عاشقیت هم آموزش میخواهد؛ عاشقیت هم بلد شدن میخواهد...ما را جوری از عشق ترساندند که انگار عشق "جیز" باشد و دلِ ما آمادهی تاولزدن... تا میگفتیم عشق، لب میگزیدند و پشت دست میکوبیدند.ناظم مدرسه طوری پشت میکروفن واویلا میکرد از "عشقهای خیابانی" که انگار هیولایی سرچهارراه منتظر دریدنِ ما ایستاده؛ انگار عشق را مکان، قدر میدهد و همان آدم با دستهگل و عمهخانمش بالای مجلس خواستگاری دیگر خیابانی نبود و خانگی میشد.عشق را یادمان ندادند، گفتند به قلبت بگو به وقتش، به جایش. بیوقت و بیجا اگر دلمان میلرزید هول میکردیم، حس میکردیم گناهآلودهایم، استغفار میکردیم که دل لرزیده و پا شُل شده.ما عشق را حق خودمان ندانستیم. ما عاشقی را سهم خودمان ندانستیم. ما دخترکان و پسرکان نَنهجونپسندی شدیم که چون عاشق نمیشدیم باوقار بودیم...ما لببستههای حیاآلوده را عشق یاد ندادند.بد کردند با ما!•سودابه فرضی پور@Radio_chehraziii