معماری به جای آنکه بینایی صرف یا پنج حس اصلی ما را درگیر کند، چندین حوزۀ تجربۀ حسی را به همکنشی میکشد و در هم میآمیزد.من با بدنم با شهر روبهرو میشوم و خود را درون بافت شهر تجربه میکنم. شهر از طریق تجربۀ تنانۀ من است که وجود دارد. شهر و بدن من یکدیگر را تعریف و تکمیل میکنند. من در شهر ساکنم و شهر در من.فلسفۀ موریس مرلوپونتی بدن انسان را به مرکز جهان تجربی بدل میکند. به باور او «ما از طریق بدنهایمان، به عنوان هستههای زندۀ رویآوریست که جهانمان را برمیگزینیم و جهانمان ما را برمیگزیند».از نظر مرلوپونتی «بدن ما در جهان، همچون قلب است در یک پیکر زنده: بدن این جلوهگاه پیدا (جهان پدیدار) را پیوسته زنده نگه میدارد، در آن زندگی میدمد و از درون به آن پایستگی میبخشد».دریافت بدن و تصویر جهان به یک تجربۀ وجودی واحد و پیوسته تبدیل میشوند. هیچ بدنی جدا از منزلگاهش در فضا وجود ندارد و هیچ فضایی نیز وجود ندارد که ارتباط و پیوندی عمیق با تصویر ناخودآگاه شخص ادراککننده نداشته باشد.📕چشمانِ پوست—یوهانی پالاسمامترجم: علیرضا فخرکننده | نشر چشمه「@bluehomeplus」#معماری