آدم یک لحظه سرشو میچرخونه و میبینه داره به طنابی چنگ میزنه که قبلا چشماش گرد میشد وقتی میدید یکی داره بالا میره ازش. دستهای کبود و زخمیشو نگاه میکنه و میگه کی اینقدر تحملم بالا رفت که چکیدن خون انگشتهامو از طناب ببینم و دم نزنم و به بالا کشیدن خودم با طناب ادامه بدم؟ چون آدم هیچوقت نمیدونه چقدر بلده قوی باشه تا وقتیکه حال دوران مجبورش میکنه که کم جراتیهاشو زندگی کنه.