text: III. Het paard en de samenzweerders.
  Er was een komplot tegen den leeuw ontdekt, en de naam van 't paard was daarbij genoemd. Met moeite hadden zijn snelle voeten hem nog gered, want de doodstraf was tegen hem uitgesproken en de hyëna, aan wien de voltrekking van 't vonnis was opgedragen, wachtte gewoonlijk niet tot de zaken nader waren onderzocht....
  Ver van de vaderlijke steppen en wouden zwierf de edele balling rond. Eeuw aan eeuw had zijn geslacht het vorstelijk huis trouw gediend, en ook zijn geweten was onbevlekt, maar hij boog den fieren nek onder den smaad der verdenking en de smart der miskenning.
  Daar kwamen op zekeren dag de vos en de lynx tot hem. Zij hadden een verre reis gedaan, alleen om hem te vinden. Zij hadden van de ongenade, waarin hij gevallen was, gehoord en gevoelden oprecht medelijden met hem. Daarom kwamen zij hem in diep geheim vertellen, dat zij eigenlijk de aanleggers waren van 't komplot, dat zij sinds lang op de gelegenheid loerden om den leeuw van zijn troon te stooten. De koning was onrechtvaardig en een geweldenaar, ja wat nog erger was, hij liet zich door niemand leiden en duldde niet, dat er aan zijn hof nu en dan een lekker boutje werd gekaapt, of een liefdesgevalletje uitgesponnen. Daarom hadden zij het oog op een anderen en beteren. De olifant moest koning worden. Hij was sterk, van oud adellijk geslacht, bij den grooten hoop wel gezien en daarbij een rechte goedzak. Zoo'n koning moesten ze hebben.
  
  Ze kwamen nu, om 't paard tot hunne partij over te halen. Hij kon onberekenbaar groote diensten bewijzen aan de goede zaak. De algemeene verontwaardiging over 's konings gedrag jegens hem, zijne erkende edele geboorte, zijn fiere aard, zijn voorkomen en houding, de snelheid, waarmee hij zich bewoog, zijne soberheid, die zich tevreden stelde met 't gras van 't veld.... in één woord, alles maakte hem bij uitstek geschikt, om in 't geheim voor hun plan te werven. Zijn loon zou geëvenredigd zijn aan den prijs, dien zij stelden op zijne medewerking....
  Zoo spraken lynx en vos. 't Paard schudde de manen, terwijl vuur uit zijne oogen straalde. Zonder hen een antwoord waardig te keuren, stapte hij zijn verleiders, in ernstige gedachten verzonken, fier voorbij. Op eens rent hij voort, zonder links of rechts te zien, alsof een steppenjager hem op de hielen zat. Hij rent voort, zonder te rusten, nacht en dag, zonder adem te halen of zich zelven tijd tot denken te geven.... totdat hij weder in zijn vaderland gekomen is en in de verte het brullen van den leeuw verneemt, die zijne bevelen geeft in 't bosch.
  ‘Breng mij bij den koning!’ sprak hij tot den aap, den eersten, dien hij ontmoette, en, ondanks de spotachtige vragen en 't gebabbel van dezen, die 's konings toorn met de levendigste kleuren afschilderde, stapte hij rustig voort. Zijn hart beefde van vermoeidheid maar niet van angst, toen hij voor den koning stond.
  ‘Heer!’ sprak hij, ‘ik kom mij onderwerpen aan uw vonnis. Dood mij. 't Is beter te sterven, dan beleedigd te worden door de belangstelling van lynx en vos.’