آنسالهاکهماتازهکلاساولیوکلاسدومیوکلاسسومیمیشدیم،پاییزهمنفسجنگبود.کودکیماآغشتهبودبهگندابههایترسوموشکوبمبوخونومرگوآوارگی.بهواژهمتعفن"جنگزده".زیرحیاطبزرگدبستانقدس"پناهگاه"بتونیساختهبودند،کهاگرهواپیمایعراقیآمدنمیریم....مااماهرروزسادهدلانهپشتنیمکتهایکوچکسهتاییمینشستیمباکلههایتراشیدهودفترچههایکاهیومدادهایکمرنگ،ومومنبودیمبهاینکهچقدرهمهچیزخوباست، چقدر ما پسران خوبی هستیم، چه روزهای خوبی خواهند آمد.دوم دبستان که بودیم، یک روز پاییزی هم رفتیم سر کلاس و دیدیم کاوه نیامده، و روی نیمکتش گلدان گذاشته اند. زنگ که خورد، رفتیم دیدیم موشک خورده درست روی خانهشان، حوالی میدان منیریه. کاوه. شهید کوچک. که هیچوقت به کلاس سوم و چهارم دبستان نرفت.برای شما که جنگ را ندیدهاید و همکلاسیتان گلدان نشده، سخت میشود توضیح داد چرا یکی مثل من با شنیدن خبری مثلا مثل توافق هستهای بغض میکند. با شنیدن خبری که معنایش کمی دورشدن سایه شوم جنگ از این سرزمین غمگین است ...بگذریم .پاییزتان آغشته باد به عشق و آرامش و لبخند و رقص و دلبری و دلدادگی و آدمیت . مهرتان مبارک ...#حمیدسلیمی@Radio_chehraziii