text: XIX. 
  
  1Wanneer ’tgemoedt, met droefheydt overla’en, 145
  Onlustigh is en als van wee door-kloven,
  Laet ick mijn stem, Heer, door de wolcken gaen,
  En send tot u mijn jammer-tael na boven.
  Ick roep. verhoor. dat ick uw’ wetten hou’ 146
  En uw’ gebodt van my noyt werd verschoven.
  
  2Ick naeck met klacht eer noch de morgen-douw 147
  Van’t Dage-licht al heel is opgedroncken.
  Vw’ woordt alleen is’t daer ick op vertrouw;
  Dat in den noot mijn hoop’ (schier dooff) doet voncken.
  Ick breeck mijn slaep en overpeyns uw’ Wet 148
  Als and’re noch op sachte pluymen roncken.
  
  3Gunst-vaerd’lijck zy, mijn Godt, dijn oor geset 149
  Ter droever klacht. Vw’ Woordt laet my verlusten,
  Mijn voet, na by mijns vyandts listigh net, 150
  Loopt steedts gevaer. O dats’ haer lust noyt blusten,
  Noyt blust’ aen my, die van u Wetten veer,
  Op leugen-waen in achteloosheydt rusten.
  
  4Benader my met dijne gunst, o Heer. 151
  Benader my wiens Wetten en bevelen,
  Alt’saem gegrondt op enckel ware Leer,
  Van’t Godlijck recht noyt eenigh stip verschelen.
  Vw’ Wet, getuygh van uwes wils begeer, 152
  Houdt eeuw’lijck grondt en standt in al haer deelen.