با گذشت زمان، با وجود برف نشسته روی موهايت، هنوز هم زيبايی.روزی را تصور می كنم، كه از من به جز چند بيت شعر و دو خط نوشته، هيچ نشانی نيست. روزگاری كه نه ديگر هستم تا برايت شعر بخوانم، نه تو و مردمان شهر، بودنم را به ياد می آوريد.روزی را تصور كن؛كه بعد از سالها فراموشی، ناگهان به كسی شبيهم برمی خوری...چقدر گريه مي كنی!؟من،بيش از اينها دوستت داشتم..#پویا_جمشیدي@Amiralichannel