text: XVIII. 
  
  1Rechtvaerdigh, Ghy; rechtvaerdigh, Heer, het Woordt, 137
  Rechtvaerdigh is de wet en snoer van leven,
  Die, uyt uw’ mondt, tot blijck uws wils, gehoort,
  In strengen ernst van u is voorgeschreven; 138
  Daer op ghy wilt dat elck sijn sinnen spits’
  En al sijn doen, reyn-zedigh, toe ga geven.
  
  2Dies my de geest, door kracht des yver-hits, 139
  In toorn ontbrandt. In toorn, die pijn koomt baren:
  In pijn, die voort in’t diepst’ des e’elsten lidts
  Een knaging teelt: een knaging, welcks beswaren
  Ter doodt-waert streckt, wanneer ick sie en hoor
  Dat mijn party uw’ heyligh Woordt laet varen.
  
  3Vw’ Woordt, mijn Godt, is louter door en door, 140
  Heeft smet noch streep. Dies ic het trou moet minnen.
  Ick, die, versmaedt, gerekent als een Door, 141
  En yeders spot, nochtans mijn hert en sinnen
  Van uw’ bevel noyt moedeloos en treck
  En, door geen leet slap-hertigh, laet verwinnen.
  
  4Vw’ recht blijft recht, en eeuwigh sonder vleck. 142
  Vw’ waerheydt duert en sal steedts waerheyt wesen,
  In angst en noodt voel ic geens vreuchds gebreck: 143 
  Vw’ woordt geeft lust, en kan van druck genesen.
  Vw’ woort beperckt geens tijts (hoe langen) reck: 144
  Maeck my des vroet: Geen doot sal ick meer vreesen.