ابتدایی که بودم یه دوست افغانی داشتم که خیلی صمیمی بودیم. سال آخر دوران ابتدایی آخرین سالی بود که قرار بود تو ایران باشه و بعدش قرار بود با خانوادش مهاجرت کنن یه کشور دیگه.نمیدونم اون سال آخر رابطه ی من و اون چجوری گذشتاون تو فکر این بود که این روزای اخر رو چجوری بگذرونیم و رفتارش چجوری باشه که این وابستگی و رابطه ی احساسیه بینمون با مهاجرت کردنش اذیت نشیم، و من تو فکر اینکه این روزای آخر رو باهم خیلی خوش بگذرونیم و بگردیم و.... و استفاده کنیم از زمان .تا جایی که یادم میاد نشد درست از بودن هم لذت ببریم، چون اون تصمیم گرفت که رابطش رو باهام قطع کنه و روز به روز دیگه سرد و سردتر میشد. حتی یه تاریخی رو برای خودش مشخص کرده بود که دیگه بعد از اون با من حرفی نزنه کلاجدا از اینکه ما تو اون سن به چی فکر میکردیم و اینکه باز برای همدیگه مهم بودیم حتی بعد از اینکه اون مهاجرت کنهولی همیشه برام سوال موند که کار کدوممون درست تر بود؟۱.اونی که میخواست کم کم فراموش کنه و کنار بیاد تا وابستگی یا رابطه ی احساسیه خاصی نمونه۲.یا اونی که میخواست تا آخرین لحظه ی ممکن پیش هم بود و با حال خوب از همدیگه دور شنو اینکه آیا ما حق داریم که یسری مسائل بجای بقیه تصمیم بگیریم یا نه؟چی هستیم ما آدما دقیقا