Noveller om levd liv
Laila Stien har sidan debuten i 1979 med “Nyveien”, vore ein av dei absolutt beste novellistane vi har. 
Ho har også skrive i andre sjangrar, men det er i novelleforma ho utfaldar seg best.Dei sju novellene i den nye samlinga bekreftar det, ettertrykkeleg.Men, og det er viktig å få understreke, ho har både språkleg og episk gjort endringar.Som 69-åring ser ho i mange av dei nye novellene bakover til barne— og ungdomsår, dessutan har språket mindre dialektpreg.Eitt av dei sentrale trekka i novellene til Stien har vore, og er, evna til å få fram dei tilsynelatande bagatellane i dagleglivet, dei som likevel er så viktige, og som får fram personlegdomen til den enkelte. 
I tittelnovella ser ho bakover til eigen oppvekst.Ei gebrekkeleg bru, livsfarleg å gå over, skaper intens spenning, og fungerer dessutan som ein raud tråd gjennom teksten.Ordet balanse er ein nøkkel, balanse til å gå på steinane, eller over den livsfarlege brua. 
Personane er tidleg i tenåra, og dei erotiske kjenslene er det vanskeleg å handtere.Like vanskeleg som å krysse elva på den eine eller andre måten. 

I “Dun” møter vi eit middelaldrande ektepar som ferierer på ei øy langt mot nord. 
I denne novella let forfattaren ektemannen bryte, skal vi kalle det uskrivne reglar for omgang med ukjende.Det vert etter kvart svært pinleg og vanskeleg å handtere, både for kona og dei ukjende.Aller mest for mannen sjølv, når han i etterkant bryt saman.Ei fantastisk flott novelle, der språkkunstnaren Laila Stien viser kva det er muleg å få fram med få, men velvalde ord. 
I den siste novella i samlinga, “Underveis”, er også meisterkloa på plass.Her er det også etter alt å døme gamle minne som ligg i botnen, om ein biltur over Finnmarksvidda til sjukehuset i Hammerfest.Her er det konfliktar mellom samiske og ikkje-samiske innbyggarar ho på ein avslørande måte pirkar borti.Det heile er, kjenner eg meg trygg på, bygt på erfaringar ho sjølv har gjort, og det er nok med på å gjere handlinga så nær og rammande. 

Sjølv den, etter mi meining, svakaste av novellene, “Som snø”, er bra, men i denne har Stien gått vel langt i å kutte.Forteljaren fortel så fragmentarisk at eg ikkje får heilt tak i kva han prøver å fortelje. 
