هیچکس چشم به راه من دیوانه نبودهرچه بر در زدم انگار کسی خانه نبودراندی از خویشم و من مردن خود را دیدمکاش تشییع من اینقدر غریبانه نبودسر به میخانهی یادت زدم اما دیگرجای لبهای تو روی لب پیمانه نبوددر دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودمکه سزاوار تو این خانهی ویرانه نبودپیش چشم همه ای عشق! جوانم کن بازتا ببینند که اعجاز تو افسانه نبود-فاضل نظری