من بیشتر زندگیم نذاشتم که آدم ها بهم نزدیک بشن چون میترسیدم، از شکستن قلبم میترسیدم، از تنها شدن بعد از رفتن آدم ها، از گریه های دلتنگی، از شب های سخت و اورثینک، از بی توجهی شخصی که دوستش دارم، از بی اهمیتی، از فشرده شدن قلبم بخواطر رفتنشون، از اینکه اگه دقت کنن چی ممکنه در من ببینن، دور خودم رو دیوار کشیدم و بقیه رو از خودم دور کردم، و بعدش با تو آشنا شدم و حس کردم که تمام دیوار هام دارن فرو میریزن. تو تنها کسی بودی که نتونستم جلوش مقاومت کنم و دور نگهش دارم.