text: Tvveede Choren uyt.
  
  t'Gheluck dat staat seer selden stil., 't vveet selven niet hoe dattet wil,
  'tLeyt de Princen laghen.
  Of dien die hem te hoogh verheft ,, wert veel-tijts onversiens ghetreft,
  En met Armoede swaar gheslaghen.
  
  
  2
  Maar die't gheluck recht vvel bekijckt,
  Die siet dat het een mensch ghelijckt,
  Met vleughelen gantsch vvispelturigh.
  Vermits dunckt my; doch na mijn vvaan,
  Dat selden hier de Mensch blijft staan
  In eenen selfden standt vast ghedurigh.
  
  3
  De Maar die schrickt het groote Hof,
  Mits dat de svverte Mooren grof
  Ghevallen zijn in 'sKonincx eyghen landen;
  En plunderen vvoest daar Land en Luyd';
  Ia taacken dat voor Vrye-buyt
  Met over-moetvvillighe handen.
  
  4
  Soo grijpt een yeder oock om best
  En sleept heel gretigh in sijn Nest
  'tHoy van des Vvereldts Vvaghen:
  Maar siet de Dood en korte Tijdt
  Den Mensch verrompelt en benijdt,
  Hem d'aartsche goederen me te draghen.
  
  5
  Den Adel vvapend' sich verbaast,
  De freyste Ridders vollighen haast
  Den Vyant vvacker op sijn hielen;
  De vverdt soo onvervvacht beclipt,
  Zo datter nauvvelijcks een ontslipt
  Die sy niet moorden en vernielen.
  
  6
  Alphonso door sijn vvanhoop groot,
  Veracht, noch gheensins schuvvt de doot,
  Soeckt moedich Ridderlijck te sterven;
  Maar Rodderick die vecht veel meer
  Om sijn Liefs gunst, om prijs en eer
  Hoochloffelijck te vervverven.
  
  
  7
  Rodderick in dees Tocht bespringht
  Een Moorsche Capiteyn, en dvvinght,
  Verheert hem flux te gheven ghevanghen!
  Doch tvvee Spaansche Edel-lien,
  Int vlacke Velt met fortse dien,
  Met onrecht hem uyt de handen vvranghen.
  
  8
  Met groot gheluck vergingh den slagh,
  Soo dat het Landt vol Mooren lagh,
  't Vvelck zeghen groot voor haar bediede!
  Roderick na 'teynd' vande strijt
  Met haat besvvanghert door de spijt,
  Verklaaght sich staach over d'Edellieden.