آن روز ها وقتی هنوز جوان بودم و سرم به دنیای خودم گرم بودهر بار که به مادر بزرگم سر میزدم میدیدم که بین گل های باغچه مشغول استمن آن روز ها تازه دلم را گم کرده بودم در بین همان کوچه پس کوچه های بن بست..سخت بیقرار بودم و غروب ها پشت پنجره مینشستم و انتظار میکشیدممیدانستم که نمیآید اما باد میآمد..میآمد و عطر یاس کوچه ها را پر میکرد..همیشه تنش بوی یاس میداد و از آن روز بود که من عاشق گل یاس شدم..مادربزرگ هر بار که مرا میدید میگفت اسیر عطر تن چه کسی شدهایی که نفست بوی یاس میدهد؟آنوقت من فقط میخندیدم و میگفتم مادرعشق، عشق است دیگر..با همان چشم های مهربانش لبخندی به پهنای صورت تحویلم میداد و بغض چند سالهاش را فرومیخورد و به قاب عکس رو به رویش نگاه میکرد ..مادر بزرگ همیشه میگفتپدربزرگت از آن مرد های روزگار بوداز آن مردهای که دم به ساعت رگ غیرتش بالا میزد و اخم از صورتش نمیافتادمثل جوان های امروزی دوستت دارم ورد زبانش نبوداصلا انگار که با کلمه ها قهر بوداما خوب میدانست که من گل ها را دوست دارمانوقت هر بار که از سر کار برمیگیشت بذر گلی با خود به خانه میاورد و ساعت ها با صبر و حوصله گل ها را در باغچه میکاشت جوری که آدم کیف میکردهمیشه میگفت زن حواست را به گل هایت بده که باد پرپرشان نکند..!باد..باد..باد..باد گل ها را پرپر میکند؟یاس مرا هم باد پرپر کردهمان روزی که هوهوی باد در کوچهها میپبچید..باد امد و یاسِ من خود را به دست باد سپردباد آمد و یاس من خود را به دست دار سپردباد آمد و یاس پرپر شد..و حالا باد میاید و عطر یاس کوچه ها را پر کردهاما مادر بزرگ نمیداند که گل هایش چطور پرپر شدهاند..مثل یاس..مثل من..!• ماهـکــ🌙