آدمی هیچگاه قوی پا به جهان نگذاشته استاو با مجموعه ای از ترسها و نقاط ضعف آن اولین جیغ بنفش را میکشدترسهایی که توانایی آن را دارد که انسان را به تمامی از پا بیاندازدنقاط ضعفی که صبحها جلوی آینه دستشویی آنگاه که مشتی آب به صورتت میزنی آنقدری واضح میشود که دلت بخواهد با همان مشت این آینه راستگو را هزار تکه کنیاما زندگی از همان آغاز با تجربیات منحصر به فردش به آدم یاد میدهد باید برای بقا بجنگدو این بقا شامل تمام نیازهای مادی و معنوی یک انسان استوقتی گرسنه ای باید بجنگیوقتی خجالت می کشی باید بجنگیوقتی عاشق میشوی باید بجنگیوقتی بیخواب میشوی هم باید بجنگیو من فکر می کنم فرق آدمها با هم،فرق زندگیها با هم از همین نقطه شروع میشوداز همین پا پس کشیدن و نکشیدنو میزان ظرفیتت برای بالا و پایین،کم و زیاد،خوب و بدچقدر می توانی نفست را در سینه حبس کنی؟چند دقیقه توان فریاد زدن داری؟به چه سرعتی می توانی عکس العمل نشان بدهی؟چند روز می توانی دست و پا بسته بمانی؟و خندیدن را جوری که کسی صدای گریستنت را نشنود بلدی؟و کور سوی امید را به هر جان کندنی روشن نگه داشتن بلدی؟و این جنگ در طول زمان همانقدر که فرسوده ات می کند از تو یک ابر قهرمان میسازدو هر چقدر میگذرد آنقدر بلد میشوی که تعداد صبحهایی که توی آینه دستشویی چشمت به آن نقاط اعصاب خردکن می افتد کم و کمتر شودگاه آدمی در هفت سالگی تجربه ای را آنگونه زیسته است که ابر قهرمان زندگی اش میشودگاهی در هفده سالگیگاهی در هفتاد سالگیاما این ابر قهرمان شدن دیر یا زود و به شدت و ضعف برای هر آدمی اتفاق خواهد افتاد،شبیه یک توفیق اجباریتااا لحظه ای که دیگر حس کنی شانه هایت برای آسوده تکیه زدن عجیب ضعف میرود و پاهایت همه این سالها را آمده که برسد به این دراز کردنِ بی قید و شرطو این لحظه میتواند روی تخت یک بیمارستان باشد با لوله هایی که به همه جایت فرو رفته و از همه جا بیرون زده استمی تواند روی مبل راحتی گوشه خانه ات باشد در حال یک خواب قیلوله دلچسبیا در حال دویدن توی راهروی شلوغ یک اداره دولتییا پشت فرمان اتومبیلی در حال حرکت در تاریکی وهم آلود جاده ای برفی وقتی رادیو سمفونی پنجم بتهون را پخش میکندیا زیر چتری خیس از نواختن باران وقتی دست هایی محکم شانه هایت را فشرده استیا در شادمانیِ رقصی در چندمین سالگرد تولدتیا حتی در گرگ و میش ساعت چهار صبحی پای چوبه اعدام...کسی از جایی به پاس ابر قهرمان شدنت در دنیایک استکان چای لب سوز میدهد دستتو میگوید بدرودو رسالت آدمی مگر جز این بود.#پریسا_زابلی_پور@Amiralichannel