«درد همدرد که داند؟ همدرد.من گریستهام، آری مدتی است که با هر ضربهی کوچکی با هر بهانه اندکی به گریه میافتم.دوستِ من، دلم زخم دارد. همین!دیگر بیشتر نمیگویمچه مینویسم نمیدانم، همینقدر میدانم تو، تو، تو، قسمتی از دریچه گشوده به روی خوبیها هستی که در دسترس من در مقابل چشمان من قرار گرفتهای و چه عزیز هستی...بیشتر چیزی ندارم که بگویم که:«سکوت با هزار زبان در سخن است»خدانگهدارت.»۱۲ بهمن ۱۳۶۰نامه از سیمین بهبهانی به منصور اوجیاز کتابِ یکصد و ده نامه از دو سیمین@Radio_chehraziii