Terje Torkildsen kan betre enn dette
BOK: 
Her blir det for mange daffe poeng - før han heilt til slutt smeller til med ei fin historie. 

Terje Torkildsen: 
Stavanger stories 2. 136 sider. 
Samlaget. 

Stavangerforfattaren Terje Torkildsen har skrive ei rad fine ungdomsbøker, og blitt fagna for dei. 
Det begynte alt med debuten («Marki Marco» 2008). 
Den fekk han «Ungdomsjuryen uprisen» for. 
Det gjentok seg nokre år seinare, med same prisen for andre gong, for bind 3 i «Dystopia I-IV»-serien. 

Dei fleste bøkene til Torkildsen kjem i seriar: 
Denne seinvintersboka er andrebindet i ei rad «Stavanger stories. 
Novellekrans» kalla, konstruert slik at den kan flettast så lang forfattaren vil og gidd, og som kan lesast som gløtt inn i ein familiekrønike. 
Men før han går vidare, gjer han for framtidige lesarar vel om han gjer seg meir flid med stubbane han slik samlar i bokform. 

Førstebindet dreidde rundt éin møblert mellomklasseheim på Mariero, der personane skiftesvis gjekk igjen frå novelle til novelle: 
Broremann, 12, på veg inn inn i ungdomsskolen; søstera Betty, 15, siste året på Kristianlyst; eldstebroren Duxen, siste året på vidaregåande. 
Dei dekker altså heile tenårsspekteret. 
Mor er psykolog, far er lege. 

I dette andrebindet er dei framleis hovudpersonane, bare eitt år eldre. 
Til og med talet stubbar (14) er det same. 
Det ser nærmast ut til at Torkildsen har funne seg sitt miniatyrformat og lagt seg til i stabilt episk sideleie, men vanvørder lesaren idet han gjer det så alt for lett for seg: 
Alt for mange av historiene, henta frå gjenkjennelege døgn, samkvem og miljø, er bare overflatiske sloser påhengt eit slapt, avsluttande godtkjøpspoeng. 

Ein gammal lesar, som ikkje høyrer til målgruppa for Torkildsen, kan elles lett lura på kor spennande, eller interessant for den del, ungdommar vil finna desse rispene, same kor mykje den eine dreier seg om flatlus og sex på ei sekstenårig jente, den andre om kjærasten hennar sitt ligg med ei eldre kvinne i alkoholørske og gløymsle. 

At historiene skal samlast omkring éin familie og éin heim, ser ut til å hemma meir enn forløysa. 
Som i første bindet i serien, handlar det klårt beste stykket mest om andre, her er dei meir vanskelegstilde framandfolk enn dei norske gjengangarane («Over til den andre sida»). 
Det same gjeld eit anna stykke som stikk seg positivt ut («Rattus norvegicus»), der framand- og arbeidsfolk speler hovudrollene i eit kvardagsdrama dei norske familiemedlemmene bare har lagt til rette; utan ein gong å koma på det. 
