بیا بغلم.جفتمون خسته ایم و زانوهامون زخمیه.زندگی هم این راندو برد.اما عیب نداره؛به جاش ما همو داریم.تو برای من یه دلیلی برای دو دقیقه بیشتر زنده موندن.پس بیا بغلم.شاید من شونه هایی شدم برای اینکه سرتو بذاری و با خیال راحت اشک بریزی و بدونی که من پیشتم. توی هر شرایطی هواتو دارم و بهت گوش میدم. بدون اینکه قضاوت بشی.-شقایق-