اگه نقاش خوبی بودم، با درهم ریختگی رنگهای روی بوم، نشون میدادم که تا چه حد در حال فروپاشی و زوالم. اگه نقاش خوبی بودم، تورو، همونطوری که می بینمت، میکشیدم تا دنیا، صاحب یکی از زیباترین پرتره های تاریخِ درازش بشه. اگه بلد بودم انیمیشن بسازم، ترس و وحشتم رو، تحلیل میدادم به خطوطی متحرک و جذاب، تا زمین رو چوب و مخاطب رو، به روی زمین میخ کنن. اگه بلد بودم انیمیشن بسازم، برای تو، دنیایی لبریزِ رویا رسم میکردم. جایی خالی از رخوت قلب، عاری از ظلم و فاقد اجبار حاکم بر زیباییِ نادر تو. جایی که، علاوه بر حفاظت از قلب نقره فامت، چشم هر بچه و بزرگی رو، آغشته به اشک حسرت کنه. حسرت اینکه، چرا در اون وادی، حضور ندارن و در عوض محبوس این قفس گرد و خاکستری ان. اگه عکاسی قهار بودم، بی درصدی ریا و در کمال، زشتی و زیبایی هایی که در مدار دیدم سبز میشدن رو، در اختیار مابقی چشمان غایب میذاشتم. اگه عکاسی قهار بودم، اجازه نمیدادم که ثانیه ای از وجودت، ثبت نشده باقی بمونه. اجازه میدادم که دیوار های فقیر خونه، با لحظات قاب شده ی تو غنی بشن. اگه نوازنده ای اسم و رسم دار بودم و آشنا، با وادی نت و ضرب، به جای انتشار غرغرهای گوش آزارم، دست به ساز میشدم و در عین معاف کردن لحظه ای روحم از دغدغه ها، به گوش مابقی هم، یه حالی میدادم. اگه نوازنده ای حرفه ای بودم، کاری میکردم که سازم هم، عاشقت بشه و صدایی بغیر حرارت حسم به تو، تولید نکنه. اگه خدای یکی ازین درگاه های منزوی بودم، قلب اونی که باورم داشت رو، با صلح و آرامشی ابدی، از نو رنگ میکردم، تا حس کنه فراتر از مادیات حاکم بر زندگی رو به اتمامشه. کاری میکردم که بفهمه حتما هم نیاز نیست، برای رسیدن به بهشت و حوری و فیلان و بهمان، به جای زندگی کردن، بمیره. اگه خدای یکی ازین بیشمار قبله های عالم دردندشت هستی بودم، تورو بعنوان معجزه ی خودم، معرفی میکردم. چرا که حضور هر روزه ی تو و تجدید ثانیه ای نفس هات، برای من چیزی بغیر معجزه نیست. اگه هنر بودم، تورو بعنوان یکی از شاخه هام، به رسمیت می شناختم. مکتب دارت میکردم و میشدم تضمین جاودانگیت. در نهایت هم، با شوق میدیدم که در والامقام ترین تحصیل کده های دنیا، در حال تدریس شدنی. اگه خوب بودم، برات میشدم لبخند و رویایی شیرین، اون هم قبل به خواب رفتنت. اگه وسیع بودم، با آغوشم جلدت میکردم. اگه قوتی به جسم اندوهیگینم داشتم، میشدم "چانه پران" سر کوچه ای که ساکنشی. و اگه من، من نبودم، باز هم دچارت میشدم. باز هم به من بدل میشدم. ولی، من همینم. هنوز حضار جیغ میکشن: همین؟! و من میگم: همین. زنجیره ای از "اگه" های دنباله دار. خیال پرداز سرزمینی که آرزو داشتن درش جرمه. ناچیزِ بالش گرا. بزرگترین "ضدآفتاب" نسل بشر. فراری از جمع و وحشتزده از انزوا. یک گونی پر شده از نبودن های گرد هم آمده. و این کلمات و خودکار لاغرم هستن، که باید یک تنه، جور تمام این "نبودن" های منو بکشن و به نحوی جبرانشون کنن. چرا که این نفرین جوهریِ من، با تو بدل میشه به یه موهبت. موهبتی که بنا نیست از خالقش، (هیچگاه) دریغ بشه. در ضمن، پلک زدنت، صدای پرواز پروانه هارو میده.-سالن بازپروریِ کابینت نمناک