نمیدانم این آدمها چه توقعی از من داشتند من عملاً برای همیشه از دست رفته بودم.دقیقا چه کاری از دست شان بر می آمد؟چطور میخواستند مرا از دست خودم نجات دهند که تا همیشه پایبند به این زندگیِ اسفناک شوم و از دست این زخم ها خلاص شوم، چرا که احساس میکنم یک روزی این زخم ها مرا از پا در می آورند و در آخر تنها چیزی که از من باقی خواهد ماند، لبخندی دردناک در پشت لب هایم است که پیِ قایم موشک بازی، در حالِ بازی با روح من است.