text: Brieven.
  Aen den heere Jan Oudaen.
  
  OUDAEN, sieraet der braven,
  Die eêl zyt door uw deugt en flonkerende gaven,
  Ai hoor hoe myn geruste vlyt
  De winterstonden slyt.
  'k Val 's avonts drok aen 't lezen.
  Men vint my minst alleen, als ik alleen magh wezen.
  Thans hemelt Maroos Heldewerk
  Myn zinnen op door 't zwerk.
  Die Mantuaensche Zanger
  Gaet in zyn kuische ziel en kiesche harsens zwanger
  Met meer vernuft, dan Wandelpadt,
  Of Tuin, in Pallas stadt.
  O dichters, staekt uw pogen.
  Hoe magtigh veel verschilt vermeten van vermogen!
  Eneas leere u, hoe men koen
  In denken blyft en doen.
  
  Belet den wil het druischen:
  Hy slacht te menigmael de huppelende struisen,
  Te log van lyf, te schaers van schacht.
  Hier vint men moedt by magt.
  Het burgerlyke leven
  Staet hier, als in een' schilt van eeuwigh gout, gedreven,
  En hoe de deugt door tegenspoet
  Naer glori streven moet.
  't Geluit van Maroos snaren
  Stut meer den helderoem dan duizent eerpilaren,
  Of aengebede beeldenprael
  Van marmer of metael.
  Hier schittren hemelvuuren.
  Hier kan men kunst uit kryg, en gout uit graven puuren.
  O Napels, sier de tombe vry
  Der Heldenpoëzy.
  Als dan de Krygstrompetter
  My welvernoegt laet gaen, treet Flakkus toe, wiens letter
  Haer' vrienden 't eeuwigh leven schenkt,
  Door geenen ramp gekrenkt.
  Zoo lang de Tiber stroome,
  Toont dees zyn gulde lier, tot luister van out Rome.
  Och scheen myn kunst zoo na de zyn,
  Als zyn geslacht het myn!
  
  OUDAEN, myn roem en voordeel,
  Gy zont my 't kleene lyf, zoo groot van geest en oordeel,
  Maer gaeft het eerst een Duitsche tong.
  Dus wort d' aeloutheit jong.
  Dees Zwaen verstrekt in 't zingen
  Een Proteus, uitgeleert in kunstveranderingen.
  Het is voorwaer een handigh man
  Die hem recht vangen kan.
  Zoo sterkt uw wyze handel
  Myn blyde Zangheldin, in haer' bekrompen wandel.
  't Genieten uwer vriendlykheên
  Geeft spoet aen myne schreên.
  Hoe zal ik u beloonen?
  Helaes! gansch Helikon weet my geen' schat te toonen
  Die by de waere vrientschap haelt,
  Of gulle gunst betaelt.
  Ik wensch hun leet en pynen,
  Die laffe vleiers zyn, en milde vrienden schynen.
  Uw ryke heuscheit geeft, noch groet,
  Dan met een ront gemoet.
  Gevlei en Baetzucht dekken
  Hun disschen voor een' Heer, om baet uit schâ te trekken,
  Door gierige milddadigheit
  En minzaem onbescheit.
  
  Ook werpt, in 's werelts vyver,
  Elk, net of angel uit, en bukt met blinden yver
  Meest neder tusschen ruigt en riet.
  Zoo eert men Febus niet.
  Waer ongetelde zorgen,
  En ydle moeilykheên de slaefsche ziel verworgen,
  Is daer Homeer genood? o neen.
  Men lei hem elders heen.
  De kunst wort veel vertreden;
  Maer maek my van root gout, 'k zal worden aengebeden,
  Al waer ik ja een paddestoel
  Die geest heeft noch gevoel.
  Doch gy, gy schuwt dees vlekken,
  En schaemt u niet myn vlyt een trou Meceen te strekken.
  Gy stoot u aen myn' lagen staet
  Noch ziet op eigenbaet.
  Smaek ik uw' tafelzegen;
  Gy hangt my boven 't hooft geen' Siciljaenschen degen
  Van magere of geveinsde gunst.
  Noit leerde gy die kunst.
  Dies zal myn hart, in 't midden
  Der letterbezigheên, voor uwen welstant bidden,
  En dat Mariaes deugt en trou
  U lang gelukkigh hou.
  Oprechte Vrient, blyf leven.
  Om uw getrouwigheit zal 't heil u noit begeven.
  Wacht aen uw rechte zy in druk
  Een' bode van geluk.
  
  In Loumaent 1723.