چند روزی است که کمی بیشتر فکر میکنمچیز های مختلفی هر از گاهی سراغم می آیند و خاطره ای غریبانه را به یادم می آورند.مدتی دور بودم و شاید فقط کمی بیشتر از قبل بزرگ شدم.دوباره در زیرزمین افکارم گم میشومو خودم را در چیزی شبیه به یک کوچه یا شاید راهرو میبینمدوباره در راهروی کثیف و شلخته و شلوغ ذهنم قدم میزنم، با سری پایین و شرمسار به اتاق هایی با در نیمه باز خاطراتم نگاه میکنم.هر کدام حاکی از یک اشتباهحاکی از یک خاطره دردناک و گاهی هم خوشایندمیخوام تغییرش دهم و مسیر داستان را عوض کنماما من فقط بار ها و بار ها نظاره گر تکرار آن ها خواهم بودشاید دیگر عازم سفری غیرقابل بازگشت نمیشدیمشاید پدر بیشتر کنارمان بودو مادر بیشتر لبخند میزدشاید برف کمتری بر روی سر پدرم میباریدشاید هنوز از علایقم میپرسید و فردای آن روز با دستی پر از علایق من به خانه برمیگشت.شاید کمی زودتر به خانه می آمدو دیگر اینکه بخوابد و یا بیدار بماند برایش یک انتخاب بوداز من درمورد فیلم امشب میپرسیددرمورد فوتبال حرف میزدیم و کمی خاطره بازی میکردیمشاید دیگر، نیازی نبود که زمان دعوا مرا قانع کند که اشتباه میکنم، و بعد در تنهاییاش خود را مقصر تمام کمبود های پسر پرروی خود بداند و دوباره با شرمندگی روز خود را شروع کند.کاش میدانست که پسرش که عاشق ابرقهرمان های خیالی بوداو را قهرمان موردعلاقه خود میدانست و میخواست مثل او باشدشاید مادرم دیگر از ترس متوجه شدن فرزندانش به گوشه ای پناه نمیبرد و در خلوت خود قرص های رنگارنگ اعصاب نمیخوردشاید دیگر پاکت سیگار پسر دسته گلش را نمیدید و بعد از عصبانیت گوشه ای نمینشست و خود را مقصر نمیدانستو تا ساعاتی از صبح با چشمانی باز منتظر نبود تا ناگهان به خواب برودرتبه کنکور پسرش را دروغ نمیگفت و شاید اینبار با سری بالا درمورد موفقیت های پسرش حرف میزدکاش مادر میدانست که پسرش چقدر دوستش دارد و هر روز برای او تلاش میکند که زنده بماند و تسلیم نشود تا شاید روزی همانی شود که او میخواستراستی..قصه های مادربزرگ چه؟صدای خنده و صدای قاشق و چنگال دور سفره مادربزرگ چه؟باز هم دوباره صدای خوشبختی را میشنوم؟باز هم همه از خاطرات خنده دار دیگران و اتفاقات خوب روزشان حرف میزنند؟باز هم پدربزرگ وقتی مرا میبیند با خجالت، تمام دارایی آن روزش که مقداری پول مچاله و چند تا لواشک لقمه ای است را با خجالت به نوه خود میدهد؟ و به دروغ میگوید که هنوز حقوق خود را نگرفته؟کاش بودی و میفهمیدی برای نوه ات همان کمی پول مچاله و لواشک گوشه جیب خاک خورده ات، چقدر با ارزش است و به تو افتخار میکند و دلش برای همان لواشک لقمه ای خیلی تنگ شدهدر یکی از اتاق ها صدای کودکی را میشنوم که از آرزوهایش میگویداز اینکه میخواهد روزی که بزرگ شد تمام پرنده های توی قفس را بخرد و آزاد کنداز اینکه روزی جانور شناس میشود و دور دنیا را میگرددهمان پسر بامزه ای که همیشه هوای خواهرش را داشت و به فکر بقیه بودهمان که امید پدر و نورچشمی مادرش بودهمان کوچولوی چرب زبانی که فیلمی نمانده بود که نبیندآرزو هایش را دانه دانه با علاقه و اطمینان میگوید و من غمگین که چرا زندگی همانی نشد که او میخواستکی فکرش را میکرد که همان پسر کوچکی که روزی عزیز دردانه خانواده بوداکنون با سیگارش تنها باشد و افسردگی خود را بغل کندو خود را به کوچه علی چپ بزند تا دردهای خود را فراموش کندراستش همیشه شرمنده کیارش کوچولو میمانمکاش میتوانستم برگردم و به او بگویم زندگی چقدر پیج های تندی دارد.اما جدا از تمام خاطرات گذشته چه تلخ و چه شیرینجدا از هر دری چه باز و چه بسته و نیمه بازآخر راهرو پله های نوسازی استکه هر زمانی که نیاز باشد، فرشته ای خجالتی با سری پایین با قدم های آهسته پایین میآید و با نگاهی ناامن به مکان جدید دنبال کسی میگردد که دوسش داردمرا میبیند و لبخند بزرگی میزند، و دوباره مرا به دنیای واقعی برمیگرداندهیچکس به اندازه او نمیداند راهروهای تاریک خاطرات گذشته چقدر دردناک و غم انگیر است، آنجا هم قدم زدم شبیه زیرزمین خودم است.کاش برای او کاری کنم.لبخندش را عمیق ترراه رفتنش را محکم ترو عشق به خودش را بیشتر کنمو کاش من همان چیزی باشم که میخواهدو ای کاش میتوانستم به او بگویمکه دنیای بدون او را دوست ندارمسرد و تاریک و پر از تنهاییستبه او بگویم که تا الان کجا بودی؟و ای کاش روزی در جنگل مه گرفتهکه پر است از صدای کلاغ و باد و باران در بین شاخه های درختاندر کنار بوی سوختن چوبدر همان هوای گرگ و میشی که دوستش دارداو را به سمت خود بکشم و به اندازه تمام دوری هابوسه بر لب هایش جا بگذارمو ای کاش که آن لحظه با خیالی راحت بداند که دیگر عاشق است.• کیا