ما در ذهن آدمی که رهایمان کرده، چگونهایم؟ غیرقابل تحمل، ایستاده در قاب خاطرهای چرک گرفته، آغشته به خشم و نفرت، با آخرین جملههای ردوبدل شده، پر از خطا و گناه. آدمی که ترکمان میکند و درها و پنجرهها را هم پشت سرش میبندد، قبل از اینکه بفهمیم در دادگاهی که در آن غایب بودهایم، محاکمهمان کرده، رأی صادر کرده به تبعید و حبس ابدمان در دورترین نقطه ذهن و حافظهاش. و نمیداند که ما چند بار بعد از رفتنش، خودمان را زیر سؤال بردهایم. بیانصافتر از او، خودمان را سرزنش کردهایم، بارها حق را بین او و خودمان جابهجا کردهایم، آنقدر که تصویرهای واقعی از گذشتهمان هم کدر شدهاند. کاش آدمهایی که رهایمان میکنند، گاهی وقتها مثل ما به خوشیِ کوتاه یک خاطره مشترک برگردند، که عشق همیشه در مراجعه است، اما نفرت نه.نعیمه بخشی@Amiralichannel