پدری برای پسرش تعریف میکرد که:یک گدایی بود که هر روز صبح وقتی از این کافه ی نزدیک دفترم میاومدم بیرون جلویم را میگرفت.هر روز یک بیست و پنج سنتی میدادم بهش. هر روز. منظورم اینه که اون قدر روزمره شده بود که گدائه حتی به خودش زحمت نمیداد پول رو طلب کنه- فقط براش یه بیست و پنج سنتی میانداختم.بعدش چند روزی مریض شدم و چند هفته ای زدم بیرون و وقتی دوباره به اون جا برگشتم میدونی بهم چی گفت؟پسر: چی گفت پدر؟پدر میگوید: «سه دلار و پنجاه سنت بهم بدهکاری...!»پ.ن: یه جا خوندم خوشم اومد کپی کردم...