حالا و در این لحظه، تو را میخواهم. تو را آزاد، تو را بدون روسری، تو را با شکوه. هرکسی که تو را رها، توی آن پیراهن قرمز ببیند، نمیتواند که عاشقت نشود. حتی دشمنانت هم نمیتوانند تو را دوست نداشته باشند. و استخوان های گردنت را، وقتی که صورتت را میچرخانی. تو در اتاق خانه ای در محله ای در تهران پنجره ی اتاقت را باز کردی، یک شهر را عطر نرگس موهایت برداشت. چنان آرام و مهربانی، که مطمئنم جای قلب، ابریشم در سینه داری. سردت که میشود مثل برف سپیدی. گرما که کلافه ات میکند، سرخ میشوی. از متلک ها کبودی. عزیزم تو رنگین کمانی. چگونه میتوان با رنگین کمان جنگید؟ هیچگاه زندگی را آسان نخواستی. سیندرلای هیچ لنگ کفش جامانده در هیچ مهمانی ای نبودی. تو برای منتظر خوشبختی در قصر نشستن زیادی باهوشی. دلم؟ از کوچه های کردستان تا بلوار کشاورز تهران برایت تنگ است. تو را میخواهم. تو را رها، تو را همان گونه که میخواهی، تو را بدون روسری. از تو تصویری در ذهنم هست. ما روی سنگ فرش های خیابانی قدم میزنیم. تو موهایت را روی شانه هایت ریخته ای. صندل هایی که همیشه آرزوی پوشیدنشان را داشتی پوشیده ای. نمیترسی. انگشتان پاهایت کشیده تر از همیشه، لاک قرمز داری. خوشحالی. و میخندی. دنیا هیچگاه تو را تا این حد زیبا و رها ندیده است. و گور پدر هرکس که تو را اینگونه شاد نخواست. هرکس که با تو، حتی برای چند دقیقه ی کوتاه، حرف بزند، دوست دارد که حرف زدنت را تقلید کند. هرکس که تلاش های تو را برای زندگی ببیند، میخواهد که شبیه تو باشد. تو مرجع تقلیدی. تو را میخواهم. تو را آنچنان قوی، تو را آنچنان شاد، حتی اگر آن روز کسی که کنارت قدم خواهد زد من نباشم، تو را بدون روسری همانطور که همیشه میخواستی، میخواهمت.#محمدرضا_جعفری@Radio_chehraziii