بهراستی که چه ناگوار است آدمی با چشمان خویش به نظارهی تباهیاش بنشیند. و تا زمانی که آدمی ناگزیر از دیدن چهرهی تباهشدهی خود نباشد، کمابیش چنین است که گویی هیچ چهرهای ندارد. یا هنوز صاحب همان چهرهی قدیمی است، همان چهرهی قدیمی روزگار پیش از تباهی.𝗦𝗠𝗢𝗞𝗜𝗡𝗚-یوزف روت