گاهی شبیه تکه چوبی روی آب معلق ام.نه امیدی، نه غم بزرگی، نه نیازی، نه انتظاری و نه هیچ ذوقی؛ صرفا وجود دارم.افتاده ام گوشه ای خیره به نقطه ای روی دیوار یا سقف. حتی نمی شود گفت هستم. نمی شود بین من و دیگر اشیای اتاق تمایزی قائل شد. ساعتی بدین شکل میگذرد تا دری به تخته میخورد و موجی به این آب می افتد و مرا به سمتی می برد. حرکت موج که به من تحمیل میشود دوباره شکل انسانی خود را باز می یابم. دوباره نیاز ها یکی یکی سر برمی آورند. ذوق پدیدار میشود. غریزه هایم دهان باز می کنند. برمی خیزم. امید را حس میکنم که در رگ هایم جاری می شود بی آنکه بدانم سرچشمه اش کجاست و به کجا می رود. دوباره چیزی که در نظر دیگران زندگی نام دارد در من شکل میگیرد.—محمدرضا حسینپور「@bluehomeplus」