آدمها، آدمها، آدمهازندگی پر از آدمهاییست که میآیند، دمی میمانند و میروند، یا میرویم از آنها، تنها میگذارندمان یا دستهاشان را میانه راه رها میکنیم، بعضیها میروند انگار هرگز نبودهاند، انگار راهی با هم نرفتهایم، انگار خاطرهای نساختهایم با هم، انگار نه انگار روزی هوایمان یکی بوده و زمین آفریده شده بود برای با هم رفتن، بعضی اما میروند و میمانند، میرویم و میآیند با ما، نه که کنار ما، که بر شانههایمان، مثل کودکی که مینشانیمش روی شانه و مراقبیم کمر نزند، مراقبیم سرش به شرابهها لوستر گیر نکند، حتی وقتی میگذاریمش زمین، باز دستهای کوچکش را میگیریم و حواسمان هست که بغض نکند از ناهمواری زمین، از بدعهدی روزگار، یک جای قلبمان هنوز مراقب است که آه نکشد، اخمهاش تو هم نرود، غم توی چشمهاش ننشیند، بعضی آدمها در نبودنشان هم انگار روی شانههایمان سوار شدهاند، دلمان نمیآید بگذاریمشان پایین، اگر هم بگذاریم باز گوشه چشممان بهشان هست، انگار آفریده شدهایم برای مراقبشان بودن، آدمهای قدیمی زندگی که دیگر توی زندگیمان نیستند اما همیشه در حاشیه، پشت پنجره، آنسوی در، زیر چشمی حواسمان هست که حالشان خوب اگر نیست، بد نباشد.آدمهایی که هرقدر هم تلاش کنیم دلمان تاب نمیآورد هوایشان را نداشته باشیم...#الهام_شعار@Radio_chehraziii