+ امروز تو یک مراسم خاکسپاری شرکت کردم. خاکسپاری برادر یکی از دوستانم، یک آدم چهل و هفت ساله که در اثر سکته ی مغزی از دنیا رفت. هربار که میخواستن جنازه رو خاک کنن، همسرش مدام داد میزد فقط پنج دقیقه، فقط ده دقیقه، فقط یک دقیقه و میبوسیدش. مدام سر همسرش رو، دستای همسرش رو. سرش رو میذاشت رو سینه ی همسرش و چشماش رو میبست. دستاش رو دورش حلقه میکرد و اجازه نمیداد هیچکس جداش کنه.انقدر این صحنه درد داشت که دلم نخواست جدا شدنشون رو ببینم. خداحافظی کردم و برگشتم. همه ی امروز سعی کردم فکر نکنم به اون صحنه ها، تا همین الان، اما مدام جلوی چشممه.