بین انتظار و ناامیدی، من ناامیدی رو ترجیح میدم. درسته لحظه وقوع ناامیدی، بدنت یخ میکنه و اندوه و غصه همه وجودت رو فرا میگیره ولی حداقل با واقعیت روبهرو میشی. در حالیکه در مواقعِ انتظار، یه نوع امیدِ ابلهانه درست مثل داروی آرامبخش جلوی روبهرو شدنت با حقیقت رو میگیره.