text: § 1. Beschrijving der Noordsche streken.
  Langen tijd zijn de streken, welke van den eenen kant door de Oostzee en van den anderen kant door de IJszee bespoeld worden en die zich uitstrekken van den mond der Elbe tot aan de IJszee, aan de andere volkeren onbekend gebleven. Van alle kanten maakt er de zee inbreuk in het vaste land, en dit wordt daarenboven nog doorsneden van eene menigte meeren en rivieren, die gevoed worden door den sneeuw en het ijs der bergketens, welke zich aldaar van het Zuiden tot het Noorden uitstrekken.
  
  De kusten vertoonen slechts dorre vlakten of zijn op eene schilderachtige wijze met rotsen, klippen en kleine eilanden gespikt; in het binnenland ziet men overal waterplassen, die de velden verdeelen en het groen der dennen- en berkenbosschen terugkaatsen. In Noorwegen rollen de stroomen over een magnetisch zand, dat van de ijzerrotsen afbrokkelt; de menschen drinken er, om mij aldus uit te drukken, het water met ijzer vermengd, hetgeen bijzonderen invloed op de wilskracht van hun karakter moet hebben.
  De natuur biedt in dit land gelijk ook in Zweden een streng en indrukwekkend schouwspel aan, maar meer naar het noorden verdwijnt allengs het leven met de voedende planten, de grens van den eeuwigen sneeuw daalt en de winter wordt hoe langer hoe feller; naar den noordpoolkeerkring zijn er slechts rendieren, die het mos onder den sneeuw uitwroeten, en kleine Laplanders die van visch en van het vleesch der rendieren leven. In weerwil der zeenevels ademt men er eene zuivere lucht en zijn de Scandinaven, vooral de bewoners van Noorwegen, ondanks hunne karige middelen van bestaan een sterk en moedig ras. Maar overal worden de gezinnen door het water en de bergen van elkaar gescheiden en hierdoor worden zij belet om zich in massa hunne ondervindingen, kennissen, deugden en ondeugden mede te deelen.
  De lange winternachten, zwak verlicht door het prachtig natuurtafereel der noorderlichten en de terugstraling van den sneeuw, schijnen nog meer de familiehoofden af te sluiten en aan hunne individueele hulpbronnen over te laten, maar dan ook wordt het ijs zelf een toenaderingsmiddel en is er de winter niet het jaargetijde, waarin men zich het minst vergadert en vermaakt.