میخواهم پیش از آنکه بمیرمآیههای روحم را تقسیم کنمشعرم به رنگ سبز روشن استو به رنگ یاسمن سوزانشعرم گوزنی زخمی استبه جستجوی پناهگاهی در جنگل...میخواهم سرنوشتم رابا تهیدستان زمین یکی کنم...لالائی زمین برایماز زمزمه دریا دلپذیرتر استبه آنها طلای ناب عطا کنکه وقت گدازش، میتابد و میدرخشدو به من، جنگل بیانتهاوقتی که خورشید در آن غروب میکند...هر ژانویه و ژوئنگل رز سفید میکارم برای دوستی کهدست صمیمیت به دستم میدهدو برای نادوستان نابکارکه قلبم را، که با آن زندهام، جریحهدار میکنند،نه خار و نه گزنهکه رز سفید میکارم...آرزومندم دنیا را از دروازه طبیعیاش ترک کنمبا مرکبی پوشیده از برگهای سبزنه آنکه در تاریکی بگذارندمهمچون خائنان...من زیبایمو همچون زیبایان،رو به سوی آفتاب خواهم مرد..."خوزه مارتی"@cafeparagraph_mag