text: Cap. VI. Van de Swaert-danssers.
  DE Noordsche Gotten en Sweedtschen hebben, tot oeffeningh van hun jeught, noch een ander spel, dat sy tusschen d'uytghetoghe en bloote swaerden, en tusschen de scherpe spietsen sich in de dans oeffenen. Sy leeren dit naer de wijse en gewoonte der schermers, die, in de dans en schermkonst wel ervaren, hen allenghs al singende hier in onderwijsen. Sy ghebruycken dit spel voornemelijck omtrent de Vastel-avond-tijdt, die van de Italianen Maschararum genoemt wordt. Want de jongelingen in groot getal oeffenen sich, voor de tijdt van de selve Vastel-avondt, gheheele acht daghen langh met ghedurighlijck te danssen, en te springhen. Hun dans is dusdanigh: Sy heffen hun swaerden, in de scheede steeckende, om hoogh, tot aen de derde omdraeyingh. Sy trecken dan hun swaerden uyt, en houden hen om hoogh, en die malkander toesteeckende, springhen zedighlijcker, en vatten elckanders lemmers en hechten, en, hun ordeningh veranderende, maken al danssende een seskantiche vertooningh, die sy een Roos noemen, en terstondt, met hun swaerden naer hen te trecken, en op te heffen, weêr breecken, jae soodanigh, dat boven yeders hooft een vierkante Roos
  
  koomt. Sy slaen eyndelijck met groot gheweldt, met het plat van de deghens teghen malkander, en, geswindelijck te rugh springhende, eyndighen dus dit spel, 't welck fy met fluyten, of gesangen, of met beyde gelijck, eerst met een trage, daer nae met een gheweldighe, en eyndelijck met de gheweldighste sprongh, vermengen. Maer men kan naeuwelijcks, sonder aenschouwingh met d'ooghen, verstaen hoe vermaechelijck en eerlijck dit spel is; dewijl door het kleyn onderwijs van een alleen een gheheele gewapende menighte, met eenige blygeestigheydt, ten strijdt ghestiert wordt. Men geeft oock aen de Geestelijcken verlof van dit spel te pleghen, en sich daer meê te bemoeyen, om dat men daer in over al een eerlijcke bewegingh toont.