Barndom utan frykt i fryktens tid
Vi har det sams, Arnhild Skre og eg, at vi vaks opp i etterkrigstida, men ho meiner det vanlege «etterkrigsbarn» er eit forskjønnande omgrep på vår generasjon. 

Det får ikkje fram at vi vaks opp i ei tid prega av kald krig og frykt for atombomber. 
Men vi har òg det sams at vi vaks opp i trygge miljø og heimar og lite forstod av det politiske spelet mellom stormaktene, kva dei vaksne kviskra om. 
Det var Cuba-krisa i 1962 som gjorde oss medvitne om alt der ute i den store verda som var brutalt og farleg. 
Eg hugsar godt dei tunge røystene som las Dagsnytt-meldingane og høyrer sukka frå mormor. 
Eg trudde lenge eg ikkje kom til å bli gamle karen. 

For å forstå dei første åra ho levde, 1950-tallet, blar Arnhild Skre seg attende i magasin og aviser, historikkar og forskingsmateriale, intervjuar tidsvitne og får sjå mappa til ein god granne som var så langt ute på venstresida at han blei overvaka. 
Som vi veit frå Lund-kommisjonens arbeid, var det i alt alvoret noko absurd over samfunnet vårt på det området. 

Dei vaksne måtte leve med meir enn angsten for atomkreftene. 
Det gjekk lys levande kommunistar mellom oss, og dei hadde Gerhardsen åtvara mot. 
Vi borna las Donald Duck, Arnhild Skre hadde ei bestemor som las Det Beste, eg ein grandonkel som kom heim frå Amerika med Reader’s Digest. 
Den amerikanske påverkinga var enorm og endra heile kulturen, men vi som var midt oppe i det, forstod det ikkje. 

Når ein så stilsikker og rutinert biograf og essayist som historikaren Arnhild Skre (f. 
1952) grev seg ned i alt det som hende og prega desse åra, og flettar det saman med eigne minneglimt, blir det både interessant og opplysande. 

Skal ein forstå eigen barndom, må ein til kjelder utanom seg sjølv. 
Men sjølv om verda og tida var kald, opplevde eg barndommen som varm. 
Det var ei tid då solidaritet var til. 
At vi var barn av den kalde krigen, forstod vi ikkje då, men ei gild bok blei det. 
