فکر میکردی همیشه یه راهی هست ولی نبود،نیست.استرس به جونت افتادگفتی ولم میکنه،نکرد.عرق سرد عرق سرد و باز عرق سردگفتی طبیعیه از علائمِ استرس و اضطرابه،نبود.بغض کردی،حس میکردی دلت پره که بغض و تنگیِ نفس با هم اومدن سراغتحست اشتباه بوددستات میلرزیدن،پاهات شل شده بودن. صدات به خاطر نرسیدن درست هوا به تارای صوتیت درنمیومدتپش قلب، تپش قلب و دوباره تپش قلباینجور وقتا اضافه کردنِ یه کم تاریه دید به شخص میتونه مرگِ دردناک تری رو براش رقم بزنه.نگات رو چشمام خشک شده بود. چشمات به خاطرِ فشاری که بهت اومده بود پر از خون بود و به قولِ شاعر ؛ رنگ به رخسار نداشتی.اسمتو میذارم کلکسیونِ درد.تو شب تولدت، مرگِ شیرینی داشتی.البته، فقط واسه من! خداحافظ.