[نشسته لب پنجره و بارونو نگاه میکنه]+ خوبی؟- خستهم+ واسه چی؟- واسه اینکه عصر بارونی بهاری که نمیشه خسته نبود[فکری میشه و خیره میشه به دورای آسمون]+ یعنی حالا عصر زمستونی برفی بود خسته نبودی!- چرا اون موقعم خسته بودم، ولی یه جور دیگه+ بهانهس همش- ها، راس میگی، اصلش اینه از نبودنت خستم، بودی که اینجوری نبود، آدم میگرفتت سفت بغلت میکرد، خستگیش در میرفت[با چشمای گرد شده نگاه میکنه]+ لابد اونقدر سفت که جیغمم در میومد؟- هاا، همون خودشه+ خُل، همین کارا رو کردی که رفتم دیگه- واقعا؟[بی قید میخنده و موهاش میریزه تو صورتش]+ نه بابا :))- واسه چی پس؟[موهاشو میزنه پشت گوشش]+ بگذریم- گذشتی از او به خیره سری+ تو هم لابد گرفتی ره مه دگری؟- منکه همینجام، تو نیستی+ هستم، ببند چشمتو، عطر بارونو نفس بکش- فایده نداره که، نیستی+ لجبااز، گوش کن دیگه[چشمشو بست و به صدای بارون گوش داد و نفس عمیق کشید، وسط حیاط وایساده بود و سرشو گرفته بود سمت آسمون، دونههای بارون از صورتش لیز میخوردن پایین، از توی پنجره صداش زد، سرما نخوری دیوونه، چشماشو باز کرد، توی اتاق روی تخت بود، بارون میومد، رفته بود، چشماشو بست]