حس بلاتکلیفی اونجایی که با دست پست می زنه و با پا پیشت می کشه رو نزار قبانی خیلی قشنگ توصیف کرده:" مِثلَ سیجارَهٍ، بَقیّت فی اِصبَعَیکِ لا تُدَخِنینی و لا تُطِفئینَنی! هَل نَسیتی اِنّی اَحتَرِق؟ "مثل سیگار روشنی که نه کشیدی و نه خاموشش کردی لای انگشتات باقی موندم، آیا فراموش کردی که در حال سوختنم؟