آرام شدن سرابی بود در ذهن و خیالت.یعنی توهم در توهم.دیگران هم سودای این را میدهند که لیاقتت را نداشت آرام باش.نمیدانند که تو چندبار با جملاتش لبخند زدی و غم را فراری دادی.نمیدانند و یاوه میگویند.پس فردا به تو میگویند به یکی دیگر فرصت بده و تو به دنبال او جای دیگری میگردی.به خواب و رویایش پناه میبری.غم میهمان خانهی ساده ات میشود.ولی آخرش را بگویم؟نه تو خوب نخواهی شدزخمش با تو میماندولی تو چیزی را به دست میآوری که دیگران نمیفهمند حتی من!به خدایت ایمان داشته باشاو میداند چه کردهحتی با غمی که به دلت هدیه دادهکمی روش تدریسِ خدارا دوست ندارمغم و درد میدهد که بزرگ شویمموافق نیستمولی چاره ای نیستتو روزی بازهم لبخند میزنینه بزرگتر از قبل بلکه زیباتر از قبل.#مهدیه_رضایی