text: Een Waar en Droevig Stuk is tot Alkmaar gebeurt van een seer ryke Mevrouw, die een arme Soldaten-Vrouw van Groningen met vyf kinderen liet uyt haar deur jagen, die haar bad om een stukje brood voor haar vyf Kinderen, hoe God haar heeft gestraft met luysen, dat sy se de Meyd met de besem de deur liet uytvegen, geschied in de Maand July 1744.
  Op de Wys: Van de Spaansen Ruyter.
  AAnhoord dog Christenen al,
  Wat ik u verhalen sal,
  Binnen Alkmaar de Stede,
  Geschied al in die Stad,
  Dat sal ik u te kennen geven,
  Hoe een arme vrouw daar bad.
  
  Dese arme vrouwe siet,
  Quam bidden daar met vliet,
  En dat al aan de deure,
  De meyd hoord mijn vermaan,
  Dee open en quam veure,
  Die de arme vrouw vond staan.
  Sy bad om een stukje brood,
  Of sey sy ik ben in nood,
  Heb dog meewaardigheden,
  Ey roept de Juffrouw veur,
  Met vijf Kinders hier beneden,
  Sta ik hier voor de deur.
  De meyd die liep met spoed,
  Og Juffrouw sprak sy soet
  Ey komt dog hier eens voore,
  Een vrouwe siet haar aan,
  Met vijf kinders wild dog hoore,
  Hoord hare klagt dog aan.
  Sy bid om een stukje brood,
  Al voor haar kinders hoord,
  Sit hier aan onse deure,
  En bid hier met getraan
  Om een aalmoes te beuren,
  Ey siet de armoed aen.
  De Juffrouw die quam veur,
  Sprak wat doet gy aan mijn deur,
  Met al u luisen en neten,
  Ik geef u niemendal,
  Ja ook niet een brok te eeten,
  Met u kinders groot getal.
  Ik bid om Godes wil,
  Voor mijn vyf kinders stil,
  Want siet ik ben verdreven,
  Al uyt de Palts hoord aan,
  'k Ben komen dwalen hier beneven
  
  Ey hoord mijn klagt dog aan.
  De Juffer sprak [toen] fier,
  Weg weg vertrekt van hier,
  Ik wil u hier niet geven,
  Loopt vry al van mijn deur,
  Al kan sy sonder brood niet leven,
  Loopt van hier met u getreur.
  De Juffer met een roep,
  Seyd meyd komt veegt de stoep,
  Weg Schooyster met u luysen,
  Gaat van hier aanstonds heen,
  Of ik sal u doen verhuysen,
  Daarom gaat dadelyk heen,
  God sal u straffen nou,
  Sprak doe de arme Vrouw,
  Siet God die sal het wreken,
  Daarom spreekt dog niet soo stout,
  Als spreekt gy met loose treken,
  En op uwen rijkdom boud.
  De vrouw ging treurig heen,
  Met oogen vol geween,
  Gods straffen ende plagen,
  Die volgden daar terstond
  Dat de luysen by haar lagen,
  Met hoopen op de grond
  's Middags hoord hier naar,
  Wou Juffrouw eeten daar,
  En sprak meyd komt met eeten,
  De meyd bragt de spijse gaar,
  Maar de spijs die was met neten
  Krielden van luysen daar,
  De luysen liepen daar,
  Op haar kleeren voorwaar,
  Sy kost haar niet verbergen,
  De meyd moest komen siet,
  
  Om dat de Juffrouw God ging tergen,
  Veegt de luysen weg met vliet.
  De Mevrouw die sprak hoord aan
  Ik heb aan God misdaan,
  Siet hier nu is het teeken
  Om dese arme Vrouw
  Komt God hier dit nu wreken,
  Og wat ben ik in rouw.
  Spiegeld u hier menschen al,
  Die hier syt in groot getal,
  Veragt geen arme lieden,
  Bedeeld haar mildelyk,
  Op dat dit quaad u niet geschiede,
  Spiegeld u hier al gelyk.