text: Heuvelen, hovelen.
  Kiliaan heeft deze werkwoorden voor tot een heuvel rijzen, zwellen. Zoo leest men bij Hooft, Henrik de Groote, fol. 69: dat de koegel meestentijdts quam te smoren in wat geheuvelde aarde tusschen beiden gelegen. D.i. aarde die zich tot heuvels
  vormt. Doch hovel is bij Kiliaan ook rugverhevenheid, anders bult genoemd, en vandaar leest men in het Somerstuck van den Passionael, fol. 155 verso: een wijf....die seer wonderlijc was mit een hovelden rugge die si hadde.
  Het werkw. heuvelen of hovelen moge verwant zijn aan heven, heffen, zooals Ten Kate aanneemt in zijne Aenl. D. II. bl. 213: als frequentatieven daarvan zijn ze niet aan te merken. Zij duiden niet aan een herhaald of voortdurend heffen, maar het vormen tot eene verhevenheid, die onder den naam van heuvel of hovel bekend is; van deze naamwoorden zijn ze denominatieven. Ten Kate zegt dan ook ter aangeh. plaatse: ‘Heuvel, hovel, waer van ons Hovelen, Heuvelen.’