مشغول حرف زدن بوديم كه اومد نزديك آلاچيق. دانشجوي جامعه شناسي بود. ازمون خواست كه اگه ميتونيم تو تحقيقش بهش كمك كنيم. بهمون گفت بايد به چند تا از سوال هاش جواب بديم.يادمه كه دومين سال كنكورم بود و اون روز براى استراحت به اون پارك رفته بوديم.سوال هاش در مورد روابط بود و وقتي به آخراش رسيد، ازش پرسيدم چرا اين سوال هارو ميپرسي؟گفت: "وقتي ١٨ سالم بود عاشق شدم. اما هركاري كردم بهم ندادنش. التماسشون كردم.. مدت ها صبر كردم اما بي فايده بود" و بعد سكوت شد.پرسيدم چي شد آخرش؟ گفت: "يك روز كه برا زيارت رفته بودن مشهد تو راه برگشت تصادف كردن. همشون مردن. همشون."فضامون از حرف هاش تلخ بود كه گفت: "١٠ ساله ريش هامو از ته نتراشيدم." لباسشو كنار زد و گفت: "اين پيرهن مشكي رو ١٠ ساله كه از تنم در نياوردم و تو تموم اين ده سال هيچوقت نتونستم به كسي جز اون فكر كنم".بعد كمي درد دل خداحافظي كرد و رفت.به رفتنش نگاه ميكردم كه چشمم خورد به يك دختر و پسر كه ظاهرا كمي باهم بحث كرده بودن. يكيشون كمي جلوتر قدم ميزد و اون يكي از پشت پشيموني تو چهرش موج ميزد.اون روز باعث شد تا بعدها، متني كه تو كپشن مجموعه ي آخر خوندين رو بنويسم.@Amiralichannel