امروز وقتی دنبالت میگشتم اندوه رفته بود تویِ حرف به حرفِ شمال و جنوب و شرق و غرب. تویِ جغرافیا. من دنبالت میگشتم، اندوه زودتر رفته بود تویِ باد و ابر و رعد و برق، تویِ هواشناسی. امروز وقتی دنبالت میگشتم و نمی یافتمت اندوه ساختمان شده بود بین خیابان ها، برگ شده بود زیر درخت ها، مردمک شده بود، نشسته بود لابلای پلک ها. امروز وقتی دنبالت میگشتم اندوه رفته بود توی دنیا. توی همه چیز، همه چیز، بین لحظه ها...