text: XV. 
  
  1Ick haet en schouw den snooden Wayffel aerdt 113
  Die, wuff van breyn, na’t op- en neder-vloeden
  Des lossen lucks, swiert gints en herrewaert,
  En, boos gesint, geen standt en houdt in’t goede.
  Ick liev’ en soeck uw Wet. Ghy zijt mijn schildt 114
  Mijn schut, mijn scherm, wiens woort mijn’ hoop’ kan voeden.
  
  2Wech boos gespuys, en al die qualijck wilt. 115
  Mijns Godts gebodt wil ick in ernst betrachten.
  Geeff dat mijn hert sijn wensch niet dwaess’lijc spilt 116
  Door een vergeefsch en ydel troost-verwachten,
  Maer laet uw’ Woordt my tot een steun-staff by
  Dat ick te schand niet werd’ in mijn gedachten.
  
  3Geeff kracht en sterckt. maeck heel van quale vry: 117
  Soo wast mijn lust tot uw’ gerechte Rechten.
  Sy zijn verdoolt door schijns bedriegery, 118
  Die uwes Wets bevelen weder-vechten.
  Ghy treedtse ne’er, en doetse t’ondergaen 119
  Die aen het quaedt haer domme sinnen hechten:
  
  4Ghy valtse streng; ghy gaetse grouw’lijck aen;
  Ghy blaestse wech, als ’tstoff van d’aerdt geheven;
  Ghy brengts’ op Niet. Dit maeckt dat ic voortaen
  Met volle liefd’ my t’uwer wet ga geven;
  Dit kan mijn ziel met diepen angst door-slaen, 120
  En ’thert in’t lijff voor uw’ gericht doen beven.