۶. فکر موذی فاجعه سازی(قسمت هفتم)جامی: خواستم شرح غم دل به قلم بنویسمآتشی در قلم افتاد که طومار بسوختگاهی تصور میکنیم به جای اینکه مشکل در دست ما باشد و قابل کنترل ما در دستان او هستیم و در نتیجه غیر قابل کنترل است؛ این باعث میشود که با شدت بیشتری آن احساس ناخوشایند را تجربه کنیم.دقت کنید: غمگینم، تا اینجا انگار مسئله در دست ماست،اما ادامه پیدا میکند"این قدر شدت غم من زیاده که حتی قلم توان تحمل اون رو نداره"اینجا این منم که در دستان او هستم و این یک فاجعه است.به این نمونه ها توجه کنید:- تو مهمانی بودم لیوان از دستم افتاد( قسمت اول) در قسمت دوم - آبروم رفت؛ یک فاجعه است.- اگه مریض بشم (قسمت اول) بدبخت میشم؛ فاجعه است.- اگه اونو از دست بدم (قسمت اول) می میرم؛ یک فاجعه است.و...و تمام این قسمتهای دوم فجایعی هستند که افکار موذی به دنبال آنچه که اتفاق افتاده و یا ممکن است رخ دهد در نظر ما جلوه میدهند و طبیعتا به واسطه ی محتوای فاجعه آمیزشان به خوبی واقعیت را تحت الشعاع قرار میدهند، طوری که به نظر خود واقعیت یک فاجعه است یعنی با شکستن لیوان یا مریض شدن یا از دست دادن او یا.... یک احساس ناخوشایند توان کاه را تجربه میکنیم در حالی که لزوما واقعیت چنین نیست.و این یکی از موذی ترین حالتهای این افکار است- از یک اتفاق که واقعا فاجعه نیست فاجعه می سازد، حالا من هستم در شرایطی که توان مقابله و ایستادگی در برابر آن را ندارم.به همین منظور آنها را افکار موذی فاجعه آمیز می نامند.(ادامه دارد)رفیعه السادات شهیدی#افکارموذی@Amiralichannel