مگر آدم در یک اتاق گم میشود !!دخترک در اتاقش گم شده بود.او خودش را میان صداهایی گم کرده بود.نباید بازهم تکرار میشد.صدای خاطرات بود؛خندههای تلف شده ی دخترکم همانند پتک بر روی سرش بود.گوش هایش را گرفت و چشم هایش را بستصداها قطع شدند و تصویرهای خاطرات پشت پلکش جان گرفت.خاطرات زنده شدند و دخترک مرگ را دید.خودش و او را دید!همان کسانی که دلتنگشان بود.-مهی-مهینوشت