نمیدانم چرا یکوقتهایی غروبهای خانهی مادربزرگم تا آن حد دلگیر میشد....خصوصاً روزهای جمعه که ظهرش خانه پر از میهمان بود و غروبش میهمانها رفته بودند و فقط چند کارد و چنگال با پوست خیار و پوست پرتقال باقی مانده بود و ظرفهای نیمهی آجیل و شیرینی خامهایهایی که به یخچال رفته بود و ...از بیرون صدای قرآن و اذان از مسجد محل میآمد و از کوچه هم دیگر صدای توپ روی آسفالت نمیآمد ...بعد تلویزیون را روشن میکردیم تا کمی دلمان باز شود | در تلویزیون یک نفر ناله میکرد که چرا این جمعه نیامد؟یکبار در یکی از بدترین و دلگیرترین غروبها پیشنهاد دادم که برویم شهربازی و هیچکس پیشنهادم رو به هیچکجایش حساب نکرد...من هم از سرِ ناچاری راه میرفتم و بلند بلند میگفتم:"حوصله م سر رفته".جهاندایی دایی مادرم بود | آن زمان خیلی بامزه بود | الان خیلی سال است که از ایشان خبر ندارم | آن روز هر بار که میگتم حوصلهام سر رفته پاسخ میداد:"الان قاشق میارم همش میزنم سر نره..." | بعد همه غش غش میخندیدند و آن روز استثنائاً اصلاً از نظر من بامزه نبود....یک وقتهایی خیلی حوصلهام سر میرود | همه چیز درست مثلِ غروبهای خانهی مادربزرگ میشود... دلم میخواهد جهاندایی را پیدا کنم و بپرسم که آن قاشقی که میگفتید کجاست؟ میخواهم حوصلهام را آنقدر هم بزنم که دیگر هیچوقت سر نرود..•کیومرث مرزبان@Radio_chehraziii