text: Toon: Wat heeft den Amstel al gespuys, &c.
  WAt geeft het schimpen vuyl gespuys
  In ’t vuns pasquille-makers huys?
  De blindste babock, in gedicht,
  Die pas een pen kan roeren,
  Vermeet sich in het helder licht
  Eens and’ren schand te voeren.
  2De gauste Joffer schuwt den trant
  
  Van een, wiens lust als swavel brandt
  Om wech te rucken lijck de valck
  Haar duyven-eer; men vindt ‘er,
  Men vindt ‘er die geen eygen balck 
  Besien, maar Buurmans splinter,
  3O! die sijn wraack versaden mocht
  Ten schand van hem die ’t alles docht,
  En denckt noch heden door sijn schacht,
  En nijdigh vuur te sengen,
  Egut! wat zoud’ men uyt die nacht
  Al stronts ten voorschijn brengen!
  4’t Is wonder dat hy niet en schrolt
  Op haar, die quade lemmers kolt,
  Maar neen, de vaatste zijn hem lief,
  De vroomste moet hy schelden,
  Doch wacht, ô eer-vergeete dief!
  Het sal uw’ lempten gelden.
  5Vergode liefjes, schop te rugg
  
  Dien vlegel; ha! hy is al vlugg,
  De pocke-veêren dunnen hem,
  Sijn funne-kop wordt kaaltjes,
  Sijn over-snorcken set geen klem,
  En ’t rijmen valt wat schraaltjes.
  6Maar Amstel-nimfen, zijt gerust,
  Sijn wraak-vuur is gantsch uytgebluscht,
  En so de alderminste lonck
  Uw’ ooghjes werd verweten,
  De wederwraak heeft oock een vonck,
  En drijgt ‘em met haar beten.
  7Wanneer-men eens het schimpich Huys,
  Gevult van mieren-rijp gespuys,
  Zal treffen, met een eeren-dicht,
  Waar zal de bock sich wenden,
  Als hy, uyt duyster, in het licht,
  Sich self zal moeten schenden?
  J. Bara.