Humørfylt frå ein «handy-man»
Om nyttige og unyttige prosjekt for «handy-men» - og andre. 

Eg har hatt mange fornøyelege timar med boka til Erik Alfred Tesaker frå Flekkefjord, ein slags Reodor Felgen, og kjent frå NRK 1. 
På 170 sider fortel snikkaren og moroklumpen Tesaker laust og fast om unyttige, finurlege, og nyttige oppfinningar. 
Dersom du er såkalla «handy-man» eller «handy-Woman!» 

Sjølv har eg tallause tommeltottar, og det faktum at eg likevel opplevde gjennomgangen av boka som både gjevande og spennande er ein honnør til forfattaren. 
Iblant lo eg ukontrollert, både av kostelege teikningar (som er laga av forfattaren), artige foto og gøyale formuleringar. 
La meg raskt ramse opp nokre hovudoverskrifter, som fortel om breidda i det forfattaren presenterer: Vannhjul, oppfinnarbriller, sykkelkoffert, propell, liverale lekevåpen og drømmeslott. 

Men først fortel han litt om familie, seg sjølv og skulegang: 
«Jeg kom inn på elektro. 
Det var Reform 94, og alt var teoretisert, til og med gym. 
… Læreren var en sliten, omskolert industriarbeider.» 

For å seie det slik, yrkesskulen/elektro etter planane i 1994 var ikkje noko for han, og han hoppar av etter eit halvt år. 
Ein rådgjevar åtvara han; utan utdanning osv. 
Som vi veit, Tesaker har greidd seg svært bra som praktisk retta autodidakt. 

Forfattaren er ikkje berre «handy-man», jammen skriv han god norsk også. 
Godt og informativt – og du skal leite lenge om du skal finne ei unødvendig setning, for ikkje å snakke om eit ikkje naudsynt ord. 
Underfundig, til dels grotesk humor, frydar han også oss som lesarar med. 

Farfar hadde snekra ei leikehytte til gutane i barneflokken der far til forfattaren var yngst. 
Dei laga seg bogar av einer og piler med ein sjutomsspiker som spiss og skaut på ein blink dei hadde feste til døra. 
Ein av brørne, Einar, sikta og skaut mot blinken: 
«Men akkurat idet han slapp strengen, spratt lillebror ut av døren på hytta, og pilen for rett i det venstre øyet hans.» 

Stor ståhei, sjølvsagt. 
Og enden på visa? 
«Det eneste pappa fikk, var et lite kikkhull i øyelokket, noe som kom godt med når de lekte gjemsel.» 
