نیاز دارم مدتی نباشم؛سفر کنم به جایی که هیچ کس رو نشناسم، جایی که هیچ کس منو نشناسه. دور باشم و رها، سبک باشم و آزاد، آدمایی رو ببینم که هیچ تصور بدی ازشون ندارم، راه هایی رو برم که تاحالا نرفتم، عطر هایی رو بزنم که تاحالا نزدم، غذاهایی رو بخورم که تاحالا نخوردم و لباس هایی رو بپوشم که تاحالا نپوشیدم، توی مکان هایی قدم بزنم که هیچ خاطره ای رو برام زنده نمی کنه، موسیقی هایی رو گوش بدم که منو یاد کسی نمی ندازه و نوشیدنی هایی رو بنوشم که منو بی خیال تر از همیشه می کنن. نه به کسی فکر کنم، نه نگران چیزی باشم و نه از پیشامد پیش نیومده ای بترسم. جایی که مطمئن باشم تلاشام به نتیجه می رسن و خبری از تبعیض، محدودیت و بدتر شدن وضعیت هرروز نیست. جایی که توی چهره ی اکثر مردمش غم رو نشه دید. برم جایی که توی خنثی ترین حالت ممکن، نفس بکشم، بشکفم و زندگی کنم.-دیاکو.