خاطراتم را که مرور می کنم،همیشه یک نکته آزارم می دهد..در زندگی ام همه چیز یا زود اتفاق افتاده یا دیراز موقعیت های شغلی خوب گرفته تا امکانات و شرایطی که زود به دست آوردم و زود از دست دادماز خواسته ها وآرزوهای کودکی گرفته تا پیدا کردن محبوب ترین کتونی کودکیم در اسباب کشی ... کتونی که دیگر نصف پاهایم هم در آن جا نمی شد ...کتونی که برای داشتنش دیر شده بود... خیلی دیر... آرزوهایی که دیر به دست آوردم و دیگر آرزو نبودحالا که خوب فکر میکنم آدم های زندگی ما هم همین هستندگاهی زود به زندگیمان می آیند گاهی دیرآنقدر زود می آیند که بلدشان نیستیم ...نمی دانیم باید چطور با آن ها باشیم ...وقتی می آیند که سر ما جای دیگری گرم استتا به خودمان می آییم می ببنیم همه چیز خراب شدهدیگر چیزی از آن ها برای ما باقی نمانده استاما زود رسیدن برزخ استبرزخی که دل امید دارد به تعمیربه تعمیر خرابی ها و جبران گذشتهجهنم جای دیگری ستجایی که انسان ها دیر به زندگی ات می آیندآنقدر دیر که دیگر لحظه ای فرصت برای داشتنشان نیستآنقدر دیر که باید از کسی که نداری! دل بکنیآنقدر دیر که یادت بیاید هر که را که تا امروز به دست آوردی اشتباه بودهآنقدر دیر که به چشم هایت نگاه کند و دل بدهد ولی یک نفر در ماشین منتظرش باشدآنقدر دیر که در چشم هایش نگاه کنی دل بدهی ولی یک نفر در خانه منتظرت باشدبهشت آن جایی ست که هر اتفاقی به وقتش بیوفتد نه زودتر نه دیرتربهشت آن جایی ست که هرکسی در زندگیمان به وقتش بیاید نه زودتر و نه دیر تر#حسین_حائریان@Amiralichannel