text: Veldeling. Zeger.
  
  Veldeling.
  Aertsoesenaer der jagt, waer heene leit de gang?
  Zeger.
  Recht boschwaert, Veldeling. maer laet gy uw belang
  In 't eedle jagerschap zoo anverschilligh varen?
  Men miste u schier in 't velt geheele tweepaer jaren.
  Wat godt benyt het wout, en leidt u elders heen?
  Uw doen komt met uw' naem dus weinigh overeen.
  
  Veldeling.
  Myn goede Zegerbuur, de tyt kan 't al verkeeren.
  'k Beholp my ('t heugt ons wel) met boogen, netten, speeren
  Lest voortyts nevens u in 't ruim en luchtigh velt:
  Maer wie weêrstaet een vreemt en liefelyk gewelt?
  Zeger.
  Licht plaegt, o jongeling, u een der jagerinnen?
  Veldeling.
  O neen: 'k bewaer de hut, en vry de Zanggodinnen.
  Zeger.
  Elendigh vryerschap!
  Veldeling.
  Elendigh jagersdom!
  Hier is geen stant volmaekt. doorzoek het wout alom,
  Gy zult meer slangepaên dan hindelegers vinden.
  Zeger.
  Nochtans verschaffen my myn ranke hazewinden,
  En brakken, scherp van reuk, den dagelykschen kost.
  Veldeling.
  Maer Febus zoete rei heeft my van leet verlost,
  
  En geeft my spys en drank in ryke jagerstenten.
  Ook vier ik nogh Diaen met zang en offerrenten.
  Wanneer 't langlevend hart zal weiden in de zee,
  De dolfyn in het bosch, het schuwe knyn in stê,
  En scherpe heg en struik ons druif en roos vereeren,
  Zal ik myn jagerstael en zeden eerst ontleren.
  Voorwaer gy moogt met my wel kouten van de jagt;
  Zy legt my nogh in 't hart. ai zie, hoe frisch en zacht
  Is 't gras aen dezen dyk! zit by my, eer der wouden;
  Ik wil uw honden graeg aen 't leizeel helpen houden.
  Maer weet gy wel, dat Nuld thans zilvre bruiloft houdt
  Met Anna, tot geluk van velt en jagt getrout?
  Zeger.
  Gy zegt my van een Paer daer wy met recht op roemen,
  En 't geen ik een sieraet der burgery durf noemen;
  Een gloriwaerdigh Paer, begaeft met deugt en geest,
  Oprechtheit, liefde, trou, en schoone lichaemsleest.
  Maer wie liet ergens u die maer van blyschap hooren?
  Veldeling.
  Aen 's Amstels klaren vliet heb ik een' Vrient verkoren,
  Ik meen den braven BuisDe Heer Jan Buis Egbertszoon., in heuscheit ongemeen,
  En 'k prees hem wel by u om zyn weldadigheên;
  
  Die gaf my 't nadren korts van deze feest te kennen.
  Zeger.
  't Gelukt me op 't schuwe wilt myn honden aen te schennen
  Met een' vernieuden lust. de milde hemel lacht,
  De dorre heg wort groen, en 't scherp der rotsen zacht.
  De feestdagh van dit Paer doet myne blyschap ryzen.
  Wat heb ik menigmael met haezen en patryzen
  Hunn' breeden disch verzien! waerna ik in het velt
  Niet weêr quam, dan met een geheele hant vol gelt;
  En ook bestoven wel door 't puik der Rynsche wynen,
  Daer hun gulhartigheit myn zorg mê deed verdwynen.
  Duinmeiers, vroome liên, 't gaet wel en voor den wint:
  Zy leven nogh in vrê daer 't wout zyn baet by vint.
  Veldeling.
  'k Zal hier aen uwe zy het Paer een liedt vereeren,
  Terwyl de hoveniers dees breede linden scheeren
  En ype laenen, door 's lants rykdom schoon geplant.
  Maer wat legt gy het toe ten zilvren bruiloftspant?
  Zeger.
  Naerdien ik in Heer Nuld en Anna zyn beminde
  Een waer en levend beelt van trou en liefde vinde,
  Bespreek ik hen, zoo rasch ons 't lot wil gunstigh zyn,
  Den borsteligen kop van een groot everzwyn.
  
  Veldeling.
  Maek uw belofte waer.
  Zeger.
  En lever gy uw zangen.
  Gy laet my naer uw kunst alreê te lang verlangen.
  Veldeling.
  Sneeuwitte Jagtgodin,
  Wat moogt gy zonder min
  De bosschen kiezen, straf van zin?
  Schikte elk zich naer uw' overleg,
  De werelt had den dootsteek wech.
  Daer zou geen bruiloftsfeest
  Meer lachen, bly van geest.
  't Geluk zou sterven, bleek bedeest,
  En 't bed bevriezen nevens 't graf,
  Ja 'k gaef geen myt voor Jovis staf.
  Maer dank zy Venus troon
  En haere mingeboôn,
  Mitsgaders 't heir der Liefdegoôn;
  Het menschdom volgt de huwlyxbaen,
  En houdt aldus de werelt staen.
  't Is net op heden een,
  (Zoo vliên de tyden heen)
  
  En tweemael twalef jaer geleên,
  Dat NULD en ANNA zyn gepaert
  Wier liefde nogh dit juichen baert.
  Hoe denken zy met vreugt
  Nu aen den tyt der jeugt,
  Besteet in eer en plicht en deugt!
  Waerin ze trouwens nogh met lust
  Volharden, tot hun zielenrust.
  By 't zilver van deez' echt
  Is 't zilver veel te slecht
  Dat in de diepe mynen legt,
  Of 't geen weleer voor haes en hart
  Getelt wert op de drokste mart.
  Want in den ouden tyt
  Toen Cefalus met vlyt
  Ter jagt ging; of toen Hippolyt
  Den zwynspriet dreef in 's boschzwyns zy,
  Mogt ieder jagen, vrank en vry.
  Wy schoolen met verdriet
  Voor Meleager niet
  Noch voor Akteon achter 't riet.
  Het kromme mes ontweide maer
  't Vet wilt, zoodra 't gevangen waer.
  
  En zulx verschafte gelt
  Den jageren in 't velt.
  Doch waertoe dit juist hier gemelt?
  Wy loopen dus de bruiloft mis,
  En dwalen in een wildernis.
  O gy, die alles teelt
  Wat lust en zinnen streelt,
  En 't jaer in vier saizoenen deelt,
  Begunstigh in uw heilbesluit
  ('t Is recht) deez' Bruidegom en Bruit.
  De gems en steenbok siert
  De rotsen, vol gediert,
  't Graeu knyn de duinen, waer het zwiert.
  Dus siert door deugt en trou die duurt
  Dit eerzaem Paer zyn stadt en buurt.
  Dat by kintskindren dans
  Dees zilvre loverkrans
  Van gout eens klinke, ryk van glans,
  En 't Paer zyn vierde bruiloftsfeest
  Voorts viere daer 't geen scheiden vreest.
  Zeger.
  O Jagersvrient, gy zingt het scherp van al de doornen.
  Waer zyt gy nu, die door 't getoet der koopre hoornen
  
  Des jagtpaerts moedt verwekt, en 't schuilend wiltontrust?
  Koomt leren, koomt de wys eens leren hier met lust.
  Zoo 't aen my stont, ik zou, o Veldeling, u wyen
  Tot eenen meestersknaep van dees houtvesteryen.
  Uw liedt vermaekt my meer dan 't nat der koelste bron
  De moede jagersborst, by 't heetst' der zomerzon.
  Hoe wil dit fyn gedicht de bruiloftsvreugt doen dygen,
  Wanneer zy het verneem'! dat hiet naer lauren stygen.
  Adoon, of wat 'er meer van oude jagers was,
  Zou met Endimion u eeren op dit pas,
  Indien hun geest verscheen uit d' Elizeesche velden.
  Laet elk met vollen mont den gulden roem vermelden
  Der ronde jagerstael. wie weet ook of dit Paer
  Uw kunst niet loonen zal door u met bly gebaer
  Een hunner Dochteren ten echtlot toe te voeren?
  Veldeling.
  Die zyn niet opgevoedt voor 't bed van houte boeren.
  Stil, Zeger; staek uw' kout: ik schaem my 't hoorenschier.
  Zoo zy der Oudren deugt en zeden, aert en zwier
  Opvolgen, heusch van hart, en noit dien glans vermommen,
  Leg ik haer toe 't sieraet der Amstelbruidegommen.
  Zeger.
  Ontstel u niet te zeer: gy hebt alrede een' baert
  
  Wiens gront drie kruisen telt en meer. die spade paert
  Zal des te spader ook zyn zilvre bruiloft vieren,
  En pronken met zyn kroost, verzien van goê manieren.
  Veldeling.
  Het Paer, van 't welk wy hier in 't aengename groen
  Dus heenepraten, wert gewis verbonden, toen
  De Hemel zonderling voor 't huwlyk wilde zorgen.
  Maer ik, dootärm van hoop tot 's avonts van den morgen,
  Meen naeuwelyx, dat my rampzaligh jagersknecht
  Een levendige ziel ter bruit zy toegelegt.
  Doch zoo 't geluk hiermede in 't endt my eens wil baeten,
  Zal met een jageres ik my wel paeien laeten.
  't Is toch een schraele tyt, die Godt en mensch verdriet,
  Waerin geen woutboerin voor boeren overschiet.
  Maer, Zeger, of ons eens, by veele feestgenoden,
  Dees Bruidegom en Bruit op Amstelvreugt ontboden,
  Hun Lustplaets, hoe zoudt gy u houden? spreek rechtuit.
  Zeger.
  'k Zou op zyn jagers my voor Bruidegom en Bruit
  Vernederen, en hen voor al de gunst bedanken,
  Die ik van hun genoot, by Mei- en Herrefstranken.
  Zoo waerlyk leeve Nuld met Anna lang in heil;
  Ja langer dan de kryg der valken onder 't steil
  
  Des hemels duuren zal met bergëent, smient en reiger.
  Veldeling.
  Gy hebt gehoort, hoe ik hun geenen heilwensch weiger.
  Nu wensch ik nevens u, dat hen 't geluk beschyn',
  Zoo lang de vos zal loos, de das angstvallig zyn;
  Of langer dan de leeu zal koning zyn der wouden.
  Zeger.
  'k Zal voor een' Jagtpoëet u om dees heuscheit houden,
  Maer moet nu heen: zie daer; de honden willen voort.
  Veldeling.
  't Is jammer dat uw plicht dit minzaem kouten stoort.