بعد از جنگ، تا مدتها میترسیدم بچهدار شم. وقتی بعد از هفت سال بچهدار شدم، تازه آروم شدم...اما تا به امروز نمیتونم هیچی رو ببخشم. و نمیبخشم...من وقتی اسرای آلمانی رو میدیدم، خوشحال میشدم. خوشحال میشدم از اینکه اونا رو تو این وضعیت میدیدم؛ هم سرشون توی کیسه بود و هم پاهاشون... اونا رو از خیابونای روستا عبور میدادن، التماس میکردن؛ "مادر، نون بدید... نون...".تعجب میکردم از اینکه روستاییها از خونههاشون بیرون میاومدن، یکی بهشون نون میداد، یکی یه تیکه سیبزمینی. پسر بچهها پشتسر اسرا میدویدن و به طرفشون سنگ پرتاب میکردن... زنها گریه میکردن...به نظرم من، دوتا زندگی داشتم؛ یکی مردانه، و دیگری هم زنانه..سوتلانا الکساندرونا الکسیویچ#جنگ_چهره_زنانه_ندارد@Amiralichannel