نمیتوانم فیلم ببینم، کتاب بخوانم، بنویسم، کافه بروم، قدم بزنم و احساس خوشبختی کنم. چون در سنی نیستم که به نوسانات کمفرکانس راضی باشم. نیاز به مشغولیت (به معنای واقعی) دارم. به کاری مداوم، نسبتا طولانی مدت و استرسزا. به نوعی جنگیدن که تمام انرژیم را بگیرد. که وقتی دوش آب گرم میگیرم یا چای مینوشم احساس کنم خستگی چیزی از من دفع میشود.امروز دقیقا در نقطهای قرار دارم که آسودگی عدم من است و من بهطور دلگیری آسودهام.