تنهایی و غمی عمیق سراپایش را فراگرفت.زندگی اش را از چشم انداز پر ابهت کنار گذر جنگل مشاهده کرد و دانست همیشه غمگین خواهد بود. محصور در آن گردی کوچک جمجمه، محبوس در آن قلب تپنده و مرموز، زندگیاش همواره باید گذرگاههای تنها را بپوید. گم گشته، می دانست انسانها همیشه برای هم بیگانه میمانند، هرگز کسی حقیقتا دیگری را نمیشناسد، میدانست محبوس در زهدان تاریک مادر به زندگی پا میگذاریم بی آنکه چهره مادر را ببینیم. غریب در میان بازوانش قرارمان میدهند، در زندان رهایی ناپذیر هستی گرفتار میشویم که هرگز از آن گریزی نیست، فرقی نمیکند کدام آغوش جایمان دهد، کدام دهان ببوسدمان و کدام قلب گرمايمان بخشد. هرگز، هرگز، هرگز. گریزی نیست.#توماس_وولف