چند وقت قبل بود که خبری خواندم که در جعبه سیاه هواپیمایی که سقوط کرده بود درست لحظه پایان و قبل از سقوط کسی از دوست داشتن معشوقش گفته بود.تصورش را بکنید... درست قبل از مرگ به معشوقت بگویی دوستش داری. درست آن لحظه ای که همه میدانند امیدی نیست. پایان کار است.میگویند یکی از جعبه های سیاه مربوط به مکالمات مسافران است. نمیدانم مثلا با گوش دادن به آنها دنبال چه چیزی هستند. اما کسی که در آن لحظه هم دست از دوست داشتن برنمیدارد عجیب است. شاید هم آخرین فرصتش برای گفتن جمله ای بوده که آرزو میکرده همه عمر بگوید و موقع گفتن زبانش نمیچرخیده، چیزی مثل تیغ ماهی در گلویش گیر میکرده و لال میشده. اما آن لحظه آخر، تصور کنید، وقتی که مسافران از همه جا بریده اند و دنبال روزنه ای از امید میگردند کسی فقط به فکر معشوقش افتاده و اسمش را فریاد میزند و میگوید دوستش دارد. من به آن لحظه آخر فکر میکنم، لحظه هماهنگی دل و مغز، هماهنگ ترین لحظه بروز احساس، جایی که هیچ تردیدی نیست! چیز دیگری نمیشود گفت، خودتان را با خودتان تنها میگذارم، شاید به این فکر افتادید که هنوز آنقدر دیر نشده که فقط بتوانید صدایش کنید. حال آدم را بهم میزند اینهمه لال شدن.... آن تیغ لعنتی را قورت بدهید!#تسلیت🖤@Radio_chehraziii