فرشته رضایی :ما آدمها شباهت عجیبی به آینهها داریمگاهی استعداد زیادی در بزرگنمایی داریم و گاهی خیلی چیزها را کوچکتر از اندازه واقعیشان نشان میدهیممثلا بعضی وقتها از یک آدم معمولی معشوقه میسازیم، بی دلیل بزرگش میکنیم و پزش را به عالم و آدم میدهیمگاهی یک حضور را چنان در زندگیمان پررنگ جلوه میدهیم که حواسمان به دیگر بودنهای اطرافمان نیست…و برعکس گاهی به بعضیها کمتر از ارزش واقعی شان اهمیت میدهیم، خیلی دوست داشتن های ناب کنارمان هست و کمتر از آنچه که باید قدرشان را میدانیم..!ما شبیه آینه ها هستیمگاهی محدب و گاهی معقر …فقط عده محدودی میتوانند همه چیز را، همه کس را، تمام اتفاقها و تمام فاصلهها را به اندازه واقعیشان درک کنند وبازتاب دهند…آدم هایی با دلهایی صاف و صیقل خورده!