Mam 40 lat, nie mam męża ani dzieci. I nie potrzebuję twojego współczucia
Christina Pensa, niezamężna specjalistka ds. nieruchomości z Nowego Jorku, mówi, że zauważalnie coraz wiele kobiet decyduje się nie wychodzić za mąż. Nie chcą ulegać presji otoczenia. Ona sama ma psa, dobre życie. I nie potrzebuje twojego współczucia.
- Christina Pensa pracuje jako specjalistka ds. nieruchomości w Nowym Jorku, prywatnie jest niezamężna
- Pytania dotyczące jej decyzji o braku ślubu często pojawiają się w rozmowach towarzyskich, ale i w miejscu pracy
- Wyjaśnia więc, że wiele kobiet jest całkiem szczęśliwych z bycia singielkami i z radością decyduje się nimi pozostać
- Więcej informacji o biznesie znajdziesz na stronie Businessinsider.com.pl
Przystępując do trzeciej rundy rozmów kwalifikacyjnych na topowe stanowisko w firmie z branży nieruchomości komercyjnych w 2019 r., byłam podekscytowana i gruntownie przygotowana. Od tygodni analizowałam trendy rynkowe, zapoznawałam się z ostatnimi transakcjami i przeglądałam analizy branżowe.
Nie byłam jednak gotowa na serię pytań dotyczących mojego życia osobistego.
Spoglądając na górę mojego CV, mój potencjalny pracodawca zwrócił uwagę na dzielnicę Manhattanu, w której mieszkam.
— Ładna okolica, moja żona i ja jedliśmy tam wczoraj kolację. Mieszkasz sama? — zapytał.
Jak niby miałam na to odpowiedzieć? Nie czuję się ani nie wyglądam na swój wiek, siedzę przed człowiekiem, który popija z kubka "super tata" w otoczeniu dyplomów i laurek porozwieszanych po całym pokoju.
Jeśli powiem, że mieszkam sama, być może uzna, że ominęło mnie w życiu najważniejsze — małżeństwo, albo jeszcze gorzej — weźmie mnie za ofermę, która żyje na garnuszku rodziców. Czy powinnam więc przyznać, że stać mnie na życie w pojedynkę, bo pracuję również jako kelnerka i od czasu do czasu wynajmuję drugi pokój? Czy jeśli powiem, że mieszkam sama, to wyjdę na starą pannę, a może imprezowiczkę? W tamtym momencie miałam poważny związek i chłopaka, który spędzał u mnie większość czasu. Czy powinnam naciągnąć prawdę i powiedzieć, że mam stałego partnera, aby sprawić wrażenie, że prowadzę poukładane życie?
Ugięłam się. "Kupiłam mieszanie za świetną cenę, ale mój partner i ja niedługo zamieszkamy razem we wspólnym domu".
Moja potrzeba tłumaczenia się wynikała bardziej z uwarunkowań społecznych, ale mimo to beształam się w duchu, że swoim komentarzem otworzyłam kolejną ryzykowną ścieżkę. Teraz potencjalny pracodawca może pomyśleć, że po zatrudnieniu pójdę prosto na urlop macierzyński. W tego typu rozmowach naprawdę nie ma dobrego rozwiązania.
Miałam wtedy 36 lat i czułam, że kobiety w pewnym wieku zaczynają być postrzegane albo jako zbyt niezależne i szorstkie, bądź takie, które polują na etat, by od razu iść na urlop macierzyński.
Kobietom zadawane są przedziwne pytania
Niedawno skończyłam 40 lat i przez większą część mojego dorosłego życia mieszkałem w Nowym Jorku. Po ukończeniu college'u spędziłam kilka lat, pracując jako szef kuchni i pełniąc różne role w branży hotelarskiej, a następnie rozpoczęłam pełnoetatową karierę jako broker luksusowych nieruchomości.
Obecnie zarządzam kilkoma dużymi projektami i spotykam się z mnóstwem pytań dotyczących mojego stanu cywilnego. Nie jestem w tym osamotniona. Moje koleżanki singielki zgadzają się, że pytania, które otrzymujemy, nierzadko są zaskakujące, a w zależności od naszych odpowiedzi, często spotykają się ze współczuciem lub nawet ostrą krytyką.
Bycie singlem może być jednocześnie mieszanką wolności i frustracji. Ankieta przeprowadzona wśród 1064 singli w USA przez Thriving Center for Psychology w 2022 r. wykazała, że 69 proc. respondentów było zadowolonych ze swojej samotności, a 91 proc. stwierdziło, że cieszy się swoją niezależnością.
Niedawno otrzymałam niezbyt oryginalne, ale kłopotliwe pytanie za pośrednictwem Instagrama. Mężczyzna, który próbował zaprosić mnie na randkę kilka razy na przestrzeni lat, niedawno się rozwiódł i napisał: "Cześć Christina, zawsze czułem do ciebie ogromny szacunek, ale i słabość. Jestem po rozwodzie i chciałbym się z tobą umówić. Ale jest rzecz, która nie daje mi spokoju — jak u licha wciąż jesteś singielką?"
Jak miałam to odebrać? Jako komplement, pytanie, osąd, a może wszystko na raz?
Postanowiłam sprawę postawić jasno
Była to już trzecia wiadomość tego typu, którą otrzymałam i zdecydowałam się odnieść do niej publicznie w internecie. Nie było to skierowane do konkretnego nadawcy, ale raczej do wszystkich mężczyzn i osób, które atakują przestrzeń kobiet takimi pytaniami.
Otrzymałam oklaski od różnych przyjaciół — głównie kobiet, ale także kilku moich bardziej wspierających i postępowych mężczyzn przyjaciół. Następnie dostałam dość defensywną i gniewną odpowiedź od pana, który kilka razy wysłał mi wiadomość kwestionującą mój status singla.
Podłożem tego typu komentarzy jest przeświadczenie, że kobiety są damami, pięknymi kwiatami, które tylko czekają na zerwanie. Te, które są pozornie samotne, są tymi niewybranymi i musi istnieć jakieś wyjaśnienie, dlaczego nadal w ogóle znajdują się na rynku.
Wielu osobom nie przychodzi do głowy, że niektóre z nas są singielkami z wyboru i z radością decydują się nimi pozostać. Im szczęśliwsza kobieta, tym bardziej woli własne towarzystwo, zamiast narażać swoje szczęście na status quo.
Niektóre z nas, które nie decydują się wychodzić za mąż lub żenić się do późniejszego wieku, robią to, ponieważ trzymają się w życiu pewnych standardów i nie chcą dostosowywać się do presji.
Chciałabym, aby narracja w tej kwestii zmieniła się w nadchodzących latach. Jeśli kobieta mówi: "Nie, nie jestem mężatką", zamiast współczującego spojrzenia, jak orzeźwiająco byłoby usłyszeć: to wspaniale, jakie masz zainteresowania?
Świętujmy inne osiągnięcia w życiu kobiety, jest ich wiele. Jednym z nich jest wybór własnych priorytetów każdego dnia.
A, i zdecydowałam się odrzucić ofertę pracy, o której wspomniałam na początku.
Powyższy tekst jest tłumaczeniem z amerykańskiego wydania Insidera, przygotowanym w całości przez tamtejszą redakcję.
Tłumaczenie: Dorota Salus