text: Cap. XII. Van de groote liefde van de Walvisch tot sijn jonghen.
  DE Walvisschen, gheen neusgaten hebbende, ademen deur pypen, 't welck in weynigh Dieren gevonden wordt. Sy dragen hun jonghen, als sy swack en maghteloos zijn, en nemen hen, kleyn zijnde, in de mondt. Sy doen desghelijcks, als'er storm voorhanden is, en spuwen hen naer 't onweer weder uyt. Als de jongen, door gebreck van water, belet worden de moeder te volgen, soo schiet de moeder, haer mondt vol waters genomen hebbende, dese vocht, gelijck een vloedt, naer hen, om hen, op 't landt belemmert, dus te verlossen. De moeder verselt hen noch langh, oock als sy groot geworden zijn: want sy schieten met'er haest op, en groeyen geheele tien jaren langh.