یه وقتایی می زنه به سرم می گم گور بابای عشق و عاشقی. منتظرش بمونم که چی؟ بره دوراشو بزنه بیاد که چی بشه واقعاً؟ اصلاً بر فرض محال که برگرده، بعدش می تونم مثل قبل دوسش داشته باشم و با آرامش کنارش قدم بزنم؟ با خودم می گم بابا بنداز بره خاطراتشو، چشاشو، صداشو کلاً بندازش دور، چه خیری برات داشته آخه. همینجوری ساعت ها با خودم کلنجار می رم که چرا باید دوست داشته باشم؟ آخرش خسته که می شم و به هیچ نتیجه ای نمی رسم، یه نفس عمیق می کشم، به حال و روزم می خندم، سرمو تکون می دم و عمیق تر غرق می شم تو فکرت.