حسین پناهی در شعری میگوید: بی تو نه بوی خاک نجاتم داد، نه شمارش ستارهها تسکینم. چرا صدایم کردی؟ چرا؟این سوال، نابهنگام، آشفتهام میکند. چرا صدایم کردی؟ این پرسش خطاب به کیست؟ نمیدانم. من که در نیستیِ خودم بودم، خوش بودم. بی درد، بی نور، راحت. چرا اهلیام کردی و اینجاییام کردی؟ بعد دیدم جایی هم نیستی و سرزمینی هم نیستی و چیزی نیستی. مخاطب این سوال کیست؟ نمیدانم با کی حرف میزنم. بگذریم.-معین دهاز