text: Cap. XXII. Van de Koekoeck, en van de veelheydt der Spechten.
  IN de Noordsche bosschen is oock een voghel, aen alle bekent, een boodtschapper van ghewenschte blyschap, die omtrent in 't begin van May met een grof gheluyt uytbarst, en tot op 't eynde van de maent Julius daer in voortvaert. Hy doet dit alleenlijck in de woeste wildernissen, uyt oorsaeck van d'andere vyandelijcke voghels, die hem met groote haet vervolghen, om dat hy, in 't Griecks Coccyx ghenoemt, d'andere vogelen belaeght. Hy maeckt geen eyghe nest, maer leght sijn eyeren in vreemde nesten, ghelijck in die van de wilde Duyven, gelijck oock van d'eensame Musschen, om daer uytgebroedt te worden. In deser voeghen broedt hy sijn jonghen uyt, door 't behulp van anderen, die, uyt de dop komende, door hun schoonheydt een voedster tot hun jongen, om hen op te voeden, verkrijghen. Dese voedster, in de schoonheydt en ghestalte van de geen, die sy mest, vermaeck scheppende, verlaet haer eyge jongen, en lijdt dat sy verquynen, tot dat sy van haer bastert-vrucht gedoodt wordt. Ja de Koekoeck wordt oock van een vogel van sijn gheslacht, namelijck van de Havick, verscheurt. Wyders, in de Noordsche Landen zijn veel soorten van Spechten, die soo groot als Kauwen zijn, en in 't strenghste van de Winter, in de
  
  schorssen der boomen hun lijftocht soecken. Eenighen van hen zijn heel swart, met een roode kam; anderen zijn waterverwigh, anderen groen, anderen met verscheyde verwen overspreydt, en voorsegghen door hun ghesucht de teeckenen van een strenghen Winter, die voor handen is.
  
  Eynde van 't Neghentiende Boeck.