📝 به احترام ریسمانهای نامرئی▫️دیروز رفته بودم فروشگاه ایرانیِ شهرمان. همانی که یک نانوایی نان سنگک دارد که توی مشتریهایش از تمام قارهها آدم پیدا میشود و دیدن آدمهای توی صفش حس غرور ملیام را جریحهدار میکند! بگذریم. همینطوری که لابهلای قفسهها پرسه میزدم رسیدم به یک آقای مسن و قدبلند که موی جوگندمی داشت و کت شلوار طوسی پوشیده بود. من و آقای کت شلواری یکی دو ثانیه نگاهمان میخ شد به هم و بعد آقای کت شلواری خیلی محتاط گفت: "سلام". جواب سلامش را که دادم خیال آقای کت شلواری راحت شد که تیرش به خطا نرفته و طرف حسابش هم ایرانیست. آقای کت شلواری نفسش را چاق کرد و گفت که دارد دنبال یک مدل "ماست" میگردد که نه خیلی شل باشد نه خیلی سفت! بعد که دید قیافهی من یک کم کج و کوله شده توضیح داد که از گلپایگان آمده کالیفرنیا و توی شهرشان یک مدل ماست بوده که حالا هر مغازهای را که میگردد مثلش را پیدا نمیکند. من که در این لحظه صورتم شبیه یکی از ایموجیهای یاهو مسنجر شده بود صادقانه گفتم که اطلاعاتم در مورد شلی و سِفتی ماستها بیش از حد ناچیز است. بعد هم شبیه یک آدم کاملا بیخاصیت شانههایم را انداختم بالا و با انگشت به یک نقطه در دورستها اشاره کردم و گفتم که سراغ ماستها را توی آن قفسه بگیرد. دو سه دقیقه بعد بغل قفسهی دستمال کاغذیها و سفرههای یک بار مصرف دوباره آقای کت و شلواری را دیدم. ایندفعه داشت با هیجان در مورد ویژگیهای منحصر به فردِ ماستهای گلپایگان برای یک زن و شوهرِ نسبتا پیر سخنرانی میکرد!▫️همان لحظه یک لامپ بالای سرم روشن شد و از اعماق وجودم آقای کت شلواری را درک کردم. چیزی که آقای کت شلواری دنبالش بود ریسمانهای نامرئیای بودند که اورا به زادگاهش وصل میکرد. او نمیخواست باور کند که دیگر نیست. نمیپذیرفت که بعضی چیزها را، بعضی جاها را، بعضی آدمها را دیگر نخواهد دید. احتمالا یک قسمت لجوج توی مغز آقای کت شلواری دست گذاشتهبود روی سختترین چالش ممکن: پیدا کردن ماستی که ممّد آقا بقالی سر کوچهشان توی گلپایگان میفروخت. بیشتر که با خودم خلوت کردم دیدم که خود من هم آن بخش لجوج را توی مغزم دارم. چیزی که من را هل میدهد به نوشتن. به فارسی نوشتن. به بودن در حال و هوای کشوری که از آن کوچ کردهام، اما ریسمانهای نامرئی من را به آن جفت میکنند. این ریسمانها تا کجا تاب و توان خواهند داشت؟ خدا میداند. کاش تا سالهای سال بعد، من همچنان بنویسم و آقای کت شلواری هنوز دنبال ماستی باشد که نه خیلی شل است، نه خیلی سفت!#روزنوشت#مهدی_معارف@my_story_channel