مامان!دیشب دوباره خواب دیدم که سه ساله شدم، توی یه تاکسی زرد، توی بغلت، بی خیال از دنیا و آدم هاش، خوابم برده و تو داری با عشق مادرانه، فقط نگاهم میکنی.مامان!دیشب داشتم فکر می کردم که چه قدر قدیما خوب بود، وقتی هنوز هیچ کدوم از این آدمایی که اومدن و زمینم زدن و رفتن رو ندیده بودم، وقتی که تنها آدمی که می شناختم تو بودی و احساساتم آکبند بود.مامان!امشب می خواستم بهت بگم که من هر وقت که حس می کنم هیچ کس رو توی این دنیا ندارم، هر وقت که فکر می کنم دوست داشتنی نیستم، یا بدم، زشتم، هر جای دنیا که باشم، بلافاصله، خیال یه دختر ۵۰ ساله ی مهربون، با یه لبخند قشنگ میاد دست میندازه روی گردنم و میگه:“نه عزیز مادر، تو بهترین و دوست داشتنی ترین آدم دنیا هستی”مامان!مگه تو چند نفر هستی، که نبودنت اندازه ی نبودن کل آدمای دنیا درد داره؟مگه تو چی کار می کردی؟ که این روزا هر کاری که می کنم، هر راهی که میرم، هر کسی رو که می بینم، اندازه ی یه لحظه آغوش کشیدنت،آرومم نمیکنه.مامان!یه روزی روزگاری، دنیای من اندازه ی آغوش تو امن بود،دلم امنیت می خواد، ولی کنارم نیستی...#پرهام_جعفری@Radio_chehraziii