text: V I I I.
  Duellum, quo tamen nomine nonnunquam quodvis bellum designant Romani, Graecis μονομαχία, est singularis dimicatio ex pacto & condicto, qua duo aut paullo plures inter se committuntur. Est verò alius publicum, aliud privatum. Privatum est, quod quis alteri indicit ac infert privata auctoritate. Id semper improbum esse, & nullo jure, nullaque ratione tueri se posse, omnino asserimus. Nam ad dirimendas privatorum controversias reperta sunt judicia & leges, quorum auctoritatem pessimo exemplo invadit ac turbat, qui ab alio laesus ad singulare certamen, sive domi, sive militiae confugiendum sibi arbitratur. Igitur nulla de caussa, ne quidem, quod nonnullis falso persuasum est, ob laesam graviter existimationem, & tuendi honoris gratiâ, cuiquam, cujuscunque tandem loci sit & conditionis, id licet. Neque obstat, quod egregia cujusque fama vitae aequiparetur; & cordato cuique ea non minus quàm vita sit defendenda. Publicum duellum nobis dicitur, quo aut ipsi Principes rerum, cum Principibus adversi populi (quod veteribus Gothis multo in usu fuisse legimus) aut eorum jussu privati cum privatis (quomodo Horatii & Curiatii) committuntur, ad controversias, inprimis publicas, bella maximè, ex eventu terminanda. Id quin plane licitum sit, non dubitamus. Si enim bellum justum sit, perinde justum videri debet, sive duorum, sive plurium manu, sive singulari certamine, sive uno vel pluribus justis proeliis, cum expeditione transigatur.