یک وقتی هم باید از دلجویی نوشت که چه هنر ظریف درخشانی است. دیشب داشتم با خودم فکر میکردم آدمها بیشترین دردها، عمیقترین رنجها را معمولا به عزیزترینهایشان تحمیل میکنند. گاهی این اجتنابناپذیر است، نمیدانیم، نتوانستهایم، ترسیدهایم، تاریکی ما را بلعیده یا هر چه، تا زندهای از اینها گریزی نیست. اصلا به گمانم برای همین بشر به سراغ دلجویی رفت.به ساختار کلمه نگاه کن: انگار وقتی زخم میزنی به کسی، دلش میرمد و حالا باید بروی، بگردی، بجویی تا باز آن دل را بیابی. این شرط اولش مسوولیت پذیرفتن است. قبول اینکه من خراب کردهام، اعلام اینکه حالا میخواهم درستش کنم، بیا بگذار کمکم درستش کنم. کاری به حرف ندارم، ما بهای کلمه را ارزان کردهایم.دلجویی عمل لازم دارد، دلبهدریا زدن میطلبد. زمانی حتما باید از دلجویی نوشت و آدابش، که بیآن چه محروم میشدیم از عزیزترینهایمان.🔸امیرحسین کامیار@Radio_chehraziii