روبروی هم نشسته بودیم و کاغذ جلوشو با حرص خط خطی میکرد یه جملرو خیلی آروم با خودش تکرار میکرد"حرفای قشنگ تا زمانی قشنگن که فقط واسه یه نفر بکار ببریشون"سرش پایین بودو فقط همینو میگفتآروم تر که شد سرشو آورد بالا و گفتیادته وقتی از چشام میگفتی چقد ذوق میکردم ؟ واقعا فک میکردم خاصن براتگفتم آره یادمه ، هنوزم میگمهنوزم میگم پشت چشمات انگار یه دنیا..وسط حرفم پرید و گفت حرفات خوشحالم نمیکنهاذیتم میکنهساکت شدم و نگاش کردمانگار دیگه هیچی تو چشاش نبود ، قبلا تو چشاش کلی علاقه میدیمولی الان فقط تعجب و بهت بودانگار کلی سوال بی جواب داشتزل زده بود بهم و هیچی نمیگفتاشکاش دونه دونه ریختن رو گونش و سرشو انداخت پایینشروع کرد خط خطی کردنسعی داشتم آرومش کنممیخواستم خودکارشو ازش بگیرم که نمیذاشتانگار تو اون خطایی که میکشید رو کاغذ کلی حرف و گله بوددستاشو که گرفتم آروم ترشد ولی هنوزم نیاز داشت حرفای نزده و بغضی که داشتو یه جوری خالی کنهکاغذجلوشو ریزریز میکردیه تیکه از کاغذو برداشتم واسه بازی باهاشبهش گفتم گل تو کدوم دستمه واسه این که برنده بشه و خوشحالانگار هیچ جوره نمیتونستم شادش کنماون یکی دستمو انتخاب کرددستمو گرف و گفت حرفای قشنگ تا زمانی قشنگن که فقط واسه یه نفر بکار ببریشون..