text: X I I I.
  Et haud absque gravi ratione Amnestiae decreto eximiam quandam vim ad sufflaminandas injurias, mutandosque animos, etiam pessimorum, à sapientissimis hominibus esse attributam, quo quisque propius agnoscat, ipsa quoque pulcherrimi instituti, ut sic dixerim, principia, ex quibus nascitur, quibusque innititur, postremo aperienda sunt. Constat verò caussam, cur delicta ex delictis, injuriae ex injuriis trahantur, hanc plerumque esse, quod ultores illi metuantur, in quos jam ante peccatum est; & consultissimum nocentes judicent, alio atque alio delicto dissolvere vim ultionis in illis, qui priores injurias, illatas sibi, non remisere. Conscii sibi laesae Principis & imperii majestatis, plerumque haud alia de caussa, quàm quia metuunt poenam, nec veniam exspectant, priora scelera novis additis adversus poenam tuentur. Vt enim in malum propensi à peccando se nonnunquam abstinent, formidine paenae; ita, postquam semel peccatum est, ob solam paenae formidinem, omne praesidium reponunt in continuatis injuriis adversus eos, in quos delquere. Cum igitur metus ex flagitiis maxima peccandi necessitudo sit, ut loquitur Tacitus Annal. iii. & mali, ob solam supplicii formidinem, quo evadere possint, deteriora amplectantur; ex utilitate publica placuit, oblivionis decreto simul cum culpa poenae metus, & cum metu necessitas ulterius peccandi tollerentur. Accedit, quod in benificiis, collatis etiam in nocentissimos, ad horum animos iis, in quos hactenus injurii sunt, devinciendos, efficacia quaedam sit incomparabilis. Displicebat olim Socrati receptum inter Graecos proverbium; Ὅτι δεῖ τοὺς μὲν φίλους εὖ ποιεῖν τοὺς ἐχθροὺς κακῶς ποιεῖν; Quod amicis bene, inimicis male oporteat facere, mutabatque; Amicis quidem bene oportere facere; hostibus autem non tantum non male,. sed hos ipsos etiam amicos nobis esse adjungendos. Quare & ad minitantem sibi; Nisi te occidero; vissim mintans, sed egregie, Nisi te, dixit, amicum fecero. Beneficium autem, quod qui injurias accepit, omnium maximum conferre potest in eum, qui intulit, cum sit ipsa oblivio injuriarum, quin eo ipso in amorem odium, & injuriae in officia mutari facile possint, nequaquam est dubitandum. Adeò ut finiendum nobis sit in illo Publii Syri, quod tollendis non privatorum modo, sed publicis etiam injuriis, aut, quod hic volumus, expediendae turbatae Reipublicae, dictum est; 
  Iniuriarum remedium est oblivio.
  FINIS.