ما چیزی برای از دست دادن نداشتیم جز رنجها، دردها و زنجیرهامان...ما چیزی برای از دست دادن نداشتیم به جز اندوهی هزارساله، زخمهایی عمیق و غباری غلیظ که مانع از دیدن خورشیدی میشد که در آستانهی طلوعی باشکوه ایستاده بود.ما همه چیز را از دست دادهبودیم و با دستانی خالی و قلبی آکنده از خشم و بغض به اینجای مسیر رسیدهبودیم و به خودمان که آمده بودیم لبهی پرتگاهی عظیم ایستادهبودیم و یک راه بیشتر نداشتیم:- پریدن!یا میافتادیمیا پرواز میکردیم.هرچند که تفاوت چندانی نداشت و در هر صورت، همه چیز تمام میشد...#نرگس_صرافیان@Radio_chehraziii