یک سال مادرم تصمیم گرفت به جای خانه در مهدکودک برایم تولد بگیرد...تولد دلگیری بود | چون همیشه عادت داشتم کل فک و فامیل اطرافم باشند | ولی هیچکدام نبودند و تنها آشنا مادر و خواهرم بودند و بقیه بچههای مهدکودک بودند...یک چشمم به خواهر بود و چشم دیگرم به مادر | هر کدامشان که دور میشدند دلم خالی میشد...روی کیکم ماسکِ نینجا ترتلز بود | بعد از اینکه کیک را بین بچهها تقسیم کردند ناگهان دیدم مادرم نیست...مضطرب شدم و زدم زیر گریه... خواهر هر چه دلداری میداد گریهام بند نمیآمد...دلم حسابی گرفته بود...کمی بعد دیدم مادر دارد از دور میآید | ماسک نینجا ترتلز دستش بود...رفته بود برایم ماسک را بشورد تا بگذارم روی صورتم و خوشحال شوم...بچه و احمق و خام بودم | نمیدانستم که مادرها هیچوقت نمیروند | نمیدانستم که مادرها همیشه هستند | حتی اگر نباشند...🔸کیومرث مرزبان@Radio_chehraziii