آدم وقتی منتظر یک نفر میمونه، که دوستش داشته باشه. حالا این انتظار میتونه نیم ساعت پای تلفن باشه، یا یک ساعت گوشه ی خیابون، یا یک ماه توی خونه، و یا حتی یک عمر توی ذهنش. تو اگر کسی رو دوست نداشته باشی، لحظه ای منتظرش نمیمونی، چون چیزی با ارزش تر از زمانت و سختتر از گذر عمرت نیست ، و تنها در یک صورت آدمیزاد از ارزشهای زندگیش براحتی میگذره، و تنها در یک صورت سختیها رو خودخواسته به جون میخره، و اون همون زمانیه که یک نفر رو از صمیم قلب دوست داشته باشه.