در خیالات خودمدر زیر بارانی که نیستمیرسم با تو به خانهاز خیابانی که نیست؛می نشینی روبه رویمخستگی در میکنیچای میریزم برایتتوی فنجانی که نیستباز میخندی و میپرسیکه حالت بهتر است؟باز میخندم که خیلی...گرچه میدانی که نیستشعر میخوانم برایتواژه ها گل میکنندیاس و مریم میگذارمتوی گلدانی که نیستچشم میدوزم به چشمتمی شود آیا کمیدست هایم را بگیریبین دستانی که نیست؟