اون زیاد بلد نبود ابراز احساسات کنه ولی خب اینشم دوست داشتموقتی دروغ میگفت و به روش میووردم سوال میپرسید من؟ خودم خبر نداشتم که. بعدشم میزد زیر خنده ، خنده هاش بعد دروغاش از همه خنده هاش قشنگ تر بودن.وقتی خیلی اذیتش میکردم پشت تلفن میخندید بیشتر حرصم درمیومد بعد میپرسیدم چرا میخندی میگف دارم گریه میکنم این جور خنده هاشم خیلیدوست داشتم این خنده هاش مث خنده هایی بود که وقتی روش بودم و دونه ها صورتشو فشار میدادم میکرد و منم بشمیگفتم این یکی دیگه اخریه.تو شبا سرد اهنگ بو سرده تیک تاکو از خود گروه خوانندشم بهتر میخوند منم سردی هوارو یادم میرف.خیلی خوب میدونست باچی خر میشم وقتی جوابم نه بود همیشه کاری میکردکه اخرش حرف حرف خودش باشه .یه موج صدا تو سرم بود که وقتی میرف شهر دیگه یا مریض میشد صداها تو سرم کمتر میشد و میفهمیدم چشه یا کجاس .غذا بلد نبود بخوره ، ناخناشم بلد نبود بگیره، ناخناشو تاحالا نتونستم واسش بگیرم ولی غذا خیلی واسش درست کردم و دهنش کردم ، یه جور حس مادرانه بهم میداد.من از مامان خودشم بیشتر حواسم بهش بود ، اونم اذیتای خودشو داشت ولی خب کدوم مامانی از اذیتای بچش ناراحت میشه میره؟من اونو بزرگش کردم روز به روز م واسش بی اهمیت تر شدم.اون الان از مامان به هر علتیه جدا شده ولی خب مامان بچه خودشو با بچه دیگه یی عوض نمیکنه.