خاطره ای از یک پزشک متخصص اطفالمن دکتر س.ص متخصص اطفال هستم.سالها قبل چکی از بانک نقد کردم و بیرون آمدم ؛کنار بانک دستفروشی بساط باطری ، ساعت ،فیلم و اجناس دیگری پهن کرده بود.دیدم مقداری هم سکه دو ریالی در بساطش ریخته است.آن زمان تلفنهای عمومی با سکه های دو ریالی کار میکردند.جلو رفتم یک تومان به او دادم و گفتم دو ریالی بده ؛او با خوشرویی پولم را با دو سکه بهم پس داد و گفت: اینها صلواتی است!گفتم: یعنی چه؟ گفت: برای سلامتی خودت صلوات بفرست و سپس به نوشته روی میزش اشاره کرد.(دو ریالی صلواتی موجود است)باورم نشد ، ولی چند نفر دیگر هممراجعه کردند و به آنها هم...گفتم: مگر چقدر درآمد داری که این همه دو ریالی مجانی میدهی؟با کمال سادگی گفت:۲۰۰ تومان که ۵۰ تومان آن را در راه خدا و برای این که کار مردم راه بیفتد دو ریالی میگیرم و صلواتی میدهم.مثل اینکه سیم برق به بدنم وصل کردند، بعد از یک عمر که برای پول دویدم و حرص زدم ،دیدم این دست فروش از من خوشبخت تر است که یک چهارم از مالش را برای خدا میدهد،در صورتی که من تاکنون به جرأت میتوانم بگویم یک قدم به راه خدا نرفتم و یک مریض مجانی نیز نپذیرفتم .احساساتی شدم و دست کردم ده تومان به طرف او گرفتم .آن جوان با لبخندی مملو از صفا گفت: برای خدا دادم که شما را خوشحال کنم . این بار یک اسکناس صد تومانی به طرفش گرفتم و او باز همان حرفش را تکرار کرد.من که خیلی مغرور تشریف دارم مثل یخی در گرمای تابستان آب شدم...به او گفتم : چه کاری میتوانم بکنم؟ گفت: خیلی کارها آقا! شغل شما چیست؟ گفتم: پزشکم.گفت: آقای دکتر شب های جمعه در مطب را باز کن و مریض صلواتی بپذیر. نمیدانید چقدر ثواب دارد!صورتش را بوسیدم و در حالی که گریان شده بودم ، خودم را درون اتومبیلم انداختم و به منزل رفتم.دگرگون شده بودم ،ما کجا اینها کجا؟!از آن روز دادم تابلویی در اطاق انتظارمطبم نوشتند با این مضمون؛<شبهای جمعه مریض صلواتی میپذیریم>دوستان و آشنایان طعنه ام زدند،اما گفته های آن دست فروش در گوشم همیشه طنین انداز بود و این بیت سعدی:گفت باور نمی کردم که تو رابانگ مرغی چنین کند مدهوشگفت این شرط آدمیت نیستمرغ تسبیح گوی و ما خاموش .راستى یك سوال :شغل شما چیه؟@amiralichannel