غم بهم گفت، دیگه حالت خوب نمیشه، تا آخر عمر با یه سنگینی روی قلبت زندگی میکنی. تو چشاش زل زدم و بهش گفتم، من خیلی فراتر از یه احساس منفیم. با هزار بار اتفاق افتادنت باعث شدی دفه های بعد راحت ازت رد بشم.اضطراب بهم گفت همه چیز داره هی بد تر و بدتر میشه. تو داری غرق میشی. هیچ چیز قرار نیست درست شه و یه اتفاق بد قراره بیوفته. زدم توی گوشش و بهش گفتم خیلی دروغگو و بدبینی. فقط میتونستی بگی چیزی دوروبر من نیاز به تغییر داره. ولی در هر صورت مرسی. هشدارتو نادیده نمیگیرم و دفه های بعد راحت تر هضمت میکنم.نا امیدی بهم گفت داری ادامه میدی که چی؟ تهش مثلاً که چی؟ قراره هممون بمیریم. علتت برای زندگی چیه؟ بهش گفتم اتفاقای خوب همیشه یهویی می افتن. زندگی من کامل سیاه نبوده و لحظات خوبم داشتم و خواهم داشت. لبخند گفتم خدا برای هممون یه سوپرایز بزرگ کنار گذاشته. گفتم دیر یا زود بهش میرسم. گفتم من وسیع تر از اینم چیزی یا کسیو دلیل زندگیم و ادامه راهم قرار بدم. گفتم من، خودمو دارم و واسش هرکاری انجام میدم.خنثی بودن با قیافه ی پوکرش بهم گفت، دلت برای غم و اضطراب و نا امیدی تنگ نشده؟ خندیدم گفتم نه ممنون. ولی تو اگه بری دلم خیلی برات تنگ میشه. پیشم موند و باهم رابطه خوبی داریم و راحتم.افسردگی اومد. نشست. هیچی نگفت. نگاهش کردم. نگاهم کرد و لبخند زد. گفت من چطورم؟ مغز و قلبم کشش جواب دادن نداشتن احساس سنگینی میکردم. گفتم میشه فقط بری؟ گفت نه. مگه من چیم از خنثی بودن کم تره؟ تا اخر عمر پیشت میمونم. روی دوتا زانوم افتادم. هنوزم افتادم. هنوزم افتادم.-دیاکو.