Sjå heller «Groundhog Day» om igjen
FILM: 
«Happy Death Day» bruker ideen frå «Groundhog Day», legg til skrekk - men blir verken morosam eller skummel. 

Happy Death Day 

Sjanger: 
Skrekk/Spenning/Thriller. 
Med: 
Jessica Rothe, Israel Broussard, Ruby Modine, Jessica Rothenberg, Rachel Matthews. 
Regi: 
Christopher Landon. 
Nasjonalitet: USA 2017. 
Lengde: 
1 t. 36 min. 
Aldersgrense: 
15 år 

Akkurat i tide til Halloween kjem «Happy Death Day», fint tilpassa sesongen for harmlause grøss og smågodt. 

Studenten Tree (Jessica Rothe) vaknar opp på bursdagen sin 18. september, bakfull og fæl, i senga til ein dorky fyr. 
Ho er eit usympatisk menneske som går ut i dagen i dårlig humør, slenger og får dritt - før ho til kvelds blir knivdrepen av eit menneske i babymaske. 

Så vaknar studenten Tree opp igjen, på bursdagen sin 18. september, bakfull og fæl, i senga til ein dorky fyr. 
Men denne gongen kjennest det akkurat som om ho har opplevd det før. 

Me som eventuelt sit i kinosalen har jo også opplevd dette før. 
For i 1993 kom den originale og knakande løgne «Groundhog Day», med eitt av planetens mest morosame menneske, Bill Murray, i hovudrolla. 
Murray vakna opp, morgon etter morgon - og så var det alltid den same dagen. 

«Happy Death Day» legg ikkje skjul på at «Groundhog Day» finst, men her startar også problema. 
For mens den første varianten framstod som ein original idé i 1993, har me altså sett ideen før i 2017. 
Og mens Murray er eit komisk geni, som med minimal mimikk og eit element av tragedie i sitt koparra ansikt kan løfta einkvar film, har ikkje Rothe det same formatet i sitt vakre ansikt. 
Ho har vel, strengt tatt, heller ikkje det same formatet å jobba med, manusmessig. 

«Happy Death Day» tilfører skrekkelementet til originalen, men på ein snill måte, slik at mange skal kunna sjå, utan å bli for skremt. 
Samtidig prøver filmen å vera morosam, med pinlege ordspel, litt prompehumor og bifigurar som har djupna til eit papirark. 
Det hjelper definitivt ikkje når filmen går emo mot slutten og me må sjå på amerikansk kliss om familie og «å bli eit betre menneske». 

Tree må altså prøva å finna ut kven mordaren er, for på den måten å bryta ut av den vonde sirkelen. 
Men etter kvart som den same morgonen startar, igjen og igjen og igjen, blir du sitjande å håpa med henne - av heilt feil grunnar - at nå må det snart ta slutt. 
