Spektakulær svart panterfilm
FILM: 
«Black Panther» er ein visuell fest å sjå på - med tydelege, politiske spark til Donald Trump. 

Black Panther 

Sjanger: Action Drama Sci-Fi. 
Med: 
Chadwick Boseman, Michael B. Jordan, Lupita Nyong´o, Danai Gurira, Martin Freeman, Daniel Kaluuya, Letitia Wright, Winston Duke, Angela Bassett, Forest Whitaker, Andy Serkis. 
Regi: Ryan Coogler. 
Nasjonalitet: USA, 2017. 
Lengde: 
2 t. 14 min. 
Aldersgrense: 12 år. 

«Black Panther» er foreløpig siste tilskot til den lange rekka av filmar basert på superheltuniverset til teikneserieselskapet Marvel - og det kjem mange fleire. 
Den opphavlege «Black Panther»-figuren blei skapt i 1966 - for øvrig same år som den den svarte, revolusjonære borgarrettsorganisasjonen Black Panthers såg dagens lys. 

Superhelt møter James Bond 

Filmen startar som ein klassisk superheltfilm, miksa med ein porsjon James Bond: 
Kongen i det mytiske, afrikanske landet Wakanda - som sett frå utsida er eit fattig u-land, men som i sitt skjul bak høge fjell og djupe skogar eigentleg er ei rik supermakt med avansert, hemmeleg teknologi som overgår alle andre - blir drepen. 
Sonen hans T´Challa (Boseman) skal ta over, men må samtidig takla både utfordrarar til makta og ein ond skurk (Serkis) som har stole ein hammar laga av Wakandas supermetall vibranium. 
T´Challa får seg ein rundtur i hyperavanserte våpen, men «Q» frå Bond-filmane er erstatta av T´Challas yngre wiz kid-søster Shuri (Wright). 
Så ber det ut i verda, på klassisk actionheltvis. 

Det skal i 2018 noko til å bli imponert over visuelle spesialeffektar i film, men her blir du det - og eg såg bare 2D-versjonen. 
«Black Panther» er direkte moro å sjå på, med fantastiske, storslåtte bilete både av natur og bylandskap, spektakulære kampscener, jakt både på landjorda og i lufta. 
Kostyma er i særklasse imponerande, der dei kombinerer afrikansk tradisjon og futurisme. 
Det gjeld forresten heile den visuelle framstillinga av Wakanda, der stråhytter og spyd lever i kombinasjon med skyskraparar, avanserte luftskip og high tech. 

Ny retning 

Etter ein time og eit kvarter tenkte eg at dette var moro å sjå på, men at historia var i tynnaste laget. 
Eg lurte fælt på korleis dei skulle klara å få ein heil time til ut av dette. 

Korleis regissør og manusforfattar Ryan Coogler kjem seg ut av den klemma? 
Vel, han lar handlinga ta ei heilt ny og anna retning. 
For plutseleg handlar det om maktkamp om Wakandas sjel og retning. 
Skal dei svarte panterane, som sit på verdas fremste militærteknologi, bruka si valdelege makt til å hjelpa undertrykte svarte over heile verda å velta herskarane sine? 
Eller skal landet konsentrera seg om seg sjølv og sine? 
Eller bidra gjennom å spreia verdiar og kunnskap på fredeleg, broderleg vis? 

Det er ikkje sikkert 15-åringane på superheltfilm ser det same som meg her. 
Men som vaksen er det vanskeleg å ikkje tolka denne vendinga i politisk retning, som tydelege kommentarar til dagens politiske situasjon. 
Når «feil mann» sit med makta i Wakanda, snakkar dei om at dette er «eit monster me sjølv har skapt». 
Herskaren, som plutseleg sit med verdas mest avanserte og slagkraftige våpenteknologi, «er ei fare for oss alle» i desse «krisetidene». 
Og han herskar gjennom å splitta folket, få dei til å kjempa mot kvarandre heller enn å stå saman, i ei tid som krev «bruer, ikkje barrikadar». 
Er ikkje dette tydelege spark mot Donald Trumps Amerika, veit ikkje eg. 

Heile filmen er i seg sjølv ein politisk kommentar, både etter Black Lives Matter-rørsla og ein tydeleg kjønnskamp i USA. 
For her er heltane svarte, kvinnene er sterke, tydelege og viljesterke, mens mennene ikkje bare er musklar, men tvil, tru og feil også. 
Teikneserieunivers er ikkje bare tull. 
Dei kan også tangera den verkelege verda. 
