Ni-til-fire-jazz
Med «States Of Minds» har Kjetil Møster og band stempla inn på jobb i offentleg sektor. 

«States of Minds», den nye utgjevinga til bergenssaksofonisten Kjetil Møster, er ei plate som aldri heilt veit kva ho vil vere. 

Ho sprikar såpass mykje i sjanger og form at eg aldri får taket på kva musikarane vil kommunisere. 

Møster og resten av besetninga – gitaristen Hans Magnus «Snah» Ryan frå Motorpsycho, produsent og multiinstrumentalist Jørgen Træen, bassgitarist Nikolai Hængsle og perkusjonist Kenneth Kapstad – verkar rett og slett uinspirerte på jobben. 

Det kan lyde som om dei har stempla inn og ut av kontoret på eit fast tidspunkt, nøgde med dagens arbeidsdag, nøgde med å gjere akkurat det dei skal, men heller ikkje stort meir. 

Kjensla av at noko står på spel får eg ikkje i møtet med «States of Minds» – som på betre engelsk vel ville heitt «Mindstates». 

Dette er nok eit eksempel på «norsk skjeringspunktjazz», som her kryssar bru til rock, blues og funk, alt saman dyppa i elektroniske lydar. 

Saksofonen til Kjetil Møster er for eksempel fleire stader forvrengt og køyrt gjennom elektronikk til det nær ugjenkjennelege. 
Gjennomgåande går han og bandet for langstrakte lydlandskap og oppbyggjande komposisjonar. 

To av spora passerer jamvel 20 minutt, men er skjemma av sjangerforvirring og manglande samanheng, som på opninga «Brainwave Entrainment». 

Etter seks minutt endrar sporet heilt karakter – og ikkje til det betre. 
Låten vil vere leikande og funky, men endar opp med å låte harry. 

Alle involverte er utan tvil glitrande musikarar, og det er fleire vakre parti gjennom plata. 
Særleg Snah merkjer seg ut på gitaren. 

Møster sjølv gjer sitt beste for å halde briljansen på armlengdes avstand. 
Framfor å vere farleg og leikande med instrumentet, går han for den typisk norsk lyden. 
Det vil seie enkel, polert og litt silkeglatt. 

Møsters store helt, John Coltrane, var oppteken av det ikkje-konkrete i musikken, og det verkar som Møster har freista å følgje saksofonguruen på dette feltet. 

Fleire av komposisjonane her går nemleg ingen konkret stad. 
Der Coltrane skapte musikk ut frå ei større (religiøs) meining, slit eg med å finne noko djupare spirituelt i «States of Minds». 

Det er dette som er den «vonde trua» til plata: 
Møster og bandet gir seg ut for å vere store og søkjande, som at dei meiner noko med musikken, men endar likevel opp med å lyde skjematiske og sjellause. 

Det er derimot eitt spor som reddar skiva. 
«Unhorsed By Chivalry» er eit spektakulært høgdepunkt, ein augneblink av magi, der bandet verkar inspirert og genuint søkjande. 

Snahs gitarlyd er fantastisk, Møsters saksofon pløyer inn i overskridande dimensjonar og heile kreasjonen har eit driv og ein groove som manglar andre stader. 

Låten vitnar om den stordommen som «States of Minds» kunne ha vore. 
