«اپنمایند» بودن یک شیوهی زندگی، یک جور طرز فکر است. فارغ از خوب و بدش، نیازی به نمایش و شوآف ندارد. اگر شما «ذهن»تان «باز» است، لازم نیست هی ذهن بازتان را به رخِ هرکه از راه میرسد بکشید. ذهنِ باز باید کمک کند شما علایق و سلایق دیگران را درک کنید و در عین حال راه خودتان را بروید، نه این که متر و شاقول به دست مدام دنبال اندازه گرفتن این و آن و اثباتِ گشادفکری خودتان به عالم و آدم باشید.