عجیب تو را کم دارم، که باشی و تنها با نگاهی آرام در آغوشم بگیری، بی حرف و کلامی سراپا گوشِ صبوری باشی ، و هیچ هم نگویی که تو مگر نمیدانستی؟ مگر بارها نگفتمت؟ هیچ نپرسی این چه حال و روزیست از خودکرده ی بی تدبیر؟! فقط من بگویم ، تکراری ، بدون سر و سرانجامی ، من بگویم و خسته نشوم تو بشنوی و خسته نشوی. من بد باشم و تو حتی حاجت نباشد که بیایی و بپرسی ، مثل همیشه باز باشی و بدانی. عجیب تو را کم دارم. کسی که بداند درد هر روزی عادت نمیشود و عادی ، کسی که دست نکشید از من ، کسی که تنها نبودم تا بود و ندیدم هرگز در نگاهش سرزنشی ، چرایی، چونی.کاش که بودی ، آنطور بودنی دلم میخواهد در این حوالی.کسی که بداند ماندن آدم در گِل، یه قدم مانده به پایان قصه، چه اندازه ماندنِ تلخ و بی نفسیست و چطور برداشتن ان یک قدم برای جانِ خسته ، ناشدنی کاریست.انگار تو آن آخرین نفری بودی که میدانست بالاتر از سیاهی رنگهایست و فهمیده بود اینکه سقف قفس ماهی شکسته است و رفتن نمیداند چه آشفته حالیست.#سحر_ثقة_الاسلامى#عجيب_تو_را_كم_دارم@Radio_chehraziii