حرفهایی هست برای گفتنکه اگر گوشی نبود نمیگوییمو حرفهایی هست برای نگفتن،حرفهایی که هرگز سر به ابتذالِ گفتنفرود نمیآرند..حرفهایی شگفت، زیبا و اهورایی همینهایند و سرمایهٔ ماوراییِ هرکسی به اندازهٔ حرفهاییست که برای نگفتن داردحرفهای بیتاب و طاقتفرسا که همچون زبانههای آتشند.. و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیدهاند..کلماتی که پارههای بودنِ آدمیند.اینان همواره در جستجوی مخاطبِ خویشند،اگر یافتند، یافته میشوندو در صمیمِ وجدانِ او آرام میگیرند.و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند،و اگر او را گم کردند، روح را از درون به آتش میکشند و دَمادَم، حریقهای دهشتناکِ عذاب برمیافروزند...بخشی از «سرود آفرینش»علی شریعتی@Amiralichannel