راستش من خیلی اوقات از زندگی میبُرم، واقعا همه چیز برایم بیمعنی و مسخره میشود، از غذا خوردن و لباس خریدن بگیر تا مال اندوزی وُ افزون طلبی!دست خودم هم نیست. اینطور وقتها فکر میکنم دنیا چه چیزهایی دارد که قابل تحمل شود!؟هر بار هم میرسم به عشق!ابداً لوس نیست! این کشش درونی و احساس ناب کاری به موقعیت اجتماعی یا فقر وُ ثروت ندارد! کاری ندارد که نان داری برای خوردن یا نه! کاری ندارد رئیس هستی یا کارگر!کار به هیچ چیز ندارد!کارِ خودش را میکند!نقل ولنتاین نیست! امشب حرف به وقتش کشیده. چون اصلا با مناسبتها میانهی خوبی ندارم، احساس میکنم مناسبتها برای آدمها و احساساتِ مصنوعی ساخته شدهاند!آدمِ عاشق اصلا لحظهی خاص نمیفهمد، مثل ابریست مملو از مِهر که بیوقفه میبارد!در ادامهی حرفهایی که اول گفتم باید بگویم این واقعیت را نمیشود انکار کرد که عشق انگیزه بزرگیست برای زندگی! برای گذشتن از این حوادثِ رویاگونه و توهم ناپایدار!عشق آدم را از احساس بیهودگی و پوچی رها میکند. آدم احساس میکند به یک چیزی متصل است، آدم احساس میکند معلق نیست.#علی_سلطانی