توی کتاب "نامه به کودکی که هرگز زاده نشد" این پاراگراف خیلی به دلم نشست:اگر تو ثروتمند باشی، سرما یک نوع تفریح می شود تا پالتو پوست بخری، خودت را گرم کنی و به اسکی بروی... اگر فقیر باشی بر عکس، سرما بدبختی می شود و آن وقت یاد می گیری که از زیباییِ یک منظره زیر برف متنفر باشی. كودک من! تساوی تنها در آن جایی که تو هستی وجود دارد، مثل آزادی... ما تنها توی رَحِم برابر هستیم...