يك امسال را بياييد كينهها و كدورتهاى كهنه را كنار نگذاريم و دور نريزيم. بريزيمشان توى گونى، با خودمان ببريمشان به سال بعد. بعد توى همين تعطيلات كه وقتش را داريم، بنشينيم و بگذاريمشان جلوىمان، يكىيكى برشان داريم و براندازشان كنيم. ببينيم چى توى هركدامشان هست كه ما را اينقدر رنج مىدهد يا خشمگين مىكند. كِى و كجاش را پيدا كنيم كه رابطه يا رفاقتمان آغشتهى كينه و كدورت شد. بعد آرام تيغ بيندازيم زير اين چرك كهنهى متراكم، بكشيم و ببريم: يا رومى روم، يا زنگى زنگ، يا اين بافتِ متعفن را دور بيندازيم و يك رابطه، يك رفاقت را نجات بدهيم در اين واويلاى روزگارِ قحطى محبتِ ناب. يا كه نه، آن آخرين رگها و عصبها را هم ببريم؛ نگذاريم بيشتر از اين از روح و جان ما تغذيه كند. يك امسال را بياييد روراست باشيم با خودمان؛ با آنچه هستيم و نيستيم. آنچه مىخواهيم و نمىخواهيم.🔹حسین وحدانی