بچه كه بوديماز دعواها و صداي داد و بيداد مادر پدرم خيلي ميترسيدم. اغلب صداي تلوزيون ميومد و دعواهاشون با رفتن يكي از خونه ختم ميشد. هربار كه يكيشون ميرفت بيرون منو خواهرام با گريه التماس ميكرديم كه نرو اما كسي گوشش بده كار حرفاي ما نبود.. نيم ساعت يا يه ساعت بعد وقتي فضاي خونه دچار سكوت بود، يهو صداي كليد انداختن در ميومد و ما يه نفس راحت ميكشيديم. اما چيزي كه هميشه آزارم ميداد قيافه ي خندون مجري برنامه كودك وسط دعواها و گريه هاي ما بود..سالها گذشت و ما فهميديم كسي قرار نيست برا هميشه بره، هربار كمتر باور ميكرديمو به دنبالش كمتر التماسو گريه، حتي بعد ها شديم شبيه همون مجري معروفِ خندون وسط دعواهاي مامان بابامون..چند وقت پيش وقتي همسرم تهديدم كرد كه برا هميشه ميخواد بذاره بره، ناخودآگاه خندم گرفت!از خندم بيشتر ناراحت شد و رفتهنوز آسانسور به طبقه ي ما نرسيده بود كهدر رو باز كردمو دسته كليدشو دادم بهشو گفتم: "اينو يادت نره! ميخوام برم بقل بچه ها و نيم ساعت يا يك ساعت ديگه باهم يه نفس راحت بكشيم".#اميرعلي_ق.@amiralichannel