text: II.
  
  Door wingerdloof omhangen
  Zit in haar kleine tuin
  Een vrouw, met bleeke wangen
  En lang vergrijsde kruin;
  Verdoofde ook zorg en smarte
  Der vriendlijke oogen glans....
  Toch drukt Zij aan haar harte
  Mijn tweeling-rozenkrans.
  
  En - in gepeins verzonken
  Denkt zij aan 't kinderpaar
  Dat God haar had geschonken
  Voor menig, menig jaar;
  Denkt ze aan mijn lieve Zuster,
  De lelieblanke roos,
  Die reeds voor de Aard - zij rust er...
  Den hof des Hemels koos.
  
  Denkt ze aan den wilden jongen
  Die haar zijn rozen bood
  En... stil door 't loof gedrongen
  Nu neerknielt aan haar schoot,
  Of zij (met vroom verrukken)
  Hem, thans haar éénig kind,
  Aan 't moederhart mogt drukken
  Dat Hem het méést bemint.