فنجانی که به دست هایت وابسته شده بودقهوه ای که آرزو داشت فال تو باشدراهرویی که برای عطرت جان می دادو ساعتی که خودش را به خواب می زد تا بیشترکنار هم باشیمما زمین راما درختان راما برگ های پاییز راما زمستان راما تمام شهر رابا عشقمان به جنون رسانده بودیماما آن روزهاحرفهایت بوی رفتن می دادو این راتمام کافه های شهر شهادت می دهند.