Minner om Agatha Christie
Spenningsnivået er høgt nok til at det kan kjennast vanskeleg å legge boka frå seg før ho er ferdiglesen. 

«Isbjørngåten» er den 8. boka i serien om Kolbjørn Kristiansen (K2) og den fysisk handikappa, men intellektuelt svært sterke rådgjevaren hans, Patricia Borchmann. 
Med skam å melde, eg har lese berre ei bok i serien, «Haimennesket» (2015), ei god krimbok i det eg vil karakterisere som «klassisk» form. 
Det er «Isbjørngåten også. 

I midten av mai 1973 blir tenåringen Jørgen Magnus Kvamme sporlaust borte. 
Mora, som lever åleine, kontaktar politiet raskt. 
«K2» får saka, som får mykje merksemd når det blir klart at faren hans er «Isbjørnen», i røynda ein rik eksentrisk forretningsmann, Bjørn Christopher Fabricius. 

Ganske snart blir det klart at Fabricius så tidleg som 1933, opplevde at den eldste sonen hans som smågut blei kidnappa, og brotsverket er framleis ikkje oppklåra. 

Ei konkret opplysning; Bjørn Christopher Fabricius har fått kallenamnet fordi han er høg, brei, kraftig og iskald. 
Men eg opplever at han, og dei andre personane, ikkje står heilt til truande psykologisk. 
No er ikkje kravet til personteikningar like strenge i krim som i «vanlege» psykologiske utviklingsromanar, men eg saknar litt meir innsikt i personlegdomen til dei mest sentrale aktørane. 

Det er freistande å minne om ein forfattar som Agathe Christie, både når det gjeld miljø- og familieskildring. 
På plussida kjem også at forfattaren, utan at det på nokon måte kjennest påtrengande, viser sosialt engasjement. 
Lahlum er dessutan ein dyktig krimlitterær handverkar. 
Spenningsnivået er høgt nok til at det kan kjennast vanskeleg å legge boka frå seg før ho er ferdiglesen. 

Forfattaren held korta tett til brystet, og greidde fleire gonger å lure meg til å tru at eg hadde funne kidnapparen. 
At eg blei svært overraska når avklåringa kom, er også eit pluss. 
