زمستانبود.جانمیکندمدرنیویورکنویسندهشوم.سهیاچهارروزبودلببهغذانزدهبودم.فرصتیپیشآمدتابالاخرهبگویم:"میخواممقدارزیادیذرتبودادهبخورم"وخدایمن!مدتهابودغذاییاینهمهبهدهانممزهنکردهبود.هرتکهازآنوهردانهمثلیکقطعهاستیکبود.آنهارامیجویدموراستمیافتادتویمعدهام.معدهاممیگفت:متشکرم!متشکرم!متشکرم!مثلآنکهتویبهشتباشم،همینطورقدممیزدمکهسروکلهیدونفرپیداشد.یکیشانبهآنیکیگفت: خدای بزرگ! طرف مقابل پرسید: چه شده؟ اولی گفت: آن یارو را دیدی چه وحشتناک ذرّت می خورد!بعد از آن حرف دیگر از خوردن ذرّت ها لذت نبردم. به خودم گفتم: منظورش از وحشتناک چه بود؟! من که توی بهشت سیر می کنم...گاهی به همین راحتی با یک کلمه، یک جمله، یک نیشخند یا حالتی از یک چهره می توانیم مردم را از بهشت خودشان بیرون بکشیم و این واقعاً بی رحمانه ترین کاری است که انجام می دهیم...🔹چارلز بوکوفسکی@Radio_chehraziii