از دست دادنحس دردناکیه که استرسِ قبلشاین روزا بندبهبند وجودمو فرا گرفتهدوست دارم سالهای زیادی از عمرمو بدموثانیه به ثانیهی نوشیدن چای، اونم رو صندلی روبهروییتو بخرممنو توئو یه میزکه روش یه پارچه ساتَن پهن کردنو یه تیکه مَخمَل زرشکیبا میزانسِن عاشقانهترین سکانسهای هالیوودیکنار یه پنجره با طراحی انگلیسیکه بیرون قابشپشت شیشههاشاسمون دل تنگ تر از الانِ من بودهئو بدجوری به پیکرهی شهر باریدهمردمم خوشحالکه داره بارون میاد !ولی خبر از دل اَبرا که ندارننمیدونن چی بهشون گذشتهکه چندتا شهرو خیس میکننو میرن تا سر به کوهو دشتو بیابون بذارنکسیم نمیدونه خونهشون کجاستیا آخرشکجا میرنغافلن دیگهبیخبرندرست مثل توئی که بیخبریاز وجود یه آدم مثل منکه بدجوری دلش میخوادِتو سر دوراهیِ دلش موندهنگفتی دلبر،میشه رو صندلی روبروییت بشینیم؟فرقی هم نمیکنه عقربه ساعت رو هفت باشه یا ده، یا چند روز از شنبه گذشته باشه، یا برگا چه رنگی شده باشن، یا حتی چند سالمون باشهفقط تو باشیباشی روبرومونبهمون نگاه کنیبه، منو خودمببینی چه خودی از خودم ساختمیا بهتره بگم ساختیبراتم یه میکسِ شجریانو مَکس-ریچتِر از آرشیو چِهرازی پلِی کنیمنظر بدیبگی سلیقه موسیقیاییمون چطوریاسهمینا برامون کافیهآره عزیز دلم.🔸 امیراحسان شمسی