در حقیقت این كوتاهی و بلندی راه نیست كه مسأله ماست.مسأله آن چیزی است كه ما،در امتداد این راه،برای دیگران كه ناگزیر از پی ما می آیند باقی میگذاریم تا طی كردنش را مختصری مطبوع،گوارا،شیرین و لذت بخش كند.پس حق است كه خودمان را،اگرنه برای ساخت كاروانسراهای بزرگ و آب انبارهای خنك،لااقل برای برپا داشتن یك سایه با كوچك،خلق یك بیت شعر خوب،روشن كردن یك چراغ ابدی و یا ضبط یك صدای مهربان«خسته نباشی»خسته كنیم و از نفس بیندازیم...به حق كه چه از نفس افتادن شیرینی است آن و چه خستگی غریبی...#نادر_ابراهیمی@Amiralichannel