+ فردا باید برم دفترچه ی سربازیمو پست کنم. سالها ازش فرار کردم، میتونستم باز هم فرار می کردم... اما حالا دیگه وقتی نمونده. نمیدونم چرا، انقدر حس ام عجیبه. هم میدونم که باید برم تو دلش، هم میدونم که چاره ای ندارم جز این. خیلی این چند سال زحمت کشیدم... برای جافکری، برای عکاسی ها و ویدئوهام، برای نوشته هام، خیلی زحمت کشیدم برای ایران بوژو... برای آدمها. نمیدونم این سربازی چقدر فاصله میندازه بین ما. فقط میدونم که میندازه. نمیدونم کار درستیه یا نه. فقط میخوام تموم شه دیگه... نمیخوام دیگه بهش فکر کنم.