با خودم فکر کردم اگر بتوانم مرگم را چند هفته عقب بیندازم،می توانم اولین جسدی باشم که آن زمین خالی را به یک قبرستان فعال تبدیل می کند، جنازه ی افتتاحیه.اینجوری هیچوقت فراموش نمی شدم.بله، وقتی به انتظار مرگ روی تخت دراز کشیده بودم داشتم نقشه می کشیدم.به تمام کرم ها و لاروهایی که در زمین قبرستان بودند فکر کردم و این که چه سور و ساتی در انتظارشان است.هله هوله نخورید ای لاروها! گوشت آدم در راه است! شام تان را خراب نکنید.روی تخت دراز بودم و جز مرگ به چیز دیگری فکر نمی کردم.اما جوان تر از آن بودم که از پیری بمیرم و پیرتر از آن که جزء آمار مرگ و میر نوزادان به حساب بیایم.این وسط گیر کرده بودم،در دوره ی وحشتناکی از زمان که آدم ها چاره ای ندارند جز نفس کشیدن.استیوتولتزترجمه: پیمان_خاکسارکتاب:جز از کلنشر:چشمه@Amiralichannel