text: Cap. VIII. Van de bestrijdingh der Goden.
  
  SY vervielen noch tot een andere sotheydt en waengheloof, namelijck dat sy waenden dat sy, verscheyde wapenen teghen de Hemel keerende, de Goden, die hun tochten des oorloghs niet bejonstighden, of hen niet te hulp quamen, konden verdrucken, of door dreygingen en strenghe woorden dwinghen tot het geen, 't welck aen hen bevolen was, te doen. Hoe wel sy hier in dwaesselijck deden, soo waenden sy nochtans dat sy gheen minder maght hadden om sich op aerde gevreest en ge-eert te maken, als de Goden, die hun zetel boven of beneden hadden. Maer sy ghedachten niet aen 't oude spreeckwoort der Gotten, namelijck, Men moet gheen stock naer de Hemel werpen, van waer hy met meer gewicht weêr af komt.