رسیدن، فعلِ تلخیست ، اما آمدن شیرین است. "رسیدن" را اغلب با "آمدن" اشتباه میگیرند. آمدن خوب است، مثلِ میهمانی که سالها منتظرش بودی، مثل مادرت، وقتی در یک دستش نانِ گرم و آتشی گرفته و با دستِ دیگرش به سختی کلید را میچرخاند و به خانه میآید. یا مثلِ بهار، تابستان، پاییز و زمستان که همگی میآیند.از همهی اینها بگذریم، اصلا باران، مهمترین دلیل است که با آمدنش، فعلِ "آمدن" را شیرین کرده، یا برف.اما "رسیدن" اینگونه نیست. یعنی بگیر-نگیر دارد. بعضی وقتها خوب است، بعضی وقتها هم نه.یکی به محبوبش میرسد و یکی نه؛یکی به قطار میرسد و یکی نه؛یکی به خوشبختی،یکی به آرزوهایش،یکی سرِ بِزَنگاه،یکی زود،یکی هم که شبیهِ من؛نمیرسد که نمیرسد که نمیرسد.•میثم اسفندیار@Radio_chehraziii