نگفتم برات، یعنی دکتر نگفته نگیم، میگه اگه از قدیمها حرف بزنین یعنی خوب نشدین باز باید بمونین تو این زمستون سرد بی بارون بی خورشید. چیه این دنیا؟ همش سکوت، همش ابر. نگفتم برات، یه شبایی میرم روی شاخه بلنده درخت بلوط حیاط آسایشگاه، صدای کلاغ درمیارم بس که میدونم از کلاغ بدت میاد. یعنی میخوام بگم حتی اگه از من بدت بیاد بهتره از این که اصلا انگار نه انگار که منم هستم. چطوریه که دلت برام تنگ نمیشه؟ نمی بینی منو، نمیخوای، نمی شناسی. این همه برف اومد بارون اومد یه بار صدام نکردی ببین اسممو بلدی هنوز یا نه اصلا یادت رفته اونقد که جا نبود منم بمونم گوشه دلت.چار شب پیشا به پرستار گفتم دستامو نبنده به تخت، قول دادم پیشونی مو دیگه با پیچ گوشتی زخم نکنم که مورچه ها بریزن بیرون. پرستار پیره مثل همه پیرها مهربونه، قبول کرد. اومدم نشستم تو محوطه با عکس تو و آتیش و صدای دور یه جغد بدبختی که خوابش نمی برد. عکست رو انداختم تو آتیش ،گفتم اصن بسوزی حالا که اینقدر میسوزونی.دلم نیومد. عکستو از آتش و خاکستر کشیدم بیرون. حالا نگاه کن، کف دستم یه تاول بزرگه به نشونه این که هنوز می خوامت. هر چند دقیقه بار به تاول نگاه میکنم که یادم نره هنوز اهلی توئم. حالا من هیچی نمیگم درست، اما تو اینقد بد نباش، بیا به دیدن من. مگه نگفتی میام؟ مگه نگفتی اگه خوب بشم میای منو میبری پارک ملت بغل اون مجسمه که اولین بار منو بوسیدی؟ خوب شدم دیگه. بیا منو ببر نوازشم کن، دلم آغوش بی دغدغه میخواد.میای؟ نمیای. یادته؟ یادت رفته. میخوای منو؟ نمی خوای. دوستم داری؟ نداری. نداری؟ اگه نداری که چیه این همه نوشتن و گفتن؟ فردا خورشید که دربیاد میرم واسه همیشه. اما یادت نره که یادم نرفت دوستت دارم، اگه خواستی یا نخواستی، اگه بودی یا نبودی....حمیدسلیمی