در نامه ات حالم را پرسیده بودی. توضیح حالم در قالب کلمات برایم دشوار شده است. اما به خودم قول داده ام حتما چیزی برایت بنویسم. برای تو که عاشق نامه هایی هنوز. احساس میکنم طوفان گرفته است. و من چتر کوچکی هستم. پسر بودن همینقدر دارد مرا ذره ذره از بین میبرد. همه چیز را باید به تنهایی درست کنم. این "به تنهایی"، دارد مرا به مرور تبدیل به آدم کم حوصله و غمگین تری میکند. هر صبح تکه هایم را از روی تخت جمع میکنم. و شب که دوباره به تخت برمیگردم، مطمئن نیستم تمام خودم را با خودم آورده باشم. و دوباره و دوباره و دوباره. گیر افتاده ام، در نمیدانم کجا. عقب مانده ام، از نمیدانم چه کسی. ماهیِ قرمزِ تُنگِ هفت سینی که زمانش گذشته است، عید تمام شده است، و در رودخانه ای رهایش کرده اند. تنها. تا چشم کار میکند تنهای تنهای تنها. پسری که چند شب پیش روی پاهایت خوابانده بودی، خورده باقیمانده های من از جنگ های دیگری بود. از پیش تو که برمیگشتم، کاش سرم را با تمام هیولاهای درونش روی پاهایت جا گذاشته بودم. عرق خوردم که یادم برود، نرفت. سفر کردم که فراموشم شود، نشد. نوشتم که شاید تسکین پیدا کنم، بیهوده بود. نوشتن هیچگاه مرا آرام ترم نکرد. میخواهم داد بزنم. انقدر که صدایم بگیرد. بعد باز روی پاهایت بخوابم. و صبح روز بعد که بیدار میشوم، پنجره ای باشم، که رو به اتاق تو باز میشود.•محمدرضا جعفری@Radio_chehraziii