text: Cap. X. Van de Valcken, en hun onderscheyt.
  DE Noordsche berghen brenghen oock Valcken voort, die seer wreedt, maer oock edelmoedigh, en wit zijn. dʼInwoonders deser Landen schieten hen niet met booghen, als of sy ghewyde vogelen waren, ʼt en waer dat sy groot geweldt met rooven en verscheuren deden. Want indien sy schade doen, soo zijn sy niet vry van de pylen der inwoonders, hoe edel en wit sy oock ghehouden worden. Sy hebben echter hun verblijf in de klippen, die by na ontoeganckelijck zijn, en leven van de roof der visschen, die van de menschen, schoon hun ghetal ontellijck was, niet vermindert konnen worden, uyt oorsaeck van hun oneyndelijcke menighte, soo sy niet van roofgierige beesten gheholpen worden: soo verheught de natuur sich in de
  
  dinghen wijsselijck met overvloedt of ghebreck te menghen. Men vindt daer oock een groote menighte van Havicken, Wouwen en Ravens, uyt oorsaeck van de luyheydt der Water-voghels, en van hun traghe vlucht, om dat sy door de vruchtbaerheydt van de grondt ghemest worden.