بیست دقیقه است از طبقه پایین، صدای گریه موقرانه یک نفر میاد. بدون شیون، اما سوزناک، نه آروم و نه خیلی بلند. دلم میخواد برم در واحدشون رو بزنم و برم تو بشینم کنار اون زنی که داره گریه میکنه. همینجوری ساکت. بدون کلمه. که فقط بدونه یه نفر هست. تنها نمونده. وقتی گریه میکنی و می دونی تنها موندی خیلی حس بدیه....دلم می خواد برم کنارش، اما می ترسم از رفتن. چراغ آشپزخونه روشنه و صدای موزیک رو هم کمی بلند کردم که بشنوه و بدونه من مثلا بیدارم و مثلا حواسم هست. تو دیگه چقدر تنهایی انسان، که من باید وانمود کنم مراقبتم...وقتی یه نفر غمگینه و نمی تونم کاری کنم دیوانه میشم. اولین تصویری که تو ذهنم میاد، صورت آدم هاییه که رنجوندم و یه جایی توی تنهایی و سکوت گریه کردن و کسی مراقبشون نبوده. دلم میخواد موبایلمو بردارم و بهت مسیج بدم و ازت بپرسم تو اون شب که از دست من گریه میکردی تنها مونده بودی؟ نه. نمی پرسم. هم جوابمو نمیدی، و هم می دونم تو هیچ وقت تنها نمی مونی.....🔸حمید سلیمی@Radio_chehraziii