دیشب ساعتها راه رفتم. انگار میخواستم در خیابانی غریب گم شوم. سرخوش باشم و بهکلی گم شوم. اما لحظههایی هست که نمیتوانیم و نمیدانیم چطور راهمان را گم کنیم. حتی اگر همیشه در جهت غلط حرکت کنیم. حتی اگر تمام نقاط مرجعمان را از کف بدهیم. حتی اگر دیر شود و همینطور که پیش میرویم وزن صبح را احساس کنیم. وقتهایی هست که هرقدر تلاش کنیم آنچه را نمیدانیم بفهمیم، باز هم نمیتوانیم راهمان را گم کنیم و شاید حسرت زمانی را میخوریم که میتوانستیم گم شویم، زمانی که همه خیابانها تازگی داشت.آلهخاندرو سامبراراههای برگشتن به خانه@Radio_chehraziii