خوشبختی کجاست؟ کجای دنیا را بگردم؟جغرافیدانها میگویند در بسیط زمین دیگر جایی ناشناخته نمانده. آدمیان به ربع مسکون و سه ربع غیرمسکون دست یافتهاند. فقط در قطب جنوب، قارهی بزرگی است زیر یخ که در پس فردای زمینشناسی که یخها آب شوند آن قارهی عظیم هم عاقبت از زیر پردهی یخ سر بیرون میکشد. شاید مرز خوشبختی آنجا باشد یا شاید مرز خوشبختی همینجاست. در همین کاری که میکنم. همچنان که شاید مرز خوشبختی یک نفر آشپز، آشپزخانه باشد. مرز خوشبختی یک نفر دانشجو کلاس درس در دانشگاه باشد. برای کاسب مغازهاش که پشت هر یک از این مرزها خوشبختی منتظر ماست و هر که توانست از مرزی که پیش روی اوست بگذرد از مرز دیگر هم میگذرد. زیرا که همیشه مرز دیگری هم هست و باز مرز دیگری.در این دنیا بهشت جایی نیست که ما برویم. بهشت بر ما وارد میشود، هنگامی که خیلی خیلی خیلی حالتان خوب است، بهشت بر شما وارد شده. از یک نظر بهشت پدیدهای مکانی-زمانی نیست. همدلی، خوشنود ساختن خویشتن، شاد کردن دیگرها، بهشت را به خود بردن است. بهشت جان و جهان خود ماست. خوب است من بدانم زندگی دائماً همین حالاست و صد افسوس که بدون من روزهای زیادی خواهد آمد که من در آن روزها نیستم، گلهای زیادی میشکفند که من آنها را نمیبویم.جهنم هم در خود من است.هنگامی که عاشق نیستم، خدای ناکرده هموطنانم را دوست ندارم، با کابوسها معاشرت میکنم، آتش میگیرم، میسوزم. جهنم بیرون از من نیست.من باید مراقب جانم باشم. زیرا جان از جسم مهمتر است. زیرا کسی که دست و پایش شکسته خوشبختتر از کسی است که روحش شکسته یا زخمی و مجروح شده. که مرز خوشبختی ابتدا در خانهی خود خوشبخت است. محال و ممتنع است که کسی در جامعهاش بزرگ و خوشبخت باشد در حالی که در خانهی خودش سیاهبخت و کوچک است. فهمیدن این موضوع اهمیت دارد.من دست کم به چهار دلیل از روی خیرخواهی خودم را دوست میدارم. ضمن اینکه تنها یک دلیل حقیقی است و دیگر نیازی به آن سه دلیل دیگر نیست و اگر هم یک دلیل کافی نیست، آن سه دلیل هم کافی نخواهد بود. پس بهتر است که من بیدلیل خودم و دیگرها را دوست داشته باشم و از سنگهای سر راه وحشت نکنم که آواز خوش رودخانه به دلیل سنگهای ریز و درشت سر راه اوست.محمد نعمت خان عالی شیرازی در شعر مردموارش گفته:نیشکر بر بندبند خویش خنجر بسته استتا بدانی هیچ نوشی در جهان بی نیش نیست-محمدصالـح علاء「@bluehomeplus」