Aktualizacja: 25.03.2024 14:45 Publikacja: 25.03.2024 13:12
Oferta pokoju dla Donalda Tuska znakiem słabości Adama Glapińskiego
Foto: Bloomberg
Adam Glapiński to wytrawny polityk, dobrze znający mechanizmy marketingu politycznego. Na co więc liczy ten stary lis swoimi ostatnimi posunięciami? Na ocieplenie swojego wizerunku? Na zmianę nastawienia kluczowego obecnie gracza, jakim jest Donald Tusk? Jeśli tak, to znaczy, że wykazał się naiwnością. Zwłaszcza że gałązkę oliwną oferuje w przededniu złożenia wniosku o postawienie go przed Trybunałem Stanu. Jego ruch zostanie uznany albo za działanie PR-owe, albo za oznakę słabości. Glapiński nie przynosi bowiem Tuskowi niczego cennego w darze, żadnych pieniędzy (a obiecywał już w połowie 2023 r. solidną wpłatę do budżetu) ani niczyjej głowy na tacy. Nie stoi za nim żadna licząca się siła. Nie ma też żadnej broni w ręku, bo trudno sobie przecież wyobrazić, by nagle na złość rządowi sparaliżował gospodarkę nagłymi podwyżkami stóp procentowych.
Kiedy brytyjski premier Winston Churchill zauważył w rozmowie z Józefem Stalinem, że Ojcu Świętemu nie spodoba się przejęcie władzy przez komunistów w Polsce, sowiecki dyktator zakpił: "A ile dywizji ma papież?". Adam Glapiński też nie ma żadnej.
Prezes banku centralnego chce zakończyć spór z rządem, który grozi mu od niedawna Trybunałem Stanu i usunięciem ze stanowiska – napisał poniedziałkowy "Financial Times". Adam Glapiński zapowiedział, że napisze do premiera list i chce się z nim osobiście spotkać. To bardzo poważna deklaracja i nic dziwnego, że padła w bardzo prestiżowym dzienniku czytanym przez świat finansów i polityki.
GUS opublikował właśnie dane na temat stanu polskiej gospodarki w II kwartale. I nie są to wcale dane bardzo optymistyczne, choć na pierwszy rzut oka mogą się takie wydawać.
Raty kredytów wyższe nawet o połowę? Choć prawdopodobieństwo takiego scenariusza nie jest dziś wysokie, nie jest on jednak niemożliwy.
Homo oeconomicus zaczął być prezentowany jako "bezduszna" i "agresywna" maszyna do kalkulowania kosztów i korzyści, działająca wedle zasady, że ekonomiczny cel, czyli maksymalizacja własnych korzyści, uświęca środki.
Nikt od 20 lat tak bardzo nie nakręcił wzrostu cen w Polsce, jak pandemia pod rękę z lekceważącą inflację Radą Polityki Pieniężnej.