text: Op het XXXVIIIste Zinnebeeld.
  
  De Zomerzonneglans verschuilt
  Zich niet in 's waerelds Noorderdeelen
  Alwaar de beer van honger huilt,
  Dan om natuur op nieuw te streelen,
  Met zyn gewenscht verkwikbaar licht,
  't Welk 't Zuiden langer nacht zal geven.
  ô Spiegelglas voor 't zielgezicht,
  Waar in de zondaar, net naar 't leven
  Zyn' stand beschouwt, die van de zon
  Der hemelsche genaê verlaaten,
  Zyn eenig heil, zyn vreugdebron,
  Verstyft, bevrozen door het haaten
  Der deugd! Boetvaardige schep moed
  Ik zie de Heilzon ryk van straalen
  Herryzen. Stort een traanenvloed
  Van waar berouw; verlaat het dwaalen
  Op kromme paden van verderf:
  Zo zal u steeds Gods gunst beschynen.
  Hy is uw troost, uw eeuwig erf,
  Die alle dampen doet verdwynen.
  Niets dat zyn glori zo vereërt,
  Dan dat men zich van 't kwaad bekeert.