من دیگر دارد چهل سالم می شود، اما هیچ چیز را تا آخر خط نرفته ام ؛همه اش تکه تکه بوده، نیمه کاره، چسب و بست خورده، درست مثل کسی که تمام عمر سر سفره ی دیگران غذا خورده باشد.بعد، یعنی همین چند شب پیش، فکر کردم اگر باید رفت، دیر یا زود، چرا نباید زیست، همان گونه که آدم ابوالبشر اگر زنده می ماند همه ی طول حیات انسان را تا کنون و حتی پس از این را تجربه می کرد؟توقع زیادی است، اما خوب، آدم وقتی می بیند دارد دیر می شود، عجول می شود.بعد هم دیدم برای دیگران هم همین طورها بوده، تکه تکه، ناقص؛ و این تکه ها، این خرابه های آدم ها انگار دارد روی سر من خراب می شود....📙بره ی گمشده ی راعی🔸هوشنگ گلشیری@Radio_chehraziii