Hocam merhaba. Benim sorunum şu: Evde yapacak hiçbir şey bulamadığım anlarda olmak istediğim yerdeymiş gibi hareket ediyorum. Sanki karşımda olmasını istediğim biri varmış gibi (ama karşımda kimsenin olmadığını bilerek), bazen bu ileri boyuta gidiyor, evde sanki tiyatro yapıyormuşum gibi kalkıp kendi kendime konuşuyorum. Çocukluk hayalim olan meslek üzerine okuyorum (sağlık), sanki hastalarım varmış gibi evin içinde koşturuyorum, sırf o hazzı alabilmek için. Gerçek hayatta yaşamak isteyip yaşayamadığım şeyleri kurguluyorum, birilerine söylemek isteyip de söyleyemediğim şeyleri sanki o karşımdaymış gibi söylüyorum. Ama bunları yaparken kendim o kadar komik oluyorum ki, kendi söylediklerimi bastırmak için müziğin sesini sonuna kadar açıyorum. Yanımda ayna varsa aynadan uzaklaşıyorum, çünkü o şekilde görünce kendimi çok aptalmışım gibi görüyorum. Ama bu önceleri saatler sürerken, artık 5-10 dakika sonra kendi kendime "Ne saçmalıyorsun?" deyip bırakıyorum. Ve bu durumdan çok korkuyorum. Bunu yenebilir miyim?
Merhaba, öncelikle burada yanlış ya da kötü olan hiçbir şey göremedim ben aksine hayalini oynamak canlandırmak kadar zevk veren insanı motive eden bir şey daha olmaz. Bununla birlikte zaten çoğu insan hayallerinde senin yaşadıklarını yaşar sen yalnızca buna müzik ve hareket katmışsın. Yaşın ilerledikçe zaten birçoğunu yapmaya vakit bulamayacaksın. Bu sebeple hayallerinin keyfini çıkar!