در سراسر سریال فرندز، جویی نمادیه از خوش باشی بودن و خیامی زندگی کردن. همیشه سرخوشانه در لحظه شناوره، کودکانه و هیجان زده به دنیا نگاه می کنه، واز تمام روزگار فقط چیزهایی رو می بینه که بتونه اون رو شاد کنه یا آروم .جایی که جویی به ریچل دل می بنده، آسیب پذیر میشه. ناگهان لبخند شیرینش محو میشه و چشمهای درشتش عمیق و طوسی میشن. و وقتی از زنی که دوستش داره نه میشنوه، با سکوت جویی حزن عجیبی به فرندز میاد. سریال کمدی درخشانی که سبک زندگی خیلی از آدمها رو برای همیشه تغییر داد. انگار ما هم داریم همزمان با جویی می فهمیم هرچقدر هم دنیا رو سخت نگیری، بالاخره یه جایی هست که درد از جونت سرریز میشه و لبخند بزرگ شیرینت ربوده میشه. جایی که دیگه خبری از نگاه کودکانه به دنیا نیست، و باید با رنج و سکوت و تنهایی بزرگ بشی.اغلب دوستای فرندزبازم من رو مسخره میکنن وقتی از غصه های سریال فرندز حرف میزنم، اما من هربار که این مجموعه رو می بینم در کنار خنده های بلند از ته دل، بارها وبارها هم غمگین میشم. جایی که راس ریچل رو از دست میده غمگین میشم. جایی که مونیکا خبردار میشه آرزوی بزرگش برآورده نخواهد شد، دیوانه میشم. وقتی چندلر با پدرش ملاقات میکنه، اشکم درمیاد. و فکر کنم جادوی فرندز دقیقا در همینه، در این که شبیه زندگی واقعیه، خوشی، غم، خوشی، غم، خوشی... بماند که دلرباست مهارت سازنده های سریال در نموندن در غمها، و تغییر فاز سریع به لبخند و خنده. انگار که حاضر نیستن اندوه رو به رسمیت بشناسن...جویی در انتهای سریال هم تنها فرد از جمع شش نفره رفقاست که سروسامون نمی گیره. تنهای تنها تنهاست، و همچنان هویتش رو از رابطه ای که با دوستاش داره می گیره. انگار که فرندز داره به ما میگه حواستون باشه، اگه دوست دیوانه ساده ای دارید، هواش رو داشته باشین. دیوانه های ساده با نگاه کودکانه ای که به دنیا دارن، برای زیستن در این دنیا، بیش از حد آسیب پذیرن. حیف که یاد نگرفتیم، و حیف که یادمون نموند، و حیف که انسان در هزارتوی روابط تقلبی“تایپی- استیکری” گم شد...#حمیدسلیمیبرای#فرندزو#فرندبازها@Radio_chehraziii