شهریار بعد مرگ مادرش یه شعر نوشته به اسم "ای وای مادرم" شاهکار شعر نیماییه. آخرهای شعر وقتی از تدفین مادرش برمیگرده میگه در خونه رو باز کردم دیدم نشسته مثل همیشه کنار حوض.. بعد به شهریار میگه: بردی مرا به خاک سپردی و آمدی؟!این مصراع رو باید به کسایی که دلمون رو کشتن گفت.