Stilleståande vatn
Mirror Lakes greier ikkje å kontra den eldste by: 
Larm-utfordringa i boka: 
Å spela for eit publikum som ikkje kjenner til låtane dine. 

Det er ikkje mange band forunt å spela sin andre konsert nokonsinne på Rockefeller. 
Men slik går det altså når medlemmene har bakgrunn frå band som Jim Stärk, Loch Ness Mouse og - kanskje mest tungtvegande i denne samanhengen - Turboneger. 

Hjå underteikna har nemninga "supergruppe" ein tendens til å framkalla nervøse rykningar heller enn varme kjensler - det er noko uorganisk over det, ein eim av lovnader som er dømt til å bli brotne. 
Etter det lite imponerande talet på frammøtte tilskodarar til Mirror Lakes i kveld å døma, kunne det sjå ut som by:Larm-publikumet følte meir eller mindre det same. 

Men det er sjølvsagt dyktige folk me har med å gjera. 
Det mjuke rockelandskapet Mirror Lakes har slått seg ned i er på ingen måte eit overraskande tilhaldsstad med tanke på dei involvertes tidlegare merittar, men små glimt av vestkystssol er uansett velkoment på vegen ut frå mørketida. 
I kveld var det ei handfull nydelege instrumentalparti som var den kanskje rikaste D-vitamin-kjelda. 

Skyene kjem i form av eit brot i kommunikasjonen mellom scene og sal. 
Frode Fivel framstår som ein heller uinspirert frontfigur, og låtmaterialet fungerer dårleg med eit publikum som ikkje har hatt moglegheita til å setja seg inn i det på førehand. 
Denne problemstillinga - å stilla til konsert utan at publikum er godt kjent med musikken din - er ein eldgamal problemstilling i by:Larm-samanheng, og det er skuffande å sjå at ei samling av festivalens aller mest rutinerte musikarar ikkje taklar utfordringa på ein betre måte. 

Totalen for Mirror Lakes vert for anonym denne gong - så gjenstår det å sjå om det fungerer betre i plateform. 
Dobbeltalbum er på veg. 
