text: Cap. XVII. Van de visschen van de swarte vloedt te Nieuburgh in Finlandt.
  OP d'uytterste grensen van Finlandt, onder de Pool gheleghen, is een Burght, het Koninckrijck van Sweden onderworpen, de Nieuwe Burght genoemt; om dat sy, met wonderlijcke
  
  behendigheydt ghesticht, en door konst en natuur sterck ghemaeckt is. Want sy staet op een ronde bergh, die niet meer dan een ingangh en uytgang naer de Westzyde heeft, schoon men van die zyde noch op gheen andere wijse daer by kan komen, dan met een vlot, aen groote ysere ketenen ghebonden, 't welck daghelijcks met groot arbeydt, door middel van blocken en touwen, uyt oorsaeck van 'tgeweldt van 't water, by nacht van de besettelinghen des Koninghs van Sweden, of van zijn Leenhouders, daer ghestelt, aen d'een zyde van de vloedt ghetrocken wordt. Voorby dese Burght stroomt een seer breede vloedt, die een ongrondelijcke diepte heeft. Sijn oorsprongh ontstaet uyt de Witte Meyr, en stroomt allenghs af. Sijn water wordt swart van de grondt af, voornamelijck by dese Burght, daer al de visschen, die hy heeft, en voortbrenght, swart zijn. Sy worden echter niet onaengenaem van smaeck geacht; en de visschen, die sich daer onthouden, zijn Salmen, Voorens, Baersen, Snoecken, en meer andere sachte visschen. Sy heeft oock een visch, Trebium ghenoemt, die des Somers swart, en des Winters wit is, en die (gelijck Albertus in sijn vier-en-twintighste Boeck verhaelt) in de groote Zee mager wordt, en, schoon niet langer dan een voet, vijf vingheren dick speck heeft, 't welck, gezouten zijnde, gout, hoe wel in de diepte ghevallen, uyt het water treckt, en van de grondt doet boven komen. Eyndelijck, dese vloedt maeckt een zwarte Meyr, en vloeyt deur Wyburgh, gelijck de Nylus een swarte vloedt, daer in hy sich ontlast.