یادته؟ همیشه بهم می گفتی تو بچه ای، منم دلم می شکست و می گفتم نه. نیستم. حالا که دارم فکر می کنم حق با تو بود؛ من خیلی بچه بودم، مثل بچه ها واسه کوچیک ترین چیزا ذوق می کردم. مثل بچه ها دروغ بلد نبودم. مثل بچه ها دلم پاک بود و وقتی می گفتم دوست دارم واقعاً دوست داشتم. من مثل بچه ها دلم می شکست و مثل بچه ها دو دقیقه بعد میبخشیدمت و صبحش همه چیو یادم می رفت. راست می گی. من خیلی بچه بودم. اما تو خیلی بزرگ بودی. دوست داشتنت، حرفایی که می زدی، رفتارات و خیلی چیزای دیگت مثل آدم بزرگا دروغ بود. تو خیلی بزرگ بودی، خیلی خیلی بزرگ.