text: I. Ontrouw.
  
  't Laat meer te denken, dan te wenschen over,
  Bekoorlijk Elsje, indien uw oog,
  Dat nu een andrer hart verover' -
  Mij wreed bedroog ---
  Indien uw mondje en al uw zoet getoover
  Bedrieglijk loog; -
  
  Veel hebt ge, liefste, mij gegeven, -
  Mooi Elsje, teêr!
  Veel wat men iemand geeft voor 't leven
  En vraagt het nimmer - nimmer weêr.
  Och! wat ge gaaft - U is het om het even
  En mij nog meer.
  
  Al zoudt ge ook niets ter wereld willen laten,
  Niets voor den lang vergeten man,
  Om zoetlijk met een ander lief te praten -
  Zeg, lieve kind, o zeg mij dan...
  Of ik u daarom eer zou kunnen haten,
  Dan ik u alles wedergeven kan.
  
  En zeg mij zoo ge al kunt vergeten,
  Wat ge eens hieldt voor uw part
  Van 't geen ons zamenzijn mogt heeten; -
  Of soms uw hart
  Er bij vergeet, dat een der twee blijft weten!
  Zeg, liefste, hoe ge dat ontwart?!
  
  Och, wat ik wete en wat door u op heden
  Vergeten en versmeten zij; -
  Mij gaat van 't eens bestaand voorleden
  De heug'nis niet voorbij, --
  En zijt ge mij, zoet liefjen, glad ontgleden,
  Gij maaktet, och! mij daardoor dubbel vrij.
  
  Want dat uw mondjen met zijn zoet getoover
  Mij heeft misleid, -
  En schoon uw hart een nieuwen buit verover,
  In 't nieuwe netjen, dat het spreidt; -
  't Laat alles mij, - mooi Elsje! zoete meid!
  Veel meer te denken dan te wenschen over!!