منو ببین؛دو دقیقه منو نگاه کن.آفرین ، گریه نکن.نذار ادمای بیرون از اتاق بفهمن.نباید بفهمن که میتونن بهت اسیب بزنن.افرین.خشک باش.بغضتو قورت بده.دستتو مشت کن شل کن.مشت کن شل کن.افرین.حالا لبخند بزن،و برو کنارشون بشین.تو اتاق نباش، اینطوری میفهمن هنوزم اسیب پذیری.لبخند یادت نره.-شقایق.