یه اتاقِ تاریک و سردیه پنجرهی کوچیک که نور ازش عبور،و فضایِ تاریکِ اتاقو روشن کرده بوددیوارای سفید و نسبتا کوتاه ،که روشون نوشته هایی روی کاغذ چسبیده شده بودیه تخت با بالشت و پتویِ ستِ سفیدنشسته بود رو تخت و زانوهاشو بغل کرده بودخیره بود به عکسایِ پخش شدهی جلوشخاطرات مثلِ یه خط کشِ آهنی که روی دیوارِ گچیکشیده میشه ، رو مغزش کشیده میشدنزانوهاشو بغل کرده بود و میلرزیدکاش نبودنکاش این عکسای لعنتی هیچوقت ثبت نمیشدناگه نبودن الان این حالش نبوداگه نبودن الان به این شدت زجر نمیکشیدبه چشماش التماس میکرد که اشک بریزناشک بریزن که یکم از دردِ وجودش کم شهولی نمیشداون مدتها قبل تر از این اشکاشو ریخته بوددیگه اشکی نمونده بود برایِ ریختن-آرزو