«باور من، آنها که توان و امکان تلاش بی چشمداشت در جهت تعمق و کاوش در موضوعات عینی و بی نهایت را دارند، از موهبتی ویژه برخوردارند. چقدر خوشحال و سپاسگذارم که از چنین موهبتی برخوردارم… موقعیت ما بر روی زمین به نظر عجیب است. همه ی ما به طور غیرداوطلبانه و بدون دعوت بر روی زمین ظاهر شده ایم تا مدت زمان کمی بدون دانستنِ چرا و به چه علت زندگی کنیم. در زندگی روزانه مان، فقط حس می کنیم که انسان بخاطر دیگران اینجا است، بخاطر کسانی که دوست داریم و بخاطر موجودات دیگری که سرنوشت آنها به ما گره خورده است. اغلب با این تفکر مشکل دارم که بخش بزرگی از زندگی ام مبتنی بر کارهای انسان های دیگر است و از بدهی سنگینم به آنها اطلاع دارم…من به اختیار معتقد نیستم، شوپنهاور می گوید: ‘بشر می تواند آنچه را که می خواهد انجام دهد، اما نمی تواند آنچه را که می خواهد، داشته باشد’. این جمله، در تمام مراحل زندگی همراه من است و مرا با اعمال دیگران وفق می دهد، حتی اگر برایم دردناک باشند. این آگاهی از عدم اختیار، مرا از جدی گرفتن خودم و اطرافیانم، و از عصبانیت باز می دارد.»هر چند در زندگی ام فردی تنها هستم، اطلاع از تعلق به جامعه ای نامرئی از افرادی که در جهت حقیقت، زیبایی و عدالت تلاش می کنند، مرا از احساس انزوا باز می دارد. زیباترین و عمیق ترین تجربه ممکن برای یک انسان، احساسات اسرارآمیر است. این اصل ِ اساسی بشر در کوشش های بزرگ هنری و علمی است. کسی که چنین تجاربی را نداشته باشد، اگر مُرده ننامیم، نابینا است. احساس اینکه در پس هر چیز ِ قابل تجربه ای، چیزی است که ذهن ما درک نکرده و زیبایی و والایی آن را تنها بطور غیر مستقیم می توان دریافت کرد، نوعی دیانت است.»آلبرت اینشتین/آگوست ۱۹۳۲@Amiralichannel