دیدی شهرو چقدر قشنگ شده؟شبه و اونقد ابر تو اسمونه که انگار همه جا رو دود گرفته یجوریه که آدم باورش نمیشه روی زمینه و داره بارون میاد، میبینی؟نه نمیبینی.. چون تو توی این شبای قشنگ اصلا اینجا نیستی که ببینیشبه، آسمون پر از ابره همه ی جوبا از اب بارون پر شدهولی راستش..من فقط اینارو میگم تا یادم بره که میخوام درمورد چی حرف بزنماینارو میگم تا بگم میبینی همه چیزایی که دوست دارم داره اتفاق میوفته ولی من یادم نمیره که دیگه همه چی تمومهدیگه آخرشهاینارو میگم تا حواسمو پرت کنم و یادم بره که بغض گلومو گرفتهولی مگه آدم بغضشو یادش میره؟کاش یکی بود حواسمو پرت میکرد تا بتونم به خودم دروغ بگمدروغ بگم و باور کنم که غمو میشه گول زد و زدش به بیراههبه خودم دروغ بگم که قرار نیست تنها بشم دوبارهولی من میترسم..توی گوش آسمون ابری و قطره های بارون گفتم من فقط یه دختر بچه ام که از همه چی میترسه ولی اونقدر سقف این آسمون بلنده که صدام توی تاریکی شب گم میشهمثل همون مریم بچگیم که راه خونشو گم کرده بود و از ماه آسمون سراغ خونشو میگرفتدلش برای مامانش تنگ شده بود و خیال میکرد که ماه آسمون میپره پایین و مثل دنیای خیالاتش نجاتش میده و اونو میندازه تو بغل مامانشولی مریم دیر فهمیده بود که ماه صدای اونو نمیشنوه و آسمون شب جز سیاهی و تاریکی و تنهایی چیزی براش کنار نزاشته..- ماری