مولانا⁩ حسودانه میپرسد: جانِ جهان! دوش کجا بودهای؟بعد خودش را دلداری میدهد:در دل ما بودهایبعد سعی میکند دلِ محبوب را نرم کند: «آه که من دوش چهسان بودهام!»و باز حسادت هجوم میآورد: «آه که تو دوش که را بودهای!»و دوباره خودش را دلداری میدهد: «در آغوش قبا بودهای»