text: Cap. XI. Hoe dat men ten Ys met paerden loopt, en van de prysen die daer mede zijn te winnen.
  
  DE oude Gotthen hadden eertijdts voor een gebruyck, dat sy in de Winter, op 't laetste van December, als alle meyren, stilstaende wateren, en aerde wel stijf en hardt toeghevrosen waren, in alle plaetsen en landtschappen al de beste en schoonste paerden die sy hadden, by een lieten vergaderen, om daer mede speelen te houden, en openbaer op 't Ys te loopen, om prijs daer mede te winnen: En aengaende de spelen die uyt vermaeck gedaen wierden, soo quamen des ses-en-twintighste December in yeder Landtschap, een groote menighte van ingesetenen by een, (en vergaderden ten Ys op de rivieren oft staende wateren, die hardt toeghevrosen waren, blinckende ghelijck een spiegel) wel ghemonteert en voorsien zijnde van stercke en snelle paerden, in verscheyde benden ghedeelt, een yegelijck goede hoop en moedt hebbende van 't snelst te loopen om eer te behalen, en den prijs te winnen die 'er toe ghestelt was. De lenghte van de plaetsen daer men het loopspel houdt was omtrent vier oft ses Italiaensche mylen verre. Maer de prijs die 'er mede was te winnen, waren eenighe maten koorn, nieuwe kleederen, en daer-en-boven het paert dat tot het gestelde teecken niet loopen kon, 't welcke toebehoorde den genen die de prijs ghewonnen hadden. Dese vermaeckelijcke loopspeelen, die men in de Noordsche Landen is ghewoon te doen, worden nerghens soo seer ghebruyckt als in Oost- en West-Gotlandt. Want het landt is vol vruchtbaere en vette weyden, alwaer oock voor de paerden een uyttermaten goedt gras wast, daer men veel duysent paerden sou
  
  moghen inhouden, niet alleen op een weyde, maer op groote wyde en verscheyde velden, die daer seer wijdt en breedt van den anderen gelegen zijn.