"هر انسانی سزاوار این است که حداقل یک نفر را داشته باشد که بتواند سر ترسها و رازهایش، سر احساس گناه و شادیاش به او اعتماد کند. هرکسی سزاوار یک نفر است که بتواند به چشمهایش نگاه کند و بگوید: «تو کافی هستی. تو با تمام عیب، بینقصی.» هر انسانی سزاوار این است که کسی آنقدر دوستش داشته باشد که از جهان نترسد."