آدم ها ذرّه ذرّه محو میشوند .آرام ...بی صدا ...و تدریجی !همان آدم هایی کههر از گاهی پیغام کوچکی برایت میفرستند ،بی هیچ انتظار جوابی ،فقط برایِ آنکه بگویند هنوز هستند.برای آنکه بگویند هنوز هستی و هنوز برای آنها مهم ترینی ...همان آدم هایی کهروزِ تولد تو یادشان نمیرود.همان هایی که فراموش میکنند کهتو هر روز خدا آنها را فراموش کرده ای.همان هایی که برایت بهترین آرزوها را دارندو میدانند در آرزوهای بزرگِ توکوچکترین جایی ندارند ...همان آدم هایی کههمین گوشه کنارها هستندبرای وقتی که دل تو پر درد میشودو چشمان تو پر اشک.که ناگهان از هیچ کجا پیدایشان میشود ،در آغوشت میگیرند ومیگذراند غمِ دنیا را رویِ شانه هایشان خالی کنی.همان هایی که لحظه ای پس از آرامشت ،در هیچ کجای دنیای تو گم میشوندو تو هرگز نمیبینی ،سینه ی سنگین از غمِ دنیا را با خود به کجا میبرند ...همان آدم هایی کهآنقدر در ندیدنشان غرق شده ای کهنابود شدن لحظه هایشان راو لحظه لحظه نابود شدنشان را در کنار خودت نمی بینی.همان هایی که در خاموشیِ غم انگیز خود ،از صمیمِ قلب به جایِ چشمان تو میگریند ،روزی که بفهمی چقدر برای همه چیز دیر شده است . . .#نیکی_فیروزکوهی@amiralichannel