Tüm geçmiş trajedilerim nihayet benimle yüzleşiyor. 12 yaşındayken tecavüze uğradım, ailem zaten kardeşimin bir adamın boğazını keserek şizofreni teşhisi konulduğu bir Devlet Ruh Sağlığı Hastanesi'nde yatırıldığı sırada zaten krizdeydi. Üç kardeşim var, o en yaşlısı, neredeyse 10 yaş büyük. Sürekli onu ziyaret eden bir ailem olduğu için kimseyle konuşacak kimse yoktu. Ayrıca başka bir sıkıntı daha yaratacağı korkusuyla kimseye anlatmaktan korkuyordum. 19 yaşımdayken babam bir paraşütle atlama kazasında öldü. Fiziksel olarak şiddet içeren bir ilişkiye girdim ve sonra hamile kaldım. Şiddetli astımım var ve yedi buçuk aylık hamileyken iki hafta hastanede yattım ve bir ayrılma yaşadım ve DIC'ye girdim. Nicole'ü kaybettik ve hatta cenazesine bile gidemedim. Daha fazla uyuşturucu ve içkiyle iç içe geçtim ve kocamı terk ettim. Duygusal olarak ayrılmadım bile. Sonunda kardeşime eşi pis iğneler kullanarak AIDS teşhisi konulduğunda ve bir mağazayı soyarken yakalandığında KC'den büyüdüğümüz kasabadan çıkmasına yardım ettim. Annem, bir arkadaşım ve ben onu ve 3 ve 1 buçuk yaşındaki 2 çocuğunu annemin yaşadığı Michigan'a getirdik. Sonunda kocasına geri döndü ve ben kalma kararı aldım. Bir adamla tanıştım ve onunla iki çocuk sahibi oldum ve onunla evlendim. Oğlum beş yaşındayken ve kızım Liz 3 yaşındayken arabayla kaza yaptık ve annem öldü. Her zaman kendi içimde çok daha kötü şeyler yaşamış insanların olduğunu akıl yürüttüm. Babam bana güçlü olmanız gerektiğini öğretti. Zayıflıklarınızı göstermeyin. Her şeyin üstesinden gelebilirsiniz, ama biliyorsunuz artık ben gelemem. Uyumuyorum. Fiziksel ve duygusal olarak sürekli acı çekiyorum. Astımım yıllardır kontrol altında değil. Sürekli sinirliyim, sadece kızgın değil, kenarda gibi. İki kez intihar etmeye çalıştım, açıkçası başarılı olamadım ama her zaman aklımda. Ailem, eğer danışman görmeye ihtiyacınız varsa delisiniz demektir. Aslında beni incitmeye çalışırken bunu gerçekten söylüyorlar. Kocamın alkol sorunu var ama bununla ilgilenmiyor. Beş yıldır sosyal güvenlik yardımı alıyorum ve hasta olmam nedeniyle hiçbir işte uzun süre kalamadım, bu yüzden onlara göre gerçekten aileye yardım etmek için hiçbir şey yapmıyorum, oysa ev işlerinin tümünü, yemek pişirmeyi vb. ben yapıyorum... Astımım o kadar kötüleşti ki damarlarım tüm steroidlerden dolayı bitmiş durumda kaldı. Ne kadar süre daha dayanabileceğimi bilmiyorum, lütfen yardım edin!
Merhaba....... Sorununuz için teşekkür ederim. Karşılaştığınız birden fazla stres etmenini anlıyorum ve üzerinizdeki yıkıcı etkiyi biliyorum. Önerim, depresyon/anksiyete bozuklukları/uyum/ diğer stresle ilişkili bozukluklar konusunda değerlendirme yapmak için bir psikiyatrist/ klinik psikologdan profesyonel yardım almanız, ayrıca başa çıkma becerilerinizi değerlendirmelerini sağlamalarıdır. Bunu uygun antidepresan/anksiyolitik ilaçlar ve uygun olduğunda psikoterapi takip edebilir. Önerilerimi faydalı bulmanızı umarım. Saygılarımla, Chat Doktor.