جوانها غمها و شادیهای زیادی دارند چون فقط به خودشان فکر میکنند؛ از اینرو همه آمال و آرزوهایشان مهم مینماید و غم و شادی را بهطور عمیقش حس میکنند...آدمی وقتی دارای خانواده شد کمتر به خودش و آرزوهایش میاندیشد، عدهای هم خودخواهیهای خود را در موقعیتهای مسئولیتآفرینی چون سیاست، علم و یا هنر کنار میگذارند. نوجوان با کار و زندگی بازی میکند ولی انسان پخته و مجرب کار و زندگی را جدی تلقی میکند. مثلا انسان فقط برای بچهدار شدن ازدواج نمیکند، اما وقتی بچهدار شد، مسائل عوض میشود و سرانجام به نتیجه میرسد که همهچیز به خاطر بچهها انجام میپذیرد. بههمین دلیل جوانان علاقهمند هستند درباره مرگ حرف بزنند، اما واقعا درباره آن فکر نمیکنند. در مورد افراد مسن وضع کاملا عکس است. برای جوانان زندگی بهنظر طولانی میآید از اینرو فرصت تمرکز به روی آمال و آرزوهایشان را دارند. افراد مسن هم از مرگ که نزدیک میشود آگاهند و هم از اینکه آنچه را که انجام میدهند، در نهایت برایشان ارزشمند نیست. اینجاست که آدمی به ایمان و مسائلی از این قبیل روی میآورد که از تداوم برخوردار شود؛ آخر نمیشود که در خلاء زندگی کرد...!#گرترود#هرمان_هسه@Amiralichannel