Midt i Lykkeland, og likevel ikkje
BOK: 
Arild Rein var aldri røffare. 
Stavanger heller ikkje. 

Arild Rein: 
Rotteland. 
Roman. 
182 sider. 
Samlaget. 

Kva du ser, kjem an på kvar du står, kven du er og kva briller du har på. 
Og som vi veit, har det aldri vore noko Lykkeland det Arild Rein får auge på når han ser utover Stavanger, og som han i rikt monn har skildra i ei rad romanar, som den såkalla Stavangertrilogien «Hundedagane», «Grisekoret» og «Kaninbyen» eller «St. Olav-komplekset». 
Rein er Rein og skriv skiten litteratur; du kjenner han igjen når du ser han. 

Han kjennest på ordval og språkbruk: 
I gamle dagar, for sånn femti-seksti år sidan, heitte det at ein londonsk kaiarbeidar hadde eit basis ordforråd på cirka seksti ord - og datt det noko tungt på foten hans, fekk du høyra dei alle saman. 
I desse dagar opnar heller ikkje karakterane til Arild Rein kjeften særleg ofte uten å banna. 

Romanane til Rein kjennest også på miljø og personar, som, med unnatak av «Felttestamente» (2016) som handlar om ein pleiar som drep massevis av sjukeheimpasientar med gift, utspeler seg i eit autentisk Stavanger og omegn. 
Rein sitt revir er langt frå noko lykkeland, og utsiktene til happy ending i såpestil finst ikkje ein gong som von og løfte på andre sida av horisonten, men forskyvest saman med personane sine forflyttingar i forteljinga. 

I vinterens roman «Rotteland» gjer dei det over 46 kapittel, kvart av dei like stutt som språket er knapt, gjerne i avkutta heilsetningar med utelatne substantiv, pronomen og adverb, halde i Reins ordknappe vokabular og beskjedne ordforråd, metta av bann- og annan faenskap. 
Det må bli røft når karakterane deler det som ser ut til å vera forfattarens eige premiss, og som med eit sitat frå Gertrude Stein også er devisen for heile boka: 
«Det som skil menneska frå dyra er pengar» - ikkje at skiljet er så tydeleg heller. 

Mellom dei yrande personane i det rotteracet «Rotteland» skildrar, tel bare økonomiske verdiar, for med pengar og ry for rikdom kan ein kjøpa alt det andre ein vil ha, som er underkuande makt over andre på den eine sida, hemningslaus kjønnsleg nyting, eksessar og perversjonar i private og andre lukka rom på den andre. 
Hos Rein tillet mange av personane seg å sleppa alle tøyler i det som blir skildra som nettopp tøyleslaus aggresjon, grådigskap og hykleri, mata av stadig freidigare, drogemetta fantasiar om rikdom og sex. 

Meir hardkokt blir det ikkje framstilt her til lands enn når Rein fører lesaren inn i eit lommekjend siste dagars Stavanger, i ein by som har tatt eit steg vidare frå oljealderen og med nyfrelstes tru skritta inn i draumanes finans- og spekulasjonsrøynd. 
Der heiter det i ein trusartikkel at «du skal ikkje ha andre meklarar enn meg». 
Der kan elles «alt» skje. 
Rein lar det skje, også i meir groteske former enn dei fleste av oss truleg, heldigvis, kan førestilla oss, mens tillaup til kjærleik og ømskap mest må drukna i drit. 

Han gjer det i eit veldreidd plott og med ein filmatisk meisterklyppars raske forflytningar mellom folk og lokalitetar – privatleilegheit eller hemmeleg sexklubb, forretningsmenns, investorars og andre spekulantars kontor, dyre restaurantar, i svimlande fart – det er så ein dårlig nok rekk å ta inn over seg all valden, alt maktbruket, den nådeløysa og avstumpa råskapen, primitiviteten. 

Alle er ikkje like rå, bare underpriviligerte og med familiemedlemmer dei føler ansvar for og som med få andre vegar til lindring, får dei til å gå i teneste der fornedringa samlar seg i sex og vald, drikk og drogar, alt mens smerten og nauda ballar på seg. 
Med nokre få ekskursjonar utabys er Stavanger, «hovudstaden for dei middelmåtige», sentrum for Arild Reins avgrunnsdjupe dystopi. 
Og over det heile - i ånda til oljehovudstadens like ikonisk personifiserte lykkelandsfigur på tv - ruvar oljetidas ikoniske Olav Vs gate og St. Olavs-kvartalet i sentrum av vår by. 
