text: Op het LXXXVIIste Zinnebeeld.
  
  Deez' Pyl naar 't Wit geschoten, vliegt
  Recht uit, en keert zich nooit ter zyden,
  Schoon mist en damp zyn vaart benyden,
  En de onweêrstorm het aardryk wiegt.
  Hoe krachtig kan deez' Schets ons wyzen,
  Dat nooit des waerelds yd'le schyn,
  Maar 's Hemels eer ons doel moet zyn.
  De pyl des wils moet nimmer ryzen
  Naar geldzucht, praal en overdaad,
  Om niet door spyt en ongenoegen,
  Te daalen in een' poel van wroegen;
  Laat die door de eed'le middelmaat
  Bestieren om naar 't wit te streeven.
  Dus moet men 't zy men drinkt of eet,
  Of in iets nuts den tyd besteed,
  Steeds de eer aan zynen Schepper geeven:
  Die naar dit Wit zyn pylen schiet
  Uit een oprecht en buigzaam herte,
  Nooit afgekeerd door smaad en smerte,
  Zal eens, na lyden en verdriet,
  Een' onwaardeerb'ren prys verwerven,
  Daar nooit de hoogste vreugd zal sterven.