text: Cap. V. Van 't geweldt en kracht der Noorde winden.
  
  GEen mensch ter werelt, die eenighsins de verborgentheden der natuur ondersocht oft gheleert heeft, is soo slecht oft bot, die niet weet, hoe vreesselijck, gheweldigh en gevaerlijck dat de stormen en draeywinden in de Noordersche Landen zijn, aengesien dat 'er gemeenlijck seer veel oorsaken ghevonden worden, en dat 'er nimmermeer stof ontbreeckt, om de selve op te doen rysen en te verwecken. Daerom zijn 'er de winden dickwijls soo gheweldigh, dat sy het water van onder de schepen wegh-nemen, houdende de schepen in de locht seer hoogh en verre uyt het water opgheheven. Desghelijcks nemen sy oock van der aerde steenen, ende andere ghedierten dat sy gemoeten, en voeren 't in de locht een deel weeghs eer dat se de selve laten vallen. Oock voeren of nemen sy niet alleen steenen en beesten op, maer oock loode daecken van Kercken, en andere verscheyde huysen, jae dat meer is, seer groote stercke balcken, daer de daecken op rusten, voeren sy oock mede op in de locht, en met hulp van een andere stercken windt, die daer toe komt, soo dragen sy de selve seer verre van daer, eer dat se weder neêr komen. Dickwijls gebeurt het oock dat de Meulens met meulensteenen, en al dat 'er op is, van de draeywinden opgenomen worden, en soo door de locht wegh-ghevoert, de welcke een verre streecke van daer wederom neder-gheset worden, sonder dat de lieden die op de Meulens zijn eenigh letsel oft noot van 't lijf daer af hebben: Ja dat meer is, de storm en
  
  't onweêr is 'er somtijdts soo groot en gheweldigh van de draeywinden, die Dorpen, Sloten en Steden bevatten, soo dat sy (als voor verhaelt is) de daecken van de huysen wegh-dragen, seer wijdt en breedt langhs de velden verstrooyen. De winden waeyen daer in de Somer uyt den Westen en Noorden soo sterck en geweldigh, dat 'er steenen, soo groot als men in de handt sou moghen houden, van der aerden opghenomen en van den windt op eenen hoop worden vergadert, gelijck oft sandt was: soo dat sy somtijdts de menschen daer mede wapenen en kleederen van 't lijf afrucken, oft oock wel een man met gheweldt van 't paert werpen. Jae oock soo ghebeurt somwijlen te Vichien, in 't Koninckrijck van Noorwegen, dat uyt de plaetsen en huysen van de rijcke visschers, de Visch, die in de Son en locht aen langhe sparren en stocken te drooghen hanght, door 't gheweldt der draeywinden met groote menighte wegh-ghevoert wordt, als oft lichte barders waren, en alsoo geworpen in de huysen der arme lieden, de welcke 't selve ontfangen, als een gave hen van Godt toegesonden.