«تهش میمونی خودت و یه انگشت خیلی کج.»شیش هفت ساله بودم دوستی داشتم به اسم ریحانه. دوسش داشتم چون مثل خودم ریزهمیزه بود و وقتی کنارش بودم احساس نمیکردم همونطور که مامان میگهبهخاطر ماهی نخوردن از بقیهی بچهها ضعیفتر و کوچیکترمموهاشم فر بود واقعن خوشم میاومد. ما در تمام خاندان هفتاد هشتاد نفرهمون یک نفر با موی فر نداشتیم. یه بار انگشت کوچیکهی خواهر کوچیکهی ریحانه لای در پارکینگ بود و من بیحواس در رو بستم. معذرت خواستم و بهش گفتم ندیدم دستش اونجاست ولی ریحانه خیلی عصبانی بود خواهرش هورهور گریه میکرد پس بیدرنگ دستش رو گرفت و قهر کرد و رفت. عصر اونروز رفتم دم خونهشون و ازش خواستم بیاد جلوی در دوباره معذرت خواستم و انگشتم رو گذاشتم لای در پارکینگشون و در رو بستم. ریحانه بیاینکه هیچ حرفی بزنه برگشت توی خونه و دیگه هیچوقت باهام دوست نشد.الان داشتم لاکهام رو چک میکردم و تابِ انگشت کوچیکهم رو که دیدم یاد ریحانه و اونروز افتادم؛ یاد اولین باری که با بیعدالتی جهان مواجه شدم. اولین باری که خطای عمدی در کار نبود و حکم قصاص برای خودم بریدم و با این حال بخشیده نشدم. اولین باری که انسان دیگهای همهچیز رو دربارهی من و اتفاقی که اُفتاده نادیده میگرفت و احساسات خودش رو معیار قضاوت قرار میداد. بعد از اون روز باز هم انگشتم رو به خاطر ناراحتی آدمهای مختلف گذاشتم لای در پارکینگ بارها و هرچهقدر اونها همهچیز رو نادیده گرفتن یا کج فهمیدن من هم پابهپاشون حقایق رو اِنکار کردم و خودم رو مجازات. ولی واقعیت اینه که تو با تحمیل درد به خودت نمیتونی درد دیگری رو درمان کنی.حداقل من هیچوقت نتونستم.