text: V I.
  Ad haec, plurima delicta sunt, quae nec debet punire lex aut judex. Ea, nempe, quibus etiam levissimae poenae publicarum legum graviores sunt. Omnes enim ejusmodi poenae graves sunt vel eo solum nomine, quod publicae sint, & auctoritate publica indicantur. Jam verò constat, delicta multa esse, quae gravem poenam non merentur. Unde colligere promptum est, quamvis levissimâ publicâ poenâ, cum omnis illa gravis sit, ea excipienda haud esse. Debet quippe proportio esse inter delictum & poenam. Quae autem proportio esse potest, inter quodvis mendacium, quamvis avaritiam, quamvis simultatem, contentionem, lasciviam, & quae ejusmodi plura alia exempli gratiâ in medium hic possent adferri, ac levissimam etiam publicam, sed sic gravem, poenam? Quâ ergo ratione sit, ut non omni virtuti praemium in Repub. debeatur, eadem sit, ut non quodvis vitium poenâ excipiatur. Interim haud voluisse legumlatores, quae impunita reliquêre; aut alia viâ coarcenda non esse, quae per leges non puniuntur. Coarceri namque possunt per Censores, aut simili potestate instructos alios, quae alias curae Magistratuum exemta, & ab omni nota penitus intacta, in Reipub. perniciem tandem aliquando sunt exitura.