می دونی، درگیر هیچ چیز و هیچ کس نیستم، اونایی که مدام درگیر این و اون شدن کجای دنیارو گرفتن؟ اونایی که هربار رابطه های تازه تجربه کردن به جز حسرت زمان رفته چه چیز با ارزشی براشون موند؟ گرفتار آدما نیستم، کساییو نگه داشتم که دوسم دارن و کنارشون احساس راحتی می کنم. هرروز به انگیزه تماشای طلوع آفتاب و تماشای جزئیات ساده اطراف، هوای تازه و صدای پرنده ها بلند می شم، هرکار که حالمو بهتر کنه انجام می دم و هرشب با فکر فرداهایی بهتر و معجزه هایی که قراره اتفاق بیوفتن می خوابم. اغلب توی خونه ام و کتاب خوندن و قهوه خوردن و دیدن فیلمای تازه و آهنگ گوش کردن رو به معاشرت با آدما ترجیح می دم. بزرگ شدم فهمیدم که دوست داشتنای افراطی فقط اعصابمو به هم می ریزن و پشیمونم که چرا قبل این آدمایی رو بدون هیچ دلیلی متفاوت می دیدم و بی هیچ منطقی متفاوت دوست داشتم، آدمایی که حالا که فکر می کنم بیشتر از هر انسان معمولی معمولی بودن. بعد از این به جز خودم روی هیچ چیز و هیچ کس دیگه حساب باز نمی کنم چون نه چیز ها همونین که من می بینم و نه آدما همونین که فکر می کنم. بزرگ شدم فهمیدم زندگی همش دوییدن و تلاش کردن و موفق شدن نیست، آدما بیشتر از هرچیزی به امنیت و آرامش و راحتی نیاز دارن. بزرگ شدم دیدم با فهمیدن خیلی چیزا و عمل بهشون آروم ترم، بی خیال ترم، وابسته نیستم، قوی ترم.-باز نویسی.-دیاکو.