text: Cap. IX. Van de Susters der noodtschickingh, en van de Nymphen.
  
  IN de Noordsche Landen waren oock veel Tempelen, aen Diana en Ceres gewijdt, en gebouwen der Susters van 't noodtlot, door seeckere tooverkonst, sonder eenige menschelijcke hulp gebouwt, tot de welcken d'Ouden, over d'aenstaende voorvallinghen van hun kinderen met de Godspraeck van de Parkes, of Goddinnen der noodtschickingh te raedt gaende, en plechtelijcke ghebeden en beloften daer over ghedaen hebbende, hun toegangh namen, en, hun oogen op de Kerck vestende, sagen somtijdts drie, en somtijds meer setels, daer soo veel Nymphen op saten, van de welcken eenighen
  
  de kinderen met groote schoonheydt, en overvloedt van menschelijcke jonst begaefden, en anderen met uytmuntingh van miltheydt, of met andere deughden versorghden. Maer anderen, schadelijck van aert, begheerigh om den kinderen hinderlijck te zijn, beschoncken d'aenstaende zeden der kinderen met vreckheydt, of met eenighe andere ghebreken. Men bevindt dat niet alleenlijck de kinderen, maer oock de genen, die tot bedaeghde ouderdom gekomen waren, ja oock somtijds de Koninghen selven door de verdichtselen van dusdanige tooverkonsten bedroghen wierden. Want Hotherus, Koningh van Sweden en Deenemarcken, op de jacht door een dicke nevel verre van sijn geselschap afghedwaelt, gheraeckte in sekere beslote kamer van Bosch-maeghden. Hy, van heur by sijn eyge naem ghegroet, vraeghde heur wie sy waren. Sy gaven aen hem tot antwoort dat door heur beleydt en toesicht voornamelijck 't geval van d'oorlogh bestiert wierd, en dat sy dickwijls, sonder van yemandt ghesien te zijn, by de strijden waren, en door geheyme bystandt een gewenschte uytgangh aen heur vrienden gaven, dewijl sy, naer heur believen, of voor- of tegen-spoet konden geven. Sy vermaenden hem oock, dat hy Balderus, van een verborge zaet der Goden voortghebraght, niet met de wapenen beschadighen sou. Hotherus, dit verstaen hebbende, bevondt sich self buyten 't dack, en onder de blaeuwe Hemel ghestelt, en, sonder eenighe schaduw te sien, in 't midden van 't ruyme veldt gelaten. Hy was voornamelijck verwondert over de snelle vlucht der Maeghden, over de veranderlijcke standt van de plaets, en over de bedriegelijcke ghestalte van 't ghebouw. Hy was echter onkundigh in 't gheen, dat by hem gebeurt was, en hield dit voor spottery, en voor een ydel verdichtsel van toovery. Maer de selve Hotherus, nae ver-
  
  loop van eenighe jaren in swaere oorloghen neêrgheveldt, in afgheleghe weghen doolende, en deur woeste bosschen, daer gheen menschen quamen, getrocken zijnde, vondt by gheval een hol, dat van onbekende Maeghden bewoont wierd. Hy bevondt dat dit de selve Maeghden waren, die eertijdts hem met het onquetsselijck kleedt beschoncken hadden. Sy vraeghden hem waerom hy in dese plaetsen gekomen was; en hy openbaerde aen hen d'ongheluckige uytgangen van d'oorlogh, en, hun ontrouw aen hen verwijtende, begon over sijn onghelucken en droeve uytkoomsten van sijn strijden te klaghen, en te segghen dat het anders met hem vergaen was, dan sy aen hem belooft hadden. Maer de Nymphen seyden dat hy, hoe wel hy selden verwinner had gheweest, den vyanden echter ghelijck leedt aenghedaen had, en dat hy niet min schade gedaen, dan gheleden had: voorts, dat hy de verwinningh sou verkrijghen, soo hy den vyanden de spijs en toevoer, die tot vermeerderingh van hun krachten dienden, kon afsnyden; 't welck te weegh sou brenghen dat alles gheluckighlijck naer sijn wensch gedyen en af-loopen sou. Hy, dus versonden zijnde, vergaderde weêr heyrkrachten, en versamelde een machtigh heyr tegen de vyandt. Terwijl hy naeuwe achtingh op het leger der vyanden nam; sagh hy drie Nymphen, die de verborghe spijs droeghen. Hy vervolghde hen spoedighlijck, (want de voetstappen, die nat van de dau waren, wesen 't spoor van hun vlucht aen) en quam eyndelijck ter plaets, daer sy hun wooningh hadden, en verkreegh van hen door sijn soetelijck spelen op de Cyther, daer in hy seer ervaren was, de helderblinckende Gordel, en de machtige Riem van verwinningh. Hy, langhs de selve wegh, die hy ghekomen was, weêrgekeert, trock terstont den vyandt te ghemoet, en sloegh hem in de vlucht met een
  
  doodelijcke wond, soo dat hy in de volghende dagh aen Proserpina, die in sijn slaep aen hem verscheenen was, overgesonden wierd.