زیر نور ماه نفس میکشیدیم. مادر برای ما غذا میکشید. بچه های کوچک را با هزار مکافات از بازی جدا کرده و به سفره غذا پیوند زده بودیم. کودک شش ماهه با لبخند هایم قهقهه میزد. باد، هوایمان را خنک کرده بود. روی یک زیرانداز کوچک صمیمی نشسته بودیم. این وسط من هم سعی میکردم با زبان مادریام کمی آنها را بخندانم؛ موفق شده بودم. ماه به ما خیره شده بود. به او لبخند زدم، به صدای خنده ها گوش سپردم و در نهایت قلبم آرام تر از قبل تپش گرفت، انگار که اصلا نبضی نباشد. آرام بودم و ماه خیره به ما بود.#مهدیه_رضایی-خاطرهسبز