Å vere mor til eit autistisk barn
Sonen syng: 
«Jeg tror jeg elsker deg». 
Mora snur seg og seier: 
«Eg elskar deg òg». 
Men så kjem ho på kvar det kjem ifrå. 
Det er ei strofe frå ein song. 

«Tung tids tale» viser at sorga og kjærleiken ofte er to sider av same sak. 
Mora i denne romanen har ein son som var tidleg med alt, men han mistar språket. 
Skritt for skritt mistar ho sonen ho hadde og får ein annan son. 
Denne nye sonen bit henne, han slår, han skrik, han rømmer frå henne og møter ikkje blikket hennar. 

Olaug Nilssen skriv med innsikt, insisterande og ærleg, ein roman som speglar hennar eige liv. 
Ho skriv om seg sjølve, ho er «eg», ho vender seg direkte til sonen, i du-form. 
Vi kjem tett på, vi blir mora, vi ser sonen. 

For dei som har levd tett innpå menneske med særskilde behov, og ikkje minst menneske som utagerer, med store kommunikasjonsvanskar og uro, kjem nok ikkje denne boka som noko sjokk. 
Olaug Nilssen har sette ord på noko dei allereie veit. 
Dei må òg i all si maktesløyse «stå i det», slik ein av hjelparane så presist formulerer det overfor mora i boka. 
Det finst nemleg ingen andre utvegar enn å stå i det. 
Det ein då treng minst av alt, er forståsegpåarar som forminskar raseriet og sorga ved å seie at ein blir «meir glad i barna som er annleis». 

For når den du er glad i ikkje evnar å ta imot kjærleiken og endå mindre gje tilbake, når du knekk saman og er redd for å skade, kva gjer du då? 

Og når ingen er interessert i å sjå korleis barnet ditt var før? 
Han klatra, han song, han åt youghurt utan å søle, han telte og snakka, men ingen vil sjå tapet dykkar? 
Dei er berre opptekne av at de som foreldre skal sjå kor autistisk han er, kor utviklingshemma han er «... og nok ein gong oppstod dette blikket mellom dei fagkunnige, dette vantru er det nokon tvil h e r? 
Og når eg tenkjer på dette, forstår eg at det aldri kan ha funnest nokon meir autistisk gut nokosinne». 
Og håpet om at det kunne vere annleis blir sløkt av skam. 

Ein psykolog eg veit om, har sagt at om ho hadde vore ein kommune, ein professor, ein med makt eller pengar, skulle ALLE fått denne boka av henne. 
Eg er tilbøyeleg til å vere einig. 

Olaug Nilssen har nok ein gong vist at ho er ei av Noregs skarpaste forfattarstemmer. 
Tung tids tale legg du ikkje frå deg upåverka. 
