همون اول که تصمیم گرفتم شغل عکاسیم رو شروع کنم بالای اینستاگرامم نوشتم عکاس. اون سالها «عکاس بودن» همه ی چیزی بود که میخواستم باشم. کمی خانواده کمک کرد، کمی بعدتر آدمهای اطراف که دوستم داشتن، کم کم مشتری ها و هرچقدر که موفق تر شدم، آدم های بیشتری به زندگیم اومدن و بیشتر حرفمو باور کردن... اینکه من عکاس خوبی هستم.یه روزی تو یک جمعی یک نفر که خیلی منو قبول داشت رو کرد بهم و گفت: «چه وضعیتیه هرکی از مامانش قهر کرده یه دوربین خریده و شده عکاس؟ هرکی دوربین خریده بالای پیجش نوشته عکاس!»و من یادم افتاد که خودمم از همین نقطه شروع کردم!یک روزی توی بیست سالگی بالای صفحم، رویام رو نوشتم و بعد زندگی جدیدم شروع شد. سوال اون شخص توی اون جمع باعث شد، هیچوقت شروع کار هیچ آدمی رو قضاوت نکنم... یاد بگیرم بذر امیدی که هرکس در دلش کاشته رو آب و نور بدم که شاید آخرین بذر تو جیب هاش برای دوست داشتن خودش باشه.#امیرعلی_ق@Amiralichannel