23 yaşında bir kadınım. Mezuniyetimi yapıyorum. Biraz huysuzum ve hayatımı kendi istediğim gibi yaşamak istiyorum. Ebeveynlerimin beni rahatsız etmesini istemiyorum. Zihniyetleri eski. Benim gibi yeni nesilleri kabul etmek istemiyorlar. Eğer kısa bir elbise giyersem, bu onlara göre edepsiz biri olduğum anlamına geliyormuş gibi düşünüyorlar. Yetişkin biri olduğumu ve evlenme yaşıma geldiğimi söylüyorlar. Yaşamak istiyorum ve bir iş yapmak istiyorum. Ayrıca gitar çalma, oyunculuk, şarkı söyleme ve seyahat etme gibi hobilerim var. Bir iş bulduğumda dileklerimi yerine getireceğimi düşündüm. Evet, hepsi benim dileklerim. Bunlar için ebeveynlerim izin vermeyecek. Sürekli beni aşağılıyorlar. Bir kız kardeşim var. Onunla konuşmak istediğimde annem onu başka bir odaya götürüyor, böylece onunla vakit geçiremiyorum. Bazı zamanlar evimde boğulmuş hissediyorum. Beni yakınlardaki bir psikiyatriste götürdüler ve annem bana psikopat olduğumu kanıtlamak istedi. Kendimi kötü hissettim ve yüksek sesle ağlamak istedim. Bu durumda ne yapmam gerektiğini bana söyler misiniz?
Mevcut durumda, daha çok çalışmalarınıza odaklanmalı ve mümkün olan en kısa sürede bir iş bulmalısınız. İyi bir iş bağımsızlığa yol açacak ve bu da doğru kararı vermenize yardımcı olacaktır. Görüş farklılıkları ve düşünce farkı nesil farkından kaynaklanmaktadır ve bu göz ardı edilemez. Siz ve ebeveynleriniz arasında bir dengeye ihtiyaç var. Bu, işe gidip bağımsız hale geldiğinizde elde edilir. Küçük sorunlarla vakit kaybetmeyi bırakın. İstemiyorsanız evlenmeniz gerekmez. Teşekkürler.