تو زخم میزدی؛خودت هم پانسمانش میکردی.تو روی زخمم نمک پاشیدی؛ و خود مرا از درد دور کردی.کنارت که بودم زخم هایی که به من هدیه میدادی درد میگرفت و هنگام دوری از تو زخمهایم عفونت میکردند و کسی نبود پانسمانشان کند.تو همین بودی.درد بودی و درمان!زخم بودی و پانسمان!من هم معتاد بودم.معتاد به زخمی که میزدی و پانسمانی که روی زخمم مینشاندی.معتاد اخلاق بد و محبتهایت.من فقط تو را دوست داشتم.-مهینوشت