Halv vrangforestilling
TEATER: 
Litt for kort, litt for rart og litt for mykje vrenging av Erlend Loes «Maria & José». 

Maria & Jose 

Vrangforestilling, Tou scene. 

Regi: 
Joakim Borgen. 

Med: Eirin Schou Fævelen, Malin Landa, Lars August Jørgensen. 

Lysdesign: 
Martin Myrvold. 

Komponist: Kim Hiorthøy. 

Produsent: 
Maria Drangeid. 

Friteatergruppa Vrangforestilling, med utgangspunkt i Stavanger og primus motor Maria Drangeid, har fått mykje og velfortent skryt for sine friske sceneversjonar av norsk litteratur. 
Først tok dei for seg klassikarane «Peer Gynt», «Haugtussa» og «Sult», før dei blei hakket alvorligare og gjekk til samtida med ein tekst av Johan Harstad. 

Laurdag spelte dei to framsyningar av sin versjon av Erlend Loe/Kim Hiorthøys biletbok «Maria & José», utvikla på oppdrag av Den kulturelle skolesekken og spelt for 5.-7. klasse. 
Dette gjer det også litt komplisert å vurdera framsyninga. 
Skal det vurderast som eit komplett teaterstykke? 
Eller som noko som skal passa inn i ein skuletime? 
Uansett er det veldig kort. 
Bare 30 minutt. 
Då det brått og plutseleg var slutt, kjendest det som me hadde sett ei halv framsyning. 

God start 

Det begynner godt. 
På den runde, raude scena publikum sit rundt begynner ein mann (Lars August Jørgensen) å snakka hektisk, energisk og morosamt om kva som skjer med deg når du er forelska. 
Så kjem ei jente (Eirin Schou Fævelen) inn, dei ser på kvarandre, gjentek små ord og handlingar mens ho går rundt og rundt han. 

Og dette er framsyningas struktur og rytme: 
Det vekslar mellom mannens ordrike monologar og sekvensar med nesten ordlause repetisjonar og sakte tempo med dei to kvinnene. 
Det er ganske fysisk, ganske surrealistisk, ganske rart - og tidvis litt kjedeleg, nesten som teaterøvingar. 

Er det god utnytting av knapp tid? 
Eg er usikker. 
Som tidlegare viser Vrangforestilling seg å ha nokre kule, visuelle idear, denne gongen med ballongar og plastfolie, men det blir litt for lite, liksom bare halvparten av det me er blitt vane med frå den kanten. 

Er det «Maria & José»? 

Eg er også usikker på om Vrangforestilling faktisk spelar Loes «Maria & José». 
Loes bok fortel ei samanhengande, fin og rar «loesk» historie om ein medisinstudent som krympar slik at han får plass i øyret til Maria. 
José er forelska i Maria, reiser rundt i kroppen hennar og gjer henne gravid, utan at ho skjønar noko. 

Men som publikummar hos Vrangforestilling er det ikkje mulig å få auge på Loes historie eller kontekst - ikkje ein gong om du har lese boka. 
Dei einaste elementa eg fann igjen var at ei dame går på jobb, at ho blir gravid og at ein mann prøver å få eit barn til å seia «pappa». 
Det er ikkje mulig å sjå at me er inne i ein kvinnekropp, kven Maria eller José er, kva historia deira er eller kjenna att Hiorthøys illustrasjonar i det visuelle uttrykket. 
Kor langt kan ein fjerna seg frå originalverket før det ikkje har noko med originalverket å gjera? 

Til slutt: 
Eg heiar voldsomt på Vrangforestilling. 
Det er både viktig og kult at det finst unge, friske og frie teatergrupper utanom institusjonane. 
Det er også stas at dei tek sjansar, gjer annleis ting, testar ut. 
Det er sånt det blir tøft teater av. 
Sjølv om det ikkje blir fulltreff kvar gong. 
