بعضی وقت ها، خودمو درست، وسط یه مکالمه ی پر جمله پیدا میکنم. در حالی که گیجم و نمیدونم اصلا موضوع بحث راجع چی بوده. خیلی هم دیره برای پرسیدن سوال، یا بدست اوردن سرنخ های نسبی که لااقل راهنماییم کنن. همونجاست که فقط سرمو تکون میدم و بر اساس لحن گوینده، مصنوعی لبخند میزنم، اخم میکنم و متعجب میشم. اینجور مکالمه ها، جهنم شخصی منن. و خالق این جهنم، منم و حواس پرتم، که هر سمتی میفته، به جز جایی که باید باشه.-سالن بازپروریِ کابینت نمناک