یک سری روابطی در زندگی هست که نام افرادش را میگذاریم "آشنا".آشناها آدم های ماندگارند.قهری در کار نیست، کدورتی باشد به دلیل دیدارهای دیر یا به ناچار برطرف می شود.هستند، و هیچوقت نمی فهمند چه مرگت است.شادی یا غمگین. که اگر غمگین باشی و عصبانی ، خط قرمزها را نمی شکنند، جلو نمی آیند، گیر نمی دهند، یک تسلیت و متاسفم می گویند و رد می شوند.شادی ات؟ خب زیاد برایشان اهمیت ندارد. اما هستند، یک عمر هستند، همسایه اند یا فامیل دور یا دوست قدیمی یا همکاری که حتی یک روز زیرآبت را زده اند. چاق شدنت را می بینند و چیزی نمی گویند، شکسته شدنت را می بیندد و سکوت مطلق اند. می فهمند طلاق گرفته ای و چیزی نمی پرسند.صرفا در فضای مجازی دوستت اند. هردو لایکی رد و بدل می کنید و بس. اما هستند ، پیر شدن هم را می بینید، در بعضی عکس های مشترکتان زشتید. گاهی خاطره تان خندیدن سر یک غذا یا گریه برای کسی است. حتی هم را بغل می کنید برای مرگ ها، گاهی دست هم را گرفته اید برای پریدن از جوب. گاهی دنگ هم را داده اید و پس گرفته اید.گاهی دور یک آتش ولو شده اید از خنده و تمام شده رفته.یکی هم می گفت باید لیستی داشته باشید از آدم های مطمئن، آدم هایی که به وقت ضرورت باید به آنها زنگ زد. می خواستم بگویم آدم های آشنا هم خوبند. آدم هایی که باشند و سوالی نپرسند و درباره ی هرچیز نظری ندهند. که اصلا زندگی ات به یک ورشان باشد و وقتی مردی صرفا بگویند: آدم خوبی بود!می دانید این آشناها برای چه خوبند؟ برای وقتی که دوز موادت زیاد بوده و قاتی کرده ای، که صرفا زنگ بزنند اورژانس و بعد دنبالت نیایند برای نصیحت. که اگر طلاق گرفتی نپرسند چه شد؟ که اگر زیر چشمت گود افتاد فقط بگویند: حل می شود!که اگر در جمعی گریه کردی بگذارند اشکت تمام شود و صرفا دستمال بدهند دستت.این آشناها مهم اند.درست برای وقت هایی که حوصله ی پاسخ نداری. که شکست خورده ای و می خواهی در جمعی باشی که بشناسی و نشناسی.می توانی غم ات را ورداری و بیاوری، در راه با انها بخندی، دستت را موقع پریدن از جوب بگیرند، با هم سیگار بکشید. نان سنگک بخرید. مافیا بازی کنید، اما تمام شود و برود.فکر می کنم آدم باید یک لیست بلند بالا داشته باشد، اسمشان را بگذارد آشنا و توی پرانتز بنویسد: کسانی که سوال اضافه نمی پرسند و برروی هرچیزی کامنتی نمی دهند چون آنها هیچ چیز از تو نمی دانند،کسانی که تا ابد می مانند.#آلما_توکل