وقتی میرسیم به اتمام رابطه بیشترین توصیهای که میشنویم اینه: باهاش تماس نگیر و اون هم که تماس گرفت جوابش رو نده! ولی توی اون روزهای اول بعد از جدایی این سختترین کار دنیاست. چرا؟ نه فقط به خاطر عادت، بلکه ما اون روزا احساس شکست خوردن میکنیم. درسته که یه بخشی از ما میدونه که هیچوقت نمیتونستیم اون طرف مقابل رو وادار کنیم که عاشق ما باشه، یا بهمون تعهد بده، یا پاسخگوی نیازهامون باشه، یا شاید مشکل عصبانیت یا اعتیادشون بوده و ما میدونیم که مقصرش ما نبودیم و نمیتونستیم طرف رو درست کنیم، ولی یه بخش دیگهای از وجودمونه که غر میزنه شاید اگه من به اندازه کافی خوب باشم، یا به اندازه لازم بهش توجه کنم درست شه و همه چی بینمون اوکی بشه. اگه من دارم بیخیال این رابطه میشم شاید دارم شانس خوشحال بودن و خوشبختیم رو میذارم کنار.و این بازسازی روابط ما با والدینمونه چون در کودکی ما که بچه بودیم باید طوری رفتار میکردیم که والدمون ازمون راضی باشه و حالش خوب باشه و بتونه نیازهای ما رو مثل محبت، تعریف، تشویق و امنیت رو براورده کنه پس یاد گرفتیم مدیریت احساس والدینمون مسئولیت ماست.اگه ما این زخم رو نداشته باشیم، بعد از بیرون اومدن از یه رابطه که توش راضی نبودیم، باید در ارامش باشیم نه که همش بخوایم برگردیم و احساس رها شدگی و تنهایی مخلوط با خشم داشته باشیم.شاید به جای افتادن توی تله اینکه بهش زنگ بزنم یا نه، بهتر باشه روی این زخم کار کنیم.