یک چیزهایی را تو نمیدانی مامان.مثلا اینکه شب هایی ک خوابگاه بودم,تا چندین ماه قبل از خواب گریه میکردم چون نمیتوانستم ب بهانه ی آب خوردن و یا دستشویی نیمه شب هایی ک تو خوابی از تخت بیایم پایین و گوشم را بچسبانم ب اتاقی ک خوابیدی تا صدای نفس هایت را بشنوم.تو نمیدانی خیلی وقت ها پیام "رسیدی؟"ات بغض های مرا وسط اتوبوس میشکست.تو نمیدانی قرص خوردن هایت,اشک هایت,حرص خوردنت,ناراحتی و بغض ها و آزمایش ها و نوبت دکترت یک سپاه داعش را ب قلب من روانه میکند...من هم خیلی چیزها را از درون تو نمیدانم...فقط این را میدانم ک حقت نبود مامان من شوی...منی ک یک قدم برای براورده شدن کوچکترین ارزوهایت برنداشتم...🔹عطیه میرزاامیری