اکنون که من به این تن عادت کرده ام.اکنون که خود را فراموش کرده ام.اکنون که نومیدانه نمیتوانم به خود بازگردم.دیگران به من گویند بازکرد به خویشتن.اکنون که دیرشده برای غم چشمانم بغض میکنند.چرا انقدر دیر؟اینها هم به قاعده خدا پیش رفتند؟گفتند خودش میتواند؟شاید نفهمیدند چقدر همان روزهایی که اصرار کردم به تنهایی؛ نیاز داشتم کسی بگوید من هستم و نجاتت میدهم.#مهدیه_رضایی