نادر ابراهیمی :عشق، امّا، کهنه نمیشود، تمام نمیشود. مصرف نمیشود. مگر عشق، یک وعده غذای چرب و چیل است که وقتی گرسنه و بیتاب رسیدی و خوردی و یک دو لیوان آب هم روی آن، باد کرده و سیر، کنار بکشی و خدا را شُکر کنی؟ عشق من میگویم یا دروغیست که بعضی آدمهای ضعیفِ آویخته به خود، به خود میگویند،یا چیزیست باقی، به بقای حیات.