قدیمها بهتر بود. آن دمِ دم دماي غروب كه دورهم جمع میشدیم، پياله و آبِ درونش هم قهقهه میزدند. آب میگفت »چه میکنند اینها، من مست شدم. آنقدر كه به دور خود میچرخم مدام.» زيبا میشدند دانههای قند وقتي داخل چاي میگشتند، براق مثل بلور میشدند و خندان، آنها هم مست میشدند. نميشنيديم چه میگویند در آنهمه ساز و نوا، در و دیوار. اما همنوايي میکردند با ما،آن دیوارها و آن پردهها، همه هلهله میکردند، میچرخیدند. در پیچوتابِ فرحِ همايون بود انگار، كه اين ديوارِ روبه رو آنقدر زیرپوستش ولوله شد كه گوشهاش ترك خورد از شادي آن گوشه. ما نيز، انگار جان در هيبت ما میرفت و سر و سيم لرزان، زیروزبر میشدیم. سرانگشتش كه میانپردههایم مینشست، هر ذرهاش میتپید، كف دستش دستهام را گرم میکرد و از درونش انگار میخواست جان بدهد برجانم. یکبار چنان، در نهيب و نیریز در خروش بودم، انگار كه میخواستم بايستم و فرياد كنم. دستش كه به استخوانم میخورد بوي دشتهای ديلمان داشت، همان هم میشد، عشاق و پيش از آن سارنج. دمِ دمدماي مهتاب، گوشههایمان عوض میشد و گوش به گوشه میدادند، آرام جان دلكش. گاه بیقرار میشدیم، خوب گوش میدادیم تا بي كم كاست، جواب آواز دهيم. خط به خط، تحرير به تحرير. خاصه كه جواب، افشاري باشد. نمیدانیم چیستاند اين كلمات. تنبور میگوید «نظم است، منظم و موزون.» چه میگویند نمیدانیم! دف میگوید «اینها کلاماند به معني آشنا، مثل آواز چكاوك عاشقي كه بر جفتش تحرير عشق میخواند.» ما نظمِ هفت مقام رادانیم، اما نظم معني كلمات را نمیدانیم. تنها، هرچه كه هست، نور و عطرش در دلمان مینشینند. نظمشان بانظممان نظم میگیرد و منظوم ما و كلام، هردو را باهم خوش میخوانیم. رَنگ و رِنگ دارند كلمات، بو و حس. معني نمیدانیم اما نظم و قافيه اگر بر هجران و دل تنگيست، كوك نظم ما نيز دشتيست، كه باران میطلبد از ابر چشم. آن زمانها گلهای گلدان ملتمس نغمه میشدند با ناز. شمعداني میگفت «هوس سماع دارم، اي دف بكوب.» اقاقي روي طاقچه، سر بر شيشه پنجره، میگفت «همايون.» گل رز گلدان، كرشمه میخواست. همهجا ، همهچیز به فرياد كه بنواز. اینچنین كه میشد میخواندیمش. صدايش میکردیم. نازش میدادیم. میگفتیم بیقراریم براي زخمهات، بازآی. فريادش میدادیم، اما بیصدا.زخمه بيداد/كتاب رنگها هم آواز ميخوانند/امير بهاج@Amiralichannel