روی خرت و پرت ها و لباس های مچاله شده کف اتاق که ماه هاست همانجا دست نخورده مانده اند خوابیده ام و مثل همیشه خیره به سقف نگاه میکنمتخت بیچاره ام با اندوه به من نگاه میکند و فکر میکند به هیچ دردی نمیخورد درست مثل من وقتی به خودم فکر میکنم اما راه فراری نیستمغزم به من دستور داده که کف زمین پهن بشوم و به سوراخ روی سقف زل بزنممحتویات معده ام را احساس میکنم و بعید نیست تا چند دقیقه دیگر همه اش را بالا بیاورمباد پرده را از پنجره کنار میزند و نور آزار دهنده ای به داخل اتاق میدودو من خسته از گریه های شب قبل اما هنوز گریه داشتمهنوز هم دوست داشتم آنقدر گریه کنم تا کسی صدایم را بشنودو دستش را روی سرم بکشد و بعد از دست من فرار کندنمیخواستم بماند چون اگر میماند همه چیز را خراب میکردکاش فرار میکرد و بعد راه فرار را به من هم نشان میدادمیگفت آدم های ترسو فرار میکنند و من چقدر ترسو بودم و اما راه فرار را نمیدانستممن همان دختر بچه ترسویی بودم که خود را در بین روز های کودکی جا گذاشته بودهمان دختری که خود را در میان خنده های همسن و سالانش گم کرده بود و حالا میخواست بخندد اما هر چه سعی میکرد نمیتوانستهمان کسی که وقتی پشت آن دیوار ایستاده بود و دست هایش را در هم گره کرده بودکسی دنبالش نگشت و او برای همیشه خود را گم کرد و حتی بعدها هم هیچکس پیدایش نکردمن دختر بچه ترسویی بودم که حالا همه خیال میکردند بزرگ شده اما من هنوز همان دخترک ترسو و درمانده هستم که کسی صدایش را نمیشنود• ماری