اين شعر راسرسری بخوان ، ولی اگر شد،دوبار بخوان !پرسيد،چطور مينويسی از كسی كه نيست؟از كسی كه انگار هرگز نبود !هيچكس نميداند، برای نوشتن بايد بهانه باشد !مثلِ،مثلا غروب ماتم زده ی كسل كننده ی يك روزِ پُر از تنهايی...يا خاطرات خاک گرفته ی كسي ،پشت ساليانی كه با درد گذشت.يا عكس هاي كسی كه ديگر كنارت نيست.كه انگار هرگز نبوده است.هيچكس نمی داند.هچكس نميداند آنكه رفت ،غريبه نبود.اين را تنها آنهايي ميدانند كه بی بهانه از او مينويسند !#نیکی_فيروزكوهی@amiralichannel