text: Cap. VII. Van de strijdt van de Walvisch tegen d'Orcke.
  DE Walvisch, hoe wel seer groot, te weten hondert of driehondert voeten langh, en seer grof en dick van lichaem, heeft echter tot vyandt d'Orcke, die kleynder van lijf, maer door sijn gheswindtheydt, soo in 't springhen, als in 't aenvallen, wreeder is. d'Orcke heeft de ghedaente van een omghekeerde scheepskiel, en wreede tanden, daer meê hy, als met haecken, de gheheyme deelen van de Walvisch, en sijn buyck open scheurt, of gheswindelijck, met sijn gepende rugh, onder 't weeck van sijn lichaem deurswemt, en hem soo langh plaeght, tot dat hy naer de grondt, of naer de strant schiet. Want dese Walvisch, door de sware last van sijn lichaem langsaem in sich te buyghen, en onbequaem om de listige Orcke teghen te staen, stelt sijn eenighe behoudenis in de vlucht, schoon hy niet soo snellijck kan vluchten, om dat dit plompe beest, door sijn ghewicht belast, een leydtsman behoeft, om de drooghte en ghevarelijckheden te schuwen.