شدم انسانی با متغیری از احوالات نامعلوم که هر لحظه موود عوض میکنم یبار غمگینم یبار شادم میخوام غمگین باشم به جایی رسیدم که حتی حس زندگی نیست دگ نه پول و مسافرت و خرید و تا صبح فیلم دیدن ارضام میکنه نه هیچی دلم میخواد یه چند سالی کما باشم یا یچیزی باشه که دگ مغزم یه مدت کلا اف بشه نه فکر کنه نه هيچی ففط تو پوچی مطلق باشم و حتی ندونم تو پوچی ام یا به روایتی دلم میخواد بمیرم، خیلی وقته حتی دیگه دلم چیزی خاصی نمیخواد مثلا حتی وقتی بیرون میریم یه فروشگاه نمیدونم یه سیتی سنتر بزرگ حتی کوچیک ترین چیز جلبم نمیکنه نمیدونم علاقه در مرده یا من واژه علاقه رو تو خودم کشتم، دلم میخواد بمیرم ولی میترسم حتی مردنمم کسیو ناراحت کنه و نمیخوام کسی ناراحت بشه انقدر به فکر بقیه بودم خودم یادم رفته