از دوران کودکی مانند آنچه دیگران بودند، نبودم.مانند آنچه دیگران میدیدند، ندیدم.نمیتوانستم شور و شوقم را از یک چشمه بگیرم.غم خود را از یک منشاء نگرفتهامنمیتوانم قلبم را بیدار کنمکه از نوای یکسانی لذت ببردو هرچه عشق ورزیدم، به تنهایی بود.سپس، در کودکیم، در سپیدهدم یک زندگی پرتلاطماز عمق هرچه خیر و شر است،معمایی سربرآورد که مرا بیحرکت نگاه میدارد.از سیل یا از چشمهاز صخرهی سرخرنگ کوهاز خورشیدی غلتان، که با رنگ زرد و طلاییش به دور من میچرخد.از برق آسمان، هنگامی که از کنارم پرواز میکند.از رعد و طوفانو از ابری که در نظرمهنگامی که بقیهی آسمان آبی رنگ استبه شکل دیو (جهنم) درآمده است.#ادگار_آلن_پو@Radio_chehraziii