..گفت: در تمام آن لحظات دلم میخواست صادقانه بگویم که تمام ذرات تنم او را تمنا میکنند. گفتم: آیا او هم تو را میخواست؟ گفت: هیچگاه اطمینان نیافتم. گفتم: گمان نمیکنی این خود تو را در یک قدمی جواب پرسش قرار میدهد. با خشم گفت: خیلیها حرفشان را صریح نمیگویند! نمیتوان که تمام آنان را به حدسیات مغز فتنهانگیزمان متهم کرد! خندیدم. بلند شدم و شاخهی گل رز زردی را که داشت از شدت خشم در دستانش خم میشد با دستانم گرفتم. دست بر شانهی سردش گذاشتم و گفتم: تو واقعا فکر میکنی "اطمینان نیافتن" اتفاقیست؟ به تو قول میدهم روزی خواهی فهمید که اینکار مشقت و زحمت زیادی را طلب میکند. دوست من، هرگز کسی اتفاقی چنین اطمینانی را از کسی دریغ نمیدارد، تو لایق کسی هستی که دربارهات صریح صحبت کند و به تو اطمینان بدهد.