دلقکهابدبختند،آقایدکتر.یعنیازنهنگهابدبختتر،دلقکهاهستند.دیدهای؟حتمادیدهای.همهرابلدندبخندانند،جزخودشان.میمانندبیخنده.آدمبیخنده،میگندد.یعنیاگریکروزهمهآدمهاسوارسفینههایبنزتندروشوندوازاینسیارهکوفتیمهاجرتکنندبهیکسیارهسرسبزبیدوریوبیفقروبیمهاجرتوبیگرسنگیوبیجنگوبیمندوستتدارمامانمیشودوبییتیمیوبیتلخی،بازیکدلقکپیدامیشودکهبماندرویزمینوبرایصندلیهایخالیسیرک نمایش بازی کند. دماغ قرمز گنده اش را کج و راست کند، برای خودش جفت پا بگیرد و با سر بخورد زمین و همان طور که درد می کشد به خاطره صدای خنده مردمی فکر کند که دوستشان داشت. مردم رفته. مردم دلقک را جاگذاشته.بعد، می نشیند همان جا وسط صحنه، با کلاهی در دست، با مذابی وسط قفسه سینه، با ابرهای تیره در گلو، با دو رودخانه که روی رنگهای صورتش دویده اند، به یک اسب پاشکسته فکر می کند که دوست داشت قهرمان کورس بهاره گنبد شود، اما مضحکه ساحل بابلسر شد و بچه ای بی هوا روی تنش شاشید. بعد، دلقک لابد تمام عمرش را گریه می کند، چون کسی نیست که او را بخنداند. میان گریه هایش تمام می شود، بدون این که در سیاره زیبای دوردست کسی بداند دلقک برای یک خنده شنیدن چقدر تنها مانده.دلقک ها بدبختند آقای دکتر. به جان تو.#حمیدسلیمی@Radio_chehraziii