شب قبل، جادوی زمستان، طلسم خود را به کار انداخته بود. برف مختصری باریده بود و کاجهای سفیدپوش، خواب بهار و خوشیهایش را میدیدند. بلوطهای بیبرگ، تپههای بلند دوردست را ارغوانی کرده بودند. سرخی کمرنگ غروب چون بوسهای صورتی، از گونهی دنیا پاک میشد. میان همهی این مناظر افسانهای و چشمنواز که خود را با زینتهای آسمانی، آراسته بودند، درهی رنگینکمان در آن عصر زمستانی، بیش از همه جلوهگری میکرد.#آنی_شرلی