آدم هر چقدر هم که توی راه خودش استوار باشه، هر چقدر هم که نسبت به طعنهها و تمسخرها و جسارتها بی خیال باشه، هر چقدر هم که بپذیره تنهاست و اقلیته در اجتماع، باز یه وقتایی دلش میخواد یه نفر یا یه گروهی باشن که بفهمن همدیگه رو، و بتونن راحت پیش همدیگه حرف بزنن و غم دل خالی کنن.