تو زندگی ی مرحله ای هست که فقط میشینی و نگا میکنی، نه می خندی ، نه گریه میکنی، نه عصبانی میشی، خنثیِ خنثی، به گذشتت فک میکنی، به تموم چیزایی که برات مهم بودن و حالا بهشون حسی نداری، به آیندت فک میکنی، که چقدر مبهمه، چقدر ترسناکه، چقدر همه چی پوچ و بی معنیه.