met een innig genoegen: ‘Wat zal moeder verwonderd staen zien, wanneer ik haer dit nieuws zal aenkondigen!..... Wat zal zy vurig verlangen hare schoondochter, te zien!’
  Frans was verheugd zoo als ik hem sedert eenigen tyd niet meer gezien heb. Hoe geestig en zacht schertsend was zyne tael; hoe stroomden de spitsvinnige woorden hem van de tong!.....
  Het was, om zoo te zeggen, overdreven en ik zou byna geloofd hebben, dat dit alles niet natuerlyk was, dat hy zich zelven de vreugd als pligt had opgelegd en vrolyk wilde zyn.... Ik ben nog te meer in die gedachten versterkt, daer ik hem later, wanneer hy zich alleen waende, heb gade geslagen, en dacht te bemerken, dat alsdan zyn wezen eene gansch andere uitdrukking kreeg en als met een nevelkleed van droefgeestigheid overtrokken wierd.....
  
  Myne zuster was ook sterk aengedaen. - Die goede Clotilde, met welk een gevoel drukte zy niet den zusterkus op de wangen van Elisa! Zy kon hare vreugdetranen niet bedwingen, en had alle moeite om het weenen te staken, o Zy heeft ook eene uitgelezene ziel! Zy is zoo diep getroffen geweest, dat zy den ganschen avond eene tint van weemoedigheid op het fyne gelaet bewaerd heeft. Zy scheen my als iemand die de noodwendigheid zou gevoeld hebben om zyn gemoed uit te storten en daervan tegengehouden werd. Ik ben zeker dat, indien zy zich met my of met Elisa alleen had bevonden, zy eenen vryen stroom aen hare tranen gegeven had en daerdoor haren boezem zou verligt hebben.... Goede, al te teêrhartige zuster.....
  
  Ik heb daer nog lang op nagedacht. - Neen, die ontroering, die gevoeligheid myner zuster was niet natuerlyk. - Het gedenkt my niet dat de vreugde ooit een zulkdanigen indruk op de ziel van Clotilde gedaen heeft. - Zy is immers niet droefgeestig van inborst, zy is wel gevoelig; maer toch niet zoo weemoedig....... Neen, nog eens, die ontroering was buitengewoon; zy was niet natuerlyk, zoo min als de blydschap van Frans.