چرا من بشری باشم که تمامِ شکنجه های این وضعیتِ پر مسئولیت و بغایتِ مبهم را به دوش بکشم؟ چرا به عنوان مثال من نباید کمدی در اتاقِ تو باشم که وقتی تو بر روی مبل یا پشت میز می نشینی یا وقتی دراز می کشی و به خواب می روی، مستقیماً تو را نظاره کنم؟ چرا من آن کمد نیستم؟- نامه به میلنا#فرانتس_کافکا