Ungdommeleg veteranpoet frå Jæren
LYRIKK: 
Essensielle innsyn og utsyn frå garva Jær-poet. 

Helge Torvund: 
Tidslys. 
Dikt. 
145 sider. 
Aschehoug. 

Vår tids lysande ungdommelege veteranpoet frå Jæren, Helge Torvund (f. 1951, deb. 
1977), har nådd pensjonsalderen, men syner ingen teikn til å leggja inn årene etter alle åra. 
Heller enn å stogga held han fram slik han har stemna, no med samlinga ”Tidslys”. 
Om noko har bøkene hans blitt feitare, breiare, rikare, metta på livslærdom og torvrøykt, destillert, essensielt sjølvinnsyn. 
Lagra i 67 år, skulle det stått på framsida, for det kan vera edle dropar han serverer oss: 
”Vårlyset på tusen tynne kvistar // Ein mild burgunderfarge / knoppar seg”. 

Så sansa, så sett. 
Ein av dei største kvalitetane ved Torvund er hans evne til å halda seg vaken og var for livsunderet, den verdsveven som var der lenge før Google. 
Han høyrer, luktar, smakar, kjenner og ser – audmjukt og reflekterande – og noterer samvitsfullt. 
Men evna hans går langt ut over dette – eller langt innover, rettare sagt. 
Han får med seg det umedvitne, draumar og hugskott, aningar og intuisjonar. 
Om eg nokon gong skulle underlagt meg hypnose, trur eg at eg ville gått til Torvund – det vil seia før han pensjonerer seg retteleg. 
Dikta hans syner i alle fall korleis han hentar skattar opp frå djupet og granskar dei i fullt og mildt dagsljos, ærleg og uredd. 

Denne boka har ikkje heilt det vide og fandenivoldske spennet som den førre. 
Eg saknar litt meir av den psykedeliske galskapen som er her, men som det var meir av sist. 
Og noko fast inventar (hegrer og morgonljos over frukostbordet) kan sikkert gå sjølv ein ihuga Torvund-tilhengjar på nervene i lengda. 
Men essensen er her, som aldri før, slik det gjerne er med tida. 

Skund deg sakte, sa romarane. 
Og: 
Livet er stutt, kunsten lang. 
Og: 
Hugs at du skal døy. 
Sidan har vitskap og teknologi kunna utfylla dei store flatene i desse tidlause sanningane. 
Men me veit som romarane at glasflater er bygt av og på sandgrunn, og Torvund seier det på sin måte: 

TIMEGLAS 

Lysglimtet i glaset 

Liknar glimtet i ein ljå 

Midjeglaset 

er av sand 

Sanden 

renn 

eroderande 

frå eit fjell 

av tid 
