بالشت من تنها چیزیه که اشک ریختنامو به هیچکس نمی گه.پتوی من تنها چیزیه که شب می تونم پامو ببرم زیرش تا از دست هیولاهای خیالی زیر تخت نجات پیدا کنم و احساس امنیت بهم دست بده.حموم تنها جاییه که با افتخار و بدون استرس می تونم توش کنسرت بزارم بدون اینکه از صدام ناامید بشه.آیینه تنها چیزیه که میتونم راحت خودمو بدون هیچ آرایش و فیلتری بهش نشون بدم و مسخرم نکنه.عروسک و اسباب بازیهام تنها رفیقایی هستن که هیچ وقت ترکم نمیکنن.تختم تنها جاییه که وقتی حالم بده دلم میخواد بهش پناه ببرم و بی منت منو قبول می کنه.هنوزم می خوای بدونی چرا از ارتباطات اجتماعی و آدما بی زارم؟-بیتا.