text: Cap. XVI. Van het doopen der kinderen van d'inwoonders der Bosschen.
  
  HOe wel wy veel van d'Afgodendienst der uytterste Noordsche Landen en van hun waengeloovige dienst hebben ghesproken, en oock aenghewesen hoe men te verhoopen heeft dat dese lieden, de waere verkondigingh van Godts Woordt eens verstaen hebbende, niet sullen vertoeven om tot de ghemeenschap van Christus gheloovighen te komen, soo is echter, door de Godvruchtighe vlijt en aenmaningh der Priesters, een groot deel der wilde menschen alreede daer toe ghebraght; en men schept noch grooter hoop van dat sy, na 't stillen van andere dwalinghen, eendrachtighlijck tot aennemingh bewogen sullen worden. d'Oorsaeck van dat sy schijnen te marren is klaerblijckelijck, namelijck om dat sy seer verre, jae meer dan twee hondert Italiaensche mylen, van de Kercken der
  
  Christenen af ghelegen zijn, tot de welcken sy seer selden konnen komen, uyt oorsaeck van de groote ruymte, die daer tusschen beyden is. Maer men bevindt echter dat de ghenen, die sich tot de Christelijcke oeffeningh begheven hebben, heel ghehoorsaem en onderdanigh zijn. Want hoe wel daer soo groot een ruymte, gelijck wy gheseght hebben, tusschen beyde is, soo komen sy echter eens of tweemael in 't jaer de Doopkercken besoecken, met hun suygende kinderen, die sy in een korf of mand dragen, en dus op hun rugh ghebonden torssen, om hen ten Doop te brengen. Sy draghen noch ander ghewicht, en gheschencken van vellen, voornamelijck die kostelijck zijn, om die, in plaets van tienden, aen de Priester te schencken. Niet alleenlijck is dese verre-gelegenheydt der Bothniers, die naer 't Noorden woonen, maer oock der Vermers, die hun wooningh naer 't Westen hebben, en d'ongelegentheydt van de menschen tot het gheloof te bekeeren, is te beweenen. En hier om konnen selden de Priesters, en nooyt de Bisschoppen in dese wildernissen komen, uyt oorsaeck van d'onbeganckelijcke plaetsen, die vol van gevaer zijn.