مرا خانمم صدا میزدهمه چیز قرار بود جدی شودبین خودمان حلقه رد و بدل کرده بودیمکلی برنامه چیده بودیمهمه جا با هم بودیمهی عکس های دونفره می انداختیم و قربان صدقه هم می رفتیم و دوستانمان برایمان آرزوی خوشبختی میکردند....این ها مال چند وقت پیش بود؟یک ماه....یا یک قرن...؟!به انگشتان خالی ام نگاه می کنمبه عکس های دونفره مانبه پیغام های توی گوشیگوشم پر از صداستصدای دوستت دارم گفتنشکسی مدام می گوید خانمم... برمیگردم رو به صدا...می بینم خانم کسی نیستم...خیره میشوم به صفحه گوشی ، به شماره تلفن اشچرا دیگر نمی توانم به این شماره زنگ بزنم...؟چرا نمی توانم دیگر این روسری را سر کنم...؟چرا مثل زن های باردار از این بوی عطر حالت تهوع میگیرم....؟این آهنگ را بزن جلو لعنتی.... این آهنگ را بزن جلو...از این خیابان نرو... این کافه نه....جلوی من سیگار وینستون نکش...این پیراهن را چه کنم...؟ بیاندازشم دور؟نه.... دلم نمیاید که... یادگاری ست...دلم خیلی تنگ است... زنگ بزنم...؟ خب پیغام میدهم...اگر جوابم را ندهد....؟میخواهم بخوابم... یک چیز کم است انگاری...به یکی باید شب بخیر بگویمیکی باید به من شب بخیر بگویدیکی که نیست...می شود نپرسی چرا... چه شد؟عذاب سوال های بی جواب می دانی چیست؟بی هیچ توضیح مشخصی رفتن می دانی چیست؟باید بخوابم...فردا صبح بیدارم نکن...ورزش و خرید و سینما نمی آیمقسمت و صلاح و تجربه نمی فهمماین رفته که از این بهترش بیاید نمی خواهمسرم را با این مزخرفات گرم نکن...اگر می توانی خاطرات را گم و گور کن...اگر می توانی یک طوری جای آن صبح بخیر فردا را که بود و دیگر نیست پر کنمی توانی....؟! هه....شب بخیر#پریسا_زابلی_پور@Radio_chehraziii