text: [Levensbericht van Adriaan van Bijnkershoek van Hoogstraten]
  Ook de twee andere Leden, wier verlies, volgens het boven reeds gemelde, de Maatschappij dit jaar nog te betreuren had, zouden waardig zijn, dat aan hunne gedachtenis eene meer uitvoerige hulde werd toegebragt; doch het verre tijdsverloop, en deels ook gebrek aan de noodige berigten noodzaken mij in dezen eene meerdere kortheid te betrachten. De eerste van hen is de Heer Adriaan van Bijnkershoek van Hoogstraten, van moederszijde, afstammende van den vermaarden Regtsgeleerde en Voorzitter van den Hoogen Raad, wiens geslachtnaam het hem vergund werd te voeren, en van moederszijde mede tot een geslacht behoorende, dat door liefde tot letteren en wetenschappen steeds had uitgeblonken. Schoon niet tot den stand der geleerden opgeleid, was hij echter met eene blakende liefde tot oudheid, letteren en kunsten bezield, 
   en had zich daarin geene geringe bedrevenheid verworven. In 't bijzonder had een langdurig verblijf in Italie, dat vaderland der kunsten en boven andere landen rijk in de kostbaarste gedenkstukken der oudheid, zeer veel tot ontwikkeling en vorming van zijnen smaak medegewerkt. Vooral was daardoor die liefhebberij voor de Penningkunde bij hem aangekweekt, welke de lust van zijn leven was en hem steeds op de aangenaamste wijze bezig hield. Hij had dan ook eene verzameling van munten en penningen bijeengebragt, van welke deskundigen getuigen, dat zij, na het Koninklijk kabinet in 's Hage, voor de belangrijkste hier te lande te houden is, en hare uitgebreidheid en orde de gunstigste gedachten te boven gaan. Zijne vaderlandsliefde spoorde hem aan, om zich daarbij bijzonder ook op de verzameling van Nederlandsche munten en historiepenningen toe te leggen. Hij had echter dien schat, nevens dien van de kostbaarste boekwerken, tot het munt- en penningwezen behoorende, niet enkel tot eigene verlustiging, veelmin tot ijdele praal vergaderd; maar stelde dien gaarne tot bevordering der wetenschappen open. Onder de vele bewijzen, hiervan voorhanden, zal ik alleen de ijverige dienstvaardigheid vermelden, waarmede hij de tweede Klasse van het Koninklijk Nederlandsche Instituut bij de uitgave van hare Beschrijving van Nederlandsche Historie-penningen, 
   ten vervolge op het werk van van Loon, en ons geacht medelid den Heer G. van Orden, bij die van zijn werk over de Nederlandsche Legpenningen, behulpzaam was, en waarvan in de Voorrede voor beide werken met erkentelijkheid gewag is gemaakt. Met regt derhalve was deze Maatschappij bedacht, om eenen man als medelid aan zich te verbinden, van wien zij zich eene zoo belangrijke medewerking tot bevordering van een der voornaamste voorwerpen harer beoefening, het vak der Vaderlandsche oudheiden geschiedkunde beloven mogt. Reeds dadelijk ook na zijne benoeming in den jare 1823 ontving zij een aangenaam bewijs van zijne welwillendheid in de toezending van een kostbaar boekgeschenk, 't welk in de Handelingen der Jaarlijksche Vergadering van het volgende jaar met dankbaarheid vermeld is. Dan, helaas! niet lang mogt zij zich in het bezit van een zoo waardig medelid verheugen, daar hij reeds in den aanvang van dit jaar, naauwelijks vijftig jaren oud zijnde, door den dood aan dezelve ontrukt werd. De wetenschappen en kunsten, tot welker bevordering hij ook, als Lid van de Koninklijke Academie der Beeldende Kunsten te Amsterdam, ijverig werkzaam was, verloren in hem een' ijverig' en edelmoedig' voorstander, de menschelijke zamenleving een nuttig en werkzaam lid, zijne bijzondere vrienden, wien hij om zijne beschaafdheid, dienstvaardigheid en 
   aangename zeden hoogst dierbaar was, een geliefd voorwerp hunner genegenheid en hoogachting, zijne gade eindelijk en nog jeugdig kroost een' getrouw' en liefderijk' echtgenoot en vader, wiens gedachtenis bij hen steeds in zegening en eere zal blijven.