text: VII. 
  
  1Gedenck, mijn Godt, gedenck aen uw’ verbondt, 49
  Met my, u slaeff, gemaeckt uyt reynder gonste;
  Waer op alleen mijn hope staet gegrondt;
  En ’twelc, schoon ’tlot op’t grimmighst ’taenschijn fronste 50
  En my de volt van ellendt over-sandt,
  Noch evenwel my ’thooft ophouden konste.
  
  2’tIs waer, ick moet, omringt met smaet en schant, 51
  Een doelwit van den stouten tongen wesen:
  Vw’ wet nochtans en schuyv’ ick niet van kant.
  Want als mijn geest in sich gaet over-lesen 52
  Hoe ghy altijdt de Werelt hebt gericht,
  Soo voel ick troost, en rust’ in allen desen.
  
  3Als my somtijdts verschijnt voor mijn gesicht 53
  De boose aert, die, dom, haer heyl gaet vlieden,
  En kiest, verdwaest, het Doncker voor het Licht,
  En van uw’ wet niet meer sich laet gebieden:
  Mijn geest, ontbrand’t door ’theyligh yver-vuyr,
  Doet my het bloedt rontsom mijn herte zieden.
  
  4Vw’ Woort en Wet klinckt binnen mijnen muyr; 54
  Met haer is ’thert, de tong, de keel onledigh.
  Diep in den nacht, ter sluymer-val’ger uyr, 55
  Komt sy my voor, en maeckt de ziel recht zedigh.
  Dies blijftse my, soo lang ick hier geduyr, 56
  Een waerde schat die ’thert maeckt rijck en vredigh.