يك بار هم زنگ زده بودم منزل نقىزادهاسمش فرامرز بود و با يكى ديگر كه هيچ يادم نيست، سه نفرى روى يك نيمكت مىنشستيم.مادرش كه گوشى را برداشت، اسمش يادم رفت_منزل نقىزاده؟از بابام ياد گرفته بودم بگويم منزلِ فلانىمادرش شاكى و عصبى گفت:با كى كار دارين؟_با ... پسرتون.كدومشون؟تكپسر بودم و فكر اينش را نكرده بودم كه در يك خانه شايد بيش از يك پسر وجود داشته باشد.شاكىتر و عصبىتر پرسيد:كدومشون؟ با كدومشون كار دارى؟هول شدم. يادم نيامد كه مثلن بگويم آنى كه اول راهنمايىست.منمنكنان گفتم :«اونى كه موهاش فرفريه، حرف بد مىزنه، قشنگ مىخنده»آنى كه قشنگ مىخنديد خانه نبود.تق!فردايش گفت :«من قشنگ مىخندم؟»و ريسه رفتمن حرصم درآمده بود چون دفتر مشقم را نياورده بود، ولى از قشنگ خنديدنش خندهام گرفت.بعدترها فكر كردم آدم بايد هرازگاهى اسم همخانههایش را، رفقایش را، بغلدستىهایش را فراموش كندبعد زور بزند توى سه جمله توصيفشان كند؛بدو بدوبگويد مثلن آنى كه خندهاش قشنگ است ،آنى كه حرف زدنش مثل قهوهى تازهدم است ،آنى كه سيناش حال عاشقى دارد . . .