دشت هايی چه فراخ!كوه هايی چه بلند!در گلستانه چه بوی علفی میآمد!من در اين آبادی، پی چيزی میگشتم:پی خوابی شايد،پی نوری، ريگی، لبخندی.پشت تبريزيهاغفلت پاكی بود، كه صدايم میزد.پای نی زاری ماندم، باد می آمد، گوش دادم:چه كسی با من، حرف می زند؟سوسماری لغزيد.راه افتادم.يونجه زاری سر راه.بعد جاليز خيار، بوته های گل رنگو فراموشی خاك.لب آبیگيوه ها را كندم، و نشستم، پاها در آب:«من چه سبزم امروزو چه اندازه تنم هوشيار است!نكند اندوهی، سر رسد از پس كوه.چه كسي پشت درختان است؟هيچ، میچرخد گاوی در كرد.ظهر تابستان است.سايه ها میدانند، كه چه تابستانی است.سايه هايی بی لك،گوشه يی روشن و پاك،كودكان احساس! جای بازی اين جاست.زندگی خالی نيست:مهربانی هست، سيب هست، ايمان هست.آریتا شقايق هست، زندگی بايد كرد.در دل من چيزی است، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دمصبحو چنان بیتابم، كه دلم میخواهدبدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه.دورها آوايی است، كه مرا میخواند.»•#سهراب_سپهری•@bluehomeplus🌱-صبحبخیر-