text: Cap. XV. Noch van de selve Arngrimus, en van de toovery der Finlanders.
  DEse Sweedtsche Worstelaer Arngrimus streedt oock tegen maghtige Noordsche Koninghen van 't uytterste deel des werelts, Egbert, Koningh der Biarmers, en Tengildus, Koningh der Schrick-Finnen, (van de welcken in 't begin van 't vierde Boeck eenigh gewach gemaeckt is) in voeghen dat hy om de verwinningh, op hen verkreghen, voor
  
  sijn verdiensten en zeghepralinghen, Osura, de dochter van Frotho, Koningh van Deenmarcken, tot sijn bedgenoot verkreegh, gelijck sedert d'uytgangh betoont heeft. Doch hy, ondertusschen tegen een boschvolck ten oorlogh trecken sullende, versterckte sich met een dapper heyr, en trock daer meê derwaerts. Hy bevondt in 't eerst, dat hy niet tegen wilde en woeste menschen, maer oock tegen de wreedtste hooftstoffen oorlogh aenvangen sou, ghelijck hier nae, in 't elfde Boeck van de Bosch-oorloghen, ghetoont sal worden. Dese lieden zijn seer ervaren in d'oeffeningh der schichten, en ghebruycken in de strijdt breede en groote pylen. Sy zijn niet min geleert om met besweeringen en tooveryen aen te tasten, en konnen met kromme houten op 't midden van 't sneeu weghvluchten, of aenvallen. Arngrimus, ghelijck Saxo verhaelt) dese lieden aentastende, om vermaertheydt voor sich te verkrijgen, verdelghde hen, die met ongeluckelijck te strijden in de vlucht gheslaghen, door drie steentjes, over de schouder gheworpen soo veel vyanden, ghelijck berghen, deden te voorschijn komen. Arngrimus dan, door doolingh verstrickt, en wanende vruchteloose arbeydt te doen, weêrriep het heyr van de vyandt te dooden, vermits hy meende dat hy door de hooghe rotzsen, tusschen beyde staende, belet wierd. Sy quamen in de volghende dagh weêr ten strijdt, en, verwonnen zijnde, wierpen sneeu op d'aerde, en maeckten dat dit een groote vloedt scheen. De Sweedtschen dan, door een groote doolingh van 't gesicht in een valsche waen der dinghen bedrogen, meenden dat sy een groote en bovengewoone water-sluys hoorden ruysschen. De Finnen gheraeckten dieshalven met de vlucht wegh, vermits de verwinner voor een ydele inbeeldingh van 't water verschrickte. Sy begonnen ten derde dagh van nieus de strijdt, en geraeckten weêr
  
  in 't onderspit, sonder middel van t'ontvluchten. Want sy, siende dat hun flagh-ordeningen waggelden, begaven sich in de maght van de verwinner. Hy daeghde daer nae Egtherus, een Overste der Biarmers, in een lijfghevecht uyt, en verwon hem. Hy dan, dese roof en zegheteeckenen verkreghen hebbende, trouwde, door bemiddelingh des Koninghs van Sweden, Osura, de dochter des voornoemde Koninghs van Deenmarcken, aen de welcke hy (gelijck de selve Saxo getuyght) twaelf Sonen teelde, welckers namen hier ghenoemt zijn: Brander, Biarbi, Brodder, Hiarrandi, Tander, Tirvingar, twee Hadingen, twee Hiorthuars, Hiartuvar, Rani en Angantir, die alle, gelijck te voren gheseght is, sich met zee-rooven geneerden, en eyndelijck gedoodt wierden.