نشستم كنارش و غرورمو گذاشتم كنار صاف تو چشماش زل زدم و بهش گفتم: ميشه هيچوقت منو تنها نزارى؟گفت مگه ديوونه شدى،من هيچوقت تورو تنها نميزارم.كارى به اينكه رفت و واسه هميشه تنهام گذاشت ندارم،حتی واسه غرور شكسته امم ناراحت نيستم،فقط دارم به اين فكر ميكنم اونكه ميدونست رفتنش بدترين عذاب و شكنجه اس برام،پس چرا قول موندن داد؟اگه رفتنی هستين،اگه پاى موندن ندارين،اگه ميدونين خسته ميشين از دوست داشتن آدما،دل كسيو به بودنتون خوش نكنين،اونى كه دوستون داره كور و كر ميشه و همه حرفاتون رو باور ميكنه،اما بعد رفتنتون ديگه هيچكى و هيچيو نميتونه باوركنه،گرفتن باورها و احساس آدما تاوان داره.