text: Cap. XVII. Van de jacht der Armelynen.
  ICk sal nu met weynigh woorden aenwijsen hoe d'Armelynen (om d'Italiaensche, jae oock de Gotsche benamingh, te gebruycken) van de Jagers ghevanghen, en waer toe sy ghebruyckt worden; en voor eerst door de boven-verhaelde stellingh der dwars-houten, met een dunne koort aen ghebragt. d'Armelynen, tot drie, vier of acht gelijck daer in tredende, en ergens aenraeckende, worden schichtighlijck in hun knellingh besloten. Dusdanige houten zijn over al, om de groote menighte van dese beestjes, opgerecht. Daer zijn oock grachten of seer langhe kuylen, op de welcken dunne houten gespreydt worden, en dit hout wordt met sneeu bedeckt, op dat het een eenparigh en vast veldt sou schijnen. De beesten, met een groot ghetal in dese gracht vallende, worden van de meester van die plaets, of van de geen, die hy daer toe ghestelt heeft, ghevangen en gedoodt. Men vindt oock Honden, die soo gheswindt en deurtrapt zijn, dat sy die vangen, doodtbyten, meêdragen, en op een hoop voor de voeten van hun meester brengen en ophoopen. Voorts, veel booghschutters onder de jonghlingen zijn ten meestendeel soo geoeffent, dat sy nooyt missen in met de pyl te schieten, en de roof wegh te draghen. Het vleesch van dit beest is nerghens nut toe, om dat het snoode spijs eet. Maer het vel alleen is heel kostelijck, en wordt, om haer witte verwe, in d'opperste Hoven der Vorsten, soo wel mannen als vrouwen, ghe-eert. Hoe wel dit diertje seer geyl is ghelijck men hier boven verhaelt heeft, soo heeft men echter sich in een saeck te verwonderen, dat is dat het in 't eynde van Maymaent, op sekere daghen sijn vlijt tot de voort-teelingh doet, en dus
  
  met de wetten van de natuur te vreden is. De deurluchtige lieden, soo wel mannen als vrouwen, gebruycken dese vellen, die eenparigh wit zijn, daer vreemde swarte staerten tusschen ghevoeght worden, voornamelijck in de breede zomen der kleederen, die tot d'oude eerbaerheydt bewaert worden.