و چه شبهایی که دلم میخواست باشی و برایت پرحرفی کنم. با شوق اینکه تو گوش میدهی. خیره در چشمانت از همه چیز، از مهمترین تا بیهودهترین چیزها بگویم. اما تو نبودی و من به بیکسی، سکوت و زانوهایی که از قدمزدنهای تنهایی خسته بودند، پناه بردم.