هردفعه که برای همکلاسی، همگروهی یا هر غیرصمیمی دیگهای، خاطرهای از یه شخص نزدیک به خودم تعریف میکنم، یه دور از اول این مسئله اعصاب خردکن میاد تو ذهنم که چرا چینش جهان باید به شکلی باشه که من عزیزامو سپرده باشم دست فاصله و فرستاده باشم یه گوشه دنیا، اونوقت از آدمی که رو به روم نشسته و داره باهام یه تیکه کیک رو قسمت میکنه، اینقدر دور باشم. چرا آدم نمیتونه نزدیکهاش رو به معنای واقعی و فیزیکی، "نزدیک" خودش نگه داره؟