دردهایش حمله کرده بودند.بازهم تنها بود.مانند شبهای دیگر.دیوارهای اتاق برایش گریه میکردند.برای تنهایی آدمک گریه میکردند.او بود و دردهای ناگهانی.او بود و خاطراتِ روزهای رفته.او بود و دنیای آینده و جای خالی آدمکی که قول داده بود در آینده با او هممسیر است.دیوارها گریه کردند.سقف ترک برداشته بود.تاریکی اتاق به دنبال نور بود.همهی اینها دل سوزانده بودند برای تنهایی او.#مهدیه_رضایی