.انسان به تعاریف ساختگی خود از همه چیز، بسیار وفادار است. طوری این مرزهای قراردادی دست ساز خودش را باور می کند که انگار واقعی نبودن آنها را از یاد برده باشد. بعد در چنبره قواعدی گیر میفتد که برای آرامش خودش خلق کرده بود و حالا ریسمانی از کنف و کراهت دور گردن زیستنش شده.نجات؟ خیال. جز خیال هر چه هست آغشته به زمان و مکان است. در هر عکسی که کسی از خودش دارد، حقیقتی جز تمایل هراس آلود و خودپسندانه انسان به ثبت بودن خود و گریختن از بی نامی و انکار وجود ندارد.اما خیال حقیقی است، متبرک است، خاک بهشت است حتا وقتی تمام خیال ها به نار و تیغ آلوده باشند.حالا چشمهایت را ببند و خیال کن سه ساله ای و مادرت برایت لباس عید خریده. بی هیچ هراسی، بی هیچ فراقی، بی هیچ دردی. قاعده را بشکن و برنگرد. همانجا بمان و دستهای مادرت را نگاه کن و صبر کن تا برفهای حیاط آب شوند و باهار بیاید.اگر بخواهی به قواعد دنیا وفادار بمانی، باید چشمهایت را باز کنی و به زیستن در دنیایی که شکنجه گاه ضعیفان است ادامه بدهی و به سادگی هر شب فقیرتر شوی، به همین صراحت. رویاهایت را ببازی، چرا که فقیر بی رویاست.اگر چشمهایت را بسته نگه داری، وضو به جنون گرفته ای. مقیم خیال، مقیم فراموشی است. کم کم همه تو را از یاد خواهند برد.فراموش شدگی و "دیوانه" بودن، یا به قاعده بودن و کاسته شدن بی وقفه؟باور کن برای همین سوال سخت است که این آدم شرقی میان واقعیت و خیال سرگردان است...#حمیدسلیمی@Radio_chehraziii