شبا دویست بار از خواب میپرم و احساس میکنم ی قسمت بزرگ از قلبم خالی شده ، مث ی اتاق بزرگ ک هیچی توش نیس و کوچیک ترین صدا توش میپیچه مث ی اتاقی ک یهو باد میزنه پنجرشو باز میکنه ، مثل ی اتاق تاریک ک حس میکنی اگه ازش نری بیرون خفه میشی ، هر شب دویست بار ب خودم میگم کاش اون هوای سنگینی ک تو اون قسمته ب نفسام نرسه ، ولی هر دفه اون تاریکی و سنگینی قاطی نفسام میشه و نمیدونم چجوری باهاش کنار بیام#کوکاکولا