اگه گفت باید برم، جلوشو نگیر. الان نره بعداً می ره. تو همون فرصتای آخری که واستون مونده مهربون باش، بخند و دست از خاطره ساختن برندار. بزن زیر دماغش بگو آهای نری بگی بد بودا. گریتو نگه دار و بجاش لبخند بزن، نفرین نکن، نصیحت نکن، نگو پای قولت واینسادی. نگو بدون تو نمی تونم. فقط لحظه آخر مثل لحظه های اول از ته قلبت دوسش داشته باش انگاری قراره بمیره. وقتی رفت، بزن زیر گریه، دو هفته، دوماه، دوسال، اصلاً تو بگو ده سال. وقتی که خالی شدی، یه زمین خوش آب و هوا گیر بیار، یه چاله بکن و خاطره هاتو بریز داخلش و روش خاک بریز. یه شاخه گلم بزار سر قبرش و یه فاتحه ام بخون برای روزای خوبتون.آخرین تصویر تو ازش می شه یک خاک سپاری مجلل و روزی که مرد، ولی آخرین تصویر اون از تو می شه یک آدم مهربون تکرار نشدنی. اون هربار که یادت میوفته از حسرت می میره. فکر کنم این انتقام منصفانه ای باشه.