از غم های دنیای تاریکت هجرت کن. کنار پنجره بایست، و به یک زن زیبا فکر کن. بعد، داستانی برایش بنویس، چرا که همه زنان زیبای تنها باید داستانی داشته باشند. این را آقای براتیگان گفته که از تو خیلی بهترمی فهمد. پس، چراغ ها را خاموش کن و به یک زن زیبا فکر کن که در ساحلی دور ایستاده و موهای بلند نمدارش روی شانه اش ریخته و بوی دریای جنوب و بوی آتش ساحل نوشهر و بوی جنگل گیسوم و بوی مزرعه گندم و عطر خاصی می دهد که او را از همه زنان دنیا متمایز کرده است. به چشم های درشت روشنش فکر کن. به دستهایش، به لبهایش، به برآمدگی سینه هایش، دو کبوتر بی تاب. به ساق زیبای پاهایش. به گردنش فکرکن که زیباترین نقطه حضرت زن است. به بوسیدنش، به نوشیدنش، به این فکر کن که با او در یک اتاق خنک لای ملافه های گل بهی بخوابی و هرگز بیدار نشوی. به یک زن زیبا فکر کن و داستانی برایش بنویس.باهوش باش. برنگرد. گم شو لای کلمات داستان. اصلا یکی از کلمات شو، کاری که در دنیا نداری. کلمه ای شو که زن از همه بیشتر دوست دارد. مثلا از خودت بودن استعفا بده و کلمه "چای با خرمای دشتستان" شو. کلمه نیست، عبارت است. عبارت شو. از خودت بودن استعفا بده و عبارت " روی پل عابر پیش چشم همه مرا بوسید" شو. کلمه شو، عبارت شو، خط فاصله شو و به فاصله فحش بده، نقطه شو. هرجور می توانی از خودت بگریز به زنی که خلق کرده ای.در نگاه آخر زن زیبای تنها، در سطر آخر داستانت بمیر. وصیت کن میان دو خط آخر کتاب دفنت کنند. امیدوار باش یک روز مرد دیوانه تنهایی نبش قبرت کند، و قصه ای را که پشت لبهایت پنهان کرده ای بیرون بکشد، و آهسته در گوش زنی مغموم بخواند.همین....🔸حمید سلیمی@Radio_chehraziii