محمدابراهیم جعفری:باور کنتورا دوست دارم ،صدای مرا نقاشی کندلتنگ توام ،اندوه مرا نقاشی کنبه تو می اندیشم در غم دیگران،پندار مرا نقاشی کنگفتی: در خلائی که هوا نیست،نه من ترا می خوانم نه تو مرا می شنوی.برایم چراغی بیاور، بی نور چگونه نقاشی کنم؟