text: Ferdinandus den Spaenschen Koning.
  
  Ghy helden hoogh van moedt! Ick heb van daagh vernomen,
  Van mijn ghetrouwe Spien, een onverwachte Maar,
  Daar ick my grootelijcks met reden in beswaar,
  Vermits de Mooren swart ons schielijck overcomen.
  Wel wat anghstvalligheyt, doet mijn kleynhartigh schromen?
  Van waar komt my die schrick? Al waar de Tydingh waar,
  So moet ick soecken raadt en middel om 'tghevaar
  Te breecken of t'ontgaan, na 'tvoorbeeldt van de Vromen.
  Wat suffery is dit? Wel waar is mijn verstandt,
  En de grootmoedicheyt die'ck voormaals in my vant?
  Daar ick wel eer meed' droegh mijn swaarste onghelocken?
  Die zijn (God betert) nu in dit voorval vertrocken
  Dies staat in twijffel, laas! de zeeckerheydt mijns staats
  Door manghel vande Tijd en kleynheyd mijns beraats.
  Want mijn Tijdt is te kort, om langh hier op te raden,
  De noot die is seer groot daar ick my nu in sie,
  Sy wil niet dat ick nu tot ander toevlucht vlie,
  Als tot u vromicheydt en Mannelijcke daden.
  Mijn meeste Krijghslien zijn ghesonden in Granaden,
  And'ren in Arragon, in nieu Spangen, en die
  Zijn my te veer van honck, dat ickse op ontbie.
  Dus ben ick nu met recht in dese saack beladen.
  Wat sal ick dan bestaan in dit hevaarlijck stuck?
  Sal ick een Velt-slagh slaan op 'tweyffelend' gheluck?
  Dat schijnt my ongheraan. Wat sal ick dan beginnen?
  Wechvluchten van den strijdt of nemen aan het juck,
  Vanden Maraan? O neen! 't Is best dat ickse druck,
  En valle op het lijf met hope van verwinnen.
  Moedighe Mannen hoort! hoort helden van mijn bloedt,
  Treckt sonder Trommel-slagh met opgherolden Vanen,
  In aller stilten heen: Op dat de Indianen
  Niet eens en riecken dat ghy haar komt te ghemoet:
  Maar blijft in ordeningh te Paarde en te voet
  En leghert u aldaar, daar ghy u best sult wanen
  In u voordeel te zijn: Op dat ghy de Maranen
  De grootste schade, en de meeste af-breuck doet.
  Een yder ruste sich soo wel van Moedt als Wapen,
  Om keeren het gheweldt, tot ons verderf gheschapen,
  Den woesten springh-tocht van den wereloosen swart.
  Yg'lijck begheve sick om Eere te betrachten,
  Tot voorstant van ons Landt, weet ick gheen grooter krachten,
  Als Eendracht, goedt beleydt, en een kloeckmoedigh hart.
  Dees dinghen zijn u meest en op het hooghst van nooden
  In dese snelle slagh. Gaat aan ghy vrome Lien.
  God gheve dat ick u verwinnaars weer maghsien.
  Die laat u te ghelijck haer hoop en leven dooden.