داشتم فکر میکردم چقد آدم های امن خوبن. آدم هایی که راز دارن. اون هایی که میتونی کنارشون خودت باشی و تموم روحت رو عریان کنی، از همه چیز بی واهمه حرف بزنی بدون هیچ ترسی از قضاوت شدن. آدم هایی که نه با لب ها بلکه با چشم ها و روحشون لبخند میزنن. بدون این که زیاد بدونن، اعتماد میکنن و شاید خودشون هم هرگز ندونن توی کدوم روز سختت به داد تو رسیدن و چطور خورشید شدن وسط همه تاریکی های دلت. چقد خورشیدها خوبن، چقد بی منت و چقد بوسیدنی و خواستنی.