من پذیرفتم شکست خویش را،پندهای عقل دوراندیش را،من پذیرفتم که عشق افسانه است...این دل درد آشنا دیوانه استمیروم شاید فراموشت کنمبا فراموشی هم آغوشت کنممیروم از رفتن من شاد باشاز عذاب دیدنم آزاد باشآرزو دارم بفهمی درد راتلخی برخوردهای سرد رامی رسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنیمی رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی....• حمید مصدق