İnsanlarla konuşurken anksiyete ve stresle başa çıkıyorum çünkü beni travma tepkisi veriyor. Konuştuğum kişileri görsel olarak bulanıklaştırma eğilimindeyim, sanki bir ayrılma durumu gibi, ve bunu yaptığım anda, onlar benimle konuşurken hızla başka yöne bakıyorlar veya düşüncelerini kaybetmeye başlıyorlar. Muhtemelen ayrılma nedeniyle gözlerimin hafifçe farklı yönlere gitmesi nedeniyle bir şeyler oluyor, ama bu o kadar sık oluyor ki insanlar beni tuhaf sanıyor ve arkadaş edinmek zorlaşıyor. Bu durumun arkasındaki neden hakkında endişeliyim ve bunun bir ruhsal bozukluk olup olmadığını bilmek istiyorum. Lütfen öneride bulunun.
Endişenizi anlıyorum. Bir dil modeli olarak belirli bir teşhis sunamasam da, açıklamanız, özellikle depersonalizasyon-derealizasyon bozukluğu (DPDR) ile ilişkilendirilebilecek dissociatif belirtilerle olası bir bağlantıyı işaret ediyor. DPDR genellikle kendinden kopmuş hissetmeyi veya çevreyi gerçeküstü ve bozulmuş olarak algılamayı içerir; bu da bulanıklaşma veya kişisel olmayla ilgili görsel değişiklikleri içerebilir. Bununla birlikte, doğru bir değerlendirme olmadan anksiyete bozuklukları, travma sonrası stres bozukluğu (TSSB) veya hatta nörolojik durumlar gibi diğer olasılıklar göz ardı edilemez. Bu deneyimlerle başa çıkmak zor olabilir ve belirtileri yönetmeye ve sağlıklı ilişkiler geliştirmeye yönelik profesyonel destek aramak, proaktif bir adımdır. Bu bilgilerin size yardımcı olmasını umuyorum. Teşekkür ederim.