نشانی از تو نیست، نه خبری از رفیق مشترکی، نه نامهای به آدرس آن خانهام که میشناسی و من از هر جای شهر که شروع به حرکت میکنم به آنجا میرسم. فقط برق آشنای چشمان پیرزن مهربان صاحبخانه که هر بار با شرمندگی میگوید "کاغذی" برای من نیامده مرا مطمئن میکند که تو و بودن با تو در آنجا خیال نبود. تویی که حالا دود شدی و به هوا رفتی زمانی در بدنی تجسد داشتی و فقط محصول جنون من نیستی.نامه آخرت را از برم. راستی چقدر گذشته؟ چند ماه؟ نگو که به سال کشیده! من چند نامه نوشتم برایت؟ اصلا ولش کن، عددها بیفایدهاند.آنها از پس نشان دادن بزرگی و مهابت چیزها برنمیآیند. مثلا کدام عدد میتواند مدت زمانی که تو را ندیدهام را نشان دهد؟- نامه از گلاویژ به حسین دریابندی.「@bluehomeplus」