اولاش فکر میکردم همه چیز نوبتیه تا دیدم همیشه اون اول صبح بخیر میگه. خیالم راحت بود از اینکه مثل من فکر نمیکنه، اما بعد از یه مدت دیدم منم بعضی روزا، زودتر از اون صبح بخیر میگم؛ دیدم عاشقش شدم ، عاشقِ اینکه اون مثل بقیه نبود، که توی ذهنش مثل بقیه نوبتی بازی دربیاره یا دوست داشتنشو ازم پنهون کنه، یهو دیدم خودمم مثل اون شدم، دیدم منم دیگه واسم این چیزا مهم نیست، راستش آدم بعد از اینکه یه سری شکست هارو تجربه میکنه، عاشق کسی میشه که بشه بهش با خیال راحت محبت کرد.