از اینکه عادت کرده ام ترا به یک نام مشخصیک ترانه ی آرامیک دعای ثابتبنامم و بخوانم و بخواهم، عذر می خواهمعذر می خواهم که در خواب هایماز آنچه هستی گاه زیباتری و گاهیآنقدر دور ایستاده ای که پیدا نیستیمن ترا میان زمزمه ها نوشتممیان یک آواز قدیمیکه از دهان تو بیرون می ریختو از لب های تو آب می خورد..من ترا از اندوه گرفتماز خدای غمگینی که از عشق اش، باراناز خنده اش، غروب واز خاطره اش، تنهایی را نشان دادپس به من حق بده زیبایمترا آنگونه که هستی نخوانم واینچنین که می نویسم، نباشم..سید محمد مرکبیان@Amiralichannel