امروز درد عجیبی توی افکارمه. سَرم نه، افکارم. هرثانیهای که فکر توی سرم میچرخه، دردش رو به همهی وجودم منتقل میکنه. جایی که باید به جای یکخشاب قرص، پناه ببرم به یکخشاب گلوله که فقط کمی افکارم آروم بگیره. نه اینکه دلم بخواد تنها باشم، ولی واقعا حوصلهی جمع رو ندارم. پناهبرنده به آدم و فراری از آدمهام. جوری که یک میز دونفره رو به یک جمع خودمونی ترجیح میدم. خیلیوقت بود حس مرگ نداشتم. امشب از اون شبهاست که حس میکنم با همین حس شبم رو صبح میکنم. و از اون شبهاست که احساس میکنم هیچچیزش هیچجوره جور درنمیاد. فقط باید بگذره تا بگذرونم. خدا بخیر بگذرونه.-مَرد سانفرانسیسکویی