نرگس صرافیان طوفان :افسردگی همیشه در یک چهرهی غمگین و حالی گرفته، نمود پیدا نمیکند!گاهی حوصلهایست که نداری، حرفهاییست که نمیزنی، و خشمیست که ناخواسته، سر ریز میشود.افسردگی گاهی تحرکیست که نداری، تلاشیست که نمیکنی و چشمهاییست که گرایش و میل بیحدی به خوابیدن و فاصله گرفتنِ بیاختیار از جهان دارند.افسردگی گاهی اعتمادیست که نداری، و وعدههاییست که باور نمیکنی.افسردگی، رجعت بیملاحظهایست به آدمهای اشتباه، یا انحنای بیدلیلی که گاه و بیگاه، روی لبهای آدمی مینشیند.افسردگی گاهی هیولای پنهانیست در وجود آدمها که وادارشان میکند بیملاحظه بخندند، بیملاحظه حرف بزنند، بیملاحظه سکوت کنند و بیتفاوت باشد به خودشان، به دلخوشیهای کوچکی که پشت درهای بسته، جا ماندهاند و آدمهای مهربانی که دوستشان دارند.افسردگی در هر آدمی، با آدمِ دیگری فرق میکند.