گاز اتاق نشیمن را خاموش و دمپایی هایم را با پا به گوشه ای پرتاب کردم و خودم را روی تخت انداختم. این برت بود که همیشه می توانست گریه ی من را در بیاورد. سپس به راه رفتن او در خیابان و سوار ماشین شدنش در چند لحظه پیش فکر کردم. این فکر حالم را بهم زد. خیلی راحت است که آدم موقع روز به همه چیز بی اعتنا باشد، اما شب همه چیز فرق می کند.#خورشید_همچنان_میدمد#ارنست_همینگوی@Amiralichannel