قصهها و حکایتهای عاشقانهی ما، بهطور معمول، به مرحلهی اولِ عاشقی، یعنی به «وصال» میپردازند. لابد دراماتیکتر است. همین «وصال» هم اغلب محقق نمیشود. فرهاد میمیرد، کَرَم به آسلی میرسد اما از طلسم بیخبر است و در روزِ عروسی آتش میگیرد و غیره. مرحلهی اول، یعنی آشنایی و تصاحب، موضوعِ اکثرِ عاشقانههای ماست و کمتر به مرحلهی «عشقورزی» رسیدیم. چنان سرگرمِ تصاحبیم، که وقتی به چنگ آمد، بازی تمام میشود. چالشی باقی نمیماند. زوال درست از لحظهی وصال آغاز میشود. ضعفِ عمدهی ما، مرحلهی نگهداری است. محافظت از عشق را نمیدانیم و برای همین، حتی بعید است عشق را فهمیده باشیم. نادر ابراهیمی میگفت: عشق مثل جامِ بلور است و گهگاه باید آن را برق انداخت.-معین دهاز