چگونه فراموش کنم که جوانی من چطور سرد و خاموش گذشت؟ چگونه زندگی روزمره جای همه چیز را گرفت. و عمرم مثل دعای یکشنبهی کلیسا، یکنواخت و خسته کننده سپری شد؟چه راهها دوشادوش آن کس رفتم که اصلا دوستش نداشتم، و چه بارها دلم هوای آن کس کرد که دوستش داشتم. حالا دیگر راز فراموشکاری را از همهی فراموشکاران بهتر آموختهام. دیگر به گذشت زمان اعتنایی نمیکنم، اما آن بوسههای نگرفته و نداده، آن نگاههای نکرده و ندیده را که به من باز خواهد داد؟-انا آخماتوا