Pewnego dnia mój znajomy polubił jeden z moich postów na LinkedIn. Byłam zakłopotana. Szybko napisałam do niego, wyjaśniając, że publikuję tam posty, bo to część mojej pracy, a nie zabawa. Chociaż moje gwałtowne zażenowanie mogło być odrobinę na wyrost (albo nawet bardzo), to mimo wszystko czuję się głęboko skrępowana tym, co publikuję na tej skoncentrowanej na karierze platformie. Nie chcę uchodzić za osobę przesadnie oddaną pracy, zbyt nastawioną na autopromocję lub, ośmielę się to powiedzieć, żenującą.
Powszechnie wiadomo, że LinkedIn to miejsce, w którym można poczuć się zażenowanym. Kwestia ta została przeanalizowana na Reddicie, w mediach, a nawet przez sam LinkedIn. LinkedIn to po prostu dziwne miejsce. To tablica ogłoszeń z nałożoną na nią siecią społecznościową. To sztuczna przestrzeń, w której każdy stara się pokazać z jak najlepszej strony, ale która sprawia, że ludzie czują się obnażeni.
Dlaczego LinkedIn sprawia takie wrażenie? I czy możliwe jest publikowanie tam postów bez narażania się na skrępowanie? Postanowiłam zasięgnąć opinii kilku ekspertów, aby spróbować się tego dowiedzieć, co samo w sobie było żenującym posunięciem.
Zobacz także: "Trzeba to oblać" zamienia się w "wóda to wiocha". NoLo wypiera alkohol wśród "warszawki"