قهوه ای سرد و تلخ درون من دَم میکشدکسی خودش را به خستگی این کالبد میکوبدجیغ میکشد ..جیغ میکشد ...بر روی لبخند کوچکم چنگ میاندازدولی باز من اراممارام میمانم پشت یک خنده تا ...تا شاید این لبخند مرهمی برای بی قراری اش باشدارام میمانم تا بداند تنها نیستاما ...او برای ترک های قلب من اشک میریزد و بی قرار استو من باز ب تلخی میخندم و او نمیفهمد معنی این لبخند چیست ..