text: Op de wijse: Gheluckich is den mensch, hoe vvel &c.
  1.
  ALs van liefde ghewont
  De ziel haer gaet in keeren
  
  In 't diepste vanden gront,
  Daer Godt sijn Bruyt comt leeren,
  Van alles onbelet,
  In haer selfs ooghen cleyn,
  Met niet, dat is, besmet;
  Maer simpel heel, en reyn.
  2.
  'T lichaem sy dan vergeet,
  En alle werck van buyten.
  Een weet alleen sy weet,
  Dat is, geringh te sluyten
  Deuren en vensters al:
  Om soo het soet accoort
  En lieffelijck gheschal
  Te hooren van Godts woort.
  
  3.
  De krachten sy ghebiet
  Van inwaerts haer te trecken:
  Om dat sy claer lijck siet,
  Dat dees haer meest ontwecken
  Wt d'over-soete rust,
  Die sy daer wordt ghewaer,
  Naer alder herten lust,
  Haers Liefs in-lichten claer.
  4.
  Dus d'ooghen sy verblint,
  En nauw stopt sy haer ooren:
  Om dus den gheen sy mint
  Beter, te moghen hooren.
  Sy stilt oock het ghedacht:
  
  Sy hout haer, of-se sliep:
  T'ont-valt in dese nacht
  Al, wat dat Godt oyt schiep.
  5.
  In dit vremt over-landt
  Is sonder werck en weten
  'T vernuft en het verstandt;
  Maer alleen is beseten
  Met liefden over-groot
  Den Godt-formighen wil,
  Die werckt van alles bloot
  In dit aenschouwen stil.
  6.
  Hier climt die ziele op
  Met Moyses inde wolcken,
  
  Tot op het hooghste sop
  Des berghs uyt alle volcken.
  Alwaer sy niet en siet:
  Want duyster ist al-om;
  Nochtans rust s'in gheniet
  Van haeren Bruydegom.
  7.
  Godt neemt in haer vermaeck,
  En sy aen d'ander sijde
  (O wonderbaere saeck)
  Wordt soo ter die'er tijde
  In hem over-ghevoert
  Vry van voorleden druck;
  Daer sy stil, onberoert
  Ghevoelt haer Minnaers tuck.
  
  8.
  In dees ontfanckbaerheyt,
  Met d'eenich Een becommert,
  Den gheest hem wijt uyt-spreyn,
  Die daer wordt overlommert.
  'T is dach, en het is nacht:
  'Tis duyster, en 't is claer
  'T gaet boven 's mensch ghedacht,
  'T gheen sy hier wordt ghewaer.
  9.
  Sy staet in 't minne-rijck
  Vry, van haers selfs ontslaeghen:
  Met Godts wil gansch ghelijck:
  Van niet weet sy te claeghen.
  In als behoudt sy't velt,
  
  En cloeck de over-handt.
  Natuer is met ghewelt
  Verdreven uyt haer landt.
  FINIS.