پناهِ آخر کسی بودن حس عجیبی باید باشه. من پناه آخر کسی نبودم تا حالا. اما دیشب که دستم زیر سرم بود و خوابیده بودم و نیمه های شب که از درد پاشدم نمیتونستم دستمو تکون بدم، و تقریبا ده دقیقه داشتم تلاش میکردم تا بتونم تکون بخورم، زیر لب مدام اسمت و تکرار میکردم.احتمالا اگر یه روزی بفهمی خندهت بگیره. اما تو پناه آخر من بودی دیشب!