داشتم متنی از نویسندهی محبوبم آقای حمید سلیمی میخواندم، اینطور شروع شده بود..."چقدر من کمم برای نوشتن از تو، چقدر کلمه کم است."جان و رمقی برای خواندنِ ادامهی مطلب نداشتمهمین یک خط کافی بود تا تمامِ من به سمت تو پرواز کند. که وقتهای بودنت غم حقیر بود و من سرخوشانه در ساحل دریای وجودم با تو قدم میزدم و جهان ساکن بود.چقدر من کمم برای نوشتن از تو..!