Tankevekkande om å vere annleis
Grue fortel nøkternt og usentimentalt om å leve «..et liv som ligner deres». 

Undertittelen «En levnetsbeskrivelse» fortel i klårtekst kva boka handlar om. 
I rammeforteljinga er hovudpersonen 36 år, har ein alvorleg muskelsjukdom, er professor, gift familiefar og rullestolbrukar. 
Retrospektivt fortel Grue om ein oppvekst litt utanom det vanlege, fordi han er dårleg til beins. 

På knapt 170 sider greier forfattaren, usentimentalt og konkret, å skildre korleis det har vore, og korleis det er, å ikkje ha ein kropp som det store fleirtalet har. 
For meg blir tittelen eit stutt dikt: 
«Jeg lever / et liv / som ligner / deres.» 

Som fiktiv forfattar, både i noveller og romanar, tyr Grue ofte til ekstreme skildringar og mengder av framandord. 

I denne boka, ei skildring av levd liv og oppvekst for ein handikappa intellektuell, er språket nøkternt. 
Rett nok synst eg han brukar litt mange vitskaplege fagord her også, men språkleg er det ein ny Grue vi møter i boka. 

Samfunnskritikken er på plass, men alt er nøkternt og balansert. 
Så skal det understrekast at den stillinga han har i dag er resultatet av systematisk hardt arbeid frå ung alder. 

Skulle eg prøve på å formulere det som er ein raud tråd gjennom boka, måtte bli noko slikt som dette: 
Grue fortel om fakta og draumar, om ein lengt etter det «vanlege» livet for ein mann. 
Og det motsette, det uvanlege, som har prega oppveksten hans. 
Tittelen er på nytt slåande «…et liv som ligner deres.» 

Forfattaren skildrar tallause døme på at livet hans berre liknar ditt og mitt liv. 

Eg skal til slutt nemne eit eksempel. 
Då kona hans, Ida, skulle føde, kunne han ikkje som fleirtalet av oss, sørge for at bilen er klar, og køyre til klinikken når tida kom. 
Nei, han måtte få nokon til å vere på plass når ho hadde termin, ei kvinne som kunne følgje Ida. 
Sjølv måtte han kome seg av garde på eit seinare tidspunkt. 
