زمستان بود. جان می کندم در نیویورک نویسنده شوم. سه یا چهار روز بود لب به غذا نزده بودم.فرصتی پیش آمد تا بالاخره بگویم: «می خوام مقدار زیادی ذرت بو داده بخورم» و خدای من، مدت ها بود غذایی این همه به دهانم مزه نکرده بود. هر تکه از آن و هر دانه مثل یک قطعه استیک بود. آنها را میجویدم و راست می افتاد توی معده ام. معده ام می گفت: «متشکرم، متشکرم، متشکرم». مثل آنکه توی بهشت باشم همینطور قدم میزدم که سرو کله دو نفر پیدا شد، یکیشان به آن یکی گفت:«خدای بزرگ» طرف مقابل پرسید: «چه شده؟» اولی گفت: «آن یارو را دیدی که ذرت میخورد؟ وحشتناک بود!». بعد از آن حرف دیگر از خوردن ذرت ها لذت نبردم. به خودم گفتم: «منظورش از وحشتناک چه بود؟ من که توی بهشت سیر می کنم.»#چارلز_بوکوفسکی@Radio_chehraziii