بخشی از پادکست جافکری از صحبت های یه پیانیست میگه که یه قطعه ی فوق العاده دلنشین و دل چسبِ پیانو، در کنارِ اون اوج گرفتن های مشوش و منقلب کننده، سکوت های دنج و ملایمش هستن که بهش معنا میدن و همیشه اون پیانیستِ کارکشته در حالِ اوج گرفتن نیست، گاهی آروم و گاهی سکوت رو مینوازه.آره! سکوت ها هم نواختنی ان. اینکه چه موقعی به کار ببری، برمیگرده به شگرد و لمِ تو.در واقع باید ریتمِ زندگیت دستت بیاد، تصویری واسه ادامه دادن خلق کنی، نقشه ی راه رو بکشی و به ذهنت فرصتِ تازه ای بدی تا خودشو باهاش هماهنگ کنه.همه ی اینها لازمه!شاید به چشم نیاد و از دیدِ تویی که در بطنِ کار انتظارِ پایان رو میکشه، کم اهمیت به نظر برسه اما دقیقا همون توقفگاهی هست که تو لازمش داری!بخشی از فرایندِ کار تلقی میشه، هرچقدر از خلوت کردن با خودت دوری کنی، در واقع از خودت دوری میکنی و گاهی... شاید اونقدر از خودت دور شی تا بدست آوردنِ دوباره ش به معضل بزرگی تبدیل بشه!لطفاً از خودت بپرس کجام؟ چرا اینجام؟چی میخوام از خودم؟ اصلاً چرا شروعش کردم؟و سعی کن جوابِ منطقی ای بهشون بدی تا خودتو راضی کنی. سعی کن خودتو بفهمی، درک کنی و گول نزنی چون اونی که قلقِ تورو بلده فقط خودتی!اصلاً یه موقع هایی هم اون تنِ بی حال و خستت رو با رفیقِ همیشگیِ پر از فکرش بنداز روی کاناپه و سعی کن فقط و فقط سکوت بنوازی! چشم هات رو روی هم بذاری و رویاهای ملیح و رنگارنگت رو مرور کنی، بهشون جون بدی، از سیاهیِ سیاه چاله ی فرکانسِ منفی آدمای دور و برت رهاشون کنی و بگی من اینجام!من اینجام تا با مداد رنگی هام، نقاشیِ سیاه سفیدِ این روزامونو رنگ بزنم و اون بالا بالا ها خورشیدِ طلایی ای بکشم تا نور درخشانش به این منظره ی پژمرده و برهوت، روح بدمه؛میدونی... لا به لای هرج و مرجِ این روزات،گُم نکن فرشته ای که همیشه بغلت کرده رو...و اون فرشته، خودتی💙#ویرگول_نویس🌱@Virgul_Noghteh