text: Cap. VII. Van de Gansen.
  IN de Noordsche Landen is een wonderlijcke menighte van wilde en tamme Gansen, en voornamelijck in de leghtijdt, in de welck de wilde Gansen, omtrent in ʼt begin van April, uyt de Zuy-
  
  derlijcke gewesten weêrkeeren. Dese Gansen zijn graeuw-achtigh, en swart van verwe, en root van neb en voeten: maer de tamme Gansen worden by nae alle wit en groot bevonden. Tusschen de wilde Gansen is groot onderscheyt, namelijck in hoedanigheydt, verwe, vlucht en oorsprongh. Want eenigen, ghelijck de graeuwen, zijn grooter dan dʼanderen. Eenighen zijn swart en graeuw, en vlieghen hoogh. Eenighen zijn wit, en hebben swarte veders in ʼt uytterste der vleugels; en desen vliegen seer hoogh. Sommighen hebben hun oorsprongh van de boomen, ghelijck in ʼt voorgaende Capittel van de Schotsche Eyndvogels geseght is. De lieden van de Noordsche Landen gebruycken in plaets van Boter, het smeer van de tamme Gansen in het toemaken van hun gherechten; ghelijck oock in de ghenees-middelen, om de varsche wonden, die gehouwen, gestooten, of ghesneden zijn, te genesen. Dit vet, met Boter vermenght, stelpt het bloedt, en geneest het wildt vuur, puysten, sweeren op de tongh, en op de lippen, en de smetten van ʼt aengesicht, en oock de doofheydt der ooren. De Noordsche volcken ghebruycken oock het vet van de Gans tot de spleten der lippen, en van ʼt gheheel aenghesicht, die uyt koude ghesproten zijn. Dit vet, onder Honigh geroert, en aen de beet van een verwoede Hondt ghestreken, is dienstigh tot een vaerdige genesingh. De lieden van de Noordsche Landen ghebruycken oock het vleesch van Gansen, dat gezouten, en in de windt gedrooght is, ghelijck oock van alle andere beesten, soo wel raeuw als gekoockt, namelijck na de weêrkeeringh van de Son uyt de Noordsche gewesten. Maer eer de Son op haer laeghste is, nemen sy hun wighelaryen uyt het borstbeen van de Gans; hoe strengh en langh de Winter sal zijn; namelijck op dese wijse: Indien het been suyver aen ʼt vleesch, en
  
  klaer is, soo sal de Winter strengh wesen; maer indien het dick en duyster is, soo volght daer op veel sneeu, en een flaeuwe Winter. De Gans, verdriet in de langhe nacht hebbende, singht boven gewoonte voor de dagheraedt in de gheweldige koude; om dat hy van hongher en koude wordt gheparst, jae oock soodanigh, dat sijn neb en klaeuwen wit worden. dʼEenighe hulpmiddel hier toe is stroo op de vloer te spreyden. Hy roept oock niet min als ʼer lagen gespannen zijn, of brandt geresen is.