می دونم از ته دلت خوشحال نیستی،می دونم لبخندایی که می زنی پشت همش یه داستانیه،می دونم از صبح تا شب فقط به آیندت فکر می کنی که چی می خواد بشه و آیا داری مسیر درستیو می ری که بعدا پشیمون نشی یا نه. همشو می دونم. ولی فقط می تونم بگم می دونم کار دیگه ای از دست هیچکسی برنمیاد حتی خودت.خیلی جاها می خونیم که ما محکوم به زندگیایم ، یا زندگی قشنگه و هزارتا حرف کلیشه ای ولی این حرفا فقط زمانی قشنگن که به یه جایی تو زندگیت رسیده باشی.نشستن یجا و شنیدن و تکرار کردنشون هیچ کمکی نمی کنه، اتفاقا بیشتر باعث حسرتت می شه. تو قرار نیست بشی یکی که جمله های قصار بگه که آدمای بعد اون سر زبوناشون بیارن. قرار نیست بشی بت قرار نیست بشی اسطوره. ما آدما بدترین حسرتمون همینه ، این که بدون هیچ اثری از خودمون از زمین محو بشیم. آره همینطوره ، هیچی ازمون نمی مونه، پس فکر کن وظیفته که تو این کالبدی که هستی ، یه جوری زندگی کنه که بهش خوش بگذره. ولی باز اگه نشد هم تقصیر تو نیست زندگی بعدی جبران می کنی.