text: Cap. VIII. Van de Hasen.
  DEwijl 'er een groote menighte en overvloedt van Hasen onder de volcken van de koude Noordsche Landen zijn, soo heeft my goedt ghedacht met weynigh woorden hun natuur, ten minsten in de wonderlijcke veranderingh der verwen, te verklaren. 't Is dan heel seecker dat alle Hasen in de Noordsche Landen in 't voorste van de Herfst, voornamelijck met het eerste vallen van de sneeu, hun grijs hayr af-legghende, wit hayr aendoen. Ick heb oock Muysen ghesien, die, gedurighlijck witte Suycker etende, een witte verwe aenghedaen hebben, en dat sy dese verwe weêr verlooren, als sy niet langer Suycker aten. Wat dan de spijs der Hasen van de Noordsche Landen aengaet, 't is seecker dat sy (vermits d'aerde door de koude en sneeu ghesloten is) de schorssen van boomen eten, te weten van Pijn-boomen, Eycken-boomen, Abelen, en Popelieren, en van andere dinghen, die sy door de schranderheydt van hun natuur te samen schrapen, en in de Winter-maenden niet van
  
  sneeu leven, gelijck Plinius, in sijn sevende Boeck, waent. Sy begheven sich tot slapen onder de dicke tacken der Denne-boomen, die van de dicke sneeu noch dicker ghemaeckt zijn, doch echter met een openingh daer in. Want dese soort van boomen heeft een grooter ghetempertheydt in de koude, uyt oorsaeck van de dickheydt der tacken, en verborge schuylhoecken, dienstigh om de beesten te bewaren, dan alle andere boomen. Dit beest verkiest des Somers een veylige wooningh in de rotzsen en steenklippen, dewijl het weet dat het, door medewerckingh van een naturelijcke bloodigheyt, aen alle Dieren tot een roof gegeven is. Het overweeght dieshalven hoe het, alleenlijck door sijn gheswintheydt en vlucht, indien het kan, wegh sal raecken: doch niet als het met de Wesel speelt, die, schoon in schijn spelende, sich soo vast aen sijn hals, al druckende, hecht, dat het Weseltje terstondt de strot van de Haes, hoe wel snel loopende, deurbijt en knaeuwt, om het bloedt daer uyt te suyghen. In deser voeghen wordt de Haes door bedrogh, en niet door kracht verwonnen. Hy wordt oock ghevangen door de gheswintheydt van de Valck, tegen de welck, ghelijck door een kromme loop teghen de Hondt, hy sich naeuwelijcks, of seer selden, beschutten kan. De spijs der Hasen is seer ghemeen, en wordt in de Noordsche Landen veel ghebruyckt, en voornamelijck ghekoockt, met een swarte sop, die echter, naer de ghewoonte van 't volck, tamelijck ghesont is. Men eet dit vleesch oock wel gebraden. Veel vrouwen, swanger zijnde, vallen gewoonelijck in dit ongeluck, dat sy door 't eten, en door de sprongh, op 't hooft van de Haes ghedaen, kinderen baren, die hasemonden hebben, en voor eeuwigh ghesplete lippen tusschen de mondt en neusgaten houden, soo sy niet terstondt van 't begin af, een
  
  stuckje uyt de borst van een jongh kiecken, dat terstont ghedoodt, en noch bloedigh is, daer tusschen naeyen. De genen, die van 't voet-euvel geplaeght zijn, steken de voeten in 't sop van een ghekoockte Haes, dat tamelijck warm is. Wyders, de nieren van een oude Haes, aen de voeten gebonden, verlichten 't voet-euvel. d'Asch van verbrant hayr is goet, en wordt gebruyckt tegen de pijn der voeten, door de koude verkleumt, ghelijck daer dickwijls gebeurt. Daer is een groote handelingh en winst der vellen van de Hasen, en voornamelijck van de genen, die wit zijn, by de voorkoopers der Moskovi ten, die veel duysent kleederen verkoopen, of aen de Tartaren betalen, om in rust te leven, en een veyliger vrede te genieten.