داریوش تو «ای عشق» خونده: «برای زنده بودن دلیلِ آخرینم باش». شاعر معشوقه رو دستآویزی برای سُر نخوردن تو سرازیریِ مرگ کرده.اینجوری معشوقه در واقع دلیلی برای زندگی نیست، تنها دلیلی محکم و بازدارنده برای نمردنه. چیزی روی مرزِ ناامیدی از زندگی و ترس از مرگ، امیدی روی لبه.