text: Stemme: In een Priëel van Bloemen.
  HOe dus gy Vriesche koppen?
  Waar toe dit groot geraas?
  Waar toe al dese stroppen,
  Gedraayt op Bonifaas?
  Verdienen zijn weldaden,
  Waar mee gy zijt beladen,
  
  Zulk loon, ô Vriesche dwaas?
  Wel hoe dus hart van nakken?
  Veel harder als een steen;
  Durft gy aan stukken hakken
  De leden van den geen,
  Die u tot't eeuwig leven
  Den ingang heeft gegeven?
  Ey! foey! het heeft geen reen!
  Heeft u wel ooyt voor desen,
  Zoo lang de eeuwen staan,
  Yemant zulk goet bewesen?
  Yemant zoo veel gedaen?
  As gy u groote zonden
  Neerlaagt, heeft u ontbonden
  Bon'faas, door zijn vermaan.
  Hy verliet Engelande,
  Hy liet zijn Edel Huys,
  Om in ons woeste strande
  Te preeken Christus Kruys,
  Door last van die te Romen,
  Naar Petrus hadd' bekomen
  Te zenden dienaars kuys.
  Maar wel tot uwer baten,
  Ia 't opperste genot,
  Als die u deet verlaten,
  Voor eenen waren God,
  De valsheyt en de vlekken
  Doen uyt uw Zielen trekken,
  Door 's Doopsels heylig lod.
  En nu was hy gekomen
  Om u van minst te meest
  Te sterken, en te vroomen,
  Door Chrisma, in den Geest:
  Wat weldaat is 't van allen,
  Waarom gy overvallen
  Des man komt onbevreest.
  
  Baldadige Vyanden, 
  Gaat vry aldus te werk,
  Houwt, hakt, bebloede handen,
  Den Stigter van uw Kerk;
  Ia stort, regt als verraders,
  Dat diere bloet uws Vaders:
  Och! dit 's uw Zielens-merk.
  Den tijt zal nog eens komen,
  Dat door 't vergooten bloet
  Zijn Graf-stee uyt zal stromen
  Een klare water-vloet,
  En dat om 't allen tijden
  De Werelt te verblijden,
  Uw quaat, voor al zijn goet.
  Schikt maar dat gy uw zonden
  Met Christelijke boet,
  Nu en tot allen stonden,
  Mee-waardelijk vergoet:
  Hout zijn gepreekte woorden,
  Bid voor 't Lant dat hem moorde,
  Volgt hem met goede moet.