text: Cap. XIV. Van de Tooveressen.
  
  ICk sal met weynigh voorbeelden aenwijsen hoe grootelijcks eertijdts de swarte konst by de Noordsche volcken in swangh heeft geweest. Hagberta, dochter van de Reus Vagnostus, vertoonde sich nu in een ongewoone grootheydt, dan kleyn, dan dun, en dan weêr swack van lichaem; sy was somtijdts ghefronst, en dan glat en effen van huyt, en kon haer ghedaente naer haer believen veranderen. Sy, nu tot aen de Hemel verheven, en dan weêr tot de kleynheyt van een mensch ghebraght, kon, ghelijck men gheloofde, de Hemel neêr doen dalen, d'aerde opheffen, de wateren hardt maken, de berghen bespoelen, de Schepen om hoogh voeren, de Goden om laegh brenghen, de Sterren uytblusschen, en de hel aensteecken. Terwijl de Koningh Hadingus sijn avontmael hield, verscheen een andere vrouw van de selve konst, die Scharley droegh, en by de haert haer hooft uyt d'aerde opstack, en, haer boesem toereyckende, scheen te vraghen in welck deel des werelts soo groen een kruyt in de Winter gewassen was. Sy nam de Koningh, die begeerigh was om de waerheydt hier af te weten, en sich in sijn eyghe mantel bewond, met haer onder d'aerde, en braght hem weêr op 't aerdrijck, nae dat sy de helsche ghedrochten aen hem vertoont had. Crata, een vrouw uyt Noorwegen,
  
  de welstandt van haer Soon Rollerus bevorderen willende, bereyde een pap, in 't welck sy de besmettelijcke vocht van drie Slangen, die van boven aen een dun tou hingen, indruypen deê. Maer Erick, haer Stiefzoon, nam het bancket, voor haer Soon Rollerus bereydt, tot sich, en, dese gheluckighe spijs ghesmaeckt hebbende, steegh door d'inwendighe werckingh daer af tot de hooghste trap van menschelijcke wijsheydt. Want dese spijs stortte door haer kracht in hem de kennis en overvloet van alle wetenschappen, jae soodanigh, dat hy oock in de verklaringh der stemmen van de wilde dieren, en van 't veê ervaren was. Wyders, hy was soo heusch en beleeft, en van soo groote welsprekentheydt, dat hy 't gheen, 't welck hy begheerde te spreken, met een ghedurige soetheydt van spreeckwoorden wist op te proncken. De Koningh Frotbo verwon door de raedt van dese Erick het heyr der machtighste Hunnen, dat in d'onderstandt van hondert en tseventigh Koninghen bestondt. Gesteblinais, Koningh der Gotten, maeckte eyndelijck dese Erick tot erfghenaem van hem self, en van 't Rijck, namelijck in de tijdt van Christus geboorte. Maer de Koningh wierd van een Tooveres, die in een Os verandert was, op de strandt van de zee met de hoornen ghestooten, en viel doodt neêr. Guthruna wist d'ooghen van de voorvechters des Koninghs Larmericus schichtighlijck te verblinden, en hun wapenen tegen sich selven te keeren. Maer de pot was het gemeen gereedtschap van alle Tooveressen, daer in sy haer soppen, kruyden, wormen en inghewanden koocken, en met dese tooversche spijs d'onkundighen tot hun beloften aenlocken, en ghelijck een bobbelende pot de snelheyt der schepen, ruyters en loopers aenprickelen.