بارانی که روزهابالای شهر ایستاده بودعاقبت باریدتو بعدِ سالها به خانهام مىآمدیتکلیفِ رنگ موهاتدر چشمهام روشن نبودتکلیفِ مهربانی، اندوه، خشمو چیزهای دیگری که در کمد آماده کرده بودمتکلیفِ شمعهای روی میز روشن نبودمن و تو بارهازمان رادر کافهها و خیابانها فراموش کرده بودیمو حالا زمان داشت از ما انتقام مىگرفتدر زدیباز کردم،سلام کردیاما صدا نداشتی،به آغوشم کشیدیاماسایهات را دیدم که دستهایش توی جیبش بودبه اتاق آمدیمشمعها را روشن کردمولی هیچچیز روشن نشدنورتاریکی را پنهان کرده بودبعدبر مبل نشستیدر مبل فرو رفتیدر مبل لرزیدیدر مبل عرق کردیپنهانی، گوشهٔ تقویم نوشتم:نهنگی که در ساحل تقلا مىكندبرای دیدن هیچکس نیامده است#گروس_عبدالملکیان@Radio_chehraziii