FILM:Ein totalt unødvendig film 

Det største mysteriet med nyinnspelinga av «Mord på Orientekspressen» er kvifor i all verda denne filmen er laga. 

Mord på Orientekspressen 

Sjanger: Drama, krim. 
Med: 
Kenneth Branagh, Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Penélope Cruz, Willem Dafoe, Judy Dench. 
Regi: 
Kenneth Branagh. 
Manus: Agatha Christie/Michael Green. 
Nasjonalitet: USA, 2017. 
Lengde: 
1 t. 53 min. 
Aldersgrense 12 år. 

Eg kan vel like gjerne innrømma at eg ikkje er ein stor fan av Agatha Christie. 
Ikkje blir eg sjarmert av dei eksentriske detektivane hennar. 
Ikkje har eg sansen for formelen i alle historiene, der helten nøstar opp i mysteriet gjennom omstendelege avhøyr - som avslører at alle faktisk har motiv - før heile gjengen blir samla i eit lukka rom til ei endå meir omstendeleg avsløring av den skuldige, basert på ein eller annan spissfindig detalj. 

Min manglande sans for Christie hindrar meg likevel ikkje frå å setja pris på gode filmatiseringar basert på hennar verk. 
Som miniserien «And Then There Were None», som gjekk på TV2 som påskekrim i 2016, og som lukkast i å tilføra eit mørke i historia som me ikkje hadde sett før. 

Det gjer på ingen måte Kenneth Branaghs nyinnspeling av «Mord på Orientekspressen», tidlegare sett i Sidney Lumets regi frå 1974, med gigantar som Ingrid Bergman, Albert Finney, Lauren Bacall, Vanessa Redgrave og Sean Connery i rollene. 

Også i Branaghs versjon er det tjukt med stjerner. 
Regissør Branagh har gitt seg sjølv hovudrolla som det pedantiske detektivgeniet Hercule Poirot - og han passar på å gi seg sjølv rikeleg med tid på lerretet til å bli hylla for sitt geni og skryta av seg sjølv. 
Branagh har det nok topp, for oss som må sjå på blir det nesten pinleg. 
Johnny Depp spelar kriminell forretningsmann, Michelle Pfeiffer mannegal kvinne, Penélope Cruz nykristen, Willem Defoe tysk professor og Judy Dench eksentrisk grevinne. 

Men måten dei er blitt instruert til å spela, får det heile til å sjå ut som ein film laga på 1970-talet, eller kanskje til og med på 1950-talet. 
Dette er uendeleg gammaldags film, med stivt, overtydeleg, teateraktig skodespel og totalt eindimensjonale karakterar du på ingen måte ender opp med å føla noko for eller med. 
Forsøka på (slaptstick)humor fell til bakken døde som snøfiller. 
Alt til akkompagnement av pompøs, overtydeleg symfoniorkestermusikk. 

Tilfører du ingenting nytt når du spelar inn ein gammal film på nytt, bør du la vera. 
