text: Cap. XVI. Van de huysen, die van gheheele Ribben opgherecht zijn.
  NAe dat de visch en 't inghewandt van dit onbeschofte beest verrot en verteert is, soo blyven alleenlijck de beenen, als de kiel van een groot schip, van de welcken namaels, als sy van de lucht en reghen ghesuyvert sijn, door de krachten der menschen, die hier toe gheroepen zijn, ghelijck huysen opgherecht worden. Daer nae worden, door de vlijdt van de gheen, die 't ghebouw toebehoort, vensters in 't opperste van 't dack, of in de zyden van dit beest gemaeckt, en dit huys in veel en gemackelijcke wooninghen verdeelt. Men maeckt de deuren van 't leer van 't selve beest, dat langh te vooren tot dit, en tot ander gebruyck afghetrocken, en door de felle winden hardt ghemaeckt is. In dese holligheydt, die als een huys opgherecht is, worden besonderlijck kamers en stallen tot de Varckens en andere beesten afgheschut, naer 't gebruyck der andere huysen, die van hout gemaeckt sijn. Men laet altijdt onder de top van dit gebouw een plaets voor de Hanen, die daer voor uurwercken verstrecken, om de menschen by nacht, die daer des Winters altijdt duurt,
  
  tot wercken op te wecken. De ghenen, die onder dese ribben slapen, sien in hun slaep niet anders, dan of sy ghedurighlijck in de golven van de zee laghen te dobberen, of in de stormen tot schipbreuck toe in gevaer waren.