text: V I I I.
  Inter haec Volscum bellum subito exarsit. Eo terrore perculsi Consules, cum arma pro patria multitudo non caperet, Senatum convocavêre. Et inter patres diversis sententiis tum certatum est. Placuit plerisque, ut aes alienum plebi nequaquam remitteretur. Neque enim id licere magistratibus; ac iniquum esse tam insigni damno creditores afficere; & ob eam injuriam hos quoque Remp. turbaturos; & ejusmodi alia, pro suis potius, quàm Reipub. commodis, & falso & imprudenter disserebant. Nam quin id magistratibus liceat, non est dubitandum. Erant, quibus consultius visum, ex aerario satisfacere creditoribus, & pro nexis totidem mancipia dare ex iis, quae Respub. bello acquisis-set. Quo facto ut omnes hos motus haud dubie tolli potuisse, non negaverim, ita eorum sententiam praetulerim, qui non quidem remittendum nunc aes alienum, sed ejus exactionem ad tempus differendam & edicto prohibendam esse, statuebant. Quos sequutus Servilius Consul, postquam in concionem progressus, curae esse patribus ostendit, ut, externo hoste debellato, plebi consulatur; simul edixit; Ne quis Civem Romanum vinctum aut clausum teneret, quo minus ei nominis edendi apud Consules potestas fieret. Ne quis militis, donec in eastris esset, bona poßideret, aut venderet; liberos nepotesve ejus moraretur. Ita compressa tum sapienter seditio est, sed Volsco bello feliciter confecto, longè gravior reditura.