text: V I.
  Post haec, mandata peragit. quae adeò sanctè legatis observanda sunt, ut, qui aliud, quàm in mandatis habent, egerint, aut rem mandatam aliter, quàm mandata est gesserint; etiam si res, quas gesserunt; bene cesserint, earumque reddi possint aliae omnes idoneae rationes; hi poenam non debeant evitare. Perniciosissimum enim in Repub. exemplum est, quo publica consilia, religione mandati solutâ, corrumpuntur. Repetit ergo, ut jussum erat, res ablatas; & solemni modo exclamans, Iovem testem facit; Si Ego Iniuste Impieque Illos Homines, Illasque Res Dedier Nuncio Populi Romani Mihi Exposco, Tum Patriae Compotem Me Nunquam Sinas Esse.
  
  Ergo praeter res repetitas, sontes insuper dedi vult ad poenam. Merito utrumque. Neque enim satis est, reddi iis, qui laesi sunt, sua, nisi justitiae simul sua, id est, reorum supplicia, offerantur. Quare neque iniquè fecissent Romani, si plura, quàm quae ablata, à Latinis repetiissent. Atque hinc quoque discere est, ex jure gentium populo in populum, quamlibet summo imperio utentem, esse quasi quandam jurisdictionem, & eo nomine ab hoc obsequium illi deberi. Quod qui eo usque extendunt, ut à Christiano Principe infideli populo Christianam religionem imperari, &, ob non admissam, bellum inferri posse statuant, maximè falluntur. Et hactenus Latinos per legatum interpellant Romani. Quae interpellatio & ex ejusdem juris, gentium, & ex prudentiae praescripto necessaria fuit.