BOK:Dikt til å sansa og føla, tenkja og reflektera 

LYRIKK: 
Sindre Ekrheim: endå ein særmerkt stavangerpoet å lesa og lytta til. 

Sindre Ekrheim: 
Rangsøles. 
Litofaniar. 
Dikt. 
110 sider. 
Samlaget. 

Sindre Ekrheim (1967, debut 2010) breser seg ikkje mykje, verken han eller dikta hans. 
Og når han i haust kjem med si tredje diktbok, er det nesten som han gøymer seg bak tittelen «Rangsøles», med det like sjeldsynte framandordet «Litofaniar» til undertittel. 

Nå er det, som ordboka oppklarer, likevel ikkje vanskelegare enn at «rangsøles» tyder «mot sola, eller mot klokka; i omsnudd rekkjefølgje». 
Og ettersom lesarar i dag nok ikkje er heime i farne dagars plysjsalongar med palmar, pampongar og pidestallar og heller ikkje er stive i klassiske språk, er det ei nyttig opplysning at ein «litofani» er ei form for papirbilde gjort gjennomsiktige med ferniss, eller tynne porselensbilde forma i gips, slik at gjennomfallande lys gir vakre skuggeeffektar (wikipedia). 

Det Ekrheim formidlar gjennom dikta i «Rangsøles» er også vart, fintsansande, intenst følande og assosierande. 
Det han skildrar, byr til refleksjon og fundering, ettertanke og filosofering, alt saman formidla gjennom eit lyrisk «Eg» som taler direkte til ein. 

Det gjeld gjennom alle dei åtte avdelingane denne store diktsamlinga er sett saman av, enten ho heiter «Tida» eller «Sanden» - der det er så vakkert 

at tårene kjem ikkje 

til å mangle grunnar til å falle 

med eit enjambement diktaren kan vera nøgd med, der han demonstrerer at linjedeling er meir enn jåleri eller oppstykking av ein tekst for å dryga han ut. 
Og det gjeld den lengste bolken på 17 stykke kalla «Minnet» og m.a. handlar om at «No har minna/ svekt staden, og staden gir/ meir og meir etter for minna». 
Det gjeld avdelinga «Mørket», der poeten spør seg: 
«Kva gjer mørket med det svarte.» 

I avdelinga «Horisontar» får ein enkel scene frå ei slåtteeng han til å innsjå at vi «heile tida er på denne sida av dette graset, kjem oss/ ikkje over på hi» kor lenge og langt vi slår. 
Det er som det må vera, og det blir så eit bilde på heile mannelivet: mens «her heng høyet». 
Slik går Sindre Ekrheim «rangsøles» gjennom alle avdelingane samlinga er sett saman. 
Det er bevegande og tankevekkjande poesi, og gir grunn til å minna om at det er fleire enn ein poet av rimbereidformat her frå byen. 
Og eit påskott til å gå til Ekrheims eigen diktblogg humbaba.no og der lesa hans kyndige ord om (andres) poesi. 
