می آید روزی که در تراس خانه ات،روی صندلی دسته دار نشسته ای و بازی کودکان را تماشا می کنیآن روز دیگر نه باران خاطره ای از من برایت تازه می کند و نه غروب آفتاب سنگی بر دریاچه آرام دلت می اندازدسال هاست که تو مرا پاک از یاد برده ای...کنار روزمرگی هایت،یک فنجان چای برای خودت میریزی و با دستانی که دیگر چروک شده اند لرزان لرزان فنجان چایت را به لبانت نزدیک می کنیاما یکباره یکی از کودکان نام مرا فریاد می زند...شباهت اسمی بود!تو آرام فنجانت را کمی پایین می آوری،لبخند کوچکی می زنی و دوباره چایت را می نوشی...من به همان لبخند زنده ام ..#روزبه_معین#عطر_چشمان_او@amiralichannel