از چک کردن دم به دقیقه پروفایل و لست سینش دست برداشتم، عکسا و فیلمایی که باهم داشتیم و ازش مونده بود و پاک کردم، توی اینستا آنفالو ریموو شد و شمارش و هرچی چت بود از روی گوشیم پاک کردم تا چشمم به هیچی ازش نخوره، کادوهاشو انداختم دور و دیگه به من ربطی نداره کی آنلاینه، باکی بیرون می ره و چجوری می خواد زندگیشو بگذرونه، دیگه به من ربطی نداره که حالش خوبه یا نه، دیگه منتظر نیستم توی اینستا عکس جدیدی پست کنه تا دلم براش تنگ شه، منتظر زنگ و پی امش نیستم، به خودم گفتم دیگه باید قوی باشی. کسی که سهمت نیست و خودش خواسته از زندگیت بره بیرون هیچ جایی توی زندگیت و لحظه هات نداره، چه خودش چه فکرش. به خودم گفتم بسه هرچقد ضربه خوردی و زندگی و زهر مارت کردی، به خودم گفتم بسه هرچی منزوی شدی و به خاطره ها فکر کردی. به خودم گفتم چیزی ارزش اینو نداره که قشنگیای زندگیو نبینی و منتظر آدم مناسبت نباشی. به خودم گفتم شد شد، نشد فدای سرت. زندگی ادامه داره، روزای قشنگ منتظرتن و کلی کار نکرده و جای نرفته داری. گفتم تو خودمو داری که از همه چی مهم تره. به خودم گفتم دنیا کلی روز بهتر بهت بدهکاره.