text: II.
  
  Het dochterken zag wel zijn' droeven groet,
  Zij weende van bittre smarte:
  'Och, vader! al is hij zoo hoog niet van bloed,
  Hij is er toch hoog van harte!’
  
  '“En is er de ruiter van harte hoog
  Zijn leven moet hij dies laten,
  Dat hij niet wat lager liet vallen zijn oog
  Op dochterkens van soldaten!”’
  
  Zij nam toen een keten van paarlen hel,
  Zij nam toen haar zilvren spangen,
  De wachter die liet haar zoo heimelijk wel
  Waar 't ruiterken zat gevangen.