لبخند که میزدی دنیای من پر میشد از پروانه های طلایی رنگ که پرواز میکردن دور قاب صورت تو و چال گونت میشد چالهی دله من که قلبم هی میوفتاد توش و دست و پا میزد و توی دوست داشتنت غرق میشدلبخند که میزدی من خودمو تصور میکردم پنجاه سال بعد روی تراس با یه میز چوبی دست تو روی دست من و نوه های قد و نیم قدمون دورمون میپریدن بالا و پایین و تو بازم لبخند میزدیلبخند که میزدی من خودمو توی آینه با لباس سفید کنار توی سیاه پوش با لبخندت و چشمات که برق میزد و دستات که حلقه شده بود دورم میدیدملبخند که میزدی یچیزی تهِتهِ قلبم داد میزد این همون همیشگیتهعا قراره هزار سال کنارش پیر شی و تهش دندون مصنوعیاتونو توی یه لیوان بزاریداونموقع ها لبخند که میزدی هیچوقت باورم نمیشد یه روز من بمونم و یه کاغذ که لبخند تو روش قلم خورده ، یه من بمونم و یه انتظار و یه چشمای خونآلود که اشک توشون خشک شده-آناهیتافاضل