خاطراتم را که مرور می کنم همیشه یک نکته آزارم می دهد ...در زندگی ام همه چیز یا زود اتفاق افتاده یا دیر.از موقعیت های شغلی خوب گرفته تا امکانات و شرایطی که زود به دست آوردم و زود از دست دادماز خواسته ها و آرزوهای کودکی گرفته تا پیدا کردن محبوب ترین کتونی کودکیم در اسباب کشی. کتونی که دیگر نصف پاهایم هم در آن جا نمی شد.آرزوهایی که دیر به دست آوردم و دیگر برای داشتنشان دیر شده بود، خیلی دیر...حالا که خوب فکر میکنم آدم های زندگی ما هم همین هستندگاهی زود به زندگیمان می آیندگاهی دیر...آنقدر زود می آیند که بلدشان نیستیمنمی دانیم باید چطور با آن ها باشیمتا به خودمان می آییم می ببنیم همه چیز تمام شدهاما زود رسیدن برزخ استبرزخی که دل امید دارد به جبران گذشتهجهنم جای دیگری ستجایی که انسان ها دیر به زندگی ات می آیندآنقدر دیر که دیگر لحظه ای فرصت برای داشتنشان نیستآنقدر دیر که باید از کسی که نداری! دل بکنیآنقدر دیر که یادت بیاید هر که را که تا امروز به دست آوردی اشتباه بودهبهشت آن جایی ست که هر اتفاقی به وقتش در زندگیمان رخ دهد نه زودتر و نه دیرتربهشت آن جایی ست که هرکسی به وقتش در زندگیمان بیاید نه زودتر و نه دیر تر...🔸حسین حائریان@Radio_chehraziii