متاسفانه من آدمیم که همیشه توی گذشته زندگی می کنه. چتای قدیمی؟ همشونو نگه می دارم و می خونم. عکسای قدیمی؟ امکان نداره پاکشون کنم. یادگاریا؟ نمیندازمشون دور. خاطرات قدیمی؟ هروقت بی کار بشم با یه لبخند مرورشون می کنم و دلم تنگ می شه. چیزای قدیمی همیشه یادم می مونه. و این اصلاً اخلاق جالبی نیست چون گاهی وقتا آدمایی که بهشون فکر می کنم عوض شدن و دیگه وجود ندارن. یا این که هستن و دیگه خبر ندارن من وجود دارم یا نه.