یک کشو در کمد دیواری اتاقم دارم که از نگاه دیگران پر از آت و آشغال هایی ست که باید سالها پیش بازیافت میشد. از کیک یزدی خشک شده بگیر تا چند دکمه، و حتی ته سیگارهای توی یک کیسه مشما.این عادت عجیب من است، که از آدمهایی که دوست دارم باید یک جوری، چیزی را به یادگار داشته باشم. من اعتقاد دارم مداد به تنهایی یک مداد است اما اگر کسی که دوستش دارم آن را دست بگیرد و چیزی بنوسید، آن وقت همه چیز در مورد آن مداد فرق میکند.بین همه ی آن خرت و پرت ها، یک قوطی رانی پرتقالی هست که حسابی له شده. بر می گردد به همان اواخر سالهای هشتاد. برای اولین بار با معشوقه ام در خیابان قدم می زدیم تا اینکه جایی ایستادم و برای رفع عطش رانی خریدم. من رانی هلو خوردم و او پرتقال. هیچوقت نشد او را ببوسم. هیچوقت. یعنی ایشان شخص دیگری را دوست داشت، و این را من در اولین قرار فهمیدم. باران می بارید. تمام مسیر را تنهایی برگشتم و ایستادم کنار همان سطل آشغال. کت ام را در آوردم و تا کمر خم شدم توی زباله ها. قوطی او را که پیدا کردم خودم را تکاندم و کت ام را دوباره پوشیدم. آن قوطی یک فرق بزرگ با تمام قوطی های دیگر در دنیا داشت. ردی به جا مانده از رژ لب محبوب ام که وقتی قوطی را مچاله میکردم دیدمش اما، به امید بوسه ای حقیقی در آینده، انداخته بودمش میان تمام از دست رفته ها.#امیرعلی_ق@Amiralichannel