من آدمای زیادی رو از دست دادم. موقع رفتن همشون سردم شد. دست و پام یخ کرد و دلم لرزید. موقع رفتن تک تک آدمای زندگیم آهنگ دپ گذاشتم گریه کردم و رفتم زیر پنجره اتاقم و پتو رو دورم پیچیدم تا شاید گرم شم و دلم کمتر بلرزه. همیشه م میگفتم: "تنم درد میکنه، دارم میمیرم." هربار مطمئن بودم که دارم میمیرم. نمردم. ولی هر آدم یه تیکه از قلبمو با خودش برد. هر دفه کمتر از دفه ی قبل اذیت میشدم. بعدش فقط یه مقدار کمی از قلبم باقی موند. آخرین نفری که رفت این مقدار کمم با خودش برد. و من برای آخرین بار رفتم زیر پتو و واسه اخرین بار مردم، الانم چیزی نمونده. ترجیح میدم بکشم تا کشته نشم.-صفحه ای از دفتر خاطرات یک آدم لاشی.