بهنجوا گفت در زندانی اسیر شدهام که دیوارهایش را نمیبینم. میتوانم از این زندان فرار کنم، از آن فرار هم میکنم، اما باز در داخل آنم؛ زندانم به فراخنای هرجایی است که بر آن قدم میگذارم، انگار که با هر فرارم فراخنای آن وسیعتر میشود. فرارهایم بیهوده است.—مرضیه ابراهیمی「@bluehomeplus」