یه بیماری ای هست اسمشو نمیدونم ولی اینجوریه که زنده ای ولی انگار مردی هستی ولی انگار نیستی، انگیزت ذره ذره به صفر میرسه و واسه رسیدن به هدفات تلاش نمیکنی، وقتی چیزی خراب میشه یا از بین میره اروم اروم خودتم باهاش از بین میری، دلت هیچ خوراکی و غذایی رو نمیخواد دلت سفر به شهرهای مختلف و قشنگ رو نمیخواد دلت درس خوندن و پول خرج کردن و خرید کردن و کار کردن نمیخواد.میدونی من میگم این بیماری اینجوریه که روحت دیگه جسمت رو نمیپذیره، زنده ای روح توی بدنته ولی روحت داره واسه خارج شدن از بدن دست و پا میزنه.