فروغى میگه «کی رفتهای ز دل که تمنا کنم تو را». محمود درویش هم همینو داره میگه اما هزار بار ظریفتر. وقتی میگه «كونوا للرحيل أوفيا»، نمیگه به رفتنت پایبند باش، میگه اصلا نرفتی. منظورش هم با طرف نیست، با دل خودشه که نمیتونه فراموش کنه. میگه آدم «نرفته» رو چجوری فراموش کنم؟ نشدنیه.