Varmt om gretten, gammal gubbe
TEATER: 
«En mann ved navn Ove» balanserer nydeleg mellom tårene og latteren. 

En mann ved navn Ove. 

Av: Fredrik Backman. 
Dramatisert av Marie Persson Hedenius, Johan Rheborg og Emma Bucht. 
Omsett av Nina M. Due. 
Regi: 
Bjarni Thorsson. 
Med: 
Sven Nordin. 

«En mann ved navn Ove» har blitt ein enorm suksess, både som roman (5 millionar selde eksemplar på 38 språk), som film (store publikumstal og to Oscar-nominasjonar) - og nå som omreisande teaterstykke med Riksteatret - etter kritikarros og Hedda-nominasjon då det først blei sett opp på Oslo Nye. 

Over 120 gonger har Sven Nordin gått på scenen som den gamle grinebitaren Ove, frå Vadsø i Nord til Mandal i sør. 
Laurdag var han i Egersund, der me såg stykket i tilnærma full kinosal. 
I slutten av månaden spelar han to dagar i Sandnes kulturhus. 

At éin mann skal gå på scenen og klara å halda publikum fanga gjennom nær halvannan time, er alt anna enn sjølvsagt. 
Det krev ein god tekst, ei god historie - og det krev i sanning sin skodespelar. 
«En mann ved navn Ove» har alt dette. 

Scenen og kulissene er så enkle som du kan venta av eit omreisande einmannsteater: 
Ein vegg med ei dør i, eit piano, ein benk. 
Nokre lyskastarar. 

Inn kjem Ove. 
Han er ein rutinestyrt mann som vaknar klokka 05.45 kvar morgon, traktar ein kopp kaffi, går inspeksjonsrunden i nabolaget der han slår hardt ned på alt som bryt med regelverket. 
Han er djupt skeptisk til moderne fjas som espressokaffi, data og tronge bukser. 
Ove er ein gammal grinebitar. 

Men så viser det seg at han ber på ei stor sorg, og ei tragisk historie. 
Han saknar den døde kona Sonja djupt, og alt han nå ønskjer seg, er å få døy i ro og fred. 
Dermed prøver han å ta livet av seg. 
Ikkje bare éin gong, men mange gonger. 

Dette høyrest jo ut som ei frykteleg trist historie, ei tragedie, og det er det også, på mange måtar. 
Men det som får «Ove» til å bli ein slags feelgood-teater, er at alt dette triste heile tida blir balansert av ein slags bister humor. 
Og så skal Ove i sin misére bli påverka av verda rundt han, av dei nye naboane, av folk han møter, folk som viser seg å setja pris på han - og slik endra han. 

Sven Nordin blei nominert til Hedda-pris for beste mannlege skodespelar for rolla si i «Ove». 
Og han spelar ikkje bare den deprimerte gamle mannen, men alle dei andre karakterane i stykket også. 
Frå den iranske, gravide nabokona, via ungane og mannen hennar og til den homofile caféverten og den homsefiendtlege faren hans, bare for å nemna nokre få. 

Nordin skiftar saumlaust mellom alle desse karakterane, det er bare små gester som skal til for at han skal bli ein annan, men slik fortel han altså historia ikkje bare gjennom ord, men gjennom å visa dei ulike typane. 
Så sjølv om dette er ei einmannsforestilling, har ho eit stort persongalleri. 

Og sjølv om dette er ei historie om éin mann og hans private drama, bankar også verda på, og seier noko om samfunnet rundt han. 
Om innvandrarar som flyttar inn i nabolaget, om arbeidslivet både for unge innvandrarar og veteranar som Ove, om homofili. 

Men framfor alt handlar det om kjærleik, omtanke, naboskap, vennskap. 
I den eine augneblinken sit du der og snufsar. 
Så ler du. 
Og så har plutseleg 80 minuttar gått, og når Ove går av scenen tenkjer du at «det var ein fin fyr». 

Les fleire teatermeldingar her: 
