فراتر از فُرم دردها و رنجها، دَریست.دَری که به خلوتگاهی امن باز میشود.و این در فقط زمانی باز میشود که شکل درد را قضاوت نکنیم.اینکه درد به وسیلهی چه کسی یا چه موقعیتی،یا با چه داستانی در زندگیمان وارد شده،و یا چرا و چگونه ایجاد شده، یعنی در سطح و شکل درد گیر کردهایم.چه فایده ای دارد که درد چطور و چگونه و به وسیلهی چه کسی وارد شده است، مهم ورود درد است.در نهایت درد با شکل و فرمهای متفاوتِ خودش وارد میشود.دردی با بیماری جسمی وارد میشود،دردی با از دست دادن رابطهای وارد میشود،دردی با تصادفی هولناک وارد میشوددردی با مرگ عزیزی وارد میشودو دردی دیگر حتی ممکن است با مورد قضاوت گرفتن وارد شود.اما آیا درد، درد نیست؟ حتی اگر ظاهرش و داستانی که درد را وارد زندگیمان کرده است متفاوت باشد؟وقتی بتوانیم درونِ درد را ببینیم نه ظاهر درد را میتوانیم به ماهیت درد وصل شویم.و ماهیت درد، نزدیکتر کردن ما به خلوتی درونیست.ماهیت درد، وصل کردن و انسجام است نه پراکندگی و تیرگی!ماهیت درد نزدیکتر کردن ما به جاییست که دیگر خبری از ذهنِ قضاوتگر و همیشه طلبکار، حق به جانب، ناراحت و ناراضی ما نیست.خلوتگاهِ درونیمان، جایی شبیه به یک اتاق کوچک در انتهای یکی از راهروهای فرعیِ یک خانهی بزرگ، شلوغ و هزار اتاقه است.اتاقی که ساکت است.اتاقی که در آن خبری از هیاهوهای ساکنین و دنیای خارج از آن نیست.اتاقی که وقتی وارد آن میشویم، رو به روی یک پنجرهی کوچک که رو به حیاطی کوچک اما سرسبز باز میشود شخصی در سکوت و سکون بر صندلیای نشسته و از آن پنجره به زندگیِ کوچک اما سرسبز حیاط نگاه میکند.و اگر جلوتر رویم و به آن شخص نگاه کنیم متوجه میشویم، خودمان بر روی آن صندلی نشستهایم.خودمان، صبور، آرام، ساکن، ساکت و هشیار به جریان زندگی و تسلیم در برابر تمام هیاهوها و دردها، نشسته است و نگاه میکند.نگاه میکند به خلوتگاه کوچکِ سرسبزش ورای دردهای زندگیاش و در همان لحظات است که عمیقا میداند، به انسجام رسیدن و نزدیکتر شدن به خودش در دردکشیدن یعنی چه.و درست در همان اتصال است که میداند امنیت و عشق به واقع چه معنایی دارد و هر جستجو و دست و پازدنی خارج از آن اتاق همه شبیه سازیِ اتصال، امنیت، عشق و آرامشیست که در آن لحظات با خودش تجربه کرده است.با خودش در خلوتگاه خودش به کمک دردهایی که زندگی به او داده است.پونه مقیمی@Amiralichannel