منو ببین، این "می گذره فراموش میکنی" هایی که می گی خیلی وقتا دروغ محضه، آره تو فراموش می کنی که تو پنج سالگی بستنیت افتاد زمین، فراموش می کنی تو هشت سالگی عروسک مورد علاقت گم شد، تو حتی نمره ی ریاضی ای که بخاطرش اشک ریختی رو یادت می ره، آره اینا همشون ناراحتی بودن، اما تو زمان خودشون، الان که بهشون فکر می کنی لبخند می زنی، ولی غم اینجوری نیست، وقتی از غم حرف می زنم یعنی چیزایی که مهم نیست چند سال ازشون بگذره، مهم نیست چند سالگی بهشون فکر کنی، هیچوقت قرار نیست بهشون بخندی، هیچوقت از یادت نمی رن، شاید باهاشون کنار بیای، اما غم مثل جای بخیه س، همیشه می مونه، شاید بتونی پنهونش کنی، اما هیچوقت پاک نمیشه، پس وقتی بهت می گم غمگینم، نگو میگذره، فراموش می کنی، من ناراحت نیستم عزیزم من غمگینم! چیزی که تو هیچوقت درکش نمی کنی.