Drivande god krim
Spenningsnivået er høgt, og det blir mange drap. 

Debutboka «Wienerbrorskapet» (2015) og oppfølgjaren «Kalypso» (2016) var sidevendarar i verdsformat. 
Som lova, i år kjem siste delen av trilogien om politimannen Fredrik Beier, «Korset», som han har brukt bortimot to år på å få ferdig. 

Typisk for dei to første bøkene var kompliserte plott som forfattaren «landa» på eksemplarisk vis. 
Men, om enn svært gode båe to, dei hekk ikkje så godt i hop. 
I «Korset» prøver han å samle lause trådar frå dei to bøkene, og presenterer eit nytt, intrikat plott som inkluderer ein fanatisk, kristen predikant, ein leigedrapsmann, ein kvinneleg «gravejournalist» frå TV – og eit nettverk av maktmenneske på alle plan. 

Det siste handlar om biologiske våpen – og har røter tilbake til tidleg 1970-tal. 
Berre ein ting til, det nemnde, høgst uoffisielle maktnettverket er også representert i regjeringa. 

«Korset» er ein drivande, god krim. 
Eg har lese alle tre bøkene grundig, og eg let meg imponere av alle tre. 
Politimannen – for ikkje å seie helten – Fredrik Beier – må også i den tredje boka, leve med sine demonar. 

Det blir mange drap etter kvart, til dels groteske. 
Eit døme – eit par blir drepne mens bilen deira blir vaska. 
Han får – rett ut sagt – ei kule på ein sentral stad mellom beina. 
Andre blir drukna – også her skal eg stoppe i god tid. 

Spenningsnivået er høgt i «Korset» også, men ikkje på same planet som i dei to første. 
Dei dramatiske høgdepunkta er ikkje like heftige. 
Faktisk er det slik at framdrifta ikkje har den ekstreme intensiteten. 
Det har fleire årsaker, men den viktigaste er at det liksom vert for mykje – av alt. 
Det er så mange trådar å halde greie på for oss som les. 
For mange. 

Det same gjeld persongalleriet, eg synst det er for mange som betyr lite for den sentrale handlinga. 
Ei viss innstramming hadde gjort godt. 
Alle brikkene fell på plass, og gjev meg ei aha-oppleving. 
