text: XXII. 
  
  1Och off mijn klacht geswinde vleugels had 169
  En voor uw’ throon soo aengenaem mocht komen
  Dat ick aen u noyt yd’le be’e en bad.
  Gedenck des Bondts gemaeckt met alle vromen,
  En stuer mijn gang. Ach! hoor mijn droeff gesmeeck, 170
  Dat na uw’ woordt mijn druck werd’ wechgenomen.
  
  2Uyt mijnen mondt, in alle sijn gespreeck, 171
  Sal een rivier van loff gestadigh vloeyen.
  Alleen laet my de noyt-verdrooghde beeck
  Vws rijcken Woorts met Deuchden-leer besproeyen.
  All’ uw’ geboon bestaen in billijckheydt: 172
  Dies ’tlof uws woorts mijn tong noyt sal vermoeyen.
  
  3Ick heb mijn hert der Deuchde toe-geseyt, 173
  En uwe Wet tot Leyderin verkoren:
  Dies laet’ uw’ handt, tot troost en hulp bereydt,
  My bystaen, laet u slaeff niet gaen verloren.
  Ach! my verlangt naer uw’s heyls hooghste som 174
  Uw’ wijse Wet vervroolijckt hert en ooren.
  
  4Gun levens tijdt, dat ick uw’ loff uyt-brom: 175 
  Waer toe uw’ Wet my rijcke stoff’ sal halen.
  ’kGa eensaem heen, en sie vast om end om, 176
  Gelijck een schaep dat Herderloos gaet dwalen:
  Wie kreunt sich mijns? Geen mensch. kom ghy Heer, kom.
  Soeck my die noyt tree’ uyt uws willes palen.