تو با کارات بهم یاد دادی آدما هیچوقت اونجوری که نشون میدن نیستن، تو بهم یاد دادی یه آدم ممکنه لفظ دوست داشتنت رو بیاد اما خیلی جاها زودتر از بقیه پشتت رو خالی کنه، یا وقتی زخمیای و زورت به زندگیت نمیرسه اونی که ضربه بعدیو بهت میزنه، همونیه که یه روزی جای زخمات رو بوسیده. تو بهم یاد دادی بعضی وقتا اگه یکی ازت میپرسه ناراحتی؟ به خاطر این نیست که نگران حالته و دوستت داره. صرفاً میپرسه چون میخواد مطمئن شه که به ته خط رسیدی و خوشحالتر باهات همدردی کنه. و این بزرگترین درسیه که میتونم از بودنت بگیرم، اینکه ممکنه یه نفر نزدیک ترین آدم به قلبت باشه و همون آدم فردا یه جوری تورو از خودش متنفر کنه که حتی دیگه دلت نخواد صبح چشماش رو باز کنه، متوجهای که؟