روبروم نشستهازش عصبیمقبلا من بودم که صداش میزدمو ازش میخواستم که هرجوری شده بغلم کنه که ارومم کنهولی خیلی وقته که دیگه ازش عصبانیممیخواد دستمو بگیرهدستمو میکشممیگه هرچی تو بخوای همون میشه از این به بعداز عصبانیت رو به انفجارمدیگه نمیتونم سکوت کنمفریاد میکشمداد میزنم و میگم اون موقع که در به در دنبالت بودم کدوم گوری بودی..اون موقع که از درد به خودم میپیچیدمکجا بودی؟وقتی ازت خواستم صدامو بشنوی ولی تو خودتو زدی به کر بودن داشتی چه غلطی میکردی!تو اصلا کجا بودیاگه بودی چرا حست نکردمتو نبودیهیچوقت نبودیدر به در دنبالت بودم ولی ندیدمتنفس کم میارمسرشو خم میکنهکنارِ گوشم میگه من دقیقا همینجا بودمدوست دارم تا جون دارم بزنمشاونقدر بزنمش که بفهمه هیچ جایِ زندگی من نبودهنمیفهمم کِی اشکام سرازیر میشناینبار با دردی که تمومِ وجودمو خیلی وقته در بر گرفته باهاش حرف میزنمولی تو نبودی،حداقل من حس نکردم که بودیکه اگه بودی من نباید اینقدر عذاب میکشیدمادمایی که ساختی از اون چیزی که فکر میکنی بدترنمن تموم تلاشمو کردم که همون آدمی بمونم که ساختیهمونی که میخواستی اونقدر نگاهش صاف باشه که هیچ گرد و غباری توی نگاهش نمونهدیگه نفسم بالا نمیاد اینقدر که هق هق کردمبغلم کردبالاخره بغلم کردولی دیر شده بوداینبار دیگه خیلی دیر شده بودازش فاصله گرفتمدیگه دیر شده الان برای بغل کردنِ من خیلی دیر شدههمیشه کاراتو درست انجام میدادی مگه نه!؟فکر کنم در موردِ من اشتباه کردی.درموردِ من خیلی دیر کردی.از کنارش بلند میشماز اونم فاصله میگیرمبازم گریه امون نمیدهولی باید از اونم فاصله بگیرمدیگه نمیتونم کنارش بمونموقتی بهش نیاز داشتم نبود پس الانم نیازی بهش ندارم.اون بمونه و بقیه بنده هاش که هنوز بهش امید دارنمن تموم امیدمو ذره ذره از دست دادم و اون کاری نکرد.حالا این منم و حفره هایی که تو وجودم کاشتم.تنهای تنهابی یاوربی پناه-مهینوشت-مکالمهایباخدا