حرف که میزنی، من از هراس طوفان زل میزنم به میز، به زیرسیگاری، به خودکار؛ تا باد مرا نبرد به آسمان.لبخند که میزنی؛ من ـ عین هالوها ـ زل میزنم به دستهات، به ساعت مچی طلاییات، به آستین پیراهن ات، تا فرو نروم در زمین.دیشب مادرم گفت تو از دیروز فرورفتهایدر کلمهای انگار...در عیندر شیندرقافدر نقطه.🔸مصطفی مستور@Radio_chehraziii