اگر من و تو آن سر دنیا بودیم، لابد حالا اولین شب سال نو را جشن گرفته بودیم، با بوسه و مدارا و سرخوشی. اگر من و تو آن سر دنیا بودیم، لابد با آهنگی که دوست داری تانگو می رقصیدیم، مست می کردیم، لبالب از عطش می شدیم و کنار هم تا خود صبح زندگی می کردیم. اگر من و تو آن سر دنیا بودیم لابد حالا نیمههای شب بود و ما داشتیم کنار رودخانه ای یا در ساحل دریایی قدم می زدیم، هدفون داشتیم، گوش راست من، گوش چپ تو، نزدیک نزدیک. "به دو نقش و به دو صورت، به یکی جان من و تو". تو دست مرا سفت گرفته بودی در نوشیدن زیاده روی کرده بودی و مستانه می خندیدی و من تمام جانم چشم می شد و نگاهت میکردم و مست میشدم و می نوشیدمت و با هم می رقصیدیم و ماه و ستاره ها می آمدند به طواف ما، که قبله خلقت عاشقانند ....من اما مردابی دلگیرم. درخت همین خاکم. دور از تو نشسته ام تنها، به صدای سپید شدن موهای سرم گوش میکنم و دارم سعی میکنم به تو فکر نکنم که یک جای دیگر دنیا مرا یادت نمی آید.. با این همه اگر دلت خواست، به حرمت این که اسم سال عوض شد و قِدمَت دور بودنم از تو بیشتر شد، امشب کمی به من فکر کن که "چه بیتابانه میخواهمت ای دوریَت آزمون تلخ زنده به گوری" .. کمی به من فکر کن. برایم برقص. بخند. ماه آسمانم شو؛ که این برکه دلتنگ از تاریکی میترسد .."حمید سلیمی"@cafeparagraph_mag