زندگی شایدیک خیابان درازست که هر روز زنیبا زنبیلی ازآن می گذردزندگی شایدریسمانیست که مردی با خود آن را از شاخه می آویزدزندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگرددزندگی شاید افروختن سیگاری باشد،درفاصله رختوتناک دو هماغوشییا عبور گیج رهگذری باشدکه کلاه از سر بر می داردو به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید«صبح بخیر»زندگی شاید آن لحظه مسدودیستکه نگاه من درنی نی چشمان تپ خود را آویزان می سازدودر این حسی استکه من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیختدر اتاقی که به اندازه یک تنهایستدل منکه به اندازه یک عشقستبه بهانههای ساده خوشبختی خود می نگردبه زوال زیبای گل ها درگلدانبه نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ایو به آواز قناری هاکه به اندازه یک پنجره می خوانندآه...سهم من این نیستآه سهم من این نیست•تولدی دیگر—فروغ فرخزاد「@bluehomeplus」