وقتی پونزده سالم بود فکر میکردم تو هیفده سالگی یه آدم شاد و سرحال و خندونم که دائم با دوستام میرم بیرون و تفریح می کنم، شب خونه دوستام می مونم، برای مسافرتی که هیجده سالگی با دوستام قراره برم برنامه ریزی می کنم و دانشگاه ها مختلف رو با دوستام بررسی می کنم ولی نهایتش تو هیفده سالگی ، دوست و انگیزه ای برای تمام اینکارا برام نمونده بود.-بیتا.