من بچه ی اول بودم، شاید هم آخر. هیچ غذائی را دوست نداشتم، یک قاشق به دهنم میگذاشتم و لقمه را نمیجویدم. آنقدر آن را میمکیدم و به یک نقطه خیره میشدم که پدرم گریه میکرد. نه به خاطر آفتاب، نه به خاطر چیز دیگر، مادرم سرش را جلو صورت پدرم خم میکرد: " پس به خاطر چی؟"پدرم می گفت: "به خاطر دستهای کوچکش."همان شب موقع خواب در ایوان، وقتی که به ستاره ها نگاه می کرد، گفت: "چشم هاش را می دوزد به گوشه ی اتاق و به یک چیزی فکر می کند. خیلی دلم می خواهد بدانم بچه ی شش ساله به چی فکر میکند؟ به بدبختی من؟ او هم میداند که ما تباه شده ایم؟ یک لقمه نان را مثل زهر ماری توی دهنش نگه می دارد و نمی تواند فرو بدهد..."و من میلی به غذا نداشتم. لقمه از گلویم پایین نمی رفت. دلم کانادا می خواست که با هر لقمه یک جرعه بنوشم. از بوی پرتقالی اش خوشم می آمد. و گاهی پدرم می خرید و من انتظار آمدنش را می کشیدم. حتی بعد از مرگش هم انتظار می کشیدم. انتظار که چیز بدی نیست، روزنه ی امیدی است در ناامیدی مطلق. من انتظار را، از خبر بد، بیش تر دوست دارم.عباس معروفی#پیکر_فرهاد@Amiralichannel