اين شور جووني هم تموم مي شه و مي فهميم كه هر شب تاريكي كه تو زندگيمون اومد، گذشت.اين حجم از علاقه اي كه توي سينه مون داره بي قراري مي كنه، يه روز آروم مي شه، مي فهميم كه اين همه دست و پا زدن و اين همه قصه سازي فقط عذاب دادن خودمون بود.اين همه ترس از دست دادن هم تموم مي شه و مي فهميم داروين تو انتخاب طبيعي راست مي گفت؛ هر كسي مناسبمون باشه مي مونه و هر كسي نباشه هر چقدر هم خوب حذف مي شه.همه چي مي گذره و تموم مي شه، بعد مي فهميم چيزي كه ما رو نگه داشته بود، همون يك جمله ي " يك درصد ممكنه بشه" بود. چون هم اونقدر اون يك بزرگ بود كه بهش درصد بدن و هم اون "بشه" اونقدر شيرين بود كه آدم براش ادامه بده.چيزي كه ما رو وصل كرده بود به اين زندگي، نه عشق و علاقه بود، نه ترس بود ، نه پول بود.اميد بود كه ما رو نگه داشته بود عزيزدلم. اميد بود.