text: Op de vvijse: Wie u berooft soo van verstandt, die visschen gaet op 't koren landt? &c.
  1.
  WAt wonder, Heer, men aen u siet,
  Dat ghy u voor ons soo verniet,
  Dat ghy'in een kribb' op 't hoy nu licht,
  En daer schreydt als het minste wicht.
  O Ieseken, soet kindeken
  Comt, rust toch in mijn herteken.
  
  2.
  Ghy zijt ons inden nacht ghebaert,
  En hebt dien nacht als dagh verclaert:
  Want door uw' comst verandert is
  In claer light all' ons duysternis.
  O Ieseken, soet kindeken,
  Comt, schijnt toch in mijn herteken.
  3.
  V comst is inden winter-tijdt;
  Soo vroegh ghy voor den mensche lijdt:
  Op dat ghy ons ghemoet heel kout
  Met uwe liefd' ontsteken sout.
  O Ieseken, soet kindeken
  Verwermt toch mijn herteken.
  
  4.
  Ghy neemt de kinders slechtheyt aen,
  Ga[et] alle kintsheyt onder-staen:
  Om ons te thoonen, dat ghy mint
  D; onnooselheydt van een cleyn kint
  O Ieseken, soet kindeken
  Gheeft my een simpel herteken.
  5.
  De edel Gheesten dienen u,
  En onder beesten light ghy nu:
  Om ons, de beesten soo ghelijck,
  Te maecken al in wijsheyt rijck.
  O Ieseken, soet kindeken
  Stort wijsheyt in mijn herteken.
  
  6.
  Ghy Heer, die over al ghebiet,
  Dien Hemel, Aerd' en Hell' ont-siet,
  Comt zijn uw' schepsels onderdaen,
  En leeren hun onder u staen.
  O Ieseken, soet kindeken
  Zijt meester van mijn herteken.
  7.
  In druck zijt ghy ghecomen hier
  Ons alle blijschap coopen dier.
  V lot was droefheyt in dit dal,
  Om ons dus te vertroosten al.
  O Ieseken, soet kindeken
  Comt, troost mijn droevich herteken.