text: Op de wijse: Amarillis &c. (oft) Sulamiete keert vveder, gedenckt, &c.
  1.
  GHelijck als is ghesteken
  Een hert van s'iagers hant: door bloets gebreken
  Dorstch snackt na de beken.
  
  Soo haeckt mijn ziel na u fonteyn des leven.
  Wanneer sult ghy my gheven,
  Wanneer toch schincken
  Een teugh, door wie te drincken
  Al mijn crachten // al mijn machten // en ghedachten
  In u sincken?
  2.
  Ick sleyp hier swaer behanghen
  Met desen lichaems block: roep als ghevanghen
  Nae u, Godt, met verlanghen.
  De werelt pijnt, dit leven doet my sterven:
  Moet ick noch langher derven
  V lieflijck wesen?
  Toont dat, ick ben ghenesen.
  
  Doet de tijden // ras wegh glijden // cort mijn lijden,
  Stilt mijn vresen.
  3.
  Och! waer ick soo ghebonden
  Aen u, dat ick vast bleef, ligghen verslonden
  In u diepe afgronden!
  Alwaer mijn ziel mocht branden met wellusten
  In 't vier, dat niemandt blusten.
  O soet vermaken!
  Laet my daer toch gheraken,
  En na suchten // na veel duchten // dees ghenuchten
  Oock eens smaken.
  4.
  Dat ick vry mach gaen swieren
  Lancks dat Ierusalem, vol van plaijsieren,
  
  Meer, als mensch can versieren.
  Alwaer den Heer sijn schatten sal doen open,
  Gheven, dat wy hier hopen,
  En 't samen binden
  Wat goet men oyt cost vinden:
  Met vreught leyden // te versmeyden // sonder scheyden
  Sijn Beminden.
  5.
  O schoon hof! stadt van weelde!
  Waert wonder, die om u, uyt liefde queelde,
  Gansch de aerdt hem verveelde?
  Aen sangh en spel hier stopten sijne ooren,
  Alleen maer wilden hooren
  Dien clanck der feesten,
  Daer d'Engels blijde geesten
  
  Godt hier boven // in sijn hoven // altijdt loven
  Om het meesten.
  6.
  Wat valt daer te ghenieten,
  Daer Godt is al in al! daer gheen verdrieten
  Oyt was vreughts doet verschieten!
  Men eet altijdt; men wordt noyt overladen:
  Hongher en het versaden
  Heeft voor sijn knechten
  Godt t'samen willen hechten:
  Wonder saken // dat nieuw smaken // altijdt maken
  Een gherechten.
  7.
  Heer, ter wijl ick becreten
  Hier ligh als Lazarus: wilt niet vergheten
  
  Voor my een brockelken eten
  Van u bancquet toch neer te laten rijsen,
  Om mijne ziel te spijsen.
  Denckt; sout ghelijcken,
  Dat ghy soo grooten Rijcken
  Niet uws ermen // sout ontfermen // maer liet kermen,
  En beswijcken?
  FINIS.