وقتی اندوه روی چشمهایش سایه میانداخت، فقط من میتوانستم شادش کنم. وقتی نامرادیها آشفتهاش میکرد، فقط من میتوانستم آرامش کنم. وقتی میترسید، فقط من پناهش بودم. در این وحشتآباد من تنها کسی بودم که او را بلد بود.حالا دیگر کسی را ندارد که مواظبش باشد.این دیوانهام میکند.#گورباچف