text: I I I.
  Verum inter haec fremere plebes Romana; centum dominos & toties mutandos nolle; quorundam superbius imperium interpretari: denique unum Regem velle. Igitur Partes, qui servare sibi imperium maluerant, urgente multitudine, cujus totius consensui impares sunt, & imprudenter se opponunt supremi magistratus, decernunt. qui Romae regnaret. Is erat Numa Pompilius, qui haud sequutus Sabinos, Romam cum Tatio migrantes, Curibus Sabinis habitabat; omnis divini atque humani juris consultissimus, ut Livius; φύσει πρὸς πᾶσαν ἀρετὴν εὖ κεκραμένος τὸ ἦθος, naturâ ad omnem virtutem temperato animo instructus; ut Plutarchus loquuntur. quare merito creditum, ejusdem imperii aequabili jure & Romanos, & junctos iis Sabinos eum complexurum. Quae naturae bonitas, & virtutes, sapientiae maximè studiis aequisitae, quanto inventu sunt rariores, tanto magis cavendum est à Romanorum, Regem sibi exterum adsciscentium, exemplo. Et, li-cet peregini creditas sibi Respub. nonnunquam bene habuisse legantur, prudentissimum tamen aequissimumque est illarum gentium institutum, quae ut ad obsequii gloriam admittunt peregrinos; ita eosdem aeternis, nec mutandis, legibus arcent à Reipub. administratione. Sunt enim his minores plerumque in eam caritates.