در پی کافه دنجی هستم،ته یک کوچه بن بست فراموش شده،که در آن، یک نفر از جنس خودم،دست و دلبازانه،از خودش دست بشوید گهگاه...و حواسش به فراموش شدنها باشد...کافه ای با دو سه تا مشتری ثابت و معتاد به آه...کافه ای دود زده با دو سه تا شمع نه چندان روشن...و گرامافونیکه بخواند: گل گلدون،بوی موهات،ای که بی تو خودمو...و تو یکمرتبه احساس کنی،کافه یک کشتی طوفانزده است،وسط خاطره هایی که ترا می بلعند...🔸امیر دیبایی@Radio_chehraziii