بعد جلوی کمد میایستی و پیراهن سفیدت را میبینی و او را تصور میکنی که لباست را پوشیده و پا لخت روی مبل ولو شده و سرش توی گوشی است و خبر ندارد خورشید خانهی توست. گرم و تماشایی و لازم.کمد را میبندی، تیشرت سیاه میپوشی و به تنهاییت ادامه میدهی. نه، این خانه خورشید ندارد.-حمید سلیمی