واسه اونی که دوستش داری وقت بذار؛ نذار به نبودنت عادت کنه. نذار روز ها و ساعت های زیادی رو بدون شنیدن صدات سر کنه؛ امروز نمی فهمی اما؛ یه روز می رسه که دلت هوای بودنشو می کنه و دیگه جایی واسه بودنت تو لحظه هاش نیست، دیگه دلش برای حضورت پر نمی کشه. دیگه یاد می گیره چطور از دور دوستت داشته باشه. حقیقتش بود و نبودت واسش فرقی نداره دیگه. هر چقدر هم که سرت شلوغه ولی بازم براش تایم بذار، اجازه نده موقعی که قرار بوده تو کنارش باشی رو با آدمای دیگه، با کارای دیگه پر کنه و یه روز برسه که دیگه برات جایی باز نباشه، دیگه دیر شده باشه.