text: Cap. X. Van de visschery met brandt.
  OM dat wy hier voor van de ghetande ysere vorck, daer meê de Snoecken lichtelijck ghevanghen worden, ghesproken hebben, soo sullen wy de voornaemste kracht daer af hier vertoonen, om dat de verstandighe visschers die, uyt oorsaeck van de veelheydt der hoecken, in 't vanghen der Snoecken, en voornamelijck der Palinghen, ghebruycken, en door 't ghemack van soodanigh ghereedtschap groote winst verkrijghen: 't welck in deser voeten toegaet. Sy setten in de voorstevens der schuyten, die uyt een hout ghehouwen, of van twee stucken gemaeckt zijn, fackels van peckhout, om dat het duyster is, en steecken de vlam daer in, en, siende dat de Snoecken en Alen uyt verwonderingh in groote menighte derwaerts komen, deursteecken hen met dit hoeckigh yser, en halen hen aen tot hun ghebruyck. Sy vangen oock somtijdts dese visschen op groote schossen ys, die op sware
  
  balcken legghen, daer sy vuur opmaecken, en treffen met een ghelijck yser de visschen, als of sy in een schuyt stonden. Want de visschen worden in deser voeghen soo plomp, en onghevoelijck, dat sy achten dat 'er gheen ghevaer te vreesen is. Men vanght hen oock met tacken en loof van boomen, die in 't schip opgherecht zijn, onder de welcken de visschen sich begeven, om te rusten. Het gebeurt oock dickwijls, dat, als het heftigh dondert, d'Alen, als niet veyligh in de diepte zijnde, en uyt het water springhen willende, in groot getal met netten, hoecken, of met vierkantige en deurboorde huysjes, gevangen worden: en hier in bestaet de grootste inkomst en winst der inwoonders, dat, als het dondert, de Palinghen uyt hun kuylen ghedreven worden, daer sy anders swarelijck uytkomen. Wyders, sy nemen langhe houte vaten, die vol gaten zijn, die sy met stroo van Erten vullen, en daer sy een sware steen aendoen, en tot op de grondt neêrlaten sincken, op dat de visschen daer in souden komen. Dit wordt oock niet vruchteloosselijck gedaen: want sy, tot boven toe vol, worden met touwen, die daer aen ghebonden zijn, uytgetrocken. Dese wijse is nieuwelijcks gevonden, en gheeft groot ghewin. Sy verschuylen des Winters sich in het diepe slijm, daer de poelen niet toevriesen: want indien sy gheheel onder 't ys geparst laghen, soo souden sy alle, geen adem van de lucht hebbende, versticken en sterven; ghelijck ick eertijdts gesien heb, en gelijck hier na van de visschery op 't ys gheseght sal worden. d'Alen of Palinghen konnen langh buyten 't water leven, te weten ses dagen, voornamelijck als de Noorde windt waeyt, en in ackers, die met Erten bezaeyt zijn: maer als 'er sant of asch gestrooyt is, soo konnen sy niet van daer gheraken. Sy scheppen een wonderlijck vermaeck onder de Koorenmeulens, uyt oorsaeck
  
  van de soetheydt van 't Meel, dat allenghs afkoomt. Men vindt een seer groote menighte van Alen of Palingen in de Noordsche Landen, soo ghezouten, als in de roock ghedrooght, die raeu ghe-eten worden.