text: Oldenzijl, 14 Maart 1879.
  Verklaar 't volgende versje:
  
  O bocksvoet, geitoor, fluitevinder,
  Gespickelt met uw lossevel,
  Ghij wispelstaert dan hier, dan ginder,
  Ghij langebaert, zoo zoet op spel
  Van dunne rieten, zeven
  Aan een gekleeft; uw horens staen
  Op 't voorhooft, spits en even,
  Gelijck een boogh, of halve maen:
  Root aanzicht, die uw hairen
  Bevlecht met pijnboomblaren.
  
  Deze regelen vormen de tweede strophe of den tegenkeer van den rei der Leeuwendalers, die het tweede bedrijf sluit van Vondels bekend ‘Lantspel.’ Zij vervatten een verheerlijking van den god Pan, aan wien de Leeuwendalers zullen offeren. Pan was de oudarkadische veld- en herdersgod; hij werd bij de Romeinen Lupercus genoemd en ook verwisseld met hunnen boschgod Faunus, die in zijn gevolg een groot aantal saters had. Pan is eigenlijk de verpersoonlijking van de allesbezielende groeikracht der natuur, van het leven in bosschen en op velden, en daarom wordt hij, evenals de faunen en saters, afgebeeld met kleine kromme horens, spitse ooren, een sik als een geit en boksvoeten. Hij heeft verder een kort staartje gelijk de geit en een gelaat, dat rood of door de zon gebruind is. Pan was vroolijk en dartel van aard, zeer gezet op muziek, en had er vermaak in iemand door zijn verschijning plotseling schrik aan te jagen; vandaar: panische schrik, paniek. Hij had van een kinkhoren eene trompet gemaakt, en blies daarop in den strijd van de goden tegen de titans. De den en de eik waren hem toegewijd, daarom tooide hij zich dikwijls met een krans van dennetakken of ‘pijnboomblaren.’ Pan was de uitvinder van de herdersfluit of Pansfluit: ten einde daaruit hooge en lage tonen te halen, verbond hij zeven in lengte opeenvolgende rietpijpen en schiep zoo het mondorgel of de syrinx. (Syrinx = pijp, vergelijk sering = pijpbloem en la seringue = de spuit).
  
  
  ‘Gij, Boksvoet’ zingt Bilderdijk,
  ‘Gij, Boksvoet, als ge in Cyrraas vliet
  Het eerste pijpjen sneedt in 't riet,
  Van d' adem onbezield,
  En 't bevende aan uw lippen hieldt,
  En 't halmtjen te gelijk
  Uw gretigluistrende ooren trof met
  org'lend windmuzijk,
  Hoe juichtet ge in die blijde vond
  Arkadië en 't gebergte rond!’
  
  Somtijds sloeg Pan zich een dierenhuid om de ruige leden. Vandaar zegt Vondel: ‘gespickelt met uw lossevel.’
  Door eenige bekendheid aldus met Pans voorkomen en karakter kunnen Vondels verzen geene moeielijkheden opleveren. Ten overvloede willen wij nog de aanteekening opnemen, die Mr. J. van Lennep bij deze regelen geeft: ‘Lossevel, vel van een lynx of los, gelijk de eigenlijke hollandsche benaming is. - Wispelstaert: wispelstaarten en kwispelstaarten zijn beide in gebruik voor: met den staart heen en weder slaan, en worden in 't bijzonder van “honden” gebezigd. De afleiding der woorden is echter verschillend: 't eerste komt van wispelen, dwalen, heen en weder gaan, 't andere van kwispel, waarmede men zoodanigen kwast bedoelt, die tot het besprenkelen dient, en in zijn vorm met het uiteinde van een ruigen hondestaart veel overeenkomst heeft.’