همیشه برام سوال بود که آدما از کجا می فهمن دیگه بزرگ شدن؟ از فردای تولد ۲۸ سالگی؟ از روز عروسی یا نامزدیشون؟ یا بعد از تموم شدن سربازی یا فارغ التحصیلیشون؟ چند وقت پیش فهمیدم که دیگه بزرگ شدم. یه حس عجیبی بود که به سراغم اومد، وقتی آخر شب داشتم مسواک می زدم و خودمو توی آیینه نگاه می کردم دیدم کسی دیگه کارامو پای بچگیم نمی ذاره، که اگه تو خیابون دیوونه بازی دربیارم دیگه کسی نمی گه ای بابا نوجوونه. دیدم اگه یه روز پولم تموم بشه نمی تونم زنگ بزنم از بابام بگیرم، به راحتی نمی رم توی رابطه و به راحتی از رابطه ای نمی آم بیرون، به جای رفیق بازی و خوشگذرونی به فکر بیزنس و سقف بالای سرم و آیندمم، دیگه نمی تونم کل پولمو توی یک روز صرف خریدن لباس و غذا و وسایل برای اتاقم کنم، کاری رو بدون سنجیدن عواقبش انجام نمی دم، دیگه نمی تونم شب خونه ی دوستام بخوابم، نمی تونم هر زمان دلم خواست تفریح کنم، از کسی انتظاری ندارم و روزای سختمو با کمبود عاطفی می گذرونم و می بینم می شه . کسیم خبر دار نمی شه. دیگه بی کله نیستم نمی تونم هر خلافی که دام خواست رو امتحان کنم، نمی تونم با مریضی و بی خوابی کنار بیام می ترسم. دیگه نمی تونم دعوا کنم و فحش بدم، نمی تونم گریه کنم، نمی تونم جواب بی احترامی رو با بی احترامیه زیاد تر بدم و درگیر حواشی بشم و حواسم پرت شه. دیگه ذوق چیزیو ندارم و صورتم جلوی آینه به نظر شکسته می آد و موهای سفیدم کم کم پیدا شدن، من دیگه بچه نیستم، نوجوونم نیستم، بزرگ شدم و این حال، حال خوبی نیست.