Desperasjon, hemn og galskap
BOK: 
Brit Bildøen lagar storveges røyndomslitteratur av mennesket i møte med byråkraten. 

Brit Bildøen: 
Tre vegar til havet. 
Roman. 
156 sider. 
Samlaget. 

Det har alt gått år sidan Knausgård med mammutverket «Min kamp I-VI» utvida førestellingane om kva ein roman kan vera, og vi har ei stund drøfta og krangla om røyndomsdiktinga («virkelighetslitteraturen») der forfattarens, skrivarens eiga historie er ein del av romanen. 
Viss omgrepet røyndomsdikting skulle høva på ein roman, er det Brit Bildøens siste, haustens «Tre vegar til havet»: 

Eg-forteljaren er fødd same året som Bildøen (1962, debut 1991), ho er omsetjar og gjendiktar – som Bildøen, ho skriv ein datofesta kronikk i Aftenposten – signert Brit Bildøen, og som vi framleis kan googla fram på nettet, og så bortetter. 
Kor mykje av dei dramatiske og gripande skildringane som elles er autentiske og henta direkte frå hennar eige liv, veit eg ikkje; lesaren treng ikkje bry seg med å finna det ut heller: 
Det held lenge å skaffa seg og lesa dette fornemme stykket skjønnlitterær skrivekunst. 

Startpunktet for heile romanen er at eg-forteljaren og mannen får eit statleg avslagsbrev på adopsjon. 
Då har dei med førehandsgodkjenning lenge stått i kø og venta på den dagen det skulle bli deira tur å dra til Kina og henta barnet, som ho mentalt og kjenslemessig alt har gjort til ein del av familien sin, med mann og bonusbarn. 
I mellomtida går ho og mannen ut på dato, og får lesa det i byråkratspråk. 
Frå den eine (fødsels)dagen til den neste har dei velfungerande, ressurssterke menneska blitt for gamle. 

Romanen handlar så om reaksjonane hennar, i «desperasjon, hemn, sjølvvald eksil», heilt inn i galskapen. 
Hadde ikkje Duun alt brukt tittelen, kunne romanen til Bildøen heita «Mennesket og maktene», bare at maktene her er byråkrati og regelverk – som feier over henne som var dei naturkrefter. 
Denne delen aleine – romanen har tre alternerande emneblokkar: 
«Kroppen, staten, eksilet» - er skremmande og mektig lesnad. 

Når det blir uråd for den rasjonelle og artikulerte, lengtande og moralske 
Eg å ta avslaget innover seg, kallar ho sakshandsamaren sin Staten – og begynner å stalka han, huset og familien hans – nifst spennande er det også, mens ho tippar over. 
Returen hennar til eit funksjondyktig liv går via delarbeidet på ein fuglestasjon, ein god ven, pluss eitpar kollegaer som gjennom forholdet sitt umedvite hjelper til å realitetsorientera henne. 
Men tapet er att – og ein strålande roman. 
