text: Stemme: Prins Roberts Mars, &c.
  SAl Celimor alleenigh dan
  Dus leven sonder min;
  En sien hoe ellick Harder an
  Sijn lieve Veldt-godin,
  Vaeck bied met aengenaem gelaet,
  Sijn milde minlijckheydt,
  Wt liefde, neen! het gaet hoe ’t gaet,
  Ick moet mee aen de Meydt.
  2’k Heb langh genoegh alleen gedwaelt,
  Dies wil ick my wat spoen,
  (Terwijl de gulde Phaebi daelt,
  En schuylt sich achter ’t groen)
  Mijn Vee te drijven in de Stal,
  Op dat ick, eer den dagh
  Verdwijnt, gints in dat Klaver-dal
  Lusinde vinden mach.
  3Sy is de geen’ die al mijn leet
  
  In vreughd verkeeren kan,
  Maar ’t slimste dat ick van haer weet;
  Dat zy met alle man
  Zo heult, wanneer zy van my is, 
  En noot somwijl een Rey
  Van Herders, ’s avonts aen ‘er Dis
  Met minnelijck gevley.
  4Waerom ick haar wel schuwen zou,
  En gaan weer by Sytreen,
  Die haar noyt, ’t zy in vreughd of rou,
  Met elck soo maeckt gemeen:
  Maar is staag besich hier of daar,
  Tot queeking van haar Vee,
  Zoo dat ick nimmer, hoe ik haar
  Ook zoek van stee tot stee,
  5Kan raken tot mijn volle wil:
  Dies ik mee van haar keer,
  En voeg me by schoone Amaril,
  Die gints komt dalen neer.
  Met hare Lamm’ren van het top
  Des berghs, in ’t vlakke pleyn,
  
  Om die te laven et het sop
  Der stralende Fonteyn.
  6Maer by haar sien ik Gredelijn,
  Haar Moeder, die wel lijckt
  Een Speelgenoot van Proserpijn,
  Zoo euvel als zy kijkt.
  Wanneer ick met dat zoete dier
  Wat spelens ben gezint:
  Dies ick om ’t oud-wijfs knorren schier
  Verlaat haar, lieve kint.
  7En voeghme weer by Carileen;
  Al is die Herderin
  De schoonste niet van lijf en leen,
  Dat schaet niet, ick bemin
  Haer dienstbaerheyt, die sy betoont
  Den Hemel, en het Volck,
  Och! of dat soet Bruynetje woont,
  Daer sy haer Geytjes molck.
  8Gints aen de Beeck, ick loof wel ja,
  Sy sey ’t lest tegen my,
  ‘t Was by de hut van Amira,
  
  Gelegen aen de zy
  Van ‘t zuyder-velt, daer ‘k onlanghs staen
  Te prate quam, soo dat
  Ick heel de boodtschap, die ick aen
  Clarinde had, vergat.
  9Het geen my moeyde, maer ’t is goet
  Dat ick dat nu bedenck,
  Ick peur soo strack op staende voet
  Na haer, die door ’t gewenck
  Haers oogen dese borst ontvonckt:
  Het is Clarinde, die
  Soo schoon in mijn gedachten pronckt:
  Het is Clarind, om wie
  10Dat Chelimor sijn Vee verlaet
  Aen dese vette Wey,
  Om wiens gelaet en soete praet,
  Ick my tot haer berey:
  Dus wil ick dan voortaan gezwind
  Verlaten al de rest,
  En houme by mijn lief Clarind,
  Want een by Een is best.
  M. W. de Jonghe.