خيلي شيطون بودم، هيچ جوره نميشد منو كنترل كرد. هميشه بايد يه چيزي ميشكست، يكي شكايت ميكرد ازم يا ميخواستن از مدرسه مامانمو.مامانم اما خيلي صبور بود..وقتايي كه كلافه ميشد تو چشمام نگاه ميكردو دستشو نشونم ميداد. بهم ميگفت:"رگاي دستمو نگاه كن؟ دارم پير ميشم تو منو خيلي اذيت كردي ديگه امسال ميميرم از دست تو!"مامانم بر خلاف تو، خيلي خوب ميشناخت ترس هامو. به ساعت نميكشيد، كه وقتي خواب بود، ميرفتمو دستشو از زير پتو ميكشيدم بيرون. انقدر رگهاشو ميبوسيدم تا بيدار ميشد و من رو با لبخند ميكشوند زير پتو.خوب ميدونست من رو فقط ترسِ از دست دادن ميترسوند.امروز، من.. هنوز دارم اون ترس هامو.وقتي خداحافظي ميكني و در ماشين رو ميبندينگاه ميكنم كه فقط ميري يا مث اوايل وسطش برميگردي و چند بار نگاهم ميكني.اگه رفتي، كه رفتي..اگه نه.. اگه از دور برگشتي و نگاهم كردي اونوقتمث بچگي هام، مث رگاي دستاي مامان،ميبوسم نگاهاتو از دور.#اميرعلي_ق@Amiralichannel