text: 3.
  Daagt op is de onvolmaakt tegenwoordige tijd van 't zwak onovergankelijk werkwoord opdagen, hetwelk is samengesteld uit dagen en op.
  Dagen beteekent dag worden:
  
  ‘Hij spant zijn paerden in vóór 't daegen,
  En gaet met honden 't knijn belaegen.’
  (Vondel).
  
  
  Dus ook het verschijnen van het eerste licht aan den gezichteinder:
  
  ‘De morgen daagt: en dooft den bleeken glans
  Van 't dungezaaid en sluimerziek gestarnt'...’
  
  (Heye).
  
  En ook wanneer iets anders zich in 't verschiet vertoont en dan nader komt, zegt men: het daagt:
  
  ‘Daar daagt Boisot aan 't hoofd van Neêrlands heldenvloot’
  
  (van Hall).
  
  Dagen wordt dus synoniem met rijzen en opdagen met oprijzen, verrijzen:
  
  ‘Een Foenix, die, tot asch verbrand,
  Weer schittrend op zoû dagen.’
  
  (Alb. Thijm).
  
  ‘Amerika daagt op = Amerika rijst op, n.l. aan den horizont uit de baren.
  Bewelkomd is het verleden deelwoord van het zwak overgankelijk werkwoord bewelkomen, dat letterlijk beteekent: iemand of iets met welkoms overdekken of overstelpen, en van dezelfde vorming is als: bedauwen, beperelen, bewierooken, bewolken, bemodderen enz. Bewelkomd wordt iemand, dien men bezoekt, verwelkomd iemand, die ons bezoekt.
  Andre voor andere om de maat, daar an de tweede of zware lettergreep van den eersten jambus, en dre als de eerste of zachte lettergreep van den tweeden jambus is. Daarom heeft de dichter ook als gebruikt in plaats van dan, hetwelk achter andere zou behooren. Ander is hier een bijvoegelijk naamwoord en heeft een vergelijkenden bijzin tot bepaling bij zich.
  
  ‘Geen and're zegen geev' hem glans,
  Dan die op d'afgrond is bevochten!’
  
  (da Costa).
  
  Soms wordt die bijzin weggelaten:
  
  ‘Ze ontvlood me -
  Om - haar zaligenden wedermin
  Een andren, vreemden man te schenken!’
  
  (Meyer).
  
  Ander is verder een onbepaald voornaamwoord:
  
  ‘Een ander, minder week en niet zoo licht aan 't weenen.’
  
  (Tollens).
  
  
  ‘Dat andren Cesars tombe sieren.’
  
  (Feith).
  
  
  Het komt ook voor in de verbindingen: een en ander, de of het een en (of) ander.
  Ander is eindelijk een rangschikkend telwoord en beteekent tweede: “Dat eerste capittel, dat andere capittel, dat derde capittel”, anderhalf’ = de tweede half, ‘ten andere’ = ten tweede; ‘en de fiere hidalgo (Alba) herinnerde zich dan, hoe Federigo zijn voorvader een' anderen Federigo tot opvolger had in zijn oudsten zoon.’ (Toussaint) ‘Jan die anderde, die eerst was Graef van Henegouwen, die wort nu Grave te Hollant.’ (Het oude Goudtsche kronycxken).
  In 't eind is een bijwoordelijke uitdrukking van tijd en beteekent eindelijk.
  't Hem verschenen land. Verschenen is een bijvoegelijk naamwoord, eigenlijk een verleden deelwoord van 't werkwoord verschijnen, dat een voorwerp in den 3n nv. eischt, hier hem. Men kan 't ook aldus opvatten: 't land hem verschenen, waarin hem verschenen een verkorte bijvoegelijke zin is.
  Onze eeuw is een metonymia of naamverandering (overname) voor de menschen, die in onze eeuw leven.
  Heilverlangend is een samenstelling door afleiding van verlangen met zijn lijdend voorwerp heil en met achtervoeging van de d van 't tegenwoordig deelwoord.
  Op dezelfde wijze zijn de volgende gevormd:
  ‘Vergeten! - koud en zieleschokkend woord!’ (Greb).
  ‘Ach, zieldoorgrievend nieuws!’ (W. v. Haren).
  ‘Is 't scheptergoud ontaard in rugdoorvlijmend lood?’ (Lublink Weddik).
  ‘'t Veelbelovend heden’ (Westerman).
  ‘'t Kunstbeminnend volk’ (Willems).
  ‘Uw alomvattend Hof’ (da Costa).
  Dergelijke afgeleide samenstellingen worden ook nog door andere achtervoegsels in wezen geroepen:
  ‘'t Godgevallig feestlied’ (Tollens).
  ‘De bittre, hartverscheurbre traan’ (da Costa).
  ‘Honderdjarige eiken’ (Bellamy).
  ‘Bleekneuzig eenig zoontjen’ (Beets).
  Zie over dit alles De Groot §§ 192 en 193.
  Afkeuring verdienen de verleden deelwoorden, die met hunne bepaling zijn samengesteld met weglating van het voorzetsel, bijv.: wolkgetopt voor met wolken op den top; bloedbevlekt voor met bloed bevlekt. Het zijn Germanismen.
  ‘De goudgestraalde morgengloor schiet langs den hemel door’. (Bilderdijk).
  Ook andere samenkoppelingen zijn, als min gebruikelijk, af te keuren:
  
  
  ‘o niet één kon
  Van dezen bij den Titan halen,
  Die over bergen, zeeën, dalen,
  Op stoomkrachts vleuglen voortgesneld,
  Zich pijlgezwind alom zou vesten.’
  
  (Joh. Hilman)
  
  of:
  
  ‘Gelijk een worm, dien ge als vertrappingwaardig doemt.’
  
  (Joh. Hilman)
  
  alsmede:
  
  ‘Zou Amerika zijn strepenstarrenvaan ontplooien?’
  (Dezelfde)
  
  Des werelds loop keerde om. Hiermede bedoelt de dichter: de gewone gang der wereldsche zaken werd omgekeerd. Letterlijk opgevat zou het beteekenen, dat de aarde niet meer van het westen naar het oosten, maar in tegenovergestelde richting liep. Wij hebben hier met eene metonymia te doen. Ofschoon 't woord wereld vrouwelijk is, wordt hier de mannelijke genitief gebruikt, evenals in: ‘Ondank is 's werelds loon.’