تنهاییهر بار تکه ای از مرازنده زنده برای کودکانش می برددندانی رادر کتف چپم حس می کنمدردی راکه مثل علف های باغچه در من پخش می شودترسدو دستش رابه پنجره ی اتاقم گذاشته بود ومرا نگاه می کردمور مورم می شودمی ترسم از تنهاییمرگ هم که رفته تا سر کوچه سیگار بخردتنهایی کوچکی زیر تختدارد لب هایم را می خورد و بزرگ می شودیک دستم پشت مبلدست دیگرم پشت یخچالدارد خورده می شودمرگ که بر گشتچگونه سیگار بکشیم؟...#مهدی_نظارتی_زادهاز مجموعه شعر"یادگاری ها با درخت بزرگ می شوند"(چاپ دوم)نشر نیماژ@Amiralichannel