Merhabalar ben 16 yaşındayım, yaklaşık 2 ay önce babamı kaybettim ve ondan sonra bende bir korku başladı. Sürekli ölecekmişim gibi hissediyorum ve ölümden korkuyorum. Toplum arasına giremiyorum, durup dururken sıkıntı basıyor ve bunalıyorum. Kalbimde sıkışmalar oluyor ve doktora gittiğimde stresten ve üzüntüden dediler. Lütfen yardım ederseniz çok sevinirim, şimdiden teşekkürler.
Çok Sevgili Aygül, öncelikle acını tüm kalbimle paylaştığımı bilmeni isterim. Çok genç bir yaşta yaşadığın bu acının ruhunda yarattığı travmaya bağlı olarak şu anda panik atak hastalığına yakalandığından endişe ediyorum. Yakınmaların tipik olarak bir panik atağı düşündürdü. Panik bozukluğun insanı ne kadar tedirgin eden, çaresiz bırakan bir hastalık olduğunu yaşamayan kolay kolay anlayamaz. Bu kadar gürültülü bir hastalık olmasına karşın, uygun bir tedavi ile çok başarıyla kontrol altına alınır. Mutlaka tedavi ol, canım. İlerlemesin, kronikleşmesin. Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten, sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği. İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne, denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa. Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır, kopmaz kökler salmaktır oraya. Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını. Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin. Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara, bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin. İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine, hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına. İnsan balıklama dalmalı içine hayatın, bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına. Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar. Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın. Değişmemelisin hiçbir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu. Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın. Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle. Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı. Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına, dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı. Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına. Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır. Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana. Ataol Behramoğlu