تو از رنجهای من برایِ فراموش کردنت چیزی نمیدانیهیچ کس نمیداندهیچ کس جز خودم و همان خدایی که دیگر دوستم ندارد و دیگر دوستش ندارم.مثلِ یک پلنگِ وحشی با خودم دست و پنجه نرم میکنمخودم با خودم حرف میزنممی گذارم یک دیوانه که خودش را به زور در سرم جا داده نصیحتم کند.شبها،این شبهایِ تاریکِ طولانیِ بی پدر،حرفهای تو،آخرین حرفهای تو،شکلِ یک سگِ هار میشوندسگی که وحشی تر از قبل وجودِ نازکِ مرا میدردو میدردو میدرد...و من باز هر شب بیشتر دوستت دارم.و صبح که خسته و خون آلود و دلتنگ و کلافه بیدار میشومهنوز آرزو میکنم فراموشت کنم.چنگ میزنم به ته مانده ی ارادهای که دارمبه آخرین قطرههای غرورم التماس میکنمالتماس،التماس،التماس...کسی، چیزی، نیرویی، باید مرا از مراجعهاز تکرارِ یک اشتباه باز دارد.کسی باید مَنعم کند از این عشقاز این حس ِ مسموماز این حقارتِ پی در پی که تو دچارم میکنیکسی باید مرا از این وابستگیاز این دلبستگیِ بیهوده یِ شرم آور نجات دهد... آه بیزارم از خودمبیزاااربیزاااار.#نیکى_فیروزکوهىخوانش#آ_رها@Amiralichannel