صبح استگنجشک محض می خواند.حسی شبیه غربت اشیااز روی پلک می گذردبین درخت و ثانیه سبزتکرار لاجورد با حسرت کلام می آمیزدباید بلند شددر امتداد وقت قدم زدگل را نگاه کرد ابهام را شنید.باید دوید تا ته بودنباید به بوی خاک فنا رفتباید به ملتقای درخت و خدا رسید#سهراب_سپهری@Amiralichannel