من در جغرافیایی چشم گشوده بودم که زیباترین بود،کهن ترین بود،صبور ترین بود،مقاوم ترین بود،اما با تمامِ اینها ، سرزمینِ من غمگین ترین بود،تنها ترین بود،بی گناه ترین بود!سرزمینِ من جان داشت،جانش را گرفتند.سرزمینِ من روح داشت،روحش را گرفتند.سرزمینِ من شاد بود،شادی اش را گرفتند.سرزمینِ من امیدوار بود،امیدش را گرفتند.سرزمینِ من سالهاست که سیاه پوش استیک روز کودکانش رو کشتند،یک روز نوجوانانش را به گلوله بستند،یک روز جوانانش را به دار کشیدند،یک روز داغِ فرزند به دل مادر و پدرانش گذاشتند،یک روز داغِ مادر و پدر به دلِ فرزندانش...در سرزمینِ من سیاست و مذهب ، عاملِ مرگ بودند.دربینِشیارهایِمَغزم.