میرفتیماحیا،مینشستیمدرصحنخنکامامزادهصالح،چشمیترمیکردیمواستغاثهایوچشمامیدیبهدستیاریخداییکهآنوقتهاهنوزبود.استخوانسبکمیکردیمبهقولمادربزرگ.گریهمیکردیمواستغفارمیکردیموبهخداوخودمانقولمیدادیمکمترگناهکنیم،ومیدانستیمسرقوماننمیمانیم.دلماناماگرمبودبهخدایمهربانیکههمهبدیهارامادرانهازیادمیبردودرسرنوشتسالبعدمانخوشیوبرکتمینوشت.کجاگمشدندآندلهایسادهمومن؟آنخدایبخشندهکجا سفر کرد که برنگشت؟ کدام واقعه رخ داد که زائران ساکت تاریکی شدیم، بی هیچ هراسی از بدترین فرداها؟ روحمان کجا قطع نخاع شد که دیگر نه دلمان لرزید و نه صورتمان تر شد؟ کدام توفان گلهای سرخ امید را از دلمان چید؟ بعد از کدام جنون کشف کردیم زخمی که باشی کسی به کمکت نمی آید و خدا حتا اگر بیاید، نه به تو، که به زخمت کمک خواهد کرد؟من دلم برایت تنگ شده خدا. بیا امشب برویم من آن وقتها را پیدا کنیم که از تو ناامید نشده بود، توی آن وقتها را پیدا کنیم که سرد و عبوس و ساکت نبودی، با هم بنشینیم به تماشای معاشقه گرمشان. حالش را داری؟ یا نه، چای دم کنم، بنشینیم در همین تاریک، از تنهایی حرف بزنیم؟ یا همین عیسای مصلوب بمانم که زیر لب با درد زمزمه می کند ایلی، ایلی، لما سبقتنی؟ پدر، چرا تنهایم گذاشتی....آن وقتها یک جای دعا نوشته بود یا رفیق من لا رفیق له. بی رفیق نمانی خداخوشگله، بی رفیق نمانی. همیشه روی من حساب کن، حتا حالا که پاک از هم ناامید شده ایم....#حمیدسلیمی@radio_chehraziii