یک زمان تاریخ تولد ها را حفظ بودیم. به موعدش که می رسید زنگ می زدیم و یکدیگر را خوشحال میکردیم. دوستی ها عمیق بود، دوست داشتن ها عمیق تر. بعدها فیسبوک آمد، بد عادتمان کرد. هر روز در قسمتی میگفت امروز تولد فلانی ست تبریک نمی گویی؟ ماهم با ذوق برای طرف هزار تا قلب و گل میفرستادیم جوری که انگار قبل آن روز خجسته، در زمین زیست نبود. البته برای آن طرف ماجرا هم گاهی اوضاع قشنگی نساخته بودیم، طرف صد سال چه آنلاین چه آفلاین حال تو را نمی پرسید اما سال به سال تولدت را با غلظت زیادی تبریک میگفت.وایبر و وی چت، صحبت های تایپی را ارزان کردند، شاید هم مستقیما#صحبتها را. دلیورد اس ام اس جای خودش را به «سین» داد. یعنی ما که با یک پیغام دلیورد تپش قلب میگرفتیم، حالا میتوانستیم زنگ بزنیم به یکی از چند ده معشوقمان و هوار بکشیم که فلانی! حالا کارت به جایی رسیده ما را سین نمیکنی؟! تلگرام که بعدها خانه ی آبی صحبت های ما شد، بعد مدتی به ما این امکان را داد که حرف هایمان را پاک کنیم. یعنی من دوستت دارم را میتوانم پاک کنم... به شما اعتماد دارم را می توانم پاک کنم، گویی هیچوقت نگفتم.امکان تازه ای که اما اخیرا اضافه شده، عجیب ترین در نوع خود است... تو میتوانی حرف طرف مقابلت را هم پاک کنی! من کاربردش را دقیقا نفهمیدم چیست. یعنی مثلا من بگویم دوستت دارم تو میتوانی آن را پاک کنی؟ یک دختری در دانشگاه بود سالها پیش، یک روز که به ایشان ابراز علاقه کردم گفت شما چطور جرات کردی این حرف ها را به من بزنی؟ فکر کنم این امکان مستقیما برای ایشان طراحی شده. بالاخره ما که ساعت ها، طی روز در دنیای مجازی زندگی میکنیم، باید بتوانیم گاهی دستی را مقابل دهانی بگیریم و احساسی را در نطفه خفه کنیم... به این شکل، شاید روزی در آینده، قتل های مجازی را هم پدید آوردیم.#امیرعلی_ق@Radio_chehraziii