text: Stem: So het begind.
  1.
  HOe soet geluyt,
  Van snaer en fluyt?
  Tot Lof van Damons schoone Bruyt;
  Wiens byzyn niet dan vreugde geeft,
  Soo dat een ziel gelukkig leeft,
  Die van haer gunste heeft.
  2.
  Het dartel Wigt,
  Lost schigt op schigt,
  Uyt haren mond ende Gesigt:
  Ik kan in dit verliefde Uur,
  De smerte van haer minnevuur,
  Niet uytstaen door Natuur.
  3.
  ô Aerds Godin!
  U soete min;
  Bekoort natuur zyn ziel en zin:
  U Lente is met uw held're glans,
  En 't Reukwerk van u Lauwer-Krans,
  Verquikt mijn harte thans.
  4.
  ô Minne vreugt!
  Die ons verheugt;
  Uw eerd en dient de viere Ieugt:
  Als gy u Harte open sluyt,
  Dan treed de Ieugt met lofzang uyt,
  Tot lof van Damons Bruyd.