text: Cap. XIX. Van verscheyde soorten van visschen.
  DE verscheyde en onghelijcke ghedaenten der visschen wijsen aen dat 'er rondom aen de Noordsche stranden een wonderlijcke menighte van verscheyde soorten van visschen ghevonden wordt; welckers ghebruyck, namen, natuur, en eygenschappen niet by de Wijsbeheerighen, of by eenige andere volcken te vinden zijn. Gelijck een sekere gedaente van een visch, niet grooter dan de palm van een handt, die een hooft ghelijck een Haes, en scherpe vinnen op de rugh heeft, en alle visschen, schoon groot zijnde, door sijn aenschouwingh alleen verschrickt, en de vlucht doet kiesen. Men vindt daer oock visschen, die een scherpe rugh hebben gelijck een saegh, en diet met hun scherpe vinnen, en bitse tanden, daer meê sy indringhen, als sy schade willen doen, alle andere
  
  visschen beschadigen. Dese twee soorten, als roovers der wateren en visschen, worden, als men hen vanght, wegh-geworpen, vermits sy om hun pennen en prickels, en om hun onsmakelijck voedtsel, onnut zijn. Daer zijn oock visschen, die voorwaerts een hoorn aen 't hooft dragen, ghelijck de groote schepen, die galjoen of boeghspriet voeren. Dese hebben de mondt aen de buyck, zijn magher en onsmakelijck, uyt oorsaeck van de magerheydt van hun lichaem, daer sy met andere visschen te vervolghen, in vallen. Wyders, men vindt daer visschen, die een booghs ghestalte hebben, en van hooft gelijck een Buffel, en van ghedaente ghelijck een ysere Pantoffel zijn. Desen worden gemeenelijck tot spijs ghebruyckt, en, gevangen zijnde, tot leckerny, en onder de smakelijckste visschen ghestelt. Maer de visschen, die voor de leckerste gheacht worden, zijn voor eerst de visch, Araneus, of Spinkop ghenoemt, die scherpe vinnen aen de zyden heeft, en daer meê de ghenen steeckt, die by hem komen. Hy heeft oock hooge pennen op sijn rugh, daer meê hy aen d'anderen hinderlijck is. d'Aniger, goede en witte visch hebbende, is rondt en langhwerpigh, en soet van smaeck. De Braessemen zijn vette en breede visschen, een of twee voeten langh. De Borbochen zijn riviervisschen, die sich in de Meyren onthouden, korter dan Ael, of Palingh, maer groot van buyck, die gewoonelijck in de diepte blyven, behalven des Winters, als sy, onder 't ys (gelijck hier voor verhaelt is) met een hamer verdooft, en dus ghevanghen worden. Sy hebben soete visch, een slijm-achtigh vel, dat niet dick is, en een groote ronde en soete lever. Hy, de twaelf jaren bereyckt hebbende, wordt seer groot, en, van naem verwisselende, wordt Sonnevisch ghenoemt.