text: II. 
  
  1Hoe sal de Ieught, wiens wanckelbaer gemoedt 9
  In lusten swemt; wiens ongestijlde gangen
  Gevaerlijck staen op lossen slibber-voet, 
  Onstraff’lijck gaen? Soo sy sich laet beprangen
  Van ’twoort uws wets. Welaen, dit’s ’sherten sin: 10
  Alleen, laet my trouw onderwijs ontfangen.
  
  2Mijn siele neemt uw’ woordt sorghvuldigh in, 11
  Om noyt op’t padt te glissen, noyt te missen,
  Noyt los te gaen in al wat ick begin.
  Loff dy, mijn Godt. Dael diep in mijn Gewissen 12
  Met dijne leer, op dat ick ’theyligh recht
  Vws wets versta, meer dan door ’twijff’lijck gissen.
  
  3Soo sal staegh-a’n de mondt van uwe knecht 13
  Onledigh zijn in’t roemen en vertellen
  Vws wets, soo wijs, soo wis, soo reyn en hecht:
  Soo salder ’thert sijn gantschen lust in stellen: 14
  Soo wordtse my veel waerder dan al ’tgoedt,
  Al ’tgout, al ’tgelt dat menschen-handt magh tellen:
  
  4Soo krijght mijn tong, uyt ’sherten overvloedt, 15
  Geduer’ge stoff’ om hoogh van haer te spreken:
  Soo salse my in Voor- en Tegen-spoedt
  Een spiegel zijn van Deuchden en Gebreken:
  Sy blijft mijn vreuchdt; en geen vergeet en doet 16
  En doetse oyt uyt mijn gedacht versteken.