دلم میخواست آنقدر حرف بزند تا یک جایی بخورد توی ملاجم تکانی به خودم بدهم یا چنان بخوابند بیخ گوشم که برق از چشمهام بپرد از خواب بپرم...از این کابوس کنده شوم به خودم بیایم و برگردم به همان وضعیت قبلیکه هر وقت دلم خواست گریه کنم بخندم قدم بزنم بنویسم و بگذارم آن کس که دوست دارد با تنم عشق بورزد...مثل آدمی که تنها امیدش از جلوی چشمش دور میشود!اما به خودش زحمت نمیدهد که اقلا دستش را دراز کند در حبابی پوچ وا داده بودم...#تماما_مخصوص#عباس_معروفی@Amiralichannel