می دونم این روزا خیلی فشار همه چی رو توئه، می دونم درس و کنکور و مدرسه و دانشگاه بهت فشار آورده، می دونم حرفا و گیرای وسواسی خانواده اذیتت می کنه، می دونم یه احساسایی داری که می ریزی تو خودت، اکثر اوقات تنهایی، تنهایی مشکلاتتو حل می کنی و چقدر بهت سخت گذشته. می دونم فکر به آینده مغزتو می خوره، می دونم افسردگی، اضطراب و فکر بیش از حد دنیارو برات تاریک کرده. می دونم من می فهممت. حواسم هست بهت، تو آدم آینده ای، آدم فردا. همه ی سختیا و دردا و فشارایی که روته ازت یه الماس می سازه و چندسال دیگه درخششت چشم همه ی اونایی که بهت می گفتن نمی تونی و انرژی منفی می دادنو کور می کنه. برو جلو، بابت تمام تلاش هات بهت افتخار می کنم.