Å leve åleine etter samanbrot
Skremmande og tankevekkande science fiction med mykje attåt 

«Lysår» er den andre boka/dystopien eg har lese denne bokhausten som har såkalla solstormar som utgangspunkt. 
Den første, Morten Øens bok, «Norge om våren», skildrar ein røyndom her på jorda, prega av anarki, grenselaus vald og kannibalisme. 

I «Lysår» er det verre – planeten vår er i ferd med å bli umuleg for menneske å leve vidare på. 
Når det skjer er uklårt, men i boka til Didrik Morits Hallstrøm er eit digert romskip, 900 meter langt, med namnet «Vita» (liv), på veg mot den næraste planeten der menneskeslekta kan leve vidare. 

Den næraste planeten der (kanskje) menneska kan leve vidare, er 12,76 lysår unna, og reisa dit skal ta godt over 300 år. 
Alle om bord har blitt ribba for minne, og ligg i såkalla «kryosvevn» når dei ikkje har «vakt». 
Mange land har ei kvinne eller ein mann om bord, ein av dei heiter Norge, og det er han som er vaken når boka startar. 
Han har seks veker att av vaktperioden når han på ein måte eg ikkje skal røpe, får tilgang til minna frå jorda. 
Då blir det etter kvart svært vanskeleg – og dramatisk. 

«Lysår» er ein mangslungen roman på berre 150 sider. 
På den eine sida er boka det eg vil kalle sjangertru science fiction, med kjennemerke som «selektiv minnedestruksjon», «kryosvevn» osv. 
Klisjear? 
Ja, i science fiction-sjangeren er slik klisjear. 
Boka er ein dystopi, men ho er mykje meir. 
Ein thriller? 
Absolutt, den indre spenninga er høg. 

Dessutan meiner eg boka er ein psykologisk studie av menneske som må leve åleine i lange periodar. 
Skildringa av Norge, særleg etter at han har fått tilbake minna frå jorda, fekk meg til å tenke på ein nær ven som blei råka av alzheimer i 70-årsalderen. 
Uroa, rastløysa, mangelen på kontakt med omverda. 

Det er ei god stund sidan eg har brukt så mykje tid på 150 sider. 
Det er, etter mi meining, eit kvalitetsteikn. 
Forfattaren evnar å fortelje mykje mellom linjene. 
På linjene kan eg lese dei 150 sidene på fleire plan. 
«Lysår» ville halde fram med å surre i hovudet mitt – lenge. 
