آن شبی که دزد به تاکسی بابا زد،چیز دندان گیریبرزگرنکرد الا یک کاسه پر از سکه های دو تومنی،یک بطری خالی از آب و کیف کوچکی که توش چندتایی قسط و شناسنامه بود.یک هفته بعد،بابا شناسنامه المثنی گرفت.داشتم شناسنامه را نگاه میکردم که دیدم اسم مامانم نیست.بهش گفتم:"اسم مامان پروانه کو؟چرا پاکش کردی"گفت:"نمینویسن بابا،اسم آدمهایی که دیگه نیستن رو هیچ جا نمینویسن.نمینویسن که مجبور نشن جلوی اسمشون مهر بزنن که نیست.که مرده. که باطل شد".همینطوری داشتم شناسنامه را نگاه میکردم که دیدم توی اسم بچه ها،اسم زهرا هست،اما اسم من نیست.گفتم:"خوب،اسم من کو؟من که هستم".شناسنامه را گرفت و شروع کرد به خواندن.گفت:"راست میگی ها.اسم تو کو؟"گفتم:"نکنه منو هم مثل مامان پروانه مرده کردی؟ یا نکنه من از اولشم بچه ات نبودم؟".بابا بغض کرد و من گریه ام گرفت.دویدم توی حیاط.زهرا توی گهواره اش داشت جغجغه اش را تکان میداد.موهایش را کشیدم و گفتم:"فقط من بچه بابا محسن هستم.نه توی احمق جیغ جیغو". زهرا زد زیر گریه.بابا آمد و گوشم را پیچاند.دردم آمد.گفتم"بابا،آدم که مرده باشه،دردش هم میگیره؟". گفت:"نمیشه تو انقدر نمک رو زخم من نریزی؟نمیشه لال بشی؟". بعد یک پس گردنی زد پشت کله ام که سه دور،دور خودم چرخیدم.هیچ وقت اسمم توی شناسنامه بابا نرفت.ثبت احوال کلی شرایط گذاشته بود که استشهاد بیاری و مدارک جور کنی و امام جماعت محل هم باید نامه را مهر کند.بابا هم لابد توی دلش یک شیشکی مشتی بسته بود و بعد گفته بود که "زرشک،بچه منه،حاج آقا باید بگه هست یا نه؟نخواستیم اصلا".همه کودکی و نوجوانی و جوانی ام به این غصه گذشت که اسمم توی شناسنامه بابا نیست،که شناسنامه مامانم باطل است، و من لابد مرتضی هستم که از لای بته به عمل آمده.پریشب خواب بابا را دیدم که دارد به شناسنامه اش نگاه میکند.روی جلدش ننوشته بود المثنی.حسابی میخندید و چشمهایش برق میزد.گفتم:"اسم منم اون تو هست بابا؟" یک طور عجیبی نگاهم کرد و لبخند زد. کمی دورتر از بابا،مردی ایستاده بود که صورت نداشت اما توی دستش،یک کاسه پر از سکه های دوتومنی بود و توی آن یکی دستش یک بطری خالی از آب..مرتضی برزگر@amiralichannel