گفتمباور کنتا همین لحظهبوسه ای را که روا بود به لب های تو ،دور فنجان و پیالهسر نی های معلقلب پپسیکوکاگرد قاشق چنگالکه می دانیگریزی به تماسشان با لب نیستیا جانم برایت بگویدتکه تکه چسب های سمج وجلد کردنیک کتاب یا کادوسر باز کردن گرهی کور وتیز کردن نخ،محض گذراندنش از سوزن .گاهی هم ریا نباشد از سر دلتنگیعطف آیات الهی و مهر .و زمان احوال پرسیناچارروی گونه های فامیل وکس و کارحرامش کردمهمیننه جایی دیگراخمی به صورت آویخت و گفتبه که کادو دادی؟ چه دادی؟و که بود؟#رسول_ادهمی@Radio_chehraziii