Ellevill reise jorda rundt
Gudane veit om «Jorden rundt på 80 dager» er mest for barn eller vaksne. 
Men det fungerer. 

«Jorden rundt på 80 dager» 

Rogaland teater og Kulturkompaniets sommerteater, Geoparken, Stavanger. 
Med: 
Kristian Berg Jåtten, Ellen Andreassen, Henrik Bjelland, Espen Mauno og Eirin Schou Fævelen. 
Regissør: 
Svein Solenes. 
Musikalsk ansvarleg: 
Anders Brunvær Hauge. 
Speletid: 
Ca 70 min. 
Passar for barn frå fire til 90 år. 

– 
Det handla om folk som skulle gå rundt jorda på 80 dagar. 
Det var løye. 
Kom, Ask, så går me og hoppar på ballane. 

To familiar står i Geoparken. 
Premieren på «Jorden rundt på 80 dager» er akkurat over. 
Far/vaksen kritikar i avisa har akkurat spurt son (6) og kompis (6) kva dei syns. 
Og kva dei meiner det handla om, sidan far genuint lurer på kva dei minste har forstått av det dei akkurat såg. 
Kompis (6) har for mykje smågodt i munnen til å driva evaluering. 
Begge har dårlig tid. 
Dei går for hoppeballane. 

Typisk historie 

– 
Det er jo ei typisk historie, oppsummerer dotter (11, men veslevaksen) verdsvant: 

– Ein karakter som er gretten og slem drar på tur med glad person og opplever masse. 
Etter turen er han ein endra person, ein glad person. 
Det er ei historie som ofte går igjen. 

– Jøss! 
Det var nesten ei aristotelisk oppsummering av klassisk historieforteljing. 

– Aristohæ!? 

– Never mind. 

Jules Verne gav ut romanen «Jorden rundt på 80 dager» i 1873. 
Boka handlar om den eksentriske britiske gentlemannen Phileas Fogg (Henrik Bjelland) og hans nye butler Passepartout (Espen Mauno), som legg ut på ei heseblesande reise jorda rundt. 
Fogg har nemleg inngått eit veddemål om at det er mulig å reisa rundt jorda på 80 dagar. 
Samtidig har dei Mr. Fix (Eirin Schou Fævelen) i helane. 

Verne blir rekna som ein av science fiction-romanens fedre. 
Men sjølv med så velutvikla fantasi ville han neppe sett for seg at romanen både skulle bli filmatisert, radioteater, opera - og altså ellevilt teater i Geoparken, Stavanger. 

Byr opp til dans 

– Korleis funka den klassiske historia her? 

– Det funka bra. 
Det er moro når dei miksar saman songar. 
Og at dei tek med publikum. 
Sånn som på den dansen, svarer dotter, og dansar nokre rundar med den dansen alle barn dansar for tida, og som heile teltet på eit visst tidspunkt framførte saman. 

Venninne (9) dansar med. 

– 
Eg syns alt var ganske moro, seier ho. 

Buss for tog 

Det er bra å høyra at ungane likte det dei såg. 
Dei vaksne har nemleg tenkt: her er det veldig mange poeng som bare vaksne forstår, som må fly langt over hovudet på dei små, der dei sit med store augo og gapande munnar, fjetra og alvorlige. 
Barn skjønar ikkje referansar til intranett, buss for tog, filologiske diskusjonar om «brannseil» vs «bramseil». 
Dei skjønar seg ikkje på Kim Jong 
Un eller atomknappar eller ordet «imaginært». 
Sånne ting som vaksne ler av. 
Men på forunderleg vis funkar det, altså. 

– 
Det er litt som i nisseshowa på Sola, som veslevaksen dotter (11) oppsummerer. 

I love Siw-Anita 

Far/vaksen kritikar meiner årets radbrekking av klassisk historie startar treigt og omstendeleg. 
Ei god stund frykta eg for korleis dette skulle gå. 
Men så løftar det seg. 
Voldsomt. 
Kristian Berg Jåttens tirade som Siw-Anita Olsen Stangeland på mislukka båt- og Airbnb-ferie er i seg sjølv verdt billetten og eit absolutt høgdepunkt. 
Calcuttakameratene - ref Stavangerkameratene - featuring Raita Eriksen er show. 
Kim 
Då og rakettknappen likeså. 
Og dotter (9) har heilt rett i at det fungerer veldig godt når skodespelarane snakkar direkte til ungane og får dei med seg. 

Her er i det heile tatt veldig mykje bra - sjølv om det tidvis er vanskeleg å få med seg teksten på songnummera. 
Best er det når regissør Solenes og dei knallhardt arbeidande - og sveittande - skodespelarane går inn i det absurde, inn i surrealismen. 

– Terningkast då, jenter? 

– 
Eg kjem ikkje på noko å trekka for, svarer dotter (11). 

– 
Men så er jo barn kolossalt ukritiske. 

– Fem, seier dotter. 

– Fem, seier venninne. 

– Fem, seier far. 
