یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد...زندگی گاهی هم رسمش اینطور است که همان موقع که یوسف از راه میرسد، همان وقتی که دست یوسف را در دستت میگیری، همان وقت که دست به گردن یوسف می اندازی، درست همان وقت یکی را میفرستد سر راهت با کیسه زر ناسره. یکی که آمده اصل جنس را ببرد و جایش سکه های تقلبی بریزد کف دستت. یکی که خریدار یوسف است به بهای ناچیز. یکی که کارش وسوسه است، کارش از قیمت انداختن یوسف است، کارش فریفتن توست.آنوقت همین دو راهی هاست که دو دسته مان میکند. دسته ای که در سرد و گرم روزگار شعله دلشان گرم می ماند و دسته ای که سهمشان را از نیکبختی هرگز پیدا نمیکنند. دسته ای که وقتی همه مضطربند آرامند و دسته ای که وقتی همه آرامند، مضطرب. دسته ای که لنگری دارند و دسته ای که موجها به هر سویی میکشندشان. دسته قدرشناسان و دسته ناسپاسان و قدرنشناسان.ما آدمها دو دسته بیشتر نیستیم، دسته ای که دست یوسف را رها نمیکنیم، دسته ای که یوسف را به زر ناسره میفروشیم.🔸امیرعلی بنی اسدی@Radio_chehraziii