BOK:Dyr og kjipe menn 

BOK: 
Norsk jente tar friår på Island og blir kick ass budeie. 

Hilde Susan Jægtnes: Gildra. 
Roman. 
150 sider. 
Solum Bokvennen. 

I tjueåra blei det ofte diskutert om ein skulle ta friår. 
Det kunne vere noko fornuftig eller ufornuftig, noko ein gjorde før ein skulle bli seriøs student, noko som avgrensa seg til eit år, når ein forhåpentlegvis var eldre, klokare, eller full av erfaring. 
Det kunne vere å ta ex. phil på Bali. 
Førstegangsteneste. 
Folkehøgskule. 
Backpacking i Asia. 
Plukke vindruer i Frankrike. 
I romanen «Gildra» reiser norske Hanna til Island for å jobbe på gard. 
Det skal vere ein del av hennar plan for å kome inn på veterinærhøgskulen. 

Ho har førebudd seg på dette opphaldet med å kjøpe ein hatt på H&M som ho har på seg når ho møter vertsmora på flyplassen. 
Som det står: 
”Endelig kunne hun gå uanstrengt med hatt fra HM, her i et nytt land hvor ingen visste hvordan hun så ut.” 
Eg syns det er ein god observasjon, ein detalj som seier noko om kor mykje håp mennesket kan investere inn i ein billig hatt. 
Korleis vi gleder oss til å bli ein annan berre ved å gå med hatt på ein ny plass. 

H&M-hatten blir ikkje med Hanna vidare på garden, for her får ho meir enn nok å henge fingrane i, og det er ikkje småtterier. 
Melke kyrne, vaske huset, mate kopplamma, temje hestane, lære språket. 
I tillegg vil Hanna veldig gjerne bli kvitt jomfrudommen og passe inn i miljøet. 
Kva er greia med at jenter skal vise kva dei duger til for så å vinne respekt? 
Då har ein nesten tapt i utgangspunktet. 
Det er godt observert i Jægtnes sin roman. 
Jægtnes veit kva ho tema ho har med å gjere og harselerer også med dette ved å skrive om hovudpersonane i Disney-filmane ”Skjønnheten og udyret” og ”Den lille havfruen.” 

Heile romanen dunstar av dyrekjønn og mannekjønn. 
Menn får boltre seg med å kysse og kline og drikke og sloss medan jentene virrar litt rundt, kjeftar og smell og ber altfor fulle gutar om å vaske munnen fri for snus før dei skal ligge. 
Hanna er ein kick ass som svarer igjen på slibrigheiter og finst ikkje prippen. 
Det er gjenkjennelege skildringar av korleis landbruket kan slå svært dårleg for ei ung kvinne. 
Det er beinhardt, rett og slett. 

Men Hanna er ein kick ass og ein survivor og skildringane på fest og skildringane om dyra er rett og slett nydelege, visuelle, neste filmatiske vil eg seie. 
Einaste innvending er at romanen er i kortaste laget. 
Men då får vi berre vente på neste. 
