به تابلویی که روی کمد بود نگاه کرد.هر وقت می خواست خیار بخورد، آن را می دید و لبخند می زد."زندگی به خیار می ماند، ته اش تلخ است."دوستش گفته بود:-از قضا سرش تلخ است. مردم اشتباه می کنند.سر و ته خیار را اشتباه می گیرند.سر خیار آن جایی است که زندگی ِ خیار آغاز می شود.یعنی از میان گُلی که به ساقه و شاخه چسبیده به دنیا می آیدو لبخند نمی زند.رشد می کند پیش می رود تا جایی که دیگر قدرت قد کشیدن ندارد.می ایستد و دیگر هیچ، یعنی تمام.پایان زندگی ِ خیار.-این طور نیست، جانم. یعنی می گویی همه مردم اشتباه می کنندو فقط تو درست می گویی.-بله، من دلیل خودم را دارم. تو هم دلیل خودت را داری،می خواهی آغاز زندگیت را که تلخ بوده بِکنی و بندازی دور.و دلت را به گُل کوچک و پژمرده ی پایان خوش کنی، بد بخت!مرد با خود گفت:شاید دوست من راست می گوید..#هوشنگ_مرادی_کرمانی/ تهِ خیار@Amiralichannel