text: Cap. XIV. Van de Sneeu-voghelen.
  DAer is noch een wonderlijcke aert van eenige voghelen in de Noordsche Landen, die sich soodanigh in de woeste bosschen onthouden, dat sy, daer uytgebroedt zijnde, nooyt of selden by de wooninghen der menschen komen. Sy zijn des Somers soo groot als Spreeuwen, en van verwe met hen ghelijck: maer sy schijnen des Winters, als 'er veel sneeu gevallen leght, altijdt wit gelijck Swanen. Hun voeten zijn root, gelijck die van de swarte Oyevaers. Maer sy hebben een çierlijcke beck, die geel, en echter kort en scherp is. Hun spijs, gelijck die van d'andere vogelen, is wormen, die sich tusschen de schorssen der gesplete boomen verberghen, of drooge vruchten van Pijn-boomen, of Denne-boomen, of van Noote-boomen, die in 't bitterste van de Winter oock de kracht, van voedtsel te gheven, niet verliesen. Maer sy konnen swarelijck met netten, booghen of stricken ghevanghen worden, uyt oorsaeck van de diepte van
  
  't sneeu, dewijl sy oock schoonder van verwe, dan van smaeck zijn. Voorts, als dese voorghenoemde vogelen holligheden in 't sneeu, gelijck verborghe holen, ghevonden hebben, soo loopen sy daer in, en schrapen daer in om, gelijck het Hoen in 't stof, en de Spreeu in 't sant. Sy vlieghen daer nae weêr naer de toppen der boomen, die met nesten beladen zijn, als een plaets, die door de weldaedt van de natuur grooter vermaeck aen hen sal gheven, ja die oock noodtsakelijck aen hen is, om sich uyt dese hooghte van het moeyelijck vervolgh der Havicken te wachten: want sy die gesien hebbende, duycken in 't midden van 't sneeu, ghelijck de Musch sich voor de Wou tusschen de doornen verberght. Maer als de sneeu ghesmolten is, soo verberghen sy sich in de Lente-tijdt tusschen de dicke boomen. Als sy, door een naturelijcke veranderingh, hun witheydt verlaten, en een graeuwe verwe aennemen, soo leven sy gherustelijck, en onbekommert van alle roofvoghels, behalven van de kleyne Sperwer, die hun grootste vyandt is.