وقتی که سرباز بودم، همون روزها که می خوان پسرها رو مرد کنن، ما رو بردن میدان تیر واسه تیر اندازی!یه جایی توی دل کویر، اون جا به غیر از سرباز و فرمانده هیچ موجود زنده ای یافت نمی شد، اما من اونجا یه دختر دیدم، می خوای بگی زده بود به سرم؟راستش تیراندازی جذابترین قسمت سربازیه، قبل از اینکه بریم اونجا واسه ما کلی کلاس توجیهی گذاشتن تا یه وقت خرابکاری نکنیم، اما اون ها مهمترین اصل تیراندازی رو به ما نگفتن!ما رو تو ردیف های بیست نفره به صف کردن و به هر کدوم یه خشاب گلوله دادن، مهمتر از گلوله ای که شلیک میشه، پوکه ی اون گلوله هستش، پوکه هیچ وقت نباید گم بشه، باید نگهش داری تا نشون بدی که شلیک کردیاون اسلحه لعنتی روی دوش من سنگینی می کرد، من هیچ وقت واسه شلیک کردن ساخته نشدم، هر گلوله اون ها می تونست جون چند نفر رو بگیره...بالاخره نوبت شلیک من رسید، انگشتم رو بردم روی ماشه، سیبل رو نشونه گرفتم و ماشه رو کشیدم، بنگ!!!اون صدای وحشتناک شوک عجیبی به من وارد کرد، تیر اول بهم نشون داد که زندگی هم مثل همین تیراندازیه، توی یه لحظه یه گلوله از دستت رها میشه و همه چیز رو تموم می کنه، هیچ کس بهم نگفت تیر اول انقدر مهمه، تیر اول من رو کشت، تیر اول من رو از دنیا برد...وقتی که به خودم اومدم کسی که دوست داشتم رو کنارم دیدم، ما داشتیم با هم توی خیابون ها قدم می زدیم، هوا سرد بود و من کتم رو انداخته بودم دورش، لبخند میزدیم و چیزی نمی گفتیم، فقط نفس عمیق می کشیدیم و وقتی هوا رو بیرون می دادیم حس می کردیم واقعی هستیم، حس می کردیم زنده ایم!تا اینکه با فریاد فرمانده من به دنیا برگشتم، همه داشتن بهم می خندیدن، من تموم پوکه ها رو گم کرده بودم، می گفتن فقط داشتم نفس عمیق می کشیدم و لبخند میزدم، من رو انداختن زندان!وقتی بعد از سه روز فرمانده اومد سراغم و پرسید که چرا پوکه ها رو گم کردم، گفتم شما مهمترین قسمت تیراندازی رو نگفتی.نگفتی تیر اول خیلی مهمه، تیر اول آدم رو از دنیا میبره، مثل عشق اول، گرم و کشنده!#روزبه_معین@Amiralichannel