راه دوری برای رفتن ندارمجای نزدیکی برای ماندنو بلاتکلیفیِ پاهایم را به هرجا می برم،تنهایی امچمدانم را برمی دارد و دنبالم می آیدهمین است که کفشکشفِ پیش پا افتاده ای می شودچمدانگوش سنگینی که از این حرفها پُر استو قطاری که دور می شودشایدشاید به سرزمینِ دیگری برسدهمین است که خیابان وطنم می شودو هرکه سراغم می آید،- به من دست نزنید آقا!آوارگی واگیر دارد -یکی بیایدروسری ام را کمی جلو بکشداز خانه که بیرون می آمدم انگشتانم را جاگذاشتمگذاشتم مشق های دخترم را بنویسندوقتی از مدرسه برمی گرددو سراغ لانه ی خالیِ پشت پنجره می رودیکی بیایدپیشِ پایم را ببینداز خانه که بیرون می آمدم چشم هایم را جاگذاشتمگذاشتم در انتظار پرستوی کوچکی باشندکه امسال هم از کوچ جا خواهد ماندیکی بیایدبگوید اگر غیر از اینجا، جای دیگری نیستقطاری که دور می شودچرا دور می شود؟#لیلاکردبچه#کلاغمرگی@amiralichannel