توي شلوغی خيابون دستمو محكم تر گرفت ،سرشو اورد پايين نزديك گوشم گفت : به اندازه ي همه ی آدمايی كه الان اينجان دوست دارم ،سرمو چرخوندم دور تا دورمون پُر از آدم بود ، لبخند زدم ، دستشو محكم تر گرفتم .كل مسير من يه لبخند روي صورتم بود و باهم حرف مي زديم ، نزديك خونه ازش خداحافظی كردم.آخرهای شب ، گوشيمو از زير بالشت در آوردم رفتم توی صفحه ی چتمون صداش كردم ،گفت : جانم ؟ ،گفتم : بيشتر آدما شب ها ميرن خونشون ، اون خيابونه كه ظهر توش بوديم الان حتما خلوته خلوته ، اگه يه روزی شب اومد سراغمون اگه 'دوست دارم ها ' داشتن ميرفتن خونه هاشون ، دستمو محكم بگير ، تا هروقت كه شد ، يه كارتن خوابم هميشه حتی شب ها توی خيابون دلمون بمونه بسه ، فقط كافيه تا صبح بشه دست همو ول نكنيم...