text: 4 July.
  Ongetwyfeld heeft het aendenken van Walter gisteren eenen geweldigen schok in de ziel van Elisa te weeg gebragt. De treurigheid heeft haer nog niet verlaten; hare zuivere blauwe oogen hingen nog als in tranen te vlotten. Eene zekere vermoeidheid straelde nog in alle hare bewegingen door en in hare stem was nog altyd een weêrklank van de treurige klagten, welke hare ziel gisteren in het geheim tot den hemel heeft doen opstygen. - De droefgeestigheid deed haer nog schooner voorkomen, gaf nog iets meer engelachtig aen hare hemelsche gelaetstrekken. – o Voorzeker heeft zy den nacht in waken, mischien in weenen doorgebragt. Zy heeft de gedachtenis van den braven broeder in haren geest herroepen en op nieuw gevoeld, welk verlies zy en hare
  
  moeder ondergaen hebben....... – Daer is Frans. – Wy gaen de twee vrouwen terug vinden.
  
  Het is zoo als ik gedacht had. – Wanneer wy daer straks in den tuin wandelden heeft zy het my bekend.
  ‘Gy zyt droefgeestig, mejuffer ‘zegde ik.
  ‘Ik zal het niet ontkennen’ was haer antwoord. ‘De wonden waren nog niet goed genoeg genezen, en by het graf myns broeders hebben ze op nieuw gebloed.’
  ‘Ik heb zulks gevreesd; ik en Frans hadden dien heiligen pligt alleen moeten vervullen.’
  ‘o Het spyt my niet’ zegde Elisa ‘neen het spyt my niet.’ En twee tranen blonken op hare verbleekte wangen.
  ‘Ween niet, juffer Elisa’ riep ik ‘ween toch niet; wees krachtig voor u en voor my tevens.’
  ‘o Ik ben gewoonelyk geene zwakke vrouw, heer Frederik; meer dan duizendmael heb ik zegepralend tegen de droefheid en tegen de tranen geworsteld en nu nog, indien myne moeder daer voor ons stond, zou ik mogelyk myne tranen kunnen bedwingen, omdat ik weet welken diepen indruk, welk nadeel myn geween haer zou veroorzaken. Doch waerom my thans bedwingen! o Ik kan niet: ik ben toch ook eene vrouw, en soms eene zwakke vrouw...... Gy toch zult sterk genoeg zyn om myne tranen te zien, zonder in myne marteling te deelen.....’
  
  ‘Weenen met u kan ik!’ riep ik uit ‘en in uwe smarten niet deelen, is my onmogelyk!’
  En een stroom van tranen ontsprong insgelyks aen myne oogen en de kloppingen myns boezems werden zoo hevig, dat ik genoodzaekt was my op eene rustbank le laten neêrzakken. Elisa bevond zich aen myne zyde en, terwyl ik hare hand in de myne geklemd hield, riep ik uit:
  ‘o Ja, ween, Elisa, ween, het zal uwen boezem lucht geven!..... De tranen zyn de stem van het hooge inwendig gevoel; laet die stem luide spreken. Zy vindt in myne ziel eenen weêrklank en zoet is het my met u te lyden. Het is eene geestverrukkende marteling die ik ondersta.....’
  En nu vloten beider tranen ongestoord.
  Wanneer onze droefheid eenigzins gestild was, rigtte ik den blik op het meisje en sprak met eene stille stem; doch die voorzeker van hoogen geestdrift getuigde:
  ‘Elisa, laet my u een broeder zyn en wees gy my eene zuster?’
  Een blik, zacht als eene lente zonnestrael, sproot uit de oogen van het lieve meisje en myne hand, als door gevoel vervoerd, drukkende, sprak zy:
  ‘Het zy zoo.....’
  Een lang stilzwygen volgde op dit korte, maer voor my hemelsche gezegde, en myn gelaet alleen kon uitdrukken welke vreugde ik in myne ziel gevoelde. Nimmer zal ik het heilige van dien stond vergeten: het scheen my als daelde er op dit oogenblik een hemelgeest op aerde neder, die zyne handen over onze hoofden spreidende, zegde: die twee zielen zullen voortaen door eenen innigen band van vriendschap aen elkaer
  
  verbonden blyven. De hemel heeft hare verzuchtingen gehoord, en ik breng zyne toestemming.....
  Beide bleven wy thans sprakeloos. Wat kon er nog gezegd worden?.....
  Het schynt dat myn leven sedert dit oogenblik vergroot is, een zachter vuer doorloopt myne ledematen, een warmere gloed woelt door myn bloed; de gansche natuer schynt my toetelachen. o Ik voel eene inwendige blydschap, een zielengeluk dat ik sedert lang niet meer gesmaekt heb. Elisa heeft vertrouwen in my; zy durft in myne tegenwoordigheid weenen; een band van broederlyke liefde zal my voortaen aen haer hechten en zy zal my eene teêrgeliefde zuster zyn. – Zoo was weleer het lot van Wolfang. Zalig, heilig lot; Lydia is voor my terug geboren...... Onbegrypelyk!...... Lydia! Elisa.......... Myn geest verliest zich in die overdenking!....... o Zoeken wy niet om de onverstaenbare dingen te doorgronden.......