Håkan Nesser imponerer - igjen
Glitrande, men litt for omfattande om Utkant-Sverige i dag. 

Håkan Nesser er mest kjend for dei ti bøkene om Van Veeteren. 
Årets bok, «Eugen Kallmanns øyne», er ein frittståande roman med eit drivande godt plott. 

Hovudpersonen, Leon, har mist kona og dottera i ei skipsulykke utanfor austkysten av Afrika. 
Han flytter til ein liten by i Nord-Sverige, «K», der han får lærarjobben til Eugen Kallmann, som døydde brått og overraskande. 
Eit drap? 

Haustsemesteret blir dramatisk. 
Innvandrarar blir drapstruga. 
Hakekrossar dukkar opp. 
Ein morgon heng ein død elev, kjend for å ha nazisympatiar, i eit tre. 

Forteljarteknikken er spesiell. 
Utover på dei vel 500 sidene blir det mange forteljarstemmer, i noko som mest av alt liknar dagbokform. 
Hendingar blir skildra ev fleire personar; unge og gamle, kvinner og menn. 

Nesser skaper truverdige personar i alle aldrar. 
Han er politisk medviten, og sparkar til mange kantar: politiet, skulevesenet – og politikarane på ytste høgreside i Sverige. 

Forfattaren «landar» eit samansett og sprikande plott på eksemplarisk vis. 
Det kan vere at eit framhald er i kjømda, men mest truleg har Nesser fått uttrykt det han vil i «Eugen Kallmanns øyne». 
