Storslått romfartsdrama
60-talets stjernekappløp sett frå den russiske sida. 

Originaltittel: 
Spacewalker 

Sjanger: Action Drama. 
Med: 
Aleksandr Ilin, Vladimir Ilin, Yuriy Itskov, Konstantin Khabenskiy, Evgeniy Mironov. 
Regi: 
Dmitriy Kiselev. 
Nasjonalitet: 
Russland 2017. 
Språk: 
Russisk. 
Lengde: 
2 t. 
16 min. 
Aldersgrense: 9 år 

Gløym fordommane du måtte ha om russisk film. 
«Spacewalker» er som ein Hollywood-film, bare at skodespelarane snakkar russisk. 

Amerikanarane har gitt oss mange fascinerande romfartsfilmar. 
Historisk baserte heltedrama som «Apollo 13» (1995) og «Hidden Figures» (2016), eller estetiske spenningsfilmar frå det ytre rom som «Interstellar» (2014) og «The Martian» (2015). 

«Spacewalker» er ei blanding av alle desse, bare at me får historia fortalt frå den russiske sida. 
På 1960-talet, midt i den kalde krigen, pågjekk det eit kappløp mellom USA og Sovjetunionen om å erobra verdsrommet. 
I 1965 ville Sovjet bli dei første til å ha ei levande menneske ute i verdsrommet - ein spacewalker - og filmen handlar om dette. 

Me møter kosmonautane som skal dra ut på denne første turen, den fryktlause/dumdristige Alexey Leonov (som også har vore konsulent for filmen), spelt av Evgeniy Mironov, og den eldre og meir forsiktige Pavel Belyaev (Khabenskiy). 
Me følgjer ingeniørane som jobbar under eit umenneskeleg/urealistisk politisk press for å lukkast, og så følgjer me ikkje minst dramaet når raketten til slutt går til vers. 

Og her er det altså ikkje sakte eller tungsindig russisk dramatikk, men eit moderne, hollywoodsk filmspråk, med tydelege spenningskurver, store kjensler og storslåtte bilete, både frå landjorda - sommar som vinter - frå lufta og frå verdsrommet. 

Mykje går galt undervegs, og fleire gonger sat eg der og var genuint spent på korleis dette skulle gå. 
Det er eit godt teikn. 

Det er også interessant å oppleva russisk film sjå tilbake på sovjettida, og behandla det politiske elementet i romkappløpet. 
Dei fullstendig urealistiske krava, blandinga av pliktkjensle og frykt for styresmaktene, viljen til å ofra liv og folk for staten. 

Så får det heller vera at «Spacewalker» også inneheld dei mindre positive sidene ved ein Hollywood-film, som sentimentaliteten og den lett patetiske heltedyrkinga du finn også i amerikanske blockbusters. 
