text: XX. 
  
  1Ach! sie op my, getroffen van ellendt, 153
  Die doch het perck uws Wets noyt tree’ te buyten.
  Doe hulp, en red. maeck mijns verdriets een endt.
  Bemoey dy mijns. doe onheyls baren stuyten. 154 
  Bestuer mijn saeck. Laet d’aengename re’en
  Vws stercken Woordts troost-bare krachten uyten.
  
  2Ver is uw’ heyl, wijdt loopt uw’ zegen heen 155
  Van ’tbeestigh volck, dat, boos en onberaden,
  En van uw’ Wet vervreemt in hert en ze’en,
  Sijn snoode ziel verlustight in het quade.
  Send laeffenis, oneynd’lijck-goede Godt, 156
  Die (als wel eer) mijn hert van smert ontlade.
  
  3Groot van getal is’t Goddeloose rot 157
  Der gener, Heer, die my, quaedt-willigh, drucken:
  Noyt evenwel is my het breyn soo sot
  Dat ick mijn hert ter sonde laet verrucken.
  Ick schouwse aen die, trotsigh van gedacht, 158
  Vw’ wet versmae’en; en ’tbreeckt my ’thert in stucken.
  
  4Schouw hoe dijn Wet, uyt volle zielen-kracht, 159
  (Dies ick met recht mijn hert na troost laet talen)
  Gesocht, gelieft, gëeert is en geacht.
  Noyt Mensch en kond uw’ woorden achterhalen: 160
  Sy houden duer en Wet-beschaffens-macht
  Soo lang de Son verrijsen sal en dalen.