"ما هيچ وقت بچه دار نمي شيم، نه الان و نه هيچ وقت ديگه!" تقريبا فرياد مي زدم: "بهتره دهنتو ببندي و گوش كني" و با صداي بلندتري گفتم:"هيچ وقت، هيچ وقت، هيچ وقت!"نمي دانم چرا ديگر برايم اهميت نداشت مردمِ توي خيابان صدايم را مي شنوند كه چطور هر چه از دهانم در مي آيد مي گويم. به سمت ماشين رفتم، سوار شدم و گوشي موبايلم را با عصبانيت روي صندلي عقبي پرتاب كردم. سرم را گذاشتم روي فرمان، بعد دوباره به عقب تكيه دادم. كمربند ايمني را بستم و سوئيچ را پيچاندم. پشيمان شدم. سوئيچ را برگرداندم، كمربند را باز كردم و دوباره بدون اينكه تكيه كنم نشستم، نمي دانستم بايد چه كار كنم؟ دكتر "متأسف" بود. تأسفش به چه درد من مي خورد؟تمام آرزوهايم براي والدِ نمونه شدن به باد رفته بود. آن همه دوره هاي روانشناسي، آن همه مطالعات احمقانه! چطور بچه ي دو زبانه تربيت كنيم؟ چه بازي هايي براي رشد هوش كودك مناسبترند؟ بچه ي من بايد تغذيه ي سالم داشته باشد. تابستان ها مي برمش خانه ي شمال تا كنار دريا كودكي كند و زمستان ها توي حياطِ خانه ي مادرم به ياد قديم ها برايش آدم برفي درست مي كنم. چه فكرهاي كودكانه اي! همه شان بر باد رفت. اگر بچه اي در كار نباشد ديگر ادامه اين زندگي لعنتي چه معنايي دارد؟ با چه دلخوشي اي تحملش كنم؟سرم را دوباره روي فرمان گذاشتم، دلم مي خواست گريه كنم ولي نمي توانستم، اشكم نمي آمد. كسي به درِ ماشين زد، سرم را بلند كردم. شيشه را پايين كشيدم، دختركي زيبا و ژوليده قدش را بلند كرد تا سرش به پنجره برسد، توي چشم هايم نگاه كرد و با خجالت پرسيد: "چيزي نداري بدي من بخورم؟"#مریم_ذاکری@Amiralichannel