روزهای نبودنت را طوری میگذرانم،که حتی زمان به عبور خودش شک کند.مثل مسافری که از پنجره ی قطار ِ در حال حرکت،قطاری که ایستاده را میبیند.تنها نگرانم این لحظه ی متوقف،در حقیقت ِ تو سالها طول بکشد.با چشمهایی ضعیف و قلبی ضعیف تر برگردی،گمان کنی من جوان مانده ام.برای تکاندن ِ خاک، بر شانه ام بزنیو فرو ریختنم تو را بترساند..#کیانوش_خان_محمدی@Amiralichannel