در مرحله خاصی از مواجهه با رنج، انسان تنهایی را برمیگزیند. چرا که متوجه میشود هر حضوری تنها رنجش را مضاعف می کند. درک پریشانی درونش برای ناظر بیرونی ناممکن است. سکوت را انتخاب میکند، یا دیگر نقاب ها را.-آلبر کامو