روزهایی میرسندکه موهایت سراغ انگشتهایم را میگیرندو جیب هایت به جستجوی دستهایم تمام خیابان ها را پرسه میزنندچشم هایت همه جا دنبالم میگردندو لب هایت به اشتباه به صورت آدم های غریبه لبخند میزنند و نامم را صدا می کنند روزهایی میرسندکه مغزت از تکرار خاطره هایم درد میگیردو قلبت مدام از تو میپرسد چرا؟ باور کنروزهایی میرسندکه آدم ها باید به خودشان جواب پس بدهند!بعد از رفتنت هیچ نمیگویممن تو را به روزهای سخت دلتنگی میسپارم