#پیام_ناشناسدرودواسه هر مسئله یا به قول شما زخمی باید دنبال راه حل باشیم . اگر راه حل نداشت باید خودمون خلاق باشیم و راه حلی بسازیم و باز هم اگر امکانش نبود باید نگرشمون رو نسبت به اون مشکل یا زخم تغییر بدیم . پذیرشی که دوستان میگن همون (تغییر نگرش) نسبت به یک موضوعیه که حل شدنی نیست یا فعلا حل شدنی نیست . اگر بخوایم رو اون مشکل یا زخم به شدت متمرکز باشیم سطح هیجان افزایش پیدا میکنه و این باعث میشه کارکرد شناختی کاهش پیدا کنه . پس با پذیرش اون، توان تفکرمون رو افزایش میدیم و امکان بوجود اومدن یه نگرش تازه رو پرورش میدیم و اینکار سازش ما رو نسبت به اون مشکل ، بیشتر کرده و آرامش سازگارانه ای رو واسمون بوجود میاره . نگرش تازه یعنی اون مسئله رو جور دیگه دیدن ، یعنی از دل اون زخم ، معنا استخراج کردن .در پذیرش، حل مسئله و مشکل نیست . نشخوار نیست . هدر رفتِ انرژی نیست . بلکه بجای تمرکز بر مشکل و زخم ، تمرکز بر(خود) است .بقول استاد عزیزم با پذیرش و یافتن معنا در آن، نگاهی نو نسبت به مشکل پیدا میکنیم و از هیجانات رها میشیم و با معنای جدیدی که پیدا کردیم سبک و کیفیت جدیدی رو شکل میدیم . و اینکارِ سختی نیست بلکه خیلی خیلی سخته...#شما_فرستادید🤍