چندین سال است که کار قضاوت انجام می دهد و به گفته خودش، اگر روزی بخواهد خاطرات کاری اش را بنویسد، یک کتاب قطور می شود. محمدمهدی مرشدلو، بازپرس شعبه هفتم دادسرای ناحیه 34 می گوید کار قضاوت را از اجرای احکام دادگاه بعثت شروع کرده و یکی از بهترین خاطراتش نیز مربوط به همان سال ها است.کمی تأمل می کند تا جزئیات پرونده در ذهنش تداعی شود. لحظاتی بعد لبخندی روی لب هایش می نشیند. انگار به همان روزها بازگشته و حس خاصی دارد. آهی می کشد و با لبخند، لب به سخن می گشاید. «سال 82، نخستین سالی بود که در اجرای احکام دادگاه بعثت مشغول به کار شده بودم که پرونده دختر و پسر عاشق پیشه ای زیر دستم آمد که پس از فرار، دستگیر شده بودند. اگر اشتباه نکنم، نام شان «دنیا» و «آرش» بود و 19-18 ساله بودند. آنها بشدت همدیگر را دوست داشتند و چون خانواده هایشان موافق ازدواج شان نبودند، از خانه فرار کرده بودند. وقتی پرونده را دیدم، متوجه شدم «دنیا» از شوک دستگیری در بیمارستان بستری بود و «آرش» نیزاز سوی قاضی دادگاه به 100 ضربه شلاق محکوم و بازداشت شده بود. نمی دانم چرا اما حسی در وجودم می گفت باید به آنها کمک کنم. مادر «دنیا» شرط کرده بود که فقط زمانی به بخشش «آرش» رضایت می دهد که او یک دست و پایش را مهر دخترش کند تا خیالش راحت باشد که بعد از ازدواج دخترش با این پسر، آینده «دنیا» به خطر نمی افتد. از طرف دیگر، خانواده «آرش» نیز سرسختانه با این ازدواج مخالف بودند.همه چیز به هم گره خورده بود. حکم تا اجرا فاصله ای نداشت. «آرش» هم دو بار به اتهامش اقرار کرده بود. باید راهی پیدا می کردم. پرونده را چند باری زیر و رو کردم و از آنجا که برای اجرای حکم 4 اقرار در پرونده لازم است، همین نقص را بهانه ای کردم تا با یک اعتراض قضایی، حکم را به تعویق بیندازم تا زمان بخرم. در فرصتی که فراهم شده بود، خانواده «آرش» را خواستم و با تأکید بر علاقه این دو جوان به یکدیگر، سعی کردم متقاعدشان کنم که با مانع تراشی شرایط را از این سخت تر نکنند و پسرشان را هم نجات دهند. اما آن روز جلسه مذاکره پس از ساعاتی بحث، بدون نتیجه پایان یافت و قرار شد آنها روی حرف های من فکر کنند. شاید باورتان نشود اما استرس عجیبی داشتم. اگر نگویم بیشتر از خانواده های این دو جوان نگران بودم، اما به طور قطع فشاری که روی خودم احساس می کردم، کمتر از آنها نبود. زمان به سرعت می گذشت و خانواده ها همچنان در تصمیم شان تردید داشتند. از طرف دیگر، راهی هم نمانده بود و باید دستور اجرای حکم را می دادم. خیلی با خودم کلنجار رفتم اما دیگر نمی شد کاری کرد. تقریباً ناامید شده بودم که یک روز خانواده «آرش» با حضور در شعبه، رضایت شان را با ازدواج دو جوان اعلام کردند. وقتی حرف های آنها را شنیدم، حس شعف خاصی در وجودم نشست و از پایان خوش این پرونده بسیار راضی بودم. سرانجام در کمال بهت و ناباوری، مراسم عقد در شعبه اجرای احکام دادگاه بعثت انجام شد. «آرش» که در زندان متوجه تصمیم خانواده اش شده بود، به شعبه منتقل شد و «دنیا» هم پس از پشت سر گذاشتن دوران نقاهت و ترخیص از بیمارستان، کنارش نشست. انگار هنوز باور نکرده بودند که قرار است با هم ازدواج کنند. چهره هر دویشان حسابی گل انداخته بود و خوشحال بودند. بالاخره مراسم با حضور دو خانواده برگزار و خطبه عقد همان جا بین «دنیا» و «آرش» جاری شد و آنها دست در دست یکدیگر، شعبه را ترک کردند.هنوز حال و هوای آن روز از یادم نرفته است. از یک طرف، رهایی «آرش» از حکم شلاق و از طرف دیگر، عقد ازدواج این دو جوان آنقدر برایم شیرین بود که هنوز بعد از سال ها، آن را فراموش نکرده ام و تمام جزئیات را نیز به یاد دارم. امیدوارم که خوشبخت شده و زندگی خوب و آرامی را کنار یکدیگر داشته باشند.منبع: ركنا/ن@Amiralichannel