راستش اون مغرورترین و آدمه شیرین زندگیه منه.اون استعداد زیادی تو شکستن قلب آدما داره، اما مهربونه. اون از خودراضیه، اما هیچوقت بدتو جایی نمیگه.کل شهر میگن نزدیکش شی ضربه میخوری اما اون جوری بغلت میکنه که انگار قبل و بعد تو زندگی نکرده.اون عصبانیه اما انقدر نوازشت میکنه تا بخوابی. اون قلبش سرده اما تنش گرم. زود قهر میکنه اما با ی بوسه راضی میشه.اون به نگاه خیلی معتقده. معمولا حرفاشو نصف و نیمه میگه، بقیشو باید از چشاش بخونی.وقتی باهاش قهر کنی نمیاد تا نازتو بکشه، ولی قلقکلت میده تا بخندی.معذرتخواهی بلد نیست بجاش دستاتو میگیره.ینی باز کسی هست تورو اندازه من بلد باشه و باهات بمونه؟