Småfrekk og avslørande
«Subutex» skildrar ein geneasjon rockarar osande av rus og utan illusjonar. 

Virginie Despentes (49) er fransk musikar, filmskapar og forfattar. 
Den einaste boka eg veit at tidlegare er omsett til norsk, er debutboka,«Blaise-moi» (Knull meg). 
No har Gyldendal bestemt seg for å gje ut trilogien om Vernon Dubutex. 
Boka skuffar ikkje. 

Vernon Subutex 
(NB etternamnet) var eigar av platebutikken «Revolver», kjend for å ha det nyaste innan punk & rock. 
Når vi møter han, nærmar han seg femti, «Revolver» er konkurs og Subutex er i ferd med å «gå i hundane». 
Ei tid lever han av å selje samleobjekt. 
Venen, Alexandre Bleach, indie-rockesongar, gjev han også pengar når det trengst. 
Men så døyr Bleach av ein overdose, og Subutex endar på gata. 

I ein bag har han tre kassettar med videoar som Bleach gjorde av seg sjølv før han døydde. 
Utan å fortelje korleis, dette blir kjent i Paris, og dermed er diverse personar ute etter han. 
La meg nemne eit par av dei mest spesielle; ein manusforfattar det osar rasisme av – og eit profesjonelt «nettroll» som lever godt av å sverte menneske. 

Eg ser at Gyldendal samanliknar Virginie Despentes med Balzac. 
Ja, det er eg med på, men kva med Françoise Sagan og «Vel møtt vemod» frå 1954? 
Boka til Despentes skildrar skadeskotne personar, det ligg eit slags vemod, eller «tristesse», over det heile. 
Sagans bok var, då ho kom, ganske provoserande. 
Elskarinnene til faren, både mange og mangfaldige, har mykje til felles med damene som husar Subutex. 
Meiner eg. 

Subutex er ein god roman. 
Dei etter kvart svært mange personane teiknar eit samansett bilde av Paris anno 2016. 
Livstrøytte menneske som har mist alle illusjonar, skaper eit dystert bilde av byen. 
Egosentriske menneske slenger om seg med ord og vendingar som iblant osar av ein kynisme nesten utan grenser. 
I botnen er romanen ein giftig geip med vårt moderne, vestlege samfunn. 
