text: Sonnet,
  Op een Sonne-blom.
  NAer helder schijnent Licht, ghy door u gulde straelen,
  Aen-lockt my dat ick steets met vreughden naer u keer:
  Rijst ghy in’t Oosten op, of daelt in’t westen weer,
  Ick volgh u, schoon u licht, mijn ‘s levens kracht onthaelen:
  Aensiende dan met vreught, de oorsaeck van mijn quaelen,
  Denck ick, o gulde Son, ghy my weer ‘t leven geeft,
  U straelen zijn soo ‘t schijnt, mijn doodt, maer ‘t hert noch leeft:
  Ick rijs weer door u hulp, hier naer uyt doodes zaelen,
  Soo volgh ick dan met vreught, dat vriendelick gesicht:
  ‘t Gesicht, ‘twelck doch alleen, my die als doodt verlicht:
  Wat doodt? ‘k segh ‘t is geen doodt, al of wy ‘t schoon doodt noeme,
  O! aen-gename pijn, o! vriendelick verdriet,
  Die voed gewenschte hoop, en acht u quellingh niet,
  Gequel, ghy Leser lacht, en ‘t schijnt ghy kent die Bloeme.
  Konst baert gonst.