هیچوقت حساب زمان از دستش نمیرفت! یادمه اولین باری که قهر کردیم چندساعت بعد برام نوشت… سه ساعت و بیست پنج دیقه بیا اشتی… یا یه روز که اینترنتم خاموش بود، روی خطم پیام گذاشت و گفت: هشت ساعت و سیزده دقیقه، کجایی؟اونقدر توی رفتارش گذشت داشت و بهم اهمیت میداد که باعث شده بود تمام بینمون اختلافی پیش میومد، حتی زمان هایی که خودم مقصر بودم سکوت کنم و منتظر بمونم تا خودش پیش قدم بشه و معمولا هم همینطور میشد… تا اینکه یه بار دعوامون بالا گرفت خیلی بالاتر از همیشه شاید تو اون ماجرا خودش هم بی تقصیر نبود، اما من خیلی زیاده روی کردم و تا میتونستم بهش توپیدم ولی اون تمام اون مدت ساکت مونده بود و هیچی نمیگفت.. چند روز گذشت و ازش خبری نشد، کمی دلهره گرفتم، اخه هیچوقت بیشتر از یک روز طول نمیکشید! ولی باز هم سراغی ازش نگرفتم و با خودم گفتم این آدم، آدم رفتن نیست نهایتا یکی روز دیگه پیداش میشه و مثل همیشه میگه نتونستم… یک هفته دیگه هم گذشت و باز هم هیچ خبری نشد! دیگه طاقت نیاوردم و برای اولین بار پیش قدم شدم و برای معذرت خواهی پیغامی برایش فرستادم اما جوابم را نداد! روزها ماها سال ها همینطور پشت سر هم سپری میشد و هر چقدر منتظر موندم دیگه هیچوقت خبری ازش نشد… اونجا بود که فهمیدم زن ها اگر کسی را دوست داشته باشند، در هر شرایطی کنارش میمونند و بهش عشق میورزند اما روزی که از چشمشون بیوفتی یه جوری میرن و تنهات میزارن که انگار ادمی مثل تو رو هیچوقت نمیشناختن…حالا از نبودش سال های زیادی میگذرهو با اینکه میدونم دیگه هیچ جایی تو زندگیش ندارم و خیلی وقته ک فراموشم کرده ولی دلم پر میکشه که همین الان گوشیم به صدا در بیاد و ببینم که نوشته:پنج سال و سی شش روزه بیشتر از این نمیتونم بیا آشتی..-توییت