وقتي بار عاطفي رابطه به تنهايي روي دوش توست، يعني مدت هاست پايان شكل گرفته و تو بيخودي درگير مانده اي.انگار كه از يك سراشيبيِ تند با كلي ذوق بالا بروي و وقتي نفست گرفت، ببيني كه به هيچ جاي مشخصي نرسيده اي.آن وقت نفرت و خستگي را جايي ميان قفسه ي سينه و شكم احساس مي كني. چيزي شبيه به يك دل بهم خوردگي.حق داري كه دلت بخواهد راهِ رفته را بازگردي كه لااقل در ناكجاآباد گم و گور نشوي.يكي از سخت ترين قسمت هاي هر ماجراي احساسي همين فاجعه ي افتادن بار عاطفي روي دوش يك نفر است.يا بايد كوله پشتي نفر مقابل هم پر باشد و يابه كل بي خيالِ ماجرا شد و بدون سرزنش، پايان را پذيرفت.سخت است اما سخت ترش زماني ست كه مي بيني بخاطر هيچ، مدت ها خودت را از خيلي چيزها محروم كرده اي.از ديدن مهرباني و لذت همنشيني با ديگران محروم شده اي.از لحظه هاي شاعرانه اي كه هر كدام خاطره اي مي ساختند، دور مانده اي.و هيچ چيز بدتر از سرخوردگي در رابطه نيست.كه نتيجه اش مي شود، يك دلمردگيِ تهوع آورِ غم انگيز.حواست باشد مبادا انرژي عشق را براي رابطه اي كه تمام شده، هدر بدهي.#شیما_سبحانی@Amiralichannel