دراز کشیدمزمین خیس بود کمی هم سرد و سفتاهمیتی نداشتبه ستاره ها نگاه کردمچه کسی می دانستشاید ستاره ها همان تکه های وجود ادمیست که بعد از هر رفتن متلاشی شدهچه کسی می دانسترد چرخ های ماشین روی سینه ام چگونه خستگی را از تنم بیرون بردچه کسی میدانست از آن حجم خونی که در آن شناور بودم وحشت نداشتممی خندیدمو این ربطی به این نداشت که نمی دانستم با آن همه غم چه کنممرا ببخشقرار بود تا ابد کنار تو بمانماما من ، مرا خسته کرده بودباید طوری او را راهی میکردمکه دلش برای هیچ چیز این دنیا تنگ نشود.