text: Cap. III. Beschryvingh van Schrickfinlandt
  
  SChrickfinlandt is een Landtschap ghelegen tusschen Biarmen en Finlandt, streckende met eenen hoeck Zuydwaerts tot aen de Zee van Bothnien. En wort meesten deel geheeten de Staert, om dat de lieden van 't landt ghebruycken seeckere lange effen houten, die voor krom zijn, ghelijck een Boogh, de welcke sy binden onder aen 't plat van de voeten, en loopen daer mede over de hooghe Sneeuwbergen, opwaerts en nederwaerts, langhs en dwars aldaer het hen belieft, haer selven voerende en regeerende met een stock die sy in de handt houden: Maer het een hout moet een voet langer wesen dan 't ander, en dat nae de maet der lenghde van man oft vrouw, te weten, is een man oft vrouw acht voeten langh, soo moet het een hout wesen effen langh acht voeten, en het ander negen. Ten anderen, soo bekleeden sy dese houten van onder met een dun velleken van een Rangyfer Kalf, welcke zijn beesten van hayr en ghedaente gelijck Harten, maer sy zijn veel hooger en grooter van lichaem. Dat sy dese houten van onder met dese dunne vellekens aldus bekleeden, gheschiet uyt verscheyde oorsaecken. Ten eersten, om dat sy te ghemackelijcker en gladder hen selven souden mogen over de hooge Sneeuwbergen voeren. Ten anderen, om hen selven, als sy komen omtrent het hanghen van de berghen en steenrotzsen, lichter en beter te keeren en wenden. Ten derden, om dat sy niet in 't opwaerts loopen van de Berghen van boven afvallen, oft te rugghe achterwaerts afschieten souden: want de hayren die noch aen de vellekens zijn, rechten hen op ghelijck borstels van een Egel, en steecken in de Sneeuw ghelijck oft houte prie-
  
  men waren, en door een wonderlijcke kracht der natuur, soo houden sy teghen dat men niet achter over valt. Daerom als sy gheleert en gewoon zijn met sulck ghereedtschap te loopen, soo is 'er gheen bergh soo hoogh, oft steenrotz soo steyl, oft dal soo diep, insonderheydt in de Winter, of sy gheraecken daer lichtelijck op en af, en loopen waer dat het hen belieft. Maer in de Somer soo valt het hen eenighsins lastigher, door dien dat de Sneeuw van de warmte der Son sachter gheworden zijnde, terstont wat wijckt in 't aendrucken van de houten, die onder aen de voeten vast ghemaeckt zijn. Niet te min daer is gheen bergh soo hoogh noch soo steyl, of sy gheraeken 'er met list van loose omweghen en kromme omloopen, die se ghebruycken, boven op. Want in 't scheyden der valeyen, soo loopen se niet terstont opwaerts, om boven op den top van den bergh te gheraecken, maer loopen draeyende rondom de voet van den bergh, 't selve volhardende tot sy zijn op 't opperste van den bergh oft steenrotz, oft daer sy begeeren te wesen: het welcke by hun heel ghemeen is, oft als sy ter jacht loopen daer sy seer curieus af zijn, en groot vermaeck in hebben: oft somtijts oock dat sy uyt geneughten om 't snelst loopen, ghelijck die geene doen die in de loopbaen loopen, niet soecken dan de prijs te hebben van 't snelst te loopen.