text: 19 July.
  Frans is als de oudste zoon in het huis van Klara; hy aenschouwt my en Elisa als zyne jongere broeder en zuster. De moeder vraegt raed aen hem, wanneer er iets te beschikken valt; hy heeft kennis van de maetschappelyke dingen en weet hoe het in de wereld met alle stoffelyke zaken gelegen is. Gisteren avond nog heeft hy ruim eene uer doorgebragt met oude familiebrieven te doorsnuffelen en het zal aen zyne kennis te danken zyn, dat Klara terug in het bezit zal komen van een nog al
  
  aenzienlyk erfdeel, dat haer tot hier toe ten onregte geweigerd is geworden.
  Terwyl Frans zich met die opzoekingen onledig hield, bevond ik my alleen met Elisa. Zy hield zich met borduerwerk bezig en ik verheugde my ongestoord myne blikken op haer gevestigd te kunnen houden en hare minste bewegingen gade te kunnen slaen. Na eenigen tyd in die sprakelooze beschouwing doorgebragt te hebben, voegde ik my digter by myne lieve zuster, en terwyl ik het hoofd naest het hare gebogen hield, vroeg ik haer:
  ‘Voor wie, myne goede zuster, is dit kunstwerkje bestemd?’
  ‘Myn broeder is nieuwsgierig’ zegde Elisa op eenen vrolyken toon ‘hy wil al myne geheimen weten.’
  ‘Het is een geheim, Elisa! o Zeg het my dan?’
  ‘Omdat het een geheim is?’
  ‘Ja, ook daerom, lieve zuster, zeg voor wie.....’
  ‘Gy zult toch niet ophouden. – Welnu het is voor uwe zuster.’
  ‘Is dat het groot geheim?’
  ‘Welhoe! is dat geen geheim? hebt gy dan geene zuster?’
  ‘Myne zuster die zich zelve geschenken doet?’
  ‘Uwe zuster te Antwerpen.....’
  ‘o Vergeef my, Elisa; ik dacht aen myne andere zuster niet...... o heb dank, engel! dank, duizendmael dank.....’
  En ik drukte eenen vurigen zoen op de hand van Elisa. Zy werd schaemrood en ik voelde my door die stoutmoedigheid, die ik zonder nadenken en door het gevoel overweldigd, begaen had, gansch ontsteld.
  
  Dan, Elisa greep het woord weder op:
  ‘Frederik, Frederik’ zegde zy ‘vergeet gy uwe nabestaenden zoo gemakkelyk, hoe spoedig zullen dan uwe kennissen, uwe vrienden uit uw aendenken gewischt worden!’
  Die woorden, hoe zacht ook uitgesproken, hadden een verschrikkelyk uitwerksel op myne ziel: ik myne vrienden vergeten, haer vergeten!.....
  ‘o Elisa, myne lieve zuster!’ riep ik uit ‘spreek toch zoo niet: doe myne ziel die marteling niet aen. Ik, myne vrienden vergeten! u vergeten! o God! Neen, neen, spreek zoo niet.....’
  En tranen liepen in overvloed langs myne wangen. Ik sprak verder:
  ‘Elisa, vele dingen zyn mogelyk; men is van weinig op de wereld verzekerd, en de menschelyke geest, zoo lang hy in het lichaem huisvest, is aen zwakheid onderworpen; maer, ik durf het zweren: zoo lang er in myn hart een sprankel gevoel zal woonen, zal uwe beeldtenis daerin geprent blyven; zoo lang er een woord over myne lippen zal kunnen rollen, zoo lang zal uw naem op myne tong zweven; zoo lang er aenbidding in myne ziel zal schuilen, zoo lang zult gy het voorwerp dier aenbidding wezen....... en ik zou u kunnen vergeten! Maer weet gy dan niet, zuster, welke band ons aen elkaer verbindt, weet gy dan niet, dat ik in myne ziel eenen heiligen eed gezworen heb en, wat meer is dan dit alles, weet gy niet, dat gy voor my als het licht in de duisternis zyt; dat gy myne schreden rigt en dat ik zonder u zou verdwalen! Weet gy dan niet, dat myne matte ziel slechts by u hare kracht kan herwinnen, dat de vreugden myns geestes van
  
  uwen geest uitstralen, dat ik niet leef dan door u, dat myn bestaen aen u verbonden is en in uwe handen ligt!’
  ‘Genoeg, Frederik, genoeg’ zegde het meisje ‘leef dan ook voor my!........’ En een traen rolde uit hare hemelsche oogen.
  ‘Voor u leven! Elisa!’ riep ik uit ‘ô mag ik my in die gedachte verheugen! mag ik gelooven dat myn bestaen u niet onverschillig is! dat gy meer dan medelyden voor den zwakken jongeling gevoelt, dat myne gevoelens beantwoord worden door uwe gevoelens, door uwe vriendschap?.....’
  ‘Door myne vriendschap, ja’ zuchtte Elisa en haer hoofd op mynen schouder latende zakken, hoorde ik een gefluister: ‘en meer dan vriendschap!’
  ‘Elisa, myne zuster!’ zuchtte ik ‘myne lieve!’
  Verder kon ik niet spreken; myn brandende wang raekte tegen den warmen wang van het meisje; hare zyden lokken ruischten tegen myn voorhoofd; hare handen lagen in myne handen...... Een gevoel des hemels overweldigde myne ziel, en snikkend riep ik uit:
  ‘Sterven! Sterven! op dit zalig oogenblik sterven! met haer sterven, o God!’
  ‘Neen, leven, Frederik, leven!’ zegde Elisa en zy sloeg hare armen zachtjes om mynen hals.
  ‘Voor elkaer leven’ zegde ik ‘en eeuwig by elkaer blyven! o dan begint het eeuwig leven voor my op aerde!’
  Het gevoel overweldigde my eene tweede mael en slechts een vloed van tranen, die myne oogen ontsproot, kon eenige lucht aen myn geschokt gemoed geven. Allengs herstelde zich myn geest en onze gesprekken, schoon meer bedaerd, bleven onze zielen
  
  met eenen hemelschen wellust overstroomen. o Hoe verdwaelden wy met den geest in hetgeen men de wereld der verbeelding noemt; hoe glansryk schenen ons de minste voorwerpen, hoe treffend waren ons de minste, de eenvoudigste denkbeelden! Hoe heilig waren onze gevoelens, en hoe voelden wy onze ziel, door hemelsche vreugden overgoten, in het oneindige wegdwalen! o al de vreugden die ik ooit genoten heb, zyn niets in vergelyking met de hemelsche vreugden, die ik op dit oogenblik gesmaekt heb. Nooit zou ik hebben durven denken dat er zulk een geluk op de wereld bestaen kan, dat de, Almagt den zwakken mensch de kracht om te genieten in zulke ruime maet geschonken heeft. – Elisa! Elisa! engel des hemels en engel der aerde! Gy zyt de heiligheid onder menschelyken vorm, de schoonste geest die ooit, onder de menschelyke gedaente verborgen, op onze aerde verschenen is. – o Waer heb ik ooit het geluk verdiend van uwe vriendschap te genieten! Wat zeg: ik vriendschap! uwe liefde!.....
  
  Ja liefde! nu slechts begryp ik wat dit woord wil beteekenen. Liefde! gevoel dat van God uitstraelt, dat de grootste magt van God is, Liefde! heilige drift die, boven alles verheven, den mensch het best zyne hooge bestemming doet gevoelen! Goddelyke inspraek die ons en onzen oorsprong en onze bestemming doet kennen. Liefde. Verlangen dat ons van Gods geest is bygebleven, die niets dan de bron der liefde is. Liefde! band
  
  die het alles, in hemel en op aerde, aen elkaer verkleeft. Liefde! gevoel wiens gemis in alles de dood zou brengen; want een geest zonder liefde kan niet bestaen! God is enkel liefde, en de liefde op aerde straelt van hem uit!.....
  
  Ja, nu zie ik het klaer, wat ik eerst met den naem van vriendschap bestempelde, was slechts liefde; het gevoel was het zelfde, doch ik had het in de menschelyke tael anders genoemd. – De menschelyke tael is bedriegelyk en ontoereikend. – Wie zou kunnen zeggen, wie zou kunnen beschryven wat ik thans in myne ziel gevoel! Wie zou slechts een klein denkbeeld kunnen geven van het verzaligend genot dat in myn hart rondstroomt, van den wellust, van de vreugden waermede myne ziel overgoten is? o Verdwyn, menschelyke sprake, verdwyn, ydele woordenklanken! Hoe wilt gy, door uwe stoffelyke teekenen, het onzigtbare gevoel der ziel afschetsen! Verdwyn, verdwyn en laet de verbeelding alleen het gevoel op zyne hooge baen poogen na te vliegen!........................................................................................................................