ما بیش از اندازه قوی بودیم؛مدام می شکستیم، شکسته هایمان را بند می زدیم و ادامه می دادیم،اشک می ریختیم، اشک هایمان را خودمان با دستهای خودمان پاک می کردیم و دوباره با تمام جسارت، روی پاهای خودمان می ایستادیم.ما بیش از اندازه قوی بودیم، به کسی تکیه نمی دادیم، با کسی از دردهایمان نمی گفتیم و از کسی کمک نمی خواستیم.ما به قیمت همین قوی بودن، از پا در آمدیم!قوی بودن را برای ما بد تعریف کرده بودند...