text: Op het XCIste Zinnebeeld.
  
  Zie hoe het weeldrig Pluimgediert
  In deeze Karsseboomen zwiert,
  Doch niet om vriendschap te betoonen,
  Maar om 't genot der vrucht die 't plukt.
  Hoe krachtig wort hier uitgedrukt
  Watschyndeugd in dien mensch moet woonen
  Die met de lippen streelt en vleit,
  Terwyl de ziel met bitterheid
  Vervult is om zich eens te wreeken;
  Die steeds op 's naastens welstand vloekt,
  En niets dan tafelvriendschap zoekt,
  Om zynen vriend naar 't hert te steeken;
  Die veel van God en Godsdienst spreekt,
  Doch in 't gemoed veel adders kweekt
  Van de allersnoodste-gruweldaaden.
  ô Monsterdier, ô vleiery,
  Die door bedekte dwing'landy
  Weet duizend zielen te verraaden!
  Gelukkig is hy die uw aart
  Leert kennen, en zich zelf bewaart,
  Met's Hemels hulp voor uwe laagen:
  Want die, door yd'le waan verblind,
  Zich aan uw schynvermaak verbind,
  Zal nimmermeer Gods oog behaagen.
  Men tracht dan door de oprechte deugd
  Naar de onverwelkb're en waare vreugd.