text: Cap. VI. Van de Parrelen, en van hun voort-teelingh.
  MAer op dat de teedere stoffe der Parrelen, nae de beschryvingh der visschen achter-ghelaten, niet onaengheroert voorby ghegaen sou worden, soo moet men voor eerst belijden, dat 'er in de Noordsche Landen eenighe vloeden zijn, die ghesteenten voortbrenghen. Want sy brenghen Schelpvisschen voort, uyt welckers harde schelpen witte Parrelen ghetrocken worden, schoon sy, uyt oorsaeck van de koude lucht, bleeck zijn. Want dese lucht, met dau vermenght, daelt in 't midden van de maent van Augustus in de schelp, en veroorsaeckt dat de Parrelen te haestiger rijp worden. Dese Parrelen, dus uytghetrocken, worden by de Noordsche volcken tot verçieringh, en in hooghe achtingh gehouden; en als sy in een behoorlijcke ordeningh gheplaetst worden, soo gheven sy een flickerende schoonheydt, die door de konst der ghener, die verstandt daer af hebben, noch ver-
  
  meerdert wordt. Dese Juweliers brenghen noch schoonder Parrelen en Ghesteenten uyt d'Oostersche Landen in een seer groot ghetal, naer de Noordsche Landen, voornamelijck tot gebruyck, of eer misbruyck der deurluchtighe vrouwen, jae oock van de gemeene vrouwen, die in dusdanighe verçieringhen, die selden ghevonden worden, vermaeck scheppen, en die sy in kroonen, armbanden, halsbanden, en eyndelijck in de decksels der hoofden ghebruycken. Men vindt daer echter gheen vrouw, hoe deurluchtigh oock van gheslacht, die ooyt Parrelen, of edele Ghesteenten aen d'ooren heeft gehangen, om sware laster te schuwen, als of de natuur, een konstighe werckvrouw, niet aen yeder besonder lidt sijn verçieringh en schoonheydt ghegheven had, sonder dat men elders glans pracht van de snoode wormen behoeft t'ontleenen.
  
  Eynde van 't Twee-en-twintighste en leste Boeck.