خسته ام دکتر! از این همه دروغی که خودشان هم باور نمیکنند، از این همه هشتگ پشت هشتگ برای دو دقیقه آزادی، از این همه خبر صد من یک غاز.چه قدر هر صبح زره بپوشم و تنهایی بروم به جنگ لشگر غم و هر عصر، خُرد و خاکشیر برگردم به اتاقم؟! چه قدر خودم را بزنم به بیخیالی و جلوی آینه، تمرین لبخند و تنفس و انرژی مثبت بکنم؟ چه قدر قرص بخورم؟ چه قدر امیدوار بشوم و چوب لای چرخ امیدم بگذارند؟ خسته ام.یادت هست علی سنتوری توی آهنگش میگفت:« دلزده از خیلیا، خیلی دلم گرفته از خیلیا؟!» من همان هستم که دلم گرفته از دوست، همسایه، خانواده، جامعه، از این همه آدم متدینِ بی دین ...آقای دکتر، چرا دیگر این نیز نمیگذرد؟! چرا هر چه قدر صبر میکنم، پایان شب سیه، سپید نمیشود؟ دیروز که گریه میکردم، یک بغل نداشتم. دست انداختم دیوار را بغل کردم، سرد، خشن، سفت، بی روح.آقای دکتر، قحطیِ بغل است، تمام آغوش ها خسته، بی انگیزه، سرد، مثل همان دیوار.آقای دکتر، یعنی آخر این همه سوز، بهار میآید؟!#پرهام_جعفری@Radio_chehraziii