نمی دانم این روزها کجای دنیا را عاشق کرده ایاما حتم دارم هنوز، تنها که می شویکنارِ دریاچه ای، به سنگ هایِ غمگین شنا یاد می دهییا شاید به لباس هایِ ویترین نشستهحسرت می دهی تنت راچه می دانمشاید هم کافه ای را پیدا کرده ایکه قدر سیگار کشیدنت را می داندبه انضمام یک کافه چیکه هر بار با اشاره ات به دیوار می خورداما در این خانههمه چیز دست نخورده ماندهجز سرفه هایم که شدید تر شدهو همسایه های متعهدکه شب بیداری مردی عزب را تاب نمی آورندهمه چیز شکل سابق داردجز من و لباسهای تو،که از فرطِ آغوش چروک شده اندراستی از آنجا که تو هستی خیالم راحت استاما این حوالی دیگرهیچکس عاشق نمی شود...شهریار بهروز@Amiralichannel