Hun har skrevet en var, vemodig og valdeleg bok
BOK: Rønnaug Kleiva reiser aleine, og skriv vakkert om kjærleiken. 

Rønnaug Kleiva: 
Liljene på stranda. 
Roman. 
194 sider. 
Samlaget. 

Sidan ho debuterte i 1983, har Rønnaug Kleiva (1951) gitt ut eit trettitals titlar i mange sjangrar for lesarar i alle aldrar. 
I dei forfattarnære vaksenbøkene reisest det mykje og helst aleine, som i vinterens vare, vemodige, men også valdelege «Liljene på stranda». 

Hovudhandlinga i romanen utspelest mellom to personar og på to tidsplan, det første i 1990, det andre i 2015. 
På 1990-planet er den unge eg-forteljande kvinna i Hellas, opptatt av den stendig nærverande historia på stader og i namn som Athen, Akropolis, Marathon. 
Der støyter ho på ein gammal grekar, viss det då ikkje er han som dultar seg borti henne. 
Han er ein mann med forførande evner andsynes ei norsk kvinne med lengt i seg. 
Det dirrar snart mellom dei. 

Ho oppslukest av forteljingane hans frå krigens og den påfølgjande borgarkrigens dagar. 
Han var ennå gut då tyskarane okkuperte landet hans under den andre verdskrigen, men drogst inn i motstanden, for sidan å enda opp som internert på fangeøya Makronissos. 
Alle desse åra seinare, drar dei to så i 1990 dit ut for å sjå den nå forlatne staden; med uhyggeleg resultat for dei begge. 

Nær halvvegs i romanen gjer forteljinga eit hopp på ei kvart hundreår - det er ei lang stund i eit liv, då den nå mellomaldrande eg-forteljaren er tilbake i Athen for å treffa elskaren igjen idet ho spør seg «korleis minnest ein tap av minne». 
Som ho får sannkjenna, har han blitt retteleg gamal og skrøpeleg, og ho lurer på kvifor ho nå vil sjå han igjen. 

Det gjer ikkje lesaren, når Kleiva skildrar dei to personanes møte, dagar og netter saman; ingen av dei lengre unge: 
Nærleiken og kjærleiken dei imellom er nok transformert som kroppane, haldningane og framtoningane sjølv er det, men nettopp i denne bolken glitrar Rønnaug Kleivas eigen stil, for ho skriv vakkert om kjærleik. 

Minnet er nok svikefullt, og personane hennar er usentimentale, brutalt konkrete i si tilnærming til eiga røynd, samstundes som ho får dei draumeaktig til å sveva for augene på lesaren i ein roman gjort av mykje skrivedugleik og venleik. 
