کسی گرد از خانه و غبار از اشیا برنگرفت. هر که خورد، در هر ظرف، ظرف را نشسته گذاشت و دهان نشست و خوابید. غبار پدیدار نبود و آرام مینشست. میز که ابتدا رنگ عسل داشت، از غبار تیره شد و رنگ دارچین گرفت در مرور ایام، اما اهل خانه حال و لحظهی میز را میدیدند، نه گذشتهی میز را و نه آیندهی میز را. صدای موریانه هشدارشان نمیداد و به گوششان فریبا میآمد.غبار بر حباب لامپ نشسته بود و نور کدر شده بود و فهم اهل خانه از نور به تاریکی محیطشونده مقید شده بود.بر اشیا و ظروف، بر اهل خانه، به مو و بر ابروشان غبار نشسته بود و چون کودکی که پیش چشم بزرگ شود و بزرگشدن کودک دیده نشود، فرسایش دیده نشد و فرسودن فهمیده نشد.خانه متروکه شد، با اهل سرطانی خانه.در شب، از کهکشان، زمین نوربهنور بود از چراغ روشن خانهها و یکی پنجره بود که غبار کدرش کرده بود و نور نمیتابید. آن پنجرهی مرده و تار، خانهی ما بود.#علیرضا_روشن