میخواستم تهماندههای امید توی چشمهایم را بریزم کف دستهایت. بعد بگویم بمال روی صورتت. انگار که امید، آب مقدسی باشد که جاودانگی میبخشد. من روزهای زیادی را گریه کردهام عزیزم. وقتهای زیادی حجم غصهام آنقدر زیاد بوده که صدبار سوره انشراح را از حفظ خواندهام تا سنگینی چمبره زده روی دلم، راه باز کند و جاری شود. غم هست. زیاد هم هست. اما من یاد گرفتهام که غم را جاری کنم. غمِ جاری میآید و میرود. نمیماند. تهنشین نمیشود ته دلت. خواستم برایت بنویسم، غمی را که هی دارد روی دل و شانههایت سنگینی میکند، روان کن. بگذار بگذرد از تو. نگذار غم، خیالش این باشد که ماندنی است. برای همین خواستم، تهماندههای امید باقیمانده برایم را بریزم کف دستهایت تا یکوقتی که قرار است شعر عاشقانهای بنویسی، خیالت پیِ وصال باشد، نه فراقی که این روزها دامنمان را گرفته است. خواستم تهماندههای امیدم را یکجا ضمیمه چشمهای به غم نشسته تو کنم، چون خیالم این بود که ما زنها هر طور شده ، از نور و کلمه و رنگ و صدا، برای خودمان امید میسازیم. ما بلد نیستیم بیامید بمانیم، ولی زندگی آنقدر به شماها سخت گرفته که باعث و بانی گمشدن امیدتان شده است. من باید این تهماندههای امید را برای تو نگه دارم عزیزم. هر زنی باید برای مردی که امیدش را برای همیشه گم کرده است، کمی امید کنار گذاشته باشد.🔸فاطمه بهروزفخر@Radio_chehraziii