حساب این روزهای بی تو بودن دیگر از دستم در رفته.نمیدانم هفتصد و پنجاه روز شده یا اصلا به هفتصد و شصت روز رسیده؟نمیدانم.حالا مگر چه فرقی دارد. جهنم، مگر روزِ اولش با روزهای دیگرش تفاوتی دارد؟ولی دروغ است.این قوانین ساعت را میگویم.این ها گفتند ساعت میگذرد و با ثانیه ها به قبرستان میرود. ولی آنچه من دیدم هنوز هم ساعت دو و بیست و سه دقیقهی بامداد است.دروغ است میگویند عادت میکنی.عادت کردهام ولی نه به نبودنت بلکه به غمِ نبودنت.فرق دارند این دو.مانند خواب های تو و کابوس های تو.محتوای خواب یکیست. رویاست بودنت ولی بیدار شدن از خواب کابوس است برای منِ دیوانه.راستی گفته بودم که من را چندین بار دیوانه خواندهاند؟ آخ که نمیدانی چه رسوای عالمی شدهام. بین خودمان میماند؟ درس عبرت شدهام.هرکس میخواهد محبت کند، عاشق شود، میگوید به عاقبت این دختر دچار نشوی!نمیدانم. کدام مسیر اشتباه بود.عاشق بودن یا آدم بودن؟عاشق و آدم از هم جدا هستند.آدم هیچگاه عاشق نشد.ولی عاشق سوای این انسانهاست.اصلا مناسب این جهانِ کثیف نیست.بیخیالِ این افکارِ پیچیدهی نافهمِ من، باز هم بین خودمان میماند این یک معقوله؟ دلم برای تو تنگ است. واضح تر بگویم دلم برای "ما" تنگ است. برای من و تویی که نخواستی "ما" شود.جانم به فدای این نگاهِ خشک شدهات.نگران نباش، نفرینت کردهام. عاشقم ولی کینهای.انتظارش را نداشتی؟ نترس گفته ام که تار مویی از تو کم نشود ولی به درد من دچار شوی. خودم را هم نفرین کردم و گفتم که به درد تو دچار شوم. شاید فهمیدیم که چه بلایی بر سر هم نازل کردیم.من و تویی که بعد از فاصله هیچگاه مانند قبل نشدیم. و تو شاید فکر کنی کجای مسیر، با حرف چه کسی، با نگاهِ ناپایدارِ چه کسی توانستی منِ چشم انتظار را پشتِ این درِ عاشق به حبسِ بی علت محکوم کنی.عاشقم ولی نفرین کردم.این زندگی را و شاید هر روز به خدا گله کردم بابت این سرنوشتِ جدایی.شاید خدا هم برای من اشک ریخت. نگفته بودم؟ آخ که نمیدانی چند شب در بستر گریستم، در تب گریستم، در خیالِ بودنت گریستم.نمیدانی چه روزهایی توهم میزدم که کنارم قدم میزنی.نمیدانی و نفهمیدی و نخواهی فهمید چه عاشقی را از دست دادی. و دنیا نخواهد فهمید که من همین یک بار اینقدر بی احتیاط و بی حساب عشق ورزیدم و عاشق ماندهام. بعد از این من هم آدم میشوم. با حساب عشق میدهم و کثیف میکنم این کلمهی مقدس را. بماند به یادگار از آدمی کثیف.#مهدیه_رضایی