جلوی آینه موهایم را شانه کنم ..روسری آبی ام را بپوشم و آرام آرام بروم توی آشپزخانه ..نگاهت کنم و بگویم :دیدی گفتم میان ..لبخند بزنی ..بگویی : چقدر قشنگ شدی ..یاد وقت هایی بیفتم که جوان بودم ..ناراحت شوم که پیر شده ام .. زشت شده ام ..و تو باز بگویی : با موهای سفید بیشتر دوستت دارم !و من مثل بیست سالگی هایم ذوق کنم ..سر بزنم به قیمه ای که برای بچه هایمان پخته ام ..بعد تو از نوه ی آخرمان بگویی ..بگویی : این فسقلی عجیب شبیه تو شده ..من برایت چای بریزم ..بچه هایمان بیایند ..مدام بگویم :قند نخور آقا ..چایی داغ نخور .. بذار سرد شه ..تو لبخند بزنی ..من مثل چهل سال پیش شوم و جلوی بچه هایمان سرم را روی شانه ات بگذارم ..نوه هایمان را بغل کنیم ..دخترهایمان سالاد درست کنند و غذا بیاورند ..پسرها سفره بیاورند و بشقاب بچینند ..پسر اولمان بگوید :هیچی دستپخت تو نمی شه مامان ..عروسمان خودش را برایش لوس کند و بگوید : پس دستپخت من چی ؟!پسرمان نازش را بکشد ..ما از حال خوششان ذوق کنیم ..زیر گوشت بگویم : مرد زندگی بودن را از خودت یاد گرفته ..باز هم نگاه های مهربانت ..و باز هم درد زانوهایم یادم برود ....بچه ها بروند خانه هایشانو من از خوشحالی ده بار بمیرم که چهل سال است تو را دارم ..راستش را بخواهیمن پیرزنی را که با تو زندگی می کنددوست تر دارماز دختر جوانی که بی تو پیر نمی شود ..اگر نمی خواهی برگردیحداقل یک روسری آبی برایم بخرکه وقتی چهل سال دیگر جلوی آینه ایستادم و روسری را سرم کردم ،به خودم و موهای سفیدم لبخند بزنمو یادم برودمردی که در پذیرایی منتظرم نشسته است ،تو نیستی !-عاطفه زینلی -