برگشتنی از ولیعصر دم غروب تو شلوغی مترو، آهنگ پلی کرده بودم و فرورفته بودم توی صندلیم. نیاز داشتم با دوست خیالیم یه گفت و گویی داشته باشم. بعد از چند دقیقه:«تو همیشه میدونی که در لحظه، داری چیکار میکنی؟» لبخند کنج لبشو میتونم تصور کنم و نگاهی که یعنی «این حرفای فضایی رو خودم یادت دادم» ادامه دادم: «یعنی تا حالا شده از کارات سردرنیاری، اما همینجور ادامه بدی؟» میخواستم «نه» بشنوم. بشنوم که باید خودمو جمعوجور کنم. که باید تردیدامو بریزم دور و محکم شم. دلم میخواست بگه این حرفا چیه؟ بحثو عوض کنه و حواسمو پرت کنه، هرچی. اما به جاش مثل تموم وقتای دیگه که حرفای مغزمو به زبون خودم برام ترجمه میکرد، گفت: «ترس اغراق شدهت از جاموندن، نمیزاره گاهی بایستی و به این فکر کنی که واقعا داری چیکار میکنی.»