آدميزاد نه ناگهان، بلكه ذره ذره یک چيزهايى را مى اندازد دور. چيزهايى را كه زندگى كرده بود، عشق ورزيده بود، به راحتى كه نه، با تكه اى از خودش مى اندازد دور. ديگر او را، تو خطاب نمیكند، موهايش را كوتاه نمیكند، شب ها شعر و موسيقى گوش نمیكند، روزها دل از آواز خواندن مى كشد.. آدميزاد، ذره ذره لابه لاى زندگانى مىميرد و همه گمان مىكنند ناگهان مُرده است.