کاش میتوانستی بیایی و مرا به مهمانی آغوشت دعوت کنیبرای کبوترها دانه میپاشیدیمابرهای خاکستری پاییز را تماشا میکردیمبه چای آلبالویی روبروی شهرداری دعوتت میکردمسردت که میشد کاپشنم را روی دوشت میانداختماگر میآمدی شهر برای ما بوداما نیستی و من در مه های شبانهی پاییزیخودم را گم و گور میکنمتا بیاثر شوم، دیدم را کور کنمتا واقعیت را کدر ببینم...