تو مثل رودخانهای ترکم کردیبرای همین استگاهی ماهیهای مرده در خود پیدا میکنمبازگشتنات،جوانی اَستبازنمیگرددتو از انتهای این خیابان بیرون رفتیو آن انتها هنوزبر سینهی جهان سوراخ استچرا نمیتواند برف؟چرا نمیتواند برفبر گذشته ببارد؟چرا نمیتواند برفاین خیابان را ورق بزند؟چراچطورچگونه سفر کنمتو مردهایو فاصلهات از تمام شهرها یکیستماهیها به سطح آب آمدهاندعید به سطح آب آمده استعمق به سطح آب آمده استو تنهاییامدر آب حل نمیشودتو مردهایو مرگت کوهیستکه هر چه بر آن خاک میریزمبزرگتر میشود.- گروس عبدالملکیان | سهگانه خاورمیانه