تو تموم حسای خوبو با خودت داری، تو لایق پرستیدنی. تو زیباترین مخلوق جهانی، تو بوی تازگی شکوفه های بهاری، تو همون فست فود خوشمزه یی که سفارشش دادم و نمی دونم نگاش کنم یا بخورمش، تو خیلی معصوم و مقدسی. تو اگه کلمه می شدی، معنیت می شد زندگی، می شد امید، می شد روشنایی. تا فردام پشت کیبورد واست جمله بچینم نمی تونم توصیفت کنم. اخه توصیف شدنی نیستی. بوسیدنی ای. تماشایی ای. تورو باید قابت کرد زد رو دیوار اون بالاها که دست هیشکس بهش نمی رسه، فقط نگات کرد و غرقت شد. من دیگه نمی دونم چیکار کنم و چی بگم که لایق تو و قشنگیات باشه؛ می شه به جاش واست بمیرم؟-دیاکو.