18 yaşındayım ve çok yalnızım. Sürekli evdeyim, içe dönük biriyim. Artık evde olmaktan mutluluk duyamıyorum. Kız arkadaşım olsun istiyorum ama olmuyor. Erkek arkadaşlarla pek muhabbet kuramıyorum, daha çok akıllı büyük olgun kişiliklerle konuşmayı seviyorum. Dershaneye git, sessiz sessiz otur, eve gel, pc'de takıl, akşamı öyle geçir, gençlik hayatım akıp gidiyor. Ne aksiyon ne macera ne hoşnutluk var, çok monoton. Çekingen değilim, istediğimde çok şeyler yapabilirim. Bir arkadaşım olması beni mutlu eder mi, onu kestiremiyorum. Akşamları geceleri çok canım sıkılır, en büyük korkum böyle devam edeceği yönünde. Evlenemeyeceğim, tek başıma yapayalnız kalacağım, ölümü bekleyeceğim, böyle olur diye düşünüyorum. İnsan ilişkilerim iyi değil, acaba insanlara mı değer veremediğim için kimse benimle takılmıyor? Boyum çok kısa galiba, ondan dolayı yanlarına almıyorlar kimse beni. Onların almadığı gibi evlilik hayatımda olacağını sanmıyorum. Ne yapacağım ilerde, yapayalnız kalıp hadi şimdi annem babam var ama ileride ne olacak halim? Korkuyorum evde tek başına kalmaktan, çıldıracakmışım gibi geliyor, akıl sağlığımı oynatacağım diye düşünüyorum çünkü geceleri yalnızlığımdan ağlıyorum. Neden beni böyle sınıyor Allah? Neden diğerleri gibi bir sosyal yaşantım yok? Ne biliyim, bir cafede arkadaş ortamım yok, bağlı olduğum bir arkadaş grubum yok. Sıkılıyorum artık, içim geçtiğini hissediyorum, yaşam enerjim çok düştü. Telefonla arayan, mesaj atan yok, bu ne ya hayat mı bu?
Merhaba, unutmayın ki her insan kendi seçimini yaşar! Anladığım kadarıyla gayet sosyal olabileceğiniz bir ortam var, dershaneye gidiyorsunuz ancak orada kimse ile sosyal bir ilişki içinde olmayı tercih etmiyorsunuz. Sizin yaşınızdaki gençler için yapılabilecek birçok aktivite var, en basitinde çıkıp bir yürüş yapmak bile sosyal olarak gelişip kendimizi ruhsal anlamda daha iyi hissetmemizi sağlar. Bana göre çevre koşulları hayatı suçlamayı bırakıp hayatınızı renklendirmek için ufak da olsa neler yapabilirsiniz bunu düşünün ve yapın.