شاید این یک کابوس باشد.کابوس است این واقعیتِ نبودنت.کابوس واقعی در راه است.نبودنت به کار؛برای دیگری بودنت را چه کنم ای لامذهب؟قلبم را به کدام اشیانه تحویل دهم.اکنون این خانه خراب شده را چگونه سامان دهم؟!کاش بمیرد.کاش این قلب و احساس همین امشب، دفن شود.قلبم را میانِ دستانت میفشاری.اگر مواظبت نباشد چه کنم؟اگر قلبت را تیمار کند چه کنم؟زخمی بر تو نزند؟شب های سرد، تنت را گرم نگه میدارد؟هنگامی که تب داری، تو را درمان میکند؟پانسمان بر زخم هایت میبندد؟نکند یک شب کابوس ببینی و تو را نوازش نکند؟نکند نامهربان باشد با این جگرگوشهی دور افتادهی من؟نشود که یک روز اشک بر دیدگانت هدیه دهد؟قلبم میشکند.کاش مهربان باشد و دستانش را برایت به نوازش خرج کند.اکنون این چه وقت است برای نگرانیِ حالِ تو؟!عاشقم دیگر.اکنون فقط تو مهمی.تو که دیشب سهم دیگری شدی.باز هم این واقعیت را به صورتم کوبیدم.درد شدی به روی جانم، ای جانان!درد شدی بر روی قلبم، ای جانان!کاش مواظبت باشد، کاش میتوانستم بگویم این جانِ من است، قلبِ من است، تو با او لطیف باش.نکند به وقت عصبانیت دستی به میان ابروانت نکشد و لبخندی نثار این عصبانیت نکند؟کاش اینقدر به تو فکر نکنم.کاش اکنون به درد خود بها دهم.یعنی قرار است دیگر تو حسرتِ زندگیِ من شوی؟یعنی قرار است از این پس نامِ عشق آمد، بغض کنم؟ای وای بر من و این روزگار!ای داد از این چرخ روزگار که اینگونه مرا به درد وادار میکند.کاش اینقدر در آن لباس ندرخشی.کاش اینقدر اشک نریزم و بیشتر تو را در خاطرهام ضبط کنم.کاش...و فکر کنم اینجا پایان این نوشته و سرآغاز من است.آخرین "کاش" را مینویسم و به درد بدل خواهم شد.کاش در زندگیِ بعدی دنیا با من همراه باشد و تو سهمِ من.از این پس من باید زندگی کنم با جای خالیِ تو.از این پس باید جان دهم برای این درد.نوشته تمام شد و غم های من، مرا سوزاندند؛ مانند همین تکه نامه که هیچوقت به دست تو نخواهد رسید.#مهدیه_رضایی"این نوشته برای دختریِ که دیروز فهمید، آدمی که عاشقشه نامزد کرده:)"