text: Die daer te
  saem vergaren. 
  2 ’T is niet dan soete vrolickheyt.
  Dat daer uyt liefde wert verspreyt,
  Van gantscher hert en sinne,
  Het quinckeleerter al wat leeft,
  (Dat Boom en Blaetjens beeft,)
  Door dese Bron-Godinne.
  3 Ons stomme Oever staet en pronckt,
  En met haer flicker-oogen lonckt,
  Haer Stroomtje schijnt te spreken,
  Waer leyt in ’s werelts gront een padt,
  Dat by dees Sparens-Stadt,
  Mach werden vergeleken?
  4 Hae kleyne werelt vol vermaeck,
  Weest altijt d’onvervalste Baeck,
  In ‘s werelts duysterheden.
  
  Die yeder tot de Deughde Wijst,
  Daer niet als lof uyt rijst,
  Tot eer van goede zeden.
  5 Leeft sonder opspraeck voor en naer,
  In Christen vreughde met malkaer,
  Stoot alle quaedt ter zijden,
  Op dat u naesten even Mensh,
  V brenghe wensch nae wensch.
  In dese laetste tijden
  Verbreyt de deught.