جمشید هیچ قرص خوابی روش اثر نداشتفقط هوا که تاریک میشد یه صندلی آبی ورمیداشتبا اون سیبیلا یه خط درمیونش با یه لیوان چایی میرفت زیر درخت جا خوش میکردخیره میشد به آسمون دنبال ماه میگشت...واسش فرقی نداشت وسط بهمن باشه و یه متر برف رد پاشو قایم کنه یا پاییز باشه و یه متر برگ نارنجی جای صندلیشو پرکرده باشه...جای جمشید همیشه زیر درخت خرمالو بود،میگفت راحتم اونجا... عاشق ترم اونجا...هرشب میشست اونجا تا ماهو ببینهمیگفت ماه یه آینه گنده اس تو آسمون که شبا میگرده کوچه به کوچه تا دلبرو پیدا کنهقشنگیشو منعکس کنه و تا صب بالاسرم باشه که نترسم از تنهایی اینجامیگفت ماه خودش یه تیکه سنگه اط اونا که باقی بچه ها باش روزا لِی لِی بازی میکننولی وقتی دلبرو میبینه میشه ماه...ولی امون از شبایی که ابری بود هوامگه جمشید آروم میگرفت؟مگه جمشید میخوابید تا صب؟#سینا_صحرایی#چهرازی_نوشت@Radio_chehraziii