Komplekst om idealistisk knutemenneske
Med skarpt blikk for kriseramma familieliv, ein tragisk mannsskjebne og eit truga økosystem. 

Carl Frode Tiller: 
Begynnelser. 
Roman. 
343 sider. 
Aschehoug. 

Terje, eg-forteljaren i den sjette romanen til kritikarfavoritten Carl Frode Tiller (f. 1970, debut 2001), ligg innleiingsvis, i 2016, i ein sjukehusseng og er i ferd med å døy. 
Han har prøvd å ta livet sitt ved å kollidera med eit vogntog utan å festa setebeltet. 
Kva som har ført fram til sjølvmordet, avteiknar seg gradvis og nyansert når han på dødsleiget byrjar å rulla opp livet sitt baklengs, frå stoda her og nå via nær fortid, tidleg vaksenliv og turbulente ungdomsår til ein vond barndom på 1970-talet. 

Oppveksten hans med ei alkoholisert mor, ei ustabil syster og ein fråverande far avdekkjer ein dysfunksjonell familie av nærmast strindbergsk format. 
Terje - som skaffar seg kjærleg kone og barn, for så å blir aleine igjen - er tatovert i hjartet for alltid. 
Kaoset i barndomsheimen gjer at den sosiale kompetansen hans sviktar. 
Tidleg oppsøkte han naturen heller enn menneska, og som vaksen, idealistisk, kunnskapsrik naturvernar blir han fylkeskommunalt tilsett biolog – tydelegvis i Sør-Trøndelag - med ansvar for utryddingstruga planter, mikro-organismar, insekt, dyr og fuglar i lokalmijøet. 
Samstundes som han karakteriserer seg sjølv som «byråkratiets Noa» og oppviser eit ekte miljøengasjement, blir han dødeleg deppa av den globale økokrisen som trugar det naturmangfaldet han søker å ta vare på. 

Det akopalyptisk klingande klimaperspektivet er nytt i forfattarskapen, medan bruken av eit forknytt knutemenneske som hovudkarakter verkar velkjent. 
Gjennom sosiologiske observasjonar og psykologisk borande grep teiknar den sivilisasjonskritiske forteljaren eit mørkt, samansett portrett av ein freudiansk merka, sårbar anti-helt i klemme mellom storsamfunnet og nære relasjonar, humane ideal og meir primitive, dyriske drifter. 
Det er medrivande gjort. 

Igjen kan ein slå fast at i det tillerske diktaruniverset er det synd på menneska. 
Det kan korkje (galgen)humoristiske innslag eller (natur)poetiske klangar skjula. 

At teksten denne gongen knyter seg til naturfenomen som t.d. slimsopp, sørleg tinderblom og korallar, tyder på omfattande research og kompetent fagleg assistanse, noko kjelde- og takkelista bak i boka stadfestar. 
