text: Cap. XXV. Van 't bestormen der vyandelijcke schepen, die in 't Ys bevrosen zijn.
  HEt ghebeurt heel dickwijls aen d'oevers van de Gotsche Zee, dat de schepen der vyanden, soo wel de genen, die met seyssens, als met haken en andere schrickelijcke teghenweer, en schadelijck gereedtschap versien zijn, door een strijdige windt een lange tijdt weêrhouden, 
  en door een schichtige
  
  vorst omringht, gelijck in mueren, tusschen het harde ys besloten, bevriesen, sonder dat sy sich daer uyt konnen redden, of hulp van over zee ontbieden, verwachten, of verkrijghen, of de schepen der Bontghenooten, die toevoer souden brenghen, en van de selve vorst bevrosen zijn, konnen ontfangen: in voegen dat de scheepslieden, door dese en diergelijcke swarigheden, en voornamelijck door ghebreck van hout in 't felste van de Winter ghedwongen, en van sware noodt gedruckt, sich overgheven, of de doodt, die sy voor ooghen hebben, moeten lijden. Maer sy, van vrees geparst, uyt oorsaeck van de wreedtheydt, 
  die sy aen de gheburighe volcken, door hun rooveryen, en moorden, en door hun onmenschelijcke wreedtheden, bedreven hebben, nemen dickwijls hun toevlucht tot d'uytterste hulpmiddelen des levens, en pooghen, met een onvermoeyde arbeydt, in de diepste duysternissen het ys te breecken, op dat sy, het ys gebroken hebbende, een deurgangh van vier, tien, of meer Duytsche mylen souden banen, om dus in de zee wegh te geraken. Maer d'inwoonders, op hen aenkomende, om hen te bestrijden en te plonderen, schieten met pylen, die door de veelheydt een wolck gelijcken, naer hun schepen, daer sy invallen; in voeghen dat sy in groot ghevaer van ghedoodt te worden zijn. Ja de genen, die van koude gestorven zijn, worden, vermits men hen niet op aerde begraven kan, van hun medemackers in een kist besloten en dus deur een gat, dat sy in 't ys maken, in 't water ghesteken. Maer indien de gheen, die dus sterft, edel of van hooghe en vermaerde achtingh is, soo wordt hy, sonder stanck zijnde, gelijck groen hout soo hardt als een steen bevrosen, van de bootsghesellen, uyt het gevaer ontkomende, tot een eerlijcker graf bewaert, om niet in de landen der vyanden te vallen. Doch indien sy, bestandt versocht en verkreghen 
  
  hebbende, begheeren dat hun dooden in ghewijde aerde begraven moghen worden, soo wordt sulcks nooyt aen hen gheweygert: dat meer is, d'Edelen, en voortreffelijckste inwoonders van 't landt versellen hun eerlijcke begraffenis; 't welck in de veldtslaghen, die men in de landen der vyanden levert, heel sorghvuldighlijck waergenomen wort. Ghelijck men daer af een varsch voorbeelt heeft in de deurluchtighste Ridder, de Heer Acho Hanson Wester-Got, 
  die, in 't jaer een duysent vijf hondert en tien rampsalighlijck in Schooningen strijdende, en van een Deen, sijn oude vriendt, met een speer deursteecken, eerlijck, en met toeloop van al d'Adel van 't landt, begraven wierd.