text: De Vertaling.
  (Beëedigd.)
  
  Geboren worden met de Lente,
  Versterven met de laatste roos,
  Op Zephyrs wiek gedragen baden
  In zuivren dampkring, zorgeloos
  Gewiegeld in den schoot der bloemen,
  Verpoozen van zijn vrije vlugt
  Van liefelijke geuren leven,
  Van 't licht der zon en 't blaauw der lucht;
  Nog jeugdig zijnde stof en kleuren
  Al spelend schudden van zijn vlerk,
  En als een zucht ten hemel stijgen,
  Ver boven aarde, lucht en zwerk; -
  Zóó is het heerlijk lot des vlinders,
  Gewiekte bloem der bloemengaard':
  Hij is gelijk een zucht der ziele,
  Die, nimmer poozend, rustloos waart,
  En, onvoldaan, raakt hij de dingen
  Der aard slechts even, vlugtig aan,
  En keert ten hemel eindlijk weder
  Om daar den zuivren lust te vinden,
  De weelde, die niet zal vergaan.