text: Cap. V. Van de schrickelijcke gedrochten, die sich aen de Kusten van Noorwegen onthouden.
  AEn de kusten van Noorweghen, en in de zee daer omtrent zijn ghedrochtelijcke visschen, die onbekent van naem zijn, schoon sy van 't gheslacht der Walvisschen gheacht worden, die, soo haest als men hen siet, hun wreedtheydt en schrickelijckheydt vertoonen, en in de ghenen, die hen aenschouwen, schrick veroorsaken: want sy ontsteecken in de ghenen, die hen langh aensien, een groote schrick en verbaestheydt. Want sy zijn schrickelijck van ghedaente, vierkant van hooft, van alle zyden met scherpe vinnen, en lange hoornen omringht, gelijck de wortel van een afgehouwe boom. Sy zijn tien of twaelf elleboogen langh, swart van verwe, seer groot van ooghen, en acht of tien ellebooghen dick. Hun oogh-appels zijn een
  
  elleboogh groot, root en ghevlamt van verwe, die in de duystere tyden, in de golven aen de visschers, gelijck ontsteecke vlammen, verschijnt. Dese visschen hebben hayr, gelijck Ganse veeren, dat langh en dick is, en als een baert neêrwaerts hanght. Het overighe van 't lichaem is naer de grootheydt van 't hooft, dat vierkant is, seer kleyn, vermits het niet boven veertien of vijftien elleboogen langh is. Een van dese schrickelijcke beesten kan lichtelijck veel en groote schepen, die met kloecke bootsgesellen versien zijn, omwerpen, of doen sincken. De lange en vermaerde brief van Erick Falchendorff, Aertsbisschop van de Kerck van Nidrosien, (die de Hooftstadt van 't gheheele Koninckrijck van Noorwegen is) aen Leo de tiende, omtrent in 't jaer van Christus gheboorte vijftien hondert en twintigh, gesonden, geeft een heerlijcke ghetuygenis van dese wonderlijcke nieuwigheydt. Aen dese brief was noch ghevoeght een schrickelijck hooft van seker ander gedrocht, dat gezouten was.