آدمای دورم خودشون میان و خودشونم می رن و من بی اهمیت به کارای روزمره خودم مشغولم. بعضیا سعی می کنن با حرفاشون اذیت و نا امیدم کنن ولی با یه لبخند و بدون حرف جوابشونو می دم و میگذرم. بعضیا ادعا می کنن دوسم دارن و واسم جونشونم می دن، باورشون نمی کنم و با یک ممنونم ازشون خداحافظی می کنم. کشورم هرروز داره تباه تر و نابود تر از دیروزش می شه و من به سیگار کشیدن و آهنگ گوش کردنم سرگرمم. اتفاقای ناگوار دونه دونه میان سمتم و من یه چایی مهمونشون می کنم، ولی دو ساعت بعد واسشون ماشین می گیرم و می گم خستم، حوصله ی مهمون نوازی ندارم. آدمای مهم زندگیم بام بحث می کنن و منتظر جوابن، سکوت می کنم و اجازه می دم بسته به عقل و شعورشون هرچی رو میخوان برداشت کنن.نه که بگم از قصد بی تفاوتم، نه. آدم بعد از بعضی ناملایمات خسته می شه و ترجیح میده بجای سر و کله زدن با چیزایی که خسته ترش می کنن اونارو ول کنه و تموم توجه و تمرکزش و بذاره رو خودش، آیندش و زندگیش.-دیاکو.