تمامِ شهر را هم که قدم بزنمباز به بازوهایت محتاجمبه یک بغلت که درد را به فراموشی بسپاردخیلی میخواهمت ...آن قدر که لب خشکیده آب راخیلی میخواهمت ...آن قدر که پرنده پرواز راهر صبح با سلامِ تو آغاز میشودو چه شیرین است بوسیدنِ چالِ گونه هایتو این قشنگترین بهانه برای سلامِ هر صبحِ من استو من هر روز تو رادر درونِ لیوانِ رویِ میزِ صبحانه به هم میزنمو سر میکشم همه ی دوستَت دارم هایمان راهمیشه باش و بمانکه تنها تو آرامِ جانِ منی#علیرضا_بهجتی@Amiralichannel