Merhaba, yaklaşık beş yıldır içsel mücadeleler yaşıyorum. Aileme hiçbir şey söylemedim, bu yüzden depresyonla mı yoksa başka bir şeyle mi boğuştuğumdan emin değilim. Beş yıl önce büyük kardeşim tarafından cinsel tacize uğradım ve çok kafam karışmıştı, bu yüzden sırrı sakladım ve yetişkin videoları izlemeye başladım. O zamandan beri insanlara güvenmekte zorlandım ve o zamanlar bir arkadaşım beni kullandı. Dört yıl sonra duygularımı ve sırlarımı saklamanın yıkıcı etkisinden kurtulmaya karar verdim, bu yüzden arkadaşıma anlattım. Beni kabul etti ve diğer arkadaşlarıma da anlattım, ama sonra o da sorunlar yaşadı ve öfkesini benden çıkardı. Bana beni ölü görmek istediğini ve çok küfrettiğini söyledi, bu yüzden ağladım ve baskı altında kırıldım. İnsanların söylediği her şeye inanmada zorlanıyorum, hatta yakın arkadaşlara, sürekli olarak iğrenç, korkunç ve rezil bir insan olduğumu hissediyorum. Eğer ölürsem kimse üzülmez, hatta mutlu olurlar gibisinden düşüncelerim oldu ve bir sevdiğimi kaybettikten sonra onun yerine geçebilmeyi diledim. intihar düşüncelerim oldu ve içimde biriken öfkeyi susturmak için kendime zarar verdim, örneğin tırnaklarımı cildime batırmak gibi. Tüm bunların üstüne zihnim şimdi biraz bölünmüş gibi ve bazı anlarda normal bir insan olurken, sonra çok kızgın, nefret dolu, intihar eğilimli ve depresif olabiliyorum. Bu şekilde olduğumda genellikle bir arkadaşımın beni sakinleştirmesine ihtiyaç duyarım. Ayrıca sürekli yorgun hissediyorum ve asla düzgün uyumuyorum, bütün gece uyanık kalır ve ertesi gece belki birkaç saat uyurum. Beslenme alışkanlıklarım da iyi değildi ve bazen tüm yiyeceklerimi çöpe atardım. Çoğu zaman mutlu bir geleceğim olmadığını ve mutluluğun gerçek olmadığını hissediyorum. Kendimden nefret ediyorum ve insanlara güvenemiyorum. Birçok gece ya zihnimin kapanmasını ya da ağlayarak duygusal ve fiziksel olarak çok yorgun olana dek ağlamam gerekiyordu. Ayrıca kardeşim bir kız arkadaş edindi ve onun mutlu olduğunu görmek beni çeken acı düşünceler yaşıyorum. Ebeveynlerime henüz söylemedim çünkü onlara zarar vermek istemiyorum ama aynı zamanda korkuyorum. Onlar tarafından reddedildiğimi ve nefret edildiğimi hayal ettim. Tüm bunlarla beş yıldır başa çıkıyorum ve şu anda bir genç olarak durumdayım. Ben depresif miyim? Yardım aramalı mıyım?
Endişelerinizi anlıyorum, detayları inceledim. Çok fazla endişelenmemenizi öneriyorum. Samimiyetle söylüyorum ki kendi negatif düşüncelerinizin kurbanısınız. Mevcut ruh halinizi klinik depresyon olarak adlandıramazsınız. Daha çok bu sadece bir hayal kırıklığı. Beklenmedik yaşam olaylarından kaynaklanan hayal kırıklığı, üzüntü, sinirlilik, öfke, bitkinlik, ilgisizlik, iştahsızlık gibi belirtileri beraberinde getirebilir. Lütfen bu gerçeği anlayın ve içsel olarak kendinizi sorgulayın. Arkadaşlarınızla konuşmak, dış aktiviteler ve yaratıcı olmak size rahatlama sağlayacaktır. Hayal kırıklığınızın nedenini bulun ve gerektiğinde bir psikologa danışın. Psikoterapi teknikleri ihtiyaçlarınıza uygun olacaktır. Bu konuda daha fazla yardıma ihtiyacınız varsa, lütfen bana bu URL'de doğrudan soru gönderin. http://goo.gl/aYW2pR. Mümkün olan her detayı eklediğinizden emin olun. Gerekli psikoterapi tekniklerini önereceğim. Sorunuzu yanıtladığımı umarım. Daha fazla açıklama için buradayım. İyi şanslar.