گاهی به این فکر میکنم که یک انسان چقدر میتواند سخت جان باشدهر بار فکر میکنم که دیگر آخرین بار استهر بار فکر میکنم که دیگر نمیتوانم و این بار حتما میمیرماما به طرز عجیبی طاقت میاورمادامه میدهمککم هم نمیگزدمگر میشود آدم ناخوش نشود؟مگر میشود این چنین زندگی کند و ناخوش نشود؟هر روز که بیدار میشوم مثل یک حیوان تا شب گوشه ایی میخزماگر غذایی جلویم گذاشته شود میخورمتا وقتی که پلک روی هم بگذارم فکر هایم را نشخوار میکنمگاهی به دیوار خالی رو به رویم خیره میشومو شوری اشک هایم را در دهانم احساس میکنم و این به من یادآوری میکند که زندهامگاهی سعی میکنم به گربه بیچاره و بخت برگشتهایی که در خانه ام زندگی میکند غذا بدهم و کمی با او گرم صحبت بشوم تا احساس تنهایی کمتری بکنمگاهی هم مثل یک مرغ سرکنده پریشانم و گاهی مثل یک گراز میشوم که هیچ چیز را حس نمیکندفقط میداند که نفس میکشد و دیگر هیچحالا تو به من بگو مگر میشود این چنین زندگی کرد و ناخوش نشد؟• ماهـکــ🌙