Svart og sterkt frå gåtemeisteren
Carl Frode Tiller sin siste roman «Begynnelser» begynner med slutten. 

«Begynnelser» si første scene er på sjukehuset. 
Eg-personen observerer nokre kvinner i rommet. 
Han høyrer kva dei seier, merkar agget mellom dei, men òg det underliggande ønsket om å nå einannan. 
Han forsøker å smile til dei, seie ”eg er her”, men han når ikkje igjennom. 
For denne boka begynner med døden. 

Kva som har hendt før denne scena får vi ikkje vite før fleire kapittel seinare. 
Handlinga begynner nemleg med slutten, og glid så bakover i tid: to dagar før dette, tre månader før det igjen, åtte år tidlegare, tilbake til barndomen. 

Tiller har gjennom heile forfattarskapen sin vist ei eineståande evne til å skildre våre doble bodskap og vise korleis det vi ikkje vil gjere, likevel blir det vi gjer. 
”Når ein føler seg makteslaus, får ein behov for å ta store val”, tenker eg-personen med seg sjølve. 
Kanskje ikkje fordi ein ønsker endringane valet fører til, men fordi ein vil kjenne på korleis det er å bestemme over seg sjølv, tenker han. 

I denne romanen viser Tiller endå ein gong evna menneska har til å såre einannan, på subtile, utspekulerte vis, og korleis vi forsøker å skjule kor mykje vi betyr for kvarandre. 
Til dømes vil hovudpersonen i boka så gjerne seie til kona at ho og dottera er alt for han, ”... at dei redda livet mitt kvar einaste dag.” 
Men så klarer han ikkje la vere å øydeleggje, å spytte ut ein giftig kommentar. 

Carl Frode Tiller er ein gåtemeister, og også her vert lag på lag skrella av, før sanninga trer fram. 
Slik er oppbygginga av romanen eit effektivt grep. 
For det gjer jo så ekstra vondt å sjå eit øydelagd hjarte når det etter kvart går opp for oss at det ein gong har vore heilt. 
