من تقریبا تو تمام موقعیتای زندگیم تنها بودم، نمی دونم شایدم خودم خودمو تنها کردم. ولی می دونم که اگه یه جا گیر کنم کسیو ندارم که ازش کمک بخوام یا بهش پناه ببرم. نه اینکه کسی دورم نباشه ها، اما خب من دلم نمی خواد کسی رو تو ناراحتیم شریک کنم، شایدم چون هربار که رو یه نفر حساب کردم نا امیدتر از قبل شدم دیگه نمی تونم همچین کاری کنم. نمی دونم، هرچی که هست تنهایی رو به ناامید شدن ترجیح می دم.