امروز به بهونه ی گرفتن تصاویر یک ویدئو و فرار از فکرای مزاحمم، راهی سفر یک روزه شدم و بیشتر از اینکه با دوربینم عکاسی کنم با موبایلم عکاسی کردم. سعی کردم رها باشم و به چیزی فکر نکنم. به هیچی. نشد ولی تا حدودی موفق بودم. چند سال پیش ها که خیلی آدم بهتری بودم از نظر خودم، از هر وسیله ای برای عکاسی استفاده می کردم. خیلی با موبایلم عکاسی می کردم. امروز سعی کردم از دوربینم کمتر استفاده کنم. سوار تلکابین شدم. من با تله کابین نمک آبرود و اون طبیعت بالاش چه خاطره ها که ندارم... با دوستام، با فامیل ها. فصل های مختلف، سنین مختلف... همش از ذهنم گذشت.هوا صاف و آفتابی بود، اما با مرور گذشته، حتی میتونستم قطرات بارون رو روی شیشه های کابین ببینم. همیشه بین گذشته و آینده در حال پاسکاری شدنم. اونجا که آینده شیرین و واضحه، به مرور گذشته هیچ رقبتی ندارم، و اونجا که آینده مبهم و کثیف میشه، اون وقت همون عکس های موبایلی گذشته، میشن بهترین پناه آدم. این روزها باید سعی کنم بیشتر با موبایلم عکاسی کنم.روزنوشت؛ امیرعلی ق۱۷ دی ۱۴۰۱@Amiralichannel