مرد ایستاده بود آن بالا و به اقیانوس آدمها نگاه میکرد. جمعیت دور استخر محوطه پیچیده بود و رفته بود تا آن دورها، تا آنجا که میشد دید. از همه جا آدم آمده بود و از صبح تا به حال تظاهرات کرده بودند و شعار داده بودند و حالا همه ایستاده بودند اینجا منتظر سخنرانیش. نه با صحبت کردن بیگانه بود، نه حتی با این مکان بخصوص. بار اولی که از جنوب آمده بود بیرون و برای کل کشور حرف زده بود همین جا بود. شش سال قبل. هنوز سی سالش هم نشده بود. آن روز فکر کرده بود چه موفقیتی بوده که بیست و پنج هزار نفر را دور هم جمع کردهاند و بزرگترین تظاهرات حقوق مدنی را تشکیل دادهاند. امروز ولی فرق داشت. هر چه هم عادت به سخنرانی داشته باشی، دویست و پنجاه هزار جفت چشم که به دهانت زل بزنند آب دهانت خشک میشود. شروع کرد که "بنده خوشحالم که امروز برای تظاهراتی که روزی در تاریخ کشور ما به عنوان بزرگترین تظاهرات حقوق مدنی شناخته خواهد شد در کنار شما باشم ...".ادامه داد. از تاریخ گفت و از آزادی بردگان و از اینکه حقوق سیاهان هنوز رعایت نشده. رفت به سوی تمثیل و استعاره که به ما سیاهان چک برگشتی دادهاید و بانک عدالتتان ورشکسته است، ولی دویست و پنجاه هزار جفت چشم هنوز زل زده بودند و حالتشان تغییر نکرده بود. میدانست که با این چیزهایی که گفته جذبشان نکرده. گرما و شرجی شهریور واشنگتن کلافهاش کرده بود. به شب قبلش فکر کرد که نشسته بود و تا سه صبح سخنرانی را نوشته بود. یعنی همین؟ سالها رهبری جنبش مدنی و تظاهرات و مدام زندان رفتن و چهار تا بچه را توی خانه گذاشتن میشود این که آخر جلوی این همه آدم یک سخنرانی کنی و تکانشان هم ندهی و برود؟ یعنی بچه پنج ماهه را گذاشتیم خانه و این همه راه آمدیم برای این؟ حالا چه کنم؟ کوتاهش کنم و نتیجهگیری کنم و بروم؟ از آن پشت صدایی شنید "مارتین، بهشون از آرزوت بگو." یکی از اعضای گروه کُر بود. سالها بود سخنرانیهایش را شنیده بود و حالا از سخنرانی "آرزو" میگفت. با خودش فکر کرد یعنی عوضش کنم؟ همینجا؟ از سخنرانی منطقی بروم به احساسی؟ جلوی دویست و پنجاه هزار جفت چشم؟ گفت چشم و فکر کرد که چرا که نه مارتین؟ چشم دل بگشا و در جانها نگر.گفت: "آرزویی دارم که یک روز بر تپههای سرخ جورجیا، پسران برده داران و بردگان بر سر سفره برادری خواهد نشست." که "یک روز چهار فرزند من در کشوری زندگی خواهند کرد که نه بر اساس رنگ پوستشان، که بر اساس محتوای شخصیتشان قضاوت خواهند شد." که "یک روزی در آلاباما پسران و دختران کوچک سیاه و سفید دست هم را چون برادران و خواهران خواهند گرفت." که "روزی هر دره پر خواهد شد و هر کوه کوتاه." و گفت که اینها همه که شد، "همه فرزندان خدا با هم به رسم آوازهای قدیم سیاهپوستان خواهند خواند که سرانجام آزادیم، سرانجام آزادیم، پروردگارا سرانجام آزادیم."چرخش کوتاهی کرد و از تریبون پایین آمد. بار دوشش که ناگهان خالی شد تازه فهمید که این همه مدت مثل اطلس نیرومند آسمان را روی شانههایش گرفته بود. دویست و پنجاه هزار جفت چشم غرق بودند در اشک و در شادی و در هیجان.به رسم هر ساله برای تولد دکتر مارتین لوترکینگ نوشته شد - ۲۵ دی ماه ۹۶، واشنگتن، دیسی#علی_فرنود@Amiralichannel