بعضی وقتها میرم به خونه ی قدیمیمون سر میزنم. خونه ای که از ۹ تا ۱۷ سالگی توش زندگی کردم... بعضی وقتها فکر میکنم کاش یجوری بتونم در بزنم برم تو!برم یه بار دیگه تو اتاق بچگی خودم،بچگیم رو مرور کنم. یا تو آشپز خونه بشینم یه بار دیگه مامان رو کنار اجاق گاز با چشم اول راهنمایی تصور کنم...یه بار دیگه تو راهپلههاش بدو ام،مثل بچگیم، که از نونوایی با ذوق برمیگشتم تا بهم بگن نون آور خونهاومد، دیگه مرد شده پسرمون...ولی خب...مثل همیشه یکم حرکت میکنم میرم جلوتر،به پنجره ی اتاق خودم خیره میشم و بعدپامو میذارم رو گاز. هر چند وقت یه بار اینکارو میکنم. دنیای من خیلی فرق کرده،گذشته برنمیگرده، بچگیم هم همینطورولی هنوز اون امیرعلیِ ۹ ساله تو منزندگی میکنه. سالها گذشته اما منهنوز مشغول خوشحال کردن همونپسرم... همون پسر که بعد بیست و چندسال بازم از اینکه بهش بگن دیگه مرد شدهذوق میکنه.یادداشت نویسی#امیرعلی_ق@Amiralichannel