با رفتن هر آدمي، بخشي از كيفيت سبك زندگي ما تغيير مي كند. چيزي به نام تنهايي ناب وجود ندارد؛ لااقل درين جهان وجود ندارد. ما و شخصيت و افكار و رفتار و سبك زندگي مان، چيزي نيستيم جز انتگرال اجزائي كه تكه تكه از اين ور و آن ور، از اينجا و آنجا، از عمرو و زيد، خواسته و ناخواسته، در ما جمع شده است.بسيار پيش مي آيد كه مي بينيم حتي در خلوت ترين خلوتهامان هم، زمزمه ها و فكرهايمان، متاثر از "ديگري" به ظاهر فراموش شده اي است كه روزگاري پيش، چند صباحي را با او سپري كرده ايم. اما دقيقا در همان لحظه، در همان لحظه اي كه "صورت" زندگي مان تغييري نكرده، يادمان مي افتد كه ديگري موردنظر، در آن روزگار كذايي، چقدر پررنگ تر و كاري تر حضور داشته در كالبد زندگي.من كتاب مي خوانم، اما كسي را داشته ام كه وقتي بود، شايد به خاطر همان بودنش، بيشتر و ديوانه وارتر كتاب مي خواندم. من فيلم مي بينم اما كسي در گوشه اي از زندگي ام بوده است كه فيلم ديدن در كنارش معنا و مفهوم ديگري داشته است. من اهل كوبيده و ميگوام. اما نمي توانم انكار كنم كسي را كه فقدانش، انگيزه هايم براي بلعيدن تكه هاي نان چرب و تخم مرغ هاي روي ميگو را به حداقل رسانده است. من قهوه مي خورم، اما همنشيني كسي را تجربه كرده ام كه نوشيدن قهوه با او طعم ديگري داشته است. من احتمالا باز هم "دوست" خواهم داشت، اما كسي در حوالي دوست داشتنهايم بوده است كه آخ. من اهل بحث هاي جدي و فكري چندين ساعته ام، اما فراموش نمي كنم كه با رفتن يكي از همان آدمها، نه كيفيت بحثهايم همان گونه مانده و نه كميتش. حتي گاهي آدم رقصم؛ اما نبودن كسي كه روزگاري برايش در ميهماني شلنگ تخته مي انداخته ام، چرخاندن ولنگار دست ها در آسمان و كوبيدن ريتميك پاها روي زمين را برايم از معنا تهي كرده است.سرجمع اين سلسله ي در هم تنيده ي جزئيات، جزئياتي كه يك سرشان متصل است به كساني كه روزي، جايي، نفس به نفسشان بوده ايم، همان چيزي است كه اسمش را مي گذاريم سبك زندگي.خودخواهانه اگر بخواهم تحليل كنم، تلاش ما براي نگاه داشتن ديگران در كنار خودمان، در بهترين شرايط، چيزي نيست جز تلاش براي حفظ بقاياي آن گونه اي از زندگي كه به آن دل بسته ايم و در متوسط ترين شرايط، كوشش براي جلوگيري از تغيير چيزي كه بدان "عادت" كرده ايم.بعد از آن آدمها، اگر صرفا مقلداني نبوده باشيم كه ادا در مي آورده ايم، احتمالا باز هم كتاب خواهيم خواند، فيلم خواهيم ديد، كوبيده و ميگو به بدن خواهيم زد، قهوه خواهيم نوشيد، بر سر انتخابات و ويتگنشتاين و سعدي و "خبر ويژه"هاي كيهان بحث خواهيم كرد، دوست خواهيم داشت و احتمالا، به احتمال زياد، خواهيم رقصيد. اما چيزي كه اين وسط حسرتش را خواهيم خورد، چيزي نيست جز "كيفيت".كيفيت همان عنصري است كه سبك زندگي ما را تغيير مي دهد؛ حتي اگر چارچوبهايش به همان گونه اي باقي بماند كه پيش از اين بود.از بيرون كه نگاهمان كنند خواهند گفت: "اين كه زندگي اش فرقي نكرد؛ اتفاقا برايش بهتر شد؛ سر و مر و گنده كتاب مي خواند و فيلم مي بيند و كوبيده مي لمباند و مي رقصد. وضع جيبش هم كه توپ شده. دورش هم كه شلوغتر است. پس خوشي زير دلش را غلغلك داده". اما نخواهند دانست كه اين اندوه، اين ملال، جنسش هراس از آينده و پناه بردن به گذشته موهومي كه قرار است امنيت بيافريند و از هيبت ناشناخته ها مصونمان بدارد نيست. پوست آدميزاد كلفت تر از اين حرف هاست. كنار مي آيد؛ با همه چيز كنار مي آيد. ما نمي ميريم. دق نمي كنيم. حتي زندگيمان را با رفتن كسي تعطيل نمي كنيم. شايد هم موفقتر و پيروزتر، دروازه هاي فردا را فتح كنيم. اما لا و لوي اين زيستن ها و موفقيت ها و پيروزي ها و قهوه خوردن ها و رقصيدن ها و دوست داشتن ها، پنهان و يواشكي، ياد آن كيفيت از دست رفته مي افتيم، انگشتهاي پايمان گر مي گيرد، قلبمان مچاله مي شود، پلكمان خيس مي شود، نفسمان بند مي آيد و در جواب ديگريِ ديگري كه در برابرمان ايستاده و مي پرسد: "چي شد؟"، مي گوييم: "هيچي عزيزم، هيچي".#ناشناس@Amiralichannel