text: Toon: Wanneer de Zon zijn paarden ment,&c.
  WAnneer de lieffelijke Maey
  De zoete Zomer-vreughd,
  Ons bykomt, dan is ’t zoet en fraay,
  Want yder is verheugt:
  En dan begint te groeijen
  ’t Geen ’s Winters is verdort,
  Het Koetje op het veld gaat loeyen,
  Het Duyfje korrekort.
  2Het Beekjen ’t geen bevrozen was
  Dat huppelt heen en weer,
  Zo klaar gelijk een Spiegel-glas:
  Het Visje dat wel eer,
  Zig hield onder de Stroompjes
  Schept nu weer aam en vreugd,
  In ’t groene van de Boompjes
  Het Vogeltj’ zig verheugd.
  
   3Den Mensch zig zelf verheugen moet
  Wanneer hy dit aanschout,
  Want dan krijgt hy weer lust en moet,
  Den Winter is te kout; 
  Dies meen ik my te verlusten
  Alhier in ’t warme Land,
  Op d’Indiaansche kusten
  Daar ons de Zon verbrand.
  F. Fransz. Klaix.
  
  Gemaakt op ’t Eilant Sangai, 
  den eersten Maay, 1650.
  
  EYNDE.