تو همونی که با نگاهت تک تک سلولای بدنمو زنده کردی و خلأهای وجودمو پر کردی. اره وقتی بری پُر میشم از حس خالی شدنحس تهی شدنو هیچی این منِ خالی رو اشباع که هیچ حتی پر هم نمیکنه!همونی که وقتی بری موهام خواب دستاتو میبینن ونمیدونم چقدر باید بگذره که موهام بهونه دستاتو نگیرن.من تو زندگیم آدمای زیادی رو از دست دادما ولی تو نیمی از وجودمی،نمیدونم شاید هم تمام وجودم.بری میشی یه زخم عمیق عفونیعفونتی که روز به روز توی قلبم بیشتر پخش میشه!عفونتِ عشقنه،این عفونت ،عشق نیست.این همون زخمیه که من تا چند سال دیگه شاید به خون و چرکش عادت کنمشاید تا چند سال دیگه جزء به جزء صورتتو از حفظ نباشم،شاید حتی چشماتو،نگاهتو از یاد ببرم ولی عطر تنتو هرگز!ببین چند سال بعد ممکنه اون عطری که یه غریبه به تنش زده و توی جمعیت گم میشه، بعده چن سال باز منو هوایی کنه و تو جمعیت عین دیوونه ها دنبالش بگردم. درست مثله بچه ای که مادرشو گم کرده. عطری که فقط شبیه خاطراتم بود..ذهنم پر شده از موریانه هایی که دارن یاد تورو میجوند،میجوند و نشخوار میکنند!ذهنِ مریضم مدت هاست که از این تهوع فکری نخوابیده!