آسمون که دلش میگیره معطل نمیکنه؛شروع میکنه نعره زدن.رعد و برق میزنه و توی دل دختر بچه ها رو خالی میکنه.بعد یهو دلش میشکنه که چرا آخه داد و فریاد کرده.شروع میکنه به گریه کردن...بعد مردم خوشحال میشن. میری میگی آقا چرا خوشالین!؟ در حالی که سرش سمت آسمونه میگه آخه گریه که کنه دلش باز میشه... میشه آبی خوشرنگ...میگی خب من از آسمون که بزرگتر نیستم...دستشون رو میذارن بین دندوناشون میگن که عیبه... مرد که گریه نمیکنه...با خودم تکرار میکنم «مرد که گریه نمیکنه.»یهو میشم ستون آسمون... بار آسمون به دوشم میاد...یهو همه غما تلنبار میشن رو شونههام.همین طور که دارم ابرا رو با دستام تکون میدم و گریه نمیکنم، میبینم که داره گریه میکنه.میگم چی شده دلبرکم؟میگه غصمه برات...میگم از گریهت آسمون به زمین برسه خوبه!؟میگه حالت که خوب نباشه، آسمون باید به زمین برسه...میشینم، نیست که ستون آسمونا نشسته، آسمون میرسه به زمین...میگه بیا بشین تو دلم با هم گریه کنیم.تو دلش میشینم، گریه میکنم... آسمون هم گریهش میگیره.زمینا تمیز میشن.مردم هم خوشحال...#محمدعلی_کشاورز@Radio_chehraziii