text: IV. Gevoel.
  (Bewijs voor den rijkdom onzer Rijmtaal.)
  
  Hoe knuttrig is het en verkwikkend,
  Als we, om ons leed
  In zilte tranen stikkend,
  En hikkend
  Snikkend,
  Wie van den prins geen kwaad nog weet,
  Maar in het heden kalm zich schikkend
  Gerust de toekomst tegenblikkend,
  Toch met ons jagen in het zweet,
  Te wreed
  Verschrikkend!
  
  Wat is het zoet, wat is het lieflijk
  En dol gerieflijk,
  Alzoo zijn spleen
  En landrigheid en pijn in 't haar en kwalen
  Een ommezien
  Te gaan verhalen
  Op maag en vrind
  En vrouw en kind.
  
  Wat doet
  Het goed,
  Zijn naaste bloed
  Zóó meêgekweld te zien, om 't leed,
  Waarvan een zenuwachtig mensch
  Nooit lens
  Is, zoo men weet!
  
  (Falàldera!) zóó altoos klagend
  En meelij vragend
  De harten op drie beenen jagend,
  Zijn naglen en zijn naasten knagend
  En ziegezagend,
  En wat dies meer zij -- falderá
  Zóó voor en na.
  
  Moog bij ons, leed- en onspoeddrageren,
  De zenuw en de traanklier zich verzwageren,
  Als druk ons doet vermerglen en vermageren,
  Geen nood zóó dra!
  Wij schransen van 't klagen te beter
  Van 't meêlij
  En drinken hun tranen en zweet er
  Als thee bij
  Zóó worden we vet - falderá!