text: I I I.
  Hanc unius tantam potestatem in Rom. Repub. necessariam & utilissimam fuisse contendimus, duabus inprimis legibus prudentissimè coarcitam; Ve semestri exacto spatio Dictatura depoueretur; ne longiore ejus usu libertas aliquid acciperet detrimenti; praeterea, quoque, Vt Italiam cum exercitu, tantoque cum imperio Dictator non egrederetur; quo rerum suarum testes ac observatores proximos Senatum Populumque Romanun continuo haberet. Sylla enim ac Caesar non tam Dictatura hac, quàm libidine, spretis legibus, Rempub. oppressère. Creabantur verò Dictatores ex Consularium ordine; ut tanto plus in persona esset dignationis; ab uno Consule, cui id tribuebat Senatus; ne dissensionibus vel duorum Consulum, vel Senatus, vel populi in Comitiis, aut Campo differretur remedium, quod adversus domesticas dissensiones, aut illata bella externa, praesentissimum Respub. flagitabat; nocte intempestâ; fort quod ejus silentium huic curae minus allaturum esset in turbata Republ. impedimenti; denique disertim cautum, ne equo veherentur; haud dubiè ut eo ritu, in tanta vi imperii, modestiae admonerentur. A qua ratione haud abludit, quod de Platone Philosopho veteres retulêre, eum metu equestris cujusdam, ut sic dixerim, superbiae, quam ἱπποτυφίαν vocant Graeci, in equum conscendere perpetuò recusasse.