هی با خودم زیر لب زمزمه میکردم دلبر که جان فرسود ز او که یهو گفت هی دیوونه حالا چرا بهش میگی دلبر؟ گفتم خب دلبر بود دیگه اومدُ دله مارو برد مام که ساده چه میدونستیم امانت دار خوبی نیست چه میدونستیم چه نقشه هایی واسه دلمون داره. اما میدونی اصن همینش قشنگه که نفهمی از کجا و چجوری اومده فقد یهو به خودت بیای و ببینی دلتو گرفته برده.گفت خب دلت چیشد اخر؟ بهت پسش داد؟ گفتم به خیاله خودش پس داده اما زهی خیال باطل این دل کجا و اون دل کجا. الان جای یچیزی تو سینم خالیه چجوری بگم یعنی دلم هم هست هم نیست.دارمشا اما انگار ندارمش نمیدونم لاکردار وردی جادویی چیزی خونده براش اخه هر کار میکنم همون قبلیه نمیشه.یجورایی کدر و چرکین شده اصن میدونی چیه اون دلبر بود دلبری که جان و قلب فرسود زِ او.