گه ره دیر و گهی راه حرم میپویممقصدم دیر و حرم نیست تو را میجویم- هاتف اصفهانی۱. هر آدمی یک سری انگیزههای درونی دارد. یک سری دکمه که میشود با آنها روشن و خاموشش کرد یا به مسائل مختلف علاقمندش کرد یا وادارش کرد به خیلی کارها که خودش هم فکر نمیکرده قادر به انجامش باشد. با هر اندرکنشی با جهان بیرون، انگیزههای درونی یک بیانیه صادر میکنند. یک پیراهن که میخریم به دنبال یک متر پارچهاش نیستیم، میخریم که با رنگ و رویش اعلام کنیم ما از جدیدترین مدهای دنیا باخبریم، یا با بیرنگ و سوییش اعلام کنیم که به دنبال مد نیستیم، یا با رسمی بودنش اعلام جدی بودن کنیم، یا با الگوهای رویش اعلام شوخ بودن کنیم، یا با گرفتن وقتِ قبلی از گالری بیژن و پرداخت فلانقدر پول اعلام ثروت کنیم. همه اینها آخرش میرسد به احساس اهمیت. فروشندههای ماهر دنبال صد تومن بالا و پایین نیستند، دنبال آن هستند که هدف درونیِ خریدار کی اعلام برد میکند. میروند توی مغز خریدار و خودشان را مینشانند جای او و دنبال آن دکمهها میگردند. بعد از یک ربع حرف هم میگویند که "راستی یه چیز دیگه براتون دارم، فکر کنم خیلی خوشتون بیاد" بعد ما میخریم و میاییم بیرون و فکر میکنیم که ای دل غافل، فروشنده آن جنسی که توی مغازهاش مانده بود به ما قالب کرد. ولی راستش اینست که خیلی وقتها فروشنده فهمید که کدام ماشین و خانه و قبا و دستار آن دکمههای درونی را روشن میکنند. مثال منفی میشود کلاهبردار، مثال مثبت میشود آن مدیران و راهبرانی که میدانند آدمها را کدام هدف درونی وادار به حرکت میکند، یا آن سخنرانها و نویسندههایی که میفهمند دغدغه خواننده و حضار چیست، و مثال خنثی هم میشود همین دوست فروشنده که به جای یک چیز، چیز دیگری به ما فروخت. بالاخره توی این دنیا یک نفر میخرد و یک نفر هم میفروشد.۲. خیلی وقتها خود ما آدمها، دکمهها و اهداف درونی را اشتباه میگیریم، یا با یک سری شبههدف جایگزینشان میکنیم. بگو آنها که دنبال پولند، یا توی فضای مجازیِ ما دنبال فالوئر میگردند. همان "فالو بده بک میدم"، یا "تبادل بزنیم" و همه این حرفها. دکمه اصلی گم شده و نتیجه این شده که طرف دنبال چیز دیگر میگردد. ایراد اصلی این شبهدکمهها ولی، اینست که آدمیزاد خودش را میبندد به آمار. شادی زیاد شدن فالوئر با غمِ کم شدنش از بین میرود و بازار که میریزد به هم، یک بخش درست میشود مخصوص سکتهکردهها. بعد ما مینشینیم تفسیر میکنیم که چرا یک عده شکست که میخورند باز بلند میشوند و یک عده نه.۳. نشناختن انگیزههای درونی یک عیب دیگری هم دارند. آدمی که نداند انگیزهاش چیست، با هر تشری از مسیرش منحرف میشود و هر سنگی که روزگار به طرفش پرتاب میکند هم به لاهوتش میخورد و هم به ناسوتش. بعد ما مینشینیم تفسیر میکنیم که فلانی "ثابتقدم" نیست و فلانی هست.۴. پشت این دریاهای خروشانِ دعواهای روزمره شهری است که ما آدمها در میان هیاهو نمیبینیمش. یک شهری که دکمههای ما را نگهداشته تویش. یک جایی که تعداد فالوئر و میزان ثروت و عدد و رقم مهم نیستند. انگیزه شخصی است که مهم است. یک جایی که همه کارها برای اهمیت، رشد، یا کمک به دیگران انجام میشود. نقشه شهر خودآگاهی را کسی نکشیده. پیدا کردنش یک سفر درونی میخواهد به گذشته و حال، و یک نقبی به همه ناامنیهای وجود.#علی_فرنود@Amiralichannel