Fransk, god, litt ordrik
Fransk vri på nordisk krim «noir». 

Boka er eit frittståande framhald av «Hvis Helvete var av is». 
Boka er lagt til Toulouse, og dekker ei veke under VM (2010) i fotball. 
VM er ein raud tråd gjennom boka. 

Kriminalførstebetjent Servaz får eit grotesk drap i fanget: ein ung, kvinneleg lærar blir funnen død i eit badekar, bunden og drukna. 
Ein av elevane hennar, Hugo, blir arrestert sittande på kanten av symjebassenget, der det flyt ein masse dokker. 
Hugo verkar apatisk. 

Då eg omtala fjorårsboka, skreiv eg mot slutten: 
Minst ein laus tråd gjer at eg reknar med at det kjem minst ei bok til med dei sentrale personane i krimmen. 
Den lause tråden var, og er, massemordaren Julian Hirtmann. 
Han er på rømmen, og er ute etter både Servaz og dotter hans. 
Kan han også vere den som drap den kvinnelege læraren? 

Det blir etter kvart mange personar å halde greie på; snørrhovne frå akademia, aust-europeiske bøller og korrupte politikarar. 
Minier brukar mange av dei om lag 630 sidene boka fyller til å harselere med maktmenneske. 

Spenningsnivået er ikkje svært høgt i starten, men slutten er eit heftig klimaks. 

Boka er for lang. 
Særleg dei 200 første sidene er skjemde av mykje unødvendig småprating. 
Filosofering rundt diverse ordtak, mange på latin, kan vere greie nok, men det blir for mykje av den slags. 
