text: III.
  
  De Vader kwijnt, verlaten,
  In stille droefheid heen;
  Wat zou hem 't leven baten
  Zoo treurig en alleen....
  Toch wil hij duldend dragen
  Des Heeren welbehagen.
  
  En 's nachts, in stille droomen
  Op 't eenzaam ledekant,
  Ziet hij de Moeder komen
  En 't knaapjen aan haar hand:
  Zij kussen van zijn wangen
  De tranen die er hangen.
  
  En fluistren bij het scheiden,
  In hemelzoete taal:
  'Wij blijven U verbeiden,
  o Vader en Gemaal!’ -
  En met ootmoedig smachten
  Blijft Hij Zijne Englen wachten.