من دختر بچه ای کوچک و تنها که نامش مریم بودقصه تلخ شبی که مریم گم شد را میخواند و با خط به خط کتاب اشک میریختاما خودش هم نمیدانست کجای زندگی گم شده بود که این چنین احساس وحشت داشتخودش هم نمیدانست کجای زندگی راه خانه اش را اشتباه رفته بود که حالا در میان سیاهی شب یکه و تنها در بیابان پرسه میزد و دلش برای آغوش مادرش پر میکشیداو دخترک غمگینی که خودش هم نمیدانست کجای زندگی این چنین تنها شده بود که به ماه آسمان پناه برده بودبه او نگاه میکرد و خوشحال بود از اینکه به او لبخند میزندبه مادرش میگفت ماه را ببین که دارد به من میخندد و قلبش از شادی پر میشداما مریم کوچک تو باید میدانستی که وقتی در قاب پنجره مینشینی و به ماه خیره میشوی ماه به تو لبخند نمیزند این تو هستی که خیال میکنی ماه به تو میخندد..• ماهـکــ🌙