text: I. Ja, 't is mij zoet!
  
  Ja, 't is mij zoet, aanminnig-schoone maagd!
  Wanneer mijn hand het zilverrein papier
  Van 't bitter leed, dat me om uw afzijn knaagt,
  Uw jamben met een ongekenden zwier,
  Zwart als mijn inkt, benaauwd heeft volgeklaagd!...
  Wel is ze zwart, die inkt, waarin ik 't vier
  Te blusschen tracht, dat me al te koortsig jaagt, -
  Ja, 't is mij zoet, aanminnig-schoone maagd!
  Wanneer 'k mij zelf dan zwart op wit zie staan,
  Terwijl mij niets ter wereld meer behaagt,
  Dan ijlings van die wereld af te gaan,
  Die mij zóó wreed en ver van U belaagt!
  Ja, 't is mij zoet, - als dan één laatste traan
  Rolt over 't blad, waardoor 't een toeken draagt,
  Dat nimmermeer wordt uit- of weggevaagd!
  Maar zij 't al zoet, oneindig zoeter waar 't,
  Indien die traan bij 't vloeijen langs mijn wang,
  Met nog een traan en nog een, opgegaard
  Door liefstes hand, bewaard werd levenslang!
  En zóó voorzien bij 't lied, dat ik haar schonk,
  Zij nu een traan en dan een regel dronk!