از زمزمه دلتنگیم، از همهمه بی زاریمنه طاقت خاموشی نه تاب سخن داریمآوار پریشانی ست رو سوی چه بگریزيم؟!هنگامه ی حیرانی ست خود را به که بسپاریم؟تشویش هزار “آیا” وسواس هزار “اما”کوریم و نمی بینیم ور نه همه بیماریمدوران شکوه باغ از خاطرمان رفته ستامروز که صف در صف خشکیده و بی باریمدردا که هدر دادیم آن ذات گرامی راتیغیم و نمی بریم ابریم و نمی باریمما خویش ندانستیم بیداریمان از خوابگفتند که بیداریم گفتیم که بیداریممن راه تو را بسته تو راه مرا بستهاُمید رهایی نیست وقتی همه دیواریم !🌱✨