#روزنوشتامروز تو يك كوچه باغ،مادربزرگي رو ديدم كه دست نوه ش رو گرفته بود و قدم زنان باهاش صحبت ميكرد.ياد يكي از خاطرات خودم با مادربزرگم افتادم وقتي كه خيلي كوچيك بودم.يادمه تو اتوبوس نشسته بوديم و من از شيشه بيرون رو نگاه ميكردم.تا اينكه مادربزرگم گفت:"ميبيني چقدر قشنگه طبيعت؟وقتي رسيديم خونه سعي كن نقاشيش كني،خيلي سادست، كافيه چند تا درخت بكشي با يه جاده و يه آفتاب و چند تا ماشين"تمام راهو تا خونه، تا اون زمان كه برسمو نقاشي رو بكشم لحظه شماري ميكردم، آخه باور كرده بودم كه كشيدن اون منظره واقعا سادست!اما وقتي رسيدم اتاقم و شروع كردم به نقاشي كردن،اولين چيزي كه فهميدم اين بود كه همه چيز اونجور كه مادر بزرگم ميگفت ساده نيست! دومين چيزي كه فهميدم اين بود كه من مداد رنگي هام خيلي كم ان و سومين چيزي كه فهميدم اين بود كه من "نقاش" نيستم.بعدها وقتي چند سال بزرگتر شده بودماز اون روز اينطور نتيجه گيري كردم كه"آدما، هيچوقت به ايده آل هاشون نميرسن،تنها و تنها به ايده آل هاشون نزديك ميشن"#اميرعلي_ق