من در خویش جوری هستم که حتی نمیتوانم برایت زندگی ای آرزو کنم که بی خزان و بی زمستان باشد.نمیتوانم بگویم سالی پر از فقط شادی و موفقیت داشته باشی.نمیشود بگویم برایت سالی پر از ثروت و سلامتی میخواهم.من و تو میدانیم که زندگی بسیار زیبا، اما دشوار و شکننده است!میدانیم قرار است همانطور که گاهی موفق میشویم جاهایی هم نشویم یا دست کم رسیدن به برخی خواسته ها و آرزوهایمان را مدتی به تعویق بیندازیم.یاد گرفته ایم که بیماری هر از چندگاهی در ما یکی از عزیزان و دوستانمان میهمان میشود تا درس های سخت انسان بودن را مرور کنیم.میدانیم که گاه با داشتن مال و گاه به نداشتنش گرفتار میشویم.میدانیم از این بهار تا آن بهار فاصله ای است؛ پر از ماجراهای تلخ و شیرینی که بسیاری از آنها خواست و انتخاب ما نیستند اما گریز ناپذیرند.نمیخواهم بگویم تو را به خدا میسپارم و خیالت راحت باشد که الله نمی گذارد که هیچ اتفاق بدی برایت رخ دهد!چون میدانم که ناخواستنی ها همانقدر فراوانند که سپردن های نارس و فهم ناشده ی ما !دیگر آنقدر بزرگ شده ایم که در هفت سین چیزهایی را میچینیم که هراس نبودن، کم شدن یا از دست دانشان را داریم.آنقدر تجربه داریم که درک میکنیم،مردم این بهانه های خوشرنگ و شاد را همچون فرصتی مهم تلقی میکنند.برای اینکه خودشان را به آن راه بزنند که انگار قرار است زندگی طبق آرزوها، شادباش ها، تبریکات، تهنیت ها و مبارک بادهای ما بچرخند!و شاید این خود نمایش قدرت امید در انسان باشد که به رویارویی هر احتمالی با لبخند میرود.میدانی میخواهم این بار برایت آرزویی کنم که تو را در تمام فصول زندگی در سرما و گرمای روزگار، در تمام باران ها، برف ها، خشکسالی ها، شکست ها و موفقیت ها، شادی ها و غم ها، از دست دادن ها و به دست آوردن ها در امان و قرار باشی.آرزو میکنم آنقدر به خودت رسیده باشی و برسی؛ آنقدر خدا در خودت داشته باشی و بیابی، آنقدر در قلبت آگاهی و در ذهنت روشنایی باشد و بیاید.تمام زندگی را - هرطور که پیش رود - مشتاقانه، امیدوارانه، سرافرازانه و عاشقانه زندگی کنی.تو نیز مرا همین آرزو کن.باشد که سال بعد همین حوالی، خشنود از خود و آنچه گذشته به یکدیگر لبخند بزنیم و همچنان چون بهار، مشتاق و سرافراز و عاشق زندگی کنیم.#ناشناس@Amiralichannel