حرف زیادی برای گفتن نیست. جز اینکه نزدیک شدیم به سالگرد بزرگترین فاجعهی انسانی تا به امروز. گفتنیها را همه گفتند و جز آه و نفرین به انگشتی که ماشه را چکاند، چیزی نمانده است. فقط یک جملهی کوتاه از اسماعیلیون بنویسم برای خودم که یادم بماند. آنجایی که میگوید هنوز توان لغو کردن اشتراک مجلهای را که برای دخترش میآمده ندارد. هنوز مجله میآید و آن را پشت در اتاق دخترش میگذارد. آنجا که میگوید: «هنوز جرات داخل شدن به اتاقش را ندارم».فراموش کنیم؟ حتی اگر بخواهیم هم نمیتوانیم. آدم حتی اگر حافظهاش را از دست بدهد، باز هم درد میکشد. درد فراموششدنی نیست. درد خودِ خاطره است.#فهیم_عطار@Radio_chehraziii