گاهی وقت ها دلت می خواهد از دنیای بزرگسالی فرار کنی و به دنیای کودکی بازگردی. دلت از سن و سالت می گیرد. می خواهی موهایت را به دست باد بدهی. دست هایت را از دو طرف باز کنی و تا جان داری بدوی . آسوده بخندی, حتی اگر زمین خوردی,مهم نیست,مهم این است که می توانی اگر زمین خوردی آسوده گریه کنی, آسوده خودت را در آغوش مادرت بیندازی تا پناه خستگی ات شود.گاهی وقت ها می خواهی کودک باشی تا بغض هایت را بی صدا نخوری.کودکی ات شده آبنباتی که با تمام وجود چشیدن آن را می خواهی و روزگار شده مادری که آن را در بالاترین گنجه آشپزخانه مخفی می کند.دستت نمی رسد به آن حال هوای کودکی ات. نمی توانی طعم شیرین کودکی ات را بچشی و چه تلخ. واقعیت همیشه تلخ است.