در شعرِ من فقط صدای توست که می خواند، در شعر تو روحِ من است که سرگردان است. آتشی برپاست که نه فراموشی و نه وحشت می تواند بر آن چیره شود و ای کاش می دانستی در این لحظه لب های خشک و صورتی رنگت را چقدر دوست دارم.#آنا_آخماتووا