text: Cap. II. Noch van de natuur der Havicken.
  DE tamme Havick gheeft een wilde roof aen sijn meester, van de welck hy 't hart en 't ingewandt tot sijn deel ontfanght. Desen scheppen meer vermaeck in de warme plaetsen, en worden eer met vleesch van Ossen of Varckens vet ghemaeckt; ghelijck sy van jongh Hoender-vleesch mager worden, en door oudt Hoender-vleesch een middelmatige hoedanigheydt krijgen. Sy worden, eer men sich op de vogel-jacht begheeft, bequamelijck in plaetsen, die niet al te duyster zijn, bewaert, om die ten tweede dagh te voorschijn te brengen. Maer men moet voor al toesien, dat sy den jonghe kinderen geen schade doen. Want geen beest, hoe tam het oock is, woedt soo seer teghen de jonghe kinderen, als de Simmen, en de groote Havicken, die naer de wieghen vlieghen, en vatten met hun klaeuwen soo vast in d'ooghen en neusgaten der jonghe suygelingen, dat sy, weghvlieghen sullende, die naeuwelijcks daer af konnen krijghen. Desen zijn breedt van lichaem, klaer van ooghen, helder van gesicht, vrolijck van ghelaet, dick van voeten,
  
  en langh van klaeuwen. Sy eten leckerlijck, en tasten alderhande voghels aen, om dat sy gheen vogels vreesen, behalven de Paeu. Jae sy vanghen oock Hasen, Konynen, Vosjes, Swijntjes, Gansen, Kranen, Eyndvoghels, en wilde Hanen. Voornamelijck als sy, van honger en dorst ghedruckt, naer de wooninghen der menschen vlieghen, daer sy, binnen de deur gesloten, met dun garen, in 't welck de vleughel vast-raeckt, ghevanghen, en eyndelijck door langh vasten ghetemt worden, by nae op een selve wijse, als de Valcken. Daer is noch een ander slagh van Havicken in de Noordsche Landen, die de tamme voghelen belaghen, ghelijck Gansen, Eyndvoghels en Kieckens. Sy, des Winters hun tijdt waernemende, verschuylen sich in hun nesten, en zijn stout teghen de kleynen, en bloode teghen de groote vogels. Sy worden van de Sperwer, en van de Haen verdreven, en sterven eyndelijck van honger. De roofgierige Sperwer, boven de natuur van alle wilde beesten, teghen sijn eyghe gheslacht woedende, gelijck de mensch, wordt daer in groote menighte ghevonden. Hy vlieght ghewoonelijck alleen, om in de roof gheen macker te hebben. De Musschen, en d'andere kleyne voghelen, sijn lagen ontvliedende, begheven sich soo haest, als sy konnen, in de steeckende doornhagen.