از قلب خانه خراب شدهام میخواهم بنویسم.چگونه بگویم که عمق فاجعه را بفهمی؟!چگونه بگویم که دیگران بفهمند وقتی میگویم با مرگ قدم زدهام درک کنند؟!مثلا بگذار بگویم که از آن روزها تنها یک چیز در ذهنم پررنگ است؛ همانکه دخترکی در گوشهی تخت جمع شده بود و چنان گریه میکرد که تاکنون نکرده بود. دخترکم همان یک شب بود که از شدت گریه چانهاش میلرزید. نه قبل از آن و نه بعد از آن دیگر آنگونه اشک نریخت.دخترکم.دخترک بیچارهی من.اکنون اهنگ همان روز را گوش میدهم.اکنون همان دخترکم را میبینم.همانی که صدایش را خفه کرد.همانی که گفت دیگر به کسی دردت را نگو.همانی که گفت اگر دردت را بگویی و او برود دیگر دو درد داری.یکی خود دردت و دیگری دردِ نگفتن دردت به او.#مهدیه_رضایی