خدايا كفر نمي گويم /پریشانمچه میخواهی تو از جانم؟!مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردیخداوندا!اگر روزی بشر گردیز حال بندگانت با خبر گردیپشیمان میشوی از قصه خلقت از این بودن، از این بدعتخداوندا!اگر روزی ز عرش خود به زیر آییلباس فقر پوشیغرورت را برای تکه نانیبه زیر پای نامردان بیاندازیو شب آهسته و خستهتهی دست و زبان بستهبه سوی خانه باز آییزمین و آسمان را کفر میگویینمیگویی؟!خداونداتو در قرآن جاويدت هزاران وعده ها داديتو مي گفتي که نامردان بهشتت را نمي بينندولي من با دو چشم خويشتن ديدمکه نامردان به از مردانز خون پاک مردانت هزاران کاخها ساختندخداوندا بيا بنگر بهشت کاخ نامردان راخدايا ! خالقا ! بس کن جنايت رابس کن تو ظلمت راخداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندندر این دنیا چه دشوار استچه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است!