ما باید نخستین قدم ها را به سوی انسان بی عیب برداریم.و نه قدم های بلند به سوی برشمردن عیوب همدیگر، به قصد آزردن، افسردن، کوباندن، له کردن و به گریه انداختن..ما افعی نیستیم! با کیسه هایی از زهر ناب خالص!که اگر باشیم هم، باید آن کیسه ها را پیش از روز بزرگ ترک تنهایی، چون دندان های پوسیده و از ریشه به فساد آلوده و یکپارچه درد، به دور اندازیم..عزیز من!ما برای تکمیل هم آمده ایم نه برای تعذیب و تعزیر هم..چهل نامه ی کوتاه به همسرمنادر ابراهیمی@Amiralichannel