رزِ کوچکِ من، شنیدهام که از فشارِ دلتنگی لب بسته ای، نه میگویی، نه می دانم که کجایی.اگر شب هست و فردا نیست، اگر دیداری برای فردا نیست، اگر دل گم کرده ای، آن را در سکوت من و غوغای چشمانم پیدا کن.رزِ زیبا و کبود من، شنیده ام که زیر باران ها مانده ای و امیدِ دیدنِ منِ بی وفا را در سر داشته ای.کجایِ این شبِ تاریک، دیداری هست، نمی دانم.نه می دانم کجایم، نه میدانم کجایی...شنیده ام که میانِ مِهی غبار آلود سرگردان مانده بودی.زانو زده و اشک از چشمانت در جریان بود، از آن غرورت هنگام دیدارم جز خاکستر چیزی نمانده...آتش است این عشق ممنوعه؟؟سوخت و سوزاند.دویدم که به تو برسانم خود را، دیدم که زانو زده و به سجده رفته بودی، کمرت خم شده بود. هق هقت کل زمین و آسمان را برداشته بود، اشک هایت فوران میزد، دیدمت، دیدمت ولی، دستی از پشت مرا گرفت، عزیزکم، خفه ام کرده بود، نمیتوانستم پا بلند کرده و به تو نزدیک شوم، تورا می بستند و میبردند، این عشق تلخ بود، خاکستری بود، خاکستری از قلب من و تو، تورا برده بودند، مرا خفه میکردند ولی راه فراری نبود، راه وصالی نبود ، فقط غم بود، اره، برده بودند گلبرگ نازنینم را، رزِ کوچکم را، تو دیر آمدی و من دیر رسیده ام. هردو، هردویمان سوختهیِ عشقی ممنوعه بودهایم...اشک، اشک از چشمانم فرصت جریان نداشت، از پشت تصویری تار، دست دراز شده ای میدیدم....عزیزکم، خفه شدنم را دیده ای نه؟ سوختن من در آتش آن عشق را دیده ای نه؟رزِ کوچکِ من، در عالم خیال تورا خواهم دید.خواهم دید رزِ کوچکِ پرپرشدهیِ من.-اسما.