📝 در مدح و ستایش عبارت "که چی؟"▫ده دوازده سال پیش که دانشجوی لیسانس بودم و وقتهای خالیم خیلی بیشتر بود، بدجوری توی دنیای شعر و ادبیات غرق بودم. دو هزارتا رفیق شاعر و نویسنده داشتم و هر فرصتی که جور میشد دور هم جمع میشدیم و شعر می خواندیم و شعر می شنیدیم. (یک نمونه اش چهارشنبه ها که متروی خسته ی کرج را میگرفتیم و میرفتیم کارگاه ادبیات سید مهدی موسوی و البته طنز تلخ روزگار اینکه حالا او در تبعید شعر میگوید و من در غربت لایک میکنم!) بگذریم، شنبه ها نوبت فرهنگسرای ارسباران بود و کلاسهای#حمیدرضا_شکارسری. استاد شکارسری به صورت عجیبی آدم حسابی بود. از آن مردهایی که موی کم پشت و جو گندمی اتفاقا خیلی هم بهش می آمد. زیاد حرف نمیزد ولی حرف حساب زیاد میزد. یک جمله ی معروفی داشت که بعد از اینهمه سال هنوز صبح و ظهر و شب مثل استامینوفن کدئین آن را برای خودم تجویز میکنم. میگفت هر وقت یک شعر جدید گفتی، قبل از اینکه آن را جایی چاپ کنی یا آن را بگیری دستت و راه بیفتی و برای بقیه بخوانی، برو یک گوشه و شعرت را فقط و فقط برای خودت بخوان. اگر آخرِ شعر از خودت پرسیدی "که چی؟" همانجا شعر را پاره کن و وقت خلق الله را بی خود و بی دلیل تلف نکن.▫این روزها که به لطف اینترنت و دنیای مرموزِ دیجیتال، همه ی ما یک تریبون و چند "کا" (واحد جدید برای شمارش انسان) مخاطب داریم، بیشتر از قبل یاد حرف استاد شکارسری می افتم. این روزها ما آدمها قهرمان تلف کردن وقت همدیگر هستیم و البته "سکوت و آرامش" خیلی وقت است که کالای کمیابی به حساب می آید. یک جایی خوانده بودم که توی زندگی هر آدمی یک لحظه ی طلایی وجود دارد که بالاخره میفهمد که بقیه ی مردم واقعا برایشان مهم نیست که بدانند او چه می خورد و چه میپوشد و کجا میرود! این لحظه ی طلایی همان لحظه ایست که قبل از استوری گذاشتنِ هزار و هفتصد تا عکسِ پشت سر هم از ابر و جاده و صبحانه و لباس و کفش و داشبورد ماشین و کتابِ بی شعوری و زوایای مختلف خانه و پیتزای پپرونی و سیب زمینی سرخ شده، یک مکث کوتاه میکنیم و از خودمان میپرسیم "واقعا که چی؟؟؟"#روزنوشت#مهدی_معارف@my_story_channel