امروز آدمی را دیدم،شبیه به آدمک دور افتاده ام.زمین و زمان لحظهای متوقف شدند و من؟فکر کنم نفس کشیدن را فراموش کرده بودم.شاید اگر مادرم نبود که دست مرا بکشد و به سمت کتابخانه نکشد به سمتش میرفتم و میگفتم "ببخشید شما شبیه آدمک دورافتاده من هستید میتوانم اندکی به شما خیره بمانم"شبیه بود.باور کنید شبیه به آدمک دورافتادهام بود.-مهینوشت