text: Cap. IX. Van 't gebruyck in 't ontfangen der Gesanten by de Moskoviters.
  VEel oude Historien der Noordsche Koninckrijcken ghetuyghen dat eenighe Vorsten der Moskoviters de Gesanten der Koninghen en Vorsten met groote en wonderlijcke eerbewysingh ontfangen hebben, en gewent zijn hen noch t'ontfanghen. Want sy hebben verkoosen, en verkiesen oock noch, naer de gelegentheydt des tijdts, uyt de menighte van 't ghemeen, veel mannen, van uytsteeckende gestalte, die grijs van hayr zijn, en door de gedaente van hun breede baert, door hun treffelijcke kleedingh, te weten met Vorstelijcke kleedingh, daer meê de Vorst hen vereert: op dat sy, in de groote vergaderingh der Edelen hier of daer al swijgende sittende, door de glans van hun kleedingh en verçieringh, door hun menighte d'oogen der Ghesanten, die inkomen, verblinden souden. Want de Ghesanten, door soo groot een pracht en toestel betoovert of verschrickt, darren niets, dat
  
  strengh is, voorstellen, of bewilligen in de besluytingh van 't voorstel met hun gemeene gevoelens. Maer ghelijck dese pracht en toestel een valsche en bedrieghelijcke heerlijckheydt in sich begrijpt, soo acht men oock dat sy in haer uytgangh verdwijnt, en ongheacht wordt. Want sy dwalen dickwijls verre af van dese achtingh, die sy gemeent hadden te verkrijgen; vermits geschickte en ervare Gesanten, die sware saken afghehandelt, en de werelt dieper deurghedrongen hebben, al dese glans, en toegemaeckte pracht versmaden en schandelijck achten. Wyders, by de Tartaren is oock een gewoonte, dat de Gesanten, eer sy 't geen, dat aen hen belast is, voor hun Keyser vertoonen, ghedwonghen worden tusschen twee vueren te gaen, voornamelijck om dese oorsaeck, dat, indien sy vergift droeghen, om de Vorst te vergiftighen, dit, door de hitte van 't vuur eerst tot ondergangh der ghener, die 't dragen, verstrecken sou. Sy willen oock geen Ghesanten hooren, dan als sy gheschencken meê draghen, en met ghebooghe knyen 't geen, dat aen hen belast is, spreken, en d'andere dingen, die men aen de Hemelsche Gheesten verplicht is, aen een sterffelijck mensch bewysen: ja de ghenen, die dit weygheren, konnen niet sonder groot ghevaer des levens van daer gheraken. Maer op dat dese ghewoonte, van Gesanten by de Moskoviters t'ontfangen, met deurluchtiger voorbeelden getoont sou worden, soo sal ick hier 't Gesantschap van de deurluchtighste Koningh van Polen byvoegen, 't welck in 't jaer onses Heeren duysent vijf hondert een-en-vijftigh, aen de Grootvorst van Moskovien, in de volghende ordeningh afgevaerdight wierd. De Gesant des Koninghs van Polen, Mattheus Barthlomievicza Kneze Cedroitzki, een man van uytsteeckende Adeldom, van Vilna, een vermaerde stadt van Littouwen, een wegh van twee hondert Duytsche mylen verre ge-
  
  reyst hebbende, en tot aen Moskou, de hoofdstadt van Moskovien, ghekomen zijnde, wierd, toen hy daer in treden sou, van eenige Ridders, die hier toe van de Grootvorst afghevaerdight waren, ontfanghen, en, om de brieven van sijn Koningh over te leveren, na verloop van weynigh dagen, met groote pracht, ghelijck de Moskoviters goet vonden, in de Burght gebraght. Hy wierd deur twee deuren geleydt, die van menschen beset wierden, die langh van lichaem waren, en groote baerden hadden, ten meestendeel van slaefsche staet, en die in 't ronde op stoelen saten, en met kostelijcke kleederen ghekleedt waren, die den Grootvorst van Moskovien toebehoorden, die dit alles deê om de heerlijckheydt en pracht van sijn Hof aen de ghenen, die uyt verre gewesten quamen, te toonen. Hy wierd eyndelijck in 't Vorstelijck Huys gebraght, in 't welck de Grootvorst, met sijn Vorsten, met ghelijcke kleederen ghekleedt, sijn plaets had. De Grootvorst sat in een stoel, die verre van d'andere Vorsten afgescheyden stondt, en was gekleedt met een langhe fluweele Tabbaert, welcks zomen met paerlen en kostelijcke gesteenten bedeckt waren. Hy hield in sijn handt een stock, die aen 't opper deel vergult, en aen 't onder deel met silver bekleedt was, daer hy op steunde. Hy had op sijn hooft een Myter, die sy in hun tael Kalpack noemen, van de kostelijckste swarte Vosse-vellen, de welcken in die Landen meest gheacht zijn, en, soo veel de schattingh aengaet, de Zabele-vellen verre overtreffen. Toen de Gesant in de Zael getreden was, vielen de ghenen, die hem ghebracht hadden, en voor de Grootvorst vertoonden, voor hem op de vloer neêr, en sloegen met hun hooft tot drie of vier malen op d'aerde; ghelijck dat by de Moskoviters een ghewoonte is, om in deser voeghen de hooghste eerbiedenis aen hun Heer te bewijsen. Maer de Gesant, aen de deur
  
  ghekomen, die vijftigh voeten verre van de Grootvorst was, kreegh, door 't ghebiedt van de Grootvorst, uyt de mondt van de Taelman, die aen hem gegeven was, en van hen Przislaw genoemt wordt, bevel van te blyven staen, met sijn twaelf dienaers, die met hem ghekomen waren, en niet nader by de Grootvorst te gaen. Hy bleef daer, tot dat hy sijn vertoogh aen de Grootvorst gedaen, en de brieven van sijn Koningh aen de Geheymschrijver, hier toe gheschickt, overghelevert had. De Ghesant van de Grootvorst had, terwijl hy in Polen was, gheweygert de brieven van de Koningh t'ontfanghen, om dat sijn Heer en Meester daer in niet Czar Ruzki, dat is Keyser van Russen, van de Hooft-Bisschop van dat Landt dus verheven, ghenoemt was; en de Grootvorst had om dese oorsaeck sedert sijn eyge Gesant derwaerts ghesonden. Daer na wierd de voorgenoemde Ghesant des Koninghs van Polen door de Taelman, met groote pracht, om sijn heerlijckheydt te toonen, weêr in sijn herbergh gebraght. Dit zy genoegh van de gewoonte in 't ontfanghen der Gesanten by de Moskoviten.