Dom klepsydry - recenzja książki
Data premiery w Polsce: 28 lutego 2024Gareth Rubin proponuje nietuzinkową powieść - określaną jako "książka w książce" - która przedstawia dwie tajemnicze historie splatające się w jedną całość. Czy tak misternie skonstruowana tetbeszka zaintryguje nie tylko swoją formą?
Gareth Rubin proponuje nietuzinkową powieść - określaną jako "książka w książce" - która przedstawia dwie tajemnicze historie splatające się w jedną całość. Czy tak misternie skonstruowana tetbeszka zaintryguje nie tylko swoją formą?
Już niejednokrotnie eksperymentowałam z literaturą. Szukałam ekscentrycznych, nietypowych powieści oraz nowelek. Moją uwagę przykuwają najczęściej takie pozycje, które wyróżniają się dzięki formie. Zatem nie mogłam powstrzymać się przed tetbeszką, która była dla mnie kompletną nowością. Nigdy nie miałam styczności z książką podzieloną na dwie historie, połączone ze sobą w tajemniczy sposób. Na dodatek od dawna szukam kryminału, który wreszcie mnie zaskoczy. Czy Dom klepsydry to zrobił?
Teoretycznie przedstawione historie łączy jedynie fizyczny grzbiet oraz tytułowy Dom klepsydry, wypełniony mrocznymi tajemnicami wielu pokoleń. Prędko okazuje się, że za tym wszystkim kryje się zagadka kryminalna, która stanowi znakomitą ucztę dla prawdziwych miłośników serii crime. Z tej niebieskiej strony mamy osiemnastowieczny Londyn, a czerwona opowieść ilustruje przedwojenne Stany Zjednoczone. Protagonistami obu historii są kolejno Simeon Lee oraz Ken Kourian – młody lekarz pędzący na pomoc swojemu krewnemu oraz początkujący aktor, który spełnia swoje ambicje dzięki znajomości ze znanym pisarzem. Oboje zostają przypadkowo uwikłani w mordercze zagadki, które muszą rozwiązać, zanim będzie za późno. Ci bohaterowie nigdy się nie poznają, stąd wydaje się, że nie mają punktów wspólnych. Łączy ich jednak więcej, niż można przypuszczać z opisu książki Garetha Rubina.
Przed rozpoczęciem lektury czytelnik samodzielnie wybiera historię, od której chciałby zacząć swoją przygodę. Zdecydowałam się na opowieść Simeona Lee, ale sądzę, że nie ma to większego znaczenia przy późniejszym, ogólnym odbiorze książki. Należy zaznaczyć, że największą satysfakcję daje dopiero czytanie drugiej strony historii. Dopiero wtedy odkrywamy, w jak elegancki i płynny sposób zostały połączone. Niezależnie od tego, gdzie osoba czytająca rozpocznie swoją podróż, przejście do kolejnej części przypomina moment, w którym Archimedes dokonuje odkrycia i wykrzykuje radosne: "Eureka"! Dzięki temu zabiegowi przestajemy być wyłącznie obserwatorami historii, lecz także detektywami prowadzącymi własne śledztwo.
Przy takiej gratce dla czytelnika Gareth Rubin daje popis swoich pisarskich umiejętności – jego równie przyjemny i lekki styl sprawia, że przez tę książkę się płynie. Pogłębione opisy zdarzeń oraz wiarygodne dialogi doskonale budują atmosferę i oczekiwane napięcie. Jednak dopłynięcie do brzegu może być utrudnione przez nierówne tempo. Obie historie oferują dynamiczny wstęp, który prezentuje perypetie naszych protagonistów przed centralnym punktem. Jednak docierając do meritum, opowieść zwalnia, mimo że w tym momencie powinna angażować najbardziej. Rubin próbuje to nadrabiać otrzeźwiającymi plot twistami. Jednak wciąż akcja przyspiesza dopiero przy kulminacji wątków, co działa negatywnie na skupienie czytelnika, bez którego trudno będzie samodzielnie rozwiązać zagadkę. A zakończenia obu historii nie podają kawy na ławę. Kończąc swoje samodzielne wątki, nie podają głównego rozwiązania w oczywisty sposób.
Miałam również wrażenie, że historia czerwona jest nieco bardziej dopracowana od tej niebieskiej. XX-wieczne perypetie Kena oraz jego zdolnego przyjaciela Olivera są przesiąknięte niepokojem związanym z nadchodzącą II wojną światową, stąd nie brakuje oczywistych wzmianek polityczno-gospodarczych. Dzięki temu amerykańsko-angielski klimat jest bardziej odczuwalny niż w przypadku historii z XVIII wieku.
Dom klepsydry budzi skojarzenia z wieloma rzeczami – jedni przypomną sobie o Incepcji Christophera Nolana, a drudzy porównają tę powieść do rosyjskiej matrioszki. Podobnie jak laleczka, książka odkrywa kolejne warstwy, czyniąc główną zagadkę jeszcze bardziej kompleksową. Ostatecznie tetbeszkę można określić tym przymiotnikiem: wielowymiarowa. Jej koncepcję można rozumieć w dwojaki, a może i nawet trojaki sposób. Tak naprawdę nawet po skończeniu powieści, wciąż można do niej powracać i odnajdywać kolejne wskazówki, które mogą zmienić naszą pierwotną interpretację. Mimo paru niedociągnięć, dzięki zjawiskowej formie oraz zaskakującym zwrotom akcji, Brown skutecznie angażuje czytelnika, bawiącego się w Sherlocka Holmesa.
Poznaj recenzenta
Kaja GrabowieckaKalendarz premier seriali
Zobacz wszystkie premieryPremiery tygodnia
Dzisiaj urodziny obchodzą
ur. 1976, kończy 48 lat
ur. 1976, kończy 48 lat
ur. 1992, kończy 32 lat
ur. 1986, kończy 38 lat
ur. 1977, kończy 47 lat