خدایا می شود ما را ببخشی؟بخدا بچه بودیم و سرمان نمی شد گچ هایی که آخرهفته ها توی جیبمان میریختیم و ازمدرسه به خانه می بردیم، بیت المال است،ببخشید که با آنها روی فرشهای مامان ،لی لی میکشیدیم و بساط عیش ونوش و تعطیلاتمان راپهن میکردیم وکلی هم می خندیدیم و به خواهرمان قولِ گچ های خوش رنگ تر و بهتری برای هفته های بعدش می دادیم، ببخشید که هرباربه بهانه ای مسئولِ گچ ها میشدیم واختلاس می کردیم، چندتا از آن گچهای درشت وخوش تراش برمی داشتیم و بقیه راجوری مرتب می چیدیم که به عقل جن هم نمی رسید که ما چهارتای آنهارا برداشته باشیم ، ما حق الناس خورده ایم و پشیمانیم خداجان، اعتراف می کنیم و آماده ایم برای جبران ...راستی یادت هست لیلا گریه میکرد و تمام محله جمع شدند تا آرامش کنند اما نشد؟ من موهای عروسکش را برداشته بودم، بخدا اشک هایش را که دیدم پشیمان شدم ها، اما دیگر کار از کار گذشته بود، خدا جان، خودت که دیده بودی؛ عروسک من از همان اولش هم کچل بود.. خب تقصیرِ لیلا هم بود، هِی جلوی چشمهای من موهای عروسکش را شانه زد، شانه زد ، تا من حسودیام شد ، بدجنس شدم و نفهمیدم چه کردم، اما می شود من را ببخشی؟آن روز را هم ببخش که دخترهای همسایه آمدند خانه ی ما و با خواهرم یواشکی زیر چادر، فوتبال تماشا می کردند و من را راه نداده بودند و من عصبانی شدم و وسطِ هیجانشان لیوان آب را گذاشتم روی چادر، هورا کشیدند و آب سرازیر شد و تلویزیون جرقه زدو لامپش سوخت ، خدا شاهد است قصدم این نبود! بدجور عصبانیم کرده بودند.. اصلا چه معنی دارد هی به آدم بگویند تو بچه ای و از همه چیز محرومش کنند؟ من خیلی هم فوتبال دوست داشتم و خیلی هم سرم می شد! خب منصفانه نبود من تنهایی آن گوشه بایستیم و آنها تلویزیون را زیر چادر ببرند و دور از چشم من و بدون من، هی بخندند و بالا و پایین بپرند. خودشان اگر جای من بودند؛ چه حالی می شدند؟ ولی من آنقدرها که فکر میکردند بچه نبودم! بغض میکردم، عصبانی می شدم ، دندانهایم را به هم می فشردمم و در سرم نقشه های شرورانه می کشیدم، اما حالا پشیمانم، من به پدرمان خسارت زدم و پشیمانم خداجان، به پدرمان بگو هرچند یادش رفته، اما من را ببخشد...آن روز یادت هست که مامان رفت آبگوشت درست کند و لوبیاها سرجایشان نبودند؟ من همهی آنها را برداشته بودم و توی حیاط، کاشته بودم، خب دلم می خواست حیاطمان را سرسبز کنم ، یادتان نیست بعدش چقدر همه، باغچهی لوبیای ما را دوست داشتند وهمین مامان خانم، چند تا خورشت با همان لوبیا سبز های من پخت و بوسم کرد؟ ولی من خیانت در امانت کردم و به اعتماد مادرم پشت پا زدم، اصلا برای همین بود که دیگر لوبیاها را بالای یخچال می گذاشت ، شما پادرمیانی کن و بگو من را ببخشد...خلاصه که از این خطاها زیاد کردهام ، اما همهاش را یادم نیست و اصلا هم نمی دانستم که دارم اختلاس و دزدی وخیانت میکنم ، شما خدایی کن و من را ببخش و تاوانش را با مقابله به مثل از من نگیر!!!خدا شاهد است هِی حقمم را میخورند و من یادِ لوبیاهای بچگیام میافتم.هی اختلاس می کنند و من یادِ گچ های مدرسه که با ذوق ، توی جیبم می ریختم، هِی ظلم و بی انصافی می کنند و من به موهای عروسک لیلا و تلویزیونی که سوزاندم فکر میکنم .بخدا من بچه بودم! اینها بزرگند..منصف باش خدا جان...• نرگس صرافیان طوفان