📝 آوازهای عاشقانهی گوهرمراد▫️حتما اسم غلامحسین ساعدی به گوشتان خورده. همان نویسندهی معروفی که لقبش گوهرمراد بود. دوم آذر، سالروز مرگ گوهرمراد است و برای همین هر سال حوالی آذرماه دوباره یاد داستان عاشقانهاش میافتم. ماجرای جالبی که مربوط میشود به عشق عمیق گوهرمراد به دختری تبریزی به اسم طاهره کوزهگرانی. گوهرمراد سالهای سال نامههای بیجواب برای طاهره مینوشته. یک چیزی حول و حوشِ سالهای سی و دو تا چهل و پنج. بعد از گذشت مدت بسیار زیاد از آن روزهای عشق و عاشقی و حتی بعد از فوت شدن خود طاهره، این نامهها و داستان این عشق بیفرجام در کتابی چاپ شد که اسمش بود: "طاهره، طاهرهی عزیزم". اسم این کتاب هم از یکی از همین نامهها گرفته شده بود. نامهی عجیبی که عاشق، یک صفحهی تمام فقط و فقط اسم معشوق را صدا زده بود و در انتها نوشته بود: "طاهرهی تنهای من، طاهرهام، دوستت دارم".▫️این عکس، عکس طاهره است. نمیدانم چرا و به چه علت طاهره هرگز به این عشق و به هیچکدام از نامهها جواب نداد. جایی خوانده بودم که طاهره با وجود زیبایی و خواستگارهای زیاد هرگز هم ازدواج نکرد. میگویند تفاوت عمیق خانوادهها طاهره را این همه سال مجبور به سکوت کرده بود. خانوادهی طاهره مرفه و وفادار به حکومت بودند و خانوادهی گوهرمراد متوسط و طرفدار مشروطه. هرچه که بود، گفته میشود بعد از فوت طاهره صندوقی توی پستوی خانهاش پیدا شد که این نامهها توی آن چیده شده بود. کنار این نامهها بریدهی روزنامههایی بود که در مورد گوهرمراد مطلب نوشته بودند. کنار همهی اینها… آگهی فوت گوهرمراد به چشم میخورد.▫️گوهرمراد توی یکی از این نامهها نوشته بود:"شبها به ستارهها مینگرم، تا ابدیتی را که تو نیز نشانهای از آن هستی با اشتیاق تماشا کنم. این است رازی که غیر از تو کسی را بر آن اطلاعش نیست".▫️حالا سالهاست که هر دوتایشان از این دنیا کوچ کردهاند. بعدترها در مورد اصالت این ماجرا حرف و حدیثهای زیادی درست شد. راست و دروغ هرچه که باشد، الان که اینها را میخوانید روی سنگ مزار طاهره این عبارت نقش بسته: "سرانجام یک زندگی، آرامگاه کسی که میان استخوانهای گوهرمراد آواز میخواند". کسی چه میداند، شاید این دو نفر بالاخره در دنیای زیباتری به هم رسیدهاند و به قول گوهرمراد "با اشتیاق" در حال تماشای همند. فقط خدا میداند.#روزنوشت#مهدی_معارف@my_story_channel📎