یادم می آید یکسال پا روی زمین کوبیدم که من بلبل میخواهماز من اصرار از پدرم انکار که باید خودت بزرگش کنی هاگفتم باشد،گفت مسئولیت دارد باید قبول کنی هاقبول کردم.خرید!از فردای آن روز،صبح زود باید از خواب بیدار میشدم و قبل از خوردن صبحانه ی خودم به بلبلم غذا می دادم...خسته ام کرده بود، گاهی حتی زمان صبحانه خودم را برایش خرج می کردم و خودم گشنه میماندم...درک نمی کردم چرا روزهایی که من خوابم می آمد یا نبودم پدرم اینکار را انجام نمی داد و با عذاب وجدان گشنگی کشیدن بلبل تنهایم می گذاشت.یک روز که فراموش کرده بودم برایش غذا بگذارم ، به محض دیدنم سوت می زد و خودش را به قفس می کوبیدطوری که اشکم در آمد، حسابی شرمنده ام کرده بودبه پدرم نگاه کردم جوری که انگار او مقصر استاما تنها جوابی که گرفتم این بود که؛"دوست داشتن به همین سادگی ها نیستباید مسئولیت دوست داشتنت را قبول کنینمی توانی دیگران را بگذاری مراقبش باشندهیچکس برایش تو نمی شود ...!یا چیزی را دوست نداشته باش ...یا در مقابلش احساس وظیفه کن!"این داستان زندگی خیلی از ماست:دوست داریم ،در قفس می اندازیمو بعدرهایشان می کنیم به امان خدایا در بهترین حالت مسئولیتش را گردن بقیه می اندازیمهمین است که بعد از چند وقت پرنده هایمان می میرندو گلدان هایمان پژمرده می شوند ...مراقب آدم هایی که دوستشان دارید ، باشید.یا شروع به دوست داشتنشان نکنید یا مسئولیتشان را تا آخر قبول کنید!سخت است...اما بزرگتان می کند...• علی سلطانی