text: Cap. V. Van de hulp en onderstandt, die hy aen de verdruckten bewees.
  HY, ootmoedighlijck van Helgo, Koningh van Noorweghen, (die ghedwonghen was teghen neghen Worstelaers van uytmundende sterckheydt te strijden, die by uytdagingh van lijfghevecht sijn Bruyt op de Bruylofts-dagh wilden schaken) versocht om hem in soo ongelijck een gevecht te helpen, bewillighde soo vaerdighlijck in sijn gebeden,
  
  dat hy, na dat Helgo voor uyt naer de plaets van de strijdt ghetrocken was, terwijl hy noch eenighe daghen vertoefde, toen hy sich op wegh had begheven, soo veel weeghs in een dagh te voet afdeê, als, gelijck men seght, de voorgaende ruyters in twaelf dagen afghedaen hadden. Hy, van de Worstelaers ghevraeght of hy genoegh krachten om te strijden had, gaf tot antwoort, dat hy krachten ghenoegh had, niet alleenlijck teghen een, maer teghen al de genen, die tegen hem quamen. Hy, in de volgende dagh met verachtingh sijner teghenstrevers in 't parck ghetreden, en, sich aen de knobbel van sekere bergh neêrgheset hebbende, stelde sijn lichaem voor de windt en sneeu bloot, en, sich als in de Somer verfrisschende, trock sijn kleedt uyt, als om sich te verluchten. Hy wierp daer na de purpere mantel, daer meê hy onlanghs van Helga (dit was de naem van de Konincklijcke Bruyt) beschoncken was, op de haghen, op dat het niet sou schijnen dat hy een beschuttingh van kleederen teghen de neêrploffende haghelbuy ontleent had. De Worstelaers, de bergh, daer teghen over opklimmende, sochten een plaets, die beschut was, om daer te gaen sitten, en, een vuur aenghesteecken hebbende, verdreven de koude. Maer sy, Starchaterus niet siende, sonden eyndelijck seecker man naer de top van de bergh, die, als uyt een wacht-tooren op sijn koomst mercken sou. Dese sagh in 't hanghen van de bergh een oudt man sitten, die tot aen de schouders in de sneeu bedeckt sat. Hy vraeghde aen hem, of hy de geen was, die de beloofde strijdt uytvoeren sou. Toen hy gheseght had dat hy dese Starchaterus was, vraeghden d'anderen, die ondertusschen hier by gekomen waren, of hy teghen alle gelijck, of teghen een alleen wilde strijden. Hy gaf hier op weêr tot antwoort: Als ick van een snoode hoop van honden aenghebast wordt, soo ben ick
  
  gewendt hen alle ghelijck, en niet d'een na d'ander wegh te dryven; en, in deser voeghen aenwijsende dat hy liever teghen alle ghelijck, dan teghen een alleen, wilde strijden, achtte dat sijn teghenstrevers eer met woorden, dan met de wapenen, veracht moesten wesen. Soo haest als de strijdt begonnen was, versloegh hy ses van hen, sonder eenige wondt t'ontfanghen. Maer de ses overgheblevenen, hoe wel sy hem veel wonden gaven, wierden echter oock, naer 't voorbeeldt van hun broeders, verslagen. Hy deê sijn wonden van geen ander, dan van een boere Soon, verbinden: want dese stack d'uytgevalle deelen van de buyck weêr op hun voorige plaets, en bondt het uytghestorte inghewandt met een wisse bandt. Doch op dat hy de heusheydt en weldaedt van dese jongelingh niet ongheloont sou laten, soo gaf hy hem tot vergeldingh de mantel, die op de haghe lagh.