کاش مرا همان وقت ها میدیدیهمان وقت ها که روحم همچون شکوفهای صورتی میدرخشید.همان وقت ها که با لبخند تعریف میشدم و چشم هایم برق زندگی را داشت.نه اکنون که روحم را لجن فرا گرفتهنه حالا که قلبم را سیاهی فرا گرفتهنه حالا که دستانم را نمیخوام در دستان دیگری بگذارم.نه این زمانی که تنهایی را فهمیده ام و به ان معتادم.کاش قبل تر ها مرا میدیدی...-مهینوشت