text: Cap. XIV. Van de gevarelijcke deurgangh tusschen de Bergen.
  
  DE ghenen, die over de holle berghen reysen, worden van noch grooter gevaer gedreyght, om dat het gheblaes der winden, die daer gheweldigh zijn, het Sneeu soodanigh verweckt en omvoert, dat men, soo men gheen schuppen en spaden meêneemt, naeuwelijcks hoop heeft, om uyt dese hooge bergen, en diepe dalen te geraken. De voornaemsten van dese bergen zijn Doffra, Schars, Sula, Horvilla en veel dierghelijcken, uyt welckers wor-
  
  telen breede stroomen uytspruyten, die ten deel Oostwaerts, en ten deel Westwaerts vloeyen. Want dese berghen zijn al aen malkander, als met een lijn, van 't Zuyden naer 't Noorden getrocken, en hebben een ghedurige bult. Sy voeren hun namen van de Landtschappen, Vloeden, van de ghestalte der plaetsen, van de beesten, die sich daer op onthouden, gelijck van de Beeren, Wolven, Herten, Bevers, en andere beesten, die langh hayr hebben, en die naer de hoedanigheydt van de plaets heel wel tegen 't geweldt van de koude ghekleedt zijn. En dieshalven souden de Leeuwen, Kamelen, Simmen, Ezelen en Muylen, schoon daer ghebraght, niet langh op dese plaets konnen leven. d'Inwoonders loopen echter in de Winter by nae twee hondert Italiaensche mylen deur dese berghen, met tamme Rangifeeren, ghelijck tamme Herten, die sware packen draghen: want een man heeft dickwijls veertigh Rangifeeren, van de welcken elck wel twee hondert ponden en meer dragen kan.