Gammalmodig sukkerspinn
FILM: 
Liker du sukkersøt Disney-musikalfilm av den typen dei laga i 1964, er «Mary Poppins vender tilbake» midt i blinken. 
For meg blir det altfor gammalmodig, glatt og sukkersøtt. 

Mary Poppins vender tilbake 

Sjanger: Eventyr, Familiefilm, Musikal. 
Med: 
Emily Blunt, Meryl Streep, Ben Whishaw, Lin-Manuel Miranda. 
Regi: Rob Marshall. 
Nasjonalitet: USA, 2018. 
Lengde: 
2 t. 10 min. 
Aldersgrense: 
Tillaten for alle. 

54 år etter klassikaren «Mary Poppins», med Julie Andrews i hovudrolla, kjem oppfølgjaren «Mary Poppins vender tilbake», med Emily Blunt i hovudrolla som den flygande, vennlege, bestemte og magiske guvernanta. 

Banks-barna frå originalen er nå blitt vaksne. 
Michael (Ben Whishaw) og søstera Jane (Emily Mortimer) bur framleis i barndomsheimen i London. 
Me er på 1930-talet, det er økonomiske nedgangstider. 
Michael er enkemann og far til tre - og når to advokatar ein dag bankar på døra og krev heile huslånet innbetalt i løpet av fem dagar, blir det trøbbel. 

Eller: 
«Trøbbel». 
For sjølv om det tilsynelatande kunne liggja ein slags dramatikk her, er det ikkje drama og depresjon som pregar «Mary Poppins vender tilbake». 
Her er det smil og song og dans og positivitet som rår i 99 prosent av scenene - og det er så søtt, naivt og glatt at eg blei sitjande og lengta etter noko surt og salt og rusk i Disney-maskineriet. 

Sjølv om filmen er laga i 2018, ser han på dei fleste område ut til å laga rundt 1960. 
Det er sannsynlegvis meint som ein nostalgisk hommage til farne tider i film, men for meg blir det mest corny og irriterande - og då snakkar eg ikkje bare om det pussige i at ein plutseleg bryt ut i song. 
Skodespelarane snakkar og spelar slik ein gjorde for eit par generasjonar sidan, musikken er som henta frå tidleg 60-tal, manuset manglar dybde, substans og overraskingar, barna er veslevaksne og snusfornuftige (som jo er noko av det aller mest irriterande ein kan sjå på film), alt er overtydeleg og fullstendig forutseibart. 

Det einaste som reddar filmen, slik eg ser det, er ein del storslåtte musikalnummer med song, dans, fantasi, animasjon (ikkje av den moderne typen, men i gammaldags 2D) og endeleg litt spesialeffektar som viser at det har skjedd noko i filmmakeriet sidan 1964. 
Men vil folk gå rundt og nynna på nokre av songane frå «Mary Poppins vender tilbake» dei neste tiåra, slik folk har gjort med fleire av låtane frå originalen? 
Tviler på det, du. 
