خیلی عجیبه، واقعا عجیبه!این خانواده ای که قراره دو ماه تو اتاق زیر شیروونیشون بمونم تا خونه پیدا کنم، یه خانواده ۴ نفره هستند که دو تا بچه کوچیک دارن. دیشب نشستیم با هم یه لبی تر کردیم و فهمیدم خانومه (ورونیکا) هم دچار مشکل انکسایتیه. داشت بهم می گفت زن هایی مثل تو انکسایتی منو تشدید می کنن. زن هایی که کلی سفر کردن، کار دارن، آزادن، به جایی متعلق نیستن، جرات دارن برن یه کشور دیگه از صفر مطلق یه زندگی بسازن!من اینجوری بودم که اسکلم کردی؟زن هایی مثل تو منو انکشس می کنن. زن هایی که مادر شدن، موفق شدن تو به رابطه طولانی مدت بمونن. خونه به این قشنگی زندگی استیبل و عشق دارن و یه عالمه دوست و آینده مشخص و انقدر دوست داشتنی هستند که کسی رهاشون نکرده..بعد هر دو یه کم سکوت کردیم و گفتم به نظرم ما همیشه چیزی که نداریم مضطربمون میکنه و دائما داریم فکر می کنیم آیا اگر جور دیگه ای زندگی کرده بودم، خوشحال تر بودم؟ ورونیکا می گفت گاهی حس می کنم تو زندگیم هیچ غلطی نکردم و همه ازم جلو زدن.گفتم شت، منم همینطور! تو حداقل دو تا بچه داری و دیر نشده براتگفت تو یه عالمه تجربه داری و دیر نشده براتبعد هردو خندیدیم و بغض کردیم.انتظارات جامعه و خانواده و خودمون از خودمون باعث شده ما همه فکرکنیم هیچ غلطی نکردیم!آقا هرجایی که هستین در هر پوزیشنی مسیر خودتونو برین. اون غلطی که دارین می کنین درسته. درست شما و درست شما برای بقیه غلطه.-وانیدیوم