رویای من...بر شانهی ِ من کبوتریست کهاز دهان ِ تو آب میخوردبر شانهی ِ من کبوتریست کهگلوی ِ مرا تازه میکند.بر شانهی ِ من کبوتریست باوقار و خوبکه با من از روشنی سخن میگویدو از انسان که ربالنوع ِ همهی ِ خداهاست!من با انسان در ابدیتی پُرستاره گام میزنمدر ظلمت حقیقتی جنبشی کرددر کوچه مردی بر خاک افتاددر خانه زنی گریستدر گاهواره کودکی لبخندی زد.آدمها همتلاش ِ حقیقتاندآدمها همزاد ِ ابدیتاندمن با ابدیت بیگانه نیستم...زندگی از زیر ِ سنگچین ِ دیوارهای ِ زندان ِ بدی سرود میخوانددر چشم ِ عروسکهای ِ مسخ، شبچراغ ِ گرایشی تابنده استشهر ِ من رقص ِ کوچههایاش را بازمییابد.هیچکجا هیچ زمان فریاد ِ زندگی بیجواب نمانده است.به صداهای ِ دور گوش میدهم از دور به صدای ِ من گوش میدهندمن زندهامفریاد ِ من بیجواب نیست،قلب ِ خوب ِ تو جواب ِ فریاد ِ من است.مرغ ِ صداطلائی ِ من در شاخ و برگ ِ خانهی ِ توستنازنین! جامهی ِ خوبات را بپوشعشق، ما را دوست میداردمن با تو رویایم را در بیداری دنبال میگیرممن شعر را از حقیقت ِ پیشانی ِ تو در مییابمبا من از روشنی حرف میزنیو از انسان که خویشاوند ِ همهی ِخداهاست...با تو من دیگر در سحر ِ رویاهایم تنها نیستم....•#احمد_شاملو•「@bluehomeplus」