روزگاری دورآن هنگام که هنوز ستارهای در آسمان صاحب بودمهمان روزهایی که به مهربانی محکوم میشدمدقیقامحکوم میشدماینگونه بود که تک به تک در گوشم زمزمه میکردند کمتر مهربان باشکمتر ساده بگیرکمتر دوست بدارخلاصهی کلامشان این بود که تیره باش نه سپیدو من چقدر گریستم به یاد چشمانی که ستارهاش را در همان روزها خاموش کردندولی مهربان ماندمستارهام خاموش شدولی ماه را یافتم#مهدیه_رضایی