شبانگاهان بود.پیامی مبنی بر محبتم برایت فرستادم.گفتم جواب میدهی.دیدم نیستی.گفتم عیبی ندارد صبح جواب میدهد.با ذوق بیدار شدم و چک کردم.جوابی نداده بودی.عصر شد جوابی ندادی.دقایق فریاد زدند بیستوچهار ساعت گذشته.جواب نداده بودی.من ولی از همان دیشب در اقیانوس گیر کرده بودم.دست و پا میزدم و امید اینکه تو جواب خواهی داد مرا زنده نگه داشته بود.اکنون نفس کم بود و امید مُرده.تو جواب نداده بودی.#مهدیه_رضایی