دم صبح بود، تو محوطه آسایشگاه بارون میومد، اتاق آفتابی بود. خورشید تو اتاقم بود آخه. وایساده بودم به تماشا کردنش، با اون موهاش که ریخته بود رو شونه هاش، با اون خنده گل و گشاد، با اون پوست گندمی، یا اون لبای نازک که همیشه نیمه باز بود و انگار میخواست بگه دوستم داره ولی نمیگفت. کاش گفته بود یه بار. نگاش میکردم، عین ماه بود، بدتر از همیشه. گفت نمیخوای بغلم کنی مگه؟ گفتم دارم نگات میکنم. خندید، خنده اش عین همیشه برف شد نشست رو موهام. گفت بغلم کن، گفتم دارم نگات میکنم آخه، گفت ببوس منو دیوونه. گفتم نگو هیچی، پرت صدات میشه حواسم. گفت می رما، گفتم هی نگو، دارم نگات میکنم، تموم میشه الان.رفت، برخورد بهش. رفت و پشت سرش رو هم نگاه نکرد. اون روز اگه نمی رفت میخواستم بهش بگم من هروقت میخوام بغلت کنم به جاش نگات می کنم. هروقت میخوام ببوسمت به جاش نگات میکنم. هروقت دلم میخواد رو مهره های کمرت نی لبک بزنم نگات میکنم. هروقت میخوام بگم هیچ جا نرو که نباشی زندون تنگ میشه این دنیای لاکردار، نگات میکنم. هروقت میخوام از همه دنیا پناه ببرم به امنیت بین بازوهای لاغر مهربونت، نگات میکنم. هروقت میخوام بدونی دوستت دارم نگات میکنم. میخواستم بهش بگم من آدم نگاه کردنم، آدم تماشا. آدم برنده شدن و تصاحب نبودم هیچ وقت، بس که می ترسم از نه شنیدن. از این که برنجی، از این که بری.رفته بود. نشد اینا رو بهش بگم. عکسشو چسبوندم رو دیوار، وایسادم به نگاه کردن. روز شد، شب شد، روز شد. رفته بود. پاییز بود همیشه. بارون میومد تو اتاق ، انگار که خورشید ما رو یادشرفته باشه....#حمیدسلیمی@radio_chehraziii