Stilig, stum skrekk
Det er sjeldan du ser ein original film i grøssarsjangaren. 
Så kom deg på kino, ver heilt stille, og sjå «A Quiet Place». 

A Quiet Place 

Sjanger: 
Thriller/Grøssar. 
Med: 
John Krasinski, Emily Blunt. 
Regi: John Krasinski. 
Nasjonalitet: USA, 2017. 
Lengde: 
1 t. 30 min. Aldersgrense: 15 år. 

Buzzen har gått rundt «A Quiet Place» heilt sidan førpremieren på teknologi, musikk- og hipsterfestivalen South by Southwest i Texas i mars: 
Kanonkritikkar og toppscore på 100 prosent på Rotten Tomatoes tyda på at dette var ein film å gleda seg til. 

Og det stemmer. 
«A Quiet Place» er original, smart og dyktig laga - i ein sjanger som stort sett er gjespande forutseibar. 

Me møter ein familie med mor (Emily Blunt), far (John Krasinski, som også har regi og i den verkelege verda er gift med Blunt) og barna deira. 
Dei er nokre av få overlevande etter at jorda er invadert av skrekkinngytande monster med massevis av tenner. 
Ikkje så originalt så langt, altså. 
Og nesten komisk at sånne alienaktige monster alltid ser så like ut. 
Bitte litt trekk for det. 

Men så kjem me til det spesielle: 
Monstera er blinde, og går i staden etter lyd. 
Dermed må alle som ønskjer å leva vidare vera heilt stille. 
Noko som ikkje er så enkelt. 
Om du til dømes skal føda. 
Eller om du er 14 år og rasande. 
Familien kan ikkje snakka med kvarandre anna enn gjennom teiknspråk eller kviskring. 
Dei må lista seg rundt. 
Og ingenting må velta, ingenting må laga lyd. 

Dette inneber at «A Quiet Place» nesten ikkje inneheld replikkar, og dermed nærmast er ein stumfilm. 
Det betyr i sin tur at skodespelarane ikkje kan bruka ord, men bare ansikt og kropp til å uttrykka korleis dei har det. 
Og det gjer skodespelarane særs overtydande, store som små. 

I ein film utan ord, der alle må vera heilt stille, blir det som finst av lyd desto viktigare. 
Både lyden som omgir familien, og - ikkje minst - musikken, som fungerer glitrande både for å understreka harmoniske scener og for å bygga opp spenninga. 

Og spenning blir det, altså, heilt utan skrik og skrål. 
Det er heller ikkje blodige scener som gjer at du sit ytst på stolsetet, men eit særs vellukka døme på at det går an å tenka nytt, smart og originalt i grøssarsjangeren. 
