گریه کردیم، دو تا شعله ی خاموش شدهگریه کردیم...دو آهنگِ فراموش شدهپر کشیدیم،بدونِ پرِ زخمی با همعشقبازیِ دو تا کفترِ زخمی با هممرگ، پشتِ سرمان بود...نمی دانستیمبوسه ی آخرمان بود،نمی دانستیمزندگی حسرتِ یک شادیِ معمولی بودزندگی چرخشِ تنهایی و بی پولی بودزخم،سهمِ تنمان بود...نمی ترسیدیمزندگی دشمنمان بود،نمی ترسیدیمشعرِ من مزّه ی خاکستر و الکل می دادشعر،من را وسط زندگی ات هول می دادشعرِ من بین تنِ زخمیِ مان پل می شدبیتِ اول گره روسری ات شُل می شدبیت تا بیت فقط فاصله کم می کردیشعر می خواندم و محکم بغلم می کردی . . .پیِ تاراندن غم های جدیدم بودینگران من و موهای سپیدم بودینگران بودی،یک مصرعِ غمگین بشومزندگی لج کند و پیرتر از این بشومنگران بودی اندوهِ تو خاکم بکندنگران بودی سیگار هلاکم بکندنگران بودی این فرصتِ کم را بکشمنگران بودی یک روز خودم را بکشمآه...بدرود گلِ یخزده ی بی کسِ منآه بدرود زنِ کوچکِ دلواپسِ منبغلم کن غمِ در زخم شناور شده امبغلم کن گلِ بی طاقتِ پرپر شده امبغلم کن که جهان کوچک و غمگین نشودبغلم کن که خدا دورتر از این نشودمرگ را آخرِ هر قافیه تمرین نکنممردمِ شهر تو را بعدِ تو نفرین نکنمکاش این نعش به تقدیر خودش تن بدهدکاش این شعر به من جرأتِ مُردن بدهد . . .#حامد_ابراهیم_پور