عجیب است که چطور بعضی عبارات یا وقایع این چنین در ذهن انسان حک می شود و او را هدایت می کند یا به او آسایش میبخشد. چندین دهه پیش، بیماری داشتم که مبتلا به سرطان سینه بود. تمام نوجوانی اش را در کشمکشی تلخ و طولانی با پدری منفی باف گذرانده بود. او که مشتاق برقراری نوعی صلح میان خود و پدرش بود و می خواست رابطه ای تازه و بانشاط را با او آغاز کند، بهترین فرصت را موقعی دید که قرار بود پدر او را با اتومبیل به کالج برساند و چند ساعتی با پدر تنها بود. ولی سفری که مدت ها در انتظارش بود، به یک فاجعه بدل شد: پدر تمام وقت را به غرولندی طولانی درباره ی نهر زشت و مملو از زباله ی کنار جاده گذراند. او، برعکس، در نهر دست نخورده و زیبای روستا هیچ زباله ای نمی دید. راهی برای پاسخ به پدر پیدا نکرد و در نهایت، در سکوت فرورفت و آن دو، باقی سفر را با گریختن از نگاه یکدیگر گذراندند. بعدها، او همان سفر را به تنهایی رفته و با حیرت دریافته بود که آنجا دو نهر وجود داشته است: یکی در هر سوی جاده. با اندوه برایم گفت: «این بار خودم راننده بودم و نهری که از پنجره ی سمت راننده می دیدم، همان قدر زشت و کثیف بود که پدرم توصیف کرده بود.» ولی زمانی که آموخته بود از پنجره ی پدرش به بیرون نگاه کند، دیگر خیلی دیر بود: پدرش مُرده و به خاک سپرده شده بود. این داستان در ذهن من باقی مانده و بسیاری از اوقات به خود و دانشجویانم یادآوری می کنم که:«از پنجره ی دیگری به بیرون نگاه کنید.»هنر درمان#اروین_یالوم@Amiralichannel