از لحاظ روحی نیاز دارم برگردم به اون دوره از زندگیم که بدترین دغدغم تموم کردن تکالیف شبم بود، همون دورانی که موبایل نداشتم و وقتی حوصلم سر می رفت باب اسفنجی نگاه می کردم و مامانم برام خوراکی یا غذا می آورد، اون دوره تنها تصورم از درد همون درد شکستن پام توی مدرسه بر اثر شیطنت و بازی گوشی بود، بی دلیل و بدون ترس به همه ی دوستام اعتماد می کردم و با همشون بازی می کردم، ناراحت می شدم خیلی راحت می زدم زیر گریه و اگه خوشحال بودم با بدو بدو و بپر بپر و داد زدن خودمو خالی می کردم، اون دورانی که بازی فکری راز جنگل داشتم و حس می کردم کل دنیارو دارم، باهاش پز می دادم و هرجا می رفتیم با خودم می بردم که اگه بچه ای بود بهش یاد بدم و باهم بازی کنیم، اون دورانی که اوج بدی کردنم به دوستام قاطی کردن خمیر بازیاشون و تبدیل کردنشون به یه تیکه گوه رنگ یا جا زدن تو صف بوفه مدرسه بود ، هیچ تصور بدی وجود نداشت و انگار فقط آقا دزدا و لولو بد بودن از نظرم همه ی مردم توی صلح و دوستی زندگی می کردن، همون دورانی که وقتی بابام پیتزا می گرفت ذوق می کردم و از تهه دل می خندیدم، همونجایی که آینده تو دستام بود و خیلی راحت جلوی همه می گفتم می خوام دکتر بشم. اونجایی که هم سرمو می ذاشتم رو تخت خوابم می برد و تنها ترسم از آمپول و معلمام بود.-دیاکو.