واقعیتش امروز نشستم و نوشتههای خودمو با افکار بقیه مقایسه کردم.مقایسهای که ناعادلانه بود.اکثر نوشته های من از افکارم میاد.افکار سیاه.افکاری که خیلیا حتی جرعت اینو ندارن که به خودشون اعترافشون کنن.حالا فکرشو بکنید من این نوشته هارو اینجا میزارمجایی که دوستام هستن و شاید افرادی که چک میکنن ولی نشون نمیدن.یک لحظه با خودم فکر کردم چقدر نوشتههام کثیفه.با خودم گفتم چقدر حرفام ناامید کننده است.یه لحظه به خودم گفتم چقدر نوشته هام غمگینه.و تا الان با خودم جنگیدم.ولی وقتی شروع کردم به نوشتن قرار بود حرفایی رو بنویسم که نمیخواستم به دیگران بگم.دیگران منظورم رفیقامه.پس اینجا شروع کردم به نوشتن.از خودم گفتماز احساسات از دست رفتهاماز احساسات تیره و نفرتانگیزمنوشتههایی که گاها باعث تخریب روحیه ام میشدولی این نوشته ها از عمق وجودم میومدن.هیچکدومشون تظاهر نبودهیچکدومشون برای این نبود که بخوام انگیزه بدم و ...اتفاقا برعکسهمیشه سعی کردم واقعیت تلخ رو بیان کنمهمون چیزی که همیشه ازش فراری بودممثل اینکه گاها مینوشتم چقدر من توسط یه آدمی پس زده شدم و...ولی الان با دیدن نوشتههاتون با خودم میگم که مسیرو درست رفتمدقیقا همون چیزی که همیشه توی ذهنم بودتوی اکثر نوشتههای آدما یه چیزی خیلی تو چشمه.امیدهای واهی!چیزی که من ازش متنفرم.تو یه دوره از زندگیم اگه کسی بهم میگفت آینده خوب میشه همون لحظه یا بلاک میشد یا تا مدت طولانی ازش فاصله میگرفتمچون محض رضای خدا ما میدونیم قراره آینده با دستای خودمون ساخته باشه و هرکدوم از آدما دستان ماهری دارنولی آخه وقتی من توی ناامیدی غرق شدم آیا نیاز دارم به این گفتهی تو؟!برای همین نوشتماز احساسات سیاهم نوشتمنوشتههایی که از عمق وجودم میومدهمونایی که خیلی وقتا حتی به نمیخوام دوستام بگم.ولی من همینممن ترجیح دادم واقعیت رو بنویسم و به مسیرم ادامه بدمتا اینکه امید الکی به خودم بدم و بین مسیر بفهمم همش یه پوچِ خالی بودهمن از همون اول به خودم پوچی رو وعده داده بودمیه دیالوگ توی فیلم اسپایدرمن هیچوقت یادم نمیره(انتظار ناامیدی رو داشته باش تا ناامید نشی)خیلی حرف زدمو همهی اینا نتیجهی جنگ من با خودم بود.مرسی بابت نظراتتون و اینکه نوشتههای منو میخونید🤍✨-مهینوشت-گپوگفتخودمونی