دورم تاریک بود، سیاه سیاه. از همه ی آدما نا امید شده بودم و توی تنهایی خودم می لولیدم، صبحارو به امید این که شب می شد و می تونستم بخوابم سر می کردم و شبا هم با هجوم افکار توی مغزم بی هوش می شدم، دورم پر بود از آدمایی که نه می فهمیدمشون و نه حسی بهشون داشتم، زندگی برام معنی نداشت و همه چیز پوچ و تو خالی به نظر می رسید. روزام تکرار و تکرار و تکرار می شدن و نمی دونستم چرا دارم ادامه می دم، چرا اینجام و دارم نفس می کشم، بیرون می رفتم، پیاده روی می کردم، افراد زیادی رو ملاقات می کردم، کتاب می خوندم، قهوه می خوردم، سیگار می کشیدم و گاهی می نوشتم. درس و کارای مفید رو ول کرده بودم و همه چیز توی بی روح ترین و کسل کننده ترین حالت خودش بود. توی همین وضعیت لجن من تورو دیدم. مثل یک نور قوی بنفش وسط یک جزیره ی تاریک و متروکه بودی. همونقدر امیدوار کننده، همونقدر زندگی بخش، همونقدر هیجان انگیز. با دیدنت انگار نجات پیدا کردم، انگار بعد یه شک الکترونیکی احیا شدم انگار چشمام باز شد و تونستم زیبایی هارو ببینم. تو برای من یک معجزه بودی. معجزه ای که اگه یکم دیرتر رخ می داد من وجود خارجی نداشتم. دقیقا همونجایی که شاهین نجفی می گه:"من پایه های خشم و اندوه بودم،تو جان مرا اما به عشق دوختی."-دیاکو.