مهی که مزد وفای مرا جفا دانستدلم هر آنچه جفا دید ازو وفا دانستروان شو از دل خونینم ای سرشک نهانچرا که آن گل خندان چنین روا دانستصفای خاطر آیینه دار ما را باشکه هر چه دید غبار غمش صفا دانستگرم وصال نبخشند خوشدلم به خیالکه دل به درد تو خو کرد و این دوا دانستتو غنچه بودی و بلبل خموش غیرت عشقبه حیرتم که صبا قصه از کجا دانستز چشم سایه خدا را قدم دریغ مدارکه خاک راه تو را عین توتیا دانست•هوشنگ ابتهاج