«گفت: به چه کار آمدهای؟گفت: تا از تو آسایشی یابم و مؤانستی.»عطار، در این مکالمهٔ ساده، رازِ دوست داشتن را برملا میکند: در دوستداشتن اُنسی هست که آسایش به ارمغان میآورد. به همینخاطر، وقتی، به تعبیر عطار، «اندوهی طویل» داریم، سراغ خانهٔ دوست را میگیریم: به امیدِ انس و آسایش.•ابراهیم سلطانی@Radio_chehraziii