جای خلوتی بود. وسطِ نیستی. گفتی؛ «هستم» نگریستم اما چیزی نبود. گفتم: «نیستی» بازگفتی: «هستم» برخود لرزیدم و در دل گفتم نه نیستی. اینجا جز من کسی نیست. بعد انگار گرمای تو در دل ام ریخت. من داغ شدم، گُر گرفتم تا گیج شدم. بعد لبخندی زدی و من تسلیم شدم. گفتم: «هستی!