text: I.
  
  Ik heb haar weêrgezien! haar, die mijne oogen zagen
  Om als een vroom geloof haar in de ziel te dragen! -
  Gelijk een wyrookvat, dat in den tempel brandt,
  Maar zachte geuren mengt aan kinderlijke beden,
  Is de adem harer ziel met balsemgeur gegleden
  Op de enkle vrome daad, mijn God ten offerand
  Gebragt, bij vele dwaas- en ongeregtigheden.
  
  Ik heb haar weêrgezien! Maar 'k zie niet meer de plooijen
  Van 't witte maagdengaas den ranken leest betooijen:
  Het altaar is ontbloot; de sluijer afgerukt;.....
  ‘De schoone vrouw!!...’ voor u, wier onverzaadbare oogen
  Geen sluijer ergens zien of wanen zich bedrogen;
  Voor u! - Mij heeft een schoon van hooger prijs verrukt;
  Voor u! - Mij blijft een traan van stille smart te droogen.
  
  Een traan, die langzaam vloeit, gelijk de druppen leken
  Van 't overdauwde blad, wanneer de schaduws bleeken,
  De troostende Englen Gods, die rondgaan in den nacht
  En met het morgenrood in dunne neevlen stijgen; -
  Een traan, waarvoor het woord eerbiedig stil moet zwijgen:
  Hij stemt met spraakgeluid noch menschelijke klagt,
  En doet het moede hoofd niet op den boezem zijgen.
  
  Wanneer die traan me ontrolt in eenzame oogenblikken,
  Wil de afgepijnde geest zich aan de bron verkwikken
  Van 't heugelijk weleer, - helaas! zoolang voorbij!...
  (Gelijk een knaap zich schikt, verkleumd door wind en regen,
  Aan d' ouderlijken haard.) - en denkende aan den zegen,
  Dien mij de hemel gaf, wordt nog, - wordt Laura mij
  Een goede geest des lichts op dikwerf donkre wegen.
  
  Ja, - Laura: - 't is me een leuze, een heilig woord gebleven!
  En 't golvend witte doek, door zachten wind gedreven,
  Dat, als een lentewolk, in reine glansen zweeft,
  Houdt in een stommen blik mijn geest nog opgetogen;
  Alsof nog voor mijn oog die vormen zich bewogen,
  De popelslanke leest, die zóóveel hemelsch heelt,
  Dat wij bij 't zien met schroom ons vragen: ‘Zoude ik 't mogen?’
  
  Driest zij mijn oog: - maar wie vermag het af te wenden?
  Hoezeer ik telkens dacht het zuivre waas te schenden,
  Waarin schroomvallig zich de droomverschijning hult.
  Zóó zoekt het starende oog een vogel na te streven,
  Die, op zijn rappe wiek steeds hooger heengedreven,
  Ons telkens dreigt te ontgaan. - Wij zien en 't zien vervult
  Voor 't oogenblik geheel de werking van ons leven.
  
  En met dat alles, eens moest ik u dus ontmoeten,
  De schoone vrouw!... door elk gehuldigd, aan wier voeten
  De volkshoop nederknielt, zooals het volk aanbidt, -
  Het volk, een schel waaruit slechts valsche toonen klinken,
  Een mengelklomp waarin geene edele ertsen blinken...
  Maar neen... O laat ik niet mijne Englen in het wit,
  Te wreevlig van gemoed en roekeloos verminken.
  
  Mijne Englen; - meer dan ééne is voor mij heen gevaren,
  En zalig is 't mij nog, om ze allen na te staren,
  Die haar bevalligheên, als bloemen van één steel,
  Tot levend zinnebeeld voor mijnen geest vermengen,
  Dat van mijn rijke jeugd getuigenis moog' brengen
  Aan 't enkle vriendenhart, waarvoor ik 't niet verheel,
  Noch 't hartverheugend heil, noch 't heimlijk tranen-plengen!