آدم وقتی یک مدت نسبتا طولانی حالش بده، می خواد خوب بشه، می خواد دیگه گریه نکنه، می خواد کمتر بخوابه، می خواد بیشتر بخنده، اما وقتی می آد برای حال خوبش قدم برداره انگار یک چیزی با تموم توان گرفتتش و در گوشش می گه: "تلاش نکن تهش هیچی نیست."