میدانی که هر ماه، یکبار ترمینال آمدن با تو و دوری دوباره ات، همچنان برای من عادی نیست؟ چون نبودنت درد دارد. چون مغز به همه چیز عادت میکند، بوی خوب بوی بد، چهره های تازه لذت های نو، اما#دردعادت پذیر نیست. درد فلسفه اش این است که می آید تو را بیدار کند تا گاهی جانت را نبازی.عزیزتر از جانم... آدم هرچقدر عزیزتر باشد دوری اش سخت تر است و دوری از یک آدم عزیز، هرچقدر بیشتر طول بکشد، آن وقت بودنش با هیچ آغوشی#کافینیست. همین می شود که کنارمی اما دلتنگم... همین می شود که در آغوشم می گیری اما، باز بی قرارم.امشب که تو را می رساندم ترمینال، همان وقت که دستت را تکان دادی و رفتی خوشحال شدم که تو جای من نیستی. خوشحال بودم که تو تصویر یک اتوبوس را تا نیست شدنش دنبال نمیکنی. بس که تماشای دور ماندن سخت است، بس که سخت است هزار بار حرفت را مزه کنی تا بگویی «بمان، کاش بیشتر بمانی»#امیرعلی_ق@Amiralichannel