چیزی ترسناک تر از عادت به تحمل کردن و افزایش آستانه ی تحمل نیست. هر بار به مصیبتی بزرگ تر عادت می کنیم و هر بار نمی دانم چگونه، اما حجم بیشتری از خشم و اندوه و ناامیدی درون خود جای می دهیم. شاید ما زنده مانده ایم تا اندوه و ناامیدی زنده بماند، ما حافظان دردیم.