text: Liedt, Van Garint, Op de wijse: Carinel, vou est tresvenimeux. 
  ALs Garint zijn oogjes open dee
  Rees hy soetjes op van het Bedt,
  En hy trat na de Zee,
  Wiens grondelose diep, hem riep
  Soo't scheen, door 't ruysichende geluyt
  Garint hier is u Bruyd, te been,
  Want soo sy u nu derft, sy sterft.
  
  Ongerust doorloopt hy 't lage Lant,
  Tot de schore duyn, van wiens top hy
  weer daelt na de strant,
  Doch straks ontmoeten hem, een stem,
  Die sey, Garint ick ben in noot,
  Komt helpt my eer de doot, ons schey,
  Want soo ick u meer derf, ick sterf.
  
  Soo verbaest doorsiet hy't golve velt
  'tWelck de harde wint, en de storm hadt
  beroert en ontstelt,
  En sagh omtrent een klip, een schip
  In ly, waer in zijn Liefje bad
  Garinter komt doch rad, by my,
  Want soo ick u nu derf, ick sterf.
  
  Als hy sagh dit nakend ongeval,
  Roeyt hy onvertsaeght met een sloep
  
  Na haer toe van de wal,
  In spijt der golven kracht, hy bracht
  Aen strant, zijn half verdroncken vreugt,
  Die sey slijt nu u Ieugt, te lant,
  Want soo ick u meer derf, ick sterf.
  
  Ach mijn lief, antwoorde Galathee,
  Noch de harde wint, noch de vloet, noch
  de klip, noch mijn wee,
  Verflieten uyt mijn sin, geen min
  Die steeds, mijn redens breyn verteert,
  Die stem ick u begeert, gereeds,
  Want soo ick hier derf, ick sterf.
  Veerder.