در گوش باد زمزمه کردم.که شاید به گوشت برسد.با قاصدک صحبت کردم.تا شاید به گوشت برسد.به ابرهای بارانی گفتم به سمتت بیایند.تا شاید به گوشت برسد.به ماه آسمان گفتم،تا شاید به گوشت برسد.به گوشت برسد که چه کردی با آدمکی همچون من.سفید بودم و خاکستری برگشتم.شاد بودم و بی حس برگشتم.زنده بودم و مرده برگشتم.و من چه تجربه ای داشتم؟هیچ نمیدانستم.آنقدر نمیدانستم که هنوز هم نتوانستم آدمک را زنده کنم.آنقدر که نفهمیدم پا در چه مسیری گذاشتم.چه بهایی پرداختم تا شاید آدمک شاد شود.نشد.هیچ چیزی مثل قبل نشد.نباید میماندم،باید با امواج دریا همراه میشدم و باقیِ مرگم را در آن دنیای آبی میگذرانیم.-مهی-مهینوشت