text: Op het LXIIIste Zinnebeeld.
  
  Gelyk de Zonnebloem zich keert
  Naar 't licht dat haar dien naam doet draagen;
  Zo wend de ziel die niets begeert
  Dan 't geen de Alwysheid kan behaagen,
  't Gezicht haar de ongeschape zon,
  En laat zich koest'ren door haar straalen:
  Zy weet steeds uit die Levensbron
  Verkwikking troost en raad te haalen,
  En wysheid die 't all' weegt en wikt,
  En doet haar 't goud voor slyk verkiezen;
  Waar door zy nimmer vreest of schrikt,
  Om 's waerelds vriendschap te verliezen,
  Die zy maar acht voor yd'le waan:
  Zy volgt den glans die haar doet leven;
  Zy kleeft haar' Schepper achter aan:
  Dus lagcht zy als de boozen beeven:
  Ze ontfangt in 't welbewust gemoed
  Den wederstraal van 't Alvermogen,
  Die haar met hemelsch Manna voed,
  Waar door de geest wort opgetoogen
  In 't voorpaleis der hoogste vreugd.
  ô Wie verlieft niet op de deugd!