هر روز از روزهای قرنطینهی کرونا با خود میگفتم: "فردا تحولی عجیب را خواهم داشت!"یا میگفتم: "از فردا تغییری بزرگ خواهم داشت..." و البته تا حدی در تغییر موفق و در تحول ناموفق بودم.اما تحول برای من، از فردای دیشب آغاز نشد! از خودِ دیشب آغاز شد که مادرم بعد از آنکه دقایقی به فکر فرورفته بود به ناگاه گفت:" بالاخره که چی!؟موهای بابات باید کوتاه بشن و سلمونیها همه کرونا پخش میکنن و نمیشه رفت سلمونی!...پس باید موهاش رو کوتاه کنیم!"من هم که در عمرم فقط موهای خودم، مادربزرگ و مادرم را گاهی کوتاه کرده بودم و آن هم در حد یک تکانِ آرامِ قیچی برای موخورهها و به شکل کاملا گرد و دالبُری! همچون سربازی مطیع به آشپزخانه رفتم و قیچیای که برای بُرش نان، گاهی بریدن کاغذ و چیدن سبزی و ... استفاده میکنیم را به شکلی کاملا بهداشتی شستم و از طرفی دیگر شانهی چوبیِ قدیمیام را که خیلی دوستش میدارم اما موهای فِرم هیچوقت اجازه نداده حتی موهای جلوی سرم را با آن به کناری زنم نیز آوردم و یک صندلی برای نشستن و یک پارچه هم برای پیچیدن به دورِ پدر کافی بود تا قسمتی از لوکیشن یک تئاترِ کم بودجه از صحنهی سلمانی را فراهم سازم.شاید باور نکنید که اصلا صحنه شده بود مثل اخرین قسمت سریال امیرکبیر، اصلا خودِ خودش! سکانسِ حمام فین! آنجا که امیر منتظر اجرای حکم پادشاه بود! و البته ان الحکم الا لله!خلاصه که دردسرتان ندهم؛ پدرم، برای مدتی هاج و واج بود و حتی مقاومت میکرد! اما حکمی بود که بالاخره از سوی سلطان صادر شده بود! درنگ از سوی من جایز نبود و او نیز به فرمان سلطان باید گردن مینهاد! چرا که " چه فرمان یزدان چه فرمان شاه"! و فقط تنها چیزی که پدر میتوانست در آن لحظات طلب کند این بود که خواست تا آینه را به او بدهیم تا خودش را تماشا کند. درست مثل آنکه برای آخرین بار بخواهد تمثالِ نجیبش را در آینه ببیند! سپس آینه را هرچه نامطمئنتر گرفت و بدون آنکه خودش را ببازد شروع کرد به دستور دادن و من هم مصمم مشغول به کار شدم.از آنجا که من جسارت عجیبی برای ورود به عرصههای ناشناخته دارم. اصلا طوری قیچیِ پرکاربرد و شانهی مهجورمان را در دست گرفته بودم که گویی یکی از آرایشگرهای سالن "دیوید لیتون" در قلب برلین هستم! همان پیرایشگری که از همه بهتر است با دستمزدی افسانهای! باور نمیکنید؟! سرِ مبارک را فقط یکبار به من بسپارید تا که باورتان شود!همچنانکه پدر، معصومانه، در زیر تیغ با توصیههایی مکرر مبنی بر آنکه "گوشم رو با قیچی نبری!" مداوم روی ذهنم سوارکاری میکرد؛ من به کار خود ادامه میدادم که البته النهایه وقتی تمثال مبارک خود را دید، _البته تعریف از خود نباشه!_ واقعا با منظره بسیار خوبی روبرو شد...و حقیقتا ناباورانه همین شامگاهِ دیشب، توانستم برقِ تحسین را در چهره تک تک اعضای خانواده ببینم.باور نمیکنید؟!به این سوی چراغ!و البته دیگر، سخن کوتاه. چون زیادهگویی از جان و جاه بکاهد و خسارتها افزاید و تعریفِ از خود اصلا جایز نیست.و این بود از فرصتی که کرونا در اختیار خانواده ما قرار داد، تا این روزها مرزهای خودکفایی را به شکلی قابل توجه جابجا کنیم! همانا فرصتی برای من، برای تحولی که خوابش را هم نمیدیدم که بتوانم به آن نائل گردم: خیلی حرفهای، آن هم به عنوان "هیرکات استایلیست" !#مریم_بهادری@Amiralichannel