text: Op het XXIIste Zinnebeeld.
  
  De groene Lykcypres,
  Die nooit verdort door onweêrvlaagen,
  Aan wien geenscherpe worm zal knaagen,
  Verstrekt een zedeles
  Voor ieder, om stantvastig
  Op 's Godsvruchts grondvest pal te staan,
  Al schynt hier alles te vergaan.
  De deugd valt niemand lastig,
  Wanneer men is gewoon
  Haar zachte wetten op te volgen:
  Geen lasterbuien, hoe verbolgen,
  Geen blixemstraal van hoon
  Doen zulk een ziel ooit zwichten.
  Laat and're beeven in dien storm;
  Haar treft geen schrik, haar byt geen worm
  Van 't snood verzuim der pligten.
  Haar blad blyft even fris
  En groen, door de onschuld, hoe verschooven.
  Zo komt zy 't all' door Hem te boven,
  Die uit de duisternis
  Een licht van vreugd en rust kan scheppen.
  Dan durft de boosheid zich niet reppen.