ازدواج#قورباغهو#کانگوروقورباغه به کانگورو گفت: من میتوانم بپرم و تو هم. پس اگر باهم ازدواج کنيم. بچه مان می تواند از روی کوهها بپرد، يک فرسنگ بپرد، و ما می توانيم اسمش را «قورگورو» بگذاريم.کانگورو گفت: "عزيزم" چه فکر جالبی. من با خوشحالی با تو ازدواج می کنم. اما درباره ی قورگورو، بهتر است اسمش را بگذاريم «کانباغه».هر دو بر سر «قورگورو» و «کانباغه» بحث کردند و بحث کردند.آخرش قورباغه گفت: برای من نه «قورگورو» مهم است و نه «کانباغه». اصلا من دلم نمیخواهد با تو ازدواج کنم.کانگورو گفت: بهترقورباغه ديگر چيزی نگفت.کانگورو هم جست زد و رفتآنها هيچوقت ازدواج نکردند، بچه ای هم نداشتندکه بتواند از کوهها بجهد و يا يک فرسنگ بپرد.چه بد، چه حيفکه نتوانستند فقط سرِ يک اسم توافق کنند.اين قصه ی زيبا از "شل سيلور استاين" مفهوم جالبی دارد."پتانسیل موجود برای دستاوردهای بزرگ، قربانیِ اختلاف نظرهای کوچک میشود"هر آدمی درون خود کوزه ای دارد که با عقاید، باور ها و دانشی که از محیط اطرافش میگیرد پر میشود، این کوزه اگر روزی پر شد یاد گرفتن آدمی تمام میشود، نه که نتواند، دیگر نمیخواهد چیز بیشتری یاد بگیرد . پس تفکر را کنار میگذارد و با تعصب از کوزه ی باورهایش دفاع میکند و حتی برای آن میمیرد.اما آدم غیر متعصب تا لحظه ی مرگ در حال پر کردن کوزه است و صدها بار محتوای آنرا تغییر داده.اگر شما مدتی است که افکارتان تغییر نکرده بدانید که این مدت فکر نکرده اید،آب هم اگر راکد بماند فاسد میشود!@Amiralichannel