حدیث احمدی :آدمی وقتی رسما دل می کَند، از جنبه ای خاص، حزن انگیز است؛ وقتی هیچ میل و تمایل و روزنه امیدی برای بازگشت جا نمی گذارد و برنمی گردد. چون میدانی که؟ آدمی، ذره ذره دل می کَند؛ قطره چکانی. آخرین قطره هم که به رود گِل آلود رسید گویی همه چیز در آن واحد نیست و نابود می شود. چیزی از دستت عین ماهی سُر می خورد و می رود. گویی از اول هم هیچ در چنته نداشتی. ول معطل بودی. رهایی آسودگی دارد، قطعا! اما حزن انگیز هم هست؛ از این بابت که می شد با اتصال به چیزی یا کسی، امکان یا بودن یا شدنی را رقم زد. اما آن فرصت و آن آدم و آن شدن، حیف و میل شد. امیدی که در خاک بود، جوانه نزد و می دانی که؟ کسی داخل رودِ جاری به هیچ قطره ای زل نمی زند.