text: [Levensbericht van Baron C. de Coninck]
  Eindelijk moet ik nog van een' man gewagen, wiens overlijden, voor weinig tijds voorgevallen, om de gewigtige diensten, door hem in onderscheidene betrekkingen aan het vaderland bewezen, een algemeen verlies genoemd mag worden. Ik bedoel den Baron C. de Coninck, laatst Minister van Staat voor Buitenlandsche zakenDe hier volgende schets is getrokken uit de Galerie des contemporains T. IV, p. 8.. Deze verdienstelijke Staatsman werd tusschen de jaren 1770 en 1780 uit een aanzienlijk geslacht te Brugge geboren. Na zich eerst in zijne vaderstad, daarna te Leuven met het beste gevolg in de letteren geoefend te hebben, vertrok hij naar de Universiteit te Keulen, waar hij den graad van Licentiaat in de Regten verkreeg. In zijne geboortestad teruggekeerd, leide hij zich toe op de kennis der wetten van zijn land en der Staatshuishoudkunde, terwijl hij zich tevens die der Engelsche, Italiaansche en Hoogduitsche talen eigen maakte. Sedert het jaar 1800 werd hij 
   in verscheidene belangrijke posten van openbaar bestuur gebruikt, en verwierf zich in alles den lof van ijver, kunde en regtschapenheid. De laatste waardigheid, die hij onder het Fransch-Keizerlijke bewind bekleedde, was die van Prefect der Monden van de Elbe, in welke hij te Hamburg zijn verblijf hield. Ten gevolge der groote en zegenrijke gebeurtenissen, die aan de Fransche overheersching paal en perk stelden, in zijn vaderland teruggekeerd, trok hij, na de oprigting van het Koningrijk der Nederlanden, door den roem van kunde en braafheid, dien hij zich verworven had, weldra de aandacht van deszelfs geëerbiedigden Koning tot zieh. Het eerste bewijs van achting en vertrouwen, dat hij ontving, was zijne aanstelling tot lid der Commissie, belast met de herziening der Grondwet voor de zeven Vereenigde Nederlanden, ten einde die voor het Koningrijk der gezamenlijke Nederlanden geschikt te maken. Bij de raadplegingen over dit gewigtig onderwerp spreidde hij eene zoo ongemeene helderheid van inzigten ten toon, dat zijne medegelastigden hem de vereerende taak opdroegen, om van hunnen gemeenschappelijken arbeid verslag te doen; eene taak, waarvan hij zich op eene allezins loffelijke wijze kweet. Niet lang daarna werd hij met een nieuw bewijs van het vertrouwen des Konings vereerd in zijne benoeming tot Gouverneur van Oostvlaanderen; en in den jare 1817 werd hem 
   de nog gewigtiger en aanzienlijker post van Minister van Binnenlandsche zaken opgedragen. Eenige jaren later verwisselde hij dezen post met dien van Minister der Buitenlandsche zaken; doch, helaas! eene treurige verzwakking van geest en ligchaam, het gevolg van hevige aanvallen van beroerte, noodzaakte hem in deze betrekking zijn ontslag te vragen, 't welk hem op de meest vereerende wijze verleend werd. Men vleide zich, dat rust en verstandig toegediende geneeskundige hulp zijne krachten langzamerhand zou herstellen; doch deze hoop werd geheel verijdeld, daar hij voor weinige maanden door den dood aan de zijnen en het Vaderland ontrukt werd. Ook deze Maatschappij, welke hem, sedert het jaar 1820, onder hare leden tellen mogt, deelt in den rouw over zijn afsterven, en betreurt daarin, nevens de Koninklijke Academie van Brussel, van welke hij eerelid was, het verlies van een aanzienlijk beschermer der wetenschappen.
   
  Tot hiertoe heb ik getracht aan de verdiensten van afgestorvenen eenige hulde toe te brengen; thans wacht mij, tot mijne hartelijke blijdschap, voor het laatst nog eene veel aangenamer taak, daar ik mij geroepen zie, om de verdiensten van levenden te vereeren. Ik mag namelijk, bij deze plegtige gelegenheid, U in ons midden zien, ge- 
   leerde en arbeidzame Westendorp, op wien deze Maatschappij, als op een harer luisterijkste sieraden, met reden roem draagt. Aan u is zij, nevens vele andere diensten, de inzending verschuldigd van een hoogst belangrijk antwoord op hare Prijsvraag, rakende de Noordsche Mythologie, en het gebruik, dat daarvan in de Nederlandsche Dichtkunde zou kunnen gemaakt worden. Volgens de eenstemmige uitspraak van zes kundige mannen, aan wie de beoordeeling der daarop ontvangene stukken werd opgedragen, wees zij aan het uwe den uitgeloofden eerepenning toe; en, zoo zij nog eenigen waarborg voor de regtmatigheid dier toewijzing kon noodig hebben, dan zeker was de ontdekking van uwen naam, als maker der bekroonde Verhandeling, meer dan genoegzaam, om haar dien te verschaffen. Die naam toch is, als die van een' onzer geleerdste oudheidkenneren, sedert lang met algemeenen lof bekend, en geeft dus alleen reeds voldoenden grond, om niets dan 't geen voortreffelijk en uitmuntend heeten mag, van U te wachten. Ontvang dit welverdiende eermetaal, niet als eene belooning van uwen arbeid, maar als een gering bewijs van de hooge waarde, waarop dezelve door deze Maatschappij geschat wordt, en ontvang tevens uit mijnen mond, als den tolk van de gevoelens dezer geheele Vergadering, de hulde van onzer aller dankbaarheid voor 't geen gij tot 
   uitbreiding van den roem der Maatschappij hebt toegebragt. Ga voort haar en de geletterde wereld in 't gemeen door de voortbrengselen uwer geleerdheid nog verder aan U te verpligten; en spare de Hemel U daartoe nog lang bij gezondheid en krachten! - Spare de Hemel, tot hetzelfde einde en ten nutte van elks bijzondere betrekkingen, zoo vele kundige en verdienstelijke mannen, als het mij vergund is hier bijeen te zien, en de Maatschappij verder onder hare leden tellen mag, en moge door onze vereenigde pogingen haar bloei en luister en daarin de Vaderlandsche letterroem meer en meer toenemen!