کاش وقتی داشتم تو سیاهی غرق میشدم؛کاش اون موقع ها که مرگ اطرافمو گرفته بود؛کاش همون موقع که طناب زندگیم پاره شد؛یکی دستمو میگرفت.یکی کنارم بود.یکی برا دردام کنارم بود نه به خاطر نسبتی که باهام دارهنه بخاطر ترحمی که تو وجودشه.کاش منو نجات میدادن!غرق شدم؛کسی نبود.نفسم بند اومد؛کسی نبود.سیاهی منو برد؛کسی نبود.ناامیدی منو نابود کرد؛کسی نبود.شبا جون دادم تا کاری نکنم که از دیدن نور خورشید محروم شم؛ بازم کسی نبود.از سیاهی به زندگیِ خاکستری پناه آوردم؛کسی نبود.منم تا یه جایی جون دارمموندم.تو دنیای خاکستری و بدونِ زندگیم موندم.کسی نیست.دنیام خالیه.بازم کسی نیست.بازم تنهام.بازم باید خودم،خودمو جمع کنم.کسی نیست.-مهینوشت