"GEST KOZAKIEWICZA" I JEGO AUTOR, CHŁOPAK Z KRESÓW…
2024-03-16 23:43:25(ost. akt: 2024-03-16 23:45:09)
Dziś o sporcie, ale też i o sztuce filmowej. Obejrzałem właśnie film "Po złoto. Historia Władysława Kozakiewicza" w reżyserii Ksawerego Szczepanika. To sylwetka naszego mistrza olimpijskiego i parokrotnego rekordzisty świata.
Władka znam i lubię. Gościłem nawet w jego domu w Niemczech, bo nasz mistrz dzieli czas między Polską, konkretnie Gdynią, a naszym zachodnim sąsiadem. To, że go lubię, nie oznacza, że akceptuję wszystkie jego życiowe wybory. Nie mogę się pogodzić, że skakał dla Niemiec. Rozumiem, że wyjechał z kraju, bo mu uprzykrzano życie – chodzi o ograniczanie możliwości wyjazdów na zagraniczne mityngi, na których dostawało się olbrzymie wówczas, jak na polskie warunki, pieniądze. To oczywiście była forma jakiejś tam szykany: pewnie PZLA miał nawet na to zgodę "z góry". Jednak to nie powód, żeby skakać dla obcego kraju! A już zwłaszcza dla Niemiec. Byłbym ostatnim, który by potępiał wyjazd Władka na emigrację, ale co innego opuszczenie ojczyzny, a co innego reprezentowanie innego państwa, a już szczególnie kraju przez wieki nam wrogiego. Jednak i tak Władek przejdzie do historii polskiego sportu, a nawet więcej: polskich dziejów, jako ten, który pokazał gwiżdżącym na niego "Ruskim" gest, który potem nazwano "gestem Kozakiewicza". Czyli po prostu "wała"!
Ów film opowiada historię chłopaka z Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej, który do Polski wraz z liczną rodziną przyjechał już w wieku szkolnym. Urodził się bowiem na Wileńszczyźnie, którą wbrew miejscowym Polakom przyłączono do Związku Sowieckiego. W filmie Władysław opowiada, że jego i brata Edwarda kresowy akcent powodował, że rówieśnicy w szkole nazywali Kozakiewiczów "Ruskimi". To bolało młodych Polaków z tej części terytorium Rzeczypospolitej, która przez wieki była nie tylko integralną częścią naszego państwa, ale jednym z najważniejszych ośrodków kultury, sztuki i życia państwowego.
Nie ma jednak tego, co by na dobre nie wyszło. Wkurzeni wyzwiskami szkolnych kolegów bracia Kozakiewiczowie zaczęli uprawiać sport w "Bałtyku" Gdynia. Okazało się, że Władek wręcz idealnie nadawał się do skoku o tyczce.
Wkrótce przed Igrzyskami w Montrealu pobił rekord Europy i do Kanady w 1976 roku jechał jako zdecydowany faworyt. Jednak kontuzja wyeliminowała go z walki o złoto.
Słabością filmu było to, że ani słowem jego autorzy ani sam bohater nie zająknęli się, że w tymże Montrealu złoty medal olimpijski dla Polski w skoku o tyczce zdobył inny nasz rodak – Tadeusz Ślusarski (zginie potem w tragicznym wypadku samochodowym wraz z innym naszym mistrzem olimpijskim Władysławem Komarem).
Władek rewanż za Montreal wziął na Igrzyskach w Moskwie, gdzie gospodarze robili wszystko, aby wygrywali zawodnicy z napisem CCCP na dresach, czyli Związku Sowieckiego.
Chamska publiczność, która deprymowała Polaka podczas skoków, żeby pomóc "swojemu" Konstantinowi Wołkowowi, tylko zmobilizowała Władka.
"Gest Kozakiewicza" wszedł do historii – także języka polskiego. Szkoda, że potem Władek wybrał, jak wybrał. Ale za tego "wała" w Moskwie, za olimpijskie złoto i za rekordy świata zawsze będę mu wdzięczny. Czy Władek jest kontrowersyjny? Pewnie tak. Ale ja dla wielu osób też jestem kontrowersyjny…
Ów film opowiada historię chłopaka z Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej, który do Polski wraz z liczną rodziną przyjechał już w wieku szkolnym. Urodził się bowiem na Wileńszczyźnie, którą wbrew miejscowym Polakom przyłączono do Związku Sowieckiego. W filmie Władysław opowiada, że jego i brata Edwarda kresowy akcent powodował, że rówieśnicy w szkole nazywali Kozakiewiczów "Ruskimi". To bolało młodych Polaków z tej części terytorium Rzeczypospolitej, która przez wieki była nie tylko integralną częścią naszego państwa, ale jednym z najważniejszych ośrodków kultury, sztuki i życia państwowego.
Nie ma jednak tego, co by na dobre nie wyszło. Wkurzeni wyzwiskami szkolnych kolegów bracia Kozakiewiczowie zaczęli uprawiać sport w "Bałtyku" Gdynia. Okazało się, że Władek wręcz idealnie nadawał się do skoku o tyczce.
Wkrótce przed Igrzyskami w Montrealu pobił rekord Europy i do Kanady w 1976 roku jechał jako zdecydowany faworyt. Jednak kontuzja wyeliminowała go z walki o złoto.
Słabością filmu było to, że ani słowem jego autorzy ani sam bohater nie zająknęli się, że w tymże Montrealu złoty medal olimpijski dla Polski w skoku o tyczce zdobył inny nasz rodak – Tadeusz Ślusarski (zginie potem w tragicznym wypadku samochodowym wraz z innym naszym mistrzem olimpijskim Władysławem Komarem).
Władek rewanż za Montreal wziął na Igrzyskach w Moskwie, gdzie gospodarze robili wszystko, aby wygrywali zawodnicy z napisem CCCP na dresach, czyli Związku Sowieckiego.
Chamska publiczność, która deprymowała Polaka podczas skoków, żeby pomóc "swojemu" Konstantinowi Wołkowowi, tylko zmobilizowała Władka.
"Gest Kozakiewicza" wszedł do historii – także języka polskiego. Szkoda, że potem Władek wybrał, jak wybrał. Ale za tego "wała" w Moskwie, za olimpijskie złoto i za rekordy świata zawsze będę mu wdzięczny. Czy Władek jest kontrowersyjny? Pewnie tak. Ale ja dla wielu osób też jestem kontrowersyjny…
Ryszard Czarnecki
Źródło: Gazeta Olsztyńska