text: Cap. V. Van de Mieren.
  DE Noordsche Landen hebben veelderhande gedaenten van Mieren, soo wel met, als sonder vleughelen. De grootste en ghevleugelde Mieren
  
  onthouden sich in de wildernissen, en in huysjes, van bladen der Pijn-boomen, en in de tacken van Denne-boomen, als kammen gemaeckt, en in groote menighte hoogh en breedt opgehoopt. De Beeren quellen dese Mieren grootelijcks, om sich van 't jeucksel in hun neus t'ontlasten, maer sy wijcken wel haest van hun huysen af, om gheen van hen in hun eyghe nest meê te dragen, vermits sy, in ghetal en gheslacht toenemende, misschien de Beeren uyt hun eyghe nest souden verdryven. Wyders, sy nemen oock hun wooningh in de hooge toorens der Kercken, en in de Lusthoven der Koninghen, daer sy, ghelijck men bevonden heeft, dickwijls tot een voorteecken van d'ondergangh van 't Rijck verstreckt hebben, vermits daer na de Koninghen van 't gemeen volck gedoodt of uyt het Rijck verdreven zijn. Maer als dit met hun voorteecken aenghewesen wordt, dan klimmen de kleynste Mieren, door 't onghelijck der grooten gheterght, op een boom, en voornamelijck op een oude Peere-boom, daer op de grooten sich ghewoonelijck onthouden, om in een ontellijcke menighte 't geweldt, dat hen aenghedaen is, te wreecken, en strijden heftelijck tegen hen, met voornemen van niet op te houden, voor dat sy (schoon veel van weêrzyden van de tacken des booms vallen en sterven) de groote Mieren verwonnen, en hun nesten ingenomen hebben. Men heeft dusdanigh een voorteecken in twee plaetsen sien gebeuren, in 't jaer vijftien hondert en een-en-twintigh, te weten t'Upsale, en te Stockholm, toen de Koningh van Deenmarcken, Christiernus de tweede van d'inwoonders van Sweden uyt de Koninckrijcken der Gotten en Sweedtschen verdreven en van al sijn staten en waerdigheden ontbloot wierd. Want dusdanighe ongeachte schepselen, door 't aengedaen ongelijck geterght, en onverwonnen, schoon sy verscheyde en veelderhande
  
  schaden lijden, zijn vaerdigh om strenghelijck wraeck van 't ghelede gheweldt te nemen; en men kan hen niet anders, dan wonderlijcke boden van de vergramde Godt, die door hun strijden niets goet aenseggen. Men vindt oock roode Mieren, die kleyn zijn, en door hun pis een schadelijck jeucksel verwecken. Dese Mieren worden van de Noordsche volcken vergiftigh genoemt, en onthouden sich op de heuvelen van de beemden. Maer dit gheslacht van wormen schijnt in ghedurigheydt van d'arbeydt aen d'anderen, die wy alreê genoemt hebben, niet onghelijck te zijn: want men siet de voetstappen van hun tred oock in de harde steenen staen.