و یه صبح خیلی زود شهریوری بود که توی ایستگاه پنج توچال از خواب بیدار شدم، منگ و مست و دلباخته نور حیرتانگیز دقایق اول صبح، گیج از بوی پاییز و باد خنک کوهستان.همون طور که سِدشهروز - سگ پیر ایستگاه پنج - رو نوازش میکردم فهمیدم سالهاست هیچ تجربه حیرتانگیزی نداشتم، عضو هیچ قبیلهای نیستم، و دیگه جان کسی به من گره نخورده حتی فرزندم. و انگار از این هجوم واقعیت همونقدر که متلاشی شدم، خیالم راحت شد.بعد، به یاد آوردم که زمانی شوری در سر داشتم و قلبی گرم و تپنده و بخشنده. و به یاد آوردم که چطور همه کلماتم رو میتونستم بدل کنم به حریر دلچسبی برای پوشوندن تنهاییم، یا تثبیت آرامش در قلب زنی که دوستم نداشت. به یاد آوردم همیشه هم عاصیِ عبوس نبودم. به یاد آوردم که سراسر عمرم تقلا کردم که - شبیه بابا - بزرگ یا متفاوت یا دست کم عجیب باشم، و کمکم فراموش کردم معمولی بودن چه لذتی داره.دیدم هنوز همون نوجوون پررو ولی خجالتی و ترسویی موندم که توی پونزدهسالگیش شهامت نداشت دم هیات ذوالفقاری به طناز بگه دوستش داره. وایساد و نگاه کرد که طناز سهم اشکان کوچه بالایی شد.چند صد ساله که دیگه دست از تقلا برداشتم و مثل همیشه و بیشتر از همیشه، شدم آدم تماشا. یه رهای بدقلق، مثل سدشهروز، مثل منیژه خانوم کلاغ ایستگاه دوی توچال، مثل عمورسول، مثل مداح پیر قطعه اطفال بهشت زهرا. از یاد برده، از یاد رفته... همین.#حمیدسلیمی@Radio_chehraziii