نوشتن همیشه گزینهی اول من برای تخلیه کردن افکارم بوده و هست و فکر کنم خواهد بود.روزای اول از نوشته های خودم خجالت میکشیدم ولی الان به لطف نظرات خوبِ شما احساس خوبی نسبت به نوشتن دارم.بگذریم، الانم که داریم ساعت های آخر امسال رو نفس میکشیم میل عجیبی به نوشتن دارم درمورد خودم و روزهایی که گذشت.روزای اول سال روزای خوبی بود.تلاش میکردم که حالم خوب باشه یه جورایی از اتفاقات ۱۴۰۱ تجربه به دست آورده بودم و میخواستم جوری زندگی کنم که انگار روز آخر زندگیمه.اتفاق خاصی برام نیفتاد. رابطهی احساسی رو شروع نکردم و شاید بهتر از همیشه یاد گرفتم احساساتمو کنترل کنم.ولی روزایی بود که حالم بد بود.اینقدر سالای قبل اتفاق مزخرف برام پیش اومده بود که هنوزم آثارش توی خودم میبینم. همین که شبا کابوس میبینم،توی خواب گریهمیکنم،از شدت گرفتن احساساتم میترسم،از دوست داشتن بقیه میترسم، همهی اینا نشون میده که من هنوز کامل خوب نشدم.و فکر میکنم برای درمان عجله دارم. محض رضای خدا من از وقتی فهمیدم دنیا چه شکلیه همش ضربه خوردم و بیشتر از قبل تنها رها شدم.از پارسال که تصمیم گرفتم روزای خودمو تنهایی بگذرونم افکارم تغییر کرد. و انتخاب این تنهایی چیزی نبود جز ترس و وحشت و انتقام گرفتن از خودم. ترس برای میترسیدم بازهم یکی رو وارد زندگیم کنم و بازم ازش جدا شم و انتقام برای اینکه نتونستم به ادمایی که بهم ضربه زدن،این واقعیت رو بگم که چجوری منو خرد کردن.امسال سال کنکورمم بود،اکثرا یا به خاطرش استرس دارن یا هر آسيب روانی که دارن تجربه میکنن و من نتونستم درک کنم.اینقدر اتفاقات بد پشت سرهم برام پیش اومد که نمیتونم واکنش شدیدی به این موضوع داشته باشم، دقیقا همون موضوع که میگه "بار اولی که یه مشت به شکمت بخوره نفست بند میاد ولی برای بار پنجاهم دیگه دردی رو حس نمیکنی".اگر کلی بخوام به سالی که گذشت نگاه کنم میگم که آرامش داشتم.با آدمای خوبی آشنا شدم.آدمایی که سالها بعد اگر اسمشون رو بشنوم،لبخند میزنم.یاد گرفتم صبر کنم.عصبانیتمو خفه کنم.به هر آدمی به اندازهای که شایسته است احترام بزارم.جایی باشم که عزت نفسم حفظ بشه.احساساتمو کنترل کنم.و با اتفاقات اجتناب ناپذیر زندگیم کنار بیام.اگر نیازه گریه کنم،جا بزنم،ضعیف باشم،حرف از نبودن بزنم و به خستگیِ خودم حق بدم.جالبی این پایان سال اینه که با تموم شدن سال و ورود به سال جدید،سن منم تغییر میکنه و یک سال از زندگیمو پشت سر میزارم و فصل جدیدی رو شروع میکنم.نمیدونم چرا حس میکنم سال پیش رو قراره بازهم استقامت منو بسنجه و منو به چالش بکشه و من عاشق جنگیدن با این زندگی برای به دست آوردن زندگیام.خوشحالم.از تموم شدن سال خوشحالم.امیدوارم روزای خوبی در پیش باشه.-مهینوشت-گپوگفتعامیانه