همیشه، یه ساعتی هست که تمومی نداره.شبیه ساعتهای دیگهست،جوری که بهش شک نمیکنیم.بعد واردش میشیم و توش گیر میافتیم.ساحل اون طرفی رو میبینیم،ولی خیال میکنیم هیچ وقت به اون جا نمیرسیم.بیهوده دست و پا میزنیم،انگار هرچی زمان میگذره،داریم ازش دورتر میشیم.وقتی ثانیهها میچسبن به ته کفش هامون،وقتی داریم هر دقیقه رو مثل یه توپ آهنی دنبال خودمون میکشیم،خیال میکنیم اون بیرون،روزها و شبها پشت سر هم میان و میرن،فصلها جای هم رو میگیرن وما این جا فراموش شده ایم...📚منگی🔹ژوئل اگلوف@Radio_chehraziii