فوتبال برای محبوبیت فردوسی پور بهانه است، همانطور که موسیقی برای محبوبت شجریان بهانه بود. با آنکه این دو در تخصص و هنر خود کمنظیر بودند اما محبوبیت آنها در بین آنهایی که غیرفوتبالی و غیرموسیقایی بودند از جای دیگر آغاز شد : تلاش نهاد قدرت برای دیده یا شنیده نشدنشان و هنر دیگری که آنها آفریدند: هنر در کنار مردم ایستادن !شاید برای هیچ آدمی در ایران در دو سال گذشته به اندازه عادل فردوسی پور شرایط برای مهاجرت و رفتن فراهم نبود. او که با توجه به برند و تخصص خودش میتوانست نه فقط در رسانه های فارسی زبان که در بهترین رسانه های بین المللی با بهترین امکانات مشغول فعالیت شود اما او سکوت کرد و ماند.امثال «عادل فردوسی پور» آدمهای خوش خیالی نیستند که تصور کنند اینجا همه چیز یک شبه درست میشود و شاید آینده کوتاه مدت یا میان مدت را هم تاریک تر از امروز ببینند ، اما آنها خودشان را هم بخشی از مشکل و همینطور بخشی از راه حل می بینند. اهل ساختن و روشنگری هستند، حتی اگر امیدی به ساختن نباشد و چیزی روشن نشود.در این جدال و انتخاب همیشگی بین ماندن و رفتن، «عادل فردوسی پور» بودن هم یک انتخاب است ، همانطور که «مزدک میرزایی» بودن هم یک انتخاب است و هر دوی این انتخاب ها محترم، اما برای فردوسی پور بودن باید خیلی خوب و خیلی صبور بود، خیلی صبور !🔸سیامک قاسمی@Radio_chehraziio