دنیایی که میشناختم در حال ویران شدن بود. ما همه راهی ناشناختهها بودیم. راهی فضایی که میخواستیم، اما نمیشناختیم، شاید این فضای ناشناخته زیباتر از آن بود که بشود در آن زندگی کرد، مثل عروسک من که زیباتر از آن بود که بشود با آن بازی کرد. نمیدانم این احساس ناامنی، احساس آسیبپذیری، احساس کسی که انگار زمین زیر پایش خالی شده، این احساس ترس در برابر آنچه میخواهی اما نمیشناسی، آیا بهای رسیدن به آیندهای است که همچنان از ما میگریزد؟کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم|#اسلاونکا_دراکولیچ@Amiralichannel