و آدم گاهی از خودش میپرسد که مرز به یاد آوردن کجاست، مرز فراموش کردن، مرز آنجایی که دیگر درست یادت نمیآید که همه چیز تنها خیالی بوده است که هیچگاه واقع نشده است و از یاد رفته است، یا خاطراتی هستند در زمانی نامعلوم و دور که حالا دیگر رنگ و رویشان رفته است و تنها تصویری محو از آن مانده است، که اصلا مرز خیال و خاطره و فراموشی کجاست، که باید هنوز به یاد بیاوریم و زندگی نکنیم، یا به یاد نیاورده باشیم و زندگی کرده باشیم دیگر، و اصلا مرز خود زندگی کردن و نکردن کجاست، اصلا خود مرز کجاست، که آدم قوطی رنگش را بردارد و همه چیز را یک تکه و یک رنگ کند و دیگر نه مرزی مانده باشد و نه خیالی و نه فراموشیی و نه هیچ چیز دیگری@Momas1