نمیدونم میفهمی یا نه؛ ولی واقعاً تنهایی رو به شروع هر نوع رابطه انسانی پوچ و بی ته ترجیح میدم. حرفای تکراری، رفتارای خسته کننده، دروغ، قولای الکی، هدر رفتن تایم، اعصاب خوردی، شخصیتای دورو، مغزای کوچیک، دریغ از یکم درک و فهم. آخرشم کلی خاطره ی آزار دهنده. خب مگه اسکلی چیزی هستم؟ توی همین تایمی که به بطالت میگذره تمرکزمو میذارم روی هدفم، تفریح خودم، سلامتی جسم و روحمو سیصد تا پله میرم بالاتر. تازه آرامشم دارم. همه ی اون موجودات دو دست و دوپای انسان نمای حوصله سر بر بیخودم برن به درک.-دیاکو.