Torske held koken
Klubbmusikkveteranen Bjørn Torske har via eit heilt album til byen. 

«Byen» er Bjørn Torske sitt første soloalbum på åtte år. 
Ikkje at den særeigne bergensprodusenten har liggje på latsida sidan «Kokning» (2010), albumet som introduserte ei heil musikkållment for det nordnorske omgrepet om å setje på potetene medan ein dreg ut for å fiske middagen. 
I fjor samarbeidde han og Prins Thomas, oslodiskoens faneberar, på ei felles plate. 
Og «Torskefar» har også kome med fleire EP-ar, som har heldt fast ved posisjonen hans som norsk klubbmusikks store eksentrikar. 

Torskes musikalske miks er kjenneteikna av rare samples og skrudde rytmar, akkompagnert av ekkomarinerte «dubbande» lydar, samt låttitlar av typen «Kapteinens skjegg». 

I musikkoppveksten i Tromsø eksperimenterte han med alt frå lystig pianohouse til meir lyttebasert instrumentaltechno, før han «fann seg sjølv» i Bergen mot slutten av nittitalet. 
Saman med Tore «Erot» Kroknes skapte han forløparen til dagens Oslodisco. 
Gjennom å oppsøkje den skeive diskoen frå syttitalet måla dei to eit skranglete lydbilete, som trass i sitt maskinelle opphav har eit særs organisk uttrykk. 

«Byen» høyrest ut som ei samling låtar frå heile diskografien til Torske. 
Kjærleiken til dub-musikken er til stades allereie i «First Movement», plata sitt første spor. 
Ei langstrakt synthlinje, som etter kvart tar meir form av eit signalhorm, føyer seg saman med måkeskrik (!), før dub-teksturane og dei tropiske rytmane gradvis tar over. 
Leikande jazzaktige pianoparti ornamenterer rytmane. 
«Fanfatas» har også dub som grunnflate, samt eit ganske så mørkt driv, forsterka av den vrengde basslyden. 
Låten er dansbar på den rare left-field måten som vi har lært å kjenne Torske. 

Songane på «Byen» er lange og strekte ut – diskokuttet «Gata» passerer elleve minutt med ei funky bassføring som nav. 
Oppå dette legg så Torske sine «odde» rytmevariasjonar og ei stemme som høyrest framandgjort ut; den andre sida av bylivet. 
Alt er ikkje berre ekstase på eit dansegolv. 

Ei Torske-låt følgjer aldri standardreglane for housemusikk – eller kva vi no skal kalle landskapet han opererer i. 
«Skrangledisco» kan vere ein måte å kategorisere han, som i «Night Call», der Torske igjen legg vekt på ein repetativ groove fargelagd av hans særeigne tilhøve til perkusjon. 

Det mest iaugefallande ved denne plata er minimalismen. 
Til forskjell frå tidlegare album som «Trøbbel» eller nemnde «Kokning», har Torske strippa ned lydbiletet. 
Vakre «Clean Air» har ein ganske så melankolsk kjensle, og kan nesten kategoriserast som ein «danseballade». 
Det er den type låt som byggjer seg opp mot eit emosjonelt klimaks – godt hjelp av ein sublim synthmelodi. 
Torske vil meir enn å røre føtene. 

Og så er det «Natta», avslutningslåten med minst eitt bein planta i åttitalets synthbaserte ambientmusikk. 
Som noko Depeche Mode eller Bel Canto anno Biosphere kunne kokt i hop. 

Det er eit godt oppkok Torske har stelt i stand denne gongen. 
