Godt om å leve med ein kromosomfeil
Sterkt og klokt om å leve med ein svært alvorleg diagnose. 

Eg-personen, som sit i rullestol, vil sjå nærare på avstanden mellom Longyearbyen og Nordpolen på eit kart som ligg på golvet. 
Så dett han ut av rullestolen, og tenker – mellom anna – «Jeg ser opp på mobilen, som ligger igjen på hylla, sammen med trygghetsalarmen. 
Sunniva kommer tilbake først om en uke. 
Datteren vår, Karoline, har langhelg med kjæresten i Berlin, og min personlige assistent har ferie.» 

Dette skjer på rundt side 20, og det er katastrofalt for ein mann som har ein kromosomfeil som fører til at fleire og fleire musklar sluttar å fungere. 
Som barn og ungdom var han ein lovande skihoppar, litt etter litt må han akseptere at han treng rullestol. 
Korleis det endar? 
Nei, det seier eg ingenting om. 

Like før advent får eg-personen ein telefon frå ei dame som påstår at ho er kusina hans. 
Om morssida til familien har det aldri blitt snakka større om, men no blir han kjend med fleire ukjende slektningar. 
Mange familieløyndomar kjem opp i dagen, og eg-personen prøver å få mora i tale. 
Retrospektivt får vi eit visst innsyn i korleis sjukdomen har utvikla seg. 

Forfattaren har den sjukdomen som eg-personen har. 
Kor mykje som er sjølvbiografisk er umuleg å vite, men boka blir gjeven ut som roman. 
La meg likevel nemne at han i eit intervju i tidsskriftet «Syn og Segn (Nr 4 i 2016) fortalde: 
«Eg går og lurar så innmari på hemmeleghaldet til mora mi.» 

Så det er sagt, «Det hvite badehuset» er ein god roman. 
Litt skuldast det sjølvsagt at han sjølv har opplevd endringane i kroppen. 
I det same intervjuet eg nemnde i sta sa han også: 
«Eg ønskjer å skrive bøkene ingen andre skrive.» 
Men, det skal også leggast til at Steen er litterær handverkar i første divisjon. 
Romanen fyller knapt 180 sider, og er stramt og gjennomtenkt redigert. 

Det har slått meg at boka kunne ha blitt ein jeremiade, eit åtak på familien generelt – og mora spesielt – men det har Steen styrt unna. 
I staden har det blitt ei klok bok. 
Timane eg har brukt på «Det hvite badehuset» – og det er ganske mange – har vore lærerike. 
