من قبلا خیلی روی رفتار کسایی که دوسشون داشتم حساس بودم، اینجوری که بیشتر اوقات بدون هیچ دلیل قانع کننده ای ازشون ناراحت می شدم؛ اما الان نه تنها شخصی نمی تونه ناراحتم کنه بلکه حتی وقتی چیزیم ناراحتم می کنه رو لازم نمیبینم که بیان کنم؛این روزا به این نتیجه رسیدم که وقتی آدمی منو دوست داشته باشه و واسم ارزش قائل داشته باشه، اصلا نیاز نیست بودنمو واسش یادآوری کنم یا برای کار زشتش ازش دلیل بخوام؛ راستش کارم از بچه بازی و با خیلیا بودن گذشته، الان فقط دنبال آرامشم؛نه تنها الان، بلکه تا آخر عمر به آدمی که منو به همه ترجیح نمی ده نیاز ندارم.