در لحظات اندوه و درماندگی، آسانترین کار این است که به سالهای گذشته نگاهی بیندازیم و احساس کنیم زندگی اساساً بیمعنا بوده است. به ارزیابی خطاهایمان بپردازیم؛ چه بسیار خطاهایی که رخ دادهاند؛ چه تعداد طرحهای تحققنیافته و رؤیاهای نقش بر آب داشتهایم. ممکن است احساسی شبیه مکبثِ پریشان و نفرین شده داشته باشیم که با شنیدن خبر مرگ همسرش، در اوج رنجش فریاد سر داد که انسان مخلوقی نفرینشده است که:«... یک ساعت عمر بر صحنه میخرامد و میخروشد. سپس، هیچ از او شنیده نمیشود. زندگی قصهای است که ابلهی پر از خشم و هیاهو میگوید، ولی گفتههایش تهی از معناست»آلن دوباتنمعنای زندگی@Radio_chehraziii