اونشب تو بارون کنارم راه می رفت و می خندید. خنده ی بامزش فقط مال خودش بود،چون هیچ کس دیگه ای و ندیدم که وقتی از ته دل میخنده سرش به سمت عقب بره و وقتی برگشت به نقطهی اول با دستش جلوی دهنشو بگیره. گفت همه بهش میگن صدای خندیدنش زشته برای همین کم می خنده.کدوم احمقی همچین توصیفی کرده؟ من صدای خنده اشو دوست داشتم. حتی اگه وسط خیابون لای اون همه صدا، شنیدنش کار سختی بود. دستمو گرفته بودو خندش که شدید می شد دستمو ول می کرد و هولم می داد تا بس کنم. ولی یادش نمی رفت دوباره دستمو بگیره. همه چیز خیلی قشنگ بود و داشت بهم خوش می گذشت، فقط نمی دونم مردم چرا بد بهم نگاه می کردن، شاید خندیدن یک پسر مست تنها تو خیابون و تلو تلو راه رفتنش براشون عادی نبود. نمی دونم.-دیاکو.