SherlockS2 

Den moderne Sherlock held fram i same stil. 
Ypperleg stil! 

Eg legg på ingen måte skjul på at eg ikkje var samd i Torfinn si anmelding av Sherlock sesong 
1. 
Der, då var det sagt. 

Sherlock og Watson er attende, og held fram i sporet dei slutta av med i sesong 
1. 
Dette er ei modernisering av Sherlock, satt til dagens London. 

Der dei opprinnelege Holmes-bøkene var dagbøker skrivne av Watson, følgjer me no livet rundt Watson sin terapautiske blogg, som han skriv om deiras eventyr. 

Sherlock er ein britisk miniserie, med tre halvannatimeslange episodar. 
Som i første sesong er desse meir eller mindre basert på klassiske Sherlock-historier, og er fylt med nok tilbakekall til bøkene til at fans kan nikke gjenkjennande. 

Den vanskelege andreepisoden 

Andre episode er den svakaste, ikkje ulikt første sesong. 
Det kan verke som om manusforfattar Steven Moffat har følt seg tvungen til å ta med Hunden i Baskerville fordi det er ei av dei mest kjende Sherlock-historiene, men blandinga av den høgst rasjonelle Sherlock og dei overnaturlege elementa til den påståtte demonhunden fanga ikkje meg på same måte som dei andre to (som omhandlar eit rojal skandale, og endå eit oppgjer med Sherlocks erkefiende og «likemann»). 

Den andre episoden er på ingen måte dårleg TV, men målt opp mot dei resterande episodane tapar det seg litt. 
Dette er nemleg noko av det betre eg har sett på TV nokon sinne. 
