text: Zang.
  
  Nu met zachte bruiloftsnaren
  Min begroet en wettigh paren,
  En met groene mirteblâren
  't Hair beplant
  
  Van dees blyde Trougenoten,
  Die, door 't vliegend Wicht geschoten,
  't Kuisch verbont der liefde sloten,
  Hant aen hant.
  'k Hoor de Trou, sneeuwit van leden,
  't Gulden echtjuk rustigh smeden.
  SPROKKENBURG omhelst op heden
  't Bloet van POOT;
  Dat wil met hem bly verdragen
  Zomergloet en winterdagen,
  Zonneschyn en regenvlagen,
  Vreugt en noodt.
  Dus maekt Juno hier, door 't minnen,
  Eenen zin van vyfpaer zinnen.