Aldri har sex, drugs og rock´n roll vore kjedelegare
Er det fordi romanen er fransk? 

Virginie Despentes: Vernon Subutex 1. Roman. 
360 sider. 
Omsett av Gøril Eldøen. 
Gyldendal forlag. 

La meg nemne to faktorar som gjer at eg kanskje ikkje får så mykje ut av denne romanen. 
Den skriv om det fransk musikkmiljøet på nittitalet. 
Og der har eg null peiling. 
Boka er også tett knytta til den såkalla ironigenerasjonen. 
Forfattaren er fødd i 1969 og brakdebuterte med romanen Baise-moi (Knull meg) i 1993. 
Då var eg 12 år og det hugsar eg med gru. 
For ein ekkel tittel, hugsar eg eg tenkte. 
Eg er kanskje feil generasjon for denne boka. 
Eg er ikkje ein del av generasjonen som syns det er herleg med forjævlege forfallshistorier. 

Plott, språk og karakterskildringar held ikkje mål, syns eg. 
Vi møter Vernon Subutex, ”som knuste kvinnehjerter på løpende bånd”, ein sentral figur i Paris sitt musikkmiljø på nittitalet med eiga plate-sjappe. 
Sidan plateindustrien har gått til internett, har han mista jobben og han har ikkje funne noko nytt. 
Når kjendiskompisen Alex døyr, er han plutseleg huslaus sidan Alex har dekka husleiga. 
Han er for stolt til å fortelje venene sine som det er, men krasjar sofaen hjå ulike damer og kompisar. 
Det heile er ein spiral som går feil vei. 
For å tene pengar prøver han å selje nokre lydbånd om den kjende Alex. 
Kanskje det kan vere interessant for filmskaparar? 
Og det blir ei storstilt jakt, der nett-troll og avdanka pornostjerner konkurrerer om å få tak i Vernon. 
Det er kjedeleg å lese. 

I denne boka er det nittatalet som var tiåret der alt var bra. 
Platesjapper og fotobutikkar er nedlagde. 
Og innvandrarar har mista trua på at dei blir behandla på likefot med kvite franskmenn: 

”Frankrike innbilte faren hennes at hvis han omfavnet landets universelle kultur, så skulle det ta imot ham med åpne armer, slik det tok imot alle sine barn. 
Fagre, hyklerske løfter, for selv høyt utdannede arabere var og ble den franske republikkens svartinger, og de ble diskre holdt utenfor de store institusjonene.” 

Når skriv ein forfattar best? 
Utifrå kjærleik eller utifrå sinne og hat? 
Kanskje Despentes har ein kjærleik til dei skakkkjørte karakterane sine, men det når ikkje meg. 
Det er spektakulært, å ja. 
Det er liv som er levd. 
Allikevel er det ikkje interessant. 
Det er ein tone av misogyni, desillusjon og forfall over heile fjøla. 
Og det kan vere bra å kritisere samfunnet. 
Det har forfattarar gjort til alle tider. 
Men då må ein få lov til å identifisere seg med desse folka. 
Og det får ikkje eg til med denne boka. 
