خوبی معاشرت مداوم با آدمهایی که با لبخند و ذکر «نشد که نشد» از کنار اذیتهای روزگار میگذرند و آسونگیری در کلام و رفتارشون تثبیت شدهست، اینه که بهمرور زمان، مقاومت آدم دربرابر تغییراتی که دست خودش نیست، کم میشه و گارد سایندهی «من باید ریزودرشت زندگیم رو پیشبینی کنم و براش برنامه داشته باشم» رو کنار میگذاره.