یک دختر هم در اتاق دیگر دارد با یک پسر تلفنی حرف می زند و توجیحش میکند که در مهمانی دیشب کنار هیچکس نخوابیده است.مرد خانواده سریال های ترکی نگاه می کند و زن خانواده کتلت سرخ می کند.می بینی زندگی شان را؟نکند ما هم درگیر این روزمرگی بشویم؟بچه دار شدن چه کار مسخره ایست وقتی این همه بچه ی بی سرپرست دارند نگاهمان می کنند.به نظر من که نباید اصلا خانه ای هم داشته باشیم.هر جا که خواستیم برویم و بالاخره یک جا پیدا می شود که بخوابیم.اینطوری نمی دانیم که صبح فردا در کجا داریم صبحانه می خوریم،عصرش در کجا سیگار میکشیم و شبش در کجا بغلت کرده ام.زندگی را خیلی باید ساده تر گرفت.بیشتر این چیزهایی که خودت را درگیرشان کرده ای پشیزی نمی ارزند،باور کن،می توانی یک بار امتحان کنی لااقل."شب است و هر دو به یک خواب خوب محتاجیم"دو رخت خواب بندازم جلوی تلویزیون،یک فیلم پیدا کنم که اصلا برایم موضوع جالبی نداشته باشد که بتوانم در بین فیلم تو را ببینم.از چشم های عسلی ات و لب های قرمزت و صدای خنده ی کرم های توی سرم.که مرزهای ممنوعه را رد بشوم و رد بشود.جلوی تلویزیون روشن خوابمان ببرد،ساعت چهار صبح بیدارت کنم و برویم کنار پنجره ی قدی اتاق و دو نخ آخر پاکت سیگار را با هم بکشیم.بیشتر این آدم ها خواب اند....ساعت چهار و نیم صبح شده است و من هنوز دارم می نویسم.می روم سراغ کشوی قرص ها،باید یک چیزی این سر دردم را خوب کند.بالاخره پیدایش میکنم،ویسکی نصفه توی لیوان را سر میکشم و تلخی اش را مک می زنم.کنار پنجره ی قدی اتاق یک نخ آخر پاکت سیگارم را روشن می کنم.مٵیوس می شوم و به این فکر میکنم که سر کوچه شما هیچ هندوانه فروشی نیامده است تا به حال...و بلندگویی هم در کار نیست که با آن صدایم را بلند کنم و تو بفهمی...کتاب اگزیستانسیالیسمم را بر می دارم و می افتم روی کاناپه.صفحه ی صد و بیست و هشتش را علامت زده ام،از همانجا ادامه می دهم.فردا باید بعد از کار بروم آن کافه ی سر خیابان و قهوه بخورم،برای شب هم بلیط تئاتر "سفر به نهایت دور" را رزرو کرده ام.و معلوم نیست چه کسی در کدام تونل دارد جیغ می کشد...🔸پویا رفیعی@Radio_chehraziii