"من اگر کافر و بی دین و خرابم؛ به تو چه؟من اگر مست می و شرب و شرابم ؛ به توچه؟تو اگر مستعد نوحه و آهی، چه به من؟من اگر عاشق سنتور و ربابم ؛ به تو چه؟تو اگر غرق نمازی، چه کسی گفت چرا؟من اگر وقت اذان غرقه به خوابم ؛ به تو چه؟تو اگر لایق الطاف خدایی، خوش باش.من اگر مستحق خشم و عتابم، به تو چه؟دُنیا گر چه سراب است به گفتار شمامن به جِد طالب این کهنه سرابم؛ به تو چه؟تو اگر بوی عرق میدهی از فرط خلوص،و من ار رایحه ی مثل گلابم؛ به تو چه؟من اگر ریش، سه تیغ کرده ام از بهر ادب .و اگر مونس این ژیلت و آبم ؛ به تو چه؟تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی،من اگر دُردکش باده ی نابم ؛ به تو چه؟تو اگر طالب حوری بهشتی، خب باش،من اگر طالب معشوق شبابم ؛ به تو چه؟تو گر از ترس قیامت نکنی عیش عیان.من اگر فارغ از روز حسابم؛ به تو چه؟"