text: Op het LXXXVste Zinnebeeld.
  
  Wie 't Buskruid in de ruime lucht
  Ontsteekt zal zelden schade ontfangen,
  Maar die 't in 't eng Kanon wil prangen,
  Zal eene doodelyke vrucht
  Voor duizenden van menschen baaren.
  ô Schets, die ons aan de eene zy',
  't Zachtmoedig leven ruim en vry
  Voor oogen stelt dat geen gevaaren
  Van 't kruid van smaad te duchten heeft!
  Dat vliegt en blaakt wel om hem heenen
  Maar als een damp is 't haast verdweenen
  Die muuren treft noch wonden geeft:
  Maar stampt men 't in 't kanon van 't herte,
  Dat steeds van wraak en hoogmoed zweld,
  Dan beeft de waereld door 't geweld,
  Als in een barensnood van smerte.
  Dus stoort een vonk van hoon de rust
  Der menschelyke maatschappyë.
  Men schuwe dan deez' tirannyë,
  Die 't licht van heil en reden blust,
  Zo wel in laage als hooge staaten.
  Zachtmoedigheid geeft honigraaten.