تعداد دلایلم برای گریستن، از توانم بیشتر شده. ویدیوها را، عکسها را نگاه میکنم. یا از از ذوق بغض میکنم یا از پریشانی. احتمالا، مثل خیلی از شما.عصر به عباد گفتم طاقتم تمام شده. گفتم دلم حتی کوه هم نمیخواهد، یا پرسه، یا نوشتن. دلم خواب نمیخواهد. دلم میخواهد سنگ قبر بابا را بردارم و بروم لای استخوانهایش دراز بکشم، و بیپناه نباشم.عباد، کر و لال است. اما همیشه میفهمد چه میگویم. از دفتر یادداشتی که به گردنش دارد یک کاغذ برداشت و نوشت بارون میاد خوب میشی. بعد، با دست پیر بیحالش نوازشم کرد. خواستم بگویم عباد هزار سال باران یکبند هم دیگر سیاهی را از دلم نخواهدشست. نگفتم. روی کاغذش نوشتم زارت. خندید. زیاد. بوسیدمش.دختری که چشمهای امنی داشت، در آخرین وداع برایم نوشت دوست داشته برایم لالایی کردی بخواند. کاش امشب میشد با لالایی او بخوابم. خواب ببینم باران آمده، خونها را شسته، پفیوزها را برده، و خورشید بلند آزادی بر همه ما میتابد.خستهام و میدانم خوابم نخواهدبرد. بد هم نیست، ستاره خواهمشمرد و برای سلامتی بچههای دلیرم که در خیابانها شعر سرخ میخوانند، به درگاه خدایی که ندارم دعا خواهمکرد. دیر زمانیست مستاصلم، و باور کنید استیصال سرطان روح است.همین.- حمیدسلیمی