شاید اولین باری بود که عاشق شده بودم...آن زمان من یک بچهی دبیرستانی بودم و خانومی که عاشقش شده بودم حداقل پانزده سال از من بزرگتر بود و اصلاً درصدی فکرش را نمیکرد من دوستش دارم....اتفاقی قرار شد یک روز با هم بیرون برویم...و من از خوشحالی نزدیک بود از کلِ زنانِ در خیابان بوس بگیرم...یک روز قبل از قرار | مدرسه ما را برای اردو به شهرک سینمایی برده بود.در شهرک سینمایی یک پیرمرد مغازهی کلاه فروشی داشت | کنارِ کلاهها گردنبند هم میفروخت...به بچهها گفت اگر یک نفر "دو عدد" شعرِ کامل از حافظ بخواند | به او یک گردنبندِ رایگان خواهم داد...من دستم را بلند کردم و شعرها را خواندم و گردنبند را گرفتم...همان جا تصمیم گرفتم گردنبند را به معشوق هدیه بدهم...شب در خانه همه جلوی تلویزیون دراز کشیده بودیم | من مشغول بازی کردن با گردنبند بودم | پدرم فهمیده بود که قرار دارم | و نمیدانم چه شد که فهمید میخواهم گردنبند را هدیه بدهم...از همین رو گفت:"یه وقت خر نشی گردنبند رو بدی بهش.... زشته این کار...".رو حرف پدر حرف نزدم | ولی روز قرار چند بار دستم در جیب رفت تا گردنبند را بدهم... ولی در نهایت بیخیال شدم و گردنبند را به خواهرم دادم و خواهر از آن به عنوان دستبند استفاده کرد...پدر فکر میکرد میخواهم گردنبند را بدهم تا دل دختر را بدست بیاورم | از همین رو فکر میکرد راه غلطیست | که خب حرفش حق است...اما من میخواستم گردنبند را به دختر بدهم چون دوستش داشتم | ذوقش را داشتم | بهترینها را برایش میخواستم و من هم بهترینی که در آن زمان داشتم همان گردنبند بود...و درست بدبختیها و سختیهای زندگی نه فقط در عشق و عاشقی | بلکه در همهی ارتباطات انسانی همینجا آغاز میشوند | اینکه آدمها نمیتوانند نیتهای همدیگر را بخوانند....اینکه نیت خوبی در دلت داری |اما به غلطترین شکل ممکن خوانده میشود...🔸کیومرث مرزبان@Radio_chehraziii