گمان می کنم هر آدمیباید پشت پنجره ی اتاقش،یک گلدان گل شمعدانیداشته باشد،که هر بار گلهایش خشک می شود و دوباره گل می دهد،یادش بیفتد که روزهای درد همبه پایان می رسند.باید یک شعر داشته باشدکه تمام روزها به آواز بخواندش،یک شعر شیرین،برای روزهای کلافگی اش..!باید شب ها از روی تختشبتواند ماه را ببیند،بتواند ستاره ها را بشمارد،تا وقتی سپیده دمید،نگاهش با نگاه خورشید گره بخورد،پلک هایش را باز کندو یادش بیاید چراغ جهانبخاطر او روشن شده است#ناشناس@amiralichannel