Godt om norsk politi
Økland hevdar bestemt at vi i Noreg ikkje har «svenske tilstander». 

Boka har undertittelen «Bak frontlinjen i Norges tøffeste politidistrikt.» 
Ståle Økland har i vel eit år vore «fluge» på veggen i det som truleg er den mest krevjande politikretsen i Noreg, Stovner i Oslo. 
I Groruddalen er det etniske mangfaldet svært stort. 

Eg skal vere krystallklår; i utgangspunktet var eg ganske skeptisk til prosjektet til Økland. 
Etter kvart som eg las meg gjennom dei 250 sidene, blei eg stadig meir sikker på at journalisten, forfattaren og kåsøren Økland har gjort ein god jobb på Stovner. 

For det første, Økland presenterer oss ikkje for nokon «Harry Hole.» 
For det andre, dei kriminelle miljøa i Groruddalen er steintøffe. 
Ekstrem radikalisering, kriminelle gjengmiljø og såkalla grov æresvald er ein del av kvardagen der. 
Sjølv om enkelte politifolk blir presenterte under sitt eige namn, er det mange som er anonymiserte. 

Stovner politistasjon er ein av dei største i Noreg, med rundt rekna 200 tilsette. 
Det betyr at stasjonen har eit sterkt fagmiljø. 
Det kjem då også godt fram i boka. 
Sjølv om politireforma 2016/2017 peika på at det trengst breiare fagmiljø, er norsk politi framleis desentralisert og lokalt forankra. 

Forfattaren understrekar fleire gonger på det sterkaste at vi ikkje – i alle fall i dag – har såkalla «svenske tilstander», til dømes bydelar der politiet har mist oversynet og kontrollen. 

Slik eg les Økland skuldast ikkje det primært eit tøft politi. 
Sjølvsagt må politiet også av og til gå hardt fram, men – ifølgje Økland – når tilhøva i Groruddalen ikkje kan samanliknast med for eksempel Rinkeby, skuldast det først og fremst at politiet held kontakt med innbyggarane, at dei kommuniserer med alle. 
Dei arbeider mot såkalla «utanforskap», og radikalisering. 

La meg bruke ekstremistkontakten på Stovner som døme:..Strikkegenser, bustete hår, bur i kollektiv, køyrer Saab og held ein låg profil – slik presenterer forfattaren han. 
Hovudjobben hans er å finne fram til ungdom som er i ferd med å radikaliserast, eller som alt er det. 
Oppsummert – god journalistikk. 
