چند میگیری اگر جایِ قرص هایم را به یادم بیاوری و شب در ابتدا کاملا روشن باشد و خاموش کنی چراغ را؟ و به یادم بیاوری که احتیاج دارم به این مسافرت؟ بر آخرین برگِ دفترچهی اقساط می نویسم خداحافظ که هم صحبتی با تو لذت بخش بود و نگاه کردن به تو در جدیترین تصمیمها نیز گره از بند کفشهایم وا می کرد. من هرگز اهل تسامح نبودم که مثل گلهی دلفینها با هم حرکت کنم، با هم اوج بگیرم، با هم فرود بیایم. اعداد مفرد را نمیتوان به دو نیم قسمت کرد و از تولدِ دو نیمهی ناقص در امان ماند. بحران میانِ دو گرداب شکلی منطقی دارد و رسمالخط دریا تلاطم است. پس تو را نمی نویسم. تو را ترک میکنم.-حسین صفا