text: Cap. X. Van de Wolven, en van hun wreedtheydt.
  GElijck Africa en Egypten traghe en kleyne Wolven voortbrenght, soo doet de koude hoeck van de Noordsche deelen wreede en onbesuysde Wolven aen den dagh komen. Seker, hun boosheydt en woede betoont ghenoegh dat dit warelijck dus is, voornamelijck in de tijdt van hun paringh, en van d'onmetelijcke koude, als de reysigers gewapent moeten trecken, op dat sy sich selven, en hun last-beesten onghequetst souden bewaren, en voornamelijck de vrouwen, diens barenstijdt na by gekomen is, vermits sy, van de Wolf geroken, meer dan anderen belaeght worden. Men veroorloft dieshalven aen gheen vrouw sich op reys te begeven, sonder een gewapent man tot haer bewarenis by haer te hebben. Want het ghebeurt dickwijls in de maent van Januarius, dat de lieden, in winter-sleeden voort-treckende, by geheele benden van Wolven, van weêrzyden loopende, aenghetast worden, en, indien sy levendigh willen blyven, genootsaeckt zijn hen met pylen en gheschut te verdryven. Hier uyt spruyt het dat de reysigers, op wegh zijnde, om hun besondere saken te verrichten,of om de Kercken op 't landt te besoecken, met de voorgenoemde wapenen versien zijn, als of sy naer een openbare veldtslagh trocken. Jae sy, van honger, koude, en lust tot paren gheparst, vervallen seer dickwijls tot soo groot een woede en raserny, dat sy, in de wooninghen der menschen komende, het grove vee, dat sy rooven, gheswindelijck verslinden, of, ghequetst zijnde, met hen in de bosschen draghen, maer sy doen dit oock niet, sonder ongestraft te blyven. Want de landtlieden heb-
  
  ben noch hulp-middelen in dese qualen, namelijck dat sy ysere seyssens, daer een doodt lichaem aen gebonden is, in 't sneeu setten; op dat de Wolven, uytgegaen om roof te vinden, door de scherpte van hun voeten berooft, of met pylen, naer hen gheschoten, terstont gedoodt souden worden; of op dat sy, door gratigheydt van de roof in onder-aerdtsche holen ghevallen, van hongher souden sterven.