صورت ماری گل انداخته بود و خوشگل شده بود. (ناخمن) از خودش پرسید اصلاً معمولی یعنی چه؟ همه چیز صورت ماری متناسب بود. هیچچیز زشت نبود. شاید بقیه نمیگفتند او قشنگ است یا خوشگل. اما این چهره اصیل بود. زیباییاش برای ناخمن کافی بود. بینی و دهانش درست سر جاشان بودند. باشد، او قشنگ نبود. اما برای ناخمن خوب بود. قیافهی خوبی داشت. طبیعی و دستنخورده و ساده. مطمئن بود که با علاقه به یادش خواهد آورد. چشمهای قهوهایاش باهوش و مهربان بود. یک مرد از این بیشتر چه میخواهد؟...!... ناخمن از لبخند زدن آدل هم لذت میبرد، لبخندهایی که معمولا با اخم همراه بود، انگار که شادی شکل خوشایندی از افسردگی باشد...!... برای خودت معما نشو ناخمن. شايد همه ما تو تاريكی، تو سايه، تو معما راه می رويم. انكار نمیكنم. اما بايد سعی كنی بفهمی معما كه تمامی ندارد. معمای حل شده هم كه ارزش ندارد...!ناخمن / پنج داستان و دو مقاله / لئونارد مایکلز / مترجم: مهتاب کلانتری