آدم از خود مى پرسد كه تو با اين سال ها كه گذشت چه كردى؟ زندگى كردى يا نه؟ با خود مىگويى نگاه كن، ببين اين دنيا چه سرد میشود. سال ها همچنان مىگذرد و بعد از آن ها تنهايى غمبار است و عصاى نا استوار پيرى به دستت مىرسد و بعد حسرت است و نوميدى. دنياى رؤيا هاى رنگين رنگ مى بازد، رؤياهايت مثل گل هاى پژمرده گردن خم مىكنند و مثل برگ هاى زرد از درخت خزان زده مىريزند. واى ناستنكا، تنها ماندن سخت محزون خواهد بود، محزون است كه حتى كارى نكرده باشى كه افسوسش را بخورى، هيچ، هيچ، هيچ، زيرا آنچه بر باد رفته چيزى نبوده است. هيچ، يك "هيچ" احمقانه و بى معنى، همه خواب بوده است.📔شب های روشن#فیودور_داستایفسکی「@bluehomeplus💛」