یکی توییت کرده بود درباره غمگینترین اشعار فارسی و به این تکه از نیما اشاره داشت:«دیدمش، گفتم منم، نشناخت او»دیگری هم از این مصرع از خاقانی یاد کرده بود:«ما را شکار کرد و بیافکند و برنداشت»اما برای من، غمگینترین، این بیت از شاطر عباس صبوحی است که گفته:«باکم از کشته شدن نیست از آن میترسمکه هنوزم رمقی باشد و قاتل برود»🔸جواد داوری@Radio_chehraziii