ناگهان احساس کردم به یک بیراهه احتیاج دارم، به حسی شبیه گم شدن اما امیدوار به پیدا شدن!آری، دوست داشتم همه چیزهای معقول زندگیام را به یکباره رها کنم و به سمت آن مسیر نامعقولی حرکت کنم که میدانم، نمیدانم چه در انتهای مسیر رخ خواهد داد.همانطور که در گرمای بالای ۳۶ درجهی رُم در اتاق کوچکم نشسته بودم و از عرقهایی که هر بار بیشتر و بیشتر خودشان را به لباسم میچسباندند و گویی قصد تمام شدن نداشتن کلافه شده بودم، فهمیدم که باید بروم جایی و برای مدتی گم شوم.میدانستم که به یک ندانستن احتیاج دارم.به یک مسیر، نه یک شروع دوباره.به یک حرکت، نه یک ادامه.به یک بیهدفی، نه یک برنامهریزی مشخص!پس تصمیم گرفتم «خودم» را بشناسم.و اکنون هر قدم که بیشتر در جهان درونیام جلو میروم، یک قدم بیشتر در جهان بیرونی پیدا میشوم.مسیرِ گم شدن در خودم گویی به پیدا شدنم در جهان بیرونی کمک میکند! چه گمشدگی باارزشی.—پونه مقیمی「@bluehomeplus」