Er det rart det blir krig i verda?
FILM: 
Libanesisk Oscar-kandidat tek storpolitikken ned på gatenivå, der altfor stolte og stae menn møtest. 

Fornærmelsen 

Originaltittel: 
L´insulte. 
Sjanger: 
Drama. 
Med: 
Adel Karam, Kamel El Basha, Camille Salameh. 
Regi: Ziad Doueiri. 
Nasjonalitet: Libanon, 2017. 
Språk: 
Arabisk. 
Lengde: 
1 t. 53 min. 
Aldersgrense 12 år. 

Du har sannsynlegvis ikkje sett så mange libanesiske filmar, men «Fornærmelsen» kan du trygt sjå. 
Det er ikkje så ofte libanesisk film ender opp som den eine av fem nominerte til Oscar for beste framandspråklege film, men det blei altså «Fornærmelsen». 

Filmen startar, bokstaveleg talt, på gateplan i Beirut, i eit nabolag av kristne arabarar. 
Eit arbeidslag under leiing av den palestinske ingeniøren Yasser skal fiksa opp bygningar og infrastruktur, og oppdagar at balkongen til den kristne mekanikaren Toni er ureglementert. 
Yasser vil gjerne fiksa balkongen, men i staden for å sleppa han til og vera takksam, blir Toni rasande. 
Fornærminga og konflikten som så følgjer av denne bagatellen, ender til slutt opp i rettssalen - og i storpolitikken i eit land og område av verda med lang og, eh, rik historie på konfliktfronten. 

Skulle nokon sett seg ned og gitt deg eit foredrag om Libanons og Midt-Austens kompliserte historie og konfliktar, ville du raskt blitt glassaktig og fjern i blikket. 
Men regissør Ziad Doueiris måte å gjera det på, og dyktige skodespelarar, får deg til å følgja med. 
I staden for å fortelja i fugleperspektiv, går han tett på dei varmblodige mennene ute i gata. 
To menn som på kvart sitt vis er urimelege stabukkar, samtidig som du til ei viss grad får sympati med dei. 

Rettssalsdramaet som følgjer forsterkar dette biletet, når to veltalande advokatar skal argumentera for kvar side. 
Først snakkar den eine - du får sympati for hans klient. 
Så snakkar den andre - og du får sympati med motstandaren. 

Samtidig veks dramaet ut av den stadig fullare rettssalen. 
Ut i gatene, der dette er blitt politikk, slik tilsynelatande bagatellar er blitt blåste opp så mange gonger, der det ikkje er grenser for kva som kan opplevast som krenkande, om den politiske, religiøse og kulturelle miksen er til stades. 
Heilt opp til presidentens kontor, går konflikten. 
I ei slik verd er det sanneleg ikkje rart det blir krig. 

Og hadde dette vore Hollywood og amerikansk sentimentalitet, så ville nok alt gått opp til slutt, på lett forståeleg vis. 
Men dette er altså Libanon. 
