زمان هایی پیش می آید، که متقاعد میشوم برای هیچگونه ارتباط انسانی مناسب نیستم. به طور یقین من شیفته برخی افراد هستم، و در لحظه دعوت انها حقیقتاً خوشحال میشوم. خرسند میشوم که لذت این سفر را به انها میدهم. ولی وقتی بعد از سه چهار ساعت مسافرت با همدیگر، گردش و غذا خوردن، با آنها خداحافظی کردم تا به خانه بروم، احساس خوشحالی کردم و یک نفس راحت کشیدم. از باز یافتن تنهایی چنان حس آرامشی کردم که هرگز نمیتوانستم در حضور آنها دست یابم. چرا؟ آیا تا به حال تجربه ای نسبتاً مشابه این را نسبت به کسی که دوستش داری داشته ای؟ حال ما به هیچ وجه استثنایی و غیر عادی نبود، چون با صمیمیت از هم جدا شدیم، و شش ساعت بعد دوباره صمیمانه همدیگر را ملاقات کردیم. و آن هم اتفاقی منحصر به فرد نبود، فردا، پس فردا، هر وقت دیگر هم همین وضع تکرار خواهد شد.