لوئی واله پنج روز پس از محکومیتش تیر باران شد، درمورد او حتی منتظر نتیجهی درخواست تجدیدنظرش هم نشدند. او برای همسرش نوشت: « شهامت محکمی دارم، نمیلرزم و از خودم راضی هستم. من نیز برای تهیهی فردای نغمهسرا میمیرم و پسرمان از آن استفاده خواهد کرد. عزیزم من تورا دوست داشتهام آنقدر که فکر میکنم هیچ مرد دیگری نمیتواند کسی را بیش از این دوست بدارد. من شهامت و دلیری تورا که همواره ابراز میداشتی تحسین میکنم و حالا هم میخواهم باز با شهامت و دلیری بیشتری باشی و آن را منحصرا برای آینده پسرمان اختصاص دهی. دلم میخواهد اشکهایت را خیلی زود خشک کنی و زندگی خود را بدون فکر کردن به کسانی که دیگر وجود ندارند ادامه دهی تا بتوانی آنقدر که شایسته هستی خوشبخت باشی. برایش شرح بده که من چرا میمیرم -منظورش پسرشونه- عوض من بسیار ببوسش و او را مردی دلیر بار بیاور؛» در ادامه برای پسرش مینویسه: « پسر عزیزم دلم میخواست زنده بمانم تا خودم در تربیت و راهنمایی تو نظارت کنم، تقدیر چنین نمیخواست! از تو میخواهم همواره مراقب مادربزرگ و مادرت باشی و به طرزی شایسته و عاقلانه با آنها رفتار کنی، در زندگانیت بکوش که همیشه مفید واقع شوی و شرافتمند بمانی. آخرین بوسههای پدرت را که تورا بسیار دوست میدارد بپذیر. مادرت برایت شرح خواهد داد که من برای چه میمیرم.