قبل اینکه از راه برسد، نامه های شاملو به آیدا را میخواندمو به همان شکل روی کاناپه خوابم برده بود. «چایی میخوری یا چی؟ - فکر کنم همان چایی!». سراسیمه آبجوش گذاشتم و قوری را از چای کهنه شستم. بعد سه چهار قاشق کوچک، چای تازه ریختم توی صافی و برگشتم به سمت اتاق. شالش را روی شانه هایش انداخته بود و کتاب نامه های شاملو را میخواند - از همان صفحه که خواب رفته بودم - چرا این صحنه برای من عجیب بود؟ اینکه دختری نامه های مردی به معشوقه اش را بخواند. گاهی چه جُرم های تعریف نشده ای دارم.در آشپزخانه فکرم به تمام کسانی بود که کتاب نامه های شاملو به آیدا را خریده اند و در خلوت خود خوانده اند. تو میدانی آنها به دنبال کدام گمگشته اند؟ میدانی چرا چشمان کسی که این کتاب را به من هدیه کرد، همیشه غمگین است؟انگار که در اتاق نباشد. چند بار صدایش کردم. فلانی چایت سرد شد... چایت سرد شد، حواست هست؟ بگو ببینم دختر، میان این نوشته های دلواپس، چه چیز کم داری از آیدا؟ استکان چای را تا دهانش بالا می آورد، و زیر لب زمزمه میکند: «احمد»... و من تا آن موقع هیچوقت، هیچوقت#احمدنبوده ام.#امیرعلی_ق@Amiralichannel