معمولا حواسم هست، اجازه ندم هیچکس اونقدر توی سرم وسعت پیدا کنه که نتونم با کلماتم فتحش کنم. معمولا اینطوریم که: ببین، تو بزرگی. قبول. ولی باید توی کلماتم گنجونده بشی، چون اگه نشی، کارم زاره. اما تو، فرق داشتی. تو از همون اول وسیع بودی. وسیعانه به من نازل شدی. من هیچ کاری نمیتونستم بکنم. غیر اینکه اجازه بدم هیچ خون و خونریزی ای فتحم کنی. نه اینکه از ریخته شدن خونم هراس داشته باشم. فقط نمیخواستم لباست کثیف شه. آره. منِ وسعت هراس، به ناگه، داوطلبانه فتح شدم. و آره. گهگاهی، علل خصوص در این ساعات از شب، نقشه ی یه سری کودتا و شورش رو میکشم و به کلماتم آماده باش میدم، برای بازپس گیری خودمون. ولی وقتی، فردا میشی و اشعه ی نگاهت بر ما می تابه، جوهرم از شدت سوزندگیت خشک میشه و چشمام از غلظت ذوق خیس. همه ی نقشه ها با تو بر آبه. شکست خوردن از تو یه عادته و "تسلیمم. تسلیم." سر دادن های انتهاییم، شعارهایی همیشگی. تسلیمم. تسلیم.-سالن بازپروریِ کابینت نمناک