تو راه برگشت، از بالا شيراز رو نگاه ميكردم..ياد حرفاي جالبي مي افتم كه چند ساعت پيش پوريا برامون ميگفت.پوريا دانشجوي سال سوم پزشكي و از دوستاني بود كه تو وركشاپ عكاسي شيراز شركت كرده بود.امشب ميگفت "قلب آدم تو طول عمرش، بيست ميليون بار ميزنه. اگه يه ورزشكار كه ماهيچه هاي قلبش قوي تر هست، ٤٥ بار تو دقيقه قلبش ضربان داشته باشه؛ كسي كه ورزش نميكنه قلبش همون قدر خون رو با ضربان ٧٥ بار در دقيقه پمپاژ ميكنه. اينه كه اون بيست ميليون بار براي اون ورزشكار ديرتر تموم ميشه.. يا اينكه ضربان قلب تو حالت هاي استرس زا بالا ميره و آدم هاي استرسي اين بيست ميليون رو دارن زودتر تمومش ميكنن در واقع."همه ي اين حرف هاي عجيب يه طرف،شيراز رو كه از بالا نگاه ميكردم فكرم به اين درگير بود كه شهرها چقدر از اين بالا كوچيك ميشن.. شايد قدر يه كف دست! چطور بعضي از آدما انقدر درگيرن كه وقتي برا سفر ندارن هيچوقت..؟ چطور بعضي از آدما حاضرن كه همه ي اين بيست ميليون ضربان قلبشون رو تو يك شهر تموم كنن..؟روزنوشت#اميرعلي_ق