ROMAN:Destruktiv kjærleik 

«Å gå frå kjærleik til forakt og avsky via skam til hat» - og endå mykje meir imellom. 

Marit Tusvik: 
I hans armar. 
Roman. 
263 sider. 
Oktober. 

I Marit Tusviks (1949, debut 1979) siste roman frå i haust skal vi i «I hans armar» tilbake til 1980-talet, ei fjern tid for mange nå, her med atomkraftverkkatastrofen i Tsjernobyl som uhyggeleg tidsmarkør. 
Då den naive, leikne og livsglade norske 23-åringen Sofia uforvarande støyter på den femten år eldre, vakre og røynde amerikanaren Frank, fell ho pladask; som ho sjølv uttrykker det: «eg smelta». 

Nettopp fri frå eit forhold tenkjer ho at ho har funne den rette å leika med for ei tid. 
Det er ikkje bare naivt, det er fatalt. 
Hennar uskyld har til slutt lite anna enn restane av sitt sjølvmedvit å setja opp mot den manipulerande, sjarmerande, kunnskapsrike og bereiste handymannen Frank, eks-militær og krigsveteran - med tre ekteskap og barn som ikkje vil ha med han å gjera, bak seg, skal det etterkvart syna seg. 

Det heile byrjar i fryd og gaman. 
Ho overveldest, og etterkvart invaderer og bryt han henne også bokstaveleg ned: 
Han har akkumelert kasser med reiskap og utstyr, som han set inn i den vesle leiligheita hennar, og stappar bua som høyrer til. 
Frå å vera oppmuntrande og rosande til alt ho føretar seg, som teikning (han utstyrer henne med det beste papiret og det finaste blekket, henta fram frå dei utømelege kassene sine), kritiserer han henne for alt frå «talentlause teikningar» til den sukaten ho lagar «feil»: 
«Han tar over livet mitt og alt eg har.» som ho innser. 

Men ho gjer seg ikkje. 
Ho kjenner ennå smaken av sødmen frå den første tida. 
Den kan då koma attende? 
Saman viklar dei seg også inn praktiske tilhøve med hus og hage, slit og strev. 
Det kjem til ei krise då Frank blir hjarte-sjuk og må opererast, same dagen som far hennar også må under kniven. 
Sofia har alltid har elska faren, «han som har lært meg alt», nå er ho rådvill, og kan også elles setja ein på tanken at Frank har blitt eit rivaliserande farssubstitutt. 

«I hans armar» (smak på bibelallusjonen), er ikkje bare ein intens og nervedirranade utiklingsroman, som vanleg hos Marit Tusvik er også denne metta med litterære og historiske tilvisingar og sitat, treffande metaforar - og eit kinesisk ordtøkje. 
Det er skjønnskrift, frå lojalitetens sjølvutslettande og katastrofale livsområde. 
