بعد از سال ها باز همسی ساله تر از دی ماه شصت و یک،به ایستگاه ِ موعود ِ ماه باز خواهی گشت.و در نخستین دقیقه از مردمسراغ پیرمردی را خواهی گرفتکه هر غروبروی همان نیمکت ِ رنگ و رو رفتهچشم به راه ِ تو سیگار می کشید.و گاه کلماتی را به یاد می آوَردکه روزگاری جُرمِ عجیب ِ حادثه بودند.کدام پیرمرد؟همو که تا دقیقه ای پیش ترهمین جا بود؟بی کار است همیشه، و خاموش،کاری جز تماشای ِ رُخسار ِ مردم ندارد.گاهیحیرت زده نیمه خیز می شد نگاه میکرد و بازبی باور و نومید فرو می نشست،درست مثل چیزی که دیده می شد و ُباز دیده نمی شد.عصایش از دو جا شکسته بوددنیا را خوب نمی دیدپیش ِ پایش حتی پروانه از او نمی ترسید.سال ها هفته ها و ساعت هامی آمد همین جاروی همین نیمکت قدیمی می نشستفقط مسیر ِ پرندگان ِ رفته از اینجا را نگاه می کرد.می گویند هیچ رَدی از تو نداشتهیچ عکسی، راهی، خطی، خبری!گاه می گفت قرار استآخر همین هفتهمونس مناز جایی دور به خانه برگردد.• سید علی صالحی#انیس_آخر_همین_هفته_می_آید