من آدمی بودم که همیشه زود تحت تاثیر افراد و جو محیطی که توشم قرار میگیرفتم.اصلا هم ترسی برای گفتنش ندارم.مثلا کسی که هر روز ساعت طولانیای رو باهاش میگذرونم و دوری ازش اجتناب ناپذیره اگر کاری بکنه و اعصابم خورد بشه تا ۲ روز حرکاتش رو مرور میکنم و پیش خودم فکر میکنم که قراره اینطوری تو روش بزنم که فلان کارو کرده یا دورشو خط بکشم یا بهش بگم دیگه واسم مهم نیست و همین باعث میشه سطح توقع من به مراتب از فرد بره بالا و دیگه هیچ خوبیای (حداقل از اون) به چشمم نیاد و تمرکزم روی اون کینه و خشم باشه!یا مثلا جوی که توشم اگه ناراحت کننده یا پر از عصبانیت باشه من هم به موازات همون جو عصبی یا افسرده میشم چون از اون جو هم قدرت بیرون رفتن ندارم.این دو تا مثال از موقعیتایی از زندگیمن که بعد از چندین ماه فهمیدم کلید حلشون توی خودمههمیشه صبر کردم و وایسادم آدما عوض شنجو عوض شه و اکثرا هم شد.ولی یه بار به خودم نگفتم نگین تو عوض شوتویی که انتظارت براورده نمیشه(اصلا هم کاری به بجا بودن و نبودن انتظار ندارم)تو تغییر مثبت کن...همیشه وایسادم یکی بیاد لاقل حالمو عوض کنهیکی بیاد کمرنگ کنه دلایل حال بدمو.این بار هم نه که واینستموایسادممنتهی کسی نبودمنتهی جو عوض نشدمنتهی آدمه دیگه عوض نشد.پس تصمیم گرفتم من عوض شمنه مثل عوض شدنای قبلیمهمه رو دور بریزمبگم همه بدن پس منم بد میشم کسیو دوس ندارم با هیچکسم خوب نیستم. من خودمو غوطه ور کرده بودم تو جو منفی دورم.هالهی خودمو با جو دورم یکی کرده بودم و فراموش کرده بودم که "من" یه آدم جداممیخوام سعی کنم یه سپر درست کنم دورمنه سپری که دورم کنه از کسایی که دوستشون دارم.یه سپر منفیگیرهسپر محافظتیو به نظرم بهترین اسمی که میشه روش گذاشت: سپر قدر مطلقی!حالا دیگه وقتی رفتار درستی نبینم از کسی نفس عمیق میکشمسپرمو فعال میکنمو به سادگی باعث میشه که اون رفتار از سپر عبور نکنه و به من نرسه اشعههای ناراحتکنندشباعث نمیشه نبینم اون رفتارو اون حرفوباعث میشه بفهمم اگه مثبت نیست و نباید جذب روحم شه پس مسئلهی مهمی برای اهمیت دادن نیست.دیگه منتظر کسی نیستم حالمو خوب کنهو دیگه اجازه نمیدمم کسی حالمو بد کنه!امیدوارم که سپره کم نیاره فقطامیدوارم....#نگین_توکلی@Amiralichannel