قبل از اینکه زندانی شوم،هرگز به فکر این چیزها نبودم.روشنی دلپذیر ظهر،برایم عادی بود و تو منزل،با بچه ها سر و کله زدن،یک کار معمولی و غالبا خسته کننده.همیشه فکر میکردم که زندگی رنگی دیگر دارد و آنچه در اطرافم میگذرد،فقط یک مسخره ی تکراری ست.ولی حالا نه! حالا، یادآوری تمام چیزهای بی ارزش که خارج از زندان دورم را گرفته بود، برایم لذت بخش شده بود.اگر می شد یک بار دیگر رو چارپایه ی لق و تق بقال سرمحل بنشینم و سیگار دود کنم و به مردمی که از راه میگذرند تماشا کنم، حتما خیلی کیف می کردم._از کتاب زائری زیر باراناحمد محمود