یک نفر باید باشد کهبدون ترسِ ِ هیچگونه قضاوتی برایش همه چیز را تعریف کنیتمام حرف هایی که دارد آرام آرام درونت می گندد را به زبان بیاوریاز آن حرف هایی که شب ها موقع خواب به بی رحمانه ترین شکل ممکن به سرت هجوم می آورندو رسالتشان این است که خواب را از تو بگیرندحرف هایی که وسط قهقهه هم اگر یادشان بیوفتی لال می شوی!یک نفر که وقتی تو دهن باز کردی نگوید آره می دانم، اصلا یک نفر باشد که هیچ چیز نداندیک نفر باشد در این دنیا که نصیحت را بلد نباشد...یک نفر که وقتی برایش تعریف میکنی که کارم دارد به جاهای باریک می کشد،پوزخند نزند، به شوخی نگیردجدی بگیرد، خیلی هم جدی بگیرد،آنقدر که یک سیلی جانانه مهمانت کند و با تمام قدرت اش بزند زیر گوشتیک نفر که تجربه ی هیچ چیز را نداشته باشد،مثل همه ی آنهایی که خود را علامه دهر می دانند نباشد!وقتی که برایش تعریف میکنی دستپاچه شود، گوش بدهد،برایت فتوای ابوموسی اشعری صادر نکند،راه کار ندهد، فقط گوش کند...یک نفر که بداند این چیزهایی که تو تعریف میکنی جواب منطقی ندارد،اصلا منطق در مقابل این حرف ها بیچاره استخیلی از آدم ها میخواهند حرف بزنند صرفا برای اینکه دردشان آرام بگیردبعضی آدم ها درونشان روی کمربند زلزله است،گاهی حرف می زنند تا ویرانی زلزله درونشان را به تعویق بیاندازندحرف زدن گاهی مُسکن است،آدم ها گاهی حرف می زنند نه برای اینکه چیزی بشنوند، نه اینکه کمک بخواهندحرف می زنند که ویران نشوندحرف می زنند که آرام بگیرندمانند کسی که خود می داند چه روزی قرار است بمیرد، آرام می گیرند.به قول آن رفیقمان که می گفت:حرف هایی در دلم هست که حاضرم فقط به کسی بگویمشان که قرار است فردا بمیرد...همین.#پویان_اوحدی@Amiralichannel