«تو، خود تو، یعنی نسبیت آدمیزاد. تو در خودت حامل تمام امکانهایی هستی که به تو اجازه میدهند شخصیتی اسرارآمیز به نظر برسی، یا خودت را صریح و با صدای بلند از دیگران متمایز کنی، یا حتی خودت را تا مرز ناپدید شدن کوچک کنی(گمنام، نادیده، بینام و نشان، به کلی فراموش شده). میتوانی همه چیز را ببینی یا نگاهت را بدزدی و همه چیز را رها کنی. جهان بیرونِ آگاهی ما وجود ندارد. بیرونِ قصهی ما جهانی نیست.»•جستار تماشای زندگی از فاصلهای به نازکی شیشه از کتاب نزدیک ایده|رباب حیدر@Radio_chehraziii