text: Cap. XVII. Van d'anckers, die men in de rugh der Walvisschen werpt.
  DE Walvisch heeft oock op sijn huyt een vlackte, als van sandt, dat aen d'oever van de zee leght: in voegen dat veel zee-varende lieden, siende dat hy sijn rugh boven de golven uytsteeckt, wanen dat hy niets anders, dan een eylandt is. De zee-lieden varen dieshalven naer dit beest, daer sy opklimmen, palen inslaen, daer sy de schepen aen binden. Sy steecken oock vuur daer op, om de spijs te koocken: maer de Walvisch, eyndelijck de hitte van 't vuur gevoelende, dompelt sich in de diepte, en treckt de ghenen, die op sijn rugh zijn, meê onder, soo sy sich niet aen de touwen, die 't schip vast houden, konnen berghen. Dese Walvisch, ghelijck te voren van de Physeter en Priste verhaelt is, werpt somtijdts het water, dat hy ingheswolgen heeft, in soo groot een menighte uyt, dat de schepen door dese overstelpingh van water dickwijls verdruckt worden. Voorts, als 'er in zee een storm rijst, soo verheft dese visch sich boven de golven, om in dese beroerten en onghestuymigheden de schepen te doen sincken. Hy draeght somtijdts sandt op sijn rugh, daer de scheepslieden, als het stormt, en verblijdt van dat sy landt ghevonden hebben, hun anckers op laten vallen, en op een valsche vastigheydt rusten, en vuur daer op ontsteecken. Maer de Walvisch de
  
  hitte gevoelende, beweeght sich terstont, en dompelt sich in 't water, en treckt menschen en schepen in de diepte, soo d'anckers niet tydighlijck breken.