گفتم نمیخواهم حرف بزنم. حوصله ی توضیحش را ندارم. و گوشی را قطع کردم. زر زدم. میخواهم حرف بزنم. بهرحال نوعی بی خیالی در رفتار تو هست که لج آدم را در می آورد. فکر میکردم بیشتر تلاش میکنی. بیشتر اصرار میکنی که برایت توضیح بدهم آنچه را که در درون غم انگیزم میگذرد. تو اما برخلاف پیشبینی هایم تِپ گوشی را گذاشتی. همیشه برای بی خیال شدن زیادی عجولی. همیشه برای گوش دادن زیادی کم طاقتی. پرسیدی «چته؟» و این کافی نبود. با یکبار شنیدن «چیزی نیست» دست از تلاش برداشتی. و اشتباه کردی. برای من چیزی سخت تر از توضیح اینکه چم است در جهان وجود ندارد. تقریبا در اغلب اوقات چم است. من مجموعی از چم های جهانم. حالم شبیه نمودار معادلات سینوسی است. در نوسانم. درست مثل انحنای کم نظیر کمرت. چیزی در من نا آرام است و مدام تصمیمات عجیب میگیرم. تصمیماتی که خیلی زود پشیمان و نا امیدم میکنند. سرم را با ماشین صفر زدم. و فکر کردم بعد از آن راضی و آرام خواهم بود. نبودم. تصوری که از خود کچلم داشتم چیز به مراتب لعبت تر و سکسی تری بود. حالا با این ترکیب بی نظیر سر تراشیده و ریش و سبیل نسبتا بلند بیشتر شبیه ساقی های پشت پارک لاله شده ام. زود گوشی را قطع کردی. روی این همیشه نا آرامِ خالی. خالی از عاطفه و خشم. اگر قطع نمیکردی. اگر از پشت آن امواج مخابراتی با صدای نازک کودکانه ات تنگ تر بغلم میگرفتی، فراموش میکردم. اگر فقط کمی صبور تر بودی، عزیزم.🔸محمدرضا جعفری@Radio_chehraziii