حسودی می کنم، به آدمایی که هدف دارن، از ته دل به یک چیز علاقه دارن، بهش ایمان قلبی دارن و توی راهش قرار گرفتن و براش با انگیزه و امید می جنگن، تلاش می کنن و در نهایت دیر یا زود بهش می رسن.حسودی می کنم، وقتی خودمو می بینم که پوچ و تو خالیه، هدفشو پیدا نکرده، به چیزی علاقه نداره، خسته و فرسودست و هرسالش از سال قبلش بدتر می شه. اجباراً توی مسیر غلط قرار گرفته و گیج و سردرگم ادامه می ده تا ببینه چی می شه.حسودی می کنم، وقتی خودمو می بینم که توی باتلاق گیر افتاده، هیچ کس نمی تونه کمکی بهش بکنه، به طرز عجیبی نسبت به همه چی خنثیست، دنیاش خاکستریه و دیگه حتی هیچ آرزو، امید یا رویایی نداره. هرچی می گذره حس خنگ بودن و بی مصرف بودن می کنه و خودشو قبلاً توی یک زمان جا گذاشته و دفن کرده.همدردی می کنم، وقتی مداد سفید و توی جعبه مداد رنگی و می بینم چون اونم فقط ساخته شده تا وجود داشته باشه؛ ولی بعدش حسودی می کنم، چون اونم گاهی وقتا به درد می خوره، اما من نه.-دیاکو.