text: Cap. XII. Van de Iacht der Laplanders.
  
  DEwijl wy elders, namelijck in 't tweede Hooftdeel van 't eerste Boeck, van de Schrick-Finnen, Biarmers en Finmarckers, en van hun leven en zeden gesproken hebben, soo sullen wy hier noch byvoeghen hoe sy op kromme of breede en
  
  gladde houten, die sy aen de voeten binden, over dalen en sneeuwachtige bergen, en over de hooghe toppen, met een geswinde voortgangh en afgangh, ja met een roeckeloose verhaestingh, voortrucken, om met booghen en pylen de beesten te jaghen. De vrouwen, heur hayr los hanghen latende, schieten oock met pylen. Dit is gheen wonder, om dat by de genen, die onder de Pool, in dichte bosschen, woonen, soo groot een overvloedt en menighte van wilde beesten gevonden wordt, dat de mannen alleen, soo sy niet van de vrouwen geholpen wierden, niet sterck ghenoegh souden zijn om op de jacht te gaen. De vrouwen trecken dieshalven met een selve, en misschien grooter gheswintheydt op de jacht. Maer de man deelt de roof, seght wat men braden, en wat men door sekere miltdadigheydt aen de huysgenooten of geburen gheven sal. Dese gheswintheydt van te jaghen streckt sich niet alleenlijck uyt over de wilde dieren van 't landt, die men soo wel listighlijck als bedriegelijck moet opsoecken, maer oock over verscheyde voghelen, die de grootste wildernissen bewoonen; welckers sachtste veeren tot de bedden, en de hardtste schachten tot het geweef der zenuwen ghebruyckt worden. Sy eten het vleesch van dese beesten meer als 't gebraden, dan als 't ghesoden is. Sy maken kleederen voor hun kleyne Sonen, en voor de Jongelingen van de vellen der beesten, en gebruycken de huyt der voghelen tot hun hooftdecksels. Veel ghelooven dieshalven, doch verkeerdelijck, dat sy, ghelijck de beesten, ruw van lichaem zijn, 't welck misschien sijn oorsprongh heeft uyt d'onwetentheydt, of uyt het vermaeck, 't welck veel hier uyt scheppen, dat sy (ghelijck aen Paulus Iovius gebeurt is) segghen dat sy in de verre-gelege Landen alles, dat het gheloof overtreft, ghesien en ghevonden hebben.