جان پس از عمری دویدن لحظه ای آسوده بود، عقل سرپیچیده بود از آنچه دل فرموده بودعقل با دل روبرو شد صبح دلتنگی بخیر، عقل برمی گشت راهی را که دل پیموده بودعقل کامل بود، فاخر بود، حرف تازه داشت. دل پریشان بود، دل خون بود، دل فرسوده بودعقل منطق داشت حرفش را به کرسی می نشاند، دل سراسر دست و پا می زد ولی بیهوده بود.#فاضل_نظری