بخشى از كتاب "تاريخ سرزمينم" نوشته دكتر زرين كوب:پيش از يورش اعراب...باران ميامد، ميرقصيديم. باد ميوزيد، به خرمنگاه ميريختيم و ميرقصيديم. تابستان و زمستان ميشد، جشن ميگرفتيم و ميرقصيديم. خلاصه جشن بود و رقص بود و زندگى بود و خنده بود و شادى. تيرگان بود و مهرگان بود و آبانگان و آذرگان و بهمنگان و اسفندگان و فروردگان و ارديبهشتگان و خردادگان...اعراب كه آمدند...باد كه ميايد، وحشت ميكنيم و قيامت در ذهنمان تجلى ميكند و نماز وحشت ميخوانيم. باران ميايد، به ياد عذاب قبر، اشك در چشممان حلقه ميزند. همه سال را گريه بر رخسار خود ميبنديم و به هر سالمرگ، عزا را بر دلها و لبهايمان مينشانيم..