اشتباه من این بود که یه زمان به آدمها در مورد آدمهای زندگیشون گیر میدادم. میگفتم این دوست خوبی نیست واست، اون چرا این کاره ست؟ این چرا اهل هیچ کاری نیست؟ همیشه دوستانم رو تشویق کردم تا روی آدمهای زندگیشون تجدید نظر کنن... در صورتی که اشتباه من همینجا بود.دوستان ما مثل اعضای خانواده ی ما به زندگی ما نیومدن. بلکه خانواده ی دوم و انتخاب ما هستن. ما انتخاب کردیم که باهاشون وقت بگذرونیم. در اصل این لایف استایل و سطح تفکرات ماست که در طول زمان منجر به حضورشون شده و حالا از اونها تاثیر میگیریم. با همصحبتی، با راهکار گرفتن از درد دل ها، با مجاورت و الگو برداری از رفتارهای پرتکرارشون.امروز وقتی تحت تاثیر از یک دوست خوب، یک عادت خوب رو شروع کردم فهمیدم که من در تمام این سالها به جای انتخاب آدمها باید روی انتخاب های خودم کار میکردم. باید چیزهای بیشتری از زندگی میخواستم. باید انتخاب های سالم تری میداشتم. باید سلیقه ام رو ارتقا میدادم. باید میرفتم سراغ دغدغه های بزرگتری تا آدمهای بزرگتری اطرافم رو احاطه کنن.من نباید به روابط زندگی دوستانم دقت میکردم، من باید روی خود دوستانم دقت میداشتم. وقتی خودت و فکراتو تغییر میدی، زندگیت تغییر میکنه. زندگیت که تغییر کنه، آدمهاشم ناچار به تغییر هستن. اونها که میتونن به سطح بالاتر بیان، عیار دوستیشون با تورو بالاتر میبرن و اونها که انتخاب هاشون مثل انتخاب های تو رشد نکرده، جا میمونن و درجا میزنن و حذف میشن.«این تو هستی که در هر شرایطی انتخاب میکنی دوستانت چه افرادی باشن، اما نه با یک انگشت اشاره...با روش زندگیت!»حقیقت اینه که ما تنبلتر و کمفرصت تر از اون هستیم که در روابطمون، برای بود و نبودِ تک به تک آدمها، انرژی و زمان بذاریم؛ اما با انتخاب ورژن بهتری از خودمون و تلاش برای اون، میتونیم بهترین روابط زندگیمون رو با کمترین هزینه انتخاب کنیم.#امیرعلی_قروزنوشت@Amiralichannel