دست هایش را گرفتم سرد سرد بودمثل آن روز که برف میباریددانه های برف روی مژه هایش نشسته بود و من را سر ذوق می آوردصدای خنده هایش را میشنیدمآنجا کنار جسم بی جانش ایستاده بود و به من نگاه میکردمیخندید و میگفت دیوانه بخند من اینجا هستم کنار تو..ولی من میدانستم که نیستروح دخترک کوچک دوستداشتنی من پر کشیده بود و حالا برای من از آن چشم های خندان یک جفت چشم خاموش باقی مانده بودبرای یک لحظه دلم پر کشید که از دور ببینمشکه میدود به سمت مندست هایش را باز میکند و مرا در آغوش میکشدنمیدانستم چگونه باید بدون او بیدار شوم، سر کار بروم، خرید های خانه را انجام دهم، سر میز بنشینمآخر هفته ها به رستوران بروم و به جوک های بی مزه دوستانم بخندم؟من که از همین ثانیه دلتنگ بودم چطور میتوانستم هفتاد سال دیگر را زندگی کنم؟نگاهش کردم اما او نگاهم نکردبرای آخرین بار بوسیدمش و دعا کردم که تا چند دقیقه دیگر زندگی به پایان برسد..• ماهـکــ🌙