یه گفتگوی ِعاشقانه ی زیبا !رفتم جلو گفتم «ببخشید خانوم آتیش داری؟»هول شد گفت «واسه چی میخوای؟» گفتم «میخوام تکلیفمو با چشات روشن کنم». خندید ، خندیدم.گفتم «شالت آبیه ، مثه دریاس ، موج داره دریات».گفت«ینی چی؟»گفتم « پیچ پیچی » خندید ،خندیدم.دیدم اهل دله، نشستم کنارش ، لش رو نیمکت.گفتم «همیشه دنبال دلیلی؟» گفت «چطور؟» گفتم «ببین، همین الانم دنبال دلیلی» خندید ، خندیدم.گفتم «میخندی تو دلم رخت میشورن» گفت «دیوونه ای؟»گفتم «سرت که پایین بود باد میومد.یه طره از موهات بیرون بود ، تاب میخورد. دووم نیوردم، دیوونه شدم».گفت «با این حرفا روزی مخ چنتا دخترو میزنی؟»خوشم نیومد از حرفش. پا شدم خودمو جمع و جور کردم صاف نشستم.گفتم «تو ازونایی که وقتی میرن شمعدونیا دق میکنن. صدات مثه بوی بنزین میمونه ، آدم دوس داره همه شو بکشه توی خودش.ازونایی که همه راها به تو ختم میشن.خنده هات مثه آب میمونه ، بی صداس ولی آرامش میده».گفت «کلی آدم مثل تو هست، تازه از تو بهترم خیلی هست!»گفتم «من مهربونم، دیوونه و خل و چلم، جسورم، اینارو هیچ جا با هم نمیتونی پیدا کنی»سر برگردوندم دیدم کوله ش رو دوششه داره میره.سعی کردم بین انگشتام بگیرمش.کوچیکتر میشد. انقدر رفت که نقطه شد.انگشتام رسیدن به هم. دیگه نبود.تکیه دادم به پشتی نیمکت ، زل زدم به آسمون.ابرا شبیه شمعدونیای دق کرده بودن. راستی ! گفت اسمش شهرزاده.شهرزاد ، روسری رقصنده با باد ،میروی در یاد ، میشوی غمباد...🔸پویا رفیعی@Radio_chehraziii