در چهل سالگی هم که باشیطنین صدای کسی کهتو را به "نام کوچکت"بخواند وپشت هر بار که صدایت میکند"عزیزم"بگذاردمیتواند عاشقات کند.و توبعد از تمام شدن حرفهایشدختربچهی هجده سالهای میشویکه دوست داردبال در بیاورداز شوقِ عاشقی.در چهل سالگی هم که باشیمیشود آنقدر عاشقیاتپرهیجان باشد کهخاطرهی گرفتن دست گرم مردانهاش رادر سرمای زمستانروزی چند بار به تکرار بنشینیو نقطهی اوج این خاطرهاتبستن گره روسری ات باشدبا دستهای اووقتی ناگهانبا پوست صورتت برخورد میکندو ابروهای پیچخوردهات راصاف میکند.در چهل سالگی هم که باشیمیتوانی بدوزیدکمهای را کهاز رویِ پیراهنِ آبیِ یقهسپیدِ مردانهایافتاده استروی زمینِ یخزدهی تنهاییاش.در چهل سالگی هم که باشیآن جوانهی کوچکِ روئیده در جانتمیتواند قد بکشدو تو را سبز کند.آن وقت در همان چهل سالگینمیتوانی آن ذوقزدگی شفاف چشمهایتیا آن رنگپریدگیِ ناشی از دلشورههایِ نیامدنش رالرزش صدایت راجوان شدن صورتت راپنهان کنی در پشت چهل سالگیات.تو در چهل سالگیبه بلوغ عاشقی میرسی.درست مثل دخترهای هجده سالهبا گونههایی سرخشدهبه خاطر اولین بوسهینشسته بر پیشانی#شبنم_نادری/بارا@amiralichannel