یه شب میام. میام با چشمایی که همیشه می خوانت یه دل سیر نگات می کنم. برام مهم نیست تو منو یادت بیاد یا نه، مهم منم که چند ساله دارم موقع خواب، غذا، شادی و غم تورو کنار خودم تصور می کنم. این دفه دیگه تو مهم نیستی. من مهمم. میام می دزدمت و می برمت توی دور ترین نقطه شهر کنار دریا. ازت می خوام برای یک شب عاشقم باشی. برات شمع روشن می کنم و یدونه رز سیاه می دم بهت و چندتا نامه که وقتایی که نبودی نوشتمشون. برات حرفای مسخره می زنم تا بخندی و من محوش شم. آهنگای مورد علاقمونو گوش می دیم و اجازه می دیم سکوت و تاریکی شب و صدای دریا توی موقعیتمون قرار بگیرن. بعدش بهت می گم تو چشمام نگاه کنی. بهم بگی چی می بینی. تو خنگی و همیشه ادعای باهوش بودنت می شه. ممکنه بگی درد. اشتباه نمی کنی ولی چیزی که من می خوام ببینیو نمی فهمی. هیچ وقت نفهمیدی. بهت می گم درست تر نگاه کنی. بازم نمی فهمی. دستتو می گیرم و بهت می گم هنوز دوست دارم. می گم چرا نتونستی از تو چشمام بخونی؟ بعدش خودمو پرت می کنم تو دریا. همیشه خودم همه چیزو راه بردم ولی این بار خستم، اجازه می دم آب منو با خودش ببره و من با خاطره ی مورد علاقم خداحافظی کنم. توام با یک شب معمولی مثل بقیه شبات به زندگیت ادامه بدی. شب قشنگی می شه نه؟-دیاکو.