کاش تک درخت تنهایی میشدمدر دشتی دور افتادهو پرندگان مهاجراز تاریکیِ دشت که ترسیدندبه آغوش من پناه میآوردند.خورشید که تابید وهوا که خوب شد؛پرواز میکردم.و به یاد نمیآوردم که پیش از اینها،ریشه ای سخت در زمین داشتم.• نرگس صرافیان طوفان