“اون منو محو خودش می کرد؛ نه اینه بگم زیبا ترین آدما دنیا بود یا خیلی عاشقش بودم، نه. من نگاهش می کردم و تنها چیزی که راجبش به ذهنم می رسید خوبی مطلق بود، اون خودشو پیش من نگه داشته بود وقتی از همه دور شده بودم و هیچ کس ازم خبری نمی گرفت، اون وقتی عصبی بودم و خیلی بد برخورد می کردم پشتم بود و هوامو داشت، ازم نمی رنجید و بهم می گفت دوسم داره، حواسش بهم بود حتی وقتی خودم نمی خواستم کنارم باشه، همه ی نقصامو به وضوح می دید ولی یک جوری رفتار می کرد انگار کامل ترینم، درکم می کرد و حتی زمانی که به خودم شک داشتم خیالم ازش راحت بود و بهش اعتماد کامل داشتم، همینش اونو برام زیبا ترین و تحسین برانگیز ترین آدم جهان کرده بود، من حاضر نبودم اونو با کسی عوض کنم چون از یه جایی به بعد رنگ پوست، مو یا چشم ها برام مهم نبود، هیکل و قد، نوع لباس پوشیدن یا وضع مالی به چشمم نمی اومد، قشنگی رفتار و معصومیت اون سر تا پای منو گرفته بود و حتی اگرم می خواستم به خودم این اجازه رو نمی دادم که چنین چیز کم یاب و با ارزشی رو از دست بدم.”-دیاکو.