Overraskande slutt
Godt litterært handverk, med krimvri, av bergensaren Tvedt. 

Mikael Brenne, som igjen er hovudpersonen i denne advokatkrimmen, er ingen A4-jurist. 
Iblant rotar han privatlivet sitt til, slik også i denne boka. 
Korleis skal eg teie om. 

Magnus Sandtorv er diagnostisert som psykotisk og farleg. 
Etter å ha drepe bror sin, blir han plassert på ein institusjon i Bergen. 
Han har høglydt forkynt at han ønsker å drepe resten av familien sin. 
Så greier han å rømme frå anstalten der han er pasient. 
Når politiet, som kjenner til trugsmåla, kjem til Sandtorvgarden, finn dei tre drepne: mora, systera og faren. 
Alle, også Brenne, reknar med at Magnus er drapsmannen. 
Brenne blir beden om å vere forsvarar for Magnus Sandtorv. 

Eg vil kalle «Bevisets stilling» ein klassisk prega krim. 
Det vil først og fremst seie at Tvedt på imponerande vis greier å snekre saman eit plott der fleire menneske i tur og orden ser ut til å kunne vere mordaren. 
Dessutan opererer forfattaren på eit felt han kjenner svært godt. 
Etter å ha praktisert som forsvarsadvokat i nær to tiår, veit han godt kva som skal til for å få ein dom. 

I eit intervju NTB offentleggjorde for ei tid sidan, sa Tvedt blant anna dette: 

«I tillegg er rettssalen etter min mening en perfekt scene for å ta opp temaer som skyld og uskyld, rettferdighet og forsoning, og det er slike spørsmål all god kriminallitteratur i bunn og grunn handler om.» 

Det er ei kort og presis oppsummering av kva denne boka handlar om – i botnen. 
I tillegg kjem sjølvsagt eit godt oppbygt plott, spenning og dramatikk. 

Avsløringa av den verklege mordaren kjem ikkje før heilt mot slutten av boka, og eg må tilstå at eg blei ekstremt overraska. 
Så det er sagt, eg hadde gissa på tre-fire andre, men ingen av dei hadde noko med drapet å gjere. 
Akkurat det er alltid eit stort pluss for ein krim. 

Til slutt, Tvedt skriv eit enkelt, presist bokmål, som hovudregel nøkternt. 
Iblant glimtar han til med tørrvittig humor. 
Alt i alt, ein god krim. 
