text: Cap. I. Van de ghevarelijcke visschery in de Zee van Noorwegen.
  MEn seght om veel redenen dat de visschery in de Zee van Noorwegen ghevarelijck is, om dat sy in d'openbaere zee, en verre van de strandt ghedaen wordt. Want als 'er eenighe schrickelijcke stormen rysen, soo worden de visschers gheswindelijck van de golven overrompelt. Indien 'er over al sware schossen ys dryven, soo worden sy verstrooyt, en door de strijdt der Walvisschen en gedrochtelijcke visschen van malkander verscheyden. Eyndelijck, sy worden door de ghestalte van sommige visschen, of gedrochten, die men uyt de diepte treckt, en door 't aenhalen daer af maghteloos en lam aen de handen, en, indien men hen niet terstont los laet, door de gerese storm ingeswolgen. Indien dan eenige roeckeloose visschers, tegen een vreemde visch (die de ghedaente van een mensch
  
  met een kap heeft) ghestreden hebbende, hem in 't schip trecken, soo worden sy door 't ghehuyl en getier van dierghelijcke visschen soodanigh overrompelt, da sy de hoecken, om de visch te vangen, niet konnen uytwerpen, niet met de riemen roeyen, en nauwelijcks de zeylen ophyssen, om met de vlucht het leven te bergen. Dese gedrochten, hoe wel sy ghelijckelijck met de goede visschen, ghemeenelijck Stockvisch ghenoemt, in de netten verschijnen, worden echter, als onnut, wegh-gheworpen: maer men behoudt de goede visschen in 't schip, en verkoopt hen met groote winst, soo ter plaets, daer sy ghevangen worden, als in de gheburighe Koninckrijcken, en uytterste grensen van Duytslandt. Veel duysenden van visschers woonen in d'uytterste grensen van Noorweghen, in de dorpen, die gewoonelijck Andanes, Trondanes, Duvanes, Gamblavick en Nyavick genoemt worden, ghelijck oock in d'omlegghende landen by Wardachus, dat is Burght of Huys van bystandt van 't gheheele Koninckrijck. In de maent van Februarius, en Maert, ja oock van Januarius varen d'inwoonders van dese plaetsen, met stercke en kloecke schepen, om te visschen, van de strandt af in de volle zee, daer in sy sich soo diep begeven, als sy in twee dagen konnen zeylen, en nemen soo veel dingen, die tot leven noodtsakelijck zijn, met sich, dat sy twintigh of dertigh dagen langh in zee konnen blyven. De plaets, daer sy ghewoonelijck visschen, en hun netten uytwerpen, is tusschen Noorweghen en Yslandt. De visschers blijven oock niet aen ancker legghen, terwijl de windt ysselijck tiert en buldert, maer dryven al voort met de vloedt en eb van de zee, en visschen ondertusschen, tot dat hun schepen vol zijn. Maer hun eenige behoudenis en welstandt, om de strandt weêr te vinden, bestaet in de wijsingh van 't zee-kompas, om dat sy, als 'er
  
  stormen rijsen, hier door weten werwaerts sy hun wegh sullen nemen. Men heeft oock aengemerckt, dat, soo dickwijls als men gedrochtelijcke visschen vindt, die de gedaente van een Leeu of mensch, of van yets anders hebben, sy altijdt voorteeckenen van tweedracht en oorlogen te landt zijn geweest.