بعد از مدتها که عکسشو دیدم،فهمیدم اصلا هم زیبا نیست رفتارش هم اصلا دلنشین نیست،شوخی هایش اصلا خنده دار نیست!آدم های کنارش هیچ هم آدمای خوشبختی نیستن!چراباید از حضور یه آدم معمولی خوشحال باشم و بخوام ساعتها بهش خیره بشم؟فاصله اون از یه آدم خاص تا یه آدم معمولی فقط دوست داشتن من بود..اون معمولی شده بود چون من دیگه دوستش نداشتم!!