من کسیو می خوام که وقتی با منه، احتمال بودنش با بقیه صفر باشه، نه اینکه مدام استرس داشته باشم ک فلان جا بره یا با فلانی هر شب صحبت کنه؛یا یکی بهتر از من رو پیدا کنه و وابسته اش شه. من کسیو می خوام که بچه بازیاشو کرده باشه، به بلوغ رابطه رسیده باشه و نگرانی هامون توی رابطه به جای کجا رفت و با کی رفت یا چرا آنلاین هست یا نیست؛به این تبدیل بشه که حالش خوبه یا نه؟می تونم آرومش کنم یا نه؟مراقب خودش هست یا نه؟غذاشو خورده یا نه؟به اندازه کافی استراحت کرده یا نه؟چجوری می تونم باعث پیشرفتش شم؟چجوری می تونم خوشحالش کنم؟به نظرم دوست داشتن بالغانه و پخته این تعبیر هارو داره.