BOK:For kort og for gammalt 

BOK: 
Skulle ønske denne norske versjonen ikkje var så forkorta 

Teju Cole: 
Kjent og fremmed. 
Essays. 128 sider. 
Omsett av Knut Ofstad. 
Gyldendal. 

Ein forfattar er avhengig av eit skarpt og vake blikk. 
Eit blikk som ser det som andre ikkje ser, som kan finne perspektiv som kan gjere lesaren klokare. 
Å vere ein reisande er ein god måte å halde blikket skarpt. 
I denne samlinga er Teju Cole ein reisande både geografisk, i historia, i kunsthistoria, i litteraturen, i møte med drosjesjåførar og litterære superstjerner. 
Her finn ein artiklar som er interesserte i det utrulege i vår verd og historie. 

Men ein forfattar er også avhengig av forlag som omhandlar tekstane greit. 
Og det er kanskje ikkje tilfellet her. 
Kanskje Cole sjølv syns at det er greit at den norske versjonen er ein femtedel av orginalen, men eg syns ikkje det. 
Meir om dette seinare. 

Eg likar essaya, dei er ikkje for lange og dei kan lesast mange gonger. 
Eg likar best essaya om den maliske fotografen Seydou Keïta og Malick Sidibé og essayet om fotografiet “Men on a Rooftop” av René Burri. 
Her går Cole analytisk til verks og er ikkje så fiks som andre stader. 
Essayet om Tranströmer er kanskje litt svulstig men det er lett å bli sånn når ein les ein kanonisert diktar. 
Cole skriv at han las 
Tranströmer for å halde ut tida under Bush og Cheney. 

Essayet om Derrida er psykedelisk der han hoppar frå den utdødde australske pungulven til det valdelege statskuppet i Nigeria i 1966 til lydspor frå eit fergeforlis i Bangladesh i 2014. 
Men slik er jo tida vår blitt. 
Vi kan zappe frå historiske hendingar så lett som berre det på Youtube. 
Tida for samanhengar og heilskap er forbi. 

Boka som er gitt ut iår verker også gammal. 
For siste essay handlar om valsigeren til Barack Obama. 
Og det kjennest svært lenge sidan. 
Sist veke var Obama i Noreg og då kunne du ta bilete saman med han viss du hadde 30 000 kroner. 
Men i dette essayet om Obama er ein enno i den ubegripbelege sigersrusen. 
Kva hadde Cole skrive om Trump? 
Det får vi kanskje i neste essay-samling. 

Når eg les desse essaya leitar eg etter noko personleg. 
Eg finn ikkje det her. 
Det trer fram ein litt gammalmodig essay-persona. 

Kanskje det eg les som ein gammalmodig essay-persona eigentleg berre er gammalmodig redaksjonell handtering? 
Når eg går til originalen finn eg 55 artiklar(!) 
Eg kjem nesten på gråten der eg sit med den norske versjonen som berre inneheld 12 artiklar. 
Det er ikkje rart at eg syns forordet er pompøst når forfattaren presenterer noko som er fem gonger større i originalen enn i den norske omsetjinga. 
Dette gjorde denne lesaren både hissig og trist. 
