آن روزها رفتندآن روزهائی کز شکاف پلکهای منآوازهایم، چون حبابی از هوا لبریز، میجوشیدچشمم به روی هر چه میلغزیدآنرا چو شیر تازه مینوشیدگوئی میان مردمکهایمخرگوش ناآرام شادی بودهر صبحدم با آفتاب پیربه دشتهای ناشناس جستجو میرفتشبها به جنگلهای تاریکی فرو میرفت#فروغ_فرخزاد