نقطه ها را دوست دارم...منجمله هایی را که آخر آن ها نقطه می گذارند، دوست دارمبه نقطه که می رسی انتظار به پایان می رسدهمه چیز تمام می شودخیالت راحت استنه دلهره ای نه دغدغه اینه نگرانی و نه اضطرابی حتیخودت می مانی و آخر خط و یک نقطه که تکلیف همه چیز را روشن کرده استنه بلا تکلیف می مانی که کسی بیاید یا نیاید که بخواهد توضیحی بدهد یا ندهد ،دلشوره ی اما و اگرش را نداری دیگر..دل نگران نیستی که هر کس به میل خود ، هر جور که دلش خواست تفسیرش کند و هربار دلت هری بریزد پایین ...خیالت راحت است هر بار دیگر از سرخط شروع کنی به نقطه که برسی همانجا آخر خط استبعد از آن نه فلشی ست و نه علامتی که بخواهد به چپ و راست بچرخاندت یا دور خودت تاب ات دهد....گیج نمی شوی ،کلاف سردرگمی را نمی مانی ....نقطه ها روراست اند و بی ریایکرنگ اند و صادق....تو رامثل نقطه ای که بعد از "دوستت دارم" می گذاری ،دوست دارمبهنام محبی فر@Amiralichannel