میره کنار پنجره و موهاش رو باز میکنه و میگه: "دوست داشتی من چه شکلی بودم؟" جوابش رو نمیدم. سیگارش رو روشن میکنه و همونطور که داره به شهر نگاه میکنه میگه: "من دوست داشتم یه دختر با موهای فر بودم، از این گوگولیا، قدم هم دوست داشتم کوتاهتر بود"بعد لیوان آبجو رو از روی میز برمیداره و نگاه میکنه بهم و میگه: "خب یه چیزی بگو دیگه" میگم: "نویسنده نباید قاضی شخصیتهای نمایشیش باشه بلکه فقط باید اونارو همون طور که هستند تصویر کنه." میگه: "از خودته؟" میگم: "آره" میگه: "زر نزن بابا از چخوفه" میگم: "چه فرقی میکنه حالا؟ اون سیبیل داره، من ندارم". سیگارش رو توی لیوان آبجو خاموش میکنه و میگه: "ساعت دوازده شبه، به نظرت سکس کنیم یا بازم بخوریم؟" میگم: "من خیلی گرسنمه، ناهار هم نخوردم." میرم در یخچال رو باز میکنم، خالیه.میگم: "بپوش بریم بیرون قدم بزنیم یه چیزی هم بخوریم."لباس پوشیدیم و سوار آسانسور شدیم، نزدیک آینه آسانسور میشه و از توی آینه منو میبوسه. رژ لب قرمزش روی آینه میمونه. از توی آینه نگام میکنه و میخنده و میگه: " تصویرتم دوست دارم."هوا سرده. جلوتر از من روی خط خیابونها قدم میزنه، تو ذهنم آهنگ شاهین داره پلی میشه " هر بوسهت یک قسمت از کابوسهایم شد، از ابتدا معلوم بود انتهایم را..."دو چهار راه رو رد کردیم و کمی جلوتر به اتوبان میرسیم.برمیگرده و وایمیسه سرجاش تا من برسم، بهش که میرسم میگه: " فالوده بخوریم؟ " به دور و ورم نگاه میکنم، هیچ بستنی فروشی نیست. میگم "بخوریم" میخنده و میره سمت اتوبان.دنبالش میرم. هیچ ماشینی توی اتوبان نیست.شالش رو در میاره و همونطور که با قر و فر راه میره اونو رو هوا میچرخونه.میرسیم به انتهای اتوبان، یه دریاچه ته اتوبانه که یه نهنگ توشه، لباسهاش رو درمیاره و میپره تو دریاچه. میرم لب دریاچه و بش میگم: "بیا بیرون دیوونه، الان ماشین رد میشه میزنه بهمون.سرش رو میکنه زیر آب و میاد بالا و میگه: " دیوونه اینجا که ماشین رد نمیشه، لخت شو بیا تو آب، سردمه، بیا بغلم کن گرمم شه."با لباس میرم تو آب و بغلش میکنم و میارمش بیرون. دریاچه شروع میکنه به یخ زدن.لباسهاش رو برمیدارم همونطوری که تو بغلم خوابش برده تا خونه میدوئم.سوار آسانسور میشم، رد لبش از روی آینه پاک شده.میبرم میخوابونمش روی تخت و پتو رو میکشم سرش.ساعت ۳ صبحه، گرسنمه، میرم در یخچال رو باز میکنم، بازم خالیه. بیخیال میشم...میرم بغلش میخوابم و موهای خیسش رو بو میکشم، لب سردش رو میبوسم و چشمام رو میبندم و میخوابم...چشمام رو باز میکنم، کنارم خالیه. عادت نداشت هیچوقت بذاره و بره. حتما رفته برای صبحانه چیزی بخره.همونجا روی تخت میشینم منتظرش تا بیاد.موبایلم زنگ میخوره، حمید پشت خطه؛"میای بریم کوه؟ هوا دله.""نه منتظرم، رفته برای صبونه خرید کنه الان میاد.""کی رفته برای صبونه خرید کنه؟ خوبی؟ ببینم قرصات رو خوردی؟ صبر کن الان میام پیشت، دست به چیزی نزن تا بیام."تلفن رو قطع میکنم. نگاه میکنم به جعبهی خالیِ قرص روی میز که کنار دفتر داستانمه. میرم روی صندلی میشینم و دفتر رو باز میکنم و آخرین خطی که نوشتم رو میخونم."اینبار هم نیامد ، پس ماندن و ادامه دادن فایده ای ندارد.."دفتر رو میبندم و بغض گلوم رو میگیره، لباسامو در میارم و میرم زیر دوش آب سرد و گریه میکنم و با خودم داد میزنم که چرا اینجوری شدم من!صدای چرخوندن کلید روی در میاد. سریع حوله رو تنم میکنم و میام بیرون. بالاخره برگشته بود و نون تازه و تخم مرغ خریده بود.میرم کیسه تخم مرغ رو ازش میگیرم و میگم: "نگرانت شده بودم، چرا بی خبر رفتی؟"میخنده و میگه: " دلم نیومد بیدارت کنم، خیلی قشنگ خوابیده بودی."بعد میز صبحانه رو چید و رفت جلوی پنجره و سیگارش رو روشن کرد و گفت" خب یه چیزی بگو..."-امیرحسین سرمنگانی