آدم بعضی وقتا دلش میخواد یه تعریفی از خودش بشنوه که یادش بره جنگ زدهست. یه چیز معمولی، خیلی معمولی. مثلا قشنگ میخندی، مهربون حرف میزنی، چشمات آرومه. یه چیزی به همین کوچیکی. نه که دائم بهش بگن تو میتونی، تو قویای، تو خفنی، باریکلا، نه. اینا نه.