قبلتر ها وقتی که خسته و ناامید بودم مدتی را خلوت میکردم و از آدمها فاصله میگرفتم.ولی رفته رفته زندگی شلوغ تر شد و اکنون که نگاه میکنم من خیلی وقت است که به غمهایم بها ندادهام و تنها وقتی که غمهایم را به رخ کشیدم هنگام نوشتن های چند دقيقهایَم بوده.و فکرش را بکن آدمی که مدت ها با غمها و دردهایش خلوت میکرد تا آنها را بپذیرد؛اکنون به آدمی تبدیل شده که خروار خروار غم روی دلش مانده و بوی گندشان، مغزش را نشانه گرفته.اکنون این آدمک به یک زخم درمان نشده تبدیل شده؛ زخمی که با عفونت فاصلهای ندارد.-مهینوشت