پیروز از ثانیهی اول در وضعیت استعاری قرار گرفت. جامعه، خود را در پیروز تماشا میکرد. از تولدِ سخت تا تداومِ سختتر، غربتش، فقرش، تا این روزهای بد. ناکارآمدیها از لحظهی اول، گریبانش را گرفت و زندگیاش چیزی جز زوالِ مداوم نبود. پیروز فقط یک حیوان نبود. پیروز ما را به خودش وصل کرد. میلیونها نفر را به مامان و بابا تبدیل کرده بود. دلبستگی جمعی یا دلواپسی جمعی، آن هم نسبت به یک حیوان، به خودیِ خود تجربهی ارزشمندی برای جامعهی ما بود. ما عشق به تکهای از حیات وحش را تجربه کردیم. این تجربهی مهم را مدیون پیروز هستیم.امیدواریم متخصصان و دلسوزان محیطزیست در ايران، روحیهی خود را حفظ کنند و بیهیچ توقف، تلاشها را ادامه دهند.ضعفها را قبول کنند و اگر در جایی نمیتوانند، "نتوانستن" را بپذیرند و کمک بگیرند.#معین_دهاز@Radio_chehraziii