text: II.
  
  Wij buigen voor den Koning neêr
  En roepen wel: 'lang moog' hij leven!’
  Doch, dàt is maar uitwendige eer
  En die het pligt is hem te geven;
  Maar zoo in 't innigst van 't gemoed
  Hem lief te hebben boven maten
  En huis en hof en goed en bloed
  Voor Hem en 't Vaderland te laten,
  Dàt staat er - of ik heb het mis -
  Dat staat er in geen wet geschreven,
  Dat moet in 't diepst des harten leven;
  Dat is wat méér nog, dan te geven
  Den Koning wat des Konings is.
  
  Dàt - Koning uit Oranjebloed,
  Dat is de Rijkskroon der Nassouwen!
  En diep en vast voelt ons gemoed
  Hoe innig 't zich aan U kan houên.
  Met open oog en trouwe borst
  En krachtig-teêr verknochte handen
  Staan op dees' bodem Neêrlands Vorst
  En 't Vrije Volk der Nederlanden: -
  Dàt tintel door de ziel u heen
  O Koning - zoo als 't Ons ontgloeije,
  Opdat, waar Liefde en Vrijheid groeije,
  Aan aller ziel de bede ontvloeije:
  'Stééds blijve Oranje en Neêrland één!’