بعضی اتفاقات، فقط یه اتفاق نیستن که می افتن. فرا تر از اتفاقن. انگار قلبت بود که افتاد، انگار اون گلدون عزیزِ مامانت بود که افتاد، انگار قاب عکس یادگاری کسی که دوستش داشتی بود که افتاد و انگار گوشیِ قسطیت بود که افتاد. شکست، شکست، شکست و شکست. مشکل اینجاست که نمیتونی تو قلبت چسب بریزی که قطعاتش بخوره به همدیگه. صد تا گلدون برای مامانت بخری اون گلدون نمیشه. شیشه قاب رو بند بزنی که عکس رو مثل اول نشون نمیده و تو میمونی و قسطای گوشی ای که نداریش.