Klokt og klårt om verkeleg fridom
Boka endar sterkt kritisk til både norsk og amerikansk økonomisk politikk i dag 

Undertittelen på boka er: 
«Jakten på et bedre liv i USA og Norge.» 
Det sentrale i denne boka er fridom, eit omgrep som i den såkalla vestlege verda politisk er sentralt. 
Men kva er fridom? 
Og korleis står det til med fridomen, for folk flest, og kanskje spesielt for kvinner, i Noreg og USA anno 2018? 

Boka begynner som ei soge om ein familie på Helgelandskysten, der to systrer veks opp som husmannsdøtrer. 
Den eine reiser til Amerika for 100 år sidan, den andre blir i Noreg og arbeider seg ut av fattigdommen. 
Det er den politiske utviklinga på 1900-talet, og særleg frå midten av 1930-talet, som gjer boka god. 

Roosevelts «New Deal» mot slutten av 1930-talet og det eg vil kalle «Gerhardsen-perioden» i Noreg etter 1945, er, skriv forfattaren, fridomsskapande periodar. 
I USA og i Noreg blei fattigfolk – med hjelp av ein sterkt stat – løfta ut av ekstrem fattigdom. 

I 1980 blei Ronald Reagan president i USA, i 1981 blei Kåre Willoch norsk statsminister. 
Båe to satsa på skattereduksjonar, og mest til dei verkeleg velståande. 
Dette grepet skulle skape fart i økonomien, og gje meir fridom fordi folk flest fekk behalde meir av inntekta. 

Marsdal viser på ein overtydande måte at det ikkje stimulerte økonomien. 
Særleg i USA vart resultatet svært ugunstig for dei som tente minst. 
I Noreg hadde, og har, vi eit statleg, svært godt og rimeleg helsevesen. 

I USA begynte talet på fattige å auke, slik at det per i dag er 40 millionar fattige, av desse 18 millionar svært fattige. 
Medan vi, gjennom skatten vi betalar, bruker på lag 9 prosent av BNP på helse, nyttar USA – der helsevesenet er privat og i sterk grad styrt av forsikringsselskapa – heile 19 prosent, men for det store fleirtalet er det amerikanske helsevesenet ekstremt dårleg. 
Også Noreg, med Frp i Finansdepartementet, blir sterkt kritisert fordi kontrollen med bemanningsselskapa ikkje fungerer. 
