جهان برای منبا میلاد تو آغاز شدهو برگهای تقویم تنهادیوارهایی فرضی استکه فاصله را یادآوری میکنندتا باور کنیم بی آغوشعشقافسانه ای بیش نیستاما حالا که دوباره میلاد توستبیا با هم دیوانگی کنیممثلا من ماه را جای تو میبوسمو تو با قاصدکی برای چشمانم لبخند بفرستبعد با هم به ریش تقویم و دیوارهایش میخندیمتنها خدا میداندهر بار که میخندیدیوارها کابوس آوار میبینند• گیلدا ایازی