Surrealistisk invasjon
Problemet med å vera ambisiøs, er at du risikerer å enda opp som pretensiøs. 

Mother! 

Sjanger: 
Drama Spenning Thriller. 

Med: 
Jennifer Lawrence, Domhnall Gleeson, Michelle Pfeiffer, Javier Bardem, Ed Harris. 

Regi: 
Darren Aronofsky. 

To timar, eitt minutt. 

USA, 2017 

Aldersgrense: 
15 år 

«Mother!» er ein film som kjem til å splitta publikum. 
Somme vil elska han, sjå dette som eit meisterverk. 
Andre vil, som meg, ramla av, og konkludera med at filmen ikkje lever opp til hypen. 

Det begynner bra: 
Jennifer Lawrence spelar ei ung kvinne som bur saman med ektemannen og poeten med skrivesperre (Javier Bardem) i eit gigantisk hus midt ute i ingenting. 
Huset er hans barndomsheim, det har brent ned, dei har bygd alt opp på nytt, ho bruker dagane på oppussing, du får tidleg ei kjensle av at noko er feil. 

Så bankar det plutseleg ein dag på døra, og der står ein framand (Ed Harris). 
Han blir invitert inn. 
Dagen etter kjem kona (Michelle Pfeiffer). 
Det er sånne ting som set filmar i gang: 
Ein framand dukkar opp, ting begynner å skje. 

I dette tilfellet skjer det kolossalt mykje. 
Paret i det store huset blir invadert av framande. 
Kamera er heile tida med og på Lawrence, som aldri skjønar heilt kva som skjer, som blir stadig meir forvirra og usikker. 
Lenge heng eg med, lenge fungerer mystikken fint, den stadige opninga av nye dører, stadig nye mysterium. 

Problemet oppstår når det bare held fram på dette viset, utan at det kjem noko nærmare forklaring på kvifor dette skjer. 
I staden for forløysing, kjem det ein slags repetisjon av det heile. 

Dermed blei eg sitjande og undra på om dette var å sjå på som ein slags fabel, som ein symbolsk film, med sine hjarte som blir spylt ned i do, blod som ikkje sluttar å renna, hemmelege rom, heltedyrking, kjærleik, kreativitet, paranoia og stadig meir fantastiske og dramatiske tablå. 
For det er flott å sjå på, bevares. 

Problemet er bare at eg ikkje klarer å sjå kva som skjuler seg bak all estetikken, kva regissør Darren Aronofsky («Requiem for a Dream», «The Wrestler», «Black Swan») eigentleg ønskjer å fortelja oss - ut over at han er flink til å laga flink film med fantastiske skodespelarar. 
I periodar er det så over the top at det blir komisk. 
Eg får håpa det er intendert komikk, særleg ein del av poetens pretensiøse pølsevev, men eg veit ikkje. 

Når det ikkje er mulig å skjøna kvifor tinga skjer, eller kva som eigentleg er problemet, blir det også komplisert å identifisera seg med stakkars Lawrence i hennar stadig meir forvirrande paranoia - om målet var å seia noko almenmenneskeleg. 

Aronofsky er ein særs ambisiøs filmkunstnar. 
Det er flott. 
Men i dette tilfellet ender det, for meg, opp som pretensiøst. 
