text: Op het LXXVIIIste Zinnebeeld.
  
  Het Water, uit deez' Rots gevloeid
  Door perssing, geeft veel zuiv'rer straalen
  Dan de Oceaan daar 't in komt daalen.
  Zo laat een ziel die onvermoeid
  De deugd betracht, haar reine vloeden
  In 's waerelds zee, daar 't raast en bruist,
  Wanneer 't verbolgen onweêr ruist,
  Door klippen van de tegenspoeden
  Steeds loopen, daar geen storm haar vreugd,
  Geen doodsgevaar haar rust zal storen.
  Dus word het heil uit leed gebooren;
  Dus is het vroom gemoed verheugd
  In 't midden van de zwaarste plaagen,
  Gezuivert van de vuiligheid
  Der waereld die het hert verleid.
  ô Zalig lyden en verdraagen!
  Ach wierd ge recht gekend, men zou
  Zich wachten van de zondepoelen,
  En zich gestadig laten spoelen
  Door 't heilzaam water van berouw.
  Want wat men zich mag onderwinden,
  Geen kroon is zonder kruis te vinden.