تمام این بار اضطرابی که به دوش میکشیم این رویاهای سرشار از ناامیدی، این بیرحمی وصف ناپذیر، وحشت ما از فکر مردن، بصیرت دردناک ما نسبت به شرایط زندگی روی زمین. رفته رفته امید نسبت به رستگاری ملکوتی را در ما متبلور کرده است، فریاد بلند ایمان ما و شک بر علیه تاریکی و سکوت هشداردهنده ترین نشانه یاس و تک افتادگی ماست.#دیالوگ