text: Cap. XIII. Van 't zaedt van de Walvisch, 't welck Amber genoemt wordt, en van des selfs genees-middelen.
  DE Walvisch paert met sijn wijfje op een selve wijse, als de mensch, en laet, uyt oorsaeck van sijn gheswintheydt in 't paren, veel zaedt vallen, 't welck van 't wijfje niet gheheel ontfanghen kan worden. Het verspreyt sich dieshalven wijdt over zee in verscheyde gedaenten, die de verwe van Was hebben, doch echter meer naer 't wit treckende, en vast aen malkander houdende. Het wordt (gelijck ick self, in mijn schepingh over de groote Zee ghesien heb) met groote naerstigheydt van de scheepslieden vergadert, terwijl het op 't water gespreydt leght, om dat aen de Ghenees-meesters te verkoopen, die het suyveren, en, ghesuyvert zijnde, Amber noemen, en dat, als een voorname en kostelijcke balsem, tegen de jicht en verlammingh ghebruycken. Dit Amber is wit, en indien men 't grijs bevindt, soo is 't noch beter. Men vervalscht het met stof van Aloë-hout, met Styrax, Muskus en andere dingen. Maer men bespeurt dit: want het Amber, dat vervalscht is, wordt lichtelijck weêr weeck, gelijck Was; maer 't oprechte Amber wordt niet soo licht murw. Het heeft een versterckende kracht, en is dienstigh teghen de vallende sieckte, en flaeuwheydt.