text: Cap. XIV. Van de daden der twee Worstelaers, Arngrimus en Arvarodus.
  WY sullen hier oock niet met swyghen voorby gaen, hoe door de raedt van Erick de welsprekenden Koningh van Sweden (van de welck hier nae ghesproken sal worden) seker Arngrimus, een vermaert Sweedtsch Worstelaer, met teghen de Noordsche Koninghen van Schrick-Finlandt, en van Biarme te strijden, en over hen te zeghepralen, behuwde Soon van Frotho, Koningh van Deenmarcken, geworden is, om dat hy d'uytterste grensen der menschelijcke saken aen sijn heerschappy ghevoeght, en door de heerlijcke naem van sijn wercken d'achtingh van de Koningh wijdt en breedt over de werelt verspreyt had. Hy teelde, gelijck Saxo ghetuyght, twaelf Sonen aen Osura, die, sich van hun jonckheydt af tot de zee-roovery beghevende, alle by gheval met een Schip in 't eylandt Sampse aenquamen, daer sy op d'oever twee Schepen van Hialmerus en Arvarodus, Noorweeghsche zee-roovers, vonden. Sy tastten terstont dese Schepen, in 't afwesen van hun Oversten, aen, en, al de bootsghesellen, die daer in waren, verslaghen hebbende, waren bedroeft van dat sy de voornaemste Bestierders daer af niet gedoodt hadden: in voeghen dat sy dese verkrege verwinningh niet alleenlijck vruchteloos, maer oock voor onseecker hielden, vermits sy bedachten dat sy in de volghende strijden grooter ghevaerlijckheden, en
  
  misschien swaerder teghenspoet souden moeten uytstaen. Want de voorghenoemde zee-roovers, door een sware storm het roer van hun Schepen verloren hebbende, waren in 't bosch ghegaen, om een ander te maken, en behouwden 't sware hout met bylen en beytels, tot dat het tot een bequaem wercktuygh van 't Schip wierd. Terwijl sy dit hout op hun schouders droeghen, sonder van de neêrlaegh van hun medeghenooten te weten, wierden sy van Arngrimus Sonen, noch van 't varsche bloedt der verslaghenen bemorscht, aenghetast; in voegen dat sy met hun beyde ghedwonghen waren met het stael teghen veel te strijden. d'Aenval was ongelijck, want twaelf stonden teghen twee schrap. Maer de verwinningh quam echter niet met het ghetal over een. Want al de twaelf, hier voor ghenoemt, wierden verslagen, na dat Hialmerus van hen ghedoodt was. Arvarodus kreegh d'overhandt, en wierd alleen uyt soo groot een ghetal van spitsbroeders door 't gheval bewaert, en sloegh met de stronck, die noch wanstaltigh tot een roer was, met een schrickelijcke arbeyt soo geweldighlijck tegen de lichamen sijner vyanden, dat hy met een eenige slagh hen alle twaelf verplette.