یک روزِ ابری و زمستانی که ابر ها هم برف بر روی زمین ریده بودند، جوانی تنها روی نیمکت پارک نشسته بود و سیگارش را میکشید و به معشوقه ی از دست رفته اش فکر میکرد.هر چند ثانیه یکبار دست های پر از زخم های ناشی از چنگ انداختن آن یکی دستش را به زیر برف میبرد تا با احساس سوزش سرگرم شود.هدفون گره خورده اش را همراه با دستمال مچاله و خشک شده ای از جیبش بیرون کشید.گره هدفون را با خشمی که سعی در کنترل آن داشت باز کرد و در گوش هایش گزاشت.پلی لیست خود را پر از کسشر کرده بود فقط وقتی غمگین بود متوجه این موضوع میشد.هدفون را از گوش هایش بیرون کشید و به آن طرف نیمکت پرت کرد.این کار را با ملاحظه انجام داد تا هدفون از نیکمت پایین نیفتد.ترانه ای را از شاهین پیدا کرد و بلند گزاشت.از او خوشش نمیامد اما احساس میکرد با اینکار فضا را برای خودش دراماتیک گونه و دارک میکند و خودش را از نگاه معشوقه ش هم تصور میکرد. پس اگر هم خوشش نمیامد اینکار را میکرد.• مهلک