text: Cap. III. Van de selve wijse van aennemingh tot Soon.
  WYders, daer was by d'oude Koninghen der Gotten soo strengh een waernemingh in d'ervarentheydt der wapenen, dat hun wettighe Sonen niet met hun Vader aen een gemeene of besondere tafel souden eten, voor dat sy van d'uytheemsche Vorsten bequaem tot de wapenen verklaert wierden: 't welck oock van Paulus Diaconus in sijn drie-en-twintighste Hooftdeel van 't eerste Boeck getuyght wordt. Want toen de Longobarden, de verwinningh verkreghen hebbende, weêr naer hun eyge huysen getrocken waren, soo baden sy hun Koningh Oduin, dat hy sijn soon Albuin tot sijn tafelghenoot sou nemen, door welcks dapperheydt in de strijdt, nae het dooden van de Soon des Koninghs der Gepiden, sy de verwinningh hadden verkreghen, als de gheen, die soo wel aen tafel, als in 't gevaer sijns Vaders medeghenoot sou zijn. Oduin antwoordde hier op, dat hy dit gheensins doen kon, om de ghewoonte des volcks niet te breecken. Ghy weet, seght hy, dat het by ons niet de ghewoonte is, dat des Koninghs Soon by sijn Vader eet, voor dat hy van een uytlandigh Koningh wapenen heeft ontfangen. Albuin, dese dinghen van sijn Vader verstaen hebbende, nam met hem vier hondert jonghelinghen, en trock naer Turismundus, Koningh der Gepiden, welcks Soon hy eertijdts in d'oorlogh ghedoodt had, om de Ridderschap te versoecken. De Koningh, hem vriendelijck ontfanghende, liet een maeltijdt toerechten, en sette hem aen sijn rechte handt, daer sijn Soon, eertijdts gedoodt, gewendt was te sitten. De Vader, dit bedrijf overweghende, loosde diepe suchten, vermits hy dese verwisselingh van sijn
  
  Soon swaer achtte. Des Koninghs andere Soon, en de Hovelingen, hier over oock ontstelt, pooghden sich met pylen te wreecken. Maer de Koningh, hen met sware dreygingen bedwingende, seyde dat het een goddeloose verwinningh was, als yemandt sijn gast in sijn eyge huys doodde. Hy beval voort, dat yeder sich tot vrolijckheydt begheven sou, en, de wapenen van sijn ghedoode Soon nemende, gaf die aen Albuin, en sond hem in vrede en ghesondtheydt weêr naer sijns Vaders Koninckrijck. Hy, sedert sijns Vaders tafelgenoot geworden, verhaelde al 't geen, dat gebeurt was, en verdiende groote lof om soo groot een stoutheydt: maer noch veel grooter Turismundus, om sijn stantvastighe trouw, die hy aen sijn gast bewees, die soo groote schade en verdriet aen hem ghedaen had. De waen der menschen heeft oock plaets genomen, ghelijck een wet der krijghslieden, dat is dat de Koningh een krijghsman tot de Ridderlijcke waerdigheydt magh verheffen, schoon hy self voor sijn krooningh niet in dese staet aengenomen heeft geweest; om dat onder d'achtbaerheydt van de Konincklijcke Hoogheyt dit inghesloten is, ghelijck een roosenkrans boven de goude Konincklijcke hooftpronck.