دوست داشتن یه نفر مثل نقل مکان کردن به یه خونهست. اولش عاشق همهی چیزایی میشی که برات تازگی دارن. هر روز صبح از اینکه میبینی این همه چیز بهت تعلق داره حیرونی. بعد به مرور زمان، دیوارا فرسوده میشن. چوبا از بعضی قسمتا پوسیده میشن و میفهمی که عشقت به اون خونه به خاطر کمالش نیست؛ بلکه به خاطر عیب و نقصاشه. تمام سوراخ سنبه هاش رو یاد میگیری. یاد میگیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه.اینا رازای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم میکنن...-مردی به نام اوه/فردریک بکمن