ابتدا فکر میکردم چیزی به اندازهی جروبحث مرا آزار نمیدهد. تا به کی میخواستیم هر روزمان را با دعوا شروع کنیم و شبها را با یکی به دو به پایان برسانیم؟ این وسط هم اگر مجالی پیش میآمد، لحظه ای کوتاه ممکن بود به یکدیگر لبخند بزنیم و یاد گذشته بیافتیم. یاد آن زمان که نمیدانستیم اختلاف نظر چیست، هرچه میگفتی من به روی چشمانم میگذاشتم و تو بدون ثانیه ای تعلل کلماتِ باشه و چشم را با آن کلمهی جادوییِ "عزیزم" همراه میکردی... چقدر دلنشین بود آن روزها. چه بر سر ما آمد که از آن زندگی گذشتیم و رسیدیم به این حالِ دوست نداشتنی؟ مگر من همان آدم نیستم که میگفتی فدای چشمانت شوم و من در یک رقابت تنگاتنگ بدون لحظهای اتلاف وقت میگفتم خدا نکند دردوبلایت به جانم! من همانم تو همانی دست کم آینه این را میگوید.بگذریم از خاطره بازی که بیفایده است، میخواستم بگویم فکر میکردم چیزی به اندازه ی جروبحث آزارم نمیدهد، اما این روزها بدتر است. تازه فهمیدم که تحمل سکوت از همه چیز سختتر است، شک نکن اگر جروبحث صرفا آزارم میداد، سکوت مرا خواهد کشت.