نه اینکه دیگه حوصله آدمای جدید رو نداشته باشم یا تنهایی رو به یه اکیپ باحال ترجیح بدم؛ نه. راستش این اواخر انقدر آدمای اشتباهی رو تجربه کردم که ناخواسته سعی میکنم از آدمای جدید دوری کنم تا حد ممکن فاصلمو باهاشون حفظ کنم؛ انقدر عوض شدن آدمارو بعد یه مدت دیدم که دیگه انرژی ای برای غصه خوردن و ناراحت بودن ندارم. این روزا شاید کسی رو نداشته باشم که باهاش صحبت کنم یا نگرانم باشه؛ اما خوب در عوضش حالم خوبه؛ سعی میکنم زندگیمو کنم، بهترین ورژن خودم باشم و کم کم خودمو پیدا کنم؛ اون منی که به حرفا و کارای آدما اهمیت میداد خیلی وقته دیگه کنسله؛ این انتخابم هر روز تنها ترم میکنه اما ای نکه دیگه هیچوقت قرار نیست کسی ناراحتم کنه بهم حس خوبی میده. حداقلش آرومم.