text: Alphonsus Brief aan Elisabeth.
  
  T'is mijn van herten leet dat dit Pappier of Brief,
  De naam van moeyelijck sal kryghen van mijn Lief.
  Al is sy (ick bekent) met kleyn verstant gheschreven,
  Soo dientse my nochtans om u verstaan te gheven,
  Mijn daghelijcksche pijn en leyde droefheyt groot,
  Die sonder sterven staagh mijn jongher hertje doot.
  Mijn ziel die vvenscht veel meer myn liefde te doen kennen
  Met levendighe stem, als met een doode penne:
  Maar ghelijck de Schippers door berningh ende noot
  Verlaten 'tgroote Schip, en springhen inde boot,
  En roeyen door de Zee, het vvelck sy niet doen souvven,
  Indien sy hadden moet het zelve te behouvven:
  Dan siende dat de kans soo krap staat en so pal,
  Soo bruycken sy de Bock en peuren nae de vval.
  Al even eens moet ick mijn lyden en mijn treuren
  V klaghen by gheschrift, nu my niet mach ghebeuren
  Te uytten met de mondt, moet ick't met Letters hier
  Mijn heymelicke pijn afschilderen op't Pampier;
  Dat u, meen ick, vvel naackt en klaarlick sal bedieden
  Dat al de martelry die yemandt mach gheschieden,
  
  Hoe wreedt en streng 'toock is ,, dat souvv noch wesen soet,
  By't wreede lyden dat ghy my ghewoonlijck doet.
  Maar denckt Mevrouw, hoewel de felle helsche Goden,
  In alle wreedtheyt zijn doorwieckt en opghesoden,
  Nochtans ontfanghen sy der menschen Offer wel,
  Om te versachten haar grousame strafheyt fel.
  Vvilt u doch niet by haar in stuursheyt verghelijcken:
  Maar laat u Maaghd'lijck hert en medelyden blijcken:
  Ontfangt ten minsten dan mijn suyver Minne-bloedt.
  Dat nu door teering doch in my verdrooghen moet.
  Soo ghy my langher houdt in dese swaar ellenden,
  'tIs den Verwinner eer dat haastigh hy gaat enden,
  Het leven van zijn slaaf; of dat hy stracks hem vrijt,
  Dan hy hem pijnt seer streng met slaverny altijdt.
  Neemt dan van mijn doch wegh, dat bidd' ick u van herten,
  Mijn onlydelijck wee, vol pynelijcke smerten.
  VVilt my nu door de Doodt toe-laten dat ick sterf;
  Of gunt my dat ick nu van u het gheen verwerf,
  Dat voetsel dat mijn ziel in't leven kan behouwen.
  't Is waar dat ick't gheniet, maar met de meeste rouwen.
  Troost my troostloose mensch, die u met druck dit schrijf.
  Die u was, nu noch is, en nu; ja eeuwigh blijf.
  
  V onveranderlijcken, maar ongeluckigen, Dienaar en ghetrouwen Slave Alphonsus de Tolledo.
  Sy heeft den Brief ghelesen.
  
  Elisabet
  Hoe komt u Meester soo heel overgheven stout,
  Dat hy dus woelt vergheefs en niet zijn rust en hout?
  Daar hy wel weet dat ick my soo gansch veronwaardigh,
  Te lesen zijn gheschrift, vermetel en hovaardigh.
  Seght hem 'tis vruchtelóós dat hy my meerder schrijft,
  En breeckt zijn hóóft om niet, en dus zijn tijdt verdrijft.
  Gheen antwoort of gheen tróóst en sal hem meer ghebeuren,
  Scheurt den Brief.
  Als dat ghy hebt ghesien zijn Brief aan stucken scheuren.
  Gaat hem bootschappen dit, en maackt u spoedigh vóórt.
  Nieu. H.
  Dat's voor Alphonse, ach! een al te droef antwóórt.
  binnen.
  Den Sot soeckt soo verdwaast mijn stille rust te steelen.
  Ach! mijn ghemoetje teer kan gheen versteurnis velen.
  Besadight u mijn hert, en by u selven denckt,
  Eens op de lieve gift, die u, u Rodd'rick schenckt.
  Komt hier mijn Brief; siet hier is die my sal verlichten.
  Y! wat een vasten handt: hoe treflijck is zijn dichten:
  Daar hy als levendigh (door kunst) de Min in grift.
  Ach! saligh, heerlijck; ach! ach! seer gheseghent schrift.
  Ach Rodd'rick! ghy wert my langs hoe anghenamer.
  Ter Werelt geen soo schóón, gheen liever, noch bequamer.