text: IX. 
  
  1Hou, Heer, hou woordt; en doe uw’ Dienaer wel. 65
  Koom, baer in my, door Leer en wijse reden, 66
  Een hert dat sich gereckelijcken stel
  En niets en geeff dan recht Mensch-waerde zeden.
  Bequame stoff’ hebt ghy hier toe aen my:
  Want met uw’ Wet ben ick vol uyt te vreden.
  
  2Eer ick (van ramp en wederwil noch vry) 67
  Vernedert was, ging ick, onachtsaem, dolen,
  Als al de Wer’lt. Maer sedert, Heer, dat ghy
  Mijn hoogen moedt, in kruys en lijdens scholen,
  Hebt ne’er-geset, houd ick een scherper wacht
  En bind my bet aen ’tgeen ghy hebt bevolen.
  
  3Fonteyn van Deuchdt, den uwen soet en sacht, 68
  Die overvloeyt van alle goedicheden,
  Dael met uw’ Leer in’t merch van mijn gedacht.
  Want schoon dat my den Hoogh-aert wil vertreden 69
  Door leugen-vondt: soo houd ick niet te min
  In ’sherten diepst’ uw’ Wet een vaste stede.
  
  4Vw’ Wet, mijn lust, is booser wedersin. 70
  Waerom? haer hert, in’t weeldigh smeyr bedoven
  En als verbeest’, laet leer noch reden in: 
  Maer ick van u gepuert in lijdens oven, 71
  Beleeff’, en acht al ’swerelts schatten min. 72
  Dies moet ick, Heer, voor uwe tucht, u loven.