یادمه یه روز یکی بهم گفت قوی بودن خیلی خوبه.دوست دارم آدم قوی ای باشم. ازش پرسیدم چرا؟ گفت؛ آدم قویا ناراحت نمی شن، هیچکس نمی تونه اونا رو اذیت کنه.بهش گفتم تعریفت از یه آدم قوی اشتباهه.آدم قوی ها با ما هیچ فرقی ندارن، اونام حس دارن، اونام قلب دارن، فقط شاید یکم نسبت به ماها منطقی تر باشن. اونام مثل همه ی ماها ناراحت می شن، فقط خیلی خوب می تونن پشت چهره سرد و بی روحشون ناراحتیشون پنهان کنن و خودشون یه آدم بی تفاوت نشون بدن. آدم قویا راحت تر فراموش می کنن. اون فردی که بهشون آسیب زده رو حذف می کنن ، اون مشکلی که دارن رو با صبر و تحمل کافی و راهکار های عاقلانه حل می کنن و زندگی رو می گذرونن. فقط همین.