خب گاهی اوقات آدم هوس میکند تنها باشد،خودش باشد و خودش!نه اینکه آدم منزویِ گوشه گیر یا افسرده یا اینکه از اطرافیانش فراری باشد،نه...!گاهی آدم نیاز دارد به خودش استراحت بدهد و برای چند روزی هم که شده برای خودش زندگی کند!موسیقی مورد علاقه اش را گوش بدهد،کتابِ مورد علاقه اش را بخواند،هر وقت که دلش خواست بخوابد،هروقت دلش خواست بیدار شود!تنهایی قدم بزند و ساعت ها در فکر فرو برود!بدونِ اینکه لازم باشد برای رفتارش توضیحی به کسی بدهد!بدون اینکه نگران باشد که ای وای غذایش دیر شد، ای وای امروز خانه را گردگیری نکرد ،ای وای درآمدم برای این ماه کفایت نکرد و هزار فکر و استرسِ دیگر...گاهی به تنها بودنِ اطرافیانتان رضایت بدهید!اجازه بدهید بار روی دوشش را کم کند باور کنید روح و روانش جانِ تازه میگیرد،و با حس و حالی بهتر به شما بازمیگردد!