ماهیگیر پیری باشم در دورترین بندر دنیا. صبح ها قایق کهنه ام را به آب بیندازم، صورت چروکیده و آفتاب سوخته ام را بگذارم چشم در چشم خورشید و بروم تا میانه های آبی دریا، نقطه شوم از چشم زنم که در ساحل نشسته و رادیو گوش می کند و به جوانی هایش فکر میکند که چه مچ های پایش نازک بود و چه قشنگ بود وقتی می رقصید.برسم وسط آبهای آزاد. تورم را بیندازم، دراز بکشم داخل قایق، کلاه کهنه ام را روی سرم بگذارم و بی هیچ فکر تلخی بخوابم و چند ساعت بعد بیدار شوم و تور را جمع کنم و برگردم به ساحل که شلوغ شده و ماهی ها را به توریستها بفروشم و پولش را ببرم خانه، با زنِ چاقِ مهربان و نوه های های کچل شلوغم غذا بخورم، تلویزیون نگاه کنم و اول شب با مرد همسایه مست کنیم و با هم درباره زنانی که با آنها خوابیده ایم خالی ببندیم و از بازی فوتبال و عرق فروشی های شهرهای دور حرف بزنیم و بعد، بخوابم.ساده باشم، ساده ساده. شبها بتوانم بخوابم. روزها بتوانم به همه چیزهای دنیا فکر کنم بدون بغض کردن. هرگز تو را ندیده باشم، هرگز تو را از دست نداده باشم…•حمید سلیمی@Radio_chehraziii