چاره ای نبود باید از هم دور می شدیمهر چند هر دو می گفتیم این جدایی موقتی ست ولی دروغ چرا ترس دائمی شدنش همراهمان بود...روز آخر مثل همیشه کنار ساحل روی سنگ های بزرگ نشسته بودیم و به دریا نگاه می کردیمدست هایش را گرفتم و گفتم این روزها می گذرد روزهای خوب بر می گرددنمی گذارم دوری را حس کنیخندید و گفت : دوری که مرگ نیست معلوم است که از هم جدا نمی شویم تازه از قدیم گفته اند دوری و دوستی،این دوری باعث می شود بیشتر قدر هم را بدانیم...خندیدیم و دلمان آرام شدوقتی از آن شهر رفتم سعی کردیم همه چیز مثل قبل بماند.بگو بخندمان سر جایش بودچه فرقی داشت به جای اینکه همدیگر را ببینیم، صدای هم را فقط می شنیدیمدرد و دل هایمان سر جایش بودچه فرقی داشت به جای کافه نشینی بهم پیام می دادیمچه فرقی داشت که...دروغ چرا فرق داشتخیلی فرق داشتبهانه گیری ها شروع شدروز به روز همه چیز بدتر می شد..همه چیز سردتر می شدما که در دوست داشتنمان آتش بودیمشده بودیم قطب جنوبانگار با پاک کن افتاده باشند به جان دوست داشتنمان.روز به روز کمرنگ تر می شد..آنقدر کمرنگ که دیگر ردی از آن نماند.آن روزها به حرف های کنار ساحل فکر می کردم ولی این بار در ذهنم کسی تکرار می کرد :" دوری دوستی نمی آورد..فراموشی می آورد.دوری خود مرگ استدوری دوستی نمی آوردفراموشی می آورد..دوری خود مرگ استدوری دوستی..."#حسین_حائریان@Amiralichannel