«در زندگی بعدیم جاده باشم، یک بر بیابانی سر راه یک روستای کوچک در راهی دور، خلوت، پر از سکوت، بینام و نشان، بی تابلو و بی ردپا و بی رفتن، بی رهگذر و صدای ماشینها و آدمها و زندگیها، سر راه یک روستا که چند تا خانوادهی کوچک در آن زندگی کنند، برق نداشته باشد، تلویزیون نداشتهباشد، زندگی مدرن نداشته باشد و تنها درخت داشتهباشد، پرنده داشتهباشد،صدای گرگ داشتهباشد، عشق داشتهباشد و کسی باشد که هر غروب جمعه از کنار من بگذرد، زیر لب آواز بخواند، از ته دل بخواند، غمگین بخواند، با سوز هم بخواند…»• گلاره چگینی@letterssto