در کتاب دلربای " خاطره های پراکنده " گلی ترقی، در داستان اتوبوس شمیران، یک لحظه هست که هر بار خوانده ام اشکم درآمده. جایی که عزیزآقا راننده اتوبوس مهربان بالاخره خانه دخترک را پیدا می کند و به ملاقات او می آید. دحترک نحیف بیمار با دیدن رفیق عزیز و یار دیرین جان می گیرد؛ و کم کم درد و بیماری از تنش می رود. آخ. کاش مرض ها سر عقل بیایند و بروند که برنگردند....یک وقت هایی هست که آدم خیال پرداز حوصله دنیای خودش را و خاطراتش را و یادهایش را و زخم هایش را ندارد. دوست دارد برود در یک لحظه از فیلمی خاص زندگی کند، یا در چند صفحه از یک کتاب. دوست دارم امشب دختر بیمار قصه شوم و همانطور که از رنج و تب و درد خسته ام، بفهمم کسی که دوستش دارم به ملاقاتم آمده و حالم از آمدنش خوب شده. نه که مهم باشد چه کسی، نه. همین که یک بار دیگر آمدن یک نفر حالم را خوب کند کافی است، همین که بفهمم روحم قطع نخاع نشده. یا مثلا بروم به دقایق آخر فیلم " چه رویاهایی می آیند". آنجا که مرد عاشق، بالاخره زنش را از اعماق دوزخ نجات می دهد و با خودش به بهشت می برد، زنی که خاطراتش را از دست داده، و حتا اسم مرد را به یاد نمی آورد، چه برسد به آن شوریدگی ها. چقدر خوب است اگر کسی باشد که بدانم مرا از دوزخ نجات می دهد، مهم نیست اگر اسمش را ندانم یا به یاد نیاورم.چقدر دوست داشتن خوب است. چقدر دوست داشته شدن خوب است. دل خرفت، بفهم.این بدترین حال دنیاست که دلت نلرزد. اعتیاد به بیحس بودن دل. انگار دوازده لیتر لیدوکائین در رگهایت جاری است، و هربار که قلبت می تپد، بی حسی مزمن را به تنت تزریق میکند. یک بار دیگر آتش بگیر لعنتی، نمی بینی چقدر سرد است؟#حمیدسلیمی@Radio_chehraziii