Skrivekunst på høgt nivå
Ein svært mystikkprega krim frå Hurumlandet. 

I 2015 debuterte Ingebjørg Berg Holm med «Stjerner over, mørke under», og blei nominert til Rivertonprisen. 
Den har eg berre lese om, men boka i år er bygd opp etter same malen som debuten. 

I «Barføtt over isen» fortel lensmannen i Hurum, Thomas Tinnvik, historia i brev til broren i Amerika. 
Tidsmessig er vi på 1870-talet. 

Frå lensmannsgarden kan han sjå Palasset, som eit tårn. 
I tårnet bur ei gamal, rik, men sjuk dame, jomfru Parelius. 
I resten av huset bur veninna, enkefru Ritter og dotter hennar. 

Dei psykologiske spenningane mellom dei tre kvinnene, og i jula også Lucilius Blom, nevøen til frøken Ritter, er skrivekunst på høgt nivå. 

Sentral er også Tinners oppgjør med sine demonar i fortida. 
Dessutan planlegg han eit drap. 

Meir skal eg ikkje røpe av handlinga, men eg understrekar; «Barføtt over isen» er ingen «action-roman. 
I denne boka er spenninga på det indre planet. 
Skal det vere muleg, må personteikningane vere gode, og det er dei. 

Klassiske bokverk betyr også ein del. 
Ein raud tråd gjennom boka er ei eldgamal tsjekkisk myte. 
Golem, eit menneskeskapt uhyre som folk misser kontrollen over. 

At lensmann Thomas Tinnvik for seg sjølv erkjenner at han er homofil, er sentralt. 
Akkurat korleis og kvifor skal eg ikkje røpe, men på 1870-talet var det å leve ut ei homofil legning, straffbart. 
