حالم خوب است...آنقدر خوب که به طور کامل توانایی پنهان کردن بغض هایم را حتی جلوی عزیزترین کسانم دارم...آنقدر خوب که میتوانم ساعت ها بدون هیچ دغدغه ای بخندم...آنقدر که دیگر بهانه ات را نمیگیرم...جوری که دیگر حاضر به دیدن آن چشمهایی که روزی کل زندگیم در آن خلاصه میشد نیستم...آمدن کسی در زندگیم نه آنچنان خوشحالم میکند و رفتنش حتی ذره ای حس ناراحتیم را فعال نمیکند...آنقدر ادای آدم بزرگ هارا درآورده ام که جملات احساسی در نظرم مضحک و خنده دار جلوه میکند...آری...میگویم حالم از همیشه بهتر است...اما تو باور نکن... :)