چرا جوری جا افتاده که انگار درونگرا بودن خیلی کول و خوبه؟اینکه بخوای بگی ولی نتونی، اینکه اگر گفتی هم بعدش بگی کاش نگفته بودم، اینکه عادت کنی به نگفتن و تلنبار کردن حرفای دلت کجاش خوبه؟ انگار تو یه اتاق تاریک گیر افتادی، کلیدش هم دستته، ولی در فقط از بیرون باز میشه و راهی نیست.