پیشتر به تو گفته بودم با هیچ گرهای روبرو نمیشوی که راهی برای باز کردنش نیابی، مگر مرگ. چرا مرگ را چنان گرهای باز نشدنی به تو نشان دادم؟ این چه باری بود که بر شانههای خودم گذاشتم؟ نمیدانم چطور برایت بنویسم از سعادتِ نهفته در مرگ که تو را با چنان اشتیاقی که به سعادت حقیقی داری، در عین حال، از آن بر حذر دارم. دلتنگی ما به خاطر فقدان است، بیقراری ما ناشی از تهی شدن آن گوشهای از زندگیست که هرچند از ایشان دور بودهایم، همواره کنجهای امن حیات بودهاند.از سوگواری نترس. تحمل اشکهای تو برای من دشوار است، اما تصور این که سنگسیاهی را به واسطهی این فقدان به دوش میکشی و دم نمیزنی دشوارتر.•بخشی از نامهی دریابند به غزاله علیزاده@Radio_chehraziii