Snakkeskrekk i skogen
FILM: 
Det logiske om du hamnar på hyttetur med ein morderisk psykopat er vel å flykta, heller enn å snakka? 

What Keeps You Alive 

Sjanger: Skrekkfilm, Thriller. 
Med: 
Hannah Emily Anderson, Brittany Allen. 
Regi: Colin Minihan. 
Nasjonalitet: Canada, 2018. 
Lengde: 
1 t. 38 min. 
Aldersgrense 15 år. 

Ekteparet Jackie (Hannah Emily Anderson) og Jules (Brittany Allen) skal feira sin første bryllupsdag med å dra på hyttetur saman. 
Eller: 
Hytta er eit gammalt, enormt hus langt inne i ein canadisk skog. 

Det er tilsynelatande harmoni og romantikk, men så viser det seg at Jules ikkje kjenner kona si så godt likevel. 
Det finst ting i fortida ho aldri har fortalt om, og plutseleg - kanskje litt vel plutseleg - viser det seg at kona eigentleg er ein morderisk psykopat som har planlagt å ta livet av Jules. 

Problemet er at eg ikkje heilt kjøper Jackies vondskap. 
Eg trur rett og slett ikkje på henne, ho er ikkje skummel nok. 
Eg kjøper heller ikkje Jules sin måte å handtera å bli utsett for ein mordarisk psykopat. 
Eg innser at det er grenser for kor mykje logikk du kan krevja av skrekkfilmar om psykopatar. 
Men her blei eg sitjande og irritera meg over at dette i periodar utviklar seg til eit samtaledrama om forhold, om å kjenna kvarandre, i periodar nesten litt filosofisk. 
Men det er jo ikkje sånn du held på når du møter ein person som vil hiva deg utfor eit stup eller dela deg opp i smådelar med ei øks. 
Då prøver du enten å slå til først, ikkje minst når det heng eit gevær på veggen og knivar på kjøkkenet. 
Eller så prøver du å koma deg unna. 
Andre stader enn til stupet du akkurat falt ned. 
Og så blei eg sitjande og irritera meg over at graden av kor skada og rørleg Jules er, varierer veldig med filmens logikk - men ikkje med konvensjonell logikk. 

«What Keeps You Alive» ser litt ut som ein indieskrekkfilm på relativt lågt budsjett. 
Location er ute i skogen, på to hytter, totalt fire skodespelarar er med. 
Fleire amerikanske kritikarar har rosa samspelet mellom Anderson og Allen. 
Men eg kjøper altså ikkje dialogen som oppstår mellom dei to, og syns logikken sviktar. 

Samtidig ser det heile fint ut, med eit kamera som nesten er som ein medspelar i dramaet, der det rører seg rundt både ute i naturen og inne på hytta. 
