انگشتاشو فشار میداد کفِ دستش، می گفت اینجوری کم کم آروم میشه. می خواستم بگم میتونه به جاش دستِ منو محکم بگیره، نگفتم! توی شلوغیِ مترو نمی تونستم چهره شو با دقت ببینم، لعنت به مترو که چراغ قرمز نداشت که تویِ ترافیک نمی موند، می خواستم بگم لعنت به چشام که حیفِ چشاته اگه نگاشون کنی، نگفتم! سه چهار تا کتاب رو به سختی با یه دستش گرفته بود و به قفسه سینهش تیکه میداد! با خودم میگفتم کاشکی من سه چهار تا کتابِ تو دستش بودم، کاش انگشتاش بودم. می خواستم بگم میتونم براش نگهشون دارم، نگفتم! به مقصد که رسیدیم باهم از مترو پیاده شدیم، موقعِ جدا شدن بهم لبخند زد و موهایی که ریخته بود توی صورتش رو برد زیر مقنعه! حواسم به موهاش بود، حواسم نبود داره میگه خداحافظ. خواستم بگم موهایِ قشنگی داری، نگفتم! وقتی رفت دلم خواست رفتنِش باشم! سنگفرشای ولیعصر باشم، تابلوی ایست باشم. خودکارِ کنکویِ توی کیفش باشم، آهنگی که دوست داره باشم. آلارامِ تلفن همراهش باشم. تبدیل بشم به یه شی جامدِ دیگهای غیر از اینی که الانم! هی خواستم بگم و نگفتم! هی خواستم باشم و نشدم. وقتی رفت دلم خواست رفتنِش باشم و خودمو ترک کنم. دلم خواست کنارش باشم#الهه_سادات_موسوی