میگویند هر جور شده از وطن برو. برو یک جایی که اینجا نباشد، شبیه اینجا نباشد، خیابان ها و کافه ها و آدم هایش بوی اینجا را ندهند. برو لااقل یک هوایی به کلهات بخورد. اما چقدر حیف که نمیفهمند وطن درست وسط سینهی آدمیزاد است. وطن صاف نشسته وسط قلب آدم. و میدانی، از این وطن هیچوقت نمیشود فرار کرد. وقتی درونت جنگزده و ویران است به هر کجا هم که کوچ کنی باز هم آنجا ویران میشود، باز هم جنگ میآید. برای همین میگویم. هرکاری از دستت برمیآید برای وطن خودت بکن. هیچکس جز خودت نمیداند چه کاری حالت را کمی، فقط کمی، بهتر خواهد کرد.•از کتاب در وصف سایهها•مهشاد صدرعاملی@Radio_chehraziii