چهارراه قصر که رسیدیم پسر سرباز که جلو نشستهبود با لهجه شیرین ترکیش گفت ممنونم پیاده میشم. یه اسکناس گرفت طرف راننده. آقای راننده به پسر سرباز گفت کرایه نمیگیرم ازت، بچه خودمم سربازه. آقای سرباز گفت دم شما گرم. پیاده شد رفت.آقای راننده پشت چراغ قرمز اشک از چشم دویید رو صورت تیغتیغی مهربونش، من روی صندلی عقب اشک جمع شد تو گلوم، خانم هایده توی ضبط خوندن مث برگ زرد پاییز، غم لعنتی به من زد.چراغ سبز شد آقای راننده گفت الهی همه غریبا سلامت باشن. منم گفتم آمین. گفت سخته آقا دوری. گفتم بله. بعد آقای راننده آهنگ رو عوض کردن، خانم هایده گفتن سلام سلام، زندگی سلام.همه چی مثل یه سکانس معمولی از یه فیلم معمولی بود. فقط نمیدونم این روزها فیلم زندگی چرا غمگین شده. اون بچههایی که توی ماشینای بغلی بستنی میخوردن و غشغش میخندیدن و به ما ادا درمیآوردن، همشون از این شهر رفتن انگار. سرباز شدن تو شهرهای دور...#حمیدسلیمی@Radio_chehraziii