تمام عُمر چشمهایم را بستم؛ مُشتم را باز کردم و گذاشتم پروانههای کوچکم از مشتم بپرند و بروند روی انگشتان نوازشگر دیگری بنشینند. با این همه، ای خوبِ دوردست، ای محالِ عزیز، بی کلمات، تحمل دنیا سختتر بود. نبود؟🔸حمیدسلیمی - چهارفصل@Radio_chehraziii