گفتم پنجره رو ببین، جُمعه ست، هوا داره تاریک میشه...الان سه ساعت و بیست دو دقیقه ست سرت از روی سینم جُم نخوردهمن قفلم روی فیلم، تو قفلی روی بازیِ منمیخوام ریز شه چشمامونگفتی من توی بازی تو روی نیمکتم...آدمی که روی نیمکته گل نمیتونه بزنه که!تیتراژ پایانی فیلم بود...صفحه ی تلویزیون داشت تاریک میشد با یه موسیقی...توی بک گراندشم یه زن ولو روی تخت سیگار میکشیدگفتی پاشو پرده هارو بکش، شیر گازو باز کن وایسا رو به روم یه قیچی بردار زل بزن به چشمم بیفت به جون موهام...میخوام یه دست شیم...تو حوصله چنگ زدن سرم رو نداری...موی بلند میخوام چیکار؟ درزای خونه رم بگیر...چشمامون دوتایی ریز میشه بعد خوابمون میرهنگاهت کردمحالم شبیه آدمی بود که توی تاریکی پاش رو کرده توی کفشی که قبلا دو تا سوسک توش داشتن بوس میکردن همدیگه روپامو پیچوندم دورِ پات...گفتی نمیرم بابا نترس احمقهوا داشت تاریک تر میشد، تیتراژ فیلم تموم شده بود...ساکت شده بود همه جا...گفتی مغزت بوی جنگل میدهیه دریای کف کرده توی چشماته... رژ لبت رو گرفتی بالا گفتی بگیرش...روی صورتم بنویس برام...میخوام بریم توی اتاق جلوی آینه وارونه بخونمتنمیتونستم بنویسمت...انگشتام زخم بود...بریده بود...حس نداشت...گفتم رژت چرا سیاهه؟مثله اولاش آبی بزن به لبات...میخوام ماهی شم...میخوام غرق شم توی صورتتگفتی ماهی غرق نمیشه که...نفس بکشروی لبام...عمیقگفتم تنگه نفسم...هر چی میکشم بالا نمیامگفتی همیشه همینهاولاش دستای همو میگیرفتیم حواسمون میرفت لای ابرابعدش دیدیم دستامون جون نداره تَنِ همو گرفتیمگم و گور شدیم توی همانقدر گم شدیم که هیچکس پیدامون نمیکردیه جایی اونورِ بهشتحالا اما نشئگی از سرمون افتادههر چی میکشیم همو بالا نمیریمسیگارتو توی قهوه ی یخ شدت خاموش کردیگفتی چرا نمیذاری برم؟گفتم منکه نگرفتمت کهگفتی دستات بازه ولی چشمات پاهامو بستهچشمامو بستم و باز کردمدیگه نبودینبودی...نود و شش روز بعد از رفتنت/علی سلطانی