یه دیالوگ خیلی خوبی تو پل چوبی بود که می گفت:«روزی که فک کردی چیزی رو از ته دل دوست داری هیچ وقت ولش نکن، ممکنه دوباره تکرار نشه. آدم وقتی تو سن و سال توئه فکر میکنه بازم پیش می آد، باید ده پونزده سال بگذره تا بفهمی همون یه بار بوده. که حالت دیگه خوب نمیشه. عشق ینی حالت خوب باشه. همین.»به نظرم نیاز داریم که یکی بهمون یادآوری کنه؛ که اگه عاشق یه نفریم یا شیفته ی کاری و چیزی هستیم و باهاش حالمون خوبه باید سعی کنیم تا جایی که جا داره کنارش بمونیم، مشکلاتو حل کنیم، راجب ناراحتیا باهم حرف بزنیم و اگه اشتباه کوچیکی بود بخشش داشته باشیم و نذاریم دوریمون از هم زیاد طول بکشه. کسی چه می دونه، شاید دیگه هیچ وقت اون حس برامون به وجود نیومد.