آبی ما قرار نیست برای هم بمانیم. قرار نیست خیابانهایی که باهم رفته ایم را دوباره و سه باره قدم بزنیم. قرار نیست هر بار که دیر میرسی با دیدنِ بلیط اضافیِ سینمایی که تویِ دستم عرق کرده بزنم زیرِ گریه! قرار نیست تا همیشه حالتِ لبخندت را از پشتِ تلفن حدس بزنم! تا همیشه بویم را رویِ کمربندِ ایمنی ماشینت که یک روز با شاسیهایی که برای قدِ کوتاهم زیادی بلند است دور می شود جا بگذارم. قرار نیست که چراغ هایِ اتوبانِ امام علی تا همیشه، مرا یادِ خانه ات در همان حوالی با چراغ هایی که رأسِ ساعتِ ده شب خاموش میشدند بیندازد. آبی ما قرار نیست برای هم بمانیم. قرار نیست دست هایمان تا ابد تویِ هم گره بخورد و نشود که بهم رو دست بزنیم! قرار نیست دوباره با همان صدایِ روزهای اولت برایم سعدی بخوانی و من تویِ دلم بغض کنم و برایت تکست بزنم: «جانِ رفته از بدنم شدی». آبی ما رفتنِ یک دیگر را خوب میبینیم و میشود که حوصلهی سر برگرداندن نداشته باشیم. می شود که خیابان های فرعی را برای زودتر دور شدن انتخاب کنیم و ثانیه شمارِ چراغِ راهنمایی را در شمارهیِ پنج رد کنیم. ما قرار نیست شانه به شانه بمانیم آبی و یک روز سایه هایمان عریض و جدا افتاده از هم، بدونِ اینکه چیزی درونمان مچاله شود از همین خیابانها می گذرند. آن وقت من کتاب هایم را تویِ کوله پشتیام میریزم و لابد تویِ دلم میگویم خوب فراموشت کردهام! حتی آن روز را که تویِ کوچهی نیمه تاریک دنده عقب رفتی و من به چراغهای ماشینت نگاه میکردم و داریوش میخواند «هرجا چراغی روشنه از ترسِ تنها بودنه»... حتی آن روز را که برادرت تویِ پادگان تیر خورده بود و تویِ فیس بوکت از گروس نوشتی و گفتی: «همان انگشت که ماه را نشان میداد ماشه را کشید» و بعدش شانه هایم را خواسته بودی، دست هایم را، بودنم را! تو شانههای لاغر و دستهای کوچکم را فراموش میکنی آبی! تو یادت میرود زبانم موقعِ تلفظِ کدام حروف میگرفت و حرفهایم را میسپاری به بادِ هوا. تو دست میاندازی دورِ گردنِ دخترهایی با پ شالگردنِ سمور و یادت می رود که یک روز با عصبانیت و سرعتِ زیاد، از دست اندازهای خیابان گذشته بودی و پیشانی ام شکست. تو با دخترهایِ کفش سیصد دلاری به پا، تویِ مهمانی میرقصی و یادت نمیآید که من با کفشهای داخلیِ ملی، انقلاب را با تو دویده بودم. ما قرار نیست برای هم بمانیم آبی، قرار نیست... و من که هنوز سعدی را بیشتر از حافظ دوست داشتهام، به جایِ خداحافظ، برایت یادداشت می گذارم: «رفتم».#الهه_سادات_موسوی