Skravlete, uspennande krim
Store delar av boka er prega av småprat og direkte langhalm. 

Først, «Hun takket gudene» er ikkje ei ny bok. 
I 2003 kom boka for første gong, då med tittelen «Firmaknuseren». 
I 2010 blei det forlaget kallar ein «thriller» gjeven ut på nytt i Danmark, med tittelen «Hun takket gudene». 

Å bruke ordet «thriller» om denne boka på nesten 735 sider er misvisande. 
Bortsett frå dei siste vel 100 sidene er boka først og fremst prega av det eg vil kalla langhalm, småprat og forfattarens behov for å vise kor godt han er orientert om den politiske situasjonen i verda generelt omtrent på midten av 1990-talet, og i Europa og Midt-Austen spesielt. 
Fleire personar som betyr svært lite, eller ingenting, blir presenterte over mange sider. 
Ei lang rekke hendingar blir til overmål utbroderte. 

Vi er i Nederland, årstalet er 1996 og hovudpersonane er Peter de Boer, forretningsmann som har spesialisert seg på «slakting» av relativt store verksemder, og ei, i utgangspunktet, indonesisk jente frå gettoen, Nicky Landsaat. 

Peter de Boer tilset ho i ei svært godt betalt stilling i firmaet sitt. 
Ho har falle pladask for han etter eit TV-program, og forholdet dei imellom blir skildra som sterkt. 
Svært sterkt. 

Plottet inkluderer irakisk etterretning, «firmaknusing» og fantasifulle spekulasjonar om t.d. Bijlmer-flyulykken i 1992, der eit fly havarerer i ei bustadblokk i Amsterdam. 
Slikt kan det bli ein verkeleg thriller av. 
Det blir det ikkje, og hovudgrunnen er enkel: 
Det blir altfor mange sider. 
Ei ganske kraftig innstramming kunne ha gjort boka god, kanskje til og med svært god. 

Sjølv om «Firmaknuseren» var den 6. boka til forfattaren, var boka den andre med genrenemninga thriller. 
Sagt på ein annan måte, boka er skriven av ein fersk krimforfattar. 

Det som undrar meg er at Aschehoug, trass i at mange i forlaget må ha skjøna at boka ikkje held mål, likevel vel å gje ho ut. 
Eg kan ikkje sjå nokon annan grunn enn at forfattaren dei siste åra har kome med kvalitetskrim, og eg reknar med at ganske mange kjem til å tru at denne boka held same kvalitet. 
