Slibrig vestkystpop frå Pish
Pål Vindenes frå Kakkmaddafakka er ute på sin første soloseglas, men finn ikkje heilt fram. 

Pål Vindenes har alltid hatt på seg seglerskoa, men det er først med soloprosjektet Pish at han reindyrkar stilen gjennom eit heilt album. 
Rett nok har det indieslibrige bandet hans, Kakkmaddafakka, flørta med dei slentrande sommardagane over lettbeinte gitarlicks og dansbare bassføringar. 

Men no har yngste blad Vindenes for alvor omfamna softrocken. 
Berre høyr på korleis han sjølv skildrar soloseglasen: 
«hundre prosent stilren, profesjonalisert og synth-omringet slick-rock, som avkaster sommerlige tanker om en hvitmannspriviligert smooth yacht på vei inn vestlandskysten på solslikketur». 

Yachtrocken, med sine duse bilete av lystbåtar, seglarsko, maritime plagg og cava i glaset, er altså epoken Vindenes lenar seg på. 
Den amerikanske vestkystpopen frå sytti- og åttitalet har vist seg å vere usedvanleg slitesterk. 
Ja visst er det kilometervis med melodiar og popsensibilitet i sviskene frå store, kommersielle grupper som Toto, Hall & Oates og The Doobie Brothers. 
Men at inderlege popballadar har fått ny vind i segla her til lands, skuldast nok eit bergensk coverband – Fagernes Yacht Klubb – som Vindenes er ein del av. 

«Pish» har ein behageleg produksjon, men så er jo plata snikra saman av Young Dreams-maestro Matias Tellez. 
Han byggjer ut songane med varme gitar- og synthparti, som kler smaken av sol og sommar. 
Ikkje ulikt det han gjer i Young Dreams, med andre ord. 
Enkelte stader har lydbiletet også ein eim av Erlend Øye. 

«Compromised», med sine metronomiske, effektive trommer, lyd som om The Whitest Boy Alive skulle dressa seg opp i yachtklede. 

Øyes påverknad er likevel sterkast på «Memory»; ein finfin sommarpopflørtande affære, bada i eit produksjonslandskap som gir assosiasjonar til hans italienskspråklege syttitalspopsingel «La Prima Estate». 
Alt dette gjer plata til Vindenes sjarmerande, understreka av sobre synthar og ein gjennomgåande lun diskobeat. 

Likevel blir lydbiletet for spinkelt, og eit prov på at melodiane ikkje er sterke nok på eigne bein. 
Dette får meg til å tenkje på den ultimate softrockplata det siste tiåret – Destroyers «Kaputt». 
Songane på «Kaputt» er delikate, morosame, triste, sexy – og komplekse. 
Dei gjer fleire ting på ein gong, og følast rike. 

«Pish» blir aldri rik. 
Til det er songane for svake, tekstane for eindimensjonale, uttrykket for enkelt og sommaren på Vestlandet for kort. 
