بچه ها من آدمای شهرو دوسشون دارم 🙂چند هفته پیش وقتی توی واحد گریه میکردم و کلی غصه داشتم یه دختر مهربون کنارم نشست و باهام حرف زد و ازم خواست برم خونشون اگه جایی رو ندارمامروز یه پیرمرد مهربون و آروم توی ایستگاه کنارم نشست و وقتی دید من سرفه میکنم بهم گفت اب گرم بخور و بعدش باهام حرف زد و گفت اعتماد به نفسمو ببرم بالا در صورتی که خودش کلی ناراحت بود و خجالت میکشید فک کنم کل عمرش منتظر بوده یکی از راه برسه و بهش همین حرفارو بزنه..بعدشم طبق معمول سوار واحد شدم یه زن چادری مهربون وقتی دید من سرم روی پامه و خوابیدم از ته اتوبوس اومد بهم شکلات داد 🙂چقد آدمای این شهر مهربون شدن..