Lyden av pengar
Nærmar vi oss den uunngåelege slutten på David Guetta? 

Det er spørsmålet mange musikkskribentar stiller seg med jamne mellomrom. 
Franske David Guetta har blitt sjølve biletet på genren kjent som EDM — electronic dance music. 
Guetta, Calvin Harris, Skrillex og Avicii er laptop-artistane som sel ut store stadion. 
Dei er popstjerner, med knyttnevane i vêret og eit vesen som får mange til å riste på hovudet. 
Men mest av alt, og dette er viktig: 
dei er elska av langt fleire. 
EDM-universet hadde aldri eksistert utan fansen, hordane av unge som omfamnar musikken og som har gjort ein mann som Guetta til ein særs godt betalt i plateryttar.Han er i det heile tatt ein interessant karakter: 
Frå å tråle i undergrunnen på Ibiza gjennom 90-talet, fann Guetta sitt publikum rundt 2009. 
Hiten «When Love Takes Over» med Kelly Rowland på vokal, var og er prototyp EDM. 
Frå introens repeterande pianoriff til klimakset på Rowlands diva-vokal, går låten innom det ikoniske droppet , der dei syntetiske lydane blir vrengt til nye støyfylte høgder, før låten blir tatt ned og bygd opp att. 
Puh. 
Poenget er at denne i si tid var ganske så nyskapande og glitrande, som ei doggfrisk blåklokke. 

Problemet er at Guetta har gjort absolutt ingenting for å fornye seg etter dette. 
Og «Listen» berre sementerer idétørken. 
I det minste gjer aktørar som Skrillex og Avicii forsøk på å fornye EDM-genren, ta den i nye retningar og eksperimentere med oppskrifta. 
Guetta berre følgjer den, til punkt og prikke. 
Nesten alle låtane her EDM til beinet: 
Drop-basert i tilnærminga med det eine synthakkordriffet som går att heile tida. 
Når albumet klokkar inn på nesten ein time, er det freistande å kalle dette den uunngåelege slutten på David Guetta. 
Men mannen er som kjent slitesterk. 
Og veldig rik. 
