text: X.
  Haec ferè externa. Praecipuum Romuli domi institutem est Senatus. In eum praecipuae dignationis, & majores annis, centum adlecti. Quem numerum sunt qui nimium arbitrantur; nos eum ut idoneum & instituto Regis convenientem laudamus. Nam & sic plures demereri potuit sibi, quod in novo praesertim imperio necesse; & quae ex plurium consilio decreta vulgo videntur, facilius admittuntur. Interim speciem potius auctoritatis, quàm vim, Senatui permisit. Neque enim ad Rempub. gerendam, inquit Plutarchus, adhibebantur Senatores, sed nomen modo & speciem honorificam; ac de more potius, quàm sententiae dicendae caussa cogebantur in Senatum; Planè idem, quod de Senatu sub primorum Caesarum imperio passim prodit Tacitus, cum illi ὄνομα καὶ σχῆμα ἔντιμον, hoc est, ut ipse loquitur, magnifica verbis omnia, sed re inania tantum mansére. Neque tamen Romulus, ut Caesares, in eo peccavit. Non enim alia arrogare sibi jure poterat Senatus, quàm quae ab illo, à quoerat institutus, acceperat.