خستگی مرا چه کسی می فهمد؟به چه کسی بگویم زخمم آن قدر عمیق شدهکه کشتی هایم در آن به لخته خون نشسته اندکه به خیابان نگاه میکنمو حس میکنم چقدر نیاز دارم دراز بکشمکنار یکی از آن خط های سفیدو دنیای دیگر را تجربه کنمولی نهاز کجا معلوم در آن دنیا خستگی ام برطرف شود؟اگر نشد باید بمیرم و به کجا بروم؟در آغوش تو هم دیگر برای من جا نیستمیدانم دیگر دوستم نداریعزیز ترینم غصه نخورچیزی در من وجود ندارد که دوست داشته شودخودم میدانم از آخرین باری که تکه هایم را بهم چسباندم دیگر آن آدم قبلی نشدماما کاش نمی گذاشتی بفهمم دیگر حرف هایم را باور نمیکنیکه وقتی میگویم خوبم در درون خنده ام میگیردکه وقتی به خود نگاه میکنم از آینه بیزار می شوموقتی مرا می آفریدی به چه چیزی فکر می کردی؟در فکر چشمانش بودی یا دستانت زخمی بود؟که این گونه وجودم می سوزداز روحی که آشفته استو نمی داندبه کدام تن تعلق دارد.