افراد را پس از تو راحت کنار میگذارم، چیزی خشمگینم نمی کند چیزی هم خوشحالم نمی کند شب ها مثل جنازه ای روی تخت خود که حکم تابوتم را دارد می میرم و روز بعد مثل یک مرده متحرک چشمان بی رمقم که زیرش رنگ یاقوت کبود به خود گرفته را میگشایم، سپس دوباره زندگی ننگین و بی هوده خود را ادامه میدهم. این معجزه من است. سیگار ها یکی پس از دیگری در هر ۱ دقیقه روشن می شوند و می سوزند و زمان آهسته تر از زنگ آخرمدرسه ام روز پنج شنبه می گذرد. خسته شده ام. هیچ چیز بروقف مرادم پیش نمیرود و من هم به تماشای رفتن روز های خفت بار و تاریکم نشسته ام. به قول هوشنگ ابتهاج، نمیدانم چه میخواهم بگویم غمی در استخوان هایم میگدازد. غمی که از تو به جانم افتاده و تمام من را تمام کرده است. روز های زیادی قوی بوده و خودم راگول میزدم، لبخندم را روی لبانم میخشکاندم و وانمود میکردم که هیچ نشده است. صبح ها دروغین تر از عکس روی جلد بستنی های عروسکی میخندیدم و شب ها در خلوتم زلال تر از آب چشمه اشک میریختم. هیچکس نمیفهمید چون آدم ها قادر به تشخیص باطن یکدیگر نیستند. در زمان حال به اندازه ی تمام سال هایی که قوی بوده ام رنجور، ناتوان،ضعیف و پژمرده شده ام. خاطرات گریبانم را گرفته اند و دارند مرا خفه میکنند. تو نیستی و انگار تمام غروب های جمعه غم و خستگیشان را در دل من خالی کرده اند. من خیلی وقت است مرده ام و مرگ نمیفهمد.-دیاکو.-چندسال پیش نوشتمش.