با نیم نگاهی خاکستری گفتمش دیدی دست آخر این قطره ها دریا شد؟ نور امید به ما تابیده است، من خود دیدم که راه را برای ما باز کرد و دست مهساها، نیکاها، حدیث ها، خدانور ها، ندا ها، نوید ها، پریسا ها و دستهای کوچک ریرا، و هزاران دست دیگر به سویمان دراز شده است و به ما خیره شدهاند و چشم انتظارمان هستند. چشمهایمان دیگر عادت ندارد و سیاهی را تاب نمیآورد، تا زمانی که این سایهی سرد و سیاه را درون خود غرق نکردهایم طغیان ما ادامه دارد؛ این دریا تا آزادگی را نبیند آرام نمیگیرد. این دریا منو تو هستیم، ما هستیم. این دریای خشمگین اما در عین حال زیبا. عزیزترینم، در روانشناسی رنگها آبی را به آرامش تلقی میکنند. درون ما غرق میشوند. آرامش ما غلبه خواهد کرد. ما آرام میشویم. ما میتوانیم. ما میرسیم. ما میخندیم.-پروکسی