راستش را بخواهی تو چیزی از دست ندادی، اما من نبودنت را بدست آوردم. افکاری که هر لحظه قسمتی از من را میجود تا بدون طعم تر شوم بدون مزه تر، خشک تر و در انتها یک مشت سلول کش آمده. آمادهی چسبیدن به زیر یک میز پر از یادداشت هایی دربارهی تو و میان یادداشت های من هم چیزی جز نبودنت برایم نبود.