رنج بردن باعث فهمیدن می شودو ذهن را به تلاش برای شناختن وا می داردتا این که قواعد زندگی و تلخی و سختی را می شناسد و به درك و شعور می رسد.ولی وقتی به فهمیدن و درك رسیدی،از آن به بعد دیگر خود فهمیدن باعث رنجت می شود.دیگر هم از فهمیدن خودت رنج می بری،هم رنج فهمیدن آنچه دیگران درك نمی کنند و نمی فهمند و نمی بینند، به جانت نیش می زند و آزارت می دهد.ولی هر قدر در نادانی می شود درجا زد،در فهمیدن نمی شود.وقتی چشم هایت باز شد، دیگر نمی توانی آن را ببندی و خودت را به نفهمی بزنی.از کتاب "دالان بهشت"اثر "نازی صفوی"@Amiralichannel