تظاهر نبود. تو را همانگونه میخواستم که سرزمین مادری را. تو را نه برای زندگیای که این دریوزگان عشق چون تندیسی بر گردن آویختهاند؛ که برای سوختن در برهوت اندامت، میان ریگهای سوزانی که در سینه داری، برای مرگی که شهامت آدمها را میسنجد، برای هزار باره خواستن اینها میخواستم.-خاکستری