من معمولا خانوادهام رو در جریان مشکلات زندگیم قرار نمیدم چون کاری از دستشون برنمیاد و راستش رو بگم مدل همدردی کردنشون هم استرس دادنه جای راهنمایی یا چه میدونم حرف مثبت، بعد الان اینطوریه که چون در جریان نیستن فکر میکنن همه چیز گل و بلبله و عکس العملم به ناراحتیهاشون به اندازه کافی و دلخواهشون نیست، در حالیکه واقعا توان ذهنیم الان همینقدره، کشش درد و ناراحتی و غر و درامای بیشتر رو ندارم و این هم نمیتونم بگم.