همهچیز مثل همیشه است، مثل همان وقتها، نگاه کن.هنوز شبها خوابم نمیبرد، روی لپ تاپم مثل همان وقتها چند داستان نیمه کاره دارم که اگر بودی با تاسف نگاهم میکردی و میگفتی آقای نصفه نصفه، و بعد مرا میبوسیدی. هنوز شجریان صدای شبهاست و شاهین نجفی صدای دم صبح، هنوز وقتی کیهان کلهر بنوازد مست میشوم و گم، هنوز بلد نیستم با کلماتم مهربانی کنم هرقدر هم که دلم تنگ شده باشد، هنوز از تاریکی لذت میبرم و از نور زیاد و تابستان و تهران بیتو بیزارم، هنوز هروقت ذوق کشف تازهای را داشته باشم دلم میخواهد با تو در میان بگذارم، هنوز در کتابها دنبال جملههای خوب میگردم تا با ماژیک سبز زیرشان خط بکشم و عکس بگیرم و بفرستم برای تو تا بخوانی و بعد پیام بدهی که: "نه تو از همه بهتر مینویسی"، و من بمیرم از سرخوشی. به شنبه میگویم شمبه، که شبیه تو باشم. سادهام. هیچکس شبیه تو نیست، حتی خودت.هنوز همهچیز مثل همیشه است، مثل همان وقتها، نگاه کن.هنوز راه میروم و به غریبهها لبخند میزنم و با رانندههای تاکسی گرم میگيرم و دنبال سوژههای نوشتن میگردم. دوست پیدا میکنم و بعد از دست میدهم. دشمن پیدا میکنم و هیچوقت از دست نمیدهم. روزها راه میروم، شبها مینشینم روی پل عابر پشت خانه و پاهایم را به پایین آویزان میکنم و به گنجشک شدن فکر میکنم و به این که اگر بودی نقش زن همه نمایشنامههایم را میدادم به تو، بس که صدایت بوسیدنی بود.هنوز همهچیز مثل همیشه است، مثل همان وقتها، نگاه کن.پیراهنی که را برایم خریده بودی میپوشم و رویین تن میشوم و خواستنت را گره میزنم به نبودنت، معجون انکار و عطش را سر میکشم به نیت شفای زخمهای گلویی که خانه ابرهای دنیاست، و میدانم صبح در راه است، صبح روشن با صراحت نانجیبش. به دکتر گفتم هنوز دیدن اسمت در شهر مرا غمگین میکند و گفت این یعنی پذیرفتهام از تو فقط اسمی مانده و این نشانه خوبی است. چه میداند طفلک ساده که تنها نشانه تویی، تو تمام نشانههای دنیا بودهای و هستی و خواهی بود. تو نیستی، و نشانههای نبودنت در همهچیز این شهر پیداست.هنوز همهچیز مثل همیشه است، مثل همان وقتها، نگاه کن.همهچیز مثل همان وقتهاست، جز این که تو نیستی، جز این که من نیستم، جز این که این شهر پیراهن تیره مرا و شال روشن تو را و بوسه طولانی پشت چراغ قرمز میدان فردوسی را از یاد برده است...• حمید سلیمی