خيلى وقته كه از خودم مى پرسم زندگى ازم چى ساخته؟ مدام خودم رو تماشا مى كنم. اما هميشه يه اتاق، درونم هست كه نمى شه ازش حرف زد. اتاقى كه كلمه ها روى هم خروار شدن وُ مرزها از سينه هاى هم گذشتن. اتاقى كه پشتِ پلكها فقط چراغش روشنه. اتاقِ سكوتهاى طولانى. حسهاى كشدار. وسوسه هاى الكى..#سیدمحمدمرکبیان@Amiralichannel