این فکری غمناک و غم انگیز است. فکر اینکه تمام دلبستگی های ما دروغین است و بدتر از آن، مسخره! بله، گاهی به نظرم می رسد که تمام احساسات ما، حتی عمیق ترین آن ها، جنبه ای همواره مسخره دارد. عمق احساسات ما غالبا اصلا به عشق مربوط نیست. تماما به خودخواهی وابسته است! ما فقط خودمان را دوست داریم و به حال خودمان گریه می کنیم. این فکر به خودی خود چندان ابلهانه نیست. وقتی ابلهانه می شود که غم و اندوه را به دنبال می آورد... من نمی دانم حقیقت چیست. غم و اندوه را، چرا، می شناسم؛ از جنس دروغ است و دیگر هیچ!🔹ديوانه وار/كريستين بوبن