text: Op het XCIVste Zinnebeeld.
  
  Wanneer de schaduw is geweken,
  Als 't zonnelicht verryst in 't oost.
  Die ons door zynen glans vertroost
  Dan word de druk van 't hert gestreeken;
  Dan is de flaauwe ziel verheugt,
  En vind verkwikking in haar kwynen.
  ô Zinnebeeld van 't helder schynen
  Der zon die 't all' vervult met vreugd;
  Der Heilzon, die door zyne straalen
  Den nacht van ramp verdwynen doet,
  En in 't boetvaardige gemoed
  Komt met zyn zegeningen daalen,
  Opdat het by den dag in 't licht
  Van zyn genaê dat nooit zal zinken,
  Zou wand'len en geduurig blinken
  Door waare deugd voor elks gezicht!
  Dus zal geen schaduw hem bedriegen
  Van 't schyngenot; dus zal de nacht
  Des tweeden doods hem onverwacht
  In zorgeloosheids slaap niet wiegen:
  Want tot zyn rust ('t ga laag of hoog)
  Houd hy dat zielslicht steeds in 't oog.