وقتی آدم تو یه بازهی زمانی به نقطهی صفر یا حتی منفیِ خودش میرسه بعد از اون هربلایی سرش بیاد دیگه هیچوقت اون غم و درد و خستگی که تو اون بازهی زمانی تجربه رو کرده رو نمیتونه تجربه بکنه.مثل این میمونه حالت بد باشه ولی نه اونقدر که مثل قبلنا بخوای به دفترت و آدمای دیگه پناه ببری.مثل یه بلاتکلیفی بین احساساتتنه صفرینه صداین بین داری پرسه میزنی.-مهینوشت