پاییز یادش رفتجنازه اش را ببردزمستان که آمد ناگهان عاشقش شداما چه فایده ای داشت ؟معشوقه ای که لبانش سرد و بی رنگ بوددستانی بی حس داشت ، لبخند هم نمی زدو حتی یک بار هم نگفت دوستت دارم ،تنها چیزی که برایش مانده بود موهایِ طلایی و بلندی بود که شب را به آن ها سنجاق می کردزمستان اما مثلِ دیوانه ها برایش آواز می خواندشعر های عاشقانه می سرودخیال می کرد که پاییز بلند می شود و به جای تمام اضطراب هایِ تنهایی اش تا همیشه در آغوشش می کشداواخر اسفند بود ،همه را از دلش تکانده بود جز او ،نمی دانست که چگونه بدون عطرِ موهایش یک سال را تاب بیاوردسیگاری دود کرد و برای آخرین بار چشمانش را بوسیداز آن پس دیگر همه ی زمستان ها بویِ پاییز می دادند.#نرگس_حسینی@amiralichannel