حال خوشی ندارم. گیج و منگم و خودم را به جا نمیآورم. مثل این است که حافظهام را از دست دادهام و نمیدانم شاهرخ مسکوبم یا چه کسی دیگر؟ کی؟ مثل آن دهاتیام در گرگ و میش جنگل و شکارچی تشنهی خونِ تفنگبهدست. شکارچی ترسیده، تهدیدآمیز فریاد میکشد سیاهی کیستی و دهاتی ترسیدهتر وحشتزدهتر جواب میدهد: مُو هیچکسم! من هم بی ترس و بی صدا احساس «هیچکسی» دارم؛ کسی که هیچکس نیست. نه اینکه خودم را مثلاً گم کرده باشم و نیابم. آدم یا هر چیزی در «جایی» گم میشود و در یک «وقتی». من در این حال که هستم حس زمان و مکان را از دست دادهام بنابراین «گمشده» نیستم. انگار در فضای خالی و بیوزنِ درون خودم معلقم. مثل فضانورد شناور در سفینه.- شاهرخ مسکوب@chizhaeihast