Den sommaren ho blei tolv
BOK: 
Sivert N. Nesbø lar det veksande barnets undring og uro tyta fram som stille uhygge. 

Sivert N. Nesbø: 
Sjøen om vinteren. 
Roman. 
134 sider. 
Tiden. 

Med denne tredje romanen sin er Sivert N. Nesbø (1982, debut 2013) i ferd med å byggja ein forfattarskap med ein gjenkjenneleg tone og temakrins. 
Han er ikkje ein skrivar for dei store faktene og dei utmåla hendingane, men siktar frå første side på stillfarande og omsorgsfullt vis mot å synleggjera ei innebygd uro og uvisse i personane – og ei dulmande uhygge for lesaren, som han så utviklar undervegs. 
Og han held seg på sårbar vestlandsk bygd, heimekjend i mål og stad. 

Som i haustens «Sjøen om vinteren». 
Den opnar med at den vesle familien på mor og far og dottera Eli - 11 år gammal, 12 ein av dagane – skal på sommarferie til besteforeldra hennar på landet. 
Det har alltid vore kjekt. 
Bestefaren legg ut små overraskingar til henne rundtforbi, og som dei begge stillteiande – som det meste mellom folk her: uuttalt det også - veit ho forventar. 
Han tar henne med på tur og fiske. 
Ho leiker og badar med naboungar. 
Men alt før dei er framme, kjenner lesaren saman med Eli på at alt ikkje er som det skal mellom foreldra. 
Det er i stemninga, ikkje i orda, men Eli er kjenslevar og Nesbø er følsam på tastaturet. 

Eli undrar. 
Ho undrar koss det skal bli å begynna på skolen igjen til hausten, koss broren som nå er 15 og er borte på sommarjobb, har det. 
Ho tenker og tenker heile tida, undrar på at her må vera ting som ikkje blir sagde. 
Går omkring i barnets mange gåter, kjenner seg heile tida usikker. 
Den morgonen ho er tolv, er faren vekke; han har tatt bilen og køyrt. 
Det blir heller ikkje gjort nummer av. 

Og slik held det stillfarande fram, over ein sommar og haust – mens romanens tittel, «Sjøen om vinteren», peiker mot ei anna årstid. 
Svært mykje er drive fram av enkle dialogar, slik barn og godt kjende snakkar, og på etterkvart kjent Nesbøvis med rikt vestlandsk ordtilfang, med «gøtta» og «troa» for «fiskestang», ikkje alt å finna i ordbøkene («knørva»), og helst frå barnleg synsstad. 

Og over heile denne lyriske stemningsromanen og denne barnlege undringa i ei jente som veks til, ligg ei tyngsle, saman med ei uhygge, som ikkje får sprenga seg fram. 
