روال عادی زندگی گمانم این باشد: عشق،سیاست، معاش.سیر خطی زندگی میگوید در نوجوانی عشق را تجربه کن، در جوانی و دورهی دانشجویی سیاسی شو و بعد برو سراغ کار و درآمد و معاش.در سرزمینهایی که آب حاضر و نان در دسترس است، در کشورهایی که هرچیز در کشوی مخصوص خودش است، خیلیها از روی مرحلهی سیاست میپرند... به هیچکجای شهروند این کشورها نیست که الان کی راس امور است، کی مال کدام حزب است و کی...آنها سرخوش بازیگوشی میکنند، سربههوا عاشقیت میکنند و سربهراه کار.در سیستم درست، اینکه از نوجوانی کاسبی کنی یا نکنی، اینکه عاشق بمانی یا نمانی، اینکه سیاسی باشی یا نباشی، اینکه به کار و درآمد بچسبی یا نچسبی و... یک انتخاب فردیست که سود و تاوانش با خودت است.آنجا عمر سرمایهایست که به اختیار خرج میشود.اما آش یکوجبروغنی که ما داریم در آن میجوشیم روالمان را بیروال کرده...نوجوانهایمان بهناچار، پیش از عاشقی، سیاسی و پیش از جوانی، نانآورند.ما فرصتی برای بهروال بودن نداریم. کودکانمان شعار میدهند، نوجوانانمان غم معاش دارند و جوانانمان پیری را تمرین میکنند.اینجا عمر سرمایهایست که پیشفروش میشود، به فاضلاب میرود، گم میشود.جبر جغرافیایی یعنی بدون اینکه بفهمی، قدم زدن دونفرهات در شبی پاییزی، تبدیل شود به دویدن صدنفره در دود و آتش."برای زندگی معمولی" یعنی مطالبهی همین! یعنی بخواهی این ملغمه، مرتب شود و فرصت زیستن داشته باشی آنطور که حقت است، آنطور که انتخابت است.#سودابه_فرضی_پور@Radio_chehraziii