گاهی که دل می گیرد،مغز نیاز به ازدحام دارد.ازدحامی از فکرها،دردها و روزهای خوشی که گرچه در تلاش برای خوشحال شدن بودیم،اما هرگز بخت با ما یار نبود. عادت داشتیم در اوج خوشحالی هایمان،ناگه به غم پناه ببریم.زندگی ما در لحظه بود و هیچ اطلاعی از ثانیه های پیش رو نداشتیم. به تمام روش های ممکن غم را تجربه کرده ایم.تیتراژ پایانی تمام شادی هایمان صدای هقهق گریه بوده است. و اکنون با کوچک ترین جشنی،خاطرات روز های رفته در ذهن های خاک خوردۀ ما تداعی می شود.و در این لحظه است که راه فراری نیست.-@Smokingchannel~ حسین قلیزاده