پسر ٨ ساله ی من دونده ی خوبی بود و در اکثر مسابقات مدال می آورد.روزی برای دیدن مسابقه ی او رفتم.در مسابقه ی اول مدال طلا را کسب کرد.مسابقه ی دوم آغاز شد.او شروع خوبی داشت اما در پایان مسابقه حرکت خود را کند کرد و نفر چهارم شد.برای دلداری به سراغ او رفتم تا نکند به خاطر اول نشدن ناراحت باشد.پسرم خنده ی معصومانه ای کرد و گفت:مامان یه رازی بهت میگم ولی پیش خودمون بمونه.کنجکاو شدم. پسرم ادامه داد:من یک مدال بردم اما دوستم نیکولاس هیچ مدالی نبرده بود و خیلی دوست داشت یک مدال برای مادر پیرش ببرد. برای همین گذاشتم او اول بشود.پرسیدم: پس چرا چهارم شدی؟خندید و جواب داد:آخه نیکولاس میدونه من دونده ی خوبی هستم.اگر دوم می شدم همه چیز را می فهمید. حالا می توانم بگم پایم پیچ خورد و عقب افتادم.اگر در هر زمینه ای غنی هستیم ،هیچ اشکالی ندارد برای انگیزه دادن به دیگران کمی از مواضع خود فاصله بگیریم.@Amiralichannel