Salig sci fi-røre
FILM: 
Blodsprut, sci fi og forsøk på vera både tøff, emo og morosam på éin gong. 
Kan det gå bra? 
Nei. 

PREDATOR 

Sjanger: 
Spenning, Thriller, Action, Sci-Fi. 
Med: 
Boyd Holbrook, Trevante Rhodes, Jacob Tremblay, Keegan-Michael Key, Olivia Munn, Alife Allen, Thomas Jane, Augusto Aguilera, Sterling K. Brown. 
Regi: 
Shane Black. 
Nasjonalitet: USA 2018. 
Lengde: 
1 t. 47 min. 
Aldersgrense: 15 år. 

Så er han her. 
Den fjerde filmen i Predator-serien, som starta med Arnold Schwarzenegger i 1987 - og som dessverre legg opp til endå fleire etter årets film, sidan Hollywood tener masse dollars på dette rolset. 

Kva «handlar» det om? 
Vel, predatorar frå det ytre rom, som ser ei blanding av skumle og komiske ut, med alle sine tenner og rastafletter, kjem til jorda. 
Dei er tilsynelatande usårlege og drep alt og alle med eit knips med klørne sine. 

Men nokon må jo redda familien og menneskeslekta, og det blir skarpskyttar og kaptein Quinn McKenna (Boyd Holbrook) - saman med eit lag avskilta soldatar med diverse mentale problem. 
Denne gjengen vekslar mellom bestialsk dreping og forsøk på humor som denne meldaren ikkje lo av éin einaste gong. 
Karakterane er djupe som eit blankt A4-ark. 

Humor og vald kan kombinerast med stort hell, som i Quentin Tarantinos filmar. 
Men i tilfellet «Predator» er effekten at du utviklar null kjenslemessig tilknyting til karakterane, og dermed null sympati og at du aldri lurer på korleis det ender. 
Pluss at humoren ikkje fungerer når far til dømes har skote ein amerikansk soldat i auget med ei pil, og så, totalt uberørt, slår av ein vits til din åtte år gamle son, som forresten også er heilt uberørt. 
Sonen har jo forresten asbergers syndrom, som i dette tilfellet betyr at han kjapt lærer seg utanomjordisk språk og teikn. 

Ingen døyr utan grotesk blodsprut, avkutta hovud og armar, eller med tarmane dinglande. 
Det ligg kanskje i sjangeren, men det blir mest teit og - etter kvart - ganske kjedeleg. 

Aller verst er det likevel når regissør Shane Black prøver å vera emo, midt i alt action- og humorrolset. 
Når soldatens kone forklarer kva slags helt han er eller når sonen snakkar filosofisk med faren om forskjellen på ein soldat og ein drapsmann. 
Alt til klissete, sentimental musikk. 

Ingenting positivt? 
Jo. 
Det ser jo smashing ut, flott filma og med CGI-effektane du kan forventa i 2018. 
