محبوب من بیا، کمی بنشین، آرام بگیر، لبی تر کن...محبوب من دنیا را به حال خودش رها کن، دست بشوی از فلسفه و علم و ذهن و اقتصاد و هنر...بنشین کنارم و به چیزی جز من فکر نکن. در فکر من باش و از این فکر بیرون نیا. نگذار حتی بر فکر من غبار بنشیند. مرا دردانه خانه دلت کن. جوری که یک لحظه اگر حواست پی پریدن پروانهای رفت، من دلم بگیرد، بغض کنم، ترک بردارم.محبوب من دنیای من تاریک بود تا تو نبودی. کسوف مدام بود انگار. تو آمدی و دلم به آفتاب چشمانت روشن شد. بیا محبوب من... بیا... بنشین کنارم برایت حرفها دارم. قصهها و خاطرات... شرح سرگردانی دلم را بکنم قبل اینکه تو بیایی و هر بار آخر قصه بیکلاغ و باکلاغ اشک بریزم که سر انگشتت را بکشی روی رد پای اشک بر صورتم و من ناز کنم و تو نوازش کنی و من کوچک شوم و تو بزرگ شوی و من صید شوم و تو صیاد شوی و در قفس سینهات تا ابد حبسم کنی.محبوب من بیا برایم چیزی بخوان، سازی بزن، دو خط شعر بنویس کف دستم، که من دست را مشت کنم و بکوبم به سینهام و بمیرم برای چشمهای رنگیات که هست، که نیست، که هستِ نیست...محبوب من گمان مبر که سنگدلی شیوه من است. گمان مبر که رمیدن، نماندن، نرسیدن شغل من است. من به خودم هم حسادت کردهام برای تو. من به دلم حسادت کردهام برای تو و تو محبوب همه دورانها، سر بر سر من، دست در دست من، پای هم پای من آمدی و نبریدی و نرمیدی و رسیدی... رسیدی و رسیدنت مبارک.محبوب من بمان که وزن دنیا بر سینهام نیفتد، نفس بیاید و برود و بشود که جان بگیرم از تو، زنده شوم، سبز شوم، تازه شوم، دولت پاینده شوم و این بهار که رسید ارغوان را بیاوریم خانهمان که دیگر لااقل امسال تنها نباشد، نگرید...محبوب من بیا و بمان و از نو بنایم کن.محبوبت را بگو ...#الهام_فلاح@Radio_chehraziii