text: 3 Oogst.
  Alles, alles schynt te herleven! De droefgeestigheid, welke ik weleer by Elisa gewaer werd, is verdwenen. Eene blyde, reine uitdrukking staet thans op haer gelaet verspreid; eene meer levendige kleur heeft haer engelenwezen, zoo niet schooner, ten minste nog meer verleidend gemaekt.
  Het leven is in myne borst verdubbeld; ik ben sterk en krachtig geworden; en myn gelaet moet de spiegel myner innige gevoelens wezen; want myn goede vriend Frans heeft my reeds zyne tevredenheid te kennen gegeven. – o Het is toch aen hem dat ik alles verschuldigd ben. Zonder hem zou ik nooit myne Elisa gekend hebben!........ Myne inwendige vreugd, myn geluk schynt mynen vriend ook gelukkig te maken; hy begint zyne vorige vrolykheid, zynen geestigen scherts te hervinden. Ik, herken in hem den vrolyken Frans van weleer. Soms, wanneer wy te samen onze pyp rooken, zit hy gedurende lange stonden sprakeloos, zich vergenoegende zyne blikken op my gewend te houden en dan zegt hy gewoonelyk: ‘vriend Frederik, ik ben te vreden, hoogst te vreden. Gy zyt op de goede baen; dagelyks zie ik u in krachten aenwinnen: de volle gezondheid staet aen de deur; nog eenigen tyd en dan roepen wy: vivat! Wy zullen feestdag houden, vriend, dat men er lang van zal gewagen!’
  De brave jongen, de hartelyke vriend! - Ik ben ryk, ik ben gelukkig: een vriend als Frans, eene geliefde als Elisa! wat kan er my nog overkomen? Welk ongeluk, hoe groot het ook moge wezen, kan tegen dit geluk, tegen dit heil opwegen?.....
  
  Slechts de moeder van Elisa heeft de gerustheid des geestes nog niet ten vollen herkregen. De stonden echter waerop zy door de droefheid overmeesterd wordt, worden allengs zeldzamer en min treffend; zy ook zal weldra het treurig wee te boven zyn gekomen, en het aendenken van haren geliefden Walter zal haer slechts als eene droefgeestige, maer toch zoete herinnering byblyven.
  Wy hebben vandaeg eenen nieuwen stap aen de overwinning op de droefheid doen maken. Ik had in eene der kamers een piano ontdekt. Ik gaf er kennis van aen Frans en wy besloten het muziek in het klein huisgezin terug in te voeren. Sedert het afsterven van Walter had Elisa geen piano meer bespeeld; sedert dien dag had hare stem door de treurige wooning niet meer gegalmd. – Welke middelen Frans in het werk gesteld heeft, welke overtuigende woorden hy gevonden heeft om de twee vrouwen te overhalen, weet ik niet meer; doch hy heeft zyn doel bereikt en, op de belofte dat hy het spel met de vedel zou begeleid hebben, heeft Elisa zich laten overhalen om plaets aen het piano te nemen.
  Frans is een goed toonkundige, en het zou moeijelyk wezen sterker dan hy in het theoretische der kunst ervaren te zyn; niets ontsnapt hem; de moeijelykste wendingen weet hy met juistheid op het speeltuig voorttebrengen; doch het ontbreekt hem aen dit hooge gevoel dat den toonkunstenaer uitmaekt. Hy is een volmaekt uitvoerder, geen schepper. – Elisa is verre van den vriend Frans in toonkundige kennis te evenaren; doch indien haer de studie eenigzins ontbreekt, hoe rykelyk weet zy zulks niet te vergoeden, door het
  
  gevoel dat zy uit het speeltuig weet doen te stroomen! Ik heb haer goed bezien, terwyl zy het klavier onder hare vingeren deed trillen; ik heb myne blikken van haer niet afgewend, en met verwondering waergenomen, hoe al de verschillende gevoelens van de muziek zich op haer wezen als herspiegelden. – Dat kon niet anders wezen. Haer spel deed my telkens koud worden en soms voelde ik mynen geest als van de aerde wegvoeren.
  Men heeft my gedwongen om ook deel aen het kleine concerto te nemen. Een duo werd uitgekozen en, terwyl Frans hetzelve met het piano begeleidde, mengde onze stemmen zich. Hoe ik gezongen heb, weet ik niet. Ik heb niets gehoord dan de stem van Elisa, en wat ik gevoeld heb kan ik niet uitleggen; waer myne verbeelding my gevoerd heeft, wat ik in de bovenaerdsche werelden gezien heb, zou moeijelyk wezen te herzeggen. – Alleenelyk weet ik nog dat, wanneer de zang staekte, ik als ontgeest was en my afgemat in eenen zetel heb laten neêrvallen. - Eenige stonden later zegde my Frans:
  ‘Vriend, wy zullen spaerzaem met de muziek zyn, en ik verbied u er voortaen uwe stem nog by te mengeen...... Ik ben niet zeer gevoelig; maer een duo zoo als deze zou my op de zenuwen werken.’
  ‘Heb ik dan zoo slecht gezongen?’ vroeg ik.
  ‘Gy hebt met uwe stem getooverd, vriend, en ik heb nooit geweten dat gy zulk eene bekwaemheid in de toonkunde bezat, en er uwe ziel zoo kondet doen in uitstroomen.’
  ‘Spotter!’ zegde ik.
  ‘Er is hier geen spot mede gemoeid’ sprak Frans
  
  ‘en gy weet wel, dat ik niet gewoon ben ydele complimenten te maken.’
  ‘Dan kan ik meer dan ik zelf weet’ zegde ik, en een glimlach stelde een einde aen onze samenspraek....
  Nu kwam Elisa zich naest my voegen en fluisterde my stil in het oor:
  ‘Frederik, indien gy my droefheid wilt sparen, moogt gy niet meer zingen.’
  ‘En gy, lieve, zult gy het tegendeel doen, om my vreugden, oneindige vreugden te verschaffen?’
  ‘Ik zal nog zingen’ zegde zy, en zich voor het piano terug plaetsende, zong zy eene aria op, zoo vrolyk en zoo schertsend, dat ik myne gedachten eensklaps eene gansche andere wending voelde nemen, en my eene gulle vreugde als in den boezem voelde storten. Ik voelde mynen geest als van den hemel terug op aerde dalen; doch ook aengenaem werd thans myne verbeelding gestreeld.
  o Lieve, gy kent myne ziel, en ik ben in uwe magt....