دستانت را گرفتندو دهانت را خرد كردنداز من نخواه در مرگ تو غزل بنويسمكلماتم را بشويمآنطور كه خون لبهايت را شستندو خون لبهايت بند نمی آمدتو را شهيد نمی خوانمتو كشته ی تاريكی هستیكشته ی تاريكیاين شعر نيستچشمان كوچك توستكه در تاريكی ترسيده استدر تنهايیگريه كردهاعتراف كرده استنمیخواهم از تو فرشتهای بسازم با بالهای نامرئیگفتند آنكه سينه ات را سوخته به بهشت می رودبا حوریان شیرین هماغوشی می کندبا بزرگان محشور می شوداما تو بزرگ بودیمال همين پائين شهر بودیاين شعر نيستخون دهان توست كه بند نمی آيد#الیاس_علوی@Amiralichannel