هما اتفاقا تو باید تبدیل بشی به اون آدم که عاشق جنگل، دریا و کوهنوردیه. چون همه ی اینها به تنهایی دوست داشتنی هستن! مثل خودت. باید تبدیل بشی به اون آدم که اول از هرچیز، حواسش به خودش و زندگیشه. اون آدم که احساس خوشبختی داشتنش به وجود کسی گره نخورده. که اول این خودشه که این احساس رو برای خودش میسازه.میدونی؟ آدما بیشتر عاشق کسی میشن که غرق دنیای خودش باشه. کسی که بلده برای وجود خودش تلاش کنه. آدم هایی که در احساس خوشبختی داشتن وابسته ی دیگران هستن، همیشه این حس رو به طرف مقابل القا میکنن که: «حال من اگر خوبه برای با تو بودنه، پس همیشه خوب باش باهام!»در صورتی که طرف مقابل همیشه بار دو نفر رو باید برای احساس خوشبختی داشتن تحمل کنه و این مسئولیت بزرگیه. ما همیشه عاشق اونی میشیم که بدون ما هم خوشبخته. میدونیم که خوشبخته و بعد از اینکه ببینیم چنین شخصیتی به ما وابستهتر میشه لذت میبریم. در مقابل، شخصیتی که برای داشتن احساس خوشبختی، همیشه به حضور ما وابسته ست، وابستگیش به ما، برای ما خالی از لذته.از طرف تنها برادرت،امیرعلیفروردین ۱۴۰۲@Amiralichannel