اول.حافظه ي دست هايم، لب هايم و تمام تنم از تو پر شده اما قلبم نه. انگار هر چه بيشتر به اقيانوسِ دوست داشتنت اضافه ميشد عمق قلبم هم بيشتر ميشد. آنقدر در علاقه ي تو غرق شده بودم كه هيچ قلابي مرا بيرون نميكشيد، كه انگار وزنِ دوست داشتنت در قلبم آنقدر سنگين بود، كه جنازه ي اين عاشق حتي بالاي آب هم نمي آمد.آنقدر دوستت ميداشتم كه خواستن كمترين خواسته ي من بود، كه نياز من حل شدن در تو بود، چنان كه تشخيص ما جدا از هم كاري باشد غير ممكن. نياز من تمام شدن در تو، آخرين نفس در آغوش تو كشيدن بود. درد من كه نه از تو دور شدن، كه نه گرفتن هواي تازه، نه حتي با تو به عاقبت نرسيدن نيست، دردِ من چگونه دوست داشتنت آنطور كه لايقش باشي، آنطور كه همين لحظه بداني آنقدر دوستت ميدارم كه حتي اگر همه ي احساس هاي جهان_سردي، گرمي، ترس، تنفر، ناراحتي، درد، بي رحمي_ تبديل به دوست داشتن شوند هم نميتوانند حتي ذره اي از اين اقيانوس باشند. من از سال هاي گذشته كه منتظر چون تويي بودم، امسال و سال هاي پيش رو از انتهاي اين اقيانوس، جايي كه بعيد ميدانم بشري آن را ديده و يا لمس كرده باشد از تو سخن ميگفتم، ميگويم و خواهم گفت، زيرا كه هيچكسي به مانند تو كه هيچ، حتي نزديك به تو نبود، نيست و نخواهد بود.-مهتاب خلیفپور@chizhaeihast