تجربه هایی در زندگی هست که باعث میشه همه ی تصورات و باورهات عوض بشن...شاید اصولت ثابت بمونه ولی مصداق های جدیدی پیدا میکنه..واحد اندازه گیری ت ثابت می مونه، ولی متر ت عوض میشه...برای من اولین بار این دست تجربه، با خوندن داستان این عکس اتفاق افتاد..وقتی که به جای درون کتاب، پشت جلد کتاب رو نگاه کردم...وقتی کمی از کودکی که صفحات کتاب رو ورق می زد و به داستان های تصویری می خندید، فاصله گرفتم و جایی آخر کتاب،"سخنی با بزرگان" و پشت جلد کتاب رو خوندم؛ فهمیدم هر کسی که زندانی است، مجرم نیست...هرکسی که می جنگه، بی احساس نیست...که جنگیدن، همیشه با سلاح نیست...که گاهی زیباترین تجربه های ما، حاصل تلخ ترین تجربه های دیگری هستند...که گاهی تصویر، غنی تر از داستان نوشته است...که گاهی پشت زیباترین قصه های یک پدر برای پسرش، دردناک ترین غصه ها خوابیده...کی کسی که خودکشی می کنه، حتما ضعیف و رنجور و درمانده نیست...که می شود بی هیچ حرفی و فقط با تصویر، قصه هایی رو روایت کرد که من در کودکی باهاشون زندگی کنم و حالا برای پسرم تعریف کنم تا خاطره ای باشد برای تعریف کردن برای پسرش...#علی_اتابکی