تو روز كه حرف میزدیم هیچ. قرارمون شده بود دوازده شب موقع خواب. از دوساعت قبل همه كارامونو میكردیم و گوشی هامونم میزدیم به شارژ كه استرس كار نكرده ای نداشته باشیم و یک دل سیر حرف بزنیم. از درس گرفته تا چیزهای الكی همینجور میگفتیم. هیچوقت كلمه دوستت دارم بینمون رد و بدل نشد، ولی خب هردوتامون میدونستیم علاقه ای هست این وسط. خب با كارهاش نشون میداد. مثلا بهم میگفت دلبر. كافی بود یكم از دوازده بگذره و من دیرتر برم تا صفحشو باز میكردم میدیدم نوشته دلبر كه جان فرسود از او كجاست؟ یا دلبر كه جان آسایی كجایی؟ قهوه مون یخ كرد نمیای؟و از همینا كه وقتی میخونی قند تو دلت اب میشه. اونقدر حرف میزدیم تا خوابمون میگرفت. تا میگفتم بخوابیم فوری میگفت بیا بغل لطفا. از پشت گوشی و از فرسنگ ها دورتر منو بغل میگرفت. بد عادت شده بود منو هم بد عادت كرده بود. حتما باید یه بغل فرضی میرفتیم و بعد میخوابیدیم! لعنتی انگار واقعی بود. نمیدونم الان هم كسی رو داره كه بهش بگه دلبر و هرشب هرشب بغلش كنه بعد بخوابه یا اینكه همینجوری راحت میخوابه. نه هیچی نمیدونم. فقط اینو میدونم كه من هنوز بیدارم!#زهراسادات_صحافی@Radio_chehraziii