احتیاج داشتم صداش مثل آهنگ از اول صب تا آخر شب موقعی که میخواستم بخوابم تو گوشم باشه؛ نه اینکه بخوام کلیشه ایش کنم و بگم توش مورفین و ازین چیزا داشت، نه. وقتی صداشو گوش میکردم حس میکردم توی هوای ابری کنار دریا دارم صدف جمع میکنم و باد میخوره تو صورتم و همه ی دغدغه هام یادم رفته. صداش همون آهنگی بود که نیاز داشتم با سیگار کشیدنم گوشش بدم. همونی بود که دوست داشتم کارای روزمرمو باهاش انجام بدم و تهش به خودم بیام ببینم یکساعت واسم تو پنج دقیقه گذشته و من هیچی نفهمیدم. من با صداش بالای کل ساختمونای بلند شهر پرواز میکردم و حس آزادی بهم دست میداد. من صداشو نیاز داشتم تا زندگی کنم.تا نفس بکشم و آروم بمونم.-دیاکو.