#دائما_یکسان_نباشد_حال_دوران_غم_مخوربرخی شبها معمولاً آخرین نفری هستم که از محل کارم در دانشگاه خارج میشوم. همهی چراغها را خاموش کردهاند. دانشگاه غرق ظُلماتی وصفناپذیر است. تاریکیِ مطلق. تنها چیزی که در این مسیر پر پیچ و خم یاریام میکند تا به درد و دیوار نخورم و در پلهها کله مُعلق نزنم، دو تا چراغ کوچک سبز و قرمز روی آب سرد کنی است که در یکی از پیچها قرار دارد. دو چراغ کوچک به اندازهی دو عدس.با خودم فکر میکنم وضعیت ما در هستی مگر غیر از این است؟تا حالا به حد و قوارهی خودمان در عالم فکر کردهاید؟ در سرزمین کوچکی هستیم به نام ایران. خاورمیانه، و به قول محسن نامجو، "اینکه زادهی آسیایی". روی کرهی زمین. زمینی که کُلَش در کهکشان راه شیری [که خودش فقط یک کهکشان کوچک از چند میلیارد کهکشان در کیهان است] به اندازهی یک دانهی خردل هم نمیشود. حالا حسابِ من و تو که روی این دانهی خردل معلوم است.در این شب سیاهم گم گشت راه مقصوداز گوشهای برون آی ای کوکب هدایتاز هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزودزنهار از این بیابان وین راه بینهایتای آفتاب خوبان میجوشد اندرونمیک ساعتم بگنجان در سایهی عنایتاین راه را نهایت صورت کجا توان بستکش صد هزار منزل بیش است در بدایتامروزه ما با وجود تلسکوپهای فضایی و رادیوتلسکوپها بخشهایی از کیهان را رصد میکنیم که پیش از اینها بشر هیچ شناخت و درکی از آن نداشت. کیهانِ شناختهشده در زمانهی ما به مراتب بزرگتر از آن است که گالیله و نیوتن و کپلر و کپرنیک تصور میکردند. امروزه دانشمندان قطر جهان قابل مشاهده را حدود ۹۳ میلیارد سال نوری تخمین میزنند. جهانی که به گفته آنها حدود چهارده میلیارد سال پیش آغاز شده، در حال انبساط است و صدها میلیارد کهکشان دارد. و در این میان، استیون هاوکینگ بر این باور بود که در عالمی با بیش از ۱۰۰ میلیارد کهکشان، که در هر یک از آنها صدها میلیون ستاره وجود دارد، بعید است زمین تنها جایی باشد که در آن موجودات زنده پدیدار شدهاند.امروزه کیهانشناسان نه تنها در پی کشف رمز و راز کیهان وچگونگی پیدایش جهاناند؛ بلکه با یک پرسش بنیادین مواجهاند که در حیطهی اخترزیستشناسی قرار میگیرد. آیا در بین صدها میلیارد کهکشان و ساختارهای عظیم کیهانی، جایی اثری از حیات پیدا خواهد شد؟ آیا ما تنها موجوداتی هستیم که تصادفا گوشهای در این کیهان پهناورظاهر شدهایم و میتوانیم چنین سوالاتی را بپرسیم؟ آرتور سی کلارک نویسنده بریتانیایی داستانهای علمیـتخیلی جایی گفته بود:"دو حالت وجود دارد. یا ما در این گیتی تنهاییم یا تنها نیستیم. هر دو به یک اندازه ترسناک است." (عرفان کسرایی).حکایت ما و امید در این عالمِ بینهایت، حکایت همان دانشگاه و آن دو چراغ سبز و قرمزِ روی آبسردکن است. ما بدون امید هیچیم. هیچِ هیچ. حتی در جهنم نیز نگذار امید در دلت بمیرد.دیگر بدتر از اردوگاه کار اجباری نازیها که نیست. سلاخان غربی روزی چند آدم گرسنهی پاپتی را که اگر ولشان میکردی خودشان از سختیِ وضعیت میمردند، برای تفریحشان میکشتند یا در کوره میسوزاندند و کِر کر میخندیدند. آدمها چگونه از آن زنده بیرون آمدند؟ دکتر فرانکل که خود در آنجا اسیر بود میگفت فقط با یک چیز:#امید(بنگرید به کتابش؛ انسان در جستجوی معنا)ما به امید نیاز داریم. حتی به امیدهای#مبتذل،#مسخره،#متوهمانهو#پلاسیبویی؛ البته، بهشرطی که جایِ برنامه و کُنش فردی و اجتماعی را تنگ نسازنند.یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخورکلبهی احزان شود روزی گلستان غم مخورای دلِ غمدیده حالت بِه شود دل بد مکنوین سر شوریده باز آید به سامان غم مخورگر بهار عمر باشد باز بر تخت چمنچتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخوردور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت#دائما_یکسان_نباشد_حال_دوران_غم_مخورهان مشو نومید چون واقف نهای از سر غیبباشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخورای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کندچون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخوردر بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدمسرزنشها گر کند خار مغیلان غم مخورگر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعیدهیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخورحال ما در فرقت جانان و ابرام رقیبجمله میداند خدای حال گردان غم مخورحافظا در کنج فقر و خلوت شبهای تارتا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور.دکتر محسن زندی@Amiralichannel