آنچه بدون تمرکز بر فرد خاصی خود را در آگاهی فردی به صورت نیروی جنسی نمایان میسازد، آشکارا ارادهی حیات است در صورت کلیاش. از دیگر سو، آنچه به صورت غریزهی جنسی فردی خاص ظاهر میشود، ارادهی حیات به مثابه یک فرد مشخص است. در این مورد غریزهی جنسی با مهارت نقاب انتخاب آگاهانه بر چهره میزند، حال آن که در واقع یک ضرورت روحی ناآگاهانه است و به همین جهت فریبآمیز است. مادر طبیعت برای دست یافتن به اهدافش به این قبیل تدابیر نیاز دارد. هر اندازه هم که انتخاب انسان آگاهانه و عینی و متعالی به نظر برسد، باز هم هدف او در عشق خلق موجودی با طبیعت خاص خود است و همین حقیقت که عشق ذاتا چیزی جز تملک معشوق نیست نیز تأییدی است بر صحت این مدعا.آرتور شوپنهاورجهان و تأملات فیلسوفترجمه رضا ولی یاری@Radio_chehraziii