آدمی که هنوز حرف میزنه، هنوز هم به چیزی که گاهی حتی خودشم نمیدونه چیه امید داره و امیدی برای برگشتن به خودش و چیزی که بوده و میخواد باشه هنوزم وجود داره، اما کسی که سکوت میکنه، دیگه رسیده به ایستگاه آخر خودش و جایی که هست، هرچند که به نظر هیچ وقت به آخرش هم نرسیده باشه و هیچ وقت از اتوبوس توی ایستگاه آخر پیاده نشده باشه.