text: III.
  WAnneer ick merck de gaven van uw’ geest,
  De schoonheyd uwer leden
  Het lijf geschoeit op Goddelijcke leest,
  De keur van uwe seden;
  Gewis ick sta met opgetrocke sinne,
  Maar eene kus, mijn schat,
  So machtig is, o Hemelsche Tirsinne!
  Dat ick my selven vat.
  Een nucht’re kus, van uwe ontslote mond,
  O Zeelands-zier en pronckstuck,
  Maeckt dat ick, uyt de dood, bly van die wond,
  Mijn adem door een vonck ruk.