اگر توی رابطه هستید و یا بودید هیچوقت شده وسط یک دعوا حس کنید این آخر راهه؟ با خودتون بگید شت من چطوری با این آدم زندگی کنم. زندگی غیر ممکن خواهد بود. دیگه امیدی نیست. در حالیکه فردای اون روز یا شاید چند ساعت بعد از دعوا، حس کنید همه چیز درسته و چقدر از داشتن این آدم خوشحالید؟ مغز ما وسط جنگ و جدل چطور عمل میکنه؟ با چه عینکی به ماجرا وقتی وسط گردباد ایستادیم نگاه میکنیم؟ اغراق در احساسی که اون لحظه داریم برای اثبات حقمون، از کجا میاد؟ آیا این یک رفتار غریزیه؟ یا از مشاهدهی پدر و مادرها و زوجهای دیگه میاد؟ آیا ناصبوریم و به هم ریختن اوضاع، حتی برای چند دقیقه، رو تاب نمیاریم؟ یا کل این ماجراها برای اینه که هنوز همدیگه رو یاد نگرفتیم و یا شاید شناخت درستی از خودمون هم نداریم؟ جایی توی “سیر عشقِ آلن دوباتن” دعوای کرستن و ربیع رو سر لیوان خریدن یادتونه؟ نتیجهای حاصل نمیشه و توی راه برگشت کرستن یک جملهی اغراق آمیز میگه تا عمق ناراحتیش رو نشون بده. میگه اصلا میخوام تا آخر عمر توی دستم آب بخورم. پشت این جملهی خندهدار چی نهفته؟ کرستن میخواد به ربیع بفهمونه بخاطر بحثی که راه انداخته دیگه هیچ وقت روی خوشبختی رو نخواهند دید. تا ابد زخم این بحث باهاشون خواهد موند( هر موقع که بخوان آب بخورند) کرستن میخواد به ربیع حس ترس بده. تا شاید از بحثهای آینده جلوگیری کنه. کرستن فکر میکنه ربیع ناراحتیش رو دست کم گرفته برای همین از صنعت اغراق کمک میگیره. تا حالا شده یه جملهی حماسی اغراقآمیز وسط یک دعوا بگید تا عمق ناراحتیتون مشخص شه و بعدتر وقتی همهچیز آروم شد بهش بخندید؟ 🔸یلدا علایی@Radio_chehraziii