صبر کن سهرابگفته بودی قایقی خواهم ساختقایقت جا دارد؟آری تو راست میگوییآسمان مال من استپنجره, فکر, هوا, عشق, زمین مال من استاما سهراب تو قضاوت کن!!!بر دل سنگ زمین جای من است؟من نمیدانم که چرا این مردم، دانه های دلشان پیدا نیست...کجایی سهراب؟آب را گل کردندچشم ها را بستند و چه با دل کردند...وای سهراب کجایی آخر؟زخم ها بر دل عاشق کردند، خون به چشمان شقایق کردند...تو کجایی سهراب؟که همین نزدیکی عشق را دار زدند، همه جا سایه ی دیوار زدندکجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالی است! دل خوش نایاب است!دل خوش سیری چند؟!صبر کن سهرابقایقت جا دارد؟