text: Tweede tafereel.
  Hetzelfde vertrek; vuur op den haard. Eufrasia, de tuinman, de boom ligt midden in de kamer.
  
  Cavatina van den tuinman, die zich verontschuldigt dat hij op Mevrouws uitdrukkelijk bevel den lievelingsboom van Mijnheer heeft moeten omhouwen en in een smeltend mineur zijne vreeze te kennen geeft voor de gevolgen. Eufrasia verzekert dat haar echtgenoot, geheel verkleumd te huis komende, verkwikt zal worden door den gloed, wanneer zij den boom in het vuur werpen, 't geen geschiedt. Tuinman exit. Valerius komt snuivende en ruikeude binnen en beweert dat er groen hout op het vuur ligt, - daar herkent hij zijnen boom en overstelpt Eufrasia met een vloed van scheldwoorden (NB. de uitwerking in rijmelooze jamben kan hier het werk veel verligten). Deze antwoordt met een vloed warme tranen en betuigt, dat zij alles ten beste overlegd had, maar alles ook door hem ten ergste wordt opgenomen. Valerius getroffen door zoo vele goedheid schenkt haar vergiffenis.
  Tusschen het IIe en IIIe tafereel wordt er aan eenig ontluikend talent gelegenheid gegeven, om door het publiek geäpplaudisseerd te worden.