زندگی ام در خطی به شیب صفر به انتها سرک می کشدمتنفرم از حس هایی که دلیلش را هیچ وقت نفهميدمحس هایی که من را هر روز و هر شب به صُلّابه می کشندفقط می دانم که دل تنگمدلم گرفته است و دلیلی برای این دل تنگی نیستگاهی دلت می خواهد فقط برویبه کجا ؟ اما نمی دانیبه دوردست ها ، به نا کجا آبادها ، به جاده هایی که انتهایش را دوست نداریدیگر جانی در بدنم نمانده است.خسته امدیگر رمقی نیستکاش می شد دل تنگی را قی کرد و بالا آوردکاش درمانش هق هق هایت در کنجِ اتاقِ تنهایی هایت بود.کاش درمانش دود کردن سیگارت بود.وقتی دلت می گیرد آری انگار هیچ کس تو رانمی فهمد.#علیرضا_بهجتی@Amiralichannel