Nærum i klassisk krim-modus
Gjennomarbeidde, moderne krimnoveller, men i klassisk form og med hint til Andre Bjerke og Agatha Christie. 

Boka har undertittelen «Åtte mysterier», og er den 4. boka om Oberon Qvist og den litt vindskeive krimforfattaren Kjell Nilsen. 
Eg har berre lese om dei, og registrert at alle tre har fått positive omtalar. 
Det overraskar ikkje, for dette er ein mangfaldig krim – med masse humor, ofte tørrvittig. 

Slik eg les boka har forfattaren fleire ærend. 
Nærum vil underhalde. 
Få oss lesarar til å le, meir enn å grøsse, sjølv om folk i tur og orden blir drepne. 
Så det er sagt, Nærum skriv definitivt ikkje såkalla «nordic noir»! 

For dei mange som kjenner tradisjonell krim frå til dømes England og Noreg, vrimlar det av hint. 
Er det noko som er sikkert, så er det at Knut Nærum har eit sterkt forhold til forfattarar som André Bjerke, Agatha Christie og John Dickson Carr, for å ha nemnt nokre av dei mest sentrale. 

Eg meiner også å kunne kjenne att Sherlock Holmes/ Dr. Watson – og Stein Riverton, alias Sven Elvestad. 

Det er ikkje nødvendig å ha lese klassikarane frå tidleg 1900-tal og fram til 1970, men det er ein fordel, viss du skal få fullt utbytte av «Den gåtefulle Oberon Qvist». 

Qvist, som er ein intelligent mann, har ganske mykje til felles med både Sherlock Holmes og Dr. Watson, og det angar på ein måte 1920-talet av boka, sjølv om alle impliserte har mobiltelefon. 

«Kvinnen som ingen kunne ha kvalt», «Boken som drepte» og «Ingenting her og ingenting der» - dette er tre av dei åtte forteljingane i boka. 

Forresten, eg les alle åtte som noveller. 
Tekstene er korte, talet på personar er få, og mykje blir fortalt mellom linjene. 

Endeleg, Nærum har alltid ein overraskande slutt på tekstene. 
Som sagt, Nærum nyttar klassiske krimform. 
Men han skriv frå vår tid, og personane har mobiltelefon – og kan kunsten, for eksempel å kvitte seg med digitale spor. 
