دیشب اتفاقی وقتی داشتم دنبال یه آهنگ میگشتم توی سیو مسیجچشمم خورد به پیاما و درددلا و خاطرههای دو سال پیشیادم اومد که چقدر میمردم و زنده میشدم و هیچ کاری از دستم برنمیومدیادم اومد که چجوری رنگ سیاه پاشیده بود به ثانیههای زندگیمهمیشه توی هر سنی هر غمی که داشتم بهم میگفتن چند سال دیگه به حال الانت میخندیولی من هیچوقت به غصههام نخندیدمیعنی نتونستم که بخندم.و حالا بعد از اون همه تاریکیشاید فقط یه معجزه بود که منو سالم رسوند تا اینجا که الان هستم..درست همون لحظههای آخری که دیگه نای ادامه دادن نداشتمهمونجایی که گفتم هر چه باداباد و زدم زیر همه چییهویی یه نور اومد و تاریکیهارو آروم آروم توی خودش محو کرد، دستمو گرفت و مجبورم کرد که بلند شم، حتی وقتی که پرندهی امید پر کشیده بود از آسمون دلم..• ماری