text: XI. 
  
  1Het hert, benert, is angstigh en bedut; 81
  De geest, bevreest, waer over lang besweken
  Had hoop’ den loop, mijns levens niet gestut’t. 
  Het oogh, noyt droogh, is schier al moe’ gekeken, 82
  Na troostings koomst. Dies overvloedicheydt
  Van herten-wee, den mondt aldus doet spreken:
  
  2Hoe lang is’t, Heer, dat uwe handt noch beydt?
  Ick voel door druck mijns levens krachten krimpen: 83
  Gelijck een Leyr, ontrent het vuyr geleyt,
  Door kracht des hits allencken moet verschrimpen:
  En nochtans raeckt uw’ Wet noyt in’t vergeet,
  Hoe schoon oock ’tvleysch sijn lusten kan verglimpen.
  
  3Wanneer koomt (laes!) het eyndt van alle leet? 84
  Hoe lang noch slaept de straff van die my drucken?
  Die voor mijn’ voett’ haer kuyl al hebben reedt, 85
  En valsch’lijck my optijgen boose stucken: 86
  My, die u woordt voor lout’re waerheydt keur,
  En door geen schijn ’tverstandt oyt laet verrucken.
  
  4Help, help, mijn Godt. de Doodt is voor de deur. 87
  Door last des drucks kan naulijcx ’thert sich rippen.
  In sulck’ ellendt en over-swaer getreur
  Laet ick nochtans uw’ Wet, uw’ Wet, noyt glippen.
  Gun dan dat ick ellendts ontswaring speur, 88
  Om vast te staen in’t Wet-woordt uwer lippen.