وقتی از من میپرسند چه شد فيلمساز شدی؟من میگويم تصادفی!ولی قضيه خيلی هم تصادفی نبود و بيشتر شرايط فراهم شد. من کنکور هنرهای زيبا را دادم و رد شدم.بعد در اداره پليس راه استخدام شدم.سال آيندهاش به کلی اين قضيه را فراموش کرده بودمکه به سراغ يکی از دوستانم به نام عباس کهنداری که کتابفروشی و خرازی داشت رفتماو به من پيشنهاد کرد برويم سر پل تجريشولی من گيوه پام بود و نمیتوانستم همراه او بروم.بعد کفشهای او را پوشيدم و با هم رفتيم.سر پل يکی از دوستانم را ديدم و او پيشنهاد کرد با هم به خانه فرهاد اشتری شاعر برويم.به اتفاق رفتيم، در خانهی اشتری يک آقای نقاشی بودکه وقتی فهميد من در کنکور رد شدهام، از من پرسيد کلاس رفتی يا نه!؟او به من توصيه کرد در کلاس طراحی اسمم را بنويسم و سال بعد کنکور شرکت کنم من در رو دربايستی که داشتمدر آن کلاس اسم نوشتم.سال بعد کنکور دادم و قبول شدم.بعد نقاشی تبليغاتي کردمبعد فيلم تبليغاتي ساختم و به همين طريق با مکانيزم دوربين آشنا شدم و...حالا فکر میکنم اگر کفش های دوستم به پای من نخورده بود من الان بازنشسته ی وزارت راه بودم .گاهی زندگی آدم به چيزهايی مانند مو بستگی داردخاطرات#عباس_کيارستمی@Amiralichannel