text: II. Een Encouragement.
  
  Op, me jongen,
  Schraap je longen,
  Grijp de vedel van den wand;
  Fiks voor 't vuistje, --
  Sla een kruisje
  Dat den stotterduivel bant.
  
  Op, me jongen,
  En gezongen
  Dat het zoo je lever raakt, -
  Ferm in 't honderd
  Losgedonderd,
  Dat er 't firmament van kraakt.
  
  Geen bedenken, -
  't Mogt je krenken
  En belemren in je vaart:
  Kan je lijmen, -
  Kan je rijmen, -
  Kringen ringen om je staart;
  
  Kan je kraaijen, -
  Ommezwaaijen, -
  En verdraaijen naar den smaak.
  Altoos woorden
  In akkoorden
  Overboorden, mis of raak;
  
  Op, me jongeu,
  Taal verwrongen,
  Puren bombast uitgebraakt!
  Wisser lauwer,
  Hoe je flaauwer
  Van je flaauwigheden kwaakt.
  
  Stoor u nimmer
  Aan wie slimmer
  Heeten wil in de eêle kunst,
  Aan poëeten,
  Die niet weten
  Dat de kunst ligt aan de gunst.
  
  Gunst, - een tiekje
  Van 't publiekje,
  Dat u overheerlijk vindt,
  Mits uw zangen
  Hijgen, hangen,
  Vol verlangen en vol wind!
  
  Zonder talmen
  Dan aan 't walmen,
  Met een hemelwierookgeur, -
  Lieflijkheden
  Opgesneden...
  En gewaweld zonder kleur!
  
  Laat maar vloeijen,
  Oversproeijen
  En doorgloeijen - zonder end! --
  Klare stroomen,
  Nare droomen,
  En zoo verder, - wel bekend.
  
  Toe maar, vrindje,
  Vlak voor 't windje,
  Zonder omzien - zonder zorg -
  En geprezen
  Zal je wezen
  Om de volheid
  Van je dolheid -
  Vrind ten Kate blijft je borg.
  
  Op me jongen
  En gezongen -
  En je nimmer gegêneerd, -
  Inspiratie...
  Malle statie
  Waar men niets meê produceert; -
  Wie maar streek houdt
  Schoon 't geen steek houdt,
  Wordt ten leste
  Als de beste -
  Op zijn beurt -
  Gedecoreerd!!