text: a.
  't Is moeielijk, om in proza zoo sierlijk en tevens zoo kernachtig hetzelfde te zeggen, wat Bilderdijk hier in verzen doet. Immers
  schrijft men op, hetgeen men zelf gezien, gedacht of gevoeld heeft, dan rolt ons proza veel gemakkelijker, dan wanneer men de denkbeelden van een ander uit gebonden in ongebonden stijl moet overgieten. Of men houdt zich aan de woorden van den dichter, en verandert den zinbouw, òf men zet er uitdrukkingen, die nagenoeg hetzelfde beteekenen, maar natuurlijker wijze minder goed zijn voor in de plaats; vooral indien men met een dichter als Bilderdijk te maken heeft, die uit zijn rijken schat altijd de beste woorden kiest. In beide gevallen is de proza-overzetting minder vloeiend, minder juist. Een gelijk verschijnsel nu doet zich voor, wanneer men uit eigen aandrift in verzen spreekt, of wanneer men over een opgegeven onderwerp moet dichten.
  ‘Een gedicht,’ zegt Bilderdijk, ‘dat men verplicht is te maken bij een of andere gelegenheid, een zoogenaamd gelegenheids-gedicht dus, valt niet gemakkelijk goed uit, maar is stroef; het draaft niet zooals de gevleugelde Pegasus, maar hinkt als een paard, dat men een ketting aan den poot heeft gebonden, om het te beletten uit de weide te ontsnappen.
  Zulke verzen missen alle vuur, alle kracht: zij kruipen als een modderige goot, in plaats van dat zij vloeien als een bergstroom.
  Maar wanneer het dichten is een uitstorten van het gemoed, wanneer het poëzie is, wanneer de warmte van den boezem zich zelfs meedeelt aan de hand, die de snaren der lier spant, dan vinden zoowel de menschen, als god Apollo zelf, geen tonen zoo hoog, zoo welluidend, zoo schoon als die, welke uit het hart komen.’