ولی به نظر من وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت می شه یا قلبش می شکنه، هیچ کس به جز همون یک نفر نمی تونه حالشو خوب کنه و باعث شه دوباره مثل روز اول بخنده، هرچقدرم دورش پر باشه، هرچقدرم دوستا و رفیقاش یا آدمای جدید توی زندگیش بیان و برای بهتر شدنش تلاش کنن، فایده ای نداره فوقش اون آدم تظاهر به فراموشی و خوشحالی می کنه که اطرافیانش از تلاشاشون نا امید و دلخور نشن، شاید به خاطر همینه که خیلی از آدما توی دنیا برای مدت طولانی غمگین موندن، انگار یکی توی گذشته اونارو قفل کرده و کلیدشو با خودش برده یه جای دور و دیگه ام بر نگشته.-دیاکو.