داشتم فکر میکردم چرا باید بین زندگی دو نفر در دو گوشه ی دنیا اینقدر تفاوت باشد..!ما در مدرسه هایمان هیچوقت کلاس رقص و باله نداشته ایم..!هیچوقت کارگاه نجاری نداشته ایم..!ما هیچوقت کلاسی با تمامی آلات موسیقی نداشته ایم..!ما هیچوقت در سلف مدرسه نچرخیده ایم تا در ظرفهایمان خوراکی های خوش آب و رنگ بریزند تا با اکیپمان سر میزی بخنديم و شاد باشیم و از پسر خوش قیافه ی تازه وارد یا درمورد دختر مشهور و باهوش مدرسه صحبت کنیم..ما هیچوقت پارتی آخر سال نداشته ایم..!ما هیچوقت روز آخر مدرسه کلاه هایمان را به هوا نینداخته ایم..!ما همیشه بازخواست شده ایم؛برای ناخن هایمان؛برای موهایمان؛برای.. ما هرگز نفهمیدیم تمیز بودن صورت چه منافاتی با شخصیت آدم دارد..!ما پدرمان در آمد بس که موهایمان را ازته تراشیدیمما هرگز نفهمیدیم جنس مخالف شاخ و دم ندارد و مثل ما آدم است و میتوان با او بدون فکرها و نیت های شوم دوست شد و به او اعتماد کرد.راستش جنس مخالف هم هرگز این را نفهمید..!ما شیرین ترین روزهای نوجوانی مان با کابوس کنکور هدر رفت..!بهترین روزهای جوانیمان با سربازی..!ولی کسی به ما نگفت تو دیگر ۱۷ ساله نمیشوی..!ما قربانی خواسته هایی شدیم که پدر و مادرمان هرگز به آن نرسیدند..!هیچکس به ما نگفت جامعه هنرمند بیشتر میخواهد تا مهندس....!هیچکس نفهمید شب ها با رویای ساز یا بوم نقاشی به خواب میرویم..!هیچکس به ما نگفـت موفقیت پزشکی و مهندسی و وکالت نیست..!و هیچوقت نفهمیدیم انسان بودن؛ ربطی به «با کدام پا وارد دستشویی شدن» ندارد..!و.. هیچکس به ما یاد نداد عاشق شدن را..!این روزها سرزمینمان تشنه ی فهم است..!