«دوربین، شیشههای شیر، آش جو، شلوغی، غبار، دفترهای قدیمی و کت شلوارهای مأنوس، در آن گنجهی دخترانه. ثروتت را به من نشان دادهای و حرکاتت چهقدر موزون بود و زیبا. چند تا شلوار ارزان را پس میزدی، لمس میکردی و تاهایشان را میگشودی. خاکی، سبز سدری، دودی، و پیراهنهایی که خودت داده بودی برایت بدوزند. آه پیراهنها... چهقدر دلم برای شما تنگ است. آن پیراهنها ثروت من هم بودند. چون رنگهایشان را دوست داشتم و دوامشان را هنوز هم دارم. دکمههایت محکم است و برای دور گردنت برازنده. برق چراغ میافتد روی شیشههای عینکت….غزاله علیزاده؛ نامه به محمدرضا نظامشهیدیبوطیقای نو/ شمارهی دوم، بهار۱۳۷۷@Radio_chehraziii