مولانا حسودانه میپرسد:«جانِ جهان! دوش کجا بودهای؟»بعد خودش را دلداری میدهد:«در دل ما بودهای»بعد سعی میکند دلِ محبوب را نرم کند:«آه که من دوش چهسان بودهام!»و باز حسادت هجوم میآورد:«آه که تو دوش که را بودهای!»و دوباره خودش را دلداری میدهد:«در آغوش قبا بودهای.»@Radio_chehraziii