مادربزرگم نظریه ی بسیار جالبی داشت.می گفت هریک از ما با یک قوطی کبریت در وجودمان متولد می شویم اما خودمان قادر نیستیم کبریت ها را روشن کنیم. برای این کار ، محتاجِ اکسیژن و شعله هستیم. در این مورد، به عنوان مثال ، اکسیژن از نفسِ کسی می آید که دوستش داریم ؛ شعله می تواند هر نوع موسیقی ، نوازش ، کلاک یا صدایی باشد که یکی از چوب کبریت ها را مشتعل می کند..آدم باید به این کشف و شهود برسد که چه عاملی آتش درونش را پیوسته شعله ور نگه می دارد .. آن آتش، غذای روح است . اگر کسی به موقع در نیابد که چه چیزی آتشِ درون را شعله ور می کند، قوطی کبریت وجودش ، نم بر می دارد و هیچ یک از چوب کبریت هایش هیچ وقت روشن نمی شود•لورا اسکوئیل@Radio_chehraziii