برای عثمان که نمیدونست چجوری موز بخوره، برای بچه های جازموریان که نمیدونستن پرتقال چیه، برای مناطق محروم، برای خط فقر ۱۴ میلیونی، برای بچههای کار، برای بچه هایی که به خاطر شرایط مالی نتونستن درس بخونن، برای اون کودک کاری که نمیدونست آرزو چیه، برای اون کارتن خوابی که بردنش تلوزیون اما فقط جلوی اون لیوان نذاشتن، برای جوونیمون، برای آرزوهامون، برای اونی که روزی ۱۰ ساعت یا حتی دو شیفت کار میکنه و دستش به دهنش نمیرسه، برای متروپل، برای سانچی، برای پلاسکو، برای دریاچه ارومیه، برای بی آبی، برای پرواز ۷۵۲، برای دخترای شیناباد، برای قربانیان اسید پاشی، برای تمام کسایی که تلاش میکنن و درس میخونن اما با سهمیه جاشون پر میشه، برای پاسپورتی که ارزش نداره، برای توریست های نیومده، برای تبعیضات جنسیتی، برای فرار مغز ها، برای تمام روزهایی که حس ناامیدی و ترس و افسردگی تک تک سلولامونو خورد، برای آزادی و شادی، برای همه چیز، برای ایران.صدای شما. “برای” های شما.@sogoandfuckyourlove