نمیدونم بی مقدمه شروع کنم یا با مقدمهمثل شروع ما که معلوم نشد مقدمش چی بوداصن نشد که بفهمیم؛ یعنی نخواستیم که بفهمیمیهو چشم باز کردیم دیدیم که شده یک سال و نیمولی خدایی پیر شدیم تا گذشت.. نه؟دوتا بچه چقد بزرگ شدن کنار هم اونقد بزرگ که یاد گرفتن بدون ترس توی چشمای هم نگاه کنن و همو بغل کننیاد گرفتن که چطوری غمارو بدن دست باد و بارونای پاییز تا بشوره ببره و با آفتاب جدید بهار، گلای خاکستریِ تو باغچه جوونه بزنه و بیاد تا سقف آسمون دلشونیادته؟اون روزایی که با گریه پشت تلفن زار میزدم میگفتم میشه بیای؟سکوت میکردی ولی بعدش کنار تختم بودی با دوتا شاخه گل خاکستری که حالا چندین ماهه اویزونن گوشه اتاقحالا دیگه شاخه گلای تو نور شدن و پاشیدن روی تاریکی و جای عکسای قدیم رو گرفتن که با گریه آویزون میکردم به دیوار اتاق تا بلکه شاید یه روزیه جا یکی پیدا بشه و منو از این سیاهی نجات بدهولی پسر کوچیکه تو چقدر قوی بودی که قدم توی راهی گذاشتی که پایانش زیر ابرای سیاه ناپیدا بودیادته میگفتی اگه یه روز ابرا کنار برن منو تو مال هم میشیم؟بالاخره ابرا کنار رفتن، یعنی خودمون کنارشون زدیم، کنار زدن ابرای سیاه سخت بود.. ولی خب! :)هیچکس نمیدونه چقد تلخ بود شنیدن تپش قلبت اون روزایی که قلب من از غصه و ترس سیاه بودمیخواستم همه چیو کف آسفالت خیابونا جا بزارم و پرواز کنم تا سقف آسمون ولی تو با اشک چشمات و حرفات که کورسوی نور توی تاریکی اون روزا بود منو نجات دادییادته که تا نیمه شب بالای سرم بودی و دلت نمیومد که بین تخت و صندلیای درمونگاه منو تنها بزاری؟گریه میکردم میگفتم من نمیخوام برم خونه میخوام توی خیابون بخوابم و تو پا به پای من اشک میریختی و بازم بغلم میکردی و مراقبم بودیخودمونیم ولی چقدر بزرگ شدیاز اون پسر بچه خجالتی که میخواست همه دوسش داشته باشنشدی یه پدر یه برادر یه رفیق به همراه و یه منجی برای کسی که همه اینا براش یه رویا بودحالا دیگه اونقد بزرگ شدی که میدونی برای خوشبخت بودن نیاز نیست قلب همهی دنیا برات تند بتپهحالا دیگه همون یه نفر که امیدواره تو مراقبش باشی و برای بهتر شدنت تلاش میکنه برات کافیهو ته قلبش امیدواره که همه چیز بهتر بشه..- از طرف 🐜