BOK:Poetisk roadmovie 

BOK: Mørk, tenksam, sympatisk og lyrisk kortroman. 

Tora Seljebø: 
Huset på prærien. 
Roman. 
112 sider. 
Samlaget. 

”Huset på prærien” er som ein roadmovie regissert av Ingmar Bergmann. 
Men til manus av Vibeke Løkkeberg. 
Kvinnene – ei mor og to tenåringsdøtrer – held saman i ein halvklaustrofobisk allianse, solidaritet eller symbiose på overtid. 
Mennene er framandkarar, omstreifande sveitte hestetemjarar og vegarbeidarar med sandpapirskjeggstubb. 
Det vert skrubbsår når dei kjem for nært innpå tandre jentekinn. 
Då den eine av dei får tilbod om losji i kvinneleiren, trur systrene dei veit kva dei vil, i ung attrå og sjølvskadande nyfikne, og dei eggjar kvarandre stumt i svartsjuk syskenrivalisering. 
Framandkaren tek for seg av varene, men sjølv om hestetemjaren i han kan dressera og ri inn ei hoppe, forstår han seg ikkje heilt på kvinnesinn. 
Der har han brent seg før, og no tenkjer han kanskje at uforma sjeler i uferdige kroppar er den trøysta han treng. 
Det ber ut på landevegen, utfor bakke, og går kort sagt ikkje heilt godt, for nokon. 

Det er ei mørk, tenksam, sympatisk bok som ikkje dømmer nokon, sidan me alle i praksis er dei eigenskapane me inneheld og dei handlingane me set i gang og med vilje utset oss for. 
Her er kloke observasjonar om syskendynamikk og sjalusi, om misforstått innleving generasjonane imellom, og om driftenes spel med den oppskrytte frie viljen: 
”Det er mykje verre å bli eldre når ein har vore vakker.” 
Og: 
”Men dette har ikkje ord, eg vil berre vere ho som stikk ein kniv i låret hans, vere vanskeleg kjærleik eg også.” 

Tora Seljebø (f. 1973) debuterte i 2014 med ei diktsamling, og den poetiske forma har ho heldt på også i denne forteljande teksten i form av konsentrerte kortprosatekstar, avertert som roman av forlaget. 
Grepet er ikkje dumt, for den minimale forma sparer oss for mykje av det vanlege sitjeflesket og daukjøtet i ein standard norsk samtidsroman. 
Men kanskje likevel ikkje heilt. 
Stundevis er det som om den nynorske poesitradisjonen, dei ”vare” stemningane, også vert ein ballast som kanskje helst burde hivast over bord når stormkasta i det skildra livet krev det. 
