چرا در رابطه ها اراده به عشق میکنیم اما عموما آنچه ملاقات میکنیم با آنچه اراده کردهایم فاصلهای معنادار دارد؟اگر تمام تقصیرها با اوست، سوال بعدی این است که چی شد ما عاشق آدمی با این همه مسئله شدیم؟حالا سوال بعدی این است گذشت زمان مسئله را درست میکند و یا زمان به مرور همهی ما را فرسوده و افسرده کرده و مستعد طلاق عاطفی میشویم؟یا نه وسطهای کار فکر میکنیم به خاطر بچهها خانه را بههم نریزیم اما در جای دیگری یک ماجرای عاشقانه راه اندازی کنیم و با کلی اضطراب فضای دوگانه را مدیریت کنیم؟ شاید هم به خود بگوییم ما شروع میکنیم به مریض شدن و بدبخت شدن و شاید هم مردن تا شاید طرف مقابل در احساس گناه غوطهور شود و به ناگهان توبه کند و جهان نور بگیرد و زندگی ما هم روشن و عاشقانه شود؟همه اینها را همهی ما آزمودهایم و ابتدا حس خوبی به آنها پیدا کردیم اما به مرور دیدیم سر جای قبلی خود هستیم واین بسیار دردناک بوده است.اما برای ما بسیار جالب بود که ۷۵٪افراد در افکار سنجی بنیاد گفته اند به این حقیقت واقف هستند که مهارتهای امتداد یک رابطه به مراتب مهمتر از تاکید بر انتخاب درست یک نفر برای رابطه است.