وقتی قرار شد به دیدن موزه گاندی برویم، انتظار داشتم در آستانه ى یک عمارت عظیم و پر شکوه قرار بگیرم. اما موزه ی گاندی به سادگی خود گاندی بود. یک ساختمان دو طبقه که عکس های گاندی و تابلو های نه چندان هنرمندانه ای از عکس های او در آن نصب شده بود. در سالن دیگری چندتا چرخ نخ ریسی بود، همان وسیله ی ساده ای که گاندی به کمک آن استقلال هند را به دست آورد و انگلیسی ها را در اوج قدرت از سرزمین خود بیرون راند. کمی آن طرف تر از ساختمان موزه، محوطه ای به نام و یاد گاندی ساخته شده بود. در واقع یک پارک عظیم، پر از غزال و سنجاب در کنار رودخانه نمیا. اینجا همان منطقه ای است که جسد گاندی سوزانده شد. در بخش شمالی پارک، یک سنگ بزرگ و سیاه به نشانه ی مرگ گاندی و آتشی همیشه روشن به نشانه امتداد تفکر او قرار داشت. زنان گلفروش، گلبرگ گل های سرخ را روی برگ های نارگیل عرضه می کردند و نمی دانید که هندی ها با چه عشق و احترامی گلبرگ ها را به خاطره ی او پیوند می زدند.(هندوستان)مارک و پلومنصور ضابطیان@Amiralichannel