text: Cap. III. Van de kopere Paerden, die vuur spouwen.
  MEn moet hier oock 't gheen niet vergheten, 't welck Saxo, in sijn negende Boeck, van de loosheyt en krijghlisten van Koningh Reynier verhaelt. Want hy seght dat, toen Dian, Koningh van Hellespontus, na verscheyde ghevarelijcke strijden gedoodt was, Reynier, die van de twee Sonen ghe-
  
  doodt wierd, namelijck van Dian en Daxon, sware oorlogen uytgestaen heeft. Want dese Sonen, eertijdts de Dochters van de Koningh der Russen ten Huwelijck ghenomen, en van hun behuwde Vader krijghs-benden tot onderstandt verkreghen hebbende, pooghden met groote vlijdt en naerstigheydt de doodt van hun Vader te wreecken. Reynier, bericht van hun maghtigh heyr kryghende, en sich op sijn eyghe heyrkrachten niet versekert achtende, deê, door een loose vondt, kopere paerden maken, die vuur spouden, en op rolwagens gheset waren, en dus, met schrickelijck geweldt, tegen de dickste hoop der vyanden voortghestuwt wierden. Dese vondt was soo maghtigh om de slagh-ordeninghen der vyanden te breecken, dat de hoop van te verwinnen meer in dit krijghsgebouw, dan in de krijghslieden ghestelt scheen: want dese onverdragelijcke last verplette al 't geen, daer sy aenquam.