text: Cap. I. Van d'ongeluckige Strijdt van Reynier, Koningh van Deenmarcken.
  
  DE Letterkonstenaer Saxo, de vermaertste Schryver van de Deensche Historie, verhaelt dat Reynier, Koningh van Deenmarcken, geheele vijf jaren langh op de kusten der Ruslanders gherooft hebbende, voornam sijn geburen, de Biarmers, te weten Noordsche mannen, die de berghen en de Landen bewoonden, met vyandelijcke wapenen, en met weêrgadeloose heyrkrachten, aen te tasten, om hen onder te brengen. Maer sy, van sijn koomst versekert, moeyden de Hemel met tooverdichten, en deden een schrickelijcke stort-reghen uyt de lucht afvallen. Dit was oorsaeck van dat Reynier, eenighe tijdt langh in sijn reys verlet, ghebreck van voedtsel en lijftocht kreegh. Soo haest het onweêr verdweenen was, wierd hy en de sijnen van een schrickelijcke drooghte en hitte ghepynight, die niet swaerder dan de voorgaende quael te verdraghen was. Dit twijffelachtigh quaet van
  
  een dubbelde onmatigheydt verswackte en neêrvelde de lichamen sijner krijghslieden. Maer de Koningh, bespeurende dat hy meer door toovery, dan door kracht van de lucht belet was, besloot hun baldadigheydt te wreecken, en besprongh hen weêr op 't onversienste. Maer hun Koningh, op de groote bystandt der schutters van de Hertogh van Finmarcken, sijn ghebuur, steunende, verdelghde, sonder self eenighe schade te lijden, het heyr van de Koningh Reynier, die in Biarmen overwinterde. De Finnen (ghelijck in 't begin van 't eerste Boeck aengeroert is) ghewendt zijnde schichtighlijck op glibberige houten hun loop te leenen, worden soo geswindelijck, als sy begheeren voortghedreven, en konnen naer hun believen in een ooghenblick of na by, of verre zijn: want soo haest als sy de vyanden ghetroffen hebben, vlieghen sy met een selve vaerdigheydt, als sy gekomen zijn, wegh, en keeren daer na met een selve loop weêrom. Sy zijn dieshalven, door de gheswintheydt van de houten en van hun lichamen seer vaerdigh om aen te vallen en te vluchten. 'tIs te ghelooven, ghelijck de selve Saxo schrijft, dat de machtighste Koningh Reynier d'omkeer van sijn geval wonderlijck heeft ghedraghen, toen hy sagh dat hy, eertijdts een zegepraelder, ghelijck d'oude Romeynen, van een onghewapende en wanschickelijcke menighte tot in 't uytterste gevaer gedreven wierd: in voeghen dat de gheen, die de vermaertste verçieringh van de Roomsche krijghstucht, en de groote krijghsbenden van de grootste en deurluchtighste Hertogh verslaghen had, voor de toestel van een boersch en ongheacht volck, dat nietigh en geringh was, besweeck, en dat de geen, diens krijghs-dapperheydt te vooren door geen geweldt van 't dapperste volck verdruckt kon worden, een kleyne hoop van een ongheacht volck niet tegenstaen kon. Hier door ghebeurde 't dat hy
  
  met de selve menighte, daer meê hy de grootste pracht des werelts verdelght, en de lastighste saken van d'oorlogh uytgevoert, en met de welcke hy in 't openbaer soo veel voetknechten, heyren en ruyters aenghetast had, een ongheacht en onbekent volckje, dat by na heymelijck, en als om af te setten, aenquam, niet tegenstaen kon, en sich niet schaemde sijn hooghberoemde eer, opentlijck, en allenghs verkregen, door bedriegery by nacht te besmetten, en, in plaets van openbare dapperheydt, verborghe laghen t'omhelsen. Dese saeck had een uytgangh, die niet min onbetamelijck, dan 't werck wanschickelijck was: in voegen dat hy dit gewoon gedicht wel moght seggen.
  Om hoe geringh een saeck vergaen veel groote dingen.
  	Ick verswijgh noch dat Arngrinius Tengildus en Egbert, Koningen van Finmarcken en Biarme, die Frotho, Koningh van Deenmarcken , soo hardtneckighlijck en dapperlijck tegen-stonden, verwon. Frotho self huwde sijn Dochter, die hy vyerighlijck beminde, aen de selve Arngrinius, Sweedsch Worstelaer, die Egbert in een uytdagingh verwon; en achtte niet wanschickelijck een behuwde Vader van de gheen te worden, die door soo veel heerlijcke daden, niet alleenlijck groote vermaertheydt verkregen, maer hem oock van sijn bitterste vyandt verlost had.