بازهم باغچه از غنچه ی پژمرده پر استشهر، از مردم دلتنگ و دل آزرده پر استگر زمین خوردم و برخاستم ای دوست! چه غمخاک این میکده از مست زمین خورده پر استگیرم از قصه ی این غصه هم آگاه شدمزندگی روز و شبش از غم نشمرده پر استبی سبب نیست که یادآور تنهایی ها استآه از آیینه که از خاطر افسرده پر استعشق حق داشت اگر تور نیانداخت به آببرکهی بخت من از ماهی دلمرده پر است• فاضل نظری