text: 14 September.
  De zelfde dienst welken Frans my over eenige dagen bewezen heeft, heb ik thans voor hem moeten vervullen. Ik heb mynen vader de liefde van Clotilde en van mynen vriend moeten kenbaer maken. Verwonderd stond de brave man, diep verwonderd; doch ik heb geene moeite gehad om hem de vraeg te doen inwilligen.
  ‘Twee nieuwe kinderen te gelyk!’ riep hy eindelyk ‘Wat zal moeder te vreden zyn..... Daer even ontvang ik eenen brief van de brave vrouw, waerin zy met vreugde over uwe toekomstige vereeniging spreekt. Wat zal zy thans zeggen, nu ik haer een tweede nieuws van dien aert zal mededeelen........... Ik wil haer vandaeg nog schryven.......... Clotilde heeft het op zich genomen de belooning van den goeden Frans te worden: waerdiger kan ik zyne vriendschap niet erkennen. Deze dag is we-derom een der blyde dagen geweest welke in myn leven onvergankelyk staen opgeteekend.’
  Het was eene algemeene uitboezeming van vreugde. Vrouw Klara scheen niet de minst gelukkige: zy bemint Frans als haren eigen zoon, en Clotilde had reeds lang haer zuiver hart veroverd.
  Frans schynt de gelukkigste der stervelingen. Hy durft thans aen de kracht en de uitgestrektheid zyner liefde gelooven en, met tranen van vreugde op het gelaet, heeft hy my reeds meermalen gezegd:
  ‘Ik zal dan eindelyk eenen vader en eene moeder terug vinden; ik zal geene verlatene weeze meer zyn.’
  De zachte vreugde van Clotilde beschryven is onmogelyk; zy denkt thans aen geene droefgeestigheid meer; zy is sterk geworden door de liefde van Frans, waervan zy zich van stond tot stond meer kan verzekeren: hare stille vrolykheid van geest is gansch terug gekomen, en ik herken weêr de vorige blyde Clotilde. Weldra ook zal Frans zyne oude natuerlyke blygeestigheid terug vinden, en de algemeene vreugde kan daerdoor niet dan vergroot worden.