چشم هایت را نمیفهمیدم.ساعت ها خیره میشدم، اما نمیفهمیدم.آن غم کهنهی لابه لای آن نگاه غریبه بود.از جنس تو نبود...انگار کسی آمده بود آنهارا عوض کرده بود. انگار چشم هایت را برده بود، سالها در مشتش نگه داشته بود تا نور را نبینند،امید را نبینند،عشق را نبینند،و یک شب دزدکی وارد خانه ات شده بود، چشم های مچاله شدهی غمگین را پس آورده بود و سر جایش گذاشته بود.با خودم میگویم...مشت های او چقدر غریبه بودند،او آن آشِنایی چشمان زیبای تورا از ما ربود.• لیلا