الان که نه! ولی چهار صباح دیگه که بچه ها قد کشیدن و استخون ترکوندن اونقدر که غم رو شونه هاشون زیاده سنگینی نکنه حکما قصه ی این روزهامون رو براشون تعریف می کنم. می گم براشون که یه روزایی روی همین زمین، زیر سقف همین آسمون آدمایی بودن که به قاعده ی چهار تا عرض شونه فاصله شون بود و دلشون لمبر می زد واسه همدیگه و نگاه شون پر بود از حسرت یه بغل، یه ماچ، یه آخییییش دلم حال اومد بعد این همه...ولی نمی شد. می خواستن و نمی شد. اصش از زورِ خواستن، نمی شد.واسه شون تعریف می کنم از این همه سلام و آغوش و ماچ، که نشد. ازهمه ی با هم بودنایی که نشد. از هفت سینی که پهن نشد و نوروزی که خاطره نشد و تعطیلاتی که به تن آدما گوشت نشد. میگم براشون از همه ی نگاه های آخر، که نشد. از همه ی بدرقه هایی که نشد. از همه ی حسرت هایی که موند به دل و دل هایی که دیگه هیچ وقت سبک نشد. می گم که بدونن دم غنیمته، لحظه طلاست. که بدونن آدمیزاد مهره ی سرباز شطرنج زندگیه. مظلوم و ناگزیر و دست و پا بسته ی بی دفاع. می گم که بدونن بخواهی و نتونی چققققدر ظلمه، چقدر درد داره...🔸محمدحسین جعفری نژاد@Radio_chehraziii