اشکها پنهان شدهبودند.میان بوتههای خاطراتم گمشدهبودند.من هم میان آن خیابان را گمشدهبودم.میان صدای خندهی انسانهایی دور شده از من.میان دردهای بیپایانی که به من هدیه میدادند.قلب خود را در یکی از آن کوچه ها گمکردهبودم.خیابان دهم بود یا سیزده یا تو بگو وقتی بود که تو را دیدم؟شاید هم در تمام لحظات زندگی قلبم را گمکردهبودم ولی باور کن هنگامی که تصمیم گرفتم برای تو عاشقی کنم فقط همان روزها قلبم در میان مشتهایم بود و لمسش میکردم.همان روزها که با یک حرف تپش میگرفت و جریان زندگی را دروجودم سرازیر میکرد.من تمام روزهایم گمشده بودم به جز روزهایی که کنارِ تو عاشق بودم.-مهینوشت