و من مینویسم، برای قلبی که سالهات اسیر درد شده، برای فریاد های که درون قفس گلویم خفه شده، مینویسم برای آنتکه از وجودم که در نیمه تاریک ماه به دور از احساسات خوبم پنهان شده و رنگ تیره ای ماه را به خود گرفته، تکه ای که میان هزاران تیغه درد ریشه زده و خود را تکه تکه می کند، برای آن ذهنی که برای فرار از درد در خيالش زندگی میکند، آنی تکه ای که در دنیای خودش پنهان شده بود و خودش را از هر خوبی محروم میکرد تا شادی سراغ قلب دیگران رود، همان تکه ای که خود را در تاریکی خفه میکند و در افکار بی پایانش و میان هزار نفر از خودش دست پا میزند و در کابوس زندگی رویا میسازد.من برای گلی مینویسم که در سرما میان آغوش کوه های بلند جوانه میزند تا قلب آنها را سرشار از امید و نور کند درحالی که ریشه هایش همگی خفه شدند، گلی که تیغه های خيالش در تن خسته و تنهایش فرد رفته اند و نمیگذارند قطره ای خون از دست بدهد.و من همچنان مینویسم برای آن گلی که در تنهایی به روی تاریکی لبخند میزند تا شاید بتواند قلب او را گرم کند، من مینویسم تا شاید سالها بعد اگر گلی بالغ تر شد بداند در چه کابوسی در حال خفه شدن بود