خواب میبینم روی مبل خوابت برده. میترسم، اگه بیدار بشی و ببینی توی خونه منی عصبانی میشی، اونقدر که از مجاورت من گریزونی. آرومی و انگار داری یه خواب خوب میبینی. میام نزدیکت میشینم روی زمین و تماشات میکنم. منحنی لبات، پلکای بلند بوسیدنیت، گردنت، قوس عجیب سینههات که دعوتم میکنه به ایمان آوردن. چه بیپناهم در برابر زیبایی تو.چشماتو باز میکنی و میبینی نشستم نزدیکت، لبخند میزنی میگی نخوابی یه وقت ها، دیوونه. میگم نادون من دارم خواب میبینم، نگران من نشو. میگی میدونم اگه خواب نبود که نگرانت نمیشدم. بعدش لبخند میزنی و قلبم تیر میکشه از تحمل قشنگ بودن لبخندت. میگم توی بیداری هنوز یادته من دوستت دارم؟ میگی یادمه اما به روی خودم نمیارم.یه پرنده که از بارون ترسیده از پنجره میاد تو و از خواب میپرم. بغلش میکنم میگم نترس، چیزی نیست، بارونه، فراموشت نکردن، اگه دوستت داشته باشن به روی خودشون میارن، گم نشدی پرنده. آروم میشه، خشکش میکنم و میذارمش لب پنجره که بعدِ بارون بره، عین تو که بعد بارون رفتی.دراز میکشم روی مبل، بوی تنت رو جستجو میکنم که نیست. چقدر نبودن قویه، چقدر مهیبه. علی نظری داره میخونه "بعد مرگم تو گریه خواهی کرد، ای که اکنون ز من گریزانی..."صدات میاد: بخواب دیوونه، بسه چشم به راهی. پرنده پر میکشه و میره.-حمید سلیمی