من بلد بودم همهی حسارو کلمه بشم اما تو سکوتم بودی. من حیفم میومد تو رو با کلمه ها شریک شم، حیفم میومد تو رو با انگشتام شریک شم، حیفم میومد تو رو با صفحهی گوشی شریک شم. حیفم میومد تو رو با نگاهِ بقیه شریک شم. حتی صدام... اگه تو از مغزم می رسیدی به صدام حیف می شدی، تیکه هات توو سلولایِ تنم جا می موند و اگه صدایی از گلوم خارج می شد، اون کلمه، حتی بلد نبود یک هزارمِ من دوسِت داشته باشه. تو سکوتمی! چون هر بی نهایتی رو میشه توو خلا تصور کرد. حالا کدوم کلمه ای میتونه باورت بده که تو سرِ من بی نهایتی؟#نازنین_هاتفی