بار آخر اصلا جلوشو نگرفتم. یعنی یکم تقلا کردم یکم قربون صدقش رفتم دلش نرم شه ولی بعد که صورتشو بیشتر دیدم، جلوشو نگرفتم. آخه صورت آدما دروغ نمیگه، خصوصا اون که بعد چند سال صورتشو میشناسی. وانمود کردن هاشو، خودخوری هاش.بار آخر اصلا جلوشو نگرفتم، نه چون دوستش نداشتم. نه چون به این امروز فردا رفتن هاش عادت کرده بودم... بار آخر فرق میکرد. بار آخر منو دوست نداشت. من عادت کرده بودم خودمو از چشمای اون ببینم. از چشای اون، این من دیگه#موندننداشت.بار آخر باز همه گفتن ای بابا شما ده بار تموم کردین دوباره دو ماه دیگه درست میشه برمیگردین، بهشون گفتم نه... اینبار واقعا فرق داشت. تو سفر آخر گریه میکرد میگفت همش حس میکنم این سفر آخره. اون کلا حرفاشو پشت حس هاش پنهون میکرد. خیلی وقت ها رویِ حرف زدن حرفاشو نداشت.منم که هربار فهمیدم بار آخره یک جور جلوشو میگرفتم. یا زنگ میزدم با گریه می گفتم بدون تو نمیشه لطفا جمعش کن مسخره بازی در نیار... یا یه دسته گل میگرفتم میرفتم پارکینگ دانشگاش کنار ماشینش یا...هربار فکر میکردم «چقد منو دوست داره هی برمیگرده بهم»، دیگه با خودم فکر نمیکردم بابا «از دوست نداشتنته داره تلاش میکنه بذاره بره وابستگیش نمیذاره.» بالاخره که یک جا میتونه... مگه آدم چند بار از یک چیزی میترسه؟بگو چرا باید برم جلوشو بگیرم، جلو کسی رو که هربار دستایی که برا من بود رو خالی میکنه برا دستای دیگه؟ چرا هربار که میره من برش گردونم، بذار بره حالا که فکر میکنه بار آخره... حالا که دستای من جواب سوالش نیست. بذار بره پیدا کنه اونی رو که فکر میکنه باهاش قرار نیست «رنج» بکشه. آدم بی رنج داریم؟ تو بگو...من که پیدا نکردم. هی هرچی بیشتر دوست داشتم بیشتر اذیت شدم، نمونه اش خودش. من که خوب فهمیدم آدمها رنج هاشون تموم شدنی نیست، بذار دور شه اصن، بره تا بفهمه دستاش برای کی میشه.#امیرعلی_ق@Amiralichannel