"توی خونه تنها بودم ، ساعت ۷:۳۰ شب ؛ رفتم توی اتاقم ، خوشگِل ترین لباسمو پوشیدم ، همون مانتوي سياه . میخاسم برم بیرون از خونه ، برای آخرین بار یه نگاه به درو دیوار و همهی خاطرات این چند سال زندگی پوچ ، زدم بیرون ؛ برآی آخرین بار توی این دنیای لعنتی ، گربه های لعنتی ، آخرین نگاه به آخرین آجر های ساختمان نیمهساز سر کوچه ، آخرین بار ، آخرین نگاه به کفش های قرمز دختربچه های خیابان ، آخرین بار ، آخرین نگاه به خیابان شلوغ و سرد ، آخرین بار ، آخرین نگاه به آسمان بالای سرم که بیصدا ، فرابنفش فریاد میزد .درخت ها ، چمن های پارك ، بوی دود ، هیچ چیز دیگر تکرار نخواهد شد.پل نارنجي!منتظرش بودم! بالا رفتم ، بالای اتوبان .آخرین بار ، آخرین ترس از ارتفاع !همه چیز گویا آماده بود ، خدا هم هی باران میفرستاد ، هِی.صدای ماشین ها هم یا قطع شده بود یا من نمیشنیدم ، تاریكی داشت مطلق میشد ، جلوتر رفتم .شآید فردا در روزنامه ها بزنند ، پروازدخترك شانزده سالِه موفق نبود ، به اتوبان سقوط کرد."