وقتی به چشمانت خیره می شومعشقی سرکوب شده را می بینماما عزیزم ، وقتی در آغوشت می گیرمحس نمی کنی که منم چون توام ؟هیچ چیز جاودانه نیستو هر دو می دانیم که احساسات عوض می شودو بس دشوار استروشن نگه داشتن یک شمع در باران نوامبردیریست که این گونه ایمتنها در تسکین آلام خود کوشیده ایمولی عشق در رفت و آمد استو کسی نمی داند امروز چه کسی خواهد رفتاگر ما را توان آن بود که زمان را متوقف کنیمتا همه چیز سامان گیردبا خیالی آسوده می آرمیدماگر آنِِِ من بودیبه تمامیو اگر می خواهی دوستم بدارینشانم دهوگرنه دیگر زیر این باران سرد نوامبر پرسه نخواهیم زدمی خواهی به خود .اگذارمتدر خلوت خویشو همگان به گهگاهی تنهایی نیاز دارندنمی دانستی که گاهی باید در خود فرو روی؟می دانم سفره دل گشودن برای دیگران سخت استآری دوستان نیز می آزارندتولی اگر می توانستی این قلب شکسته را التیام بخشیاینگونه مسحور زمان نمی شدیمی خواهم در خلوت خویش باشمکمی در خود وارهمو همگان به خلوت محتاجندنمی دانستی که گاهی باید در خود فرو روی؟و آنگاه که ترس هایت فروریزندسایه هایشان همچنان برجا می ماندمی دانم که می توانی دوستم بداریآنگاه که کسی برای سرزنش نباشدتاریکی را وارهانمی توانیم راهی پیدا کنیمهیچ چیز جاودانه نیستحتی سرمای باران نوامبرفکر نمی کنی کسی را می خواهیچون همگانتو تنها کسی نیستی که به حضور کسی نیاز داری#ناشناس@amiralichannel