text: Op Temocleas Verkrachtingh.
  Stemme: Amintas quam in rouw.
  O Geylheyts snoode daet,
  Waer kon oyt quader quaet,
  Een suyvre ziel bestrijden,
  Als dese maeght bestreen,
  Van u, o Andromeen,
  Most eer verplettingh lijden.
  
  2 Temoclea leed schant,
  Soo drae u snoode hant,
  Haer eerbaerheyt quam pletten,
  Haer kuysheyt verloor:
  Doch niet-te-min verkoor,
  Vrouw Vestas suyvre Wetten.
  
  3 Haer eerbaerheyt bleef heel,
  Vermits in geene deel,
  Haer hert dees snoodtheyt wrochte,
  Haer eer hebt ghy verkracht,
  Doch maeckt haer meer geacht,
  Mits sy ‘t u dier verkochte.
  4 O snoode Andromeen,
  Die kuysheyt niet alleen,
  Socht van dees Maeght te rooven:
  Maer loert noch op’er schat,
  Dies sy een moet weer vat,
  Om u de ziel t’ontrooven.
  5 Doen ghy u snoode lust,
  
  Had aen dees Maecht geblust,
  En had haer eer genomen.
  Soo loert ghy noch op ‘t goet:
  Waer over ghy u bloedt,
  Deed’ op de straten stromen.
  Lust baert wijsheyt.