در زندگی دائماحس دختر بچه ایی را داشتم که در شهری شلوغ گم شده بود ، سردرگم شده بودباید به کجا میرفت؟به چه کسی پناه میبرد؟گریه میکرد اما کسی صدایش را نمیشنیدمادرش را صدا میزد اما مادری نبود که با لبخند او را در آغوش بگیرد و اشک هایش را پاک کندآدم ها از کنارش میگذشتند و نمیفهمیدند که چه آشوبی میتواند در دل دختری کوچک به پا باشد!میدوید و در بین شلوغی ها گم میشداو فقط یک دختر بچه کوچک بود که فکر میکرد اگر همینطور اشک بریزد و در خیابان ها راه برود مادرش بالاخره به سراغش میاید..درست مثل داستان های که روزی قبل از خواب شنیده بود!تاریکی شب مانند شبحی سیاه و ترسناک آسمان را میپوشاند و دخترک بینواهنوز در خیابان ها میچرخیدبدون مادر!!هر چه بیشتر راه میرفت خیابان طولانی تر و سیاه تر میشد اما کسی به سراغش نمیآمدصورتش از اشک و آب بینی خیس شده بود و کسی نبود که بگوید چه میخواهی و دنبال چه میگردی..!بالاخره تاریکی در آسمان شب نشست و ماه بالا آمدخیابانی که با هر قدم طولانی تر و طولانی تر میشد حالا خالی از آدم ها شده بودسایه ها بزرگ تر و بزرگ تر میشدند و نور را در خود محو میکردندحالا دخترک بیچاره، در سرمای خیابان نشسته بود و احساس دلتنگی میکرد دلتنگی برای خانه ایی گرم برای مادرش که با مهربانی او را در آغوش میگرفت و اشک هایش را پاک میکرد.از گریه زیاد چشم هایش به سوختن آمده بود و قبلش مالامال از غم و ترس پر شده بودترس از تاریکیترس از تنهاییترس از دست دادن همه چیز..!شب پیش میرفت وبالاخره زمانی رسید که هیچ کس در خیابان نبود حالا دیگر او هیچ پناهی نداشت..چشم هایش را روی هم گذاشتامادر انتهای خیابان که پر شده بود از سیاهی شب کسی برایش دست تکان میدادسرماس شدیدی بود و سایه درختان هر کدام به شکل هیولایی ترسناک در آمده بودنددخترک با خوشحالی از جا پرید و به سمت انتهای خیابان شروع به دویدن کردمیدوید و اشک میریختبرای یک لحظه قلبش از انهمه سختی که در آن ساعت ها کشیده بود خالی شد..اماهر چه بیشتر جلو میرفت خیابان طولانی تر و سایه ها بزرگتر میشدندانگار خیابان با او سر لج برداشته بود و با هر قدم طولانی و طولانی تر میشد..حالا کسی منتظرش بود؟شاید..اما او میدوید و هیچوقت به انتهای خیابان نمیرسید..! :)• ماری