آدمها یه چمدون می بندن و میرن. میرن و میشن یه اسم و یه خاطره. حتا ممکنه خداحافظی هم نکنن. حتا ممکنه امون ندن برای این که برای بار آخر بغلشون کنی و نگاشون کنی و بگی لامصب، بر می گردی دیگه؟آدما یه چمدون می بندن و میرن. تازه به نظر خودشون چیزایی رو که براشون حیاتیه می برن. اما لعنتی ها یادشون میره خیابون ها رو ببرن. کوجه ها رو. خاطره ها رو. روزهای برف بازی رو. ولگردیهای بی هدف دلچسب رو. اولین نگاه رو. اولین خندیدن رو. حتا یادشون میره عطرشون رو ببرن. یادشون میره اون تیکه از دل ما رو که به نام خودشون زدن وردارن ببرن که نمونه اینجا و ما رو کلافه کنه.متنفرم ازت تورنتو. سیدنی. لس آنجلس. مالمو. اسلو. متنفرم ازت استانبول. متنفرم ازت برلین، مونیخ، پاریس، نیویورک، کانبرا، ملبورن، و هر شهر بی آبروی دیگه ای که دزد بچه های مادرم ایران بوده و هست. متنفرم ازتون شهرایی که اغواگری کردین و دل بردین از دوستای ما. ازتون متنفرم که خوشبختین و اونا رو پیش خودتون دارین ...متنفرم ازت شمایل زندگی ایرانی در سالهای اخیر که دست همه ما رو اونقدر لای منگنه نگه داشتی که دوستامون دادشون دربیاد و پشت پا به همه چی بزنن و بگن گور پدر رسم رفاقت و برن. متنفرم ازت که نذاشتی ایران آباد آزاد سهم ما باشه. دور هم باشیم، خوشبخت هم اگه نیستیم خوشحال باشیم لااقل.پیر شدم، اما یه روز صبح زود، پا میشم میرم یه درخت میکارم نوک بلندترین قله دنیا. یه درخت که زود زود بزرگ و بلند بشه، سایه خنکش بیفته رو سر همه بچه هامون، همه جای دنیا. که هیچ رفیقی دم صبح مسیج نده که " تنها موندم" و تو نتونی هیچ غلطی براش کنی، جز این که جوابشو ندی و صبر کنی تا با دردش رفیق بشه. همین.#حمید_سلیمی@Radio_chehraziii