من اگه سرم رو گذاشتم رو شونهت و چشمامو بستم چون خیالم راحت بود. خیالم راحت بود کسی هست که با من ِ غریبه آشنا باشه. کسی که از تو چشمام عمق ِ منو ببینه. دلم قرص بود هرچقدر هم راه طولانی باشه و سرم سنگین، شونه خالی نمیکنی. دلم قرص بود بهت، به داشتنت..به آغوش امنت، به دستات..که دستات حتی از دنیای منم بزرگتر بود. من فکر میکردم پاهام رو زمینه..فکر میکردم جایی وایسادم که حتی اگه محکم بپرم روش هم هیچیش نمیشه..جایی که اگه فرار کنم ازش هم باز برمیگردم بهش. از کجا میدونستم وقتی یه قدم دیگه بردارم زمین فرو میره و دهن باز میکنه و منم میکشه تو خودش.خیال میکردم آدما قد ِ حرفایی که میزنن بلدن وایسن.نمیدونستم یه جا درست وسط ِ خستگیهام دستایی که باید محکم نگهشون داشت که نیفتن، رها میشه..پشتم خالی میشه و پرت میشم توو یه دنیای بی در و پیکر.عین فضانوردایی که معلق چرخ میزنن تو فضا، چرخ میزنم تو زندگیم، انقدری که هیچ وقت پاهام رو زمین ِ خدا نباشه. همیشه بین زمین و هوا معلق بمونم..که موندم.اما بالاخره یکی باید باشه که دستامو بگیره بیاره بذارتم سر راه، نه اون سر راهی که تهش ویلون و سرگردون شدنه. راهی که تهش برسه به یه جا..جایی که انقد امن باشه آدم بگه«خب.. ولی میارزید.»#فاطمه_محمدلو@Radio_chehraziii