شانه ات را دیر آوردی سرم را بادبردخشت خشت و آجرآجر پیکرم را بادبردمن بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلندنیمم آتش سوخت...نیمِ دیگرم را بادبرداز غزل هایم فقط خاکستری مانده به جابیت های روشن و شعله ورم را بادبردبا همین نیمِ...همین معمولیِ ساده بسازدیر کردی نیمه عاشق ترم را بادبرد.