شاید متنی که بخوام بنویسم طولانی باشهولی یه آدمی رو میشناسم که به گفتهی خودش یهویی یعد چندسال دلیل برای زندگی پیدا کرده ولی مغزش مقاومت میکنه.منم همینم.امید دارم ولی زندگی رو نمیخوام.میخوام به رویاهام برسم ولی از طرفی بدن من به غم عادت کرده.من؟!نمیدونمالان حالم بدهتو چشمام اشک هست ولی ریخته نمیشهمن نمیدونمانگاری بدنم عادت کرده به یه غم طولانیانگار نمیتونه بپذیره که من تونستمنمیدونمالان میخوام بخوابمبیست و چهار ساعت؟چهل و هشت ساعت؟میخوام اندازه ده سال بخوابمنمیخواممن هیچی نمیخوام دیگهقبلا سر این نخواستنم از خیلیا فاصله گرفتمآدمایی که با صبح بخیر اونا بیدار میشدمو با شب بخیر اونا چشمامو میبستمولی زندگی من همین بودهمون موقع که توی ده سالگی دست منو گرفتن و وارد دنیای بزرگترا کردنهمون موقعی که فهمیدم دیگه گریه جواب نیست و کل دردم توی یک قطره اشک خلاصه شدهمون وقتی که نشستم روی زمین و دستمو روی گوشام نگه داشتم تا حرفای اون آدمای سیاه تموم بشهآره من به اجبار از آدمای مهم زندگیم جدا شدمو بعدش؟!خیلی کم تونستم کسی رو وارد زندگیم کنمچون میترسم اوناهم برنو بعد از یه مدت طولانیفهمیدم این منم که ادمارو پس میزنممن عادت ندارممن نمیدونم.خستهامنمیدونم شاید یه خواب ده ساله درستش کنهنمیدونممن فقط زیادی زخم روی تنم نگه داشتمزخمهایی که کسی نمیتونه درمانشون کنهعفونت کردنچرک دارنزخمهای ۸ ساله؟!همه فکر میکنن که من با رفتن یه آدم توی دردام غرق شدمولی واقعیت به سالهای قبلش برميگردهسالهایی که حتی تعریفشون برای یه بچه ترسناکهو اون بچه چقدر بهش سخت گذشت توی اون سالها.