رابطههای نابرابر اینطوریند که یک طرف بیش از حد شنونده است و یک طرف بیش از حد گوینده. یکی مدام حرف میزند، غمهایش را سبک میکند، بقچه بغضهایش را باز میکند و آن دیگری همهشان را برمیدارد، میگذارد در اتاقکهای کوچک قلب بزرگش. همهچیز در آرامش و تعادل است و زیباییهای دنیا در شوخیها و خوشیها خلاصه میشود. تا اینکه رابطه ویران میشود. ساده و ناگهان. آنکه شنونده بود، با کولهباری پُر میرود. آنکه گوینده بود و صدایش موسیقی ممتد رابطه، غرق میشود در سکوت. تازه اینجاست که میفهمی آنچه بین تو و دیگری رد و بدل شده یکسان نبوده هرگز. چیزهای زیادی از خودت را جا گذاشتهای در دیگری و مدام دلتنگ آن تکههای جاماندهات میشوی، آن حرفها و اشکها و لبخندهایی که میان هقهق کردن با شوخی سادهای میآید و نمیرود. رابطههای نابرابر با غصههای نابرابر تمام میشوند. هر که بیشتر خودش را در دیگری کاشته باشد، غمگینتر است. تو که آشنای من در باغهای بنفش جنون و بوسهای؛ میدانم که آسودهای امروز که من این همه دلتنگم.نعیمه بخشی@Radio_chehraziii