اولین باری کِ سیگار کشیدم مالِ وقتی بود کِ تو هنوز بودی پیشم و نرفته بودی و حالم خوب بود.وقتی اولین نخش تموم شد با تمسخر رو به دوستم کردم وگفتم:این همونیه که میگن آدمو آروم میکنه؟ و بقیه سیگارا رو دادم به همون دوستم.غافل از اینکه من دردی نداشتم که بخوام با سیگارآروم بشم.از اون روز مخالفتم با سیگار بیشتروبیشتر شد تا رسیدم به روزی که تو رفتی و دیگه مال من نبودی.ازهمون روز اول تا مدت ها گریه میکردم و دیگه گریه هم آرومم نمیکرد و روز به روز حالم بدترمیشد.یک روز دوباره باهمون دوستم رفتم بیرون.پاکت سیگارشو گرفت جلوم و منم ناخواسته یکی برداشتم وروشنش کردم و دود شد.بعدی و بعدی و بعدی.حرفامو پس گرفتم و طرزفکرم کاملا عوض شد.حس میکردم نخ های باریک سیگار ازم دلخورن.ازهمون روز تاحالا هرروز به چندتا نخِ سیگار بوسِه میزنم تا ناراحتیشون از حرفام رفع بشه:)@Smokingchannel🍃