امروز رو مشغول دیدن صفحهی اینستاگرام دوستم بودم که ایام عید، سفر کرده بود به یکی از کشورهای اروپایی و توی مطالبش از فضایی میگفت که از بچگی صد و پنجاه هزار بار هم عکسهاش رو دیده بودیم و هم تاریخچهاش رو به خوبی میدونستیم!ناخودآگاه یاد یکی از خاطرات بچگیم افتادم. تو یکی از سفرها که از عروسی برمیگشتیم، تو جاده از مشهد به سمت شمال ایران، دوربین داییم دستم بود. تو اون سفر من مهمون ماشین دایی بزرگه ام بودم. دایی احمد همیشه آدم رک و راستی بود، یعنی حرف هاش رو بی تعارف میزد.وقتی برای عصرونه زدیم کنار، با ذوق زیادی دوربین فیلمبرداری رو بردم کنارش و تصاویری که در طول مسیر گرفته بودم رو نشون دادم. حرکت خورشید غروبکرده لابهلای درخت ها و باغ ها، از گل و گیاهها... از امتداد جاده. چشمهای خونسرد داییم رو مانیتور هندیکم بود و چشمهای من رو صورت داییم، طوری که منتظر باشم هر لحظه تاییدم کنه.داییم بعد چند لحظه به من دوازده سیزده ساله رو کرد گفت تصاویرت خیلی قشنگ بودن ولی راحتی یه چیزی رو رک بگم؟ گفتم: بگو دایی. گفت: «همه ی این تصاویری که گرفتی قشنگ ترش رو میتونی امروز اذان مغرب تو تلوزیون ببینی!» از صحبتش جا خوردم. پرسیدم یعنی چی؟ گفت: «اینها قشنگن ولی دنبال تصاویری باش، دنبال چیزهایی باش که مختص به تو هستن... برو سراغ حرف هایی که زده نشده، برو دنبال کارهای جدید، ایده های جدید!»اون موقع، اون روز با دنیای بچگی خودم خیلی خوشحال نبودم از چیزی که شنیدم اما دروغ چرا، همیشه اون صحبت تو ذهنم هست. بعدها در طول زمان فهمیدم تجربیات فردی من در هر چیز میتونه تکراری باشه. آدمها تمام سفرهای من رو قبل من سفر کردن، عکس های من رو قبل من، هزار بار قشنگتر گرفتن و خاطرات من رو قبل خودم، بارها نوشتن و تعریف کردن.اما اون چیزی که متعلق به منه، اون چیزیست که از سفرها و عکسها و خاطراتشون ترکیب کردم! از تلفیق تجربیات، برداشت ها و نتایج فردی که در طول زمان داشتم و همه قبل من بهشون رسیدن، رسیدم به قصه هایی که میتونن منحصر به فرد باشن و کسی اونها رو نشنیده باشه.قصه ها پیچیده تر از تجربیات فردی ما هستن. برای همین همیشه و همه جا میگم، تلاش کن قصهگوی خوبی باشی... چون وقتی قصه گو باشی، آدمها فکر میکنن تو طوری زندگی کردی، طوری دیدی که انگار قبل تو نه دیده اند و نه زندگی کردهاند.#امیرعلی_قروزنوشت، ماه رمضان ۱۴۰۲@Amiralichannel