ازش پرسیدم اگه انقدر دوسش داشتی چرا رابطتت رو باهاش تموم کردی؟ گفت از بودنش تو زندگیم خیلی خوشحال بودم برام مثل یه نورتو دل تاریکی بود، بهم امید میداد اما با رفتارهاش خیلی بهم اسيب رسوند بهم فهموند به اندازه ای که من دوستش دارمدوسم نداره رابطمون به جایی رسیده بود که از دوست داشتن زیاد نخواستم نه اون اذیت بشه نه خودم بیشتر از این عذاب بکشم رهاش کردم با اینکه طاقت دوریش رو نداشتم مجبورم کرد ترکش کنم اما همیشه مثل روزای اول دوسش دارم تو قلبم برای همیشه میمونه ، نمیتونم فراموشش کنم ارزوم اینه خوشبخت شه" اسموکینگ؛ فیک دریم