لابد سالها بعد وقتي خيلي پير شدم؛ با نگاه كردن به دل نوشته هام..روزنويسي هامو عكسهات.. تنها به اين نتيجه ميرسم كه هيچ چيز عجيب نبوده. نه رفتن من از زندگي آدما و نه رفتن آدما از زندگي من. شايد سالها بعد به اين نتيجه برسم كه هيچ كدوم از اشتباهاتم فاجعه نبوده و تنها به اين فكر كنم كه چه كاريم زشت بوده و چه كاريم قشنگ. مثلا اينكه وسط عصبانيت هام، وقتي دارم در موردت تصميم ميگيرم به خستگي هات از خودم هم فكر كنم.خيلي وقت ها تو اتاقم شبها وقت خواب به اين فكر ميكنم كه كاش خونه م كنار دريا بود، اما هرموقع ميام سفرو نزديك دريام همش تو خونه م..! انگار كه دريا مهم نيست.. "قشنگ" اون اطمينانست،كه هرموقع بخوام دارمش. هرموقع. من بيشتر از تو، به بودنت فكر ميكنم.. به اينكه چقدر ميتونم روت حساب باز كنمبه اينكه تو چقدر قهرمان داستان تموم نشدني منيبه اينكه تو چقدر نميري از زندگي لعنتي من.براي من سالها بعد،قشنگ اينه، كه اين روزها رو با تو مرور كنماصلا همين نوشته رو با تو بخونمميدوني؟ خيلي برام مهمه سالها بعد،اين نوشته هارو بخونيم باهم.#اميرعلي_ق@Amiralichannel