text: Choor.
  
  SIet hoe de sinnen sijn verwert,
  Als Godt den mensch wilt haten,
  En verlaten,
  Den blinden iuer drijft het hert,
  Door eersucht naer de staten
  Schijn van baten,
  Maer dolen soo door blindtheyt groot,
  Dat sy seluen in de doodt
  Brenghen, eer dat sy 'tweten,
  Door hooghmoet, en vermeten.
  Dauid voorwaer den nijt wel proeft,
  Die met hem, door haer vruchten,
  Heeft ghenuchten,
  Maer nu is hem de ziel bedroeft,
  Waer door hy moet versuchten,
  Ende duchten,
  Sijn toevlught is alleen tot Godt
  Die bidt hy, en doet sijn ghebodt,
  Wetende dat sijn wercken,
  Den Heere sal verstercken.
  Saul is droef want hy wel siet,
  Dat Godt veracht sijn reden,
  Met onvreden,
  Hy vraeght, en bidt, maer is all' niet,
  Godts thoren heeft vertreden,
  Sijn ghebeden,
  Daerom soeckt hy den lesten raet,
  In toouerconst, het meeste quaet,
  En vreest hem niet met allen,
  In grooter sond' te vallen.
  De Palastinen waren gram,
  Dat Dauid, Achis sinnen,
  Con ghewinnen,
  
  
  
  Waerom den raedt by Achis quam,
  Ontraden hem't beminnen,
  En dat binnen
  Den tijt, dat sy waren ten strijdt,
  Dauid souw blijuen t'huys bevrijdt,
  Op dat, oft sy verwonnen,
  Men haer all' d'eer souw' gonnen.
  Den boosen gheest is nu verheught,
  Dat hy naer sijn vermeten,
  Heeft beseten,
  Den Saul die voor eer, en deught,
  In heerlijckheydt gheseten,
  Wort versmeten:
  En volght hem naer als eenen knecht
  Dwinght hem van reden, tot onrecht,
  Als meynt te sijn ontslaghen,
  Van sijne dulle plaghen.
  Des Sauls droefheydt is gheluck,
  Dauid die wordt beuonden,
  Vry van sonden.
  D'een voorspoet, is des anders druck,
  D'ondeught, door hare wonden,
  Heeft verslonden,
  Want sijne onghehoorsaemheyt,
  Sijn stricken tot den val bereyt,
  Waer in hy sijne voeten,
  Nu zal verwerren moeten.
  Den vrou beroofden Dauid claeght,
  Door d'ongheluck en schande,
  Van den lande,
  Waerom dat hy den Heere vraeght,
  Oft hy sal de vyanden
  Die verbranden
  Ziklagh, naer iaghen in de vlught,
  Daer hy met recht voor was bedught,
  Godt raet, hy slaet haer allen,
  Met haestich ouervallen.
  Gesur en der Girsiten landt,
  Slaet hy met een verderuen,
  En doet steruen,
  
  
  
  Wat iarich was tot haerder schandt,
  En doet de kinders deruen,
  Hare eruen,
  Brengtse met al den rof en schatt',
  Dat hy vercrijght in sijne stadt,
  Want Godt hem helpt die 'tleuen
  Alleen is, en can gheuen.
  
  PAVSA.