گاهی وقتا بین فکرای سیاه مزاحم برای آینده و درس به یک زندگی ساده و آروم و بی حاشیه فکر می کنم. مثلاً یک گل فروش که صبح زود با نور خورشید از خوابش پا می شه، می ره سر کار و صبحش با بوی خوب رزای قرمز، رطوبتی که می خوره به صورتش و انرژی مثبتی که از گیاهای سبز می گیره شروع می شه، یا یک نقاش که وقتی پر میشه رنگای مختلفو می ریزه روی بوم و از عصبانیتش یک اثر هنری قشنگ خلق می شه. یا حتی یک قهوه فروش که همیشه بوی قهوه می ده و با حرف زدن با مشتری ثابت صبحش از روزمرگیاش می گه و حس خوبی داره، یا یک رستوران دار یا یک آشپز که آهنگای بی کلام ملو رو توی محل کارش پلی می کنه و دنبال رسپی جدید و غذاهای جدید از سراسر دنیا برای منوی رستورانشه. و کلی ازین قبیل زندگیا. گاهی وقتا به این فکر می کنم دارم زندگی ایو که خودم دوست دارم می سازم یا اجباراً تبدیل می شم به رباتی که بقیه ازم می خوان باشم؟ بعضی وقتا به این فکر می کنم چجوری پدر و مادرا دلشون می اد رویای بچشونو ازشون بگیرن به بهانه ی اینکه موفقیتشونو می خوان، آیا اونا می دونن آدمی که آرزوهاشو رویاشو ازش بگیرن رسماً مرده به حساب می آد؟-دیاکو.