«مارتا گونزالس» بالرین سابق بالهی نیویورک در دهه ۶۰ میلادی. واکنش او هنگام شنیدن «دریاچهی قو» اثر چایکوفسکی در حالی که مبتلا به آلزایمر است دیدنی و تکاندهنده است.موسیقی در کدامین نقطه از جان انسان رخنه میکند و ثبت میشود که دست آلزایمر هم به آنجا نمیرسد؟هنگامی که ناامیدانه از تلاش برای بازآفرینی روزهای جوانی دست میکشد، و با حسرت سر تکان میدهد و تسلیم میشود، چطور با بوسهای محبت آمیز جان دوباره میگیرد و مصمم به ادامه میشود! چه قدرتی در جانش میریزد غرش بم سازهای بادی! عجبا که مهارت و ظرافت حرکات هنوز از عضلات تحلیل رفته و نحیفش بیرون نرفته!«ما هنر را داریم تاحقیقت ما را نابود نکند»فردریش نیچه@Amiralichannel