قورباغه به کانگورو گفت:من و تو میتوانیم بپریم.پس اگر با هم ازدواج کنیم بچه مان می تواند از روی کوه ها یک فرسنگ بپرد، و ما می توانیم اسمش را «قورگورو» بگذاریم.کانگورو گفت: "عزیزم" چه فکر جالبی! من با خوشحالی با تو ازدواج می کنم اما درباره ی قورگورو، بهتر است اسمش را بگذاریم «کانباغه».هر دو بر سر «قورگورو» و «کانباغه» بحث کردند و بحث کردند.آخرش قورباغه گفت: برای من نه «قورگورو» مهم است و نه «کانباغه». اصلا من دلم نمی خواهد با تو ازدواج کنم.کانگورو گفت: بهتر.قورباغه دیگر چیزی نگفت. کانگورو هم جست زد و رفت. آنها هیچ وقت ازدواج نکردند، بچه ای هم نداشتند که بتواند از کوه ها بجهد و تا یک فرسنگ بپرد. چه بد، چه حیف که نتوانستند فقط سر یک اسم توافق کنند.این قصه ی زیبا از شل سیلور استاین مفهوم جالبی دارد.«دستاوردهای بزرگ، قربانی اختلاف نظرهای کوچک می شود.»آنچه ما را ویران می کند باورهای غلط و تعصباتی است که به خودمان اجازه ی دگربینی و دگرگونی آنها را نمی دهیم.به قول نیچه:«باورهای غلط از حقایق خطرناک، ویران کننده ترند.»@Amiralichannel