Åh, parforhold, må forfattarar alltid skrive om det?
ROMAN: 
Frekk veterinærstudent køddar det til for seg sjølv utan å la det gå ut over dyra. 
På vers. 

Ida Frisch: Klør. 
Roman. 
143 sider. 
Tiden. 

Kvifor vil ein vere i eit forhold der ein viser seg frå si verste side? 
Kvifor kan ein ikkje berre lage eit godt liv ved å gå ut av forholdet? 

Vel, det er vel sånn at det er eit grunnvilkår i våre frie liv i Norge idag. 
Det å vere i forhold som ikkje er bra, men som ein bruker store krefter på å gjere det beste ut av. 
Det er sånn vi held på. 
Strever. 
Utan heilt å vite. 
Mange romanar omhandlar dette. 
Også Ida Frischs debut. 

Litt Hedda-bitch 

Når eg tenkjer på hovudpersonen i ”Klør” av Ida Frisch, tenkjer eg litt på Hedda Gabler. 
Eit smart og attraktivt kvinnemenneske i eit forhold ho eigentleg ikkje vil vere i. 
Samtidig vil ho jo bli elska, einsam som ho er. 
Ho keier seg og bruker livet sitt på å vere frekk, manipulerande og destruktiv utan at nokon andre grip inn og seier: 
”Skjerp deg! 
Oppfør deg! 
Slutt å vere så bitch!” Eller noko i den duren. 

Og alt dette er hovudpersonen utan at eg som lesar står av og ikkje forstår. 
For eg forstår denne usympatiske hovudpersonen svært godt. 
Og det skal Ida Frisch ha. 
Ho har klart å lage ein usympatisk hovudperson som er spanande å lese om. 
Hovudpersonen er både uforutsigbar, dramatisk og humoristisk. 
I all sin tristesse. 

Biletrikt språk 

Ida Frisch har eit såkalla godt språk. 
Ho kan rett og slett skrive gode setningar som er stilige utan fiksfakseri. 
Som her: 

”Føttene mine har funnet sko, 

og kroppen som kaller seg kvinne, 

bærer meg ut av døren.” 

For den som likar best tørt og lågmælt språk, så vil eg ikkje anbefale ”Klør”. 
”Klør” er ein roman som nyttar seg av eit svært biletrikt univers som utvider tema. 
Her blir til dømes ein velmeinande skuleinspektør gjort om til ein hegre. 
Ja, kven har vel ikkje sett byråkratar likne dyr, der dei sit på upersonlege kontor og fattar vedtak over menneskelagnadar? 
Hovudpersonen i Frischs roman er også sjalu på kjærasten sin song og kallar songen ei dame i kjole. 
Det er også godt tenkt og godt skrive. 

Så ein liten advarsel: 
Denne romanen er skriven på vers. 
Det kan verke litt oppstylta og pretensiøst eller ein billig måte å fylle sider på. 
Men det fungerer overraskande bra. 
Frischs tette og biletrike språk toler luft og plass. 
Romanen blir meir lesarvennleg på den måten. 
