BOK:Innelukka minimalisme 

BOK: 
Spinkelt og fragmentarisk om klaustrofobiske kjensler. 

Målfrid J. Frahm Jensen: 
Innestengd. 
Lyrikk. 
69 sider. 
Commentum forlag. 

Målfrid J. Frahm Jensen (f. 1963, deb. 
2001) har sju utgjevingar på CV-en, brorparten diktsamlingar. 
”Innestengd” er ein tittel som kan lesast på fleire måtar i høve til den forteljinga som kan skimtast attom det nakne og skøyre språkgitteret av 32 minimale stuttdikt: 
Dei handlar om ei kvinne som kjenner seg innestengd i sitt eige hus, i sitt eige samliv med ein mann. 
Men mot slutten hender det noko, det kjem til ei krise, eit utbrot, eit skrik, nokon bankar på døra, og det neste me høyrer er at ”Ho set fyr / på seg sjølv”. 
Og alt i neste dikt: 
”Ho skal ut / setjast fri / fara gjennom livet på frie venger”. 
Er det etter ei tvangsinnleggjing? 
Eller er det snakk om eit samlivsbrot – eller kanskje berre eit mellombels farvel? 
Det heile har ei slags happy ending, med smil og lått. 
Men ”handlingstråden” her mot slutten er ei stipla line, så punktvis, fragmentarisk og skisseaktig at denne vendinga frå så mykje mørkre til litt ljos i dei siste par dikta får lite vekt og motivasjon. 

Det vert ikkje lettare å tolka når dei siste dikta innfører ei forvirring i pronomenbruken, eventuelt synsvinkel: 
Når ”han” tydelegvis refererer til månen, og når ho som elles alltid kallast ”ho” brått har blitt til ”eg” i det nest siste diktet, og like brått blir til ”ho” att i det siste. 

Alt dette kan synast som ei pedantisk og vrangviljug tilnærming, og fantasilaust å koma med så bokstavlege lesingar av ei diktsamling, som per definisjon lever av metaforar på alle nivå. 
Men når boka inviterer til det og insisterer på å fylgja trenden i samtidslyrikken med eit samlande tema og ei gjennomgåande forteljing, blir det naudsynt å påpeika at eg ikkje ser nokon logikk eller tolkingsmessige poeng i desse krumspringa. 

Hovudinnvendinga mi er likevel at dette er alt for spinkelt, med 32 medels dikt trykt på annakvar side, til å kalla seg ei fullboren diktsamling. 
Den (nesten) konsekvente bruken av tredje person eintal er ingen garanti for at den indre verda her blir meir ålmenn, og den ekstreme minimalismen verkar mindre opnande og frigjerande enn den trugar med å gjera dikta meir innelukka. 
