تو ممکن بود دختر من باشی نیکا. لابد رابطهی عجیبی هم داشتیم. دونفرههای گرم و دعواهای شدید. قهرهای کوتاه و آشتیهای دلچسب. لابد برای لباس پوشیدن سلیقهات را میپرسیدم و تو دستم میانداختی که پیرمرد حیا کن. لابد وقتی اولین بار مویت را رنگ میکردی، دعوا میکردیم و قانعم میکردی کسی که موی بلند سیاه را رنگ میکند، الزاما دیوانه نیست. زمستانها در ساحل نوشهر کنار آتش برایت قصهی نهنگ اندوه را میخواندم، و تابستان در خنکای کوهستان به من رقص یاد میدادی.به محسن گفتم نگاه کن، این دختر را کشتهاند، چه میتوانم بگویم؟ چه بنویسم؟ اما حتی به محسن هم نگفتم تو شبیه دختری هستی که آرزو داشتم "بچهام" باشد. نگفتم چشمهایت، و طرز نگاه کردنت، و شیطنت ژستت چقدر تو را دختر من کردهاست. محسن خیلی صبور است، اما نگفتم. نخواستم در این زجر شریکم باشد. بعضی زجرها شخصی و یکنفرهاند.عزیزم حالا تو را کشتهاند، قبل از این که حتی بدانی بزرگسالی چقدر مصیبت است. و دلم برای تو تنگ است، بدون این که دیدهباشمت. شنیدهام در خرمآباد دفنت کردهاند، میوهی دلم. به بوسیدنت خواهمآمد، و خبر دلچسب آزادی را از خیابان تا تن زیبای نامیرای تو خواهمآورد.- حمیدسلیمیبرای#نیکا_شاکرمیو برای سیاوش، برای بچههایم که میکشند.