BOK:Rolsete harselas om kunst-folk 

BOK: 
Interessante meiningar om kunst innpakka i ein for dårleg konstruert roman. 

Thomas Kvam: 
Homo Sacco, roman. 
471 sider. 
Cappelen Damm Forlag. 

Det er morosamt på sitt vis at den eine hovudpersonen i Thomas Kvam si bok sit i ein sacco-sekk og skriv doktorgraden sin om kunst, og er så oppteken av at livet og kunsten skal inn i kvarandre at han til slutt skriv fram ein ny type menneske som han kallar Homo Sacco. 
Det er også morosamt at Kvam skriv mykje om kunst i denne romanen. 
Eg lærte masse kunsthistorie og det var fint. 
Kvam strør også rundt seg med sitat frå Butler, Zizek, Chomsky som alle er viktige filosofar frå vår samtid. 

Og han skal ha for forsøket å skrive ein slags thriller-roman frå Oslos kunstmiljø. 
Ein kunstnar, ein kritikar og ein sparka dekan er vener og elskarar og lurer kvarandre samtstundes. 
Det er så mykje manipulasjon at eg ikkje heilt klarer å henge med i svingane. 
Kanskje også fordi romanen legg opp til eit (eller fleire?) plot som eg ikkje klarer å sjå Kvam kjem til dørs med. 
Eg fornemmer at Kvam eigentleg kunne tenke seg å skrive ein film eller ein teikneserie. 

Eg skulle ønske at Kvam var litt meir oppteken av språk. 
For i ei bok utan bilete finst det berre ord, og kvart bidige eit må ein lese. 
Dessverre. 
Ein kan ikkje lese og samtidig diskutere med vener, høyre podcast, gå tur eller sjå Netflix. 
Eg prøvde men det funka ikkje. 
Så då blir ein prippen på språket fordi ein må lese kvart bidige ord. 
For all del, det er nokre artige språklege vendingar også som: 

”skosålenes modernitet synker ned i skogbunnens logikk” 

Artig på sitt vis. 
Men så er det andre ting. 
Som å starte setningar med adverb! 
Fy og fy. 
Det er ein no go, rett og slett. 
Setningar som: 
Rolig beveger han seg nordover,.” eller: 
”Oppstemt registrerer han sit eget fremskritt”. 
Er det for mykje engelsk som piplar inn her? 
Det er rett og slett dårleg norsk. 
For sjølv om Kvam vil harselere heile tida, så vil han jo at vi skal kunne følge med i forteljinga? 
Og då må ein også kunne skrive gode setningar om heilt vanlege handlingar, til dømes om det å gå. 
