ایستاد روبرویم و به سادگی گفت: دکترها گفته اند کلماتت حالم را بهتر کرده اند.حال تن دردمندش را می گفت. دخترک، بی خبر از این که من کجای جهان ایستاده ام، به سادگی گفت که خواندن نوشته های من در بهبود حال جسمش، جسم عزیز مهربانش، موثر بوده اند. بعد هم یک مجسمه به من هدیه داد و گفت این خیلی شبیه شماست. مجسمه کوچک، مردی کتابخوان است که در کتابش گم شده است.بله دخترجان، این مرد گم شده در کتاب سخت شبیه من است، راست گفتی. تو خبرنداری دخترکم، خبرنداری که چه شبی و وسط چه غوغای پنهان شده ای پشت کلمات روزمره ام به سراغم آمدی. خبر نداری چه آتشی را در دلم سرد کردی به مهربانیت و لبخندت و چشمهای قشنگت که آدم دوست دارد خودش را در آینه آنها ببیند. عمرم به نوشتن گذشته و تازه امشب بعد ازاین همه وقت دستمزدم را گرفتم، درست در روزهایی که نوشتن کلماتی اندک هم برایم جانکاه و ناممکن شده است. خبر نداری چه شبی را برای این که به من بگویی کلمه های ناچیزم تسکینی به دردهایت شده اند انتخاب کرده بودی. تو مرا با حروفم آشتی دادی، و این گسیختگی به چشمم بی مرهم می نمود ....حالا این چند خط پیشکش من برای توست، نازلار. من مهربانی را بلد نیستم، محبت را هم. من ماشین تولیدرنجم. من فقط بلدم از این ور دنیا که نشسته ام با تمام دلم برایت بنویسم که سرو بلند، ماه قشنگ، بهار خصلت جان توست، و این دردها عاقبت رفتنی اند، من اگر بنویسم یا نه، خاک شده باشم. تویی که باید برقصی، طوری که دنیا بایستد به تماشایت. تویی که باید بخندی، طوری که تسکین سکوت شبهای سردسیاه شوی.تویی که باید ردشوی ازهمه گردنه ها، که در انتهای مسیر نه حجمی ازاندوه که دشت سبز آرامش چشم به راه توست.حرفهایت را چسباندم به دلم، و این بار که وسط خیابان به همه راهی که در عمرم رفته ام شک کرده ام و حس گم شدن داشتم، تنها به حرفهای تو فکر می کنم که در شب گرم خرداد، نسیم متبرک فروردین بودی. گفتی من مرهمت بوده ام، اما نه، تو مرهمم بودی. مرهم درهای تنم، دردهای روحم، و دردهای کلماتم.همین.#حمیدسلیمی@Radio_chehraziii