یکی از رسواترین, غیر قابل دفاعترین و در عین حال شایعترین تحلیل هایی که این سالها گاه از لسانِ عارفان و گاه از زبان برخی از روان شناسان می شنوم، این است که بی خیالِ گذشته شوید، به آینده هم فکر نکنید. در حال زندگی کنید و از اکنون لذت ببرید!به نظرم می رسد که در پشتِ این ایده، یا حجم عظیمی از بلاهت و خوشبینی افراطی وجود دارد یا مبلغِ هنگفتی شیادی و شارلاتان بازی!انگار نسخه پردازان، هیچ درک و دریافتی از واقعیت های روانیِ ما آدمیانِ فلک زده، ما زندانیانِ تخته بندِ زمان و شرایط ندارند.انگار که عقابِ آسمانفرسای نگاهِ آنان نمی تواند زیر و بم هایِ راهِ ناهموارِ "بودن و شدنِ" دشوارِ آدمی را نظاره کند!کمال خواهی و ایده آل گرایی خوش چیزی ست اما حدّی و سقفی دارد.من سالهاست که آثار عرفانی و روان شناسی می خوانم اما نه می توانم خاطرات گذشته را فراموش کنم و نه می شود به مخاطرات احتمالی آینده فکر نکنم...عبدالحمید_ضیایی، بصیرت های بیهوده@Amiralichannel