دقیقا نمیدونم از کی شروع شد اما خیلی وقته که دیگه هیچکسو اندازه ی تو دوست ندارم و به هیچکس جز خودت اهمیت نمیدم.الان کل زندگیم مربوط به تو شده و برام مهمه که تو حالت خوب باشه،کسل نباشی،خسته نباشی،ناراحت نباشی و...من حتی نمیتونم دیگه ببینم تو کوچیک ترین ناراحتی ای به اون صورت قشنگت اومده و دائم نگرانتم که اتفاقی نیفته که حالتو بد کنه.تو با اومدنت تو زندگیه من همه چیزو قشنگ کردی یه جوری که دیگه هیچ سختی ای به چشمم نمیاد چون میدونم هرچیزیم که بشه تو رو دارم هرچیزیم شه میدونم که یکیو دارم که در عین حال که تکیه گاهشم برام یه تکیه گاهه محکمه و همه جا میتونم بهش تکیه کنم ودرکلخیلی خیلی دوست دارم.