تمام روزرها شده چون لاشه ای بر آببه سوی سهمناک ترین صخره پیش می رفتمبه سوی ژرف ترین غارهای دریاییو گوشتخوارترین ماهیان.و مهره های نازک پشتماز حس مرگ تیر کشیدند...نمی توانستمدیگر نمی توانستمصدای پایم از انکار راه بر می خاستو یاسم از صبوری روحم وسیعتر شده بودو آن بهار ، و آن وهم سبز رنگکه بر دریچه گذر داشتبا دلم می گفت:"نگاه کن!تو هیچگاه پیش نرفتی؛تو فرو رفتی...!"#فروغ_فرخزاد@Amiralichannel