احساس میکنم که دچار دوگانگی شدم.از یه طرف خستم و دلم نمیخواد که دیگه ادامه بدم و از طرف دیگهای دو دستی زندگی رو سفت چسبیدم.یه لحظه خوشحالم و می خندم به زندگی نگرشم مثبته، به لحظه نکشیده همه چی تاریک می شه و می خوام بمیرم.از یه طرف دلم میخواد تنها باشم و از طرف دیگهای از همیشه تنها بودنم ناراضیم.از یه طرف می خوام با دوستام وقت بگذرونم و دایره ی ادمای دورمو بیشتر کنم، از یه طرف حوصله ی شلوغی ندارم.از یه طرف دلم میخواد برم بیرون و از طرف دیگهای از داخل اجتماع بودن متنفرم.دیگه اصلاً نمیدونم تکلیفم چیه و چی میخوام. نمیدونم خوبم یا فقط دارم بدتر میشم.-سمیه، دیاکو.