ساعت هشت بود. هشتِ شب. بيدار كه شدم سرم می لرزید، تنم کرخت بود، سرم درد می کرد. انگار یکی مرا توی لیوان گذاشته بود و مثل یک دیوانه همراهِ یخ خرد شده تکانم می داد. هیچ چیز بدتر از بیدار شدن توی تاریکی مطلق نیست. مثل آن است که آدم مجبور باشد به گذشته برگردد و زندگی را از ابتدا شروع کند.#هاروکی_موراکامی