من در زندگی آدمهای زیادی را از دست دادم. رابطههای تلخی را تجربه کردم. آدمهایی که باید میماندند، نماندند.و آدمهایی که باید حمایت میکردند، نکردند.اما هیچگاه، در هیچ شرایطی نپرسیدم چرا؟ برای من در زندگیام چرایی وجود ندارد.اتفاقات رخ میدهند، چون باید رخ بدهند.و آرام آرام در طول سالها متوجه شدم در هر از دست دادنی، پیدا کردنی دوباره وجود دارد.در هر از دست دادنی، تسلیم بودم و هستم و زندگی مرا با آدمهای حمایتگر و مهربانی اشنا کرد.آدمهایی که دردها را مرهم شدند و دلگرمیِ تمام مسیرِ سخت زندگیام شدند.-پونه مقیمی