سرشاراز بوی تنش بودم،طعم دهن و جای دستهاش دروجودم مثل نبض میزد،میکوبید، چیزی جادویی،آن جادوی ابدی که تمام زشتیها،بدیها و کژیهای دنیا را از یادم میبرد،خالص میشدم، شیشه میشدم و تن خود را در تن او میدیدم و او را از خودم عبور میدادم.به کسی پناه برده بودم که دنیا را بر دوش داشت.