هنوزم، چشمام، به پردازش زیبایی بی حد و مرز تو عادت نکردن. اینجاست که ناچار میشم، پس گردنی بزنم به کلماتم تا بدوئن و به تو برسن. ولی تو بلندی. به درازای تاریخی و به جاودانگی زمان. وقتی در جوارتم، نبضم، ضمانت این نیست که از شعف بودنت، نمیرم. من، کوتاهم. با اینکه دستم بهت نمیرسه، ولی نوازشت میکنم. من همیشه در راهِ توام. من همیشه، یه نویدِ "تو راهم." که ختم تو میشه. تک قبله ی من، در این عالم درندشت، با کوچکترین حرکت بدنت، جا به جا میشه. تو قبله ی متحرک منی. تو، حاصل دعاهای شبانه ی دستام و تعبیر رویاهای دیر هنگام این دو پلکی، که اگه نبیننت، کور شدن، میشه ترجیحشون.-سالن بازپروریِ کابینت نمناک