نغمه ی عزیز. چیزهای زیادی بهت اجازه نمیدن درست فکر کنی. یکیش چهره ی اون آدمه. اولین چیزی که ازش دیدی یا خوشت اومد. مثل لباس هاش، تیپش و سلیقهاش. وقتی از زندگیت رفت، با همون بوی عطر رفت. با همون صدای خنده، همون آدرس خونه، همون دوست ها و همون روابط که توی ذهنت موندن.تو توی تصوراتت وقتی تلاش می کنی قانعش کنی، ظاهرش جلو چشمت میاد. همون که از روزهای خوب هیچ فرقی نکرده. چیزی که آدم، اصرار داره تو کسی که تنهاش گذاشته نبینه اون باطن و نگاهه که خیلی عوض شده. از اون آدم دلبسته و عاشق که خوب یادته، به کسی که تصمیم گرفته همه چی رو رها کنه و بره، کسی که تو باور نمیکنی.وقتی جایی رو ترک می کنی باید ببینی که ازش دور شدی. اگر قلبی که ترک کردی دنبالت بیاد تو هیچوقت احساس دوری نمی کنی. پس دلت تنگ نمیشه و برنمیگردی که هیچ، سرعت هم میگیری. تو با فاصله نگرفتن و فراموش نکردنت، انقدر دنبال آدمی که رفته راه میری تا یه جا پشیمونت کنه. وقتی پشت کسی که از زندگیت رفته راه میری، داری با اون آدم نقطه ی تنها موندت رو ترک می کنی نه با خودت. از کسی که تنهات گذاشت در جهت مخالف فاصله بگیر و یادت نره که «هیچکس اندازه ی کسی که خودش رو با کسی ترک میکنه، لایق تنهایی نیست.»#امیرعلی_ق@Radio_chehraziii