شوهر ماخام چیکار کُنُم؟برشی از داستان «زن آقا»، نوشته مرحوم اصغر میرخدیوی🔸🔸 يه تیکّه پارچه تمیز آوردُم بَستُم به سَرش، گفتُم: خُب مُسِلمون هر چیزی راهی دِره. تو اگه خاطِره مُوره مِخی عَقدُم کن خُب…!کَل اِبرام گفت: مُو هیچی نِدِرُم اِلاّ همی سطلل آب کشي...گفتم: عیبی نِدِره! مَرد که هَستی؟گفت: ها…خیلی…!خیلی مَردُم!خلاصه عَقدُم کِرد. بوی لوش مِداد، ولی خوب بهجاش خیلی مَرد بود. اَزش راضی بودُم.یک دوهفته گذشت. یک شب جمعِهای بود که نِصبه شبی آمد بره تو حیاط مُستِراب، چاهِه مُستِراب زیر پاش لُمبید. کَل اِبرام اُفتاد تو چا…!هر چی جیغ کیشیدُم گیسامِه کَندُم، هیشکی از خانه اش دَر نیامد. مویَم خسته رفتُم گیریفتم خوابیدُم!صبح رَفتُم سَر گذر، یک بنایی آوردُم سر چاهه بَستِگ. خودُمَم حلوا براش پُختُم خوردُم!🔸🔸بنّاهِه که کارش تموم رَفت، یک چایی براش بُردُم. نشستُم پهلوش یَکَم دَرد دِل کِردُم تا دِلُم وابره!بهش نِگفتُم که شوهَرُم تو چاهه خِلا بوده. ترسیدُم واز بره راپُرت بده اَمنیهها بیریزن توی خانه. چیکار به ای کارا دِره!بهش گفتم: ای اُتاقا قدیمیه پُره از کُخ کِلَخ و کِلپَسّه! مویَم که تِنهایُم. شبا مِتِرسُم باخوابُم توی اُتاق!خلاصه بناهه هم سر درد دلش وارَفت، فهمیدُم زنش مریضی لاعَلاج دِره. دِلُم سوختِگ بَراش!بَعدِشَم گفت: اگه زنش بُرُم، یک دَستی به در و دیفال خانه میکیشه. یک اُتاق دیگه هم گوشه حیاط دُرست مُکنه.مویَم دیدُم هم فالِه هم تِماشا!چارقَدُمِه قُرص بَستُم، چادِرمِه سَرُم کِردُم، با هم رَفتِم پهلو پیشنماز محل. عَقدِمان کرد!خیلی غیرتی بود! هَمَش به مُو مُگفت: روتِه بیگیر حاج خانوم!بهش مُگفتَن اُستا رحیم بنّا!🔸🔸دور گلکاری دَروازه قوچون یَک قِصابی بود که از اونجه گوشت میگیریفتُم! قِصابه خاطِرُمِه ماخواست! هر وَقت که مِرَفتُم دَر دِکونِش گوشت بیگیرُم، گوشت مَقبول مِداد بهم. شَلحِه مَلحِههاشَم هَمه ره سِوا مِکِرد. فهمیده بود مُو خیلی ماهيچه دوست دِرُم، همیشه دو سهتا جُدا مِذاشت بَرام. پولِشَم نِمیگیریفت! خجالتی بود بنده خدا!یَکبار که رَفتُم گوشت بیگیرُم، یَک تِلِسگِه اَنگور داد بهم خوردُم. تا ماخواستُم پولِ گوشتِه بُدُم، دَستُمِه گیریفت! آمدم بیام بیرون، دیدُم اوستا رحیم دَم دَر واستادِه! خدا بیامرز دَستِشه بلند کِرد، شَرقی زَد تو گوشم! بعدِشَم رَفت قِصابه ره بزنه که قِصابه با ساطور زَد به مَغز سَرش. همونجه تِموم کِرد!🔸🔸دیگه به تَنگ آمده بودُم! همه مُگفتَن مُو سَر خورُوم! مویَم گفتم حالا که مِگِن مو سَرخورُوم مویَم دیگه عرُوس نِمُرُم! هر کی میامد خواستِگاری جواب مِکِردُم! ولی مَگه گذاشتن؟! هی پیغوم پَسغوم که میرزا علی، دِلاک حموم کوچه نور مِخه بیه خواستِگاری!خُب ای میرزا علی خوش بَر و رو بود. موهاشَم آلاگارسُنی دُرُست مِکِرد. مُویَم هَمچی بگینِگی دِلُم ماخاستِش!بنده خدا یک کِلّه قند با یک قواره ساتَن آوُرد، صیغه خوندَن رَفتُم خانه بَخت! با هم خیلی خوب بودِم، تا ایکه یَک هفته بعدش با دوچرخِه رَفت زیر گاری اسبی! راحَت رَفت بنده خدا. مرد خوبی بود!صُب رَفتُم یَک پولی دادُم به دونفر، آمَدَن سَرشه گیریفتَن بُردَنِش!🔸🔸خودمَم گیسامِه شانه کِردُم، عَطِر زَدُم به خودُم، رَفتُم پیش آسِد جعفر. بهش گفتُم که میرزا علی مُرد سّید جان!آسِد جعفرَم دِستاشِه بُرد بالا، گفت:خدا رَحمتِش کُنه ایشالان! بعدِشَم هَمونجه مُوره عَقد کِرد.بَعدِ چَن وَخ بود که فهمیدُم آسِدجعفر چارتا زن عقدی دِره با شیش تا زن صیغِگی! شب سوم حساب کِردُم، دیدُم ای سِّید جَد به کِمَر زده دَه تا زن دِره، اووَخ مُو باید چشم بیکیشُم دَه شب بُگذِره تا آسِدجعفر بیه پیش مُو!مُویَم تو دِلُم یَک نیّتی کِردُم، رَفتُم گفتُم: سّید جان یَک اِستِخاره بیگیر بَرام اِلهی قربون هَمو جَدِت بُرُم بیبینُم خوب میه یا بَد!آسِد جعفرَم اِستِخاره گیریفت، گفت: بسیار خوب آمد ضَعیفِه. مَعطَلی جایز نیست…!مُویَم زود رَفتُم از هَمو گرد سفید یَکَم رختم تو لیوان، یَکَمَم عرق بید مِشک و شیره نِبات با تُخم شَربَتی رختُم توش، بَراش آوُردُم که یَک نِفَس تا تَه خوردِگ. بَعدِش گفت: ایشالان که از حوض زَمزَم آب بُخُوری اَقدَس جان.بعدِشَم یک جیغی کیشید، قُجمِه رَفت تِلپی اُفتاد مُرد! راحَت رَفت بنده خدا!مُویَم نِشَستُم بالا سرش شیون کِردُم. ماخواستُم موهامِه بکِّندُم، دیدُم حیف موهام نیست به ای خوبی! خودش اِستِخاره گیریفته بود گفت: مَعطلی جایز نیست. به ماچّه اَصَن!🔸🔸خلاصه دیگه اَزو روز با خدای خودُم عَهد کِردُم که دیگه عروس نِرُم! اَگه هَوَس بود، هَمی یَک چَند بار مُوره بَس بود…!ها بابا...شوهر ماخام چیکار کُنُم...؟ها وُالله…!!@amiralichannel