میرفتیم احیا، مینشستیم در صحن خنک امامزاده صالح، چشمی تر میکردیم و استغاثهای و چشم امیدی به دست یاریِ خدایی که آن وقتها هنوز بود. استخوان سبک میکردیم به قول مادربزرگ. گریه میکردیم و استغفار میکردیم و به خدا و خودمان قول میدادیم کمتر گناه کنیم، و می دانستیم سر قولمان نمیمانیم. دلمان اما گرم بود به خدای مهربانی که همه بدیها را مادرانه از یاد میبرد و در سرنوشت سال بعدمان خوشی و برکت مینوشت.کجا گم شدند آن دلهای ساده مومن؟ آن خدای بخشنده کجا سفر کرد که برنگشت؟ کدام واقعه رخ داد که زائران ساکت تاریکی شدیم، بی هیچ هراسی از بدترین فرداها؟ روحمان کجا قطع نخاع شد که دیگر نه دلمان لرزید و نه صورتمان تر شد؟ کدام توفان گلهای سرخ امید را از دلمان چید؟ بعد از کدام جنون کشف کردیم زخمی که باشی کسی به کمکت نمیآید و خدا حتا اگر بیاید، نه به تو، که به زخمت کمک خواهدکرد؟من دلم برایت تنگ شده خدا. بیا امشب برویم منِ آن وقتها را پیدا کنیم که از تو ناامید نشدهبود، توی آن وقتها را پیدا کنیم که سرد و عبوس و ساکت نبودی، با هم بنشینیم به تماشای معاشقه گرمشان. حالش را داری؟ یا نه، چای دم کنم، بنشینیم در همین تاریک، از تنهایی حرف بزنیم؟ یا همین عیسای مصلوب بمانم که زیر لب با درد زمزمه می کند ایلی، ایلی، لما سبقتنی؟ پدر، چرا تنهایم گذاشتی....آن وقتها یک جای دعا نوشتهبود یا رفیق من لا رفیق له. بیرفیق نمانی خداخوشگله، بیرفیق نمانی. همیشه روی من حساب کن، حتا حالا که پاک از هم ناامید شدهایم....#حمیدسلیمی#بازنشر@hamid_salimi59