تو نيستیو روشن است كه شبخاموش است و چراغ روشنزنگ مي زندساعتی كه در من كوك كرده ایو شب از تخت بر میخيزد و مناز تو بر نمیخيزماز چه حرف میزنم نمیدانمدست در دست تو داده بودمكه پا به پای عصا برگردمو بی توپا برهنه رفته بودم درياو در يا پنجره را باز گذاشته بودم كه بيايیكه رفتیومن پا میزدم در خودمكه اين دو چرخه نايستدكه ايستاد !باران می آمد وتو می رفتيومن میدانستموقتی كه مقصد تو نيستیشتاب كوله پشتی وبي قراری شانه های مناز هيچ خيابانی نمی گذرد.—بکتاش آبتین「@bluehomeplus」