text: Cap. XVIII. Van de Paeuwen.
  IN Oost-Gotlandt, West-Gotlandt en Sweden worden veel Paeuwen voortghebraght, en met groote naerstigheydt opghequeeckt: ja soodanigh, dat men hen in d'eerste daghen garstemeel, gelijck pillen ghemaeckt, t'eten geeft. Daer na spijst men hen met varsche kaes, uyt de melck gheduwt, want het way is hen schadelijck. Daer na worden sy, vijf-en-dertigh daghen oudt zijnde, met heele garst gevoedt, en eyndelijck in d'ope ackers en landen ge-
  
  fet, daer sy, door een ingevingh van de natuur, sich selven ruymer konnen voeden, voornamelijck ter plaets, daer de Vossen gheen toegangh tot hen hebben. Sy worden sorghvuldighlijcker opghevoedt, dan d'andere voghels; maer d'oorsaeck hier af is de nuttighheydt en schoonheydt der schachten, die van de Schilders en Wevers der Noordsche volcken, in vermenghelingh van verscheyde verwen, tot voorbeelden gebruyckt worden, vermits daer selden de Schilderyen van treffelijcke Meesters, om de verre-gelegentheydt van de wegh, uyt de verre gheleghen landen komen.