text: Cap. III. Noch van de wreetheydt der Wilde Menschen.
  
  NAer de Witte Zee, aen 't uytterste van de Noordsche Landen, daer de heerschappy van de Koningh, en van 't Rijck van Sweden sich wijdt uytstreckt, woonen over al seer woeste en wreede volcken, die gheen andere wapenen ghebruycken, dan vellen van wilde Ezels, of wilde Muylen, en oock booghen en speeren, die aen de beyde eynden scherp toeloopen. Sy vlieghen (ghelijck hier voor
  
  in 't eerste Boeck van de Schrick-Finnen gheseght is) met een wonderlijcke gheswintheydt, en wenden sich aen alle zyden, en konnen alle geweldt, op hen aenghewendt, keeren en ontwijcken; en dit voornamelijck op de toppen der berghen, die ghedurighlijck over al met dicke wolcken vervult zijn. Jae men kan van de selve volcken 't gheen segghen, 't welck de grootste Philosooph de Scythen, Anacharsis, van hun zeden geschreven heeft; dat is, dat niemandt der ghener, die tot hen quamen vluchten, wegh raecken kon, en oock dat sy niet, dan met hun wil, konden gevonden, ghevangen of aengetast worden. Sy hebben geen steden, en geen gheboude vesten; maer yeder van hen neemt sijn huys met sich. Sy zijn schutters te voet, die gheen broodt eten, maer sich met visschen, en met de jacht der wilde beesten besorghen, en die, in plaets van huysen, waghens en hutten hebben, die met harde huyden der beesten, of met schorssen der boomen bedeckt zijn. Sy onthouden sich des Winters aen de kanten der wateren, en des Somers onder de schaduwrijcke boomen, en in de duystere plaetsen, en veranderen dickwijls van plaets. De decksels op hun hoofden zijn ghewoonelijck de vellen van wilde Gansen, Endvoghels, en van Hanen, die, ghelijck het andere gevogelte, daer in een ontellijcke menighte ghevonden worden. Men vindt daer oock veel kostelijcke vellen, die sy eer teghen andere dinghen verruylen en verwisselen, dan voor gheldt verkoopen.