بعضی وقتا زندگی انقدر بهت سخت میگیره که حتی نمیدونی کجای کارو لنگیدی که الان داری تاوان اون کارو میدی!میدونی چی سخته؟این که هیچکس برات نمونه به جز چندنفر انگشت شمار که اونام نمیتونن برات کاری بکنن..خداست دیگه هی هیچی نمیگه، هی تحمل میکنه، هی سکوت میکنه ولی یهو جوری پشتت و خالی میکنه که یه مدت خیلی طولانی مات این میمونی که چه بلایی سرت اومده؟؟و وقتی به خودت میایی میفهمی که از پازل زندگیت فقط چندتا تیکه ی خیلی مبهم مونده و اگه بقیه پازل و پیدا نکنی همینم از دست میدی..برای پیدا کردنش فقط دور خودت میچرخی چون هنوز گیج بهم ریختنشی..سرتو رو به آسمون میگیریو میگی خدایا چجوری از هم پاشوندیش که هرکاری میکنم مثل اول نمیشه..انقد قلبت سنگینه که با هر کلمه زار میزنی،به حال خودت و زندگیت و کسایی که مجبورن تحملت کنن :)میزنه به سرت همش با خودت میگی چرا هیچکس درکم نمیکنه؟چرا هیچکس منو نمیفهمه؟چرا من انقدر بیکَسَم؟چرا هیچکس نمونده؟همدمت میشه یه دفتر و قلمت و حرفایی که با خدات میزنی..اولش التماس و خواهش که زندگیمو بهم برگردون..ولی بعدش ناامید میشی چون التماسات جوابی نداره...ولی برای اینکه همون یه همدمو از دست ندی..اون قلم و دفتر و دودستی چسبیدی که مبادا خداهم تنهات بزاره...براش از زندگی میگی که خودش لحظت به لحظه داره میبیندش..خالصانه از قلب سنگینت میگی که اگه نمیدونه بدونه داری چی میکشی..شاید دلش برات بسوزه، شاید بخواد که زندگیتو بهت پس بده...شاید بخواد که برای این دختری که دیگه بریده و ته خط نشسته و به ماه زل زده..یه تاکسی زرد بفرسته که از ته خط برش گردونه اول راه..برگرده و پازل زندگیشو و اینبار جوری بسازه که هیچ بادی نتونه پازل هارو از هم جدا کنه...#برگی_از_خاطرات_یک_گناهکار#کیم:)