و رد انکارت افتادهاستبر دیواریا شاید نقشی مانده است از تسلیمتگذاری اصلا نا تمامو تازه این بی تابی که هیچ چیز آرامش نمی کنددر التهاب درهایی که باز میشوند و درهایی که بسته میشوندکتابهایی که باز میشوند و دستهایی که بسته میشونددستهایی که سنگها را میپرانند و سارهایی که از درختها میپرنددرختهایی که دار میشونددهانهایی که کج میشوندزبانهایی که لال مانی میگیرندصدای گنگ و چشم انداز گنگ و خواب گنگ...همچنان غلت میخوردغلت میخوردغلت میخورداز مجموعه شعر «وزن دنیا»—محمد مختاری「@bluehomeplus」