از بچگی هیچی رو زوری نخواستم.حتی نزدیک ترین آدمای زندگیمو.هرکسی میتونست هر جا دلش خواستخودشو پاک کنه از زندگیم؛ اعتراضی هم نمیکردم.هیچوقت خواهش نکردم واسه اینکهبرسم به چیزی یا کسیو نگه دارم.سعی میکردم خودم به دستش بیارمنه با خواهش، نه با التماس؛ حتی نه با کمک کسی.اگرم نمیشد بیخیالش میشدم.ولی هیچکدوم از اینا سر غرور یا یه دندگیم نبود.مشکل فقط اینجاست که چیزایی که با خواهش والتماس به دست بیان دیگه دوست داشتنی نیستن.