text: X I.
  In hac autem intercessione sicut primorum Tribunorum plebis (de his enim solis nunc agimus, non de iis, qui lequutis temporibus vim majorem usurpavêre) potestas praecipuè versata est, ita eo solum nomine Tribunitium hunc Magistratum perniciosum Reipub. Romanae, neque ullo modo probandum esse contendimus. Nec herclè fallere nos debent vana nomina, quibus ut Custos defensorque juris, arx, telum, auxilium libertatis à Romanis ipsis nonnunquam celebratur. Enimvero res ipsa exputanda est. Ac primò qui-dem in Democratian sic transisse Rempubl. Romanam, quis cum Quintio illo, disertim dicente apud Ciceronem iii. de LL. nata potestate tribunitia gravitatem Optimatium cecidisse, & convaluisse jus multitudinis, non agnoverit? Democratia autem planè adversa & incommoda erat illius Imperii institutis. Magistratus insuper magistratibus hîc sunt oppositi; cum in libera Repub. ne supremorum magistratuum potentia noceat libertati, non tam aliorum magistratuum arbitria opponi debeant, quàm immotae leges. Denique ad ἀναρχίαν, sive dissolvendum Imperium, tribunitiam potestatem comparatam fuisse, vel ex eo apertum est, quòd eorum, qui soli imperandi habebant potestatem, ut Coss. & Senatores, imperiis potuerit intercedi, & hi, qui intercedere poterant, non aliam quàm interceden-di, & vetandi quae ab aliis decreta erant, habuerint potestatem.