+ میشه گفت خیلی وقت ها اشتباه از طرف خانواده ها نیست از خود آدمهاست که نمیدونن دقیقا چی میخوان. در کشور ما هویت فردی خیلی سخت یا دیر پیدا میشه. آدمها به دانشگاه ها پا میذارن تا رشته های پول ساز رو بخونن یا رشته ای که از نظر عرفی سطح بالایی در جامعه داره.هنر ستیزی در ایران یکی از دلایل اصلی نبود آدمها در مسیر اصلی خودشون هست... یعنی هنوز در خیلی از شهرها و استان های ما شخص باید الزاما دکتر و یا مهندس بشه و هنر رو به عنوان یک حرفه یا تفریح#کناریادامه بده در حالی که شخص ممکنه هیچ گونه استعدادی در علوم تجربی یا ریاضی نداشته باشه.پی نوشت: اگر شخصی در حرفه ی مورد علاقش نباشه و فعالیت نکنه چطور حرف جدیدی بزنه؟ در کشوری که ممکنه نیمی از آدمها در جایگاه خودشون نباشن٬ چطور توقع داشته باشیم تا اوضاع ما بهتر از اینی که هست باشه...