رفتم و تو کنارم نشستیگل های خاکستری رنگ رو چیدیابر هارو کنار زدی، تا دوباره نور ماه خاکستریبه صورت پسر بچه ای که دنبال ماه بود بتابهآسمونش رو رنگ زدی و سیاهی شبش رو خاکستری کردیهیچ وقت همه چیز تموم نشده بودفقط من اشتباه فکر میکردم و متوجه نشدممثل دوستای صمیمی حرف میزدیممثل بچه ها توسر و کله هم میزدیممثل بزرگترا دعوا میکردیمو مثل خواهر و برادرا مراقب هم بودیمدنبال کلمات بودمغافل از اینکه چشم هات حقیقت رو فریاد میزدندراستی.روی دیوار قلبم گل های خاکستری رو آویزون کردمچه چیزیو یادت میاره؟ :)•کیا-به خودم گرفتم🫰🏻