text: Cap. III. Van de Herten en Dassen.
  HOe wel in de Noordsche Landen, meer dan in eenighe andere ghewesten des werelts, de koude op het heftighste schijnt te heerschen; soo wordt daer echter een ontellijcke menighte der beesten, ja oock van onbekent gheslacht, ghevonden, ghelijck ten deel gheseght is, en noch breedelijcker ghetoont sal worden. Onder dese zijn tot menschelijcke spijs dienstigh de wilde Ezels, daer af wy ghesproken hebben, en de Herten, Dassen en Geyten, van de welcken wy noch spreken sullen, en die een hoogher achtingh verkreghen hebben. Men vindt dieshalven aen d'Edelinghen, of aen hun Amptlieden, en aen soodanighe lieden, die met voorrechten beschoncken zijn, toeghelaten waren, ghelijck aen d'ontfanghers der gasten, en aen d'Oversten der Kercken; en oock op dat door de begeerlijckheydt der Jaghers, welckers hetal daer
  
  groot is, de wildernissen in voort-teelingh van geslacht niet leegh souden worden. De verkrijghers ghebruycken echter de hoornen, die als een pandt van de toekomende roof in de bosschen ghelaten zijn; schoon men die soo swarelijck kan vinden, als barende Hinden, of een losse wilde Ezel in de peeckel-achtighe Landen te sien briesschen.