text: Op de vvijse: Maria fonteyne vol deughden; &c. Oft: Ghezeghent zijn mijn liefs bruyn ooghen &c.
  1.
  COmt nu, o ziel, vol van verlanghen,
  Die soo seer roept om aen-te-hanghen
  V Heer en Godt in ons menscheyt.
  Siet hy is nu gheworden ons broeder,
  En suyght de borsten van ons Moeder
  Die alderhooghste Majesteyt.
  2.
  Mijn ziel verbaest in dit t'aenschouwen:
  Mijn hert verbreydt (maer noch te nouwe)
  In dit groot wonder te mercken aen.
  
  Zijt ghy niet, waer van staet [gheschreven,]
  Dat gh'in het hooghste sit [verheven?]
  Och! wat natuere neem-dy [aen?]
  3.
  Het schijnt, dat ghy hebt heel [vergheten]
  Den throon, waer in ghy zijt gheseten;
  En hebt de wereldt tot u voet-banck:
  Dat ghy u nu soo cleyn comt thoonen,
  En met ons soo armelijck woonen.
  Maer 't is door uwer liefden dwanck.
  4.
  O Bethlehems stal! o kribb' der beesten,
  Zijt ghy ghevonden d'aldermeeste
  Weerdich t'ontfanghen desen Heer?
  Dit dan ick derre presenteren
  
  [Mijn arm hert om] te logeren
  [U Godt: versmaet] het nimmermeer. 
  5.
  [G]helooft, [gh]edanckt, gheert, ghepresen
  [M]oet ghy van hemel en aerde wesen, 
  [D]ie hier soo arm light, bloot en naeckt. 
  Och wat sal u mijn ziele hier segghen?
  Gheen woorden kunnen het uyt-legghen. 
  U liefde heeft mijn hert gheraeckt. 
  6.
  Mijn duysternis doet nu verdwijnen, 
  [U] licht, o Godt, laet in my schijnen, 
  [U] waerheyt gheeft en plant in my. 
  [U] liefde laet my heel ontsteken; 
  
  Gheeft, dat mijn hert hier door mach breken, 
  En maeckt my door u aenschijn bly.
  FINIS.