text: Cap. V. Van dʼEyndvogels, en andere Water-vogels.
  WY sullen hier spreken van dʼEyndvoghel, om sijn gestadigh swemmen dus genoemt, en aen alle bekent, die, wildt en tam zijnde, op verscheyde wijsen, en in verscheyde gheslachten ghedeelt is. In de wateren der Noordsche Landen is soo groot een overvloedt, voornamelijck van wilde Eyndvogels, dat by nae alle vloeden en plassen daer af bedeckt schijnen. Want sy worden niet, dan seer selden, van de vogelaers gestoort en ghevangen, om dat het vleesch der Eyndvoghels kout is, en grof voedtsel geeft, en, ʼt welck waerschijnelijcker is, om dat sy beter vleesch op de jacht in de bosschen, dan in ʼt water, konnen krijgen. En hoe wel men daer veelderhande Eyndvogels vindt, soo zijn sy echter even eens van beck, te weten breedt van neb, en plat van voeten, om te konnen swemmen, en verscheyden van verwe, naer de hoedanigheydt van ʼt Landtschap. De tamme Eyndvogels zijn by nae alle wit: maer de wilde Eyndvogels worden niet, dan in laeuwe wateren, ghevonden, welckers onder-aerdtsche aderen ghedurighlijck een warme damp, als van swavel, uytgheven. Voorts, op dat dese wateren niet door de vorst ghesloten souden worden, soo swemmen sy, door dʼingevingh van de natuur, rondom, en dwars over, om dese wateren open te houden, en maken soo groot een ghetier, dat men hen seer verre van daer kan hooren. Maer als sy door ʼt gheweldt van de koude overwonnen worden, soo heffen sy sich op in de hooghte, en kiesen, als hun eenighe toevlucht tot hun veylighste verblijf, de ruyme zee.