Film:Varme ut av is 

Varmt drama og iskald spenning i vinterleg Wyoming. 

Wind River 

Sjanger: Action, Thriller. 
Med: 
Elizabeth Olsen, Jeremy Renner. 
Manus og regi: 
Taylor Sheridan. 
Nasjonalitet: USA, 2017. 
Lengde: 
1 t. 50 min. 
Aldersgrense: 15 år. 

Bortsett frå at det er så kaldt, er vinter flott å sjå på. 
I Taylor Sheridans «Wind River» fungerer Wyomings barske vinterlandskap fantastisk godt både som kulisse og metafor for det menneskelege dramaet me blir dregne inn i. 

Cory Lambert (Jeremy Renner) jobbar som jegar for villmarksforvaltinga. 
Han blir henta inn når rovdyr som trugar buskapen må jaktast på og avlivast. 
Første gong me møter han, skyt han ein av ulvane som er i ferd med å sirkla inn ein flokk sauer. 
Gjett om det er eit frampeik. 

Ein dag ute i villmarka i indianarreservatet Wind River, som Lambert kjenner som si eiga bukselomme, finn han liket av ei ung indianerjente. 
Det gjer ekstra inntrykk på ein mann som veit kva det inneber å mista nokon som står nært. 

Inn i vinterstormen og miseren i reservatet kjem FBI-agent Jane Banner (Elizabeth Olsen) kjørande, i tynne klede og stilletthælar. 
Etter å ha rista grundig på hovudet over «hjelpa» det lokale politiet i reservatet har fått tilsent frå det føderale nivået, får naturfolket på henne varme klede. 
Saman med Lambert startar ho jakta på dei som veit meir om kva som skjedde med den unge jenta i snøen. 

Renner er sterk og overtydande i rolla som den prega jegaren, utstyrt med dei knappe replikkane og oneliner-visdomen til den klassiske, fåmælte naturhelten i amerikansk film: 
«You´re looking for clues, but you´re missing all the signs». 
Eller om diktet han har fått frå dottera: 
«It doesn´t matter who it´s to. 
The only thing that matters is who it´s from». 

Olsen teiknar også eit overtydande og nyansert bilete av FBI-agenten. 
Bak dei tynne kleda og si manglande erfaring har ho eit varmt og fortvila hjarte. 

Også fleire av birollene er sterke, og får deg til å føla med indianarane som har vore sperra inne i dette iskalde, nådelause villmarksfengselet i 100 år. 
«Wind River» er basert på verkelege hendingar, og i tillegg til å vera god i seg sjølv, som film, rettar han også søkelyset på urinnvånaranes vilkår og korleis USA behandlar dei som budde der før dei kvite immigrantane kom. 
Dei opphavlege indianarane hadde verken innreiseforbod eller murar å beskytta seg med mot den kvite invasjonen som skulle knusa det første Amerika. 
Men heldigvis klarer filmen å visa fram dette på ein måte som ikkje er overtydeleg, som ikkje er ein kald, moralsk peikefinger, men i staden får deg til å føla varme for dei på lerretet og historia deira. 

Naturen og det kalde, barske landskapet er som ein eigen karakter i filmen. 
Det er majestisk, barskt, nøkternt og flott filma. 
Det har vore interessant å sjå kor ulikt to av denne vekas premierefilmar behandlar snøen, vinteren og fjella. 
Mens «Wind River» lukkast i å gjera naturen til ein integrert del av filmen, ser naturen ut som ein kunstig kulisse i «Mord på Orientekspressen». 

Og før eg visste kven som var ansvarleg for musikken, skreiv eg følgjande på notatblokka mi, om dei mørke, suggererande og fortvila tonane: 
«Tøff musikk!» 
Kven som har laga musikken? 
Nick Cave. 

Regissør og manusforfattar Sheridan vann regiprisen i Cannes på sideprogrammet «Un certain regard» for Wind River. 
Han blei nominert til Oscar for manuset til «Hell or High Water» i fjor. 
Og han stod bak manuset til «Sicario» (2015), som eg likte veldig godt. 
Her har han laga ein veldig god film om menneskeleg varme og kulde, om urinnvånaranes situasjon i det moderne USA. 
Eg gler meg alt til neste film. 
