text: Antwerpen, 9 February.
  Vier maenden zyn verloopen sedert ons dubbel huwelyk te Dusseldorf gevierd werd. - Sedert dien stond is myn dagboek blyven toegesloten liggen en ik heb er geene enkele gewaerwording des harten meer in neèrgeschreven. - Waerom heb ik er niet meer aen gedacht, om myne gevoelens op het papier uit te drukken?...... o Het is dat ik te veel gevoelde, dat myne ziel door het heil overstroomd was en dat ik geene uitdrukkingen, krachtig genoeg, zou hebben kunnen vinden om myne zaligheid af te schilderen. - De menschelyke spraek is zoo beperkt en het hemelsch gevoel is zoo onafmeetbaer groot!.....
  Thans ben ik nog zoo gelukkig als op de eerste dagen, welke myne verbindtenis met Elisa volgden doch
  
  nu is myn hart kalmer geworden; myne zintuigen zyn meer bevredigd en het wereldsch genot begint allengs voor het heil, dat het hemelsche gevoel my aenbiedt, ondertedoen: myne gade wordt my weêr allengs heiliger. - Onmagt van het stoffelyke deel der wereldsche liefde! de gevoelens der ziel zyn alleen onveranderlyk en eeuwig! de wereldsche vreugden schynen ons allengs minder in waerde en de hemelsche, de genuchten der ziel, vergrooten immer. Elisa wordt my van dag tot dag duerbaerder!
  En toch, het genot dat de wereldsche liefde ons naest de hemelsche aenbiedt, is niet te misachten en het is ook een der grootste gaven welke de algoede God aen de schepsels gedaen heeft. Ik heb, Hem dankend, die gunsten genoten en mag my nog, ook op eene wereldsche wyze, zalig noemen.
  Zou ik my nog dit uitgestrekte genot kunnen te binnen brengen, welk ik de eerste dagen onzer heilige vereeniging gesmaekt heb? Ik wil trachten myne herinneringen te ontwaken en hier neêr te schryven wat myn hart gevoeld heeft; al ware het dan maer enkel om, jaren later, het verhael dier gevoelens eens te herlezen en dezelve op nieuw te beoordeelen.
  
  Den dag zelven, waerop ons huwelyk plaets greep, vertrokken wy, zoo als het te voren reeds beschikt was, naer Antwerpen. Klara vergezelde ons en de gansche reis was slechts eene verzuchting, welke ik uit mynen
  
  boezem voelde opkomen; ik wenschte enkel om in myne geboortestad aen te komen.
  Het was op een middag toen onze rytuigen in de Scheldestad stil hielden. Myne moeder verwachtte ons en een heilige moederkus, welken zy achtervolgens op den wang van my en van Elisa en op dien van Clotilde en Frans drukte, scheen ons allen in het zelfde huisgezin intewyden. - De kennismaking met de moeder van Elisa was eenigzins statiger; doch weldra hadden de twee vrouwen elkaer begrepen en, als het ware, gevoeld dat hare harten elkander niet vreemd waren......
  Het was feest in onze wooning. De naeste bloedverwanten waren verzocht geworden en de dag werd in eene stille en gulhartige vreugde overgebragt. Dan, hoe aengenaem de omgang met de brave lieden der familie ook was, hoe gul de blydschap in onzen kring ook heerschte, ik had op dien stond slechts oogen en ooren voor Elisa. Naest haer zitten, met haer aen den arm wandelen, hare zachte engelenstem langs myne ooren in myn hart voelen dringen, ziedaer wat voor my, in het midden der vreugden, de grootste vreugde uitmaekte......
  Eindelyk de avond naderde en de feestgenoten vertrokken. Wy bleven alleen in onzen huiselyken kring en nu begon myne moeder ons allen te ondervragen. Van wederzyden werd er innige vriendschap aenge-knoopt en het wezen van Klara, myne tweede moeder, verkreeg toen slechts zyne volle gelukzalige uitdrukking en de tevredenheid over al het gebeurde straelde er op uit......
  De avond voerde de nacht aen en nu was het uer daer om zich ter rust te begeven.
  
  Wanneer men zich onderling den goeden nacht wenschte, vloog Elisa in de armen van Klara, en beide weenden. - Clotilde stond met hare hand in de hand myner moeder en eene zigtbare bleeke kleur had zich op haer gelaet verspreid.....
  Ik voelde, hy dit zigt, myn gemoed diep geschokt en myn geest verloor zich in gepeinzen. - Ik begreep op dien stond welk een hartknypend gevoel eene moeder moet gewaer worden, op het oogenblik dat zy hare dochter, dat zy haer kind in de armen van eenen echtgenoot ziet overgaen. Op dien stond schynt de moeder afstand te doen van haer gezag; op dit oogenblik voelt zy dat het hart harer dochter haer voortaen maer half meer toebehoort; dat er van dien stond af een leven voor haer kind begint dat dubbel is; doch waeraen zy, moeder, geen deel meer heeft. Haer kind is voortaen zoo sterk haer kind niet meer; er is eene andere ziel die de ziel van hare dochter beheerscht; een ander hart dat voortaen de geheimen harer dochter zal ontvangen; er zullen gedachten tot stand komen, welke slechts door de twee echtgenoten gedeeld worden en welke voor de moeder, zoo wel als voor de gansche wereld, zullen verdoken blyven!....... o Die overdenkingen moeten het hart eener vrouw, eener moeder, folteren en het verwondert my niet, zoo Klara op dien stond weende en zoo Clotilde moeite had zich uit de omarming myner moeder los te rukken......
  Eindelyk vatte Elisa my by den arm en, ofschoon ik inwendig diep ontroerd was, voelde ik hare ledematen tegen de myne beven. Wy gingen ons slaepvertrek opzoeken.
  Een zacht houtvuer brandde in de opene kachel en
  
  verspreidde eene koesterende warmte door de ryk opgeschikte kame. - Ik weet niet wat er op dit oogenblik in myne ziel omging; doch ik voelde my gansch ontsteld. Myn boezem klopte hevig en ik durfde myne blikken in de oogen myner gade niet laten vallen. Elisa ook, langs haren kant, scheen mynen blik te vlugten en beide bleven wy sprakeloos.....
  Ik ging my, nauwelyks wetende wat ik deed, in eenen zetel voor het vuer neêrzetten. Elisa volgde dit voorbeeld en kwam zich naest myne zyde voegen, terwyl zy haren arm zachtjes op mynen schouder plaetste. Toen eerst wendde ik mynen blik op haer gelaet en zag een traen op hare wangen perelen: een traen van geluk; want haer wezen was door een gevoel van hemelsche vreugden overgoten......
  ‘Elisa!’ stamelde ik en, ter zelfder tyd mynen arm om haren ranken leest slaende, trok ik haer zachtjes tegen myne borst. - Zy hield nu hare blikken in de myne gewend en ik, ik spiegelde my in haer goddelyk wezen:
  ‘Myne heilige Elisa.......’ sprak ik alsdan ‘myne uitverkorene!’ en ik drukte myne brandende lippen op haren zachten roozenwang. Dan, verder kon ik niet spreken; ik bleef, door hemelsche gevoelens overweldigd, op haer staren. - Allengs bragt ik myn aengezigt digter by het gelaet van Elisa en allengs voelde ik nu ook myne ziel met grootere weelde overgoten. Onze beider adems mengden zich; onze lichamen drukten zacht tegen een en ik voelde myne levenswarmte vergroot en het scheen my dat dezelve zich met de levenskracht myner beminde vereenigde. Onverstaenbare woorden drongen, by poozen, uit onzen mond en eindelyk zakten onze lippen op elkaer en een lange zoen, waerin onze twee zie-len zich door onzen mond schenen te mengen en van elkaers leven te leven, deed ons als in het hoogste genot versmelten en de aerde en al wat bestaet voor eenen stond vergeten.....
  Dan, de kalmte daelde eindelyk in myn binnenste terug en nu, eenen meer vrolyken blik op Elisa slaende, drukte ik haer op nieuw tusschen myne armen en riep:
  ‘Myne lieve Elisa! myne bruid! myne gade! myn aerdsche en hemelsche engel!....’
  ‘Frederik....’ zuchtte zy en, hare armen om mynen hals slaende, voelde ik, voor de eerste mael, eenen zoen van haer my de wangen drukken.
  ‘Kom, Elisa!’ riep ik ‘kom, myne beminde! myne echtgenoot!.....’ En haer in myne armen knellende, voerde ik haer van voor het smeulende vuer weg.....
  Ik dacht van genot te sterven, wanneer ik, voor den eersten keer, hare leden, slechts door het fyne linnen bedekt, in myne armen klemde en onze beide lichamen tegen elkaer voelde raken. - Ik voelde myne ziel en lichaem in Elisa versmelten en onze vereeniging scheen my zoo innig, dat het my dacht, dat wy thans maer ééne ziel en één lichaem meer uitmaekten..........................................................
  Doch, neen, verder kan ik myn heil niet beschryven. - De menschelyke tael is zoo zwak, de wereldsche spraek is zoo onvolmaekt, dat zy zelfs het genot, dat de aerde ons aenbiedt, niet naer waerde kan terug geven........................................
  Des anderen dags was ik reeds vroeg ontwaekt en myn eerste blik viel op het engelen wezen van Elisa. - Zacht en lieflyk als eene rooze lag zy daer, naest myne zyde, op hel donsige rustbed uitgestrekt; hare blonde
  
  hairen slingerden, eenigzins zorgeloos, rond haer albasteren voorhoofd en hingen hier en daer in malsche lokken naest hare zachte slapen en wangen neder. Zy hield hare fyne lippen een weinig ontsloten en hare ivooren tanden waren half zigtbaer. Haer satynen boezem golfde zachtjes onder het linnen en nimmer nog had ik zoo goed den fynen vorm en de donsige huid van haren tengeren hals kunnen bewonderen. - Eenen langen tyd bleef ik haren slaep gadeslaen; doch eindelyk kon ik niet langer haer verlokkend wezen beschouwen en drukte eenen zachten kus op haer blanke voorhoofd. Eene stille mompeling drong zich uit haren mond en, eenen stond later, opende zy hare blauwe oogen, zoo helder als twee starrenlichten. - Zy sloeg, met eenen hemelschen glimlach op het gelaet, hare scheutige armen om mynen hals en schonk my den morgenkus terug.........................................................
  
  Alle wereldsch genot vervliegt, zegt men, en de verzaedheid volgt op alles. - Het is mogelyk dat het, by gewoone driften, zoo het geval is; doch, wat my betreft, myne vreugde, myn heil, myn gevoel zyn niet verminderd......... Alleenelyk weet ik, dat myne ziel zich sterker tegen de diepe gewaerwordingen gemaekt heeft. - Ik voel my niet meer, zoo als in de eerste dagen na myn huwelyk, door het genot overweldigd; doch daer door is myn heil niet verminderd; want ik ben thans in staet het aerdsche genot op eenen hoogeren graed te
  
  smaken en heb er meer besef van...... Elisa, terwyl zy my van dag tot dag heiliger wordt, doet my ter zelfder tyd de wereldsche gunsten, welke God ons beschikt heeft, hooger schatten. - Ik bemin haer in ziel en in lichaem......