درست رسیدم به همون نقطه، به همون جا، به همون لحظه، که پوزخند زدم و گفتم تو چرا سیگار میکشی؟ یه دود چیه که انقد وابستشی؟الان خودم تو آینه به خودم پوزخند میزنم و جواب حرفای قدیممو میدم. من وابستش شدم، چون فهمیدم تنها چیزی که ترکم نمیکنه تا ترکش نکنم سیگار تو دستمه، من اول که وابستهاش نبودم، من کم کم وابسته شدم، درست همونجوری که تو وابسته آدما میشی، تو دل میبندی به اونا، ولی من دیگه به هیچ ادمی نیاز ندارم، چون فهمیدم سیگار ارزشش ازین آدما بالاتره، سیگار کم کم بهت آسیب میزنه اما این آدما یهو خوردت میکنن، یهو له میکننت، یهو نابودت میکنن، اصلا توجه نمیکنن که بابا تو هم آدمی، پس از من نخواه که ترکش کنم، به من نگو بهت آسیب میزنه، بابا حداقل به اندازه شماها آسیب نمیزنه همین کافیه. وقتی مود خوبی نداشته باشم سیگار بغل دستمه، دیدی؟ اون همیشه هست، کافیه برم سمتش، همیشه و همه جا هست. اما تو، تو که هیچوقت نبودی، تو که هرجا حالم بد بود از گوشه کنارا رفتی و فرار کردی، چون تحمل حال بدمو نداشتی، پس ارزش تو ازش خیلی کمتره و ممنون میشم به سیگار من، همدم من، آرامش من توهین نکنی.-عسل آقایی