من آدمی بودم که هیچ وقت حرفامو به کسی نمیزدم.همیشه وقتی ازم میپرسیدن سریع میپیچوندم و بحث رو عوض میکردم.اما تو اومدی دستامو گرفتی و من نمیدونم چرا اما انگار کلمه ها بیشتر از هر وقت دیگه ای آماده گفتن بودن.تو مثل پناهگاه شدی واسم.من باریدم و تو منو به آغوش گرفتی.نمیدونم، ولی تو باعث میشی من لبخند از ته دل بزنم و خوشحالی توی چشام برق بزنه.-شقایق.