کودکی را شتابان بسوی بزرگسالی دویدهام تا دلتنگ کودکیام شوم و آزادی دشت را به امنیت دیوار آلوده میکنم تا حسرت دشتها را بخورم.عشق را عجولانه در آغوشم محقق میکنم و دلم لک میزند برای عطش و درخت را گردن میزنم تا با مدادهایم تصویرش کنم!برای لمس باران پناهندهی چتر شدهام و برای تماشای زمین قدم بر ماه گذاشتهام...بارها خدا را در کفر دیدهام و برای شوق زیستن مُردهام گاهی!عجب نفرین خانمانبراندازیست آدم شدن!•سهیل سرگلزایی@Radio_chehraziii