نه آن زمانی که بنزین ۳ هزار تومن شد و نه وقتی اینترنت را خفه کردند، من دقیقا آن لحظه ای گُر گرفتم که اعلام کردند قرار است مبلغی با عنوان "بسته ی حمایتی" برای سرپرستان خانوار واریز کنند! دقیق به یاد ندارم کجای این منزل فکستنی ایستاده بودم فقط یادم است که ایستاده بودم و خودم را آبستن شرایط میدیدم. دنبال اتیکت قیمت روی اندامم میگشتم تا بفهمم این مبلغ بهای کجای من است! خونِ من؟ به یاد آوردم که حتی خونِ سالم ندارم و نمیتوانم آن را به کسی اهدا کنم! به یاد آوردم که هیچ نقطه ی سالم و درستی برایم نمانده که بخواهم قدری بیشتر سر آن چانه بزنم و برایش بازارگرمی کنم.لحظه ای بیشتر در خود حل شدم؛ آن لحظه دقیقا تبلور یک انسان معاصرِ جهان چندم بودم با آن خودباختگیِ اصیلی که مکررا به او القا میشود. میانمایه با اهدافی نافرجام که زاده ی زنای جبر و واقعیت است و هرازگاهی که از حقیقت کتک میخورد، غم قی میکندخودم را کجای تاریخ جا گذاشته ام؟ قدری که بیشتر متمرکز شدم قیمتم را دریافتم. قیمتی که من را خریده اند و من چقدر احمق بودم(هستم) که همچنان برای آزاد شدن تقلا میکنمقیمتی که سر من گذاشته اند حتی به ۱۰۰ هزار تومن نمیرسد. اساسا بُزخری کرده اند اما قدری که بیشتر تفکر میکنم درمی یابم که بیشتر از اینها هم نمی ارزیده ام و نخواهم ارزید. از همه ی اینها گذشته واکنش پدرم را میبینم که چطور شدید پیگیر چگونگی وصول آن خرده مبلغی ست که صاحبمان به سان استخوانی که جلوی سگش پرتاب میکند، برایمان پرت کرده استاین روند رو به رشد زوالِ کرامت انسانی را برنمی تابم اما هضم میکنم؛ خوشحال نیستم اما ناراحتی نمیکنم؛ کف نمیزنم اما اعتراضی ندارم. حداقلش اینست که خودم را وفق داده ام با شرایطی که نه خود در ایجادش تاثیری داشته ام و نه قدرت تغییرش را دارم! تماشا میکنم و سعی میکنم که خودم را مشتاق نشان بدهماما سراسیمه دنبال فرصت و مجالی میگردم که خودم را از این مهلکه برهانم اما گویی افلیج و فاقد اختیار گوشه ای چهارمیخه شده ام و این کثافت را شامل میشوم. من جزئی از همین کثافمصبح که بیدار شدم خودم را تا بازار مشایعت کردم، فروختم و برگشتم#شانتاژگر@Radio_chehraziii