بعد از مدتها عکسشو دیدم،فهمیدم اصلاً جذاب نیست.رفتاراش هم اصلاً دلنشین نیست.شوخیهاش هم اصلاً خندهدار نیست.و آدمهایی که کنارش هستن اصلاً آدمهای خوشبختی نیستن.فاصله اون از یه آدم «خاص» با یه آدم «معمولی» فقط دوست داشتن من بود.اون معمولی شده بود چون من دیگه دوسش نداشتم.