دلمون گرفته، ابره همهش. بچه رو نیگا، از چاردستوپارفتن تا دوییدنش پدر مادر همیشه تو ذوقن. اولین اول مهر، عشق اول، یواشکیای اول. بعد یهروز میگن خودکشی شده، ضدانقلاب بوده، منافقا زدن، داعش بود، ما نیودیم. آقای دکتر، مادر بچه چیکار کنه؟ باباش؟ کس و کارش؟ رفیقاش.نه گریه نمیکنم که، خونه رو صورتم. خون بچههاس. دکتر دختره مث پنجه آفتاب صبح رفت بگرده، دیگه نیومد. انصافه؟ پسره ماه بود اصن، نیگا میکردی قلبت یورتمه میرفت از بس که دیدنی بود. کو؟ زیر خاک؟ سفید بهش میومد درست، اما کفن؟ دکتر میدونی قبر مونا رو کوچیک کندن از بس که ریزه بود؟ عین گنجیشک. به گنجیشک گلوله میزنن؟ یهعده واسّادن میگن شعر بود شعار بود شکوه داشت. بابا، مرگ هیچ شکوهی نداره. وقتی یه بچه میمیره، میمیره نه، وقتی یه بچه کشته میشه خیلیا باهاش کشته میشن. هیشکی هم دفنشون نمیکنه، عین آتیش میگردن دنبال صابساچمه. گلولهی بچهکش کمونه میکنه، ببین کی دارم میگم بهت، این خونها گلوگیره. ندیدی کیان گفت پس نتیجه میگیریم کار میکنه؟ کار میکنه دیگه. نه، خوبم. نمیخوام قرص بخورم. نمیخوام یادم بره. دیگه یادمه همیشه. دختره گفت بچهها سلام، اون یکی گفت بچهها نخندینا، اون یکی آواز میخوند، خیلی زیادن. من دیگه همیشه یادمه. صبح یکیشون بالای درخت دار پرنده شد، مادرش دیگه منتظرش نیست. گریهت گرفت؟ دلنازکی هنوز؟ واسه رسیدن صبحی که توش زندگی کنیم، چند شب عزادار باشیم آقای دکتر؟ باز میرم بالای کاج، آواز میخونم که دیکتاتور بشنوه. بلکهم ما رو هم بردن پیش بچههام. یعنی میگم دلم تنگشونه. دلتنگی خیلی بده، عین بیکسی میمونه، از اونم بدتره. فقط برام بنویس یه روز ببرنم میدون آزادی، نیگا کنم به رقص موها، به رفتهبودن سیاهی، به خندهی مردم بیلبخند. بنویس بذارن برقصم، هی نگن زشته. بنویس سیاهم رو درنیارن، عزادارم. عزادار خونه، خیابون، وطن. با سیاه خاکم کنن اگه برنگشتم. گفتم بهت بچهها نور قلب ننه بابان؟ حالا باش و ببین قلب های بینور چه خورشیدی بیارن به این آسمون. باش و ببین، آقای دکتر.#حمیدسلیمیبرای#زن_زندگی_آزادیبرای#ایران_آزاد_آبادو برای زندانیان، بیرون و درون دیوارها.