غروب غمگینی بودآسمان پر شده بود از ابرهای تیرهپرنده ها دانه دانه از روی سیم چراغ برغ به زمین میافتادند و در خون خود غلط میزدندشهر پر شده بود از سایه، سایه های سیاهی که میخندیدند، قهقهه میزدندو جیغ میکشیدند، با اشک میرقصیدند و میخوانند..شاید سرود میخوانند، سرود مرگ!خانه ها فروریخته بودند و سایه های زیادی را زیر پس مانده های خود خفه میکردندانها جیغ میکشیدند ، فریاد میزدند و کمک میخواستند اما هر چه بیشتر تقلا میکردند بیشتر غرق میشدند و صدایشان یکی پس از دیگری خفه میشد و فرشتهی مرگ خنده کنان آنها را در آغوش میکشید و اینبار دیگر هیچ صدایی بلند نمیشد..نه جیغ و نه فریاد و نه التماسِ نجات .. هیچ!در تیره و روشن آسمان پرندهی سفید رنگی پرواز میکرد و در میان ابرهای سیاه محو میشدمیآمد و برمیگشتحس دودلی در وجودش موج میزدمیآمد و برمیگشتابر ها یکی پس از دیگری جلوی پروازش را میگرفتندمی آمد و برمیگشتدور سایه ها چرخ میزد، پَس زده میشداما همچنان می آمد و برمیگشت..!کسی چه میداند؟در آخر این ماجرا چه کسی پیروز است؟• ماری