يه جاى يكى از نامه هاى احمد شاملو به آيدا، شاملو مينويسه از حرف هاى معمولى بين خودش و آيدا، نه بخاطر بى تفاوتى و بى حسى، بخاطر مشغله و اين جور چيزا.بلافاصله بعدش مينويسه:"تمام آن حرف ها، شعر ها و سرودهايى كه در روح من زبانه ميكشد تبديل به همين حرف ها و ديدارهاى مضحكى شده كه مرا به وحشت مى اندازد؛ وحشت از اينكه رفته رفته، تو از اين ديدارها و حرف ها و سرانجام از عشقى كه محيط خودش را پيدا نميكند تا پر و بالى بزند، گرفتار نفرت و كسالت و اندوه بشوى."باز يكم بعدش مينويسه:"آيداى من! اين پرنده در اين قفس تنگ نميخواند. اگر ميبينى خفه و لال و خاموش است، به اين جهت است. بگذار فضا و محيط خودش را پيدا كند تا ببينى كه چگونه در تاريك ترين شب ها آفتابى ترين روزها را خواهد سرود."آيدا وقتى خونده چقدر بايد مطمئن و از عشق سرشار شده باشه.@Radio_chehraziii