تاوانم را پس دادهامدر تاریکی مشتهای پی در پی خوردهام، رها شدهام، تا در کناری بپوسم، ژولیده و خیس، به ستوه آمدهام. آه مادر برایم ترانهای بخوان!از پسش برنمیآیم. به نور بیشتری نیاز دارم، نور بیشتر، نور بیشتر، همین حالا!خوکی زیر لبهی تیغ است. سوپرانو، آوازی بیروح وگوشخراش میخواند. تاسها میایستند. نتیجه، بدترین حالت ممکن است، بیشتر از سربازان جهنمیای که در میانم رژه میروند، دوام نخواهم آورد.-بوکوفسکی