text: Cap. XI. Van verscheyde soorten van Wolven.
  IN 't gheberghte Doffra, dat de Heerschappyen van Sweden en Noorweghen van malkander scheydt, zijn withayrige Wolven, die by heele hoopen, gelijck het vee, ten deel in de dalen, en ten deel op 't geberghte swerven. Hun spijs is onweerbare beesten, ghelijck Muysen, Mollen, en soo voort. Maer de wilde en gemeene Wolven zijn de genen, die met wonderlijck gequel het groot vee belagen, ghelijck Koeyen, Kalven, Geyten, Schapen, en soo voort; teghen de welcken, vermits sy den inwoonders groote schade aendoen, een algemeene jacht, op een gesette plaets, dagh en uur ingestelt wordt, om dese Wolven met netten, Honden en met andere stricken te dooden. Want sy doen niet soo groote naerstigheydt om d'oude Wolven te vangen, dan om de jonge Wolven te dooden, op dat sy niet vermeerderen souden. Eenigen daer af, in hun jonckheydt dus gevangen, en in banden ghesloten, hebben echter, schoon sy tam schijnen te worden, hun wreede aert niet vergeten, maer belagen echter d'andere beesten, jae oock het ghevoghelte. De jongen, van dese Wolven, en van de Huyshondt voortghebraght, zijn groote vyanden van een andere soort van Wolven, die de kudde belaghen.
  
  Daer is noch een andere slagh van Wolven, Thoes genoemt, langer dan d'anderen, maer in kortheydt van beenen ongelijck, snel in 't springen, levendigh op de jacht, sonder den mensch te hinderen. Sy veranderen van hayr, maer niet van verwe, sy hebben des Winters langh hayr, en zijn des Somers naeckt.