text: Onbesuisd.
  Bij de behandeling der afleiding van Onbesuisd in het Ned. Wdb. toonden wij aan dat de oudste beteekenis des woords geheel stoffelijk was, en het eertijds vormeloos, onbehouwen, ruw, beteekende. Het vroegste ons toen bekende voorbeeld ontleenden wij aan het Boeck van den Pelgherijm (te Haarlem in 1486 ge-drukt). Er wordt gesproken van ‘enen groten onbesuusten stock.’ Wij kunnen thans nog een veel ouder voorbeeld hier bijvoegen, ontleend aan een allegorisch gedicht, in den trant der Rose, dat uit de XIVde eeuw dagteekent, en is opgenomen in de Oudvlaemsche Liederen en andere Gedichten, uitgegeven door de Bibliophilen. Daar leest men bl. 244, vs. 318:
  
  Doe cam ghelopen uter zalen
  Volc van wonderlike maniere,
  Onziene, lelic ende putertiere;
  Elc hadde ene ghesele in der vuust,
  Si waren ruut ende onbesuust.
  Evenals ruut, lat. rudis, niets anders is dan vormeloos, onbehouwen, evenzoo is ook de beteekenis van onbesuust geene andere, en bevestigt deze zooveel oudere plaats de afleiding des woords, die in het Wdb. is medegedeeld.