text: Voorreden.
  DE groote en woeste Zee vertoont in haer keel een wonderlijck schouwspel aen alle volcken. Sy vertoont verscheyde voortspruytinghen, die niet soo wonderlijck om hyn grootheydt, en om hun ontellijck ghetal, ghelijck dat van de Sterren, zijn, als wel om hun verschrickelijcke gedaente: in voegen dat men niet siet dat 'er in de Hemel, op d'aerde, of in haer ingewandt, of in 't gereedtschap, dat men in huys ghebruyckt, verborgen is, 't welck oock in de diepte van de Zee niet besloten is. Want men bevindt dat in dese woeste zee, die soo breedt, vlack, sacht, en vruchtbaer van aenwas is, en het teelende zaedt ontfanght, door mede-werckingh van de heerlijcke natuur, die altijdt baert, veel vreemde en gedrochtelijcke dinghen zijn, die, verwardt, en nu dus, en dan soo, nu door de winden, en dan door de golven, uytsich selven, en uyt andere beginselen verscheyde gedaenten schijnen voort te brenghen: in voeghen dat wy achten dat het geen, 't welck in eenigh deel van de natuur is, oock in de zee wordt gevonden, en dat met veel dinghen daer vindt, die nerghens anders te vinden zijn. Want de ghenen, die op de vreemdigheden, uyt de zee komende, mercken, bevinden dat 'er niet alleenlijck ghelijckenissen van Dieren, maer oock Vaten, Swaerden, Zagen en Paerts-hoofden in de kleyne schulpen gevonden worden. Men vindt daer oock Sponsen, Netelen, Sterren, Tooveressen, Wouwen, Monnicken, Koeyen, Wolven, Egelen, Slangen, Muysen, Musschen, Meerlen, Ravens, Vorsschen, Varckens, Ossen, Rammen, Paerden, Ezels, Honden, Sprinckhanen, Kalven, Boomen, Raden, Potten, Leeuwen, Arenden, Draecken, Swaluwen, en diergelijcke dingen: van de welcken sommige beesten uyt de Zee op 't landt komen, en, hun voedtsel van graen en Zaedt genomen hebbende, sich weêr in 't water begeven. Sommigen worden vet als sy de Noorde, en anderen als sy de Zuyde windt intrecken. In de zee zijn oock beesten, die by nae een menschelijcke ghedaente hebben, en, ghelijck Nereïden, klagelijck singen. Daer zijn oock Zee-menschen, die de menschen over 't geheel lichaem gelijcken, en, ghelijck men siet, by nacht op de schepen klimmen, en die, gelijck men bevindt, terstont de deelen, daer sy sitten, beswaren, en, soo sy daer langh blyven, de schepen doen sincken. Ick sal hier noch het gheen, 't welck ick van een ghtrouw visscher uyt Noorwegen verstaen heb, byvoegen, dat is dat, als men desoodanigen gevangen heeft, en hen niet voort weêr loslaet, terstont soo groot een storm ontstaet, met een schickelijck ghekrijt van soodanighe menschen, en van veel andere ghedrochten, dat de Hemel schijnt neêr te vallen, en de visschers naeuwelijcks met groote arbeydt hun leven konnen redden, veel min de visschen vangen. Dieshalven is in soodanigh een geval, door een wet, die de visschery aengaet, en oock onderhouden wordt, gheboden dat men de gedrochtelijcke visschen, dusdanigh opgehaelt, naer de verscheydenheydt van hun gestalte, terstont, door 't afsnyden van de lynen, los sal laten.