Avfalne hår, gamle dressar
Glitrande støvgrann frå ein distingvert, enno ikkje abdisert, grånande eminense. 

"Og eg veit at alt dette ikkje er poesi, / men om ikkje poesien kan romme / mine avfalne hår i ein rosa kam, / kan det vere det same med poesien." 
Slik avsluttar Finn Øglænd eit dikt som handlar om klisjeen å leita etter sine djupaste kjensler – som ein likevel aldri kan få retteleg auge på. 
Det ein derimot får auge på, er til dømes sine grånande hår i ein rosa kam. 

Men Øglænd jaktar likevel framleis på kjenslene, her som i over 20 tidlegare diktbøker. 
Slik sett er han romantikar så god som nokon. 
Men kanskje søkjer han helst dei draumane som er "konkrete / som gamle dressar". 
Avfalne hår, gamle dressar: 
Det er både nostalgi og melankoli i Øglænds poesi. 
Men aller mest trøkk blir det når den halvt sjølvopptekne, halvt sjølvironiske grimaseringa over tidas kvern får ein fandenivoldsk vri og halvflir på seg – når desperasjonen vert til inspirasjon. 
"Det er blitt seint i livet," heiter det ein stad, og i framhaldet: 
"Vi er dømde til støv, men støvet glitrar, / og glitrar det ikkje, er det likevel staseleg / som ein abdisert konge." 
Og i eit anna dikt med rimbaudsk tittel: 
"Vinden sine døtrer har blåst bort, / men blikket mitt har ennå auge, / og høyrsla mi har ennå øyre. 
/…/ Eg ser at det skin, slik ting som finst, skin." 

Samlinga er litt ujamn, men ein slik overhendig produksjon er dømd til å vera ujamn. 
Ofte nok glitrar det i støvet, og slik det innleiande sitatet indikerer, kan det vera ein litterær vinst å henta i det å ikkje alltid slipa diamanten altfor kvass. 
Som i det som kanskje er bokas sterkaste parti, den overrumplande slutt-teksten "Huset onkel Reinert fekk bygd", der poeten midtveges bryt ut med denne hjartesukken: 
"Dette er ikkje eit dikt, det er røyndom." 
Her ligg poesien i det saklege, bokstavleg jordnære. 
Det kan ikkje siterast, det må lesast. 

Gjennomgåande er det den sjarmfulle resignasjonen som får siste ordet: 

og det er ein sommar 

eit stykke ut i livet, 

ein er ikkje ung lenger, 

ein må finne andre måtar 

å analysere livet sitt på, 

ein kan til dømes berre gå, 

sveitt og roleg 

og det kan vere alt. 
