text: Cap. XXVI. Van de Zee-koe, Zee-kalf, Zee-paert, Zee-haes, en Zee-muys.
  DE Zee-koe is een groot ghedrocht, dat sterck, wreedt en boos van aert is, en jongen, die haer ghelijck zijn, voortbrenght, doch niet boven twee, en ten meestendeel niet meer dan een, 't welck sy vierighlijck bemint, en sorgvuldighlijck met sich leydt, werwaerts sy oock in zee swemt, of haer gangh op aerde neemt. Sy draeght haer vrucht tien maenden langh; en men heeft bevonden, door 't afhouwen van de staert, dat dit beest somtijdts hondert en dertigh jaren geleeft heeft. De natuur van 't Zee-kalf is in de voorgaende hooft-deelen ten deel aengewesen; en wy sullen dit eenighe in dese teghenwoordighe plaets daer by voeghen, dat 'er onder de Waterbeesten gheen grooter roover van Haringh gevonden wordt. Want het swemt aen de netten, in de welcken de Haringh met sijn vinnen of kaecken, of met eenigh ander deel des lichaems, gevangen wordt gehouden, en verslindt d'een na d'ander, jae soodanigh, dat 'er weynigh in de netten blijven hangen. Men siet dickwijls tusschen Engelandt en Noorwegen het Zee-paert, dat een paertshooft heeft, en ghelijck een paert briescht, doch met gesplete klaeuwen, en met naghelen naer de gelijckenis van een Koe, en soeckt sijn voedtsel, soo wel te landt, als ter zee. Het wordt selden ghevangen, schoon het soo groot als een Os wordt. Het heeft een staert, die ghespleten is, ghelijck een visch. De Zee-muys maeckt een kuyl op aerde, daer in sy haer eyeren leght, en weêr met aerde toewerpt. Op de dertiende dagh graeft sy de put weêr open, en gheleydt haer jonghen naer de zee, eerst terwijl
  
  sy noch blindt zijn, en daer na met siende ooghen. Men bevindt dat 'er verscheyde gheslachten van Zee-hasen in de groote Zee ghevonden worden. Maer hy, ghevanghen zijnde, wordt terstont, uyt vermoeden van vergift, losghelaten, om dat hy eenighsins den Haes ghelijck is. Hy heeft achter 't hooft vier pennen, twee, welckers beweginghen naer de lanckheydt van de visch is, en desen zijn langh, ghelijck d'ooren van een Haes; en twee, welckers beweginghen van de rugh naer de diepte van de buyck des vischs is, met de welcken hy de last van sijn hooft ophoudt. Dese Haes wordt in zee schrickelijck, en op 't landt ghelijck een Haes, bevreest en bloode, bevonden.