من به تویی که وقتی یه نفر ازت میپرسه "چرا خوب نیستی" و یه جواب واسش داری حسودیم می شه. چون من هیچ وقت نمی فهمم دقیقا چرا ناراحتم، هیچوقت نتونستم بگم من به این دلیل حالم خوب نیست، چون همیشه نگهشون داشتم، همیشه تک تک ناراحتیام رو هم جمع شدن و یه حباب غم تشکیل دادن واسه روز مبادا، روز مبادا کیه؟ روزی که اون حباب می ترکه و من به ازای هر باری که باید خودمو تخلیه می کردم و نکردم، ناراحت و عصبی می شم، به ازای هرباری که باید گریه می کردم و نکردم، گریه می کنم و بخاطر همین من تو روز مبادا هیچ وقت نمی تونم بگم من به فلان دلیل حالم خوب نیست، فقط می تونم بگم حبابم ترکیده همین.