کاری با دوست دارم گفتناش ندارم.باور کن خودمم میدیدم تو چشماش حسی نیست.ولی...ولی وقتی میگفت حواسم بهت هست یه جوری میگفت؛ با یه حس خاصی.اصلا وقتی این جمله رو میگفت قلبم یهو تند تند خودشو میکوبید به قفسه ی سینم.اون موقع هم تو چشماش چیزی نمیدیدم ولی لحن گفتنش منو مجبور میکرد براش ضعف کنم.به نظرت چجوری آدما انقدر متفاوتن؟هیچ حسی بهت ندارن، ولی یه جوری نقششون و بی نقص و تمیز بازی میکنن که نمیشه باورشون نکرد.نمیشه به خودت، به قلبت، به روحت، به احساست بفهمونی طرف فقط تورو واسه بازی کردنش میخواسته! حسی بهت نداشته...من میگم باید واسه اینجور آدما فرش قرمز پهن کنن، بعد به بهترین بازیگر فیلم من عاشقتم اسکار پست ترین آدم روی زمین و بدن!