text: V I I.
  Caeterum an licuerit Pop. Rom. Tarquinium imperio exuere, nunc quaerendum est. Neque dubium hac de re erit judicium, si paullo altius quaedam huc facientia, sed tamen breviter, inspiciamus. Certè haud ambigitur, quin, si quae alia, subditis sancta atque inviolabilis esse debeat suprema illa imperantium potestas; sicut & in confesso est, eamdem obnoxiam esse imperio rationis, quae jubet, ut nihil ab eâ nisi quod aequum est in subditos statuatur. Nihilominus tamen si eâ principes abutantur, & grave sit eorum imperium, obsequium iis deferendum est; imo etiamsi divinis, naturae & gentium legibus adversa quaedam praescribant, non quidem parendum iis est, sed neque ideo statim potestate exuendi sunt; imò si in singulorum aliquot civium exitium ferantur, non iccirco omnibus licet vi iis se opponere. Sola patientia & divinâ auctoritate, & tot cordatarum gentium exemplis, & tanto sapientum consensu hacte-nus subditis commendata est; neque ultra quid adversus iniquum principem iis licet. Divinâ auctoritate, dixi ego, & tot cordatarum exemplis gentium. quod de Christianis maximè accipiendum; qui servi forte, dominis etiam δυσκόλοις obnoxii & subjecti esse jubentur. Ac proinde etiam principibus, δυσκόλοις subditi. Faciunt huc omnino ista Optati Afri Milevitani, ubi de Donato, iniquissimo illo Episcopo Carthaginis, & qui hujus Dominicus dici ac audire volebat: Paullus docet, inquit, orandum esse pro Regibus etiamsi talis imperator esset, qui gentiliter viveret. Et de Donato ipso; Carthagini principatum se tenuisse crediderat; & cùm super Imperatorem non sit nisi solus Deus, qui fecit Imperatorem, dum se Donatus supra Imperatorem extollit, jam quasi hominum excesserat metas, ut se, ut Deum, non hominem aesti-maret, non verendo eum, qui post Deum ab hominibus timebatur. Porrò Imperium non amittit princeps nisi eo scelere, quo id creditur periturum. Cum enim hic maximè poena non debeat excedere magnitudinem delicti, imperio, quod in omnes accepit, non privandus est, nisi qui omnium sit hostis. atque ea evertere contendat in quibus constet incolumitatem omnium versari. Ergo si intoleranda sint omnibus ejus scelera, & nisi in tempore obviam eatur, in exitium omnium totiusque Reipub. haud dubiè sint exitura, & alia omnia ad flectendum coarcendumque ad meliora Principem nequidquam sint tentata, licere proceribus populoque eum imperio exuere & vi expellere judicamus. Talis enim, princeps esse desiit. Et subditis patientia commendata est, non quâ evertitur Respub. sed qua conser-vatur. Neque id in eos tantum principes licet, qui adstricto certis legibus imperio utuntur, sed eos quoque, qui omnium absolutissimum accepêre. Par enim hic eorum est ratio; cum nec sub his, nec istis, Respub. debeat everti. Faciunt huc illa Salisberiensis in Polycratico lib. iii. cap. xv. Imago Deitatis princeps amandus, venerandus est & colendus; tyrannus pravitatis imago plerumque etiam occidendus, si tamen aliter coarceri non potuerit. Et addit alibi gravissimam rationem; Cum multa sint crimina majestatis, nullum gravius est eo, quod adversus ipsum justitiae corpus exercetur. Tyrannis ergo non modo publicum crimen, sed, si fieri possit, plus quam publicum est. Si enim crimen majestatis omnes persequutores admittit, quanto magis illud, quod leges premit, quae ipsis debent imperatoribus imperare? Lib. iii. cap. ult.