اولش با خودت می گی نمی تونم. طبیعیه اینو بگی. هرچی باشه دنیاتو توی یک فرد بی لیاقت خلاصه کرده بودی، هرچی باشه چشمت به هرجایی میوفته تصویر نحسش میاد جلوی چشمت، خاطراتت بیخ گلوتو می گیرن و نمی ذارن نفس بکشی. هرچی باشه اون کلی قول داده بود، کلی حرف شیرین بهت زده بود. هرچی باشه اون یه زمان کامل ترین فرد برات بود و چشمات به جز اون کسیو نمی دید. طبیعیه بگی نمی تونم و کل وجودتو توی دلتنگی خلاصه کنی. طبیعیه لب به غذا نزنی و هرجا بری ببینی جاش خالیه و همه چی زهر مارت شه. طبیعیه سیگار و با سیگار روشن کنی و شبا خوابت نبره. طبیعیه تا یه مدت از همه متنفر باشی. نمی گم قراره همه چی فراموشت شه و دوباره عاشق شی، به قول شایع باید ده سال بگذره تا بفهمی همون یک بار بوده، ولی می تونم اینو بهت قول بدم که بعد اون ده سال، چشمات باز می شن، به خودت میای. می بینی به جز یه مشت تصاویر مبهم و خنثی بودن دیگه هیچی از گذشته برات باقی نمونده. اونجا یه نفس عمیق می کشی، علایقت یادت میان و می ری دنبالشون و آیندتو می سازی. دوباره حسای خوبو تجربه می کنی و شادی زیر پوستت جوونه می زنه با این فرق که دیگه به هر احمقی اجازه نمی دی وارد حریم شخصیت شه و همه چیو به هم بریزه. یه جور شادی و آرامش به قیمت تنهایی.-دیاکو.