text: II. Jean qui pleure.
  
  Helaas! waar moet het met ons heen?
  Mijn beurs wordt alle dagen ligter.
  Geen traan, dien 'k om mij zelven ween,
  Geen zucht, geneurie, of gesteen,
  Niets, - niets ter wereld meer maakt Dichter!
  
  Dat danken we U, o onheilstichter,
  U, Braga! met uw boos gebroed,
  Die dorst beweren kort en goed,
  Dat zelfs een Dichter denken moet.
  Geen zweem er van nog kort geleden,
  Toen 't zoogenaamd gezond-verstand, -
  
  Door ieder die de snaren spant,
  Als Anti-dichterlijk gemeden,
  Nog geen manie werd in ons land;
  Waar duizend vingertoppen gleden
  Langs citers van den kalen wand
  Gerukt met ongewisse hand,
  Bij 't neuriën der vrome beden,
  Wier nedrigheid zóó lief bewees,
  Hoe noode men zich zelven prees.
  
  Wie had het in zijn hoofd gekregen
  Dat ooit een teêrgevoelig hart, -
  In 't minst om maat of rijm verlegen
  En nimmer in het vóór en tegen
  Van eenig sentiment verward,
  Zich eenmaal zou zien uitgetart
  De sectie van zijn boezemsmart,
  Langs wetenschappelijke wegen
  Uit een te zetten zoo 't behoort,
  Als of geen non-sens meer bekoort?
  
  Waar zijt ge, o tijd van zelfbehagen,
  Toen ieder verzen maken mogt,
  Waarin men grond noch diepte zocht,
  Niet rekenschap van af dorst vragen?
  Toen ongezien elk rijmgewrocht,
  Door kunstbroêrs op de hand gedragen,
  Nat van de pers werd uitverkocht?
  Waar zijt gij heen, o gulden dagen,
  Toen wie een beetje wist van 't vak
  Zijn brood had, dood op zijn gemak?
  
  Helaas! verloopen zijn die tijden!
  Geen stervling gunt ons meer de kost, -
  Vergeefs is bidden en is strijden,
  Sints wij 't ondragelijke lijden,
  Door satanskindren afgerost,
  Die ons den boezem opensnijden,
  Om elk onschuldig rijmproduct, -
  Dat bij abuis eens wordt gedrukt!
  
  Onverantwoordlijk onheilstichter,
  Waar moet het heen met d' armen Dichter?
  Waarheen?... Ach, Braga weet niet veel! -
  Zijn antwoord, meen ik, luidt: naar Geel.