یک گوشهٔ بدنم مرا به زندگی میخواند و گوشهٔ دیگری به مرگ. این دوگانگی را در روحم کشندهتر و شدیدتر حس میکنم درد من این است، نمیدانم آسمان را قبول کنم یا زمین را، ملکوت کدام یک را؟ این جا دیگر کاملا تصادف است، آنها هر کدام برایم جاذبهٔ بخصوص دارند من مثل خرده آهنی میان این دو قطب نیرومند و متضاد چرخ میخوردم.-بهرام صادقی