title: ทูเสต็ปส์ฟรอมเฮล

text: ทูสเต็ปส์ฟรอมเฮล () เป็นบริษัทดนตรีในลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งโดย โทมัส เจ. เบอร์เจอร์สัน และ นิกซ์ ฟินิกซ์ ในปี 2006 บริษัทผลิตดนตรีที่ใช้สำหรับประกอบภาพยนตร์หรือตัวอย่างหนัง อาทิเช่น "อินเตอร์สเตลลาร์", "แฮร์รี่พอตเตอร์", "ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน", และ "เอ็กซ์เมน".และยังทำดนตรีแนวEpic music อีกด้วย เช่นอัลบั้ม Battlecry


title: ดานา ไวต์

text: ดานา เฟรเดอริก ไวต์ จูเนียร์ (; 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 – ) เป็นทั้งนักธุรกิจชาวอเมริกันและประธานคนปัจจุบันของสมาคมอัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ (ยูเอฟซี) ซึ่งเป็นสมาคมศิลปะการต่อสู้แบบผสม (เอ็มเอ็มเอ) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ภายใต้การนำของไวต์ สมาคมดังกล่าวได้เติบโตขึ้นเป็นองค์กรที่มีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ไปทั่วโลก


title: ดานา ไวต์

text: เขายังได้รับการกล่าวถึง จากการช่วยเหลือเด็กหญิงชาวไทย ที่ป่วยเป็นโรคตับชนิดหายาก ซึ่งครอบครัวของเธอมีเงินไม่พอแก่การรักษา ไวต์จึงตัดสินใจให้การช่วยเหลือโดยออกค่ารักษาทั้งหมด หลายปีต่อมา เขาเดินทางมาประเทศไทย และได้พบกับเธอ


title: เอฟจี 42

text: เอฟจี 42 หรือฟัลเชียร์มเยเกอร์เกเวร์ 42 (German: "Fallschirmjägergewehr" 42, ""ปืนไรเฟิลทหารโดดร่ม 42"") เป็นปืนไรเฟิลอัตโนมัติแบบเลือกโหมดยิงถูกผลิตขึ้นในนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อาวุธนี้ได้ถูกพัฒนาขึ้นโดยเฉพาะสำหรับการใช้งานของหน่วยทหารราบโดดร่มเยอรมัน ฟัลเชียร์มเยเกอร์ในปี ค.ศ. 1942 และได้ถูกใช้งานในจำนวนที่จำกัดจนกระทั่งสงครามได้ยุติลง


title: เอฟจี 42

text: มันได้ถูกผสมผสานลักษณะและอำนาจการยิงของปืนกลเบาในรูปแบบที่มีน้ำหนักจากความที่ไม่ใหญ่ไปแกว่ามาตรฐานของปืนไรเฟิลแบบระบบลูกเลื่อน คาราบีเนอร์ 98คา ได้ถือว่าเป็นหนึ่งในอาวุธออกแบบที่ทันสมัยมากที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง เอฟจี 42 ได้มีอิทธิพลต่อการพัฒนาอาวุธขนาดเล็กหลังสงครามและดีไซน์ส่วนใหญ่ได้ถูกลอกเลียนแบบโดยกองทัพสหรัฐ เมื่อพวกเขาได้พัฒนาปืนกลรุ่น เอ็ม-60


title: ฟรีดริช ฮ็อสบัค

text: ฟรีดริช ฮ็อสบัค (22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980) เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารเยอรมันในกองทัพแวร์มัคท์ ผู้ที่ได้เป็นนายทหารคนสนิทของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ในปี ค.ศ. 1937 ฮ็อสบัคได้ทำเอกสารบันทึกการประชุมซึ่งต่อมาได้กลายเป็นที่รู้จักกันคือ บันทึกการประชุมฮ็อสบัค


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสทางประสาท () เป็นการศึกษาทางประสาทวิทยาศาสตร์ เพื่อกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้ากับการตอบสนองของเซลล์ประสาทเดี่ยว ๆ หรือของกลุ่มเซลล์ประสาท และความสัมพันธ์ระหว่างการทำงานทางไฟฟ้าของเซลล์ประสาทในกลุ่ม
โดยอาศัยทฤษฎีว่า การทำงานของเครือข่ายเซลล์ประสาทในสมองจะเป็นตัวแทนข้อมูลทางประสาทสัมผัสและข้อมูลอื่น ๆ นักวิชาการจึงเชื่อว่า เซลล์ประสาทสามารถเข้ารหัสข้อมูลเป็นทั้งแบบดิจิตัลและแบบแอนะล็อก


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เซลล์ประสาทค่อนข้างจะน่าทึ่งในบรรดาเซลล์ต่าง ๆ ในร่างกาย เพราะสามารถส่งสัญญาณไปอย่างรวดเร็วได้ระยะไกล ๆ
ซึ่งดำเนินการโดยอาศัยอิมพัลส์ไฟฟ้าที่เรียกว่า ศักยะงาน ซึ่งส่งไปตามใยประสาท
เซลล์ประสาทรับความรู้สึกจะส่งขบวนศักยะงานเป็นจังหวะตามกาลเวลาที่ต่าง ๆ กัน เพื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้าภายนอกเช่น แสง เสียง รส กลิ่น และสัมผัส
ข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งเร้าจะเข้ารหัสเป็นขบวนศักยะงานเช่นนี้ แล้วส่งไปยังทั้งสมองและรอบ ๆ สมอง


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
แม้ศักยะงานอาจจะต่างกันบ้างเช่นระยะห่างของแต่ละอิมพัลส์ แอมพลิจูด และรูปร่าง แต่งานศึกษารหัสทางประสาทจะปฏิบัติต่อพวกมันเหมือนกับเป็นเหตุการณ์ที่มีรูปแบบตายตัวและเหมือนกัน
ถ้าไม่สนใจระยะการดำรงอยู่ของศักยะงาน (ประมาณ 1 มิลลิวินาที) ขบวนหรือลำดับศักยะงาน จะมีลักษณะเป็นลำดับข้อมูลแบบมีหรือไม่มี (all-or-none) คล้าย ๆ สัญญาณดิจิทัล
ช่องว่างระหว่างอิมพัลส์ศักยะงานบ่อยครั้งจะต่างกัน โดยดูเหมือนจะเป็นไปโดยสุ่ม
การศึกษารหัสทางประสาทจะอาศัยการวัดและกำหนดว่า ลักษณะต่าง ๆ ของสิ่งเร้า เช่นความสว่างของแสง ความดังของเสียง การทำงานของกล้ามเนื้อเช่นทิศทางการเคลื่อนไหวของแขน จะสามารถกำหนดโดยขบวนศักยะงานในเซลล์ประสาทได้อย่างไร
เพื่อกำหนดและวิเคราะห์การยิงศักยะงานของเซลล์ประสาท นักวิทยาศาสตร์มักนิยมใช้วิธีการทางสถิติศาสตร์ ทางทฤษฎีความน่าจะเป็น และ stochastic point process


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เมื่อมีพัฒนาการของเทคโนโลยีเพื่อบันทึกและถอดรหัสสัญญาณประสาทดีขึ้น ๆ นักวิทยาศาสตรจึงเริ่มเข้าใจสัญญาณทางประสาทได้มากขึ้น ทำให้เริ่มเห็นแสงรำไร ๆ เกี่ยวกับรหัสประสาทตามเวลาจริงเมื่อมีการสร้างและการระลึกถึงความจำในฮิปโปแคมปัส ซึ่งเป็นศูนย์สมองเกี่ยวกับการสร้างความจำ
และนักประสาทวิทยาศาสตร์ก็ได้ริเริ่มโครงการถอดรหัสสัญญาณสมองขนาดใหญ่หลายโครงการ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text: ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้ากับการตอบสนองของระบบประสาทสามารถศึกษาได้จากมุมตรงกันข้าม 2 ด้าน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ขบวนหรือลำดับศักยะงานอาจมีข้อมูลที่เข้ารหัสโดยแผนการต่าง ๆ กัน
เช่น ในเซลล์ประสาทสั่งการ (motor neuron) กล้ามเนื้อที่เชื่อมกับเซลล์ประสาทจะออกแรงโดยขึ้นอยู่กับอัตราการยิงศักยะงานเท่านั้น ซึ่งก็คือจำนวนศักยะงานต่อช่วงเวลาหนึ่ง ๆ โดยเฉลี่ย นี่เป็นการเข้ารหัสโดยอัตรา (rate coding)
ในนัยตรงกันข้าม รหัสโดยเวลา (temporal code) ที่ซับซ้อนจะขึ้นอยู่กับการยิงสัญญาณในช่วงเวลาแต่ละระยะ ๆ อย่างแม่นยำ
ซึ่งอาจเกิดเพราะจับคู่กับสิ่งเร้าภายนอก ดังที่พบในระบบการเห็น
และระบบการได้ยิน หรืออาจเกิดในวงจรประสาทเองโดยธรรมชาติ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ประเด็นว่า นิวรอนจะใช้รหัสโดยอัตรา หรือรหัสโดยเวลา เป็นเรื่องที่ได้ความสนใจอย่างมากภายในชุมชนนักประสาทวิทยาศาสตร์ แม้จะยังไม่มีนิยามที่แน่นอนว่า คำเหล่านี้หมายความว่าอะไร
ในทฤษฎีหนึ่งที่เรียกว่า neuroelectrodynamics (พลวัตทางประสาทไฟฟ้า) การเข้ารหัสที่จะกล่าวต่อไปเหล่านี้ล้วนพิจารณาว่าเป็นอนุปรากฏการณ์ (epiphenomena)
ซึ่งมีเหตุจากการเปลี่ยนแปลงในระดับโมเลกุลที่สะท้อนการกระจายตามพื้นที่ของสนามไฟฟ้าภายในนิวรอน โดยเป็นผลของสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีพิสัยกว้างของศักยะงาน และข้อมูลจะปรากฏเป็น spike directivity


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
แบบจำลองการเข้ารหัสโดยอัตราเพื่อสื่อข้อมูลเสนอว่า เมื่อระดับของสิ่งเร้า (เช่นความสว่างของแสง) เพิ่มขึ้น อัตราของศักยะงานที่เซลล์ส่งก็จะเพิ่มขึ้นด้วย
การเข้ารหัสโดยอัตรา (Rate coding) บางครั้งก็เรียกว่า การเข้ารหัสโดยความถี่ (frequency coding) ด้วยเหมือนกัน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
รหัสนี้เป็นแบบดั้งเดิม โดยสมมุติว่า ข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งเร้าเกือบทั้งหมดหรือทั้งหมดจะเข้ารหัสเป็นอัตราของศักยะงาน
แต่เพราะลำดับการส่งศักยะงานตอบสนองต่อสิ่งเร้าหนึ่ง ๆ จะเปลี่ยนไปเมื่อทดลองแต่ละครั้ง ๆ การตอบสนองของเซลล์จึงต้องดำเนินการโดยวิธีการทางสถิติหรือตามความน่าจะเป็น
และกำหนดข้อมูลเป็นอัตราการยิงสัญญาณ ไม่ใช่ลำดับการยิงสัญญาณโดยเฉพาะ ๆ
ในระบบรับความรู้สึกส่วนมาก โดยทั่วไปอัตราการยิงสัญญาณจะเพิ่มขึ้นแบบไม่ใช่เชิงเส้นตามระดับของสิ่งเร้า


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
แบบจำลองนี้จะไม่ให้ความสำคัญแก่ข้อมูลที่ระบบประสาทอาจเข้ารหัสเป็นระยะเวลาในระหว่างขบวนศักยะงาน
ดังนั้น รหัสโดยอัตราจึงมีประสิทธิภาพที่ไม่ดี แต่ก็ทนทานต่อเสียงรบกวนได้ดีมาก (เหมือนสัญญาณดิจิทัล)
เมื่อเข้ารหัสโดยอัตรา การคำนวณอัตราศักยะงานอย่างแม่นยำจะเป็นเรื่องสำคัญมาก
และจริง ๆ แล้ว คำว่า อัตราการยิงสัญญาณ (firing rate) ก็มีหลายความหมายหลายนิยาม โดยต่างกันตามวิธีหาค่าเฉลี่ย เช่น ค่าเฉลี่ยตามเวลา หรือค่าเฉลี่ยที่ได้จากการทดลองที่ทำซ้ำ ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text: เมื่อเข้ารหัสโดยกระบวนการนี้ การเรียนรู้จะเกิดผ่านการเปลี่ยนความสำคัญของสัญญาณที่ส่งผ่านไซแนปส์โดยขึ้นอยู่กับการทำงาน (activity-dependent synaptic weight modifications)


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
นักสรีรวิทยาไฟฟ้าชาวอังกฤษ ดร. เอ็ดการ์ เอเดรียน และนักสรีวิทยาประสาทชาวสวีเด็น Yngve Zotterman ได้แสดงการเข้ารหัสของประสาทโดยอัตราเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2469
การทดลองดั้งเดิมนี้ได้แขวนน้ำหนักขนาดต่าง ๆ จากกล้ามเนื้อ
เมื่อน้ำหนักเพิ่มขึ้น อัตราการส่งศักยะงานจากเส้นประสาทรับความรู้สึกที่อยู่ในกล้ามเนื้อก็เพิ่มขึ้นด้วย
จากงานทดลองดั้งเดิมนี้ นักวิทยาศาสตร์ทั้งสองจึงสรุปว่า ศักยะงานเป็นเหตุการณ์เดี่ยว ๆ และความถี่ของการเกิดเหตุการณ์ ไม่ใช่ขนาดของเหตุการณ์แต่ละเหตุการณ์ ๆ เป็นมูลฐานการสื่อสารระหว่างนิวรอน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ในทศวรรษต่อ ๆ มา การวัดอัตราการส่งสัญญาณกลายเป็นมาตรฐานเพื่อระบุคุณสมบัติต่าง ๆ ของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกและเซลล์ประสาทในเปลือกสมองส่วนต่าง ๆ โดยส่วนหนึ่งก็เพราะมันวัดได้ง่ายเทียบกับวิธีอื่น ๆ
แต่วิธีนี้ก็ไม่สนใจข้อมูลอื่น ๆ ที่อาจจะมาจากระยะการส่งสัญญาณอย่างแม่นยำของนิวรอน
งานศึกษาปี 2548 ได้อ้างหลักฐานทางการทดลองต่าง ๆ เพื่อเสนอว่า อัตราการยิงสัญญาณที่เฉลี่ยจำนวนศักยะงานตามกาลเวลาธรรมดา ๆ อาจจะไม่สมบูรณ์พอเพื่ออธิบายการทำงานของสมอง


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
spike-count rate (อัตรานับศักยะงาน) หรือเรียกอีกอย่างว่า temporal average (ค่าเฉลี่ยตามเวลา) วัดได้โดยนับจำนวนศักยะงานที่ปรากฏในช่วงการทดลองเดียวแล้วหารด้วยระยะเวลา
ผู้ทำการทดลองจะกำหนด T ซึ่งเป็นระยะเวลา โดยขึ้นกับประเภทนิวรอนที่กำลังบันทึกค่า
แต่โดยปกติแล้ว เพื่อให้สมเหตุสมผล ก็จะต้องมีศักยะงานมากกว่าหนึ่งพัลส์ที่เกิดภายในช่วง
ดังนั้น ค่า T ปกติจะอยู่ที่ 100 มิลลิวินาที หรือ 500 มิลลิวินาที แต่ก็อาจจะสั้นยาวกว่านั้น


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
อัตรานับศักยะงานจะกำหนดได้ด้วยการทดลองเพียงแค่ครั้งเดียว แต่ก็แลกกับการไม่ได้รายละเอียดทางเวลาของการตอบสนองที่ต่าง ๆ กันตามธรรมชาติในระยะที่ทำการทดลอง
รหัสเช่นนี้จึงดีในกรณีที่สิ่งเร้ามีระดับสม่ำเสมอหรือเปลี่ยนอย่างช้า ๆ
โดยสัตว์ไม่จำเป็นต้องตอบสนองอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่มักใช้ในเกณฑ์วิธีการทดลองอยู่แล้ว
แต่สิ่งเร้าในโลกจริง ๆ แล้วจะไม่ค่อยอยู่นิ่ง ๆ และบ่อยครั้งจะเปลี่ยนอย่างรวดเร็วมาก
ยกตัวอย่างเช่น แม้เมื่อดูภาพนิ่ง มนุษย์มักขยับตาแบบ saccade ซึ่งก็คือการเปลี่ยนจุดที่มองอย่างรวดเร็ว
ภาพซึ่งตกลงที่เซลล์รับแสงของจอตา ปกติจึงจะเปลี่ยนทุก ๆ ไม่กี่ร้อยมิลลิวินาที


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ถึงแม้จะมีข้อบกพร่องเช่นนี้ การเข้ารหัสแบบอัตรานับศักยะงาน ก็ไม่ได้ใช้เพียงแค่ในการทดลองเท่านั้น แต่ยังใช้ในแบบจำลองของโครงข่ายประสาทเทียมอีกด้วย
เป็นวิธีที่ทำให้เข้าใจว่า เซลล์ประสาทจะเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับตัวแปรขาเข้าอย่างหนึ่ง (คือระดับสิ่งเร้า) ไปเป็นตัวแปรขาออกที่ต่อเนื่องอีกอย่างหนึ่ง (คืออัตราการยิงสัญญาณ)


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text: แต่ก็มีหลักฐานที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ว่า อย่างน้อยที่สุด เซลล์เพอร์คินจีในสมองน้อย ก็ไม่ได้เข้ารหัสข้อมูลด้วยอัตราการยิงสัญญาณเท่านั้น แต่ด้วยเมื่อไร (timing) และระยะ (duration) ที่ไม่ยิงสัญญาณคืออยู่เฉย ๆ ด้วย


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
อัตราการยิงสัญญาณขึ้นอยู่กับเวลา (time-dependent firing rate) นิยามเป็น จำนวนการยิงศักยะงานโดยเฉลี่ย (เฉลี่ยตามการทดลองซ้ำ ๆ) ที่ปรากฏในช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่าง t และ t+Δt แล้วหารโดยช่วงระยะเวลา
เป็นการวัดที่ใช้ได้ทั้งสิ่งเร้านิ่ง ๆ และสิ่งเร้าที่เปลี่ยนไปตามเวลา


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เมื่อจะวัดค่าอัตราการยิงสัญญาณขึ้นอยู่กับเวลาในการทดลอง ผู้ทำการทดลองจะบันทึกค่าจากนิวรอนเมื่อเร้าด้วยสิ่งเร้าที่ทำเป็นชุด ๆ
การเร้าเป็นชุดนี้จะทำซ้ำหลายครั้ง และการตอบสนองของนิวรอนจะบันทึกเป็น Peristimulus time histogram (PSTH)
จุดเวลา t จะวัดจากเมื่อเริ่มเร้าด้วยชุดสิ่งเร้า
ค่า Δt จะต้องใหญ่พอ (ปกติเริ่มจาก 1 มิลลิวินาทีขึ้น) เพื่อให้มีจำนวนศักยะงานพอประเมินค่าเฉลี่ยอย่างเชื่อถือได้
เมื่อหารด้วยระยะเวลา Δt ก็จะได้ค่า อัตราการยิงสัญญาณขึ้นอยู่กับเวลา r(t) ของนิวรอน ซึ่งเท่ากับความหนาแน่นของศักยะงาน (spike density) ใน PSTH


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ถ้า Δt น้อยพอดี r(t) Δt ก็จะเป็นจำนวนศักยะงานโดยเฉลี่ยที่เกิดระหว่าง t จนถึง t+Δt ในการทดลองหลาย ๆ ครั้ง
ถ้า Δt มีค่าน้อย ก็จะไม่มีศักยะงานเกินกว่า 1 ในระหว่าง t จนถึง t+Δt ในการทดลองทุกครั้ง
ซึ่งก็หมายความว่า r(t) Δt ก็จะมีค่าเป็นเศษส่วนในการทดลองต่าง ๆ ที่บางการทดลองมีศักยะงานหนึ่งพัลส์ในช่วงเวลานั้น
หรือโดยเสมอภาคกัน r(t) Δt ก็จะเป็นค่าความน่าจะเป็นที่ศักยะงานหนึ่ง ๆ จะเกิดในช่วงระยะเวลานี้


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
โดยเป็นวิธีดำเนินการทดลอง อัตราการยิงสัญญาณขึ้นอยู่กับเวลาจะมีประโยชน์เพื่อตรวจการทำงานของเซลล์ประสาท โดยเฉพาะในกรณีที่มีสิ่งเร้าซึ่งขึ้นอยู่กับเวลา
ปัญหาโต้ง ๆ ของวิธีนี้ก็คือ มันไม่ใช่วิธีการเข้ารหัสของเซลล์ประสาทในสมอง
เพราะมันไม่สามารถรอให้สิ่งเร้าแสดงตัวซ้ำ ๆ ในแบบที่ว่านี้ก่อนจะตอบสนอง


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
อย่างไรก็ดี ค่านี้จะมีเหตุผล ถ้ามีนิวรอนที่เป็นอิสระต่อกันและกันเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ที่ได้รับสิ่งเร้าเดียวกัน
ดังนั้น แทนการบันทึกการตอบสนองจากกลุ่มเซลล์จำนวน N เซลล์ในการทดลองครั้งหนึ่ง การบันทึกการตอบสนองจากเซลล์เดียวแล้วหาค่าเฉลี่ยจากการทดลอง N ครั้ง ก็จะง่ายกว่า
ดังนั้น ค่านี้จะมีข้อสมมุติโดยปริยายว่า จะเป็นนิวรอนเป็นกลุ่ม ๆ ที่ตอบสนอง
เมื่อเวลาที่ส่งศักยะงานหรือความผันผวนของการยิงสัญญาณที่อัตราสูงพบว่ามีข้อมูล รหัสทางประสาทนี้บ่อยครั้งจะกำหนดว่าการเข้ารหัสโดยเวลา (Temporal coding)
งานศึกษาจำนวนหนึ่งได้พบว่า รายละเอียดทางเวลาของรหัสอยู่ในระดับมิลลิวินาที ซึ่งแสดงว่า เวลาการส่งศักยะงานที่แม่นยำเป็นส่วนประกอบสำคัญของรหัสทางประสาท
การเข้ารหัสข้อมูลเช่นนี้ ซึ่งสื่อผ่านเวลาระหว่างพัลส์ศักยะงานจะเรียกว่า interpulse interval code และมีงานศึกษาจำนวนหนึ่งที่สนับสนุนให้หลักฐาน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ความผันผวนเมื่อยิงสัญญาณที่อัตราสูงของนิวรอน อาจจะเป็นเสียงรบกวนหรืออาจจะเป็นข้อมูลก็ได้
แบบจำลองการเข้ารหัสโดยอัตราเสนอว่า ความไม่สม่ำเสมอเช่นนี้เป็นเสียงรบกวน ส่วนแบบจำลองการเข้ารหัสโดยเวลาเสนอว่า มันเป็นข้อมูล
ถ้าระบบประสาทใช้แค่รหัสโดยอัตราเพื่อสื่อข้อมูล อัตราการยิงสัญญาณที่สม่ำเสมอปกติยิ่งกว่านี้ก็ควรจะเป็นข้อได้เปรียบทางวิวัฒนาการ และนิวรอนก็ควรใช้วิธีการนี้และหลีกเลี่ยงวิธีการอื่นที่ไม่ทนเสียงรบกวนเท่า


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
รหัสโดยเวลาให้คำอธิบายอีกอย่างเกี่ยวกับ "เสียงรบกวน" ว่าเป็นการเข้ารหัสข้อมูลและมีผลต่อการประมวลข้อมูล
เพื่อจะจำลองไอเดียนี้ เลขฐานสองสามารถใช้กำหนดช่วงศักยะงาน โดย 1 หมายถึงมีศักยะงาน และ 0 หมายถึงไม่มี
รหัสโดยเวลาจะอนุญาตให้ลำดับ 000111000111 มีความหมายต่างจากลำดับ 001100110011 แม้อัตราการยิงสัญญาณของลำดับสองชุดนี้จะเท่ากัน คือ 6 ศักยะงานต่อ/10 มิลลิวินาที


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
จนกระทั่งเร็ว ๆ นี้ นักวิทยาศาสตร์ปกติจะใช้รหัสโดยอัตราเพื่ออธิบายรูปแบบกระแสประสาทที่เห็นหลังไซแนปส์ (post-synaptic)
แต่การทำงานของสมองดูจะต้องแม่นยำตามกาลเวลา เกินกว่าที่รหัสโดยอัตราเพียงอย่างเดียวจะสามารถรองรับได้
กล่าวอีกอย่างก็คือ ข้อมูลสำคัญอาจสูญไปได้เพราะรหัสโดยอัตราไม่สามารถเก็บข้อมูลที่มีทั้งหมดจากขบวนศักยะงาน
นอกจากนั้น การตอบสนองจะต่างกันพอสมควรระหว่างสิ่งเร้าที่คล้าย (แต่ไม่เหมือนกัน) ซึ่งแสดงว่า รูปแบบที่ไม่เหมือนกันต่าง ๆ ของขบวนศักยะงานจะมีข้อมูลมากกว่าที่เป็นไปได้ถ้าเป็นรหัสโดยอัตรา


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
รหัสโดยเวลาจะรวมลักษณะต่าง ๆ ของศักยะงานที่การเข้ารหัสโดยอัตราไม่ได้รวม
ยกตัวอย่างเช่น เวลาก่อนเกิดศักยะงานแรกหลังจากที่ได้สิ่งเร้า, ลักษณะต่าง ๆ ที่ขึ้นกับโมเมนต์ทางสถิติที่สองหรือยิ่งกว่านั้นของการแจกแจงความน่าจะเป็นของช่วงระหว่างสิ่งเร้า (Interstimulus interval), ความสุ่มของศักยะงาน, หรือกลุ่มศักยะงานที่ยิงในเวลาที่แม่นยำ (เป็นรูปแบบทางกาลเวลา) ล้วนแต่เป็นข้อมูลที่สามารถใช้เข้ารหัสโดยเวลา


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เนื่องจากไม่มีแหล่งอ้างอิงเวลาแบบสัมบูรณ์ภายในระบบประสาท ข้อมูลก็จะต้องเกี่ยวข้องกับเวลาการเกิดศักยะงานโดยเปรียบเทียบภายในกลุ่มนิวรอน หรือกับการแกว่งกวัดของคลื่นสมอง
วิธีถอดรหัสโดยเวลาอย่างหนึ่งเมื่อมีการแกว่งกวัดของคลื่นสมอง ก็คือศักยะงานที่ยิงในคาบโดยเฉพาะ ๆ ของวงจรการกวัดแว่ง จะทำให้นิวรอนหลังไซแนปส์ลดขั้วอย่างมีประสิทธิภาพกว่า


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
โครงสร้างทางเวลาของขบวนศักยะงาน หรืออัตราการยิงสัญญาณ จะกำหนดโดยทั้งการเปลี่ยนแปลงของสิ่งเร้าและกระบวนการเข้ารหัสของนิวรอนเอง
สิ่งเร้าที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วมักจะสร้างขบวนศักยะงานที่มีลักษณะทางเวลาที่แม่นยำและอัตราการยิงสัญญาณที่เปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าระบบจะใช้รหัสอะไรก็ตาม
รหัสโดยเวลาจะส่องรายละเอียดทางเวลาในการตอบสนองที่ไม่ได้เกิดจากความเปลี่ยนแปลงของสิ่งเร้าเท่านั้น แต่จะสัมพันธ์กับลักษณะต่าง ๆ ของสิ่งเร้าด้วย
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้าและพลวัตของการเข้ารหัส ทำให้ระบุรหัสโดยเวลาได้ยาก


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เนื่องกับรหัสทางเวลา การเรียนรู้จะเกิดผ่านการปรับความช้าเร็วของการสื่อผ่านไซแนปส์โดยขึ้นอยู่กับการทำงาน (activity-dependent synaptic delay modifications)
การปรับเปลี่ยนเองก็จะต้องขึ้นกับไม่ใช่เพียงแค่อัตราการยิงสัญญาณ (คือรหัสโดยอัตรา) แต่จะขึ้นกับรูปแบบทางกาลเวลาของศักยะงานด้วย (คือรหัสโดยเวลา) คือ นี่อาจเป็นกรณีพิเศษของกระบวนการ spike-timing-dependent plasticity


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ปัญหาของการเข้ารหัสโดยเวลา จะต่างอย่างเป็นอิสระจากปัญหาการเข้ารหัสศักยะงานแต่ละพัลส์ ๆ ที่เป็นอิสระจากกันและกัน
ถ้าศักยะงานแต่ละพัลส์เป็นอิสระจากพัลส์อื่น ๆ ในขบวน คุณสมบัติทางเวลาของรหัสประสาทจะกำหนดได้โดยอัตราการยิงสัญญาณที่ขึ้นอยู่กับเวลา r(t)
และถ้า r(t) เปลี่ยนช้า ๆ ไปตามเวลา นี่ก็เท่ากับการเข้ารหัสโดยอัตรา แต่ถ้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว นี่เป็นการเข้ารหัสโดยเวลา


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
สำหรับสิ่งเร้าสั้น ๆ อัตราการยิงศักยะงานสูงสุดของเซลล์ประสาทอาจไม่เร็วพอจะสร้างศักยะงานมากกว่าพัลส์เดียว
เนื่องจากมีข้อมูลมากเกี่ยวกับสิ่งเร้าสั้น ๆ ภายในศักยะงานเดียวนี้
จึงดูเหมือนว่าเวลาการยิงศักยะงานเองจะต้องสื่อข้อมูลมากกว่าเพียงเป็นความถี่เฉลี่ยของจำนวนศักยะงานตามระยะเวลา


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
แบบจำลองนี้สำคัญมากในเรื่องการกำหนดตำแหน่งต้นเสียง (sound localization) ซึ่งเกิดในสมองภายในมิลลิวินาที ๆ
คือสมองจะต้องดึงข้อมูลมหาศาลจากการตอบสนองค่อนข้างสั้น ๆ ของเซลล์ประสาท
นอกจากนั้น ถ้าการยิงสัญญาณในอัตราที่ต่ำเพียงเป็นสิบ ๆ พัลส์ต่อวินาที จะต้องจำแนกจากอัตราที่ใกล้ ๆ กันสำหรับสิ่งเร้าที่ต่างกัน
เซลล์ประสาทที่ต้องจำแนกสิ่งเร้าที่ต่างสองอย่างนี้ ก็จะต้องรอหนึ่งวินาทีหรือมากกว่านั้นเพื่อรวบรวมข้อมูลจนเพียงพอ
ซึ่งไม่สอดคล้องกับสิ่งมีชีวิตเป็นจำนวนมากที่สามารถจำแนกสิ่งเร้าสองอย่างที่ว่าได้โดยใช้เวลาแค่เป็นมิลลิวินาที ๆ
นี่แสดงว่าระบบประสาทไม่ได้ใช้การเข้ารหัสโดยอัตราเพียงอย่างเดียว


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เพื่ออธิบายการเข้ารหัสสิ่งเร้าทางตาได้อย่างรวดเร็ว
จึงมีการเสนอว่า เซลล์ประสาทในจอตาจะเข้ารหัสข้อมูลเป็นระยะเวลาแฝงระหว่างการเริ่มมีสิ่งเร้ากับการเกิดศักยะงานแรก ซึ่งเรียกว่า latency to first spike
โดยรหัสเช่นนี้ก็พบด้วยในระบบการได้ยินและระบบรับความรู้สึกทางกาย
ข้อเสียหลักของรหัสนี้ก็คือจะอ่อนไหวต่อความผันผวนของเซลล์ประสาทที่มีอยู่ตามธรรมชาติ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ในคอร์เทกซ์การมองเห็นปฐมภูมิของลิงแม็กแคก เวลาระหว่างศักยะงานแรกกับการเริ่มมีสิ่งเร้าพบว่า ให้ข้อมูลมากกว่าระยะเวลาระหว่างศักยะงานเอง
แต่เวลาระหว่างศักยะงานก็ยังสามารถใช้เข้ารหัสข้อมูลอื่น ๆ และสำคัญเป็นพิเศษเมื่ออัตราการส่งสัญญาณถึงจุดยอด เช่นเมื่อสิ่งที่เห็นมีความเปรียบต่างสูง
ด้วยเหตุนี้ รหัสโดยเวลาอาจมีบทบาทในการเข้ารหัสส่วนขอบของสิ่งที่เห็น (ที่มีความเปรียบต่างสูง) และไม่มีเมื่อสิ่งเร้าเปลี่ยนอย่างอย่างช้า ๆ หรือน้อย


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ระบบรู้รสของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมช่วยในการศึกษารหัสโดยเวลา เพราะสิ่งเร้าค่อนข้างต่าง ๆ กัน และสัตว์ก็ตอบสนองต่าง ๆ กันพอสังเกตได้
ข้อมูลที่เข้ารหัสโดยเวลาอาจช่วยสิ่งมีชีวิตให้จำแนกรสชาติต่าง ๆ ที่อยู่ในหมวดเดียวกัน (เช่น หวาน ขม เปรี้ยว เค็ม อุมะมิ) แม้อัตราศักยะงานจะเหมือนกัน
ข้อมูลทางเวลาของรูปแบบการตอบสนองต่อรสชาติแต่ละอย่าง อาจใช้ระบุว่ามันคืออะไร (เช่น ความแตกต่างระหว่างรสขมสองอย่าง เช่นยาควินินและ Denatonium ที่ขมมาก)
ดังนั้น ทั้งการเข้ารหัสโดยอัตราและโดยเวลาอาจจะใช้ในระบบรู้รส คือโดยอัตราสำหรับหมวดหมู่พื้นฐานของรสชาติ และโดยเวลาสำหรับรายละเอียดโดยเฉพาะอื่น ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
งานวิจัยในระบบรู้รสของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมได้แสดงว่า มีข้อมูลจำนวนมากในรูปแบบตามกาลเวลาที่ใช้ในกลุ่มเซลล์ประสาทต่าง ๆ
และเป็นข้อมูลที่ต่างจากที่เข้ารหัสโดยอัตรา
กลุ่มเซลล์ประสาทอาจประสานส่งกระแสประสาทพร้อม ๆ กันเมื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้าหนึ่ง ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ในการศึกษาสมองกลีบหน้าของไพรเมต
รูปแบบทางเวลาที่ละเอียดแม่นยำเป็นระยะเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่มิลลิวินาทีจะพบทั่วกลุ่มเซลล์ประสาท
ซึ่งมีสหสัมพันธ์กับพฤติกรรมเกี่ยวกับการแปลข้อมูลบางอย่าง
แม้นักวิทยาศาสตร์ยังกำหนดรายละเอียดไม่ค่อยได้
แต่ก็อาจอธิบายได้ว่า เป็นผลพลอยได้ในระบบต่าง ๆ ของเปลือกสมองที่ใช้ข้อมูลขาเข้าร่วมกัน หรืออาจเพื่อเพิ่มความเร็วในการแปลผลของเปลือกสมองโดยไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่ม


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เหมือนกับระบบการเห็น ใน mitral cell ของป่องรับกลิ่นในหนูหริ่ง ระยะเวลาของศักยะงานแรกจากการดมกลิ่น (คือระยะแฝง) ดูเหมือนจะเข้ารหัสข้อมูลจำนวนมากเกี่ยวกับกลิ่น
กลยุทธ์การใช้ระยะแฝงทำให้สามารถระบุกลิ่นและมีพฤติกรรมตอบสนองต่อกลิ่นนั้นได้เร็ว
นอกจากนั้น mitral cell ยังมีรูปแบบการส่งสัญญาณโดยเฉพาะ ๆ ต่อกลิ่นต่าง ๆ
ข้อมูลเช่นนี้อาจช่วยระบุกลิ่นบางชนิด แต่อาจไม่จำเป็นต้องมี เพราะอัตราของศักยะงานในช่วงที่สัตว์ดมกลิ่นก็สามารถทำให้ระบุกลิ่นได้แล้ว


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ในแนวเดียวกัน งานทดลองในระบบรู้กลิ่นของกระต่ายแสดงการส่งสัญญาณในรูปแบบต่าง ๆ ที่มีสหสัมพันธ์กับกลิ่นต่าง ๆ
และก็พบผลเช่นเดียวกันในงานทดลองกับตั๊กแตน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ความจำเพาะเจาะจงของรหัสโดยเวลา ทำให้ต้องใช้เทคโนโลยีที่ละเอียดมากในการวัดหาข้อมูลทางการทดลองที่ทั้งให้ความรู้และเชื่อถือได้
ความก้าวหน้าทางเทคนิค optogenetics ช่วยให้นักประสาทวิทยาศาสตร์สามารถควบคุมศักยะงานภายในนิวรอนหนึ่ง ๆ ได้โดยเฉพาะ ทำให้ควบคุมรูปแบบไฟฟ้าของศักยะงานและระยะเวลาระหว่างศักยะงานในระดับเซลล์เดี่ยว ๆ ได้
ยกตัวอย่างเช่น แสงสีน้ำเงินจะทำให้ช่องไอออนเปิดปิดด้วยแสง คือ channelrhodopsin เปิด ทำให้เซลล์ลดขั้วแล้วสร้างศักยะงาน
เมื่อเซลล์ตรวจไม่พบแสงสีน้ำเงินอีก ช่องก็จะปิด แล้วเซลล์ก็จะหยุดส่งศักยะงาน
รูปแบบของศักยะงานจะจับคู่กับรูปแบบของสิ่งเร้าคือแสงสีน้ำเงิน
การใส่ลำดับยีนของ channelrhodopsin เข้าในดีเอ็นเอของหนูหริ่ง จึงทำให้นักวิจัยสามารถควบคุมศักยะงานและควบคุมพฤติกรรมบางอย่างของหนู (เช่น ทำให้หนูหันไปทางซ้าย) ได้
ผ่านเทคนิค optogenetics นักวิจัยจึงมีอุปกรณ์ที่สร้างผลต่อการเข้ารหัสโดยเวลาต่าง ๆ ในนิวรอน ในขณะที่ยังดำรงอัตราเฉลี่ยการยิงสัญญาณเท่า ๆ กัน และดังนั้น จึงสามารถทดสอบได้ว่า มีวงจรประสาทหนึ่ง ๆ ที่เข้ารหัสโดยเวลาหรือไม่


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เทคโนโลยี Optogenetic มีโอกาสช่วยแก้ปัญหาการส่งศักยะงานที่เป็นมูลฐานของโรคทางประสาทและจิตหลายอย่าง
ถ้าจริง ๆ นิวรอนเข้ารหัสข้อมูลในรูปแบบตามเวลาของศักยะงาน ข้อมูลสำคัญอาจจะมองข้ามไปเมื่อพยายามถอดรหัสจากแค่อัตราการยิงสัญญาณ
การเข้าใจรหัสประสาทในรูปแบบตามเวลาและการทำซ้ำรูปแบบเหล่านี้ได้ในนิวรอน อาจจะทำให้ควบคุมและรักษาโรคในระบบประสาท เช่น โรคซึมเศร้า โรคจิตเภท และโรคพาร์คินสัน ได้ดีขึ้น
เพราะการควบคุมระยะการส่งศักยะงานในเซลล์เดี่ยว ๆ จะทำให้ควบคุมการทำงานของสมองได้แม่นยำยิ่งกว่าการใช้ยา


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
รหัสโดยเฟสที่ยิงสัญญาณ (Phase-of-firing code) เป็นรหัสทางประสาทที่รวมการเข้ารหัสโดยอัตรา กับจุดอ้างอิงทางเวลาซึ่งอาศัยการแกว่งกวัดของคลื่นสมอง (Neural oscillation)
รหัสประเภทนี้มีป้าย/ข้อมูลเวลาสำหรับแต่ละศักยะงานโดยอ้างอิงเวลาตามเฟสการแกว่งกวัดของคลื่นประสาทเฉพาะที่ ๆ ไม่ว่าจะแบบความถี่ต่ำ
หรือความถี่สูง
ลักษณะอย่างหนึ่งของการเข้ารหัสนี้ก็คือ นิวรอนจะมีลำดับการยิงสัญญาณโดยเฉพาะ ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
มีงานศึกษาที่แสดงว่า นิวรอนในเปลือกสมองรับความรู้สึกบางส่วน เข้ารหัสสิ่งเร้าที่ซับซ้อนตามธรรมชาติโดยเวลาของศักยะงานที่เป็นไปตามเฟสของคลื่นสมองในพื้นที่ ไม่ใช่เป็นไปตามจำนวนศักยะงานเท่านั้น
โดยคลื่นสมองจะสะท้อนศักย์สนามไฟฟ้าเฉพาะที่ (local field potential)
นี่บ่อยครั้งจัดเป็นรหัสโดยเวลาแม้ป้ายเวลาที่ใช้กับศักยะงานจะค่อนข้างหยาบ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
นั่นก็คือ ค่าวิยุต 4 ค่าสำหรับเฟสต่าง ๆ ก็พอใช้เป็นตัวแทนข้อมูลที่อยู่ในรหัสเช่นนี้ โดยหมายเอาเฟสของการกวัดแกว่งที่ความถี่ต่ำ
รหัสโดยเฟสที่ยิงสัญญาณได้ไอเดียคร่าว ๆ จากปรากฏการณ์ Phase precession ใน place cell (เซลล์สถานที่) ที่ฮิปโปแคมปัส ซึ่งเป็นเซลล์ที่ทำงานเมื่อสัตว์ไปถึงสถานที่โดยเฉพาะ ๆ ภายในสิ่งแวดล้อม


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสตามเฟสยังพบในเปลือกสมองส่วนการเห็นที่มีการกวัดแกว่งความถี่สูงด้วย
ภายในรอบของการกวัดแกว่งพิสัยแกมมา (30-70&npbs;เฮิรตซ์) เซลล์ประสาทแต่ละตัวจะมีช่วงที่มักจะยิงสัญญาณ
เพราะเหตุนี้ กลุ่มนิวรอนทั้งหมดจึงสร้างขบวนศักยะงานที่มีระยะยาวถึงประมาณ 15 มิลลิวินาที


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสโดยกลุ่ม (Population coding) เป็นวิธีเข้ารหัสสิ่งเร้าโดยการทำงานร่วมกันของนิวรอนจำนวณหนึ่ง
ในวิธีนี้ นิวรอนแต่ละเซลล์จะตอบสนองต่อสิ่งเร้าบางเซตแบบกระจายตัว และการตอบสนองของนิวรอนจำนวนหนึ่งรวมกันก็จะสามารถกำหนดค่าบางอย่างเกี่ยวกับสิ่งเร้า


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
จากมุมมองทางทฤษฎี การเข้ารหัสโดยกลุ่มเป็นเรื่องที่เข้าสูตรทางคณิตได้ค่อนข้างดีในบรรดาปัญหาทางประสาทวิทยาศาสตร์ทั้งหลาย
มันรวมส่วนสำคัญต่าง ๆ ของการเข้ารหัสทางประสาท แต่ก็ยังวิเคราะห์ทางทฤษฎีได้ง่ายพอ
งานศึกษาแบบทดลองได้แสดงว่า การเข้ารหัสแบบนี้ใช้อย่างกว้างขวางภายในเขตสมองส่วนรับความรู้สึก (sensory) และส่วนสั่งการ (motor)


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ยกตัวอย่างเช่น ในเขตการเห็นของสมองกลีบขมับส่วนใน (Medial temporal lobe, MT) นิวรอนจะประมวลผลกำหนดโดยทิศทางที่สิ่งเร้าเคลื่อนที่โดยเฉพาะ ๆ
ในการตอบสนองต่อวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่ไปยังทิศทางหนึ่งโดยเฉพาะ ๆ นิวรอนจำนวนมากใน MT จะยิงสัญญาณแบบมีเสียงรบกวน โดยมีรูปแบบเป็นระฆังคว่ำตลอดทั้งกลุ่ม
แต่ทิศทางของวัตถุก็ยังสามารถกำหนดได้จากการทำงานของนิวรอนทั้งกลุ่ม ซึ่งทนต่อความผันผวนของสัญญาณจากนิวรอนเดี่ยว ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ในตัวอย่างคลาสสิกตัวอย่างหนึ่งใน primary motor cortex นักวิจัยได้ฝึกลิงให้ขยับก้านควบคุมไปยังเป้าหมาย
แล้วพบว่า นิวรอนหนึ่ง ๆ จะยิงสัญญาณตอบสนองต่อทิศทางการเคลื่อนที่ของเป้าหมายหลายทิศทาง
แต่มันจะยิงสัญญาณที่อัตราสูงสุดในทิศทางเดียว และที่อัตราลดลงขึ้นอยู่กับว่า ทิศทางของเป้าหมายนั้นใกล้กับทิศทางซึ่งมันถนัดที่สุดมากเท่าไร


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
นักวิชาการคนหนึ่ง (Kenneth Johnson) ได้สรุปว่า ถ้านิวรอนแต่ละตัวเป็นตัวแทนการเคลื่อนไหวของสิ่งเร้าในทิศทางที่ตนถนัด
การคำนวณรวมเวกเตอร์ของนิวรอนทั้งหมด โดยนิวรอนแต่ละตัวมีอัตราการยิงสัญญาณและทิศทางที่ตนถนัดโดยเฉพาะ ๆ ก็จะแสดงทิศทางการเคลื่อนที่ของสิ่งเร้า
ดังนั้น การทำงานของกลุ่มนิวรอนจึงเข้ารหัสทิศทางการเคลื่อนที่ของสิ่งเร้า
การเข้ารหัสเช่นนี้มีชื่อเฉพาะว่า population vector coding


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
นักวิชาการอีกลุ่มหนึ่งได้พัฒนารหัสโดยกลุ่มตามสถานที่-เวลา ซึ่งเรียกว่า Averaged-Localized-Synchronized-Response (ALSR) code
โดยเป็นการเข้ารหัสสิ่งเร้าทางหูคือเสียง
และใช้ข้อมูลเกี่ยวกับนิวรอนที่ตอบสนองต่อจุดที่เป็นแหล่งเสียงโดยเฉพาะ ๆ ในโสตประสาท (auditory nerve) กับการยิงสัญญาณจับคู่กับเฟสภายในโสตประสาท
การเข้ารหัสดั้งเดิมใช้ได้กับเสียงสระแบบไม่เปลี่ยนเสียง
ต่อมาจึงใช้ได้กับพยางค์ที่ประกอบด้วยพยัญชนะ-สระ โดยรวมความสูงต่ำของเสียง (pitch) และความถี่สั่นพ้อง (formant) ที่ซับซ้อนและอาจเปลี่ยนเสียงในระหว่าง (non steady state)


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสโดยกลุ่มยังมีข้อดีอื่น ๆ อีกด้วย
รวมทั้งการลดความไม่แน่นอนเนื่องจากความผันแปรได้ทางสถิติ และสมรรถภาพในการเป็นตัวแทนลักษณะสิ่งเร้าต่าง ๆ พร้อม ๆ กัน
วิธีนี้ยังเร็วกว่าการเข้ารหัสโดยอัตรา และสามารถสะท้อนความเปลี่ยนแปลงของสิ่งเร้าได้แทบทันที
นิวรอนแต่ละตัวในกลุ่มมักจะตอบสนองสิ่งเร้าที่ต่าง ๆ แต่คาบเกี่ยวกัน ดังนั้น นิวรอนจำนวนหนึ่งแต่ไม่ทั้งหมดก็จะตอบสิ่งเร้าหนึ่ง ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
โดยปกติแล้ว ฟังก์ชันการเข้ารหัสจะมีค่าสูงสุด เมื่อการทำงานของนิวรอนนั้น ๆ อยู่ในระดับสูงสุด
และก็จะลดลงตามลำดับค่าที่ไม่ใช่เป็นจุดยอด
ดังนั้น ระดับการรับรู้สิ่งเร้าจึงสามารถคำนวณได้จากรูปแบบการทำงานทั่วไปของกลุ่มนิวรอน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
population vector coding ที่กล่าวถึงมาก่อนเป็นตัวอย่างของการหาค่าเฉลี่ยธรรมดา ๆ
เทคนิคทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนกว่ารวมวิธีค่าควรจะเป็นสูงสุด (maximum likelihood) อาศัยการแจกแจงหลายตัวแปร (multivariate distribution) ของการตอบสนองของนิวรอน
แบบจำลองเหล่านี้อาจสมมุติความเป็นอิสระ หรือสหสัมพันธ์แบบทุติยภูมิ
หรือแม้แต่ภาวะพึ่งพิงที่ซับซ้อนอย่างเช่น higher order maximum entropy probability distribution
หรือ Copula


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
แบบจำลองการเข้ารหัสโดยสหสัมพันธ์เสนอว่า มีสหสัมพันธ์ระหว่างศักยะงานภายในขบวน ซึ่งอาจเป็นข้อมูลนอกเหนือไปจากระยะเวลาธรรมดาระหว่างศักยะงานต่าง ๆ
งานวิจัยปี 2523 แสดงว่า สหสัมพันธ์ระหว่างขบวนศักยะงานจะสามารถลด แต่ไม่สามารถเพิ่มข้อมูลที่พึ่งพาอาศัยกัน (mutual information) ที่มีในขบวนศักยะงาน 2 ขบวน โดยเกี่ยวกับลักษณะหนึ่งของสิ่งเร้า
แต่งานปี 2542 แสดงว่าไอเดียนี้ไม่ถูกต้อง
โครงสร้างโดยสหสัมพันธ์จะสามารถเพิ่มข้อมูลที่มี ถ้าค่าสหสัมพันธ์ของเสียงรบกวนและของสัญญาณ/ข้อมูลมีเครื่องหมายตรงกันข้ามกัน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ค่าสหสัมพันธ์สามารถให้ข้อมูลที่ไม่ได้อยู่ในอัตราการยิงสัญญาณโดยเฉลี่ยของนิวรอนสองคู่
ตัวอย่างหนึ่งก็คือ เปลือกสมองส่วนการได้ยินของมาโมเสทที่ได้ยาชาแล้ว
ซึ่งเสียงโทนเดียวจะทำให้เกิดศักยะงานที่มีสหสัมพันธ์กันจำนวนมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้เพิ่มอัตราการยิงสัญญาณโดยเฉลี่ยระหว่างนิวรอนเป็นคู่ ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text: แบบจำลองการเข้ารหัสโดยศักยะงานอิสระเสนอว่า ศักยะงานแต่ละพัลส์เป็นอิสระจากกันและกันภายในขบวนศักยะงาน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสโดยกลุ่มปกติจะเกี่ยวกับกลุ่มเซลล์ประสาทที่ตอบสนองโดยมี tuning curve เป็นฟังก์ชัน Gaussian ที่มีค่าคาดหมายหรือค่าเฉลี่ยซึ่งแปรผันแบบเชิงเส้นตามระดับสิ่งเร้า
ซึ่งหมายความว่า เซลล์จะตอบสนองด้วยศักยะงานในอัตราสูงสุดต่อสิ่งเร้าที่มีระดับใกล้กับค่าคาดหมาย
ดังนั้น ระดับของสิ่งเร้าจึงสามารถหาได้จากค่าคาดหมายของเซลล์ประสาทที่ตอบสนองในระดับสูงสุด
แต่เพราะเสียงรบกวนที่มีโดยธรรมชาติในการตอบสนอง การประมาณค่าควรจะเป็นสูงสุด (maximum likelihood estimation) จะเป็นวิธีที่แม่นยำกว่า


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสเช่นนี้จะใช้สำหรับตัวแปรแบบต่อเนื่องเช่น ตำแหน่งข้อต่อ ตำแหน่งตา สี หรือความถี่เสียง
แม้นิวรอนเดี่ยว ๆ จะสร้างเสียงรบกวนมากเกินกว่าจะสามารถเข้ารหัสตัวแปรโดยอัตรา แต่กลุ่มนิวรอนรวมกันก็สามารถให้ข้อมูลที่เชื่อถือได้และแม่นยำกว่า
สำหรับกลุ่มนิวรอนที่มี tuning curve แบบมียอดเดียว ความแม่นยำปกติจะดีขึ้นในเชิงเส้นตามจำนวนของเซลล์ประสาท
ดังนั้น สำหรับความแม่นยำครึ่งหนึ่ง ก็จะใช้นิวรอนจำนวนครึ่งเดียว
เทียบกับ tuning curve แบบมีหลายยอด ดังที่พบใน grid cell ในสมองของสัตว์หลายสปีชีส์ เป็นเซลล์ซึ่งเข้ารหัสข้อมูลเกี่ยวกับปริภูมิรอบ ๆ ตัวสัตว์
ความแม่นยำที่ได้จากกลุ่มนิวรอนเช่นนี้ จะเพิ่มขึ้นแบบยกกำลังตามจำนวนเซลล์ประสาท
ซึ่งลดจำนวนนิวรอนได้อย่างมหาศาลเพื่อให้ได้ความแม่นยำเท่ากัน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสแบบน้อยเซลล์ก็คือลักษณะสิ่งเร้าแต่ละอย่างจะเข้ารหัสโดยการทำงานอย่างเต็มที่ของนิวรอนเป็นจำนวนน้อย
คือ จะมีกลุ่มนิวรอนย่อย ๆ ที่ทำงานตอบสนองต่อลักษณะสิ่งเร้าที่ต่างกัน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ถึงกระนั้น "ความน้อย" ก็อาจจะเป็นทางเวลา คือ "จะทำงานเป็นช่วงเวลาค่อนข้างน้อย" หรืออาจจะหมายถึงจำนวนนิวรอนที่ทำงานตอบสนองภายในกลุ่ม
ในกรณีหลัง จึงอาจนิยามได้ว่าเป็นจำนวนนิวรอนที่ทำงานเปรียบเทียบกับจำนวนนิวรอนทั้งหมดภายในกลุ่มในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
นี่ดูเหมือนจะเป็นเอกลักษณ์ของการแปลผลทางประสาทเมื่อเปรียบเทียบกับคอมพิวเตอร์ดั้งเดิม เพราะข้อมูลจะกระจายตัวไปอย่างกว้างขวางไปทั่วกลุ่มนิวรอน
งานวิจัยปี 2539 แสดงว่า
การเข้ารหัสแบบน้อยเซลล์ของรูปภาพต่าง ๆ ตามธรรมชาติ จะสร้างฟิลเตอร์คล้ายกับ wavelet ซึ่งก็คล้ายกับลานรับสัญญาณของเซลล์ธรรมดา ๆ ในเปลือกสมองส่วนการเห็น
ความจุของการเข้ารหัสเช่นนี้อาจเพิ่มโดยใช้การเข้ารหัสโดยเวลาพร้อม ๆ กัน ดังที่พบในระบบรู้กลิ่นของตั๊กแตน


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เพราะสิ่งเร้ามีรูปแบบต่าง ๆ มากมาย ขั้นตอนวิธีการเข้ารหัสแบบน้อยเซลล์จะพยายามสืบหารูปแบบจำนวนน้อยที่เป็นตัวแทน (representative patterns) อย่างอัตโนมัติ ซึ่งเมื่อรวมรูปแบบในสัดส่วนที่ถูกต้อง ก็จะสามารถเป็นตัวแทนของสิ่งเร้าที่ปรากฏ
ดังนั้น รหัสโดยน้อยเซลล์ของสิ่งเร้าก็คือรูปแบบที่เป็นตัวแทนเหล่านี้
ยกตัวอย่างเช่น ประโยคมากมายในภาษาไทยสามารถเข้ารหัสเป็นเครื่องหมายต่าง ๆ ซึ่งมีจำนวนน้อย (เช่น อักษร วรรณยุกต์ ตัวเลข และวรรค)
โดยรวมกันเป็นลำดับอย่างเฉพาะเจาะจงเพื่อเป็นตัวแทนประโยคหนึ่ง ๆ ในนัยเดียวกัน การเข้ารหัสแบบน้อยเซลล์ก็จะเป็นเหมือนกับเครื่องหมายเหล่านี้


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
แบบจำลองของการเข้ารหัสแบบน้อยเซลล์มักจะเป็นแบบ linear generative model (แบบจำลองเพิ่มพูนเชิงเส้น)
ในแบบจำลองนี้ เครื่องหมายจะรวมกันแบบผลรวมเชิงเส้นเพื่อประมาณข้อมูลขาเข้า


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
เป้าหมายของการเข้ารหัสโดยน้อยเซลล์ก็คือเพื่อกำหนดเวกเตอร์ฐานหลักที่มีมิติ k และมีจำนวน n (n k-dimensional basis vectors) คือ formula_2
พร้อมกับเวก์เตอร์มากเลขศูนย์ที่มีมิติ n (sparse n-dimensional vector) เวกเตอร์หนึ่ง formula_3 ที่เป็นน้ำหนักหรือสัมประสิทธิ์สำหรับแต่ละเวกเตอร์ขาเข้า
เพื่อให้ผลรวมเชิงเส้นของเวกเตอร์ฐานหลักในสัดส่วนที่กำหนดโดยสัมประสิทธิ์ มีผลเป็นค่าใกล้ ๆ กับเวกเตอร์ขาเข้า คือ formula_4


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
รหัสที่สร้างโดยขั้นตอนวิธีที่ดำเนินการด้วย linear generative model อาจจัดเป็นสองอย่างคือแบบ soft sparseness (น้อยผ่อน ๆ) และ hard sparseness (น้อยจริง ๆ)
โดยแบบ 2 อย่างจะมุ่งหมายการกระจายตัวของสัมประสิทธิ์ของเวกเตอร์ฐานหลักสำหรับข้อมูลเข้าทั่วไป


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
รหัสนี้อาจแบ่งได้โดยอีกวิธีหนึ่งเป็น 2 แบบ ก็คือแบบ "critically complete" (สมบูรณ์อย่างวิกฤติ) หรือ "overcomplete" (สมบูรณ์เกิน)
เปลือกสมองส่วนการเห็นปฐมภูมิของมนุษย์ประเมินว่า สมบูรณ์เกินโดยแฟกเตอร์ 500 ดังนั้น ข้อมูลขาเข้าที่ 14x14 (196-dimensional space) จะเข้ารหัสโดยนิวรอนประมาณ 100,000 ตัว


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
การเข้ารหัสโดยน้อยเซลล์ อาจเป็นกลยุทธ์ทั่วไปของระบบประสาทเพื่อเพิ่มความจุของความจำ
คือ เพื่อปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม สัตว์จะต้องเรียนรู้ว่า สิ่งเร้าเช่นไรสัมพันธ์กับรางวัลหรือการลงโทษ แล้วจำแนกสิ่งเร้าที่เสริมแรงเช่นนี้จากสิ่งเร้าที่คล้ายกันแต่ไม่เกี่ยวกัน
ปฏิบัติการเช่นนี้จะต้องมีหน่วยความจำสาระ (associative memory) ที่เฉพาะเจาะจงต่อสิ่งเร้า
ที่นิวรอนไม่กี่ตัวจากทั้งกลุ่มจะตอบสนองต่อสิ่งเร้าหนึ่ง ๆ และนิวรอนแต่ละตัว ๆ จะตอบสนองต่อสิ่งเร้าไม่กี่อย่างจากสิ่งเร้าที่เป็นไปได้ทั้งหมด


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
งานทฤษฎีเรื่อง Sparse distributed memory (ความจำแบบกระจายและมากไปด้วยศูนย์)
ได้เสนอว่า การเข้ารหัสโดยน้อยเซลล์จะเพิ่มความจุของความจำสาระ โดยลดความคาบเกี่ยวกันระหว่างการทำงานของนิวรอนที่เป็นตัวแทนลักษณะสิ่งเร้า
ส่วนในงานทดลอง การเข้ารหัสโดยน้อยเซลล์ของข้อมูลความรู้สึก ได้พบในระบบรับความรู้สึกหลายอย่างรวมทั้งระบบการเห็น
ระบบการได้ยิน
ระบบรู้สัมผัส
และระบบรู้กลิ่น


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
อย่างไรก็ดี แม้จะมีหลักฐานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เกี่ยวกับการใช้รหัสเช่นนี้อย่างกว้างขวางในระบบประสาท รวมทั้งข้อสนับสนุนทางทฤษฎีเกี่ยวกับความสำคัญของมัน
งานที่แสดงว่า รหัสโดยน้อยเซลล์จะเพิ่มความเฉพาะเจาะจงต่อสิ่งเร้าของระบบความจำสาระก็ไม่ค่อยมีจนกระทั่งเร็ว ๆ นี้


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
ในปี 2557 นักกายวิภาคชาวสวีเดน-อังกฤษ (Gero Miesenböck) ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดได้ทำงานวิเคราะห์กับระบบรู้กลิ่นของแมลงวันทอง
ในแมลงวันทอง การเข้ารหัสกลิ่นโดยน้อยเซลล์ของ Kenyon cell ใน Mushroom bodies เชื่อว่า จะเป็นตัวกำหนดตำแหน่งแบบเข้าเลขอย่างแม่นยำจำนวนมากเพื่อบรรจุความจำเกี่ยวกับกลิ่นโดยเฉพาะ ๆ


title: การเข้ารหัสทางประสาท

text:
งานวิจัยอีกงานปี 2557
แสดงว่า ความมากน้อยของนิวรอนที่ทำงาน (sparseness) จะควบคุมโดยวงจรป้อนกลับเชิงผกผันระหว่าง Kenyon cells และ GABAergic anterior paired lateral (APL) neuron
การจงใจกระตุ้นและหยุดการทำงานอย่างเป็นระบบของส่วนแต่ละส่วนในวงจรนี้แสดงว่า Kenyon cells จะกระตุ้นให้ APL ทำงาน และในทางกลับกัน APL ก็จะยับยั้ง Kenyon cells ไม่ให้ทำงาน
การระงับวงจรป้อนกลับ Kenyon cell-APL จะกวนการเข้ารหัสแบบน้อยเซลล์ที่ตอบสนองต่อกลิ่นของ Kenyon cell, เพิ่มสหสัมพันธ์ในระหว่างกลิ่นต่าง ๆ, และกันแมลงวันไม่ให้เรียนรู้แยกแยะกลิ่นที่คล้ายกัน แต่ไม่กันสำหรับกลิ่นที่ต่างกัน
ผลเช่นนี้แสดงว่า การยับยั้งแบบป้อนกลับที่ระงับการทำงานของ Kenyon cell ทำให้สามารถดำรงการเข้ารหัสกลิ่นอย่างน้อยเซลล์ แยกแยะไม่ให้ปนกลิ่น และดังนั้น ดำรงความเฉพาะเจาะจงต่อกลิ่นในระบบความจำ


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
[[ไฟล์:Afterimagenpov.svg|thumb| ถ้าดูภาพนี้ประมาณ 20-60 [[วิi
นาที]]แล้วดูพื้นสีขาว ๆ จะเห็นภาพติดตาชั่วขณะแบบเนกาทิฟ ซึ่งจะเป็นตัว[[อักษร]][[สีเขียวแกมน้ำเงิน]]บนพื้นสีแดงม่วง หรือก็เห็นได้ด้วยถ้ามองแล้วปิดตาเงยหน้าขึ้น ]


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
ภาพติดตาชั่วขณะ
หรือ ภาพติดตา
เป็นภาพที่ติดตาชั่วขณะหลังจากเห็นภาพดั้งเดิมชั่วระยะหนึ่ง
ซึ่งอาจเป็นปรากฏการณ์ปกติทาง[[สรีรภาพ]] หรืออาจเป็น[[อาการ]]ของ[[โรค]] คือ palinopsia
ซึ่งก็อาจเป็นปรากฏการณ์ทางสรีรภาพที่เป็นมากเกินปกติ
ภาพติดตาเกิดเพราะการทำงานทาง[[แสง]]-[[เคมี]]ใน[[จอตา]]ที่เป็นไปอย่างต่อเนื่อง แม้เมื่อ[[สิ่งเร้า]]ดั้งเดิมจะหมดไปแล้ว
บทความที่เหลือจะกล่าวถึงปรากฏการณ์ทางสรีรภาพที่ไม่ใช่อาการของโรค
ภาพติดตาที่สามัญอย่างหนึ่งก็คือแสงที่ดูเหมือนจะอยู่ข้างหน้าหลังจากที่ดูไฟสักชั่วระยะหนึ่ง เช่นที่เห็นหลัง[[แฟลช (อุปกรณ์ถ่ายภาพ)|แสงแฟลช]]จาก[[กล้องถ่ายภาพ]]


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
ภาพติดตาแบบเนกาทิฟ (negative afterimage) เกิดเมื่อ[[เซลล์รับแสง]]ของตา โดยเฉพาะ[[เซลล์รูปกรวย]]และ[[เซลล์รูปแท่ง]] [[การปรับตัวทางประสาท|ปรับตัว]]เนื่องจากรับ[[สิ่งเร้า]]เกินแล้วเสียความไวแสง
หลักฐานใหม่ ๆ ยังแสดงด้วยว่า [[เปลือกสมอง]]ก็มีบทบาทด้วย


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
ปกติแล้ว [[ระบบการเห็น]]จะแก้ปัญหาการได้สิ่งเร้าเกินโดยเลื่อนภาพไปยังส่วนใหม่ของ[[จอตา]]ด้วยการขยับตาเล็ก ๆ ที่เรียกว่า [[saccade|microsaccade]] ซึ่งเกิดใต้สำนึกและจะสังเกตไม่เห็น
แต่ถ้าภาพนั้นใหญ่หรือว่าตาขยับไม่พอ ก็จะไม่สามารถย้ายภาพนั้นไปยังส่วนใหม่ ๆ ของจอตาได้
[[เซลล์รับแสง]]ที่ได้รับสิ่งเร้าเดียวอย่างคงยืนในที่สุดก็จะหมดโปรตีน[[รงควัตถุ]]ไวแสง (photopigment) ที่จำเป็นในการรับแสง มีผลลด[[กระแสประสาท]]ที่ส่งไปยัง[[สมอง]]
ปรากฏการณ์นี้สามารถเห็นได้เมื่อเข้าไปสู่ที่มืดจากที่สว่าง


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
พร้อม ๆ กับปรากฏการณ์เช่นนี้ เซลล์ประสาทใน[[สมองกลีบท้ายทอย]]ก็จะ[[การปรับตัวของประสาท|ปรับตัว]]ด้วย คล้ายกับการปรับดุลสีใน[[การถ่ายภาพ]]
เป็นความพยายามรักษาการเห็นให้สม่ำเสมอในสภาพแสงที่ไม่คงที่
การมองพื้นเรียบ ๆ ในขณะที่สมองกำลังปรับตัวจะทำให้เห็นภาพติดตา
เพราะสมองจะแปลผลโดยใช้การปรับตัวเฉพาะที่ ๆ ในสายตาซึ่งไม่จำเป็นแล้ว


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
ในปี พ.ศ. 2421 นัก[[กายวิภาค]]ชาวเยอรมัน Ewald Hering (2377-2461) ได้อธิบายกระบวนการที่สมองเห็นภาพติดตาโดยใช้แม่สีเป็นคู่ 3 คู่
ทฤษฎี opponent process (กระบวนการคู่แข่งขัน) ของเขาแสดงว่า [[ระบบการเห็น]]ของมนุษย์แปลผล[[กระแสประสาท]]จากเซลล์รูปกรวยและเซลล์รูปแท่งแบบเป็นปฏิปักษ์กัน (antagonistic)
ทฤษฎีเสนอว่า มีช่องทางความเป็นปฏิปักษ์ 3 ช่องคือ แดงกับเขียว น้ำเงินกับเหลือง และดำกับขาว
คือการตอบสนองต่อสีหนึ่งของช่องจะเป็นปฏิปักษ์ต่ออีกสีหนึ่งของช่องนั้น
ดังนั้น ภาพเขียวจะสร้างภาพติดตาสีแดงม่วง
เพราะภาพเขียวได้ทำให้เซลล์รับแสงสีเขียวให้หมดกำลัง จึงส่งสัญญาณอ่อนกว่า
ดังนั้น สมองจึงตีความเป็นแม่สีที่เป็นปฏิปักษ์กัน ซึ่งก็คือ สีแดงม่วง


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
[[ไฟล์:Illusion movie.ogg|240px|left [[ภาพยนตร์]]ตัวอย่างซึ่งแสดงภาพลวงตาหลังจากที่ดูมันแล้วไปมองดูที่เรียบ ๆ ต่อ ]]
ภาพติดตาปกติ (positive afterimage) เทียบกันแล้ว จะปรากฏในสีเดียวกันกับภาพเดิมที่ดู
และบ่อยครั้งปรากฏสั้นมากโดยเห็นน้อยกว่าครึ่งวินาที
เหตุของภาพติดตาปกติยังไม่ชัดเจน แต่อาจเกี่ยวกับการทำงานที่คงยืนใน[[เปลือกสมองส่วนการเห็น|เปลือกสมอง]] เมื่อ[[เซลล์รับแสง]]ที่[[จอตา]]ดำรงการส่ง[[กระแสประสาท]]ไปยัง[[สมองกลีบท้ายทอย]]
สิ่งเร้าที่ทำให้เห็นภาพติดตาปกติ ปกติจะทำให้กลายเห็นภาพติดตาแบบเนกาทีฟได้อย่างรวดเร็วผ่านการปรับตัวของประสาท
ถ้าอยากจะลองดู ให้มองแสงสว่าง ๆ แล้วมองที่มืด ๆ เช่นเมื่อปิดตา
ตอนแรกจะเห็นภาพติดตาปกติที่จางลง ๆ ซึ่งอาจติดตามด้วยภาพติดตาแบบเนกาทิฟที่ยาวนานกว่า
การเห็นภาพติดตาของวัตถุสารพัดอย่างที่ไม่สว่างก็เป็นไปได้ด้วย แต่นี่จะคงยืนเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวซึ่งคนโดยมากจะไม่ได้สังเกต


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
ภาพติดตาโดยทั่วไปเป็น[[ภาพลวงตา]]ที่ปรากฏแม้สิ่งเร้าจะได้หมดไปแล้ว
การมองแถบสีจะทำให้เห็นภาพติดตาของสีตรงกันข้าม (เช่น สีเหลืองจะทำให้เห็นสีเขียวน้ำเงิน)


title: ภาพติดตาชั่วขณะ

text:
ส่วนภาพติดตาในรูปสีขาวเป็นปรากฏการณ์ที่สัมพันธ์กับปรากฏการณ์ความเปรียบต่าง (contrast effect)
ในปรากฏการณ์นี้ ถ้าแสดงรูปสีขาวบนพื้นที่มีสีเป็นชั่วระยะหลายวินาที
เมื่อพื้นกลายเป็นสีขาว (คือสีหายไป) สีที่เป็นภาพลวงคล้ายกับสีพื้นเดิมจะปรากฏภายในรูป
กลไกของปรากฏการณ์นี้ยังไม่ชัดเจน [[หมวดหมู่:การมองเห็น]]
[[หมวดหมู่:ภาพลวงตา]]


title: Neurapraxia

text: Neurapraxia เป็นความผิดปกติของระบบประสาทนอกส่วนกลางที่ทำให้การควบคุมกล้ามเนื้อ (motor) หรือการรับความรู้สึก (sensory) เสียหายเนื่องจากส่งกระแสประสาทไม่ได้ โดยเฉลี่ยจะคงยืนประมาณ 6-8 อาทิตย์ก่อนหาย


title: Neurapraxia

text:
ภาวะนี้มักจะมีเหตุจากความบาดเจ็บต่อระบบประสาทเนื่องจากแรงกระแทกจากภายนอกต่อเส้นใยกล้ามเนื้อ (muscle fiber) และต่อใยประสาทสั่งการ ซึ่งสร้างแรงกดที่เส้นประสาทอย่างซ้ำ ๆ หรือคงยืน
เพราะแรงกดนี้ การขาดเลือดเฉพาะที่ก็จะเกิดขึ้นแล้วทำให้เกิดรอยโรคที่เส้นประสาท ซึ่งร่างกายมนุษย์โดยธรรมชาติจะตอบสนองเป็นอาการบวมน้ำรอบ ๆ จุดที่ถูกกด
รอยโรคจะหยุดหรือขัดขวางกระแสประสาทที่ช่วงหนึ่งในเส้นประสาท ทำให้ระบบประสาทต่อจากจุดนั้นไม่ทำงานหรือทำงานได้ไม่สมบูรณ์ แล้วทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง


title: Neurapraxia

text:
อาการนี้ทำปลอกไมอีลินที่หุ้มเส้นประสาทให้เสียหายอย่างชั่วคราว แต่ไม่ทำให้เส้นประสาทเสียหาย จึงไม่ใช่ความเสียหายอย่างถาวร
ดังนั้น กระบวนการที่ทำให้เสียเส้นประสาทอย่างถาวรคือ Wallerian degeneration จึงไม่เกิดขึ้นเนื่องกับอาการนี้
เพื่อจะจัดว่าเป็น neurapraxia ตามระบบจำแนกความบาดเจ็บต่อเส้นประสาทนอกส่วนกลาง Seddon classification เมื่อกระแสประสาทกลับสามารถส่งต่อได้แล้ว อาการจะต้องหายอย่างสมบูรณ์และรวดเร็ว
ไม่เช่นนั้นแล้ว ก็จะจัดเป็นอาการที่หนักกว่า เช่น axonotmesis หรือ neurotmesis
ดังนั้น neurapraxia จึงเป็นการบาดเจ็บต่อเส้นประสาทนอกส่วนกลางแบบเบาสุด เป็นอาการที่สามัญต่อนักกีฬามืออาชีพ โดยเฉพาะนักอเมริกันฟุตบอล และเป็นอาการที่ควรปรึกษาแพทย์เพื่อรักษา


title: Neurapraxia

text: คำว่า Neurapraxia เป็นคำอนุพัทธ์ของคำว่า apraxia (ภาวะเสียการรู้ปฏิบัติ) ซึ่งเป็น "การเสียหรือความพิการของสมรรถภาพในการเคลื่อนไหวแบบประสานและซับซ้อน โดยการควบคุมกล้ามเนื้อหรือการรับความรู้สึกจะไม่บกพร่อง"


title: Neurotmesis

text:
Neurotmesis (ในภาษากรีก คำว่า tmesis หมายถึง "ตัด") เป็นอาการหนึ่งในระบบจำแนกความบาดเจ็บต่อเส้นประสาทนอกส่วนกลาง Seddon classification
โดยเป็นอาการซึ่งหนักที่สุด เพราะทั้งใยประสาทและปลอกหุ้มจะขาดโดยสิ้นเชิง และถึงแม้อาจฟื้นสภาพได้บางส่วน แต่ก็ไม่สามารถหายสนิทกลับไปเหมือนเดิมได้


title: Axonotmesis

text:
Axonotmesis เป็นความบาดเจ็บที่เส้นประสาทนอกส่วนกลางคือที่อวัยวะส่วนปลายต่าง ๆ
แอกซอนและปลอกไมอีลินจะเสียหายในความบาดเจ็บเช่นนี้ แต่เซลล์ชวานน์, endoneurium, perineurium และ epineurium จะไม่เสียหาย
การควบคุมกล้ามเนื้อและการรับความรู้สึกในลำดับต่อจากจุดที่เสียหายจะเสียไปในที่สุด เพราะเส้นประสาทจะเสื่อมเนื่องกับกระบวนการ Wallerian degeneration เหตุการขาดเลือดเฉพาะที่
อาการนี้ปกติจะเป็นผลของความบาดเจ็บหรือความฟกช้ำซึ่งรุนแรงกว่าที่ก่อให้เกิดอาการ neuropraxia


title: Axonotmesis

text:
Axonotmesis โดยหลักจะเกิดจากความบาดเจ็บที่เกิดจากการยืด (stretch injury)
เช่น ข้อเคลื่อนหรือแขนขาหัก ซึ่งทำให้เส้นประสาทขาด
ถ้าคนไข้ไม่รู้สึกเจ็บเพราะเหตุเส้นประสาทที่เปิดออก ก็จะสามารถกำหนดจุดบาดเจ็บเนื่องจากความรู้สึกที่ผิดปกติในอวัยวะนั้น ๆ
แพทย์อาจจะสั่งการตรวจความเร็วในการส่งสัญญาณประสาท (Nerve Conduction Velocity, NCV) เพื่อตรวจปัญหาเพิ่มยิ่งขึ้น
ถ้าวินิจฉัยว่าเป็นอาการนี้ การบันทึกคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ (Electromyography) ที่ทำหลังจากบาดเจ็บ 3-4 สัปดาห์จะแสดงอาการเส้นประสาทขาด (denervation) และกล้ามเนื้อสั่นระริก (fibrillation) หรือการเชื่อมต่อทางประสาทที่ผิดปกติและกล้ามเนื้อที่หดเกร็งผิดปกติ


title: เซลีนดิออนไลฟ์ 2018

text: เซลีนดิออนไลฟ์ 2018 () เป็นทัวร์คอนเสิร์ตของเซลีน ดิออน นักร้องชาวแคนาดา จัดขึ้นเพื่อสนับสนุนอัลบัมเพลงภาษาอังกฤษของเธอที่จะจำหน่ายใน ค.ศ. 2018 นับเป็นคอนเสิร์ตแรกในเอเชียของเธอในรอบสิบปี หลังจาก เทกกิงแชนเซสเวิลด์ทัวร์ เมื่อ ค.ศ. 2008


title: เซลีนดิออนไลฟ์ 2018

text: วันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2018 เซลีน ดิออน แถลงข่าวคอสเสิร์ตนี้ที่เดอะคอลลอสเซียมแอตซีซาส์พาเลซในลาสเวกัส โดยระบุว่า จะมาเยือนโตเกียว, มาเก๊า, สิงคโปร์, จาการ์ตา, ไทเป, มะนิลา, และกรุงเทพมหานคร ต่อมาขยายไปยังซิดนีย์, บริสเบน, เพิร์ท, เมลเบิร์น, และออกแลนด์


title: แบบสิ่งเร้า

text:
แบบสิ่งเร้า หรือ แบบความรู้สึก ()
เป็นลักษณะอย่างหนึ่งของสิ่งเร้า หรือเป็นสิ่งที่เรารับรู้เนื่องจากสิ่งเร้า
ยกตัวอย่างเช่น เราจะรู้สึกร้อนหรือเย็นหลังจากมีการเร้าตัวรับอุณหภูมิของระบบรับความรู้สึกทางกาย เช่น ด้วยวัตถุที่ร้อน
แบบสิ่งเร้าบางอย่างรวมทั้งแสง เสียง อุณหภูมิ รสชาติ แรงดัน กลิ่น และสัมผัส
ประเภทและตำแหน่งของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกที่ทำงานเนื่องจากสิ่งเร้า จะเป็นตัวกำหนดการเข้ารหัสความรู้สึก
แบบความรู้สึกต่าง ๆ อาจทำงานร่วมกันเพื่อเพิ่มความชัดเจนของสิ่งเร้าเมื่อจำเป็น


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การรับรู้สิ่งเร้าหลายแบบ (Multimodal perception) เป็นสมรรถภาพของระบบประสาทในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่รวมเอาข้อมูลจากระบบรับความรู้สึกต่าง ๆ
ซึ่งอาจเพื่อให้สามารถตรวจจับหรือระบุสิ่งเร้าเฉพาะหนึ่ง ๆ ได้ดีขึ้น โดยเฉพาะในกรณีที่ความรู้สึกอย่างเดียว จะทำให้รับรู้ได้คลุมเครือหรือไม่สมบูรณ์


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การรวมแบบความรู้สึกจะเกิดเมื่อเซลล์ประสาทที่รับสิ่งเร้าได้หลายแบบ (multimodal neuron) เช่นใน superior colliculus ได้รับข้อมูลแบบต่าง ๆ
การตอบสนองของเซลล์ประสาทที่รับสิ่งเร้าได้หลายแบบพบว่า มีผลเปลี่ยนพฤติกรรม เช่นสามารถตอบสนองต่อสิ่งเร้าได้แม่นยำขึ้น
การรับรู้สิ่งเร้าได้หลายแบบไม่ได้จำกัดอยู่ที่สมองส่วนเดียว


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การอ่านริมฝีปากต้องอาศัยแบบความรู้สึกหลายอย่างสำหรับมนุษย์
โดยการสังเกตการเคลื่อนไหวของริมฝีปากและใบหน้า ก็จะฝึกอ่านริมฝีปากได้
การอ่านริมฝีปากแม้ไม่ได้ยินเสียงจะเริ่มการทำงานของเปลือกสมองส่วนการได้ยิน (auditory cortex)
และเมื่อได้ยินเสียงด้วย การเคลื่อนไหวของริมฝีปากที่เข้ากับเสียงหรือไม่เข้ากับเสียง ก็จะทำให้สมองซีกซ้ายส่วน temporal sulcus ทำงานมากขึ้น


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การรับรู้ความรู้สึกรวมหลายแบบ อาจเกิดเมื่อสิ่งเร้าแบบเดียวไม่สามารถทำให้เกิดการตอบสนอง
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม การรวมความรู้สึกจะเกิดก็เมื่อสมองตรวจจับสัญญาณทางประสาทหลายอย่างที่มีกำลังน้อย แล้วรวมเข้าด้วยกันเพื่อสร้างการรับรู้ที่รวมข้อมูลหลายแบบ
การรวมสัญญาณจะเป็นไปได้ก็เมื่อสิ่งเร้ามากระทบประสาทสัมผัสพร้อม ๆ กัน
แต่จะน้อยลงหรือไม่มี ถ้าข้อมูลจากประสาทสัมผัสต่าง ๆ ไม่ได้เกิดพร้อม ๆ กัน


title: แบบสิ่งเร้า

text:
Polymodality หมายถึงสมรรถภาพของตัวรับความรู้สึกตัวเดียวในการตอบสนองต่อสิ่งเร้าหลายรูปแบบ
เช่น ปลายประสาทอิสระ ซึ่งสามารถตอบสนองต่ออุณหภูมิ แรงกล (สัมผัส แรงดัน แรงยืด) หรือความเจ็บปวด (โนซิเซ็ปชัน)


title: แบบสิ่งเร้า

text:
รูปแบบสิ่งเร้าสำหรับการเห็นก็คือแสง
ตามนุษย์สามารถเห็นสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าในพิสัยจำกัด คือระหว่างความยาวคลื่น 380-760 นาโนเมตร
การตอบสนองแบบยับยั้ง (inhibitory) โดยเฉพาะ ๆ ในเปลือกสมองส่วนการเห็น จะช่วยโฟกัสการเห็นที่จุดหนึ่ง ๆ ที่ควรมองแทนที่จะกวาดมองทัศนียภาพทั้งหมด


title: แบบสิ่งเร้า

text:
เพื่อจะรับรู้สิ่งเร้า ตาจะต้องหักเหแสงให้ตกลงที่จอตา
โดยอาศัยการทำงานร่วมกันของกระจกตา แก้วตา (เลนส์ตา) และรูม่านตา
การถ่ายโอนแสงเป็นกระแสประสาทจะเกิดที่เซลล์รับแสงในจอตา
ซึ่งตอนที่ไม่ได้รับแสง วิตามินเอจะเข้ายึดกับโมเลกุลอีกโมเลกุลหนึ่งแล้วกลายเป็นโปรตีน
คือเป็นโครงสร้างโมเลกุลคู่ที่เรียกว่า photopigment (สารรงควัตถุไวแสง)


title: แบบสิ่งเร้า

text:
เมื่ออนุภาคของแสงวิ่งชนเซลล์รับแสงของตา โมเลกุลคู่นี่จะแยกออกแล้วก่อลูกโซ่ปฏิกิริยาเคมี
เริ่มด้วยเซลล์รับแสงที่ส่งกระแสประสาทหรือศักยะงานไปยังเซลล์ประสาทที่เรียกว่า Retinal bipolar cell
ในที่สุดก็จะมีกระแสประสาทส่งไปที่ ganglion cell แล้วต่อจากนั้นไปยังสมอง


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ตาสามารถตรวจจับสิ่งเร้าทางตาเมื่อโฟตอนเป็นเหตุให้โมเลกุล photopigment โดยเฉพาะ rhodopsin สลายตัว
Rhodopsin ซึ่งปกติเป็นสีชมพู จะซีดลงในกระบวนการนี้
ถ้าแสงจ้ามาก photopigment จะสลายตัวเร็วกว่าที่จะสามารถสร้างใหม่
เมื่อ photopigment สร้างใหม่ได้น้อย ตาก็จะไม่ไวแสง
เช่น ถ้าเข้าไปในห้องมืดจากที่สว่าง ก็จะต้องใช้เวลาสักระยะเพื่อสร้าง rhodopsin จำนวนพอสมควรขึ้นมาใหม่
ซึ่งเมื่อถึงจุดนี้ photopigment ที่ยังไม่ซีดก็จะมีมากขึ้นเพื่อรับโฟตอนของแสง เพราะอัตราการสร้างใหม่สูงกว่าอัตราการซีดลง
นี่เป็นกระบวนการที่เรียกว่า การปรับตัวของตา (eye adaptation)


title: แบบสิ่งเร้า

text:
แสงในพิสัยที่มนุษย์มองเห็นได้มีความยาวคลื่นต่าง ๆ ระหว่าง 380-760 นาโนเมตร
เรามองเห็นได้ก็เพราะมีเซลล์รูปกรวย 3 ประเภทที่จอตา โดยเซลล์แต่ละประเภทมี photopigment ของตนต่างหาก ๆ
เซลล์สามารถรับแสงได้ดีสุดที่ความยาวคลื่นซึ่งเฉพาะเจาะจง ๆ คือ 420, 530 และ 560 nm หรืออย่างคร่าว ๆ สีน้ำเงิน สีเขียว และสีแดง
สมองสามารถแยกแยะความยาวคลื่นและสีในขอบเขตการเห็นโดยจับว่า เซลล์รูปกรวยประเภทไหนทำงาน
ลักษณะทางกายภาพต่าง ๆ ของสี ๆ หนึ่งจะรวมความยาวคลื่น ความเข้ม และสเปรกตัมที่จำกัด ในขณะที่ลักษณะทางการรับรู้ต่าง ๆ จะรวมสีสัน (hue) ความสว่าง และความอิ่มตัวของสี (saturation)


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ไพรเมตสามารถแยกแยะสีได้มากที่สุดในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ นพ. โทมัส ยัง ได้เสนอทฤษฎีการเห็นเป็น 3 สี (Trichromatic theory) ในปี พ.ศ. 2345
ตามหมอ ระบบการเห็นของมนุษย์สามารถสร้างสีอะไรก็ได้ที่เห็น ผ่านการประมวลข้อมูลจากเซลล์รูปกรวยทั้งสาม
ซึ่งอาศัยว่าเซลล์แต่ละประเภท ๆ ได้ตรวจจับสีอะไรแค่ไหน


title: แบบสิ่งเร้า

text:
งานศึกษาบางงานแสดงว่า สิ่งเร้าทางตาที่ไม่พอจะมองเห็นก็ยังสามารถมีอิทธิพลต่อความรู้สึกได้
งานศึกษาปี 2535 ให้ผู้ร่วมการทดลองดูชุดภาพแสดงบุคคลที่กำลังทำกิจวัตรตามปกติในชีวิตประจำวัน (เช่น เดินไปที่รถ นั่งอยู่ในร้านอาหาร)
แต่ก่อนจะแสดงภาพกิจวัตร จะแสดงภาพที่เร้าอารมณ์เชิงบวก (เช่น เจ้าบ่าวเจ้าสาว เด็กที่มีตุ๊กตามิกกี้ เมาส์)
หรืออารมณ์เชิงลบ (เช่น ถังใส่งู ใบหน้าถูกไฟไหม้) เป็นเวลา 13 มิลลิวินาที โดยที่ผู้ร่วมการทดลองเห็นเป็นเพียงไฟแค่แว็บเดียว
และไม่ได้บอกผู้ร่วมการทดลองถึงรูปที่มองไม่เห็นนี้
เมื่อถามต่อมา ผู้ร่วมการทดลองมีโอกาสบอกว่า คนที่อยู่ในภาพมีบุคลิกภาพดีถ้าภาพมาตามหลังรูปซึ่งมองไม่เห็นและสร้างอารมณ์เชิงบวก และคนที่อยู่ในภาพมีบุคลิกภาพไม่ดีถ้าภาพมาตามหลังรูปที่มองไม่เห็นและสร้างอารมณ์เชิงลบ


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การทดสอบที่สามัญเพื่อตรวจสุขภาพสายตารวมทั้งการตรวจความชัด (visual acuity) การตรวจการหักเหแสง การตรวจลานสายตา และการตรวจการเห็นสี
การตรวจความชัดเป็นการตรวจสายตาซึ่งสามัญที่สุด และใช้วัดสมรรถภาพการเห็นรายละเอียดที่ระยะใกล้ไกลต่าง ๆ
และปกติจะทำโดยให้อ่านตัวอักษรหรือระบุสัญลักษณ์เมื่อปิดตาข้างหนึ่ง


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การตรวจการหักเหแสงก็เพื่อดูว่าจำเป็นต้องใช้แว่นตาหรือไม่
การตรวจจะบอกได้ว่า บุคคลนั้น ๆ สายตาสั้นหรือยาวหรือไม่
ซึ่งเป็นภาวะที่แสงเข้าไปในตาแต่ไม่รวมลงที่จุดเดียวในจอตา
ภาวะการหักเหแสงไม่ลงตัวทั้งสอง จะต้องใช้เลนส์ปรับแสงเพื่อช่วยให้เห็นชัดขึ้น


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ส่วนการตรวจลานสายตาจะช่วยระบุส่วนที่มองไม่เห็นรอบ ๆ สายตา
สำหรับสายตาปกติโดยใช้ตาทั้งสอง บุคคลจะสามารถรับรู้ถึงวัตถุที่อยู่ในเขตการเห็นทางซ้ายและทางขวาเป็นบางส่วน
โดยส่วนที่อยู่ตรงกลางจะเห็นละเอียดที่สุด


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การตรวจการเห็นสีจะวัดสมรรถภาพในการแยกแยะสี
เพื่อวินิจฉัยว่าตาบอดสีหรือไม่
และเพื่อตรวจคัดเลือกในงานบางประเภทถ้าการแยกแยะสีได้สำคัญ
ตัวอย่างรวมทั้งงานทางทหารและตำรวจ


title: แบบสิ่งเร้า

text:
สิ่งเร้าของการได้ยินก็คือเสียง
ซึ่งเกิดจากความดันที่เปลี่ยนไปในอากาศ
ในช่วงที่วัตถุหนึ่ง ๆ สั่น มันจะบีบอัดโมเลกุลอากาศรอบ ๆ เมื่อมันเคลื่อนไปที่จุดหนึ่ง และจะปล่อยขยายโมเลกุลรอบ ๆ เมื่อมันเคลื่อนออกจากจุดนั้น
คาบของคลื่นเสียงจะวัดเป็นเฮิรตซ์
โดยเฉลี่ยแล้ว มนุษย์จะได้ยินเสียงสูงต่ำที่เป็นคาบหรือคล้าย ๆ กับเป็นคาบ ในพิสัยระหว่าง 30-20,000 เฮิรตซ์


title: แบบสิ่งเร้า

text:
แรงสั่นในอากาศจะกระตุ้นแก้วหู
ซึ่งรับแรงสั่นเพื่อส่งต่อไปยังเซลล์รับเสียงคือเซลล์ขน
กระดูกหูซึ่งเชื่อมต่อจากแก้วหูจะส่งแรงสั่นต่อไปยังหูชั้นในรูปหอยโข่ง (คอเคลีย) ที่เต็มไปด้วยน้ำ
โดยกระดูกโกลนซึ่งเป็นส่วนท้ายของกระดูกหูจะส่งแรงดันไปที่ช่องรูปไข่ที่คอเคลีย
ซึ่งเป็นช่องที่อำนวยให้แรงสั่นดำเนินต่อไปในน้ำภายในคอเคลีย ไปยังอวัยวะรับเสียงที่อยู่ภายใน
มีลักษณะต่าง ๆ หลายอย่างเกี่ยวกับเสียงที่ได้ยิน รวมทั้งความดัง ระดับเสียง (ความสูงต่ำ) และ timbre
หูมนุษย์สามารถตรวจจับความต่างระดับเสียง ด้วยเซลล์ขนที่เคลื่อนไหวเมื่อได้ยินซึ่งอยู่บนเยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane)
เสียงความถี่สูงจะเร้าเซลล์ขนที่ฐาน (ส่วนนอกสุด) ของเยื่อกันหูชั้นใน ในขณะที่เสียงความถี่กลางจะทำเซลล์ขนที่อยู่ตรงกลางเยื่อให้สั่น
สำหรับความถี่เสียงที่ต่ำกว่า 200 เฮิรตซ์ ปลายของเยื่อกั้นหูชั้นในจะสั่นที่ความถี่เดียวกันกับคลื่นเสียง
โดยนิวรอนก็จะส่งกระแสประสาทในอัตราความถี่เดียวกันกับแรงสั่นด้วย
สมองสามารถกำหนดอัตราการส่งสัญญาณ จึงสามารถรับรู้เสียงความถี่ต่ำได้


title: แบบสิ่งเร้า

text:
เสียงที่ดังจะเร้าเซลล์ขนจำนวนมากกว่า และแอกซอนที่อยู่ใน cochlear nerve (เส้นประสาทหู) ก็จะส่งสัญญาณในอัตราที่สูงขึ้น
แต่เพราะอัตราการส่งสัญญาณก็ใช้บอกความสูงต่ำของเสียงที่มีความถี่ต่ำด้วย สมองจึงต้องเข้ารหัสความดังของเสียงความถี่ต่ำโดยอีกวิธีหนึ่ง
จำนวนเซลล์ขนที่ส่งสัญญาณเพราะเสียงเชื่อว่า เป็นตัวบอกความดังของเสียงความถี่ต่ำ


title: แบบสิ่งเร้า

text:
นอกจากระดับเสียงและความดัง ลักษณะที่ทำให้เสียงแตกต่างอีกอย่างก็คือ timbre
ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ทำให้ได้ยินความต่างระหว่างการเล่นเครื่องดนตรีสองอย่างในความถี่และความดังที่เท่ากัน
เพราะเสียงที่ซับซ้อนจะเร้าและงอเยื่อกั้นหูชั้นในส่วนต่าง ๆ พร้อม ๆ กัน
เราจึงสามารถได้ยิน timbre ที่ต่างกัน เพราะเสียงจากเครื่องดนตรีสองอย่างที่ความถี่และความดังเดียวกันจะทำให้เยื่อสั่นไม่เหมือนกัน


title: แบบสิ่งเร้า

text:
งานศึกษาจำนวนหนึ่งได้แสดงว่า ทารกในครรภ์สามารถตอบสนองต่อเสียงที่เป็นสิ่งเร้าจากโลกภายนอก
ในการทดลอง 214 ครั้งที่ทำกับหญิงมีครรภ์ 7 คน การเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้นที่สม่ำเสมอของทารกจะเกิดขึ้นภายในนาทีแรกหลังจากทำเสียงตรงท้องของมารดาที่ความถี่ 120 เฮิรตซ์


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การตรวจการได้ยินจะทำเพื่อให้แน่ใจว่าหูทำงานได้ดีที่สุด และเพื่อสังเกตดูว่า สิ่งเร้าคือเสียงจะกระทบที่แก้วหูแล้วส่งไปยังสมองตามสมควรหรือไม่
คนไข้จะต้องส่งเสียตอบเมื่อทดสอบการได้ยินคำพูดหรือเสียงสูงต่ำ
มีการตรวจการได้ยินต่าง ๆ รวมทั้ง whispered speech test (การทดสอบด้วยคำกระซิบ), pure tone audiometry (การทดสอบด้วยเสียงสูงต่ำ), การทดสอบด้วยส้อมเสียง (tuning fork test), การตรวจการได้ยินคำพูดหรือการเข้าใจคำพูด, การตรวจการปล่อยเสียงจากหู (OAE) และการตรวจการตอบสนองของก้านสมองต่อเสียง (ABE)


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ในการทดสอบด้วยคำกระซิบ แพทย์จะให้คนไข้อุดหูข้างหนึ่งด้วยนิ้ว
ผู้ตรวจก็จะไปอยู่ด้านหลังของคนไข้ห่าง 1-2 ฟุต แล้วกล่าวคำเป็นชุด ๆ โดยกระซิบค่อย ๆ
แล้วให้คนไข้พูดซ้ำคำที่ได้ยิน
ถ้าคนไข้ไม่สามารถแยกคำต่าง ๆ ผู้ตรวจก็จะกล่าวดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งคนไข้สามารถเข้าใจคำที่พูด
แล้วก็จะตรวจหูอีกข้างหนึ่ง


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ในการทดสอบเสียงสูงต่ำ (pure tone audiometry) แพทย์จะใช้อุปกรณ์ที่เรียกว่า audiometer เพื่อเล่นเสียงต่าง ๆ ผ่านหูฟัง
โดยให้คนไข้คอยฟังเสียงสูงต่ำที่ดังต่าง ๆ กัน
แล้วให้คนไข้ส่งสัญญาณเมื่อไม่สามารถได้ยินเสียงที่เล่น
แพทย์จะตรวจหูแต่ละข้างต่างหาก ๆ
ในการทดสอบด้วยส้อมเสี้ยง แพทย์จะทำให้ส้อมสั่นเพื่อส่งเสียง
แล้วย้ายส้อมไปรอบ ๆ คนไข้เพื่อตรวจว่าได้ยินเสียงหรือไม่
บางครั้ง คนไข้จะมีปัญหาได้ยินเสียงเป็นบางที่เช่นข้างหลังหู


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ส่วนการตรวจโดยการพูดหรือโดยคำ จะวัดว่าคนไข้สามารถได้ยินการสนทนาในชีวิตประจำวันได้ดีแค่ไหน
แพทย์จะให้คนไข้กล่าวซ้ำสิ่งที่พูดโดยสิ่งที่พูดจะดังต่าง ๆ กัน
spondee threshold test เป็นการทดสอบคล้าย ๆ กันที่วัดการได้ยินเสียงที่เล่น โดยคนไข้จะกล่าวซ้ำรายการคำที่มีสองพยางค์


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การตรวจการปล่อยเสียงจากหู (OAE) และการตรวจการตอบสนองของก้านสมองต่อเสียง (ABE) จะวัดการตอบสนองของสมองต่อเสียง
โดย OAE อาจใชัวัดการได้ยินเสียงของทารกเกิดใหม่ด้วยการส่งเสียงเข้าหูด้วยเครื่องตรวจ
และไมโครโฟนที่ใส่เข้าในช่องหู ก็จะตรวจจับการตอบสนองของหูชั้นในต่อสิ่งเร้าคือเสียง
ส่วน ABR หรือเรียกอีกอย่างว่าการทดสอบ brainstem auditory evoked response (BAER) หรือ auditory brainstem evoked potential (ABEP) จะวัดการตอบสนองของสมองต่อเสียงกริ๊ก ๆ ที่ส่งผ่านหูฟัง
โดยอิเล็กโทรดซึ่งติดที่หนังศีรษะและติ่งหู จะบันทึกของมูลแล้วแสดงเป็นกราฟการตอบสนอง


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สิ่งเร้าคือรสชาติจะรับรู้อาศัยเซลล์รับความรู้สึกที่ไม่มีแอกซอนซึ่งอยู่ในตุ่มรับรส (taste bud) ที่ลิ้นและคอหอยเป็นต้น
เซลล์รับรสจะกระจายข้อมูลไปยังเซลล์ประสาทต่าง ๆ ซึ่งก็จะส่งข้อมูลเกี่ยวกับรสชาติหนึ่ง ๆ ไปยังนิวเคลียสประสาทเดียว คือ nucleus of the solitary tract ในเมดัลลา (medulla)
ระบบการตรวจจับฟีโรโมนก็มีส่วนในการรับรสด้วย
แต่เป็นระบบที่ต่างจากการรับรส โดยมีโครงสร้างเหมือนกับระบบการได้กลิ่น


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ในแมลงวันทองและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เซลล์รับรสอาจจัดเป็นแบบรับรสที่ชอบ (หวาน เค็ม และอุมะมิในมนุษย์) และไม่ชอบ (เปรี้ยว ขมในมนุษย์)
เซลล์รับรสบนลิ้นของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและบนอวัยวะที่เรียกว่า กลีบปาก (labellum) ของแมลงวัน มีจำนวนคล้ายคลึงกัน
และทั้งสองต่างก็มีเซลล์รับรสที่ไม่ชอบเป็นจำนวนมากกว่า


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การรับรู้รสชาติ (flavor perception) จะต้องอาศัยข้อมูลจากใยประสาทนำเข้าของระบบรับรส (gustatory) ระบบรับกลิ่น (olfactory) และระบบรับความรู้สึกทางกาย (somatosensory)
เพราะการรับรสต้องรวมความรู้สึกหลายอย่างเข้าด้วยกัน
แม้เราจะเกิดการรับรู้รสที่เป็นหนึ่งเดียว แต่ก็ยังสามารถรู้ลักษณะเฉพาะต่าง ๆ ที่มีบทบาทต่อความรู้สึกหนึ่งเดียวนั้น โดยเฉพาะเมื่อใส่ใจไปที่ลักษณะโดยเฉพาะ ๆ จากประสาทสัมผัส


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ส่วนสมองที่รับข้อมูลเกี่ยวกับรสชาติและกลิ่น จะอยู่ที่เขตรับรู้ประสาทสัมผัสได้หลายแบบในระบบลิมบิกและเปลือกสมองรอบ ๆ ระบบลิมบิก
โดยการรวมรสและกลิ่นจะเกิดตั้งแต่กระบวนการแปลผลต้น ๆ
ปัจจัยต่าง ๆ เช่น ผลทางสรีรภาพของสิ่งเร้า จะมีผลต่อการรับรู้โดยอาศัยประสบการณ์ชีวิต
เพราะสมองส่วนลิมบิกและรอบ ๆ มีกิจหลักในการเรียนรู้และการแปลผลทางอารมณ์
นอกจากนั้น การรับรสแทบทุกครั้งยังรวมเอาข้อมูลความรู้สึกทางกายในปาก บวกกับกลิ่นจากด้านหลังของโพรงจมูกด้วย


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ความรู้สึกเกี่ยวกับรสมาจากการเร้าทั้งระบบรับความรู้สึกทางกายและระบบรับกลิ่น
ดังนั้น ความรู้สึกอร่อยที่ได้จากการดื่มกินจะได้อิทธิพลจาก
ความรู้สึกหรืออาการร้อนเย็นเป็นเรื่องเกี่ยวกับอุณหภูมิ
สปีชีส์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะรู้สึกร้อนเย็นต่าง ๆ กัน


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ระบบรับความรู้สึกทางกายที่ผิวหนังจะเป็นส่วนตรวจจับความเปลี่ยนแปลงทางอุณหภูมิ
ซึ่งจะเริ่มเมื่อสิ่งเร้าที่ถึงอุณหภูมิโดยเฉพาะ ๆ เร้าใยประสาทรับอุณหภูมิโดยเฉพาะ ๆ ที่ผิวหนัง ซึ่งทำให้มันเปลี่ยนอัตราการส่งศักยะงานไปสู่ระบบประสาทกลาง ให้สังเกตว่า ถ้าอุณหภูมิที่ผิวหนังสม่ำเสมอ ก็จะมีปลายประสาทรับเย็นและรับร้อนบางส่วนที่ส่งศักยะงานในอัตราที่สม่ำเสมอ


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ใยประสาทรับร้อนและรับเย็นมีโครงสร้างและหน้าที่ต่างจากใยประสาทรับความรู้สึกอื่น ๆ
และเป็นใยประสาทที่อยู่ใต้ผิวหนัง
ปลายของใยประสาทจะไม่แตกสาขาไปยังอวัยวะอื่น ๆ ในร่างกาย
แต่จะรวมสร้างจุดไวอุณหภูมิที่จุด ๆ หนึ่งต่างจากใยประสาทที่อยู่รอบ ๆ
จุดไวอุณหภูมิจะมีขนาดค่อนข้างเล็ก
ปากจะมีจุดไวความรู้สึกร้อนเย็นหนาแน่นถึง 20 จุดต่อ ซม นิ้วมี 4 จุด/ซม และลำตัวมี 1 จุด/ซม
ร่างกายโดยทั่วไปจะมีปลายประสาทรับเย็นเป็น 5 เท่าของปลายประสายรับร้อน


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การรับรู้สัมผัส ทำให้สิ่งมีชีวิตสามารถรู้สึกถึงโลกรอบ ๆ ตัว
การรับรู้อาจเป็นแบบอยู่เฉย ๆ คือสิ่งแวดล้อมจะเป็นสิ่งเร้า และสิ่งมีชีวิตก็เพียงรับรู้สิ่งที่มาสัมผัส
แต่เพื่อจะเข้าใจสิ่งเร้าได้ดีขึ้น สิ่งมีชีวิตอาจต้องตรวจสอบสิ่งเร้านั้นมากขึ้นอย่างแอคทีฟ คือแตะวัตถุด้วยมือหรือด้วยส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย (ที่เรียกว่า haptic perception)
ซึ่งจะให้ข้อมูลว่าถูกอะไรอยู่ ข้อมูลเกี่ยวกับขนาด รูปร่าง น้ำหนัก อุณหภูมิ และวัสดุ


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ข้อมูลทางสัมผัสสามารถเป็นแบบถูกต้องโดยตรง หรือว่ารู้สึกผ่านอุปกรณ์โดยอ้อม
สัญญาณแบบโดยตรงและโดยอ้อมที่ส่งไปยังสมองจะต่างกัน แต่ทั้งสองต่างก็ให้ข้อมูลเกี่ยวกับความหยาบละเอียด ความแข็งอ่อน และความลื่นเหนียว
การใช้เครื่องมือจะทำรู้สึกแรงสั่นที่อุปกรณ์ ไม่ใช่ข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมโดยตรง


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ระบบรับความรู้สึกทางกายจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งเร้าที่ผิวหนัง (รวมทั้งแรงดัน แรงสั่น และอุณหภูมิ) ตำแหน่งของแขนขา (kinaesthetic) และอากัปกิริยา
ความไวสัมผัสและขีดเริ่มเปลี่ยนการรู้สิ่งเร้าจะต่างกันทั้งในระหว่างบุคคลต่าง ๆ และในบุคคลคนเดียวกันในช่วงชีวิต
และตัวบุคคลก็จะไวสัมผัสต่างกันระหว่างมือซ้ายและขวา
ซึ่งอาจเป็นเพราะความด้านที่ผิวหนังของมือที่ถนัด ซึ่งกั้นสิ่งเร้าจากตัวรับความรู้สึก
หรืออาจเป็นเพราะความแตกต่างของการทำงานหรือสมรรถภาพระหว่างสมองซีกซ้ายขวา


title: แบบสิ่งเร้า

text: งานศึกษาได้แสดงแล้วว่า เด็กหูหนวกจะไวสัมผัสกว่าเด็กที่ได้ยินเป็นปกติ และเด็กหญิงจะไวสัมผัสกว่าเด็กชาย


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ข้อมูลสัมผัสมักใช้แก้ความคลุมเครือของความรู้สึก
ยกตัวอย่างเช่น แม้ผิววัสดุอาจจะดูหยาบ แต่จะรู้ได้ก็ต่อเมื่อจับ
ถ้าข้อมูลจากประสาทสัมผัสต่าง ๆ เข้ากัน ก็จะหมดความคลุมเครือ


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ความรู้สึกทางกาย เมื่อเทียบกับประสาทสัมผัสอื่น ๆ จะต้องส่งไปยังสมองเป็นระยะทางไกล
โดยเริ่มจากตัวรับแรงกลที่ผิวหนัง ซึ่งตรวจจับสิ่งเร้าที่เป็นรูปธรรม
แรงดันที่ตัวรับแรงกลได้รับ อาจจะรู้สึกเป็นสัมผัส ความไม่สบาย หรือความเจ็บปวด


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ตัวรับแรงกลจะอยู่ที่ผิวหนังซึ่งหล่อเลี้ยงด้วยเลือดเป็นอย่างดี และจะมีที่ผิวหนังทั้งเกลี้ยงและมีขน
ตัวรับแรงแต่ละอย่างจะไวสิ่งเร้าในระดับต่าง ๆ กัน และจะส่งศักยะงานต่อเมื่อได้รับพลังงานที่ถึงขีดเริ่มเปลี่ยนของตน ๆ
แอกซอนของตัวรับความรู้สึกแต่ละตัว ๆ เหล่านี้ จะรวมกันเป็นเส้นประสาท
ซึ่งส่งสัญญาณผ่านไขสันหลังไปยังระบบรับความรู้สึกทางกายในสมอง


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ในระบบรับความรู้สึกทางกาย ตัวรับแรงกลทำให้รู้สัมผัสและอากัปกิริยาได้ (โดยมี Pacinian corpuscle เป็นตัวไวแรงกลมากที่สุดในระบบ)
ในการรับรู้สัมผัส ผิวหนังที่ไม่มีขน/ผม (glabrous skin) ที่มือและเท้า ปกติจะมีตัวรับแรงกล 4 อย่างหลัก ๆ คือ Pacinian corpuscle, Meissner's corpuscle, Merkel nerve ending, และ Ruffini ending และผิวที่มีขนก็มีตัวรับแรงกล 3 อย่างเหมือนกันยกเว้น Meissner's corpuscle บวกเพิ่มกับตัวรับแรงกลอื่น ๆ รวมทั้งตัวรับความรู้สึกที่ปุ่มรากผม
ในการรับรู้อากัปกิริยา ตัวรับแรงกลช่วยให้รู้ถึงแรงหดเกร็งของกล้ามเนื้อและตำแหน่งของข้อต่อ มีประเภทรวมทั้ง muscle spindle 2 ชนิด, Golgi tendon organ, และ Joint capsule


title: แบบสิ่งเร้า

text: นอกจากนั้นแล้ว ยังมีตัวรับแรงกลที่ตรวจจับแรงกลในระดับที่อาจเป็นอันตรายต่อร่างกายโดยเฉพาะที่เรียกว่า โนซิเซ็ปเตอร์ อีกด้วย


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การทดสอบสามัญที่ใช้วัดความไวสัมผัสก็คือค่าขีดเริ่มเปลี่ยนของ Two-point discrimination
ซึ่งเป็นระยะห่างน้อยที่สุดระหว่างสิ่งเร้าที่สองจุดโดยสามารถรู้สึกว่าเป็นสองจุด ไม่ใช่สิ่งเร้าจุดเดียวได้
ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายจะมีขีดเริ่มเปลี่ยนต่าง ๆ กัน ส่วนที่ไวสุดคือนิ้วมือ ใบหน้า และนิ้วเท้าเป็นต้น
เมื่อรู้สึกว่ามีสิ่งเร้าที่สองจุด นั่นหมายความว่าสมองได้รับกระแสประสาทต่างหาก ๆ จากจุดสองจุด
ส่วนความไวที่ต่าง ๆ ในร่างกายมีเหตุจากการมีตัวรับความรู้สึกที่หนาแน่นต่างกัน


title: แบบสิ่งเร้า

text:
วัตถุทุกอย่างมีโมเลกุลหลุดออกอยู่ตลอดเวลา ซึ่งสามารถลอยเข้าไปในจมูกหรือสูดเข้าไปเมื่อหายใจ
ช่องจมูกด้านในจะมีเยื่อบุผิวรับกลิ่น (Olfactory epithelium) ที่มีเซลล์รับความรู้สึกซึ่งสามารถตรวจจับโมเลกุลซึ่งเล็กพอให้ได้กลิ่นได้
เป็นเซลล์ที่มีไซแนปส์กับเส้นประสาทรับกลิ่น (CN I) ซึ่งส่งข้อมูลไปยังป่องรับกลิ่น (olfactory bulb) ในสมองเพื่อแปลผลในขั้นเบื้องต้น
แล้วก็จะส่งข้อมูลต่อไปยังเปลือกสมองส่วนการได้กลิ่น (olfactory cortex)


title: แบบสิ่งเร้า

text: Head olfactory nerve - olfactory bulb en.png


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การได้กลิ่นเป็นปฏิกิริยาระหว่างเซลล์ประสาทรับกลิ่น (Olfactory receptor neuron) กับโมเลกุลสารเคมีคือกลิ่น
โมเลกุลจะเริ่มการทำงานของเซลล์ได้ ก็ต่อเมื่อมีคุณสมบัติเฉพาะ ๆ บางอย่าง
รวมทั้ง


title: แบบสิ่งเร้า

text:
ถึงกระนั้น มนุษย์ก็ไม่ได้กลิ่นโมเลกุลเล็ก ๆ ทุกอย่าง เช่น โมเลกุลของอากาศที่เราหายใจ
สมรรถภาพการได้กลิ่นยังต่าง ๆ กันตามสถานการณ์ด้วย
ยกตัวอย่างเช่น ขีดเริ่มเปลี่ยนของการได้กลิ่นอาจแปรไปเพราะโมเลกุลมีลูกโซ่คาร์บอนที่ยาวต่าง ๆ กัน
โมลกุลที่มีลูกโซ่ยาวกว่าจะตรวจจับได้ง่ายกว่า และมีขีดเริ่มเปลี่ยนการได้กลิ่นที่น้อยกว่า
นอกจากนั้น หญิงทั่วไปจะมีขีดเริ่มเปลี่ยนการได้กลิ่นน้อยกว่าชาย ซึ่งจะปรากฏชัดยิ่งขึ้นในช่วงตกไข่
บางครั้ง เราอาจมีประสาทหลอนเกี่ยวกับกลิ่นได้ด้วย เช่นที่เรียกว่า phantosmia


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การได้กลิ่นมีปฏิสัมพันธ์กับแบบความรู้สึกอื่น ๆ อย่างสำคัญ
ที่มากที่สุดก็คือกับการลิ้มรส
งานศึกษาได้แสดงว่า กลิ่นโดยเฉพาะอย่างหนึ่งร่วมกับรสโดยเฉพาะอย่างหนึ่งจะเพิ่มรสชาติ และการไม่ได้กลิ่นเดียวกันก็จะลดการได้รสชาตินั้น ๆ เช่นเดียวกัน
การได้กลิ่นที่มีผลสามารถเกิดก่อนหรือระหว่างการได้รสชาติ
การรับรู้สิ่งเร้าทั้งสองแบบจะสร้างความสัมพันธ์ของประสบการณ์ผ่านกระบวนการตอบสนองทางประสาทพร้อม ๆ กัน และสร้างความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งเร้า
ความสัมพันธ์เช่นนี้ก็เกิดขึ้นระหว่างสิ่งเร้าที่เป็นกลิ่นกับสัมผัสเมื่อกำลังกลืนด้วย
ในแต่ละกรณี การได้สิ่งเร้าพร้อม ๆ กันจะเป็นเรื่องสำคัญ


title: แบบสิ่งเร้า

text:
การทดสอบทาง psychophysics ของการได้กลิ่นที่สามัญก็คือ triangle test
การตรวจสอบเช่นนี้ จะให้ผู้รับการทดสอบดมกลิ่นสามอย่าง
ในบรรดากลิ่นเหล่านี้ กลิ่น 2 กลิ่นจะเหมือนกันและกลิ่น ๆ หนึ่งจะต่างจากกลิ่นอื่น ๆ ผู้รับการทดสอบจะต้องเลือกว่ากลิ่นไหนไม่เหมือนกลิ่นอื่น ๆ
เพื่อทดสอบความไวกลิ่น จะมีการเพิ่มกลิ่นที่ละน้อย ๆ เหมือนขั้นบันได
จนกระทั่งผู้ร่วมการทดลองสามารถได้กลิ่นนั้น แล้วก็จะลดกลิ่นลงอีกจนกระทั่งผู้ร่วมการทดลองไม่ได้กลิ่น


title: ความถี่เชิงพื้นที่

text:
ในคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และวิศวกรรมศาสตร์ ความถี่เชิงพื้นที่ หรือ ความถี่ตามพื้นที่ () เป็นลักษณะของโครงสร้างอะไรก็ได้ที่เกิดเป็นคาบ ๆ (คือเกิดซ้ำ ๆ) ไปตามพื้นที่หรือตามปริภูมิ
เป็นค่าที่วัดโดยส่วนประกอบเชิงรูปไซน์ของโครงสร้าง (กำหนดโดยการแปลงฟูรีเย) ที่เกิดซ้ำ ๆ ต่อระยะทางหน่วยหนึ่ง
หน่วยสากลของความถี่ตามพื้นที่ก็คือ รอบ/เมตร
ในโปรแกรมประมวลผลภาพ ความถี่ตามพื้นที่มักจะมีหน่วยเป็นรอบ/มิลลิเมตร หรือคู่เส้น/มิลลิเมตร (line pairs per millimeter)


title: ความถี่เชิงพื้นที่

text:
ในกลศาสตร์คลื่น ความถี่ตามพื้นที่จะเขียนเป็น formula_1
หรือบางครั้ง formula_2
แม้สัญลักษณ์หลังนี้บางครั้งจะใช้หมายถึงความถี่ตามเวลา (temporal frequency) เช่น ในสูตรของพลังค์
ค่าความถี่ตามพื้นที่จะสัมพันธ์กับความยาวคลื่น formula_3 โดยสูตร


title: ความถี่เชิงพื้นที่

text: เช่นเดียวกัน เลขคลื่นเชิงมุม (angular wave number) formula_5 ซึ่งมีหน่วยเป็น เรเดียน/เมตร จะสัมพันธ์กับความถี่ตามพื้นที่และความยาวคลื่นโดยสูตร


title: ความถี่เชิงพื้นที่

text:
การศึกษาการรับรู้ทางตา มักจะใช้ตะแกรง (sinusoidal grating) เพื่อตรวจสอบสมรรถภาพของระบบการเห็น
สำหรับสิ่งเร้าทางตาเช่นนี้ ความถี่ตามพื้นที่จะมีหน่วยเป็นรอบ/องศาของมุมสายตา (visual angle)
ตะแกรงนี้อาจต่างกันโดยแอมพลิจูด (ความเข้มที่ต่างกันระหว่างแถบสว่างและแถบคล้ำ) และโดยมุมได้อีกด้วย


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต () เป็นเหตุการณ์พิเศษในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในเคลดยูเธอเรีย
แม้บรรพบุรุษสัตว์มีกระดูกสันหลังของไพรเมตจะเห็นเป็นสีด้วยเซลล์รูปกรวยในจอตา 4 ประเภท (tetrachromacy)
แต่บรรพบุรุษที่เป็นสัตว์เลือดอุ่นหากินกลางคืนต่อมา ก็ได้เสียเซลล์รูปกรวย 2 ประเภทไปในยุคไดโนเสาร์
ดังนั้น ปลาใน Infraclass "Teleostei" สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์ปีกล้วนแต่เห็นภาพสีด้วยเซลล์รูปกรวย 4 ประเภท ในขณะที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมด ยกเว้นไพรเมตและสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องบางชนิด
ล้วนแต่เห็นเป็นสีด้วยเซลล์รูปกรวยเพียง 2 ประเภท (dichromacy)


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ไพรเมตเห็นภาพสีด้วยเซลล์รูปกรวย 3 ประเภท (Trichromacy) ที่ตอบสนองสูงสุดต่อคลื่นแสงสีม่วง (คลื่นสั้น S) สีเขียว (คลื่นกลาง M) และสีเหลือง-เขียว (คลื่นยาว L)
โดยมีโปรตีนอ็อปซิน (Opsin) เป็นสารรงควัตถุไวแสง (photopigment) หลักในตา และลำดับ/โครงสร้างของอ็อปซินจะเป็นตัวกำหนดความไวสี/สเปกตรัมต่าง ๆ ของเซลล์รูปกรวย
แต่ก็ไม่ใช่ว่า ไพรเมตทั้งหมดจะสามารถเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ลิงวงศ์ใหญ่ "catarrhinni" ซึ่งรวมลิงโลกเก่าและเอป ปกติจะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท คือทั้งตัวผู้ตัวเมียมีอ็อปซิน 3 ประเภทที่ไวต่อความยาวคลื่นแสงแบบสั้น กลาง และยาว
ส่วนในสปีชีส์เกือบทั้งหมดของลิงโลกใหม่ ตัวผู้ทั้งหมดและตัวเมียพันธุ์แท้ จะเห็นภาพสีด้วยเซลล์เพียง 2 ประเภท และตัวเมียพันธุ์ผสม จะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท ซึ่งเป็นภาวะที่นักวิทยาศาสตร์เรียกว่า allelic/polymorphic trichromacy (การเห็นภาพสีด้วยเซลล์รูปกรวย 3 ประเภทเหตุอัลลีลหรือภาวะพหุสัณฐาน)
ในบรรดาลิงโลกใหม่ ลิงสกุล "Alouatta" (Howler monkey) ปกติจะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
โดยกรรมพันธุ์แล้ว ไพรเมตสามารถเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทได้ผ่าน 2 กระบวนการ
ไพรเมตทั้งหมดมีอ็อปซินแบบ S ที่ยีนออโตโซมบนโครโมโซม 7 เข้ารหัส
ส่วนลิงวงศ์ใหญ่ catarrhinni จะมียีนอ็อปซิน 2 ยีนติดกันบนโครโมโซมเอกซ์ ซึ่งเข้ารหัสยีนอ็อปซิน L และ M
เทียบกับลิงวงศ์ platyrrhinni ที่มียีนอ็อปซินแบบพหุสัณฐานโดยมีอัลลีลเป็นแบบ M หรือ L ที่โลคัสเดียวกันบนโครโมโซมเอกซ์
ดังนั้น ลิงตัวผู้ในวงศ์นี้ทั้งหมดจะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 2 ประเภทเพราะจะมีสารรงควัตถุไวแสงแบบ M หรือ L ที่โครโมโซมเอกซ์เพียงข้างเดียว บวกกับแบบ S ซึ่งเข้ารหัสอยู่บนโครโมโซมที่ต่างกัน
แต่เพราะโลคัสที่มีภาวะพหุสัณฐานอาจเข้ารหัสอ็อปซิน M หรือ L ก็ได้ ดังนั้น ลิงตัวเมียที่มีโลคัสนี้แบบพันธุ์ผสม (heterozygous) คือจะมีทั้งอัลลีล M และ L ก็จะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท ส่วนตัวเมียที่มีโลคัสนี้แบบพันธุ์แท้ (homozygous) คือจะมีอัลลีล M หรือ L เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ก็จะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 2 ประเภทคล้ายตัวผู้


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
นักชีววิทยาวิวัฒนาการบางพวกเชื่อว่า สารรงควัตถุไวแสงแบบ L และ M ของลิงวงศ์ใหญ่ catarrhinni และลิงโลกใหม่มีต้นกำเนิดเดียวกันทางวิวัฒนาการ
เพราะงานศึกษาระดับโมโลเกุลได้แสดงว่า การตอบสนองต่อความยาวคลื่นแสงโดยเฉพาะ ๆ ของสารรงควัตถุ (spectral tuning) ทั้ง 3 ประเภทในลิงสองพวกนี้เหมือนกัน
มีสมมติฐานที่นิยม 2 อย่าง ซึ่งอธิบายความแตกต่างในการเห็นของไพรเมตที่มีจุดเริ่มทางวิวัฒนาการเดียวกัน


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
สมมติฐานแรกเสนอว่า ยีน M และ L ในไพรเมตวิวัฒนาการเกิดขึ้นโดยการไขว้เปลี่ยนของโครโมโซม
และการไขว้เปลี่ยนที่ไม่เท่ากันระหว่างโครโมโซมที่มีอัลลีล L และ M ก็อาจมีผลเป็นยีน L และ M ที่มีโลคัสต่างกันบนโครโมโซมเอกซ์
สมมติฐานนี้บังคับว่า ภาวะพหุสัณฐานดังที่พบในลิงวงส์ platyrrhinni จะต้องวิวัฒนาการเกิดก่อนการแยกพันธุ์ระหว่างลิง catarrhinni และลิงโลกใหม่


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
สมมติฐานเสนอว่า การไขว้เปลี่ยนที่ไม่เท่ากันนี้จะเกิดในลิง catarrhinni หลังจากการแยกพันธุ์จากลิงโลกใหม่
ซึ่งหลังจากการไขว้เปลี่ยนนี้ ลิงในเชื้อสายที่ได้โครโมโซมเอกซ์ข้างหนึ่งที่มีทั้งยีน M และ L จะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท
ต่อมาหลังจากนั้น โครโมโซมเอกซ์ที่มีเพียงยีน M หรือ L ที่โลคัสเดียวกันก็จะหายไป ทำให้ลิงทั้งหมดเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทเป็นปกติ


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
สมมติฐานอีกอย่างก็คือ ภาวะพหุสัณฐานของยีนอ็อปซิน ได้เกิดขึ้นในลิงโลกใหม่หลังจากแยกพันธุ์ออกมาแล้ว
สมมติฐานเสนอว่า มีการเพิ่มยีนอ็อปซินบนโครโมโซม X ของลิง catarrhinni แล้วยีน M และ L ก็กลายเป็นไม่เหมือนกันต่อมาเนื่องจากการกลายพันธุ์ที่มีผลต่อยีนหนึ่ง และไม่มีผลต่ออีกยีนหนึ่ง
ส่วนยีน M และ L ของลิงโลกใหม่ได้เกิดขึ้นผ่านวิวัฒนาการที่ขนานกัน ซึ่งมีผลต่อยีนโลคัสเดียวจนกลายเป็นยีนที่ต่างกัน


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
นักพันธุศาสตร์ได้ใช้เทคนิค molecular clock เพื่อกำหนดลำดับเหตุการณ์ทางวิวัฒนาการ
โดยอนุมานเวลาที่ผ่านไปจากความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ในลำดับดีเอ็นเอ
การตรวจลำดับนิวคลีโอไทด์ของยีนอ็อปซินแสดงนัยว่า ความต่างระหว่างอัลลีล 2 อัลลีลของลิงโลกใหม่ (2.6%) น้อยกว่าความต่างระหว่างอัลลีลของลิงโลกเก่า (6.1%) มาก
ดังนั้น อัลลีลที่ทำให้เห็นได้ด้วยเซลล์ 3 ประเภทของลิงโลกใหม่จึงน่าจะเกิดหลังการเพิ่มยีนของลิงโลกเก่า


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
สมมติฐานยังเสนอด้วยว่า ภาวะพหุสัณฐานของยีนอ็อปซินอาจเกิดขึ้นเองมากกว่าครั้งเดียว ผ่านการกลายพันธุ์ที่เบสนิวคลีโอไทด์เดียว (point mutation)
และการตอบสนองต่อความยาวคลื่นแสงโดยเฉพาะ ๆ ของสารรงควัตถุ (spectral tuning) ที่เหมือนกันระหว่างลิงสองกลุ่ม มีเหตุจากวิวัฒนาการเบนเข้า
ถึงแม้ลิงโลกใหม่จะถูกกดดันผ่านกระบวนการที่ทำให้ยีนเหมือน ๆ กัน (gene homogenization) แต่การเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทก็ยังรักษาไว้ในลิงตัวเมียแบบพันธุ์ผสม ซึ่งแสดงนัยว่า กรดอะมิโนที่ขาดไม่ได้เพื่อกำหนดอัลลีลเหล่านี้ก็ได้รักษาไว้ด้วยเหมือนกัน


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ทฤษฎีนี้เสนอว่า ลักษณะสืบสายพันธุ์เช่นนี้ช่วยให้สามารถหาผลไม้สุกได้ง่ายขึ้นในระหว่างต้นไม้ที่มีใบแก่
งานวิจัยได้พบว่า ความต่างของสเปกตรัมระหว่างเซลล์รูปกรวยแบบ L และ M จะเป็นไปตามสัดส่วนการเห็นผลไม้ในท่ามกลางใบไม้ได้ดีที่สุด
งานศึกษาหนึ่งตรวจสเปกตรัมของแสงสะท้อนจากผลไม้และใบไม้ที่ลิงโลกใหม่พันธุ์ "Alouatta seniculus" กิน แล้วพบว่า ความไวสีของเซลล์แบบ L และ M จะทำให้สามารถเห็นผลไม้ในท่ามกลางใบไม้ได้ดีสุด


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ทฤษฎีนี้เสนอว่า ประโยชน์ของการมีเซลล์รูปกรวยแบบ M และ L ที่รับแสงต่างกันก็เพื่อในช่วงเวลาที่ผลไม้ขาดแคลน
เพราะสัตว์จะสามารถระบุหาใบไม้ที่อ่อนและแดงกว่า ซึ่งมีโปรตีนมากกว่า ทำให้อัตรารอดชีวิตสูงขึ้น
ทฤษฎีนี้ได้หลักฐานที่แสดงว่า การเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทเกิดขึ้นดั้งเดิมในแอฟริกา เพราะลูกโพ-ไทร-มะเดื่อและลูกปาลม์ไม่ค่อยมี ดังนั้น ธรรมชาติจึงเพิ่มความกดดันคัดเลือกให้เห็นเป็นสี
แต่ทฤษฎีนี้ไม่สามารถอธิบายการคัดเลือกให้มีภาวะพหุสัณฐานในการเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทในสปีชีส์ที่ไม่ได้มาจากแอฟริกา


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
สมมติฐานนี้เสนอว่า การเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทวิวัฒนาการเกิดขึ้นเพื่อปรับตัวแยกแยะวัตถุต่าง ๆ จากพื้นเพที่เป็นใบไม้เมื่อมองจากไกล ๆ
เพราะการเห็นเช่นนี้ทำให้มองเห็นพื้นเพเป็นสีและความสว่างในระดับต่าง ๆ มากกว่าเมื่อมองจากที่ไกล


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
สมมติฐานนี้เสนอว่า การเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทวิวัฒนาการเพื่อให้สามารถเห็นภาพที่มีความถี่เชิงพื้นที่ต่ำได้ไวขึ้น
คือ คุณสมบัติทางพื้นที่-สี ของระบบการเห็นเป็นสีแดง-เขียว อาจได้ปรับให้เหมาะสุดเพื่อตรวจจับวัตถุสีแดงระหว่างใบไม้ที่เป็นสีเขียว
ในระยะใกล้ ๆ ปกติพอจะเอื้อมมือไปจับได้


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ประสาทรับกลิ่นอาจเป็นปัจจัยในการคัดเลือกให้เห็นเป็นสี
งานศึกษาได้แสดงว่า การเสียยีนตัวรับกลิ่น (olfactory receptor) อาจเกิดพร้อม ๆ กับการเกิดลักษณะสืบสายพันธุ์ในการเห็นเป็นสีด้วยเซลล์รูปกรวย 3 ประเภท
กล่าวอีกอย่างก็คือ เมื่อสามารถได้กลิ่นน้อยลง ซึ่งเป็นสมรรถภาพในการหาอาหารที่สำคัญสุด
ความจำเป็นเพื่อมีประสาทสัมผัสอื่นที่ดีขึ้นก็เพิ่มขึ้น และโอกาสการคัดเลือกการกลายพันธุ์เพื่อให้เห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท จึงสูงขึ้น
นอกจากนั้น การกลายพันธุ์ให้เห็นภาพสีอาจทำให้การสื่อสารทางฟีโรโมนไม่จำเป็น และดังนั้น จึงเป็นเหตุให้สูญสมรรถภาพนี้ไปด้วย


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว งานวิจัยได้แสดงว่า ความหนาแน่นของตัวรับกลิ่น (olfactory receptor) จะสัมพันธ์กับการได้การเห็นเป็นภาพสีโดยตรง
ถึงกระนั้น งานวิจัยก็แสดงด้วยว่าลิงโลกใหม่สกุล "Alouatta" ไม่ได้มี pseudogene ซึ่งมีบทบาทในการถ่ายโอนฟีโรโมนเป็นกระแสประสาท (pheromone transduction pathway) เหมือนกับที่มนุษย์และลิงโลกเก่ามี
ทำให้ลิงประเภทนี้มีทั้งระบบการสื่อสารด้วยฟีโรโมน และการเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภททั้งในตัวเมียตัวผู้


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ดังนั้น การเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทเพียงอย่างเดียว จึงไม่ได้เป็นเหตุเดียวให้เสียการสื่อสารทางฟีโรโมน แต่จะต้องเกิดจากปัจจัยหลาย ๆ อย่างรวมกัน
ถึงกระนั้น งานวิจัยก็ยังแสดงสหสัมพันธ์เชิงผกผันอย่างสำคัญระหว่างลักษณะสืบสายพันธุ์สองอย่างนี้ในสปีชีส์ที่เห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทโดยมาก
การเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท อาจมีประโยชน์ต่อสุขภาพ (และดังนั้น จึงเพิ่มความเหมาะสม) ของลูกหลาน ผ่านกระบวนการเลือกคู่ผสมพันธุ์
การเห็นด้วยเซลล์แบบ M และ L จะช่วยให้เห็นความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือด จากการสะท้อนแสงที่ผิวหนัง
ดังนั้น การเห็นเป็นสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทในไพรเมตบางสปีชีส์ อาจปรับปรุงสุขภาพของลูกหลาน
ซึ่งเพิ่มโอกาสที่การเห็นเช่นนี้จะเป็นส่วนสำคัญของลักษณะปรากฏในสปีชีส์


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
มีสกุลลิงที่น่าสนใจสองสกุลในบรรดาลิงโลกใหม่ที่แสดงว่า สิ่งแวดล้อมที่มีความกดดันในการคัดเลือกต่างกัน สามารถมีผลต่อการมองเห็นในกลุ่มประชากรสัตว์ได้อย่างไร
ยกตัวอย่างเช่น ลิงสกุล "Aotus" (night monkey = ลิงกลางคืน) ซึ่งได้เสียทั้งสารรงควัตถุไวแสงแบบ S และยีนอ็อปซินแบบพหุสัณฐานที่เข้ารหัสโปรตีน M/L
เพราะลิงเหล่านี้หากินกลางคืน ที่การเห็นเป็นสีสำคัญน้อยกว่า ความกดดันเพื่อคัดเลือกการเห็นเป็นสีจึงลดลง


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ในนัยตรงกันข้าม ลิงสกุล "Alouatta" (howler monkey = ลิงช่างหอน) ที่หากินกลางวัน ได้เกิดการเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทผ่านการเพิ่มยีน (gene duplication) M/L เมื่อไม่นานนี้
ซึ่งทำให้ลิงทั้งตัวผู้ตัวเมียสามารถเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภท
โดยโครโมโซมเอกซ์ได้เกิดโลคัส 2 ตำแหน่งสำหรับอัลลีลแบบสีเขียวและแบบสีแดง
การเกิดขึ้นใหม่และการแพร่กระจายอย่างเป็นธรรมดา ๆ ของการเห็นเป็นสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทเช่นนี้แสดงว่า มันให้ข้อได้เปรียบทางวิวัฒนาการแก่ลิง


title: วิวัฒนาการของการเห็นเป็นสีในไพรเมต

text:
ลิงช่างหอนอาจเป็นลิงโลกใหม่ที่มีสัดส่วนอาหารเป็นใบไม้มากที่สุด
โดยกินผลไม้เป็นส่วนน้อย
และใบไม้ที่ลิงกินคือใบอ่อน มีคุณค่าอาหารสูง ย่อยง่าย บ่อยครั้งออกแดง ๆ สามารถเห็นได้ง่ายที่สุดถ้าเห็นในสเปกตรัมแดง-เขียว
งานศึกษาในสนามถึงอาหารชอบของลิงแสดงว่า การเห็นเป็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ประเภทได้รับการคัดเลือกเพราะมีประโยชน์ต่อการหาอาหารเป็นใบไม้


title: วัดดะมะรานจี

text: วัดดะมะรานจี (, ; ) เป็นวัดในเมืองพุกาม ประเทศพม่า เป็นวัดขนาดใหญ่ที่สุดในพุกาม มีชื่อเสียงว่าสร้างในรัชกาลพระเจ้านราธู (ค.ศ. 1167–1170) ผู้เสด็จขึ้นครองบัลลังก์ด้วยการปลงพระชนม์พระราชบิดาคือพระเจ้าอลองสิธูและพระเชษฐา จึงเชื่อกันว่าทรงสร้างวัดอันใหญ่โตนี้เพื่อลดทอนบาปของพระองค์


title: วัดดะมะรานจี

text: พงศาวดารพม่าระบุว่า พระเจ้านราธูทรงถูกชาวอินเดียกลุ่มหนึ่งลอบปลงพระชนม์ขณะที่งานก่อสร้างยังดำเนินอยู่ วัดจึงมาสำเร็จหลังรัชกาล วัดนี้ก่อสร้างตามแบบแผนทำนองเดียวกับอานันทพญา ศาสนสถานอีกแห่งในเมืองเดียวกัน


title: วัดดะมะรานจี

text: มีการเอาอิฐมาก่อปิดในอาคารวัดไว้โดยไม่ปรากฏเหตุผล จึงมีเฉพาะมุขทั้งสี่และระเบียงภายนอกที่เข้าถึงได้ในปัจจุบัน


title: Spike directivity

text:
Spike directivity เป็นเวกเตอร์ที่กำหนดความเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นของประจุไฟฟ้าแบบชั่วครู่ (transient charge density) ที่เกิดเมื่อศักยะงานในเซลล์ประสาทกำลังแพร่กระจาย
คือ แบบจำลองการแพร่กระจายแบบเอกรูปของศักยะงานที่คล้ายกับสัญญาณดิจิทัล ดูเหมือนจะไม่เข้ากับข้อมูลทางการทดลอง
นักสรีรวิทยาไฟฟ้าได้แสดงแล้วว่า รูปร่างของศักยะงานสามารถเปลี่ยนไปได้ตามเวลา
เช่น งานศึกษาปี 2554 แสดงว่า ศักยะงานในนิวรอนอาจเปลี่ยนรูปคลื่นเมื่อวิ่งไปตามแอกซอนหรือเดนไดรต์
เพราะรูปร่างของนิวรอน เพราะการเปลี่ยนแปลงของการนำไอออนเฉพาะที่ ๆ และเพราะคุณสมบัติ/เหตุการณ์ทางชีวกายภาพอื่น ๆ รวมทั้งการปล่อยสารสื่อประสาท


title: ช้างอารีนา

text: ช้างอารีนา (, ชื่อเดิม: ไอ-โมบาย สเตเดียม) มีชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า ธันเดอร์คาสเซิลสเตเดียม () เป็นสนามกีฬาที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ตั้งอยู่ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ สนามแห่งนี้มีความจุ 24,000 ที่นั่ง (ในปี พ.ศ. 2557 ได้ต่อเติมเป็น 32,600 ที่นั่ง) โครงสร้างประกอบด้วยเหล็กและไฟเบอร์ ซึ่งสร้างด้วยงบประมาณกว่า 500 ล้านบาท โดยเป็นเงินสนับสนุนภายใต้สัญญาการกำหนดชื่อจากไอ-โมบายและบางส่วนของนายเนวิน ชิดชอบ จัดเป็นสนามฟุตบอลที่ได้มาตรฐานแห่งแรกและแห่งเดียวในประเทศไทยที่ไม่มีลู่วิ่งคั่นสนามและผ่านมาตรฐานสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ, สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย และสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน ผ่านมาตรฐานสนามกีฬาระดับเอจากสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย และยังผ่านมาตรฐานระดับโลกจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ และยังได้บันทึกลงกินเนสบุ๊คว่าเป็นสนามฟุตบอลในระดับฟีฟ่าแห่งเดียวในโลกที่ใช้เวลาก่อสร้างน้อยที่สุดในโลกคือ 256 วัน


title: ช้างอารีนา

text: สนามนี้มีทั้งหมด 4 ชั้น โดยชั้นที่ 1 เป็นสำนักงานห้องแถลงข่าว ห้องสื่อมวลชน ร้ายขายสินค้าที่ระลึก ห้องนักกีฬาทีมเหย้า-เยือน ห้องพักผู้ตัดสิน ห้องปฐมพยาบาล และห้องประชุม ชั้นที่ 2 จะเป็นห้องจัดเลี้ยงใหญ่จำนวน 400 ที่ นั่ง ชั้นที่ 3 เป็น ห้องวีไอพี 6 ห้อง และห้องจัดเลี้ยง 1 ห้อง และชั้นที่ 4 มี ห้องวีไอพีจำนวน 15 ห้อง สนามแห่งนี้ยังมีการติดตั้งไฟส่องสว่างของฟิลิปส์อย่างมาตรฐานจะมีความสว่างของไฟอยู่ที่ 1,500 ลักซ์ โดยในส่วนอัฒจันทร์ฝั่งกองเชียร์นั้นมีเก้าอี้ที่นั่งเชียร์เป็นสีน้ำเงินเกือบหมด แต่จะใช้เก้าอี้สีขาวตรงที่มีคำว่า "ธันเดอร์คาสเซิล" และ "บุรีรัมย์" มีหัวหน้ากองเชียร์คือ นางกรุณา ชิดชอบ เป็นแกนนำหลักในการเชียร์


title: ช้างอารีนา

text: ช้างอารีนา เคยใช้เป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตและกิจกรรมรื่นเริงครั้งใหญ่ในเทศกาลสงกรานต์ในปี พ.ศ. 2555 โดยการจัดของนายเนวิน ชิดชอบ ประธานสโมสร โดยมีศิลปินนักร้องมากมาย อาทิ โซะระ อะโอะอิ, เอ็นเอส ยุน จี, ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล, นูโว, ไมโคร, ปกรณ์ ลัม, บอดี้แสลม, คาราบาว, ลาบานูน, บิ๊กแอส, โลโซ เป็นต้น


title: ช้างอารีนา

text: ในปี พ.ศ. 2560 เมื่อกลุ่มสามารถคอร์ปอเรชั่น ได้ยุติตราสินค้าไอ-โมบาย ชื่อสนามจึงได้เปลี่ยนตามผู้สนับสนุนหลักของสโมสรอีกบริษัทหนึ่ง คือ ช้าง โดย บริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) ซึ่งสนามแข่งรถที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ก็ใช้ชื่อตามตราสินค้านี้เช่นกัน


title: ดเวนัตซัตเมสยัชเยฟ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2523)

text: ดเวนัตซัตเมสยัชเยฟ () เป็นภาพยนตร์อะนิเมเรื่องยาวร่วมระหว่างญี่ปุ่น และสหภาพโซเวียต กำกับโดย Yugo Serikawa, Kimio Yabuki และ Tetsuo Imazawa ภาพยนตร์ผลิตโดยโทเอแอนิเมชันของญี่ปุ่น โดยร่วมผลิตกับโซยุซมุลต์ฟิล์มจากสหภาพโซเวียต โดยได้เค้าโครงจากนิทานเรื่องเดียวกันที่เขียนโดย ซามุลต์ มาร์ชาค บทเพลงประพันธ์โดย Vladimir Ivanovich Krivtsov และบรรเลงโดย the National Leningrad Philharmonic ภายใต้การกำกับของ A. S. Dmitriev นอกจากนี้นักวาดการ์ตูนมังงะชื่อดัง เทะซึกะ โอะซะมุ ยังได้ทำงานเป็นผู้อำนวยการสร้างร่วมและออกแบบตัวละครในภาพยนตร์อีกด้วย


title: เซกุนดาดีบีซีออน ฤดูกาล 2016–17

text: การแข่งขันฟุตบอลเซกุนดาดีบีซีออน ฤดูกาล 2016–17, หรือที่รู้จักกันในนาม ลาลีกา 1|2|3 สำหรับเหตุผลด้านผู้สนับสนุน, เป็นฤดูกาลที่ 86 ของเซกุนดาดีบีซีออน นับตั้งแต่ก่อตั้งการแข่งขันขึ้นมาในปี พ.ศ. 2473. โปรแกรมการแข่งขันได้ประกาศออกมาเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2016.


title: เซกุนดาดีบีซีออน ฤดูกาล 2016–17

text: ก่อนหน้านี้ใช้ชื่อว่า ลีกา อาเดลันเต, การแข่งขันครั้งนี้ได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น ลาลีกา 1|2|3 ก่อนฤดูกาล 2016–17, อันเป็นผลมาจากข้อตกลงการให้การสนับสนุนสามปีระหว่าง สันนิบาตฟุตบอลอาชีพแห่งชาติ (สเปน) และกลุ่มธนาคาร บันโก ซานตานเดร์.


title: เซกุนดาดีบีซีออน ฤดูกาล 2016–17

text: ทีมที่อยู่ในพื้นที่ระหว่าง อับดับที่ 3 และ อันดับที่ 6 (ไม่รวมทีมสำรอง) จะมีส่วนร่วมในการเลื่อนชั้นรอบเพลย์ออฟ. นัดแรกของรอบรองชนะเลิศจะลงเล่นในวันที่ 14 และ 15 มิถุนายน และนัดที่สองในวันที่ 17 และ 18 มิถุนายน ที่บ้านของทีมอันดับที่ดีที่สุด. นัดชิงชนะเลิศจะยังเป็นระบบสองนัด, กับนัดแรกเมื่อวันที่ 21 มิถุนายนและนัดที่สองเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน, กับทีมอันดับที่ดีที่สุดจะได้ลงเล่นนัดที่สองที่บ้านของตัวเอง.


title: โรงเรียนคลองต้นไทร (สุขล้อมอุทิศ)

text: โรงเรียนคลองต้นไทร(สุขล้อมอุทิศ) () เป็น โรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ เลขที่ 87/2 หมู่ 19 ซอยโรงเรียนคลองต้นไทร แขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร  เปิดทำการสอน ตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาล ถึง ประถมศึกษา


title: โรงเรียนคลองต้นไทร (สุขล้อมอุทิศ)

text:
โรงเรียนคลองต้นไทร (สุขล้อมอุทิศ) ก่อตั่งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2513 บนพื้นที่ 6ไร่ 1งาน 57ตารางวา ซึ่งนายกิ่ง สุขล้อม นางปลูก สุขล้อม
และนายบุญมี สุขล้อม ได้บริจาคที่ดินให้จัดสร้างโรงเรียน ต่อมา นายผ่อน ขำมี ได้บริจาคที่ดินเพิ่มอีก 56ตารางวา รวมเป็นพื้นที่ของโรงเรียนทั้งหมด 6ไร่ 2งาน 13ตารางวา


title: โรงเรียนคลองต้นไทร (สุขล้อมอุทิศ)

text: โรงเรียนคลองต้นไทร (สุขล้อมอุทิศ) เมื่อแรกก่อตั้ง อยู่ในพื้นที่ตำบลทวีวัฒนา อำเภอตลิ่งชัน จังหวัดธนบุรี กระทั่งในปี พ.ศ. 2515 มีการจัดตั้งรูปแบบการปกครองนครหลวงขึ้นใหม่ รวมจังหวัดธนบุรี เป็นส่วนหนึ่งของ กรุงเทพมหานคร ทำให้อำเภอตลิ่งชัน เปลี่ยนฐานะเป็นเขตตลิ่งชัน และตำบลทวีวัฒนา เปลี่ยนฐานะเป็นแขวงทวีวัฒนา โรงเรียนคลองต้นไทร (สุขล้อมอุทิศ) มีฐานะเป็นโรงเรียนในสังกัดกรุงเทพมหานคร ขึ้นกับสำนักงานเขตตลิ่งชัน ต่อมาในพื้นที่ได้มีการแยกเขตปกครองเป็นเขตทวีวัฒนา ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 เปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตตลิ่งชัน และตั้งเขตทวีวัฒนา ตั้งแต่วันที่ 6 มีนาคม 2541 ทำให้โรงเรียนย้ายมาสังกัดเขตทวีวัฒนา จนถึงปัจจุบัน


title: แฮร์มันน์ ฟอน อ็อพเพิล์น-บรอนีคอฟสกี

text: แฮร์มันน์ ฟอน อ็อพเพิล์น-บรอนีคอฟสกี (2 มกราคม ค.ศ. 1899 – 19 กันยายน ค.ศ. 1966) เป็นผู้ได้รับเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936ประเภทกีฬาขี่ม้า และเป็นนายพลแห่งกองทัพเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นผู้บังคับบัญชากองกำลังยานเกราะที่ 20 (เวร์มัคท์) และยังได้รับกางเขนเหล็กกางเขนอัศวินอีกด้วย


title: เจสสิก้า เอสพินเนอร์

text: เจสสิก้า สมปอง เอสพินเนอร์ (ชื่อเล่น : เจส) มิสแกรนด์กรุงเทพมหานคร ปี 2017 เป็นนักแสดงชาวไทย


title: เจสสิก้า เอสพินเนอร์

text: เจสสิก้า สมปอง เอสพินเนอร์ (ชื่อเล่น : เจส) เป็นคนกรุงเทพมหานคร เจสเป็นลูกคนครึ่งไทย-อังกฤษ เจ้าของตำแหน่งมิสแกรนด์กรุงเทพมหานคร ปี 2017 และได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไรส์ซิงสตาร์ในปี 2017 จากการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2017 จึงได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7เจสเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์กรุงเทพมหานคร ปี 2017 และได้รับตำแหน่งชนะเลิศในปีนั้น เจสเป็นตัวแทนกรุงเทพมหานครในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ปี 2017 และเมื่อในรอบตัดสินวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เธอก็สามารถผ่านเข้ารอบ 12 คนสุดท้ายในการประกวด และได้รับตำแหน่งนางงามยิ้มสวยและมิสแกรนด์ไรส์ซิงสตาร์ในปีนั้น พร้อมกับเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7


title: เชอเนา อัม เคอนิชส์เซ

text: เชอเนา อัม เคอนิชส์เซ ( ความหมาย: "เชอเนาบนทะเลสาบของกษัตริย์") หรือเรียกอย่างสั้นว่า เชอเนา เป็นเทศบาลในอำเภอแบร์ชเทิสกาเดินลันด์ รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทางเหนือของเคอนิชส์เซ บริเวณอุทยานแห่งชาติแบร์ชเทิสกาเดิน เทศบาลแห่งนี้พึ่งพารายได้จากการท่องเที่ยวเป็นหลัก


title: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์

text: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ และโรงพยาบาลรามาธิบดีจักรีนฤบดินทร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นสถาบันการแพทย์ที่สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร เนื่องในวโรกาสทรงเจริญพระชนมายุ 7 รอบ 84 พรรษา 5 ธันวาคม 2554 เพื่อเพิ่มวิทยาลัยการแพทย์ในจังหวัดสมุทรปราการและข้างเคียง รวมทั้งเป็นการขยายโอกาสการเข้าถึงการรักษาทางการแพทย์ของประชาชนในพื้นที่อีกด้วย


title: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์

text: เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2560 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการเปิดสถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ และโรงพยาบาลรามาธิบดีจักรีนฤบดินทร์ นับเป็นพระกรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ต่อชาวจังหวัดสมุทรปราการและข้างเคียง เพราะจะมีศูนย์กลางทางการแพทย์ในพื้นที่ โดยที่ไม่ต้องเดินทางไปรักษาในกรุงเทพมหานคร


title: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์

text: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ฯ ตั้งอยู่ที่ซอยเทศบาลบางปู 119 ถนนสุขุมวิท ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ


title: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์

text: โดยในปัจจุบันกรมการขนส่งทางบก ได้มีการเปิดตัวรถเมล์มาตรฐานใหม่ 2 เส้นทาง ตามแผนปฏิรูประบบรถโดยสารประจำทางในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ซึ่งหนึ่งในนั้นมีเส้นทางรถเมล์สาย สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์-โรงพยาบาลรามาธิบดี (ทางด่วน) ซึ่งมีบริษัท มารัตน์ ทรานสปอร์ต จำกัด เป็นผู้ได้รับอนุญาตประกอบการขนส่ง ซึ่งในปัจจุบันรถเมล์สายนี้ได้เปิดให้บริการ มีจำนวนรถที่ให้บริการทั้งสิ้น 16 คัน เดินรถขั้นต่ำวันละ 48 เที่ยวต่อวัน โดยมีค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 13 บาท ถึงสูงสุดที่ 25 บาท


title: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์

text: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล เกิดจากพระราชปรารภและพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่มีพระราชประสงค์ให้มีสถานพยาบาลหรือโรงพยาบาลของรัฐขนาดใหญ่ระดับโรงเรียนแพทย์ขึ้นที่จังหวัดสมุทรปราการ เพื่อให้การดูแลและให้บริการตรวจรักษาประชาชนในจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งประชาชนส่วนใหญ่มาจากต่างจังหวัด เพื่อประกอบอาชีพในโรงงานอุตสาหกรรมที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก ตลอดจนถึงประชาชนในบริเวณใกล้เคียงรวมถึงจังหวัดชายฝั่งตะวันออก ตั้งแต่จังหวัดชลบุรี ระยอง จันทบุรี ตราด ฉะเชิงเทรา ปราจีนบุรี และสระแก้ว อีกด้วย เนื่องจากในปัจจุบันโรงพยาบาลส่วนใหญ่ในจังหวัดสมุทรปราการเป็นโรงพยาบาลเอกชน ประชาชนซึ่งมีรายได้น้อยไม่สามารถเข้าถึงบริการของโรงพยาบาลเอกชนเหล่านี้ได้


title: สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์

text: โครงการนี้จึงเป็นโอกาสทองของประชาชนไทยที่จะได้รับการพัฒนาคุณภาพชีวิต ในขณะเดียวกับที่เป็นโอกาสของบุคลากรรามาธิบดีที่จะใช้ความสามารถและศักยภาพที่มีอยู่ร่วมกันเป็นพลังที่จะก่อให้เกิดคุณูปการแก่สังคมไทยอย่างเต็มภาคภูมิ และเป็นโครงการที่ชาวรามาธิบดีทุกหมู่เหล่า น้อมใจกายดำเนินโครงการเพื่อถวายเป็นราชสักการะ และเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในวโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 84 พรรษาซึ่งสมพระเกียรติยศอย่างแท้จริง


title: เคอนิชส์เซ

text: เคอนิชส์เซ () เป็นทะเลสาบในอุทยานแห่งชาติแบร์ชเทิสกาเดินในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ที่ด้านเหนือของทะเลสาบเป็นที่ตั้งของเมืองเชอเนา อัม เคอนิชส์เซ ทะเลสาบแห่งตั้งอยู่ในหุบเขาซึ่งรายล้อมด้วยภูเขาสูงไม่ต่ำกว่า 1,200 เมตร ทะเลสาบนี้เกิดขึ้นจากการละลายของธารน้ำแข็งในยุคน้ำแข็งครั้งล่าสุดเมื่อราวหมื่นกว่าปีที่แล้ว ทะเลสาบมีความกว้างชายฝั่ง 1.7 กิโลเมตรและความยาวชายฝั่ง 7.7 กิโลเมตร


title: เคอนิชส์เซ

text: คำว่า "เคอนิช" ในภาษาเยอรมันมีความหมายว่ากษัตริย์ ทำให้ทะเลสาบแห่งนี้มักถูกแปลว่า "ทะเลสาบของกษัตริย์" แต่แท้จริงแล้วชื่อเคอนิชของทะเลสาบแห่งนี้เพี้ยนมาจากขุนนางท้องถิ่นในศตวรรษที่ 12 นามว่า "คูโน" (Kuno) ทำให้ในอดีต ทะเลสาบแห่งนี้ถูกเรียกว่า "ทะเลสาบคูนิช"


title: มะรูน

text: มะรูน () เป็นสีแดงออกน้ำตาลเข้ม ซึ่งได้ชื่อมาจากคำภาษาฝรั่งเศส "marron" หรือเกาลัด


title: มะรูน

text: พจนานุกรมภาษาอังกฤษออกซฟอร์ดอธิบายว่าเป็น "สีคริมสันหรือคลาเร็ตออกน้ำตาล" (crimson และ claret ตามลำดับ)


title: มะรูน

text: ในแบบจำลองอาร์จีบีที่ใช้สร้างสีบนจอภาพคอมพิวเตอร์และโทรทัศน์ สร้างสีมะรูนโดยลดความสว่างของสีแดงสดลงประมาณครึ่งหนึ่ง มะรูนเป็นสีตรงข้ามของทีล (teal)


title: ทีล

text: ทีล () เป็นสีน้ำเงิน-เขียวปานกลาง คล้ายกับสีเขียวแกมน้ำเงิน (cyan) ได้ชื่อมาจากนกทีลสามัญ ("Anas crecca") ซึ่งมีลายสีเดียวกันบนหัว


title: ทีล

text: สามารถสร้างสีนี้โดยผสมสีน้ำเงินกับเขียวในฐานสีขาว หรือผสมสีดำหรือเทาให้เข้มขึ้น สีตรงข้ามของทีลคือมะรูน (maroon) นอกจากนี้ ยังเป็นกลุ่มเบื้องต้นของสีที่ใช้ในเว็บเอชทีเอ็มแอล/ซีเอสเอสซึ่งรวบรวมในปี 2530


title: ทีล

text: ทีลเป็นสีกระแสระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งทีมกีฬาหลายทีมรับสีนี้มาใช้เป็นเครื่องแบบ


title: เขียนในใจ ร้องในเพลง

text: "เขียนในใจ ร้องในเพลง" เป็นซิงเกิลของนักร้องชาวไทย ดา เอ็นโดรฟิน จากค่ายแกรนด์มิวสิค ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้องโดย วรัชยา พรหมสถิต ทำนองและเรียบเรียงโดย ธนา ลวสุต ออกจำหน่ายในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2560 โดยเป็นเพลงแนวป็อปร็อก และนำเอาเรื่องราวจากชีวิตจรงิของ เกิบ ณัฐพงศ์ – เดอะวอยซ์ ไทยแลนด์ ซีซัน 5 มาถ่ายทอดผ่านเพลง


title: เขียนในใจ ร้องในเพลง

text: มิวสิกวีดีโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2560 โดยถ่ายทำที่ แม่กำปอง จังหวัดเชียงใหม่


title: แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์

text: พลเอก โทมัส ลูทวิช แวร์เนอร์, ไฟร์แฮร์ ฟ็อน ฟริทช์ () เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพเยอรมัน ตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1933 ถึง ค.ศ. 1938 เขาได้ทำหน้าที่ในกองบัญชาการทหารสูงสุดเยอรมัน


ขบวนการจอมโจร ลูแปงเรนเจอร์ VS ขบวนการตำรวจ แพทเรนเจอร์ หรือ ไคโตเซนไต ลูแปงเรนเจอร์ VS เคย์ซัทสึเซนไต แพทเรนเจอร์ () (อังกฤษ: Kaitou Sentai Lupinranger VS Keisatsu Sentai Patranger) เป็นละครโทรทัศน์โทคุซัทสึ จากละครชุดซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 42 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 ทุกวันอาทิตย์เวลา เวลา 9:30 น. - 10:00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ


title: ขบวนการจอมโจร ลูแปงเรนเจอร์ VS ขบวนการตำรวจ แพทเรนเจอร์

text:
ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของซีรีส์ซูเปอร์เซนไต ที่มีกลุ่มขบวนการทั้ง 2 ขบวนการในซีรีส์เดียวกัน โดยขบวนการทั้งสอง ต้องเจอศัตรูกลุ่มเดียวกันแต่ว่าขบวนการทั้งสองมีแนวทางอุดมการณ์ที่แตกต่างกัน
ลูแปงคอลเลคชัน คือสมบัติล้ำค่าที่สุดยอดจอมโจร อาร์แซน ลูแปง ที่ทิ้งไว้ยังเบื้องหลังได้ถูกกลุ่มแกงค์เลอร์ แย่งชิงไป ซึ่งลูแปงคอลเลคชันนั้นจะเป็นทั้งเครื่องมือที่สร้างสันติหรือจะเป็นอุปกรณ์ทำลายล้างก็อยู่ที่ผู้ถือครองพวกมัน เกมแห่งการตามล่าสมบัติของสุดยอดโจรในตำนานระหว่างกลุ่มคนทั้งสามก็ได้เริ่มต้นขึ้น


text: ขบวนการจอมโจรที่ถูกเลือกมาจากกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องที่ถูกซามีโก้โจมตีและแช่แข็งจนสลายหายไป โดยโคงุเระเป็นผู้ที่เลือกให้ทั้ง 3 มาเป็นลูแปงเรนเจอร์เพื่อช่วยเหลือพวกเขา เป้าหมายสูงสุดคือ นำสิ่งที่สำคัญกลับคืนมาด้วยการชิงลูแปงคอลเลคชันที่แกงค์เลอร์ครอบครองเอาไว้ ในเวลาปกติเหล่าลูแปงเรนเจอร์จะทำงานที่ร้านอาหารฝรั่งเศส บิสโทร จูเรอ และเมื่อทำภารกิจ สมาชิกจะสวมชุดทักซิโด้ พร้อมด้วยหมวก และสวมหน้ากากเพื่อปิดบังตัวตน


text: กลุ่มขบวนการที่มาจาก องค์การตำรวจพิเศษนานาชาติ (GSPO) สาขาญี่ปุ่น สมาชิกในทีมมาจากลุ่ม TACTICS UNIT ได้รับภารกิจในการปราบปรามกลุ่มแกงค์เลอร์ และจับกุมเหล่าลูแปงเรนเจอร์


text:
กลุ่มอาชญากรที่มาจากโลกด้านหลัง ได้ก่อเหตุบุกเข้าขโมยลูแปงคอเล็คชัน เป็นศัตรูที่ลูแปงเรนเจอร์และแพทเรนเจอร์ที่หมายหัวอยู่ยานรบที่เป็นลูแปงคอลเลคชัน โดยปกติจะมีลักษณะเป็นยานพาหนะขนาดเล็กเพื่อทำการแปลงร่างหรือใช้ความสามารถ และเมื่อใช้กับ VS เชนเจอร์จะทำการขยายเป็นยานรบขนาดยักษ์ได้
ไดอัลไฟเตอร์ (ダイヤルファイター) เป็นยานรบของลูแปงเรนเจอร์ มีลักษณะคล้ายเครื่องบิน มีลักษณะเด่นคือด้านบนตัวยานมีลูกบิดลักษณะคล้ายที่หมุนรหัสตู้เซฟ ซึ่งสามารถเปิดตู้เซฟขนาดเล็กที่อยู่บนตัวของพวกแกงค์เลอร์ได้รวมทั้งสามารถปลดล็อกกุญแจได้ทุกรูปแบบ


text: ทริกเกอร์แมชชีน (トリガーマシン) ยานรบของแพทเรนเจอร์ มีลักษณะคล้ายรูปทรงรถยนต์ลาดตระเวณ มีลักษณะเด่นคือ ด้านหลังจะมีส่วนคล้ายไกปืนเอ็กซ์เทรน (エックストレイン) คือ VS วีฮิเคิลรูปแบบรถไฟของลูแปงเอ็กซ์และแพทเรนเอ็กซ์ สามารถใช้ร่วมกับ VS เชนเจอร์ได้ เมื่อประกอบกันทั้ง 2 ชิ้นจะกลายเป็น X เชนเจอร์


text:
หุ่นยนต์ของลูแปงเรนเจอร์ เกิดจากการรวมร่างของ กู๊ดสไตรเกอร์ (ไดอัลไฟเตอร์โหมด), ไดอัลไฟเตอร์ เรด, บลู, เยลโล่ เมื่อทำการรวมร่างจะมีเสียงประกาศว่า "ไคโตกัตไทม์! อุบาอิโทโรเซะ!" (快盗ガッタイム！勝利を奪い取ろうぜ！) และเมื่อประกอบร่างเสร็จสมบูรณ์จะมีเสียงประกาศว่า "คังเซ็น ลูแปงไคเซอร์" (完成、ルパンカイザー！)
ลูแปงแม็กนั่ม รูปแบบหุ่นยนต์ที่ขยายร่างด้วยการหมุนตัวเครื่องแล้วเปลี่ยนเป็นหุ่นยนต์เอกลักษณ์ชื่อตอนของในเรื่องจะนับเป็น #(เลขจำนวนตอน)


title: ชวังเกา

text: ชวังเกา () เป็นเมืองชนบทในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี เมืองชวังเกาตั้งอยู่ติดกับชายแดนประเทศออสเตรีย ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองอยู่ติดกับทะเลสาบฟอร์เกิน เมืองนี้เป็นที่ตั้งของปราสาทที่มีชื่อเสียงที่สุดของเยอรมันอย่างปราสาทนอยชวานชไตน์และปราสาทโฮเอินชวังเกา เมืองแห่งนี้ีไม่มีทางรถไฟผ่าน จึงสามารถเข้าถึงได้โดยรถยนต์เท่านั้น ซึ่งโดยปกติแล้วจะมีรถบัสให้บริการจากเมืองฟึสเซินที่อยู่ห่างออกไป 4 กิโลเมตร


title: หูอี้เทียน

text: หูอี้เทียน (จีน: 胡一天 , อังกฤษ: Hu Yitian) เกิดวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ที่เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง


title: หูอี้เทียน

text: จบการศึกษาจาก Hangzhou Wanxiang Polytechnic College


title: หูอี้เทียน

text: ปัจจุบันเป็นนักแสดงชาวจีน มีชื่อเสียงจากซีรีส์เรื่อง A Love so Beautiful ซึ่งออกอากาศทางช่องออนไลน Tencent Video


title: หูอี้เทียน

text: เริ่มเข้าวงการในปี 2559 จากซีรีส์ Rush To the dead summer และเป็นนักแสดงนำเรื่องแรกในซีรีส์ A Love so Beautiful ปี 2560


title: หูอี้เทียน

text: ปี 2559 ซีรีส์ Rush To the dead summer (夏至未至) ; นักแสดงร่วม รับบท โอจุ้น(欧俊)


title: หูอี้เทียน

text: ปี 2560 ซีรีส์ A Love so Beautiful (致我们单纯的小美好) สร้างจากนวนิยาย A Love so Beautiful ; นักแสดงหลัก รับบท เจียงเฉิน ศัลยแพทย์หัวใจ


title: หูอี้เทียน

text: ปี 2561 ซีรีส์ Handsome Siblings (绝代双骄) สร้างจากนิยายแปลไทยในชื่อ ลูกปลาน้อยเซียวฮื้อยี้ ; นักแสดงหลัก รับบท ฮวาอู๋เฉว (สำเนียงแต้จิ๋วคือ ฮวยบ่อข่วย) พี่ชายฝาแฝดของเสี่ยวหยูเอ่อร์ (สำเนียงแต้จิ๋วคือ เซียวฮื้อยี้ ) ซึ่งรับบทโดย เฉินเจ๋อเหยี่ยน


title: หูอี้เทียน

text:
ปี 2561 ซีรีส์ Go Go Squid (蜜汁炖鱿鱼) สร้างจากนวนิยาย 蜜汁炖鱿鱼 ไม่มีฉบับแปลในไทย ; รับบท อู๋ไป๋ อัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ กัปตันทีมK&K
ปี 2559 ภาพยนตร์สั้น Cattree (猫的树) ;นักแสดงร่วม
ปี 2561 ภาพยนตร์สั้น 有那么一天


title: หูอี้เทียน

text: ปี 2560 ออกรายการ Happy Camp (快乐大本营) ออกอากาศวันที่ 23 ธันวาคม 2560


title: หูอี้เทียน

text: ปี 2561 รายการ TWENTY-FOUR HOURS (二十四小时) รายการประเภทเรียลลิตี้ปฏิบัติภารกิจ


title: หูอี้เทียน

text: ร้องเพลง 是梦吧 (ความฝันใช่ไหม) ประกอบซีรีส์ A Love so Beautiful


title: หูอี้เทียน

text: รางวัล POTENTIAL TV Drama Actor Award 2017 จากเวที Tencent Video Star Awards


title: หูอี้เทียน

text: Weibo ส่วนตัว: https://weibo.com/1993hyt?from=feed&loc=at&nick=%E8%83%A1%E4%B8%80%E5%A4%A9%E5%95%8A


title: ปราสาทดราเคินบูร์ก

text: ปราสาทดราเคินบูร์ก () เป็นปราสาทส่วนตัว สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบพระราชฐานระหว่างปี ค.ศ. 1882–1884 โดยบารอนชเตฟัน ฟอน ซาร์เทอร์ (Stephan von Sarter) นายธนาคารชาวเยอรมัน สร้างจนแล้วเสร็จในระยะเวลาเพียงสองปี ปราสาทนี้ตั้งอยู่บนเขาดราเคินเฟลด์ในเมืองเคอนิจส์วินเทอร์ ปัจจุบัน กรรมสิทธิ์ในปราสาทหลังนี้เป็นของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน


title: ชมู

text: ชมู () เป็นตัวการ์ตูนรูปร่างคล้ายพินโบว์ลิ่งที่มีขาสั้น ๆ สร้างโดย อัล แคป (Al Capp; พ.ศ. 2452–2522) ตัวละครปรากฎครั้งแรกในการ์ตูนเรื่อง "แอบเนอร์น้อย" ("Li'l Abner) "เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2491 คำว่า "shmoo" ได้กลายมาเป็นคำศัพท์ภาษาอังกฤษซึ่งมีหลายความหมายในหลายสาขาวิชาทางวิทยาศาสตร์


title: ชมู

text: ชมูมีรูปร่างคล้ายพินโบว์ลิ่งที่มีขาสั้นป้อม มีผิวเรียบ มีคิ้วและหนวดหร็อมแหร็ม ไม่มีแขน จมูก หรือหู เท้ามีลักษณะสั้นและกลมแต่คล่องตัว ชมูแสดงอารมณ์ทางสีหน้าได้หลากหลาย และมักมีรูปหัวใจขึ้นเหนือหัวเพื่อแสดงความรัก นักเขียนการ์ตูน อัล แคป บรรยายว่าชมูมีลักษณะ ดังนี้:


title: ชมู

text: ในตอนที่เริ่มเมื่อปลายเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2491 แอบเนอร์น้อยพบเหล่าชมูขณะผจญภัยเข้าไปในเขตหวงห้ามที่เรียกว่า "หุบเขาแห่งเหล่าชมู" แอบเนอร์ถูกโยนจากหน้าผาลงไปสู่หุบเขาด้านล่างโดยหญิงสาวซึ่งมีหน้าที่ปกป้องหุบเขาหลังเดินตามเสียงของพวกชมูที่ทั้งไพเราะและชวนค้นหา ในหุบเขาแอบเนอร์เป็นเพื่อนกับเหล่าชมูโดยไม่สนใจคำคัดค้านของชายแก่หนวดยาวผู้ดูแลเหล่าชมู "เหล่าชมูเป็นภัยคุกคามที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเหล่ามาาานุษชาติเท่าที่โลกเคยรู้จัก!" ชายแก่เตือน "เพราะว่าพวกมันแย่มากหรอ" แอบเนอร์ถามกลับ "เจ้าโง่ ไม่ใช่! เพราะว่าพวกมันดีมากต่างหาก" ชายแก่ตอบ


title: ชมู

text: แอบเนอร์นำเหล่าชมูออกนอกหุบเขาหลังพบว่าพวกมันมีค่าแค่ไหน เหล่าชมูได้รับความสนใจเป็นอย่างมากในเมืองด็อกแพตช์และโด่งดังไปทั่วโลกในเวลาต่อมา ผู้นำแห่งอุตสาหกรรมอย่าง J. Roaringham Fatback หรือ "ราชาเนื้อหมู" เริ่มตื่นตัวเพราะยอดขายที่ตกลง ต่อมา Fatback ติดสินบนให้ผู้ทำลายล้างออกคำสั่ง "กลุ่มสังหารชมู" ให้ออกไปฆ่าเหล่าชมูทั้งหมดด้วยอาวุธปืนอย่างโหดร้าย


title: ชมู

text: หลังเหล่าชมูถูกกำจัด ภาพถูกตัดไปที่ Soft-Hearted John คนขายของชำซึ่งขายของราคาแพงเกินจริงในเมืองด็อกแพตช์ซึ่งหัวเราะเสียงสูงขณะกำลังจัดสินค้าแสดงสินค้าของเขาที่ประกอบด้วยเนื้อและของเน่า ๆ และยังกล่าวว่า "ตอนนี้พวกหนูที่กำลังอดตายก็ต้องคลานมาหาฉันถ้ายังไม่อยากตาย! พวกมันเคยบ่นว่าฉันขายแพง รอให้พวกมันเห็นราคาใหม่ก่อนเถอะ!!"


title: ชมู

text: อย่างไรก็ตาม ต่อมาได้มีการเปิดเผยว่าแอบเนอร์ซ่อนชมูไว้สองตัวเพศหญิงและเพศชาย


title: ชมู

text: ตอนที่จบก่อนเทศกาลคริสต์มาสของพ.ศ. 2491 ได้รับความนิยมอย่างมาก ด้วยความที่เนื้อเรื่องบ่งบอกถึงสถานะของสังคมและอุปมานิทัศน์โบราณเกี่ยวกับความโลภและการทุจริตซึ่งทำลายล้างสิ่งดีและสิ่งบริสุทธิ์ทุกอย่างบนโลก


title: ชมู

text: คำว่า "ชมู" (shmoo) ได้กลายมาเป็นคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ให้ความหมายแนวคิดเทคนิคที่แตกต่างกันในอย่างน้อย 4 สาขาทางวิทยาศาสตร์:


title: เอ็สเอ็ส มาร์ซเชียร์ อิน ไฟน์เดสลันด์

text: เอ็สเอ็ส มาร์ซเชียร์ อิน ไฟน์เดสลันด์(SS marschiert in feindesland-"เอ็สเอ็สยาตราทัพสู่ดินแดนศัตรู") หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า บทเพลงปีศาจ(Devil song) เป็นเพลงมาร์ชที่ถูกใช้โดยหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส กองกำลังติดอาวุธของพรรคนาซีในนาซีเยอรมนี ประวัตินั้นไม่ได้บ่งบอกว่าใครเป็นผู้แต่ง แต่เดิมนั้นได้นำทำนองของเพลงเพลงมาร์ชที่มีชื่อว่า Lied der Legion Condor ของหน่วยทหารนกแร้งแห่งกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ในส่วนของเนื้อเพลงจะแฝงความรักชาติ และแนวคิด"สู้จนตัวตาย"ซึ่งเป็นแนวคิดที่นิยมกันในสมัยนั้น ตัวเนื้อเพลงจริงๆมีการเปลื่ยนแปลงไปตามช่วงเวลาของสงคราม เช่น แม่น้ำโวลก้าในรัสเซียตอนที่เยอรมันบุกโซเวียต หลังจากนั้นได้เปลื่ยนเป็นแม่น้ำโอเดอร์ที่กั้นชายแดนเยอรมัน-โปแลนด์ ซึ่งเป็นจุดที่มีการปะทะกันอย่างรุนแรงในปี1945 ตัวเนื้อได้ระบุชัดเจนว่าเอสเอสจะทำลายลัทธิคอมมิวนิสต์ ต่อมาหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สได้มีการเกณฑ์ทหารอาสาสมัครจากชาวต่างชาติหลายประเทศที่ถูกยึดครอง ได้แก่ ฝรั่งเศส นอร์เวย์ และประเทศกลุ่มบอลติก(เอสโตเนีย ลัตเวีย ลิทัวเนีย) รวมไปถึงกองกำลังบางส่วนที่นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ทำให้ให้วัฟเฟิน-เอ็สเอ็สกลายเป็นกองกำลังที่มีหลากหลายเชื้อชาติ ทำให้ตัวเพลงมาร์ชเอ็สเอ็ส มาร์ซเชียร์ อิน ไฟน์เดสลันด์ ได้มีหลากหลายภาษา และแต่ละภาษาจะมีลักษณะทำนองและเนื้อร้องแตกต่างกันไป(แต่ทำนองยังคงเหมือนต้นฉบับอยู่) เช่น หน่วยทหารลัตเวียได้มีชื่อเพลงว่า Zem Mūsu Kājām หน่วยทหารเอสโตเนียมีชื่อเพลงว่า Narva Pataljon Laul หน่วยทหารนอร์เวย์มีชื่อเพลงว่า På vikingtokt หน่วยทหารฝรั่งเศสมีชื่อเพลงว่า Le chant du Diable


title: เอ็สเอ็ส มาร์ซเชียร์ อิน ไฟน์เดสลันด์

text: หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงและนาซีเยอรมนีล่มสลายรวมทั้งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สก็ได้ถูกยุบ บทเพลงนี้ได้ถูกต้องห้ามในเยอรมนีเว้นแต่นำมาใช้เพื่อการศึกษาและวิชาการเท่านั้น แต่อย่างไรก็ตามบทเพลงนี้ได้ถูกนำมาดัดแปลงด้านเนื้อเพลงและนำไปใช้ในบางประเทศ เช่น บราซิลมีชื่อว่า Dragões do Ar เป็นเพลงประจำกองทัพอากาศ กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศสได้มีเพลงประจำคือ La Légion marche vers le front และอิตาลีได้มีชื่อว่า "canto del guerriero parà" หรือ "Basco Rosso"


title: สะพานมอญ (กรุงเทพมหานคร)

text: สะพานมอญ เป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิม เชื่อมถนนเจริญกรุงในพื้นที่แขวงพระบรมมหาราชวังและแขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร


title: สะพานมอญ (กรุงเทพมหานคร)

text: สะพานมอญเดิมเป็นสะพานช้าง (คือสะพานที่สร้างขึ้นอย่างมั่นคงแข็งแรงพอที่ช้างจะเดินข้ามได้) ซึ่งมีลักษณะเป็นสะพานไม้ข้ามคลองคูเมืองเดิมหลังวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม บริเวณนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวมอญที่อพยพหนีภัยสงครามจากกรุงศรีอยุธยามาพร้อม ๆ กับชาวไทย ครั้งนั้นสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้ชาวมอญกลุ่มนี้ตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณคลองคูเมืองเดิมใกล้ป้อมวิชัยประสิทธิ์


title: สะพานมอญ (กรุงเทพมหานคร)

text: ต่อมาพระยาศรีสหเทพ (ทองเพ็ง) เป็นผู้นำรวบรวมแรงงานชาวมอญ ซึ่งก็เป็นบรรดาญาติ ๆ และข้าทาสบริวารทั้งหลายที่อาศัยอยู่บริเวณนั้นสร้างสะพานข้ามคลองขึ้น จึงได้เรียกกันต่อมาว่า สะพานมอญ ในชั้นแรกสร้างด้วยไม้ธรรมดา ต่อมาเกิดเหตุเพลิงไหม้จึงได้มีการก่อสร้างใหม่ก่อด้วยอิฐถือปูนดังในยุคปัจจุบัน


title: สะพานมอญ (กรุงเทพมหานคร)

text: ภายหลังทางการได้นำชื่อสะพานมาตั้งเป็นชื่อทางแยกบริเวณที่ถนนเจริญกรุงตัดกับถนนอัษฎางค์ ระหว่างถนนสนามไชยกับถนนบ้านหม้อ ติดกับคลองคูเมืองเดิม และอยู่ใกล้กับสวนสราญรมย์


title: สโมสรวอลเลย์บอลเอ็นเค ฟิตเนส สมุทรสาคร

text: สโมสรวอลเลย์บอลเอ็นเค ฟิตเนส สมุทรสาคร เป็นสโมสรวอลเลย์บอลอาชีพในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2559 ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก


title: ปราสาทชเวรีน

text: ปราสาทชเวรีน () เป็นปราสาทในเมืองชเวรีน เมืองหลวงของรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น ประเทศเยอรมนี ปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่บนเกาะในทะเลสาบชเวรีนปราสาทนี้สร้างขึ้นระหว่างปีค.ศ. 1845 ถึง 1857 ด้วยการออกแบบของสถาปนิกชื่อดังอย่าง กอทท์ฟรีด เซมเพอร์, ฟรีดริช ชตือเลอร์ เป็นต้น และถูกใช้เป็นที่พำนักของแกรนด์ดยุกและดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ปราสาทหลังนี้ถือเป็นหนึ่งในปราสาทที่โรแมนติกที่สุดในยุโรป ปัจจุบันปราสาทหลังนี้ถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และที่ประชุมสภาแห่งรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น


title: ค็อคเคิม

text: ค็อคเคิม () เป็นเมืองขนาดเล็กในรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครแฟรงก์เฟิร์ตไปราว 170 กิโลเมตร ตัวเมืองมีแม่น้ำมอแซลไหลผ่าน ค็อคเคิมเป็นที่ตั้งของปราสาทมีชื่อเสียงสองหลัง คือปราสาทเอ็ลทซ์และปราสาทค็อคเคิม


title: ตัวตั๋ว

text: ตัวตั๋ว (แมนจู: , 2 เมษายน 1614 – 29 เมษายน 1649) องค์ชายแห่ง แมนจู และแม่ทัพในช่วงต้น ราชวงศ์ชิง


title: ตัวตั๋ว

text: องค์ชายตัวตั๋วประสูติใน ราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 15 ของ จักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิงส่วนพระมารดาของพระองค์คือพระชายาเอกของจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ อาปาไฮ่ องค์ชายตัวตั๋วมีพระเชษฐาร่วมพระมารดา 2 พระองค์คืองค์ชาย อาจี้เก๋อ และองค์ชาย ตัวเอ่อร์กุ่น


title: ไต้ซ่าน

text: ไต้ซ่าน (แมนจู: , , 19 สิงหาคม 1583 – 25 พฤศจิกายน 1648) องค์ชายแห่ง แมนจู และ รัฐบุรุษ แห่ง ราชวงศ์ชิง


title: ไต้ซ่าน

text: องค์ชายไต้ซ่านประสูติใน ราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ จักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิงส่วนพระมารดาคือพระชายาของจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อจากสกุลถงเจียพระองค์มีพระอนุชาต่างพระมารดาซึ่งต่อมาได้เป็นรัชทายาทของจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อคือ หฺวังไถจี๋


title: ตำบลสามพร้าว

text: ตำบสามพร้าว เป็นหน่วยปกครองส่วนภูมิภาคของอำเภอเมืองอุดรธานี ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งก่อสร้างมหาวิทยาลัยและสนามกีฬากลางจังหวัด ได้แก่ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เป็นต้น


title: ตำบลสามพร้าว

text: ท้องที่ตำบลสามพร้าว เริ่มแรกเดิมทีเป็นพื้นที่ปกครองของตำบลหนองบุ (เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ตำบลลหนองนาคำ) ต่อมาเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2513 ทางราชการเห็นว่าท้องที่ตำบลหนองบุ มีพื้นที่กว้างขวาง ยากต่อการติดต่อราชการจึงแยกออกไปตั้งตำบลใหม่ชื่อว่า "ตำบลสามพร้าว" ซึ่งมีเขตปกครองรวม 8 หมู่บ้าน ต่อมามีราษฏรย้ายเข้ามาอยู่อาศัยมากขึ้น จนปัจุบันมีเขตปกครองรวมทั้งหมด 15 หมู่บ้าน อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามพร้าว 15 หมู่บ้าน และบางส่วนของหมู่ที่ 3 หมู่ที่ 5 บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองบัว ตำบลสามพร้าว อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี แบ่งการปกครองออกเป็น 15 หมู่บ้านได้แก่


title: ตำบลสามพร้าว

text: ท้องที่ตำบลสามพร้าว ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่


title: ทานตะวันจันทร์วาด

text: ทานตะวันจันทร์วาด เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวโมเดิร์นดราม่า-โรแมนติก-คอมเมดี โดยเป็นภาคต่อจาก ดอกแก้วกาหลง ผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ และ รีไมน์ เค (Remind K) กำกับการแสดงโดย รอน บรรจงสร้าง (On Read) สร้างจากเค้าโครงเรื่องโดย นิพนธ์ ผิวเณร , ศกุนกานต์ เวชชาชีวะ , อัญชลี ไมตรี บทโทรทัศน์โดย ศกุนกานต์ เวชชาชีวะ , ภัณฑ์ณัฐ วงศ์วัชรกมล ควบคุมบทโทรทัศน์โดย นิพนธ์ ผิวเณร นำแสดงโดย วรกร ศิริสรณ์,นพจิรา ฤกษ์ขจรนามกุล,พงศ์กฤษฏิ์ ศิริเบ็ญจา,อาทิติยา คอฟแมน,รัชพงศ์ ทิวะธนะเศรษฐ์ และ ภคกัญญา เจริญยศ ออกอากาศทาง ช่องวัน ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 12:15 - 13:15 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2561–4 มีนาคม พ.ศ. 2561 และตั้งแต่วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 เป็นต้นไป พบกันในช่วงเวลาใหม่ของละครเรื่องนี้ คือ เวลา 11:30 - 12:30 น. ต่อจากรายการ 4 ต่อ 4 ปีจอ


title: ทานตะวันจันทร์วาด

text:
รายชื่อนักแสดงนำ มีดังนี้
ผู้บริหารหนุ่มนักเรียนนอก ได้รับการสั่งเสียจากพ่อก่อนสิ้นใจให้ไปตามทวงสิทธิ์ที่ดินของตระกูลคืนมาจากครอบครัวจันทร์วาด
ลูกสาวของแพรทอง จบด้านบัญชี เป็นคนมีระเบียบ รอบคอบ และจิตใจโอบอ้อมอารีย์
เจ้าของร้านรูปในตลาดบัวสาย เป็นเพื่อนสนิทที่คอยช่วยเหลือของจันทร์วาด
ทนายที่ช่วยทานตะวันสืบหาที่ดินของตระกูล และเป็นเพื่อนสนิทของทานตะวัน
ผู้บริหารหนุ่มเจ้าของโครงการคู่ฟ้า มีนิสัยทะเยอทะยานชอบเอาชนะ และเป็นผู้ที่จะเข้ามาแย่งซื้อตลาดบัวสายโดยเขามีเป้าหมายที่จะกว้านซื้อตลาดแห่งนี้มาทำเป็นสถานบันเทิงและหวังที่จะมีกรรมสิทธิ์ร่วมกันกับนายรณฤทธิ์ผู้เป็นพ่อของเขาให้ได้
ไฮโซสาวซุปเปอร์โมเดลคนดัง แฟนของทานตะวัน มีนิสัยรักสวยรักงาม ขี้เหวี่ยง เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด เมื่อจันทร์วาดได้เข้ามาในชีวิตของทานตะวันเธอจึงพยายามกำจัดจันทร์วาดทุกวิถีทางด้วยความหึงหวง
เจ้าของที่ดินตลาด “บัวสาย” แม่ของจันทร์วาด เป็นคนจิตใจดี มีเมตตา
พี่เลี้ยงคนสนิทของคุณแพรทอง เป็นคนเก่าคนแก่ในบ้าน ซื่อสัตย์ คอยดูแลทุกคนในบ้าน


title: อุ้ยเสี่ยวป้อ เจาะเวลาทะลุโลก

text: อุ้ยเสี่ยวป้อ เจาะเวลาทะลุโลก () ภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายในแนวตลกจากการกำกับของ Blackie Ko โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อดังเรื่องสุดท้ายของสุดยอดนักเขียนนวนิยายกำลังภายในระดับตำนาน กิมย้ง ซึ่ง เหลียง เฉาเหว่ย ได้กลับมารับบท อุ้ยเสี่ยวป้อ อีกครั้งหลังจากเคยรับบทนี้ในภาพยนตร์โทรทัศน์ของ ทีวีบี เรื่อง จอมยุทธ์อุ้ยเสี่ยวป้อ เมื่อ พ.ศ. 2527