ابتهاج در توضيح واژه تاسيان ميگه: حالتی است که در اولین غروبِ پس از رفتنِ یک عزیز که مدتی مهمان خانه ما بوده، دست میدهد. همچنین، اولین غروبی را که کسی از دنیا رفته و جای او خالی است، تاسیان مینامیم. من خود تاسیانم، منی که از من رفته هرگز برنمیگرده و هرروز انگار روز اول رفتنشه.