عاقبت پدرم بعد از ماه ها اقامت در تبريز، با زن عقدي خويش به تهران باز مي گردد. بعد از ورود به خانه، خطاب به طلعت خانم با صداي نيمه بلند مي گويد:طلعت... طلعت كجايي...؟ سلام آقا.. خوش آمديد... برو طبقه دوم... يكي از اطاق ها را آماده كن. از اين به بعد ايشون با ما زندگي مي كنه. طلعت هم بلافاصله اطاعت امر مي كنه و يكي از اطاق هاي بزرگ آفتاب گير را براي اين تازه عروس آماده مي كند.مادر به خاطر فضاي مرد سالاري، هرگز جرآت نمي كند از پدر در مورد اين تصميمش بپرسد.اما در طول سال ها زندگي مشترك، عروس خانم فرزندي پسر به دنيا مي آورد كه سرخ و سفيد و تپلي است. ولي مادر من در آن زمان هر چه نوزاد به دنيا آورده بود، يا سر زا رفته بودند و يا در همان كودكي فوت كرده بودند. و از اين كه هووي تازه وارد صاحب فرزندي سالم و سفيد و تپلي است، غصه مي خورد. اما به خاطر اعتقادات خيلي محكمي كه داشت، هرگز حسودي نمي كند.بله، همان طور كه اشاره كردم، مادر من واقعآ زني معتقد و مومن بي ريا بود. به اعتقاد مادر، تنها گناه كبيره اي كه انجام داده بود و به خاطر آن مدام رو به درگاه خدا گريه وزاري و توبه مي كرد، اين بوده كه در كودكي براي عبور از خيابان، پاسباني دست او را گرفته و از خيابان عبورش داده بود.با اين طرز تفكر و اعتقاداتش بود، كه يك روز رو به در گاه خداوند مي كند و خطاب به او مي گويد:خدايا... پروردگارا... خودت شاهدي كه هرگز (جز يك بار) قصور از فرمان تو نكرده ام. و شب روز به عبادت مشغول بودم. آيا اين عدالت است كه هووي من نيامده صاحب يك فرزند كاكل زري بشه، اما من تمام نوزادانم را از دست بدم؟خدايا تنها خواهشم از تو اين است كه تنها يك پسر به من بدي... پسري كه سياه باشه... زشت باشه... اما سالم باشه...و بدين سان خدا دعاي اين زن مومن را پذيرفت و بعد از سال ها عاقبت فرزندي سياه، زشت و سالم به نام خسرو به او اعطاء كرد... پسري كه در فاميل شكيبايي، تنها اوست كه پوستي تيره دارد.خاطره خسروشكيبايياز زبان خودش@Amiralichannel