text: Cap. VI. Noch van d'Eyghenschap van dit selve beest.
  VOorts, dese beesten, te weten de Zee-kalven, zijn soo stout en moedigh, dat sy, de donder hoorende, en de blixem en 't weerlicht siende, met groote blyschap op de vlacke heuvelen klimmen, ghelijck de Vorsschen sich over de koomst van de reghen verblijden. De Bothniers, of Noordsche scheepslieden, in 't strenghste van de Winter naer Duytslandt zeylen willende, smeeren de plancken van hun schepen met het vet van dit beest, op dat sy, tot ondergangh van 't schip, niet bevriesen souden. Wyders, dit smout, ghewoonelijck Seeltraen ghenoemt, is oock seer dienstigh om verscheyde soorten van vellen en leer, 't welck sy Seemleer noemen, te smeeren: daer af sachte koussen ghemaeckt worden, ghelijck men in Pruyssen kan sien, daer dit Seemleer met watermolens bereydt, en, om te verkoopen, naer Nederlandt, en eyndelijck naer Italien, Vranckrijck en Duytslandt ghevoert wordt. d'Osse-huyden souden oock niet bequaem zijn, om daer af laersen voor de lieden, die in de
  
  regen reysen, te maken, soo sy niet met dit smout, of met dat van de Walvisch, bestreecken waren, om dat het alle vochtigheydt af keert, en de laerssen langh bewaert. De Muysen knaeuwen oock niet aen de schoenen, of laersen, die met dit smout ghestreken zijn, gelijck oock aen de halsters der paerden, die aen de kribbe ghebonden zijn. Maer sy knaeuwen wel aen 't ander leer, dat met osse- of bocke-vet gesmeert is. Jae dit lear heeft noch dese eygenschap, dat het niet van de blixem ghetroffen wordt, waer men het oock bindt.