برایم نوشت از سکوتت می ترسم. برایش نوشتم حرفی نمانده و باز جهانم از کلمات تهی شده. برایم استیکر قلب فرستاد که لابد یعنی دوستم دارد.برایش نوشتم بگو اصلا جز رنج، چه دارد آشنایی؟ بیشتر دانستن درباره کسی چرا حماقت نیست؟ چرا از جزیرهها بیرون آمدیم و از غارها بیرون آمدیم و فکر کردیم شهر بسازیم و خانواده تشکیل بدهیم و ای لعنت به جمله مزخرف "انسان موجودی اجتماعی است".نوشتم بیخود بزرگ شدیم رییس. تمام دنیا حیاط خانه منیریه بود و کتلتهای شکل قلب دستپخت مادر.نوشتم حالا باز استیکر قلب میفرستی اما بگو جز رنج چه دارد این دنیا، این پدر شدن، مادر شدن، پیر شدن، تکیدن و فراموش کردن و فراموش شدن و آخرش اسمی روی سنگی. نوشتم خواب بودیم، باهار آمد و رفت.برایش نفرستادم. همه را پاک کردم و برایش یک بوسه سرخ استیکری فرستادم و نوشتم قلب و بوسه استیکری مثل "مراقب خودت باش" بعد از آخرین وداع است. دردی را درمان نمی کند، اما مرهمی است روی آتش دل. دمت گرم که مرا از یاد نبرده ای.بعد، مثل ماهی مرده، به رود بدرنگ خیابان پیوستم که به دریای خشک سکوت می ریزد. همین.#حمید_سلیمی@Radio_chehraziii