زندگی مجموعهای از فقدانهاست؛ این تقریباً تنها چیزی است که در زندگی ما حتمی است. لحظه به لحظه و سال به سال خود سابقمان را پشت سر میگذاریم،خودی که دیگر نمیتوانیم آن را برگردانیم. ما دوستان، اعضای خانواده، ارتباطات ها و گروههایی را از دست میدهیم. ما دیدگاهها، تجربهها، اعتقادها و اشتیاقهایی را از دست میدهیم و در نهایت روزی هستیِ خود را از دست می دهیم. اگر به لحاظ سخت زندگیتان فکر کنید ،متوجه میشوید برای خلاصی از آن لحظات سخت باید با فقدان کنار میآمدید. باید روابط و پیگیریها را از دست میدادید، باید معنایی را از دست میدادید تا بتوانید به معنایی والاتر و سالمتر دست بیابید. از این دید تمام رشدها به گونهای فقدان نیاز دارند و تمام فقدانها موجب رشد میشوند. این دو باید با یکدیگر اتفاق بیفتند.ـــ شاد بودن کافی نیستاثر مارک منسن