Rotete og svak ungdomsroman
Denne ungdomsromanen har ikkje dei kvalitetane ein skikkeleg ein må ha. 

Då eg hadde lese halvparten av denne boka på 350 sider, tenkte eg; dette er bortkasta tid. 
Så las eg resten, og boka tok seg litt opp mot slutten. 

Lite grann om innhaldet først. 
Henry Page, 17, meiner sjølv at han er ein notorisk romantikar, men forelska har han aldri vore. 
Ei ny jente i klassen, Grace, som går med stokk, kledd i guteklede, sminkar seg ikkje – og står til vanleg fram som ustelt. 
Ikkje akkurat draumejenta, men han fell for henne. 
Det blir eit ganske spesielt forhold; dels stormande, dels forvirrande – og ofte uforståeleg for meg – for ikkje å bruke endå sterkare ord. 
Eit faktum til, Grace hadde hatt ein kjærast som køyrde seg i hel, og ho føler at ho har – utan rot i røynda – skulda for ulykka. 

Forfattaren, 27 år gamal, har hatt ambisjonar om å skildre den første forelskinga til ein gut i tenåra. 
Oppturane og nedturane, er ho like glad i meg som eg i henne? 
Eg-personen Henry Page er i sentrum, men eg synst ikkje forfattaren greier å teikne eit truverdig bilde av 17-åringen. 

Rett nok er tenåra ein periode i livet der skillet mellom glede og sorg er stutt, og der ein er på leiting etter seg sjølv som vaksen – men først heilt mot slutten kjem enkelte trekk som heng på greip fram. 
Der kjem også, på sett og vis, ei forklåring på den litt kryptiske tittelen. 
Heller ikkje den kjenner eg meg att i – frå den gongen eg sjølv var tenåring. 

Det er litt brutalt å seie det om ein debutant, men eg synst altså ikkje at denne ungdomsromanen har dei kvalitetane ein skikkeleg ein må ha. 

Boka handlar også om venskap og familie, om sorg og sinne, om ei litt rebelsk storesyster, og foreldra til Henry eg ikkje får fatt i. 
Den mest truverdige personen er Grace, sjølv om vi berre møter henne i svara og SMS-ane til Henry. 

Språkleg kan eg vel strekke meg til å meine at boka er på det jamne. 
Det kan skuldast omsettaren, Stian Omland, men med den bakgrunnen han har, og blant anna Bastianprisen 2016, for omsettinga av David Arnolds «Mygglandet», tvilar eg sterkt på det. 
Originalen på engelsk er ikkje god nok. 
