غلامحسین ساعدی در یکی از نامههایش به بدری لنکرانی مینویسد: « به من سفارش کن که گاهی از خانه بیرون برم و بگو که انقدر خودم را اذیت نکنم. من فقط حرف تو را گوش میکنم؛ میدانی که؟»و من به شوق ِ چشمان بدری لنکرانی فکر میکنم، به وقت خواندن این کلمات..