آدمهایی که زود عصبانی میشوند،آدمهاییاند که درک نشدهاند،کمتر از نیازشان محبت دیدهاند،و بیشتر از توانشان محبت کرده اند .⁣طبیعی است که گاهی کم بیاورند ،کاسهی طاقتشان سرریز شود و تمام حسرت و کمبود و بغض هایشان را از پشتِ خاکریزِ خشم و قهر و بهانه ، بیرون بریزند و چند دقیقه ی بعد، پشیمان شوند!⁣آدمها که عصبانی شدند، جبهه نگیرید!برایشان یک لیوان آب بریزید، کنارشان بنشینید، در آغوششان بگیرید، با عشق و علاقه در چشمانشان نگاه کنید و بگویید چقدر وجودشان برای شما ارزشمند است،چقدر خوب است که هستند و چه اندازه دوستشان دارید.⁣خشم، قهر، کنارهگیری و فریاد؛ارثیهی اجدادیِ آدمها نیست!⁣این ناگزیرترین حالتِ ابرازِ استیصال و رنج های درونیِ آدم هاست،⁣نوعی اعتراض به دیده نشدن، شنیده نشدن و سردیِ عمیقِ رابطههایی که نیاز به کمی توجه و رسیدگی و همدلی دارند.-نرگس صرافیان طوفان