Komisk dårlig krympefilm
«Downsizing» fekk meg til å le av alle dei feil grunnane. 

Downsizing 

Sjanger: 
Dramakomedie. 
Med: 
Matt Damon, Kristen Wiig, Christoph Waltz, Jason Sudeikis, Neil Patrick Harris, Hong Chau, Ingjerd Egeberg, Rolf Lassgård og Alec Baldwin. 
Regi: 
Alexander Payne. 
Nasjonalitet: USA, 2017. 
Lengde: 
2 t. 15 min. 

Det er knytt spesielle forvetningar til Matt Damons nye film «Downsizing» frå eit norsk perspektiv. 
Dette var nemleg den andre storfilmen frå Hollywood som fekk norske, offentlege millionar i støtte for å leggja noko av filminga si til Norge, nærmare bestemt til Trollfjorden i Vesterålen. 
«Snømannen» blei ingen god film, trass i millionar frå den norske insentivordninga. 
Og det har heller ikkje «Downsizing» blitt, trass i norsk støtte og fagre bilete av fjordar og fjell. 

«Downsizing» handlar om noko så corny - og strengt tatt idiotisk - som at norske forskarar i Bergen (pussig nok spelt av svenske Rolf Lassgård og danske Søren Pilmark) har funne ein måte å forminska levande celler, altså menneske og dyr. 
Å krympa folk frå 180 cm til 12 cm skal vera eit bidrag til å redda verda frå overbefolking og miljøkatastrofe, sidan små menneske forbruker mindre. 
Samtidig vil dei små menneska bli langt rikare i sine kunstige minisamfunn enn ute i den verkelege verda, og dermed blir dette med åra ein eigen geskjeft i USA. 

Mot dette bakteppet møter me Paul Safranek (Damon) og kona Audrey (Wiig). 
Safranek er ein kjedeleg mann som lever eit ordinært liv i ein ikkje akkurat sexy jobb som yrkesterapeut. 
Ein HMS-aktig jobb der han hjelper folk med belastningsskader på eit slakteri. 

Den første halvtimen går med på å sjå kjedeleg Paul kjeda seg. 
Det er jamt over kjempekjedeleg å sjå på folk som kjedar seg. 
Så også her. 

For å bryta ut og få seg eit betre liv, bestemmer han og kona seg for å la seg forminska. 
Endeleg skjer det noko, liksom. 
Men nei. 
Etter å ha blitt liten, følgjer me Paul i eit minst like kjedeleg liv i miniatyrverda si, der han går rundt og er ulukkeleg og jobbar i eit callsenter. 

Er det noko som er krympa til nesten ingenting her, så er det graden av drama. 
Det er heilt umulig å få auga på kva som er Pauls motivasjon, drama eller utvikling i dette drepande kjedelege kvardagslivet. 
Filmen er marknadsført som ei absurd dramakomedie. 
Men då burde me vel ledd? 
Det skal me, etter kvart, men av heilt feil grunnar. 

Nå møter Paul ei dame frå Vietnam som har mista eit bein (Chau). 
Ho jobbar som vaskehjelp, og hjelper på fritida andre som har det vanskeleg. 
Det er knapt mulig å laga ein større klisje av Det gode mennesket. 
Paul blir med. 
Flott det, men kva har dette med filmens utgangspunkt om krymping å gjera? 

Etter 1 time og 35 laaange minutt drar dei endeleg til Norge og Trollfjorden, til den opphavlege kolonien for forminska menneske. 
Her får Norge sin skjerv av postkortbilete av natur, mens kolonien ser ut som ei samling overvintra hippiar som enten er svenske hysterikarar eller folk som held knusktørre foredrag om jordvarme. 
For nå handlar det plutseleg om miljøkatastrofe og menneskas undergang. 
Skikkeleg komisk, liksom. 

Så blir alt supersentimentalt og klissete. 
Problemet er bare at når filmen prøver å vera alvorlig og rørande, blir han bare ufrivillig komisk. 
Nå vekselvis lo eg og krympa meg der eg sat i stolen. 

«Downsizing» er dermed verken eit drama eller ei komedie, men kjedeleg, ufokusert og sprikande. 

La oss håpa at «Snømannen» og «Downsizing» skapte inntekter for norsk næringsliv, for kunstnarisk status etter den norske insentivordninga er at den har bidrege til å laga to skikkeleg dårlige filmar. 
