ماشينو كه ديديم خيالمون راحت شد، صداي حسام رو از پشت سر شنيدم كه ميگفت:"باورم نميشه بالاخره رسيديم"دست و پاهامون يخ زده بود، وسائل رو با عجله گذاشتيم تو ماشين و تا خونه نزديك به ٢٠٠ كيلومتر رو پشت سر گذاشتيم.برگشتني به حرف بچه ها وقتي ميشستن تو ماشين فكر ميكردم كه ميگفتن: "خدا كنه عكسا خوب شده باشه" يا "اگه از دل اينا مجموعه در نياد مي كُشيمت اميرعلي!"خيلي خوبه كه بعد اين همه وقت، اونها ميدونن كه من برام نتيجه مهمه نه سختي اي كه ميكشيم.