بعد از دوسال فکر میکردم که اگر یک نفر، فقط یک نفر دیگر در این کرهی خاکی نامم را بپرسد یا نشانی از من بگیرد، دیگر نمیتوانم از تو نگویم. گمان میکردم که این من دیگر اصالت ندارد و تمام اصالتش از توست. مثلا اگر بخواهند از رنگ مورد علاقه ام بگویم، دیگر آن رنگ آبی نیست. بنفش است. چرا که تو قرمز را دوست میداشتی. حالا من نه بازمانده ام، نه زنده. ساده ترش را بخواهی حالا فقط شبیه یک آسانسوری هستم که میان دو طبقه گیر افتاده. در خیابان ها قدم میزنم و دو روح را درونم احساس میکنم، در دو جا زندگی میکنم، و دیگر هنگام خرید هم یک نظر نیست که مرا متقاعد کند. کسی درونم مثل همیشه میگوید «زیباست»، و کسی دیگر -از دوسال اخیر- میگوید «زیباتر شدی.»#زهره_احمدی@chizhaeihast