text: Cap. II. Van de kuysche verçieringh der Maeghden, en van hun strengheydt in de kuysheydt.
  DE verçieringh der Maeghden dan bestondt in kostelijcke en groote goude of vergulde kroonen op hun hoofden: en tot beschermingh van de kuysheydt hingh aen de hals, van vooren en achter een syde of linne rock, die wit van verwe was, en soodanigh, ghelijck die, de welcken van de Gheestelijcken Scapulare, of Boetkleedt genoemt wordt: met welcke kleedt of rock sy al de leden van hun lichaem, als door de bestieringh van een breydel, in hun verkeeringh en ommegangh, met een wonderlijcke zedigheydt en schaemte bestier-
  
  den, sonder ooyt mannen te sien, of te spreken, dan met verlof en toelatingh van hun ouders. Jae de schaemte, die sy in hen hadden, was soo groot, dat sy, hoe wel versocht zijnde, naeuwelijcks een man in een volle vergaderingh wilden aensien, tot dat sy met de bandt des Huwelijcks ghebonden waren, en toen oock heel selden; met soo groot een kuysheydt wisten sy hun ooghen over al, jae oock van het geoorlofde, af te wenden. De Noordsche vrouwen nemen oock soo naeuwe en volstandighe acht op hun kuysheydt, dat sy, een eerlijcke ghemael verkreghen hebbende, voor een seeckere tijdt hun omhelsingen bedwinghen, namelijck met dese stantvastigheydt, dat sy in hun bed een bloot swaert, tusschen hen beyde leggen, en in deser voeghen hun samenkoomst beletten; gelijck Saxo van seker Thira, dochter des Koninghs van Engelant, verhaelt, en oock van de besondere kuysheydt veeler Maeghden van die eeuw.