Stilsikre novellar om språk, ord og liv
Lars Amund Vaage har ei særmerkt men sterk stemme i norsk litteratur, også denne gongen. 

«Ord – desse usikre teikn vi helst leier vill med i blindebukkleiken» er ei setning som kvernar i meg etter at eg har lese Lars Amund Vaages siste bok, novellesamlinga Den vesle pianisten. 
Setninga er frå eit dikt av ein kjend norsk forfattar. 

Vaages bok er på over 200 sider, alle fylte med ord. 
Likevel er det ein grunnleggjande tvil om kva ord tyder, kva verknad dei har, og endå meir kva verknad mangel på ord har. 
Togn er og ein bodskap, går som ein raud tråd gjennom boka. 

Åtte noveller har unge gutar, vaksne eller gamle menn som ein slags hovudperson. 
Novellene er fortalde i eg-form eller ikkje sjeldan i du-form. 
Du gjer slik og du seier slik, og du tenkjer at dette og hint skulle ikkje vore sagt. 
Dette er ein nokså særmerkt måte å fortelje på, men det verkar. 

Språket i Vaages prosa har mange poetiske drag, ikkje minst ein rytme som festar seg etter som ein les. 
Gjennom dette særmerkte språket veks personar og landskap, ikkje minst hus og heimar, og hyblar, fram. 

Etter kvart tykkjest ein kjenne desse menneska. 
Dei er i slekt alle saman, ikkje sånn reelt, men dei har trekk som bind dei saman. 

Den andre novella heiter Tidleg, og seier mykje om det underlege som skjer med oss menneske i den augneblinken då dagen tek over for natta, då draumar kverv og røyndom veks. 

Den siste novella heiter Seint, og syner attende til opninga. 
Nå er det natta som kjem som redninga, som glattar over, som gjev livet attende til draumen. 

Det er mykje landsbygd i boka, og det handlar ofte om å høyre til eller ikkje høyre til, om å flytte frå det kjende og å vere ukjend i det nye, for så å søkje attende til det gamle og vere ukjend i det også. 

Vaage skriv om røter, tradisjon, kulturlandskap og familiekultur. 
I forteljinga om Den vesle pianisten les vi om kampen for det kunstnarlege språket, det rette uttrykket, om å meistre eller ikkje, om å kopiere eller skape nytt. 
Dette er ei rik bok. 
