من این روزها انگار که نیستم و گم شدهام. صبحها کسی که وسط آشپزخانه منتظر جوش آمدن کتری ایستاده من نیستم. وسط جلسات کاری و بدو بدو های کسل کننده روزمره، پیدا نمیشوم. عصرها آن کسی که در خیابانهای تب زده بین آدمهای افسرده پیادهروی میکند را نمیشناسم. من فقط منتظرم کسی سراغم را بگیرد و بپرسد پس کجایی؟ آنوقت من برایش از تو بگویم که: «ما به قربان تو رفتیم و همانجا ماندیم…»