نَهنِگران نَباش!از کِنارَت کِه رَد مىشوَم، طورِ عَجیبی اَدایِ غَریبِگی دَر مىآوَرم کِه خودَم هم شَک مىکنَم این تَپیدن هایِ نامنظَم قلب و این آشوبِ دِلم بِه خاطرِ توست ...نِگران نَباش!اَز کِنارَت کِه رَد مىشوَم، طوری دَندان هایَم را رویِ هَم مىفِشارَمکِه دَهانَم غلَط کُند بِه اِعترافُ دوست داشتنَت باز شَودوَ دستانَم را طوری دَرونِ جیب هايَم حَبس مىكُنم کِه به شوقِ گرفتنِ دستهايَت اَز تنَم جُدا نشوند!نِگران نَباش![ هیچکَس نَخواهَد فَهمید كِه این آبادیِ اَز دَرون ویران، تمامِ حجمِ دَرونش را وَقفِ داشتنَت کَرده اَستنه!خوب بودن را خوب بلَد شُده اَم بازی کُنم(: ]#سايـنا