سفر به انتهای شب - لویی فردینان سلینسلین، فرانسه، 1957مدتها بود که سی سالگی را پشتِ سر گذاشته بودیم. سی سالگیِ ما به سواحلِ گذشته میلغزید، به این سواحلِ بیترحم و اندکی آمیخته به افسوس. حتی به زحمتش هم نمیارزید که سر برگردانی و به این ساحل ها نگاهِ دوباره بیندازی.با پیر شدن، چیزِ زیادی از دست نداده بودیم. آخرِ کار گفتم: آدم باید خیلی ذلیل باشد که افسوسِ سالِ بخصوصی از عمرش را بخورد!... کشیش، ماها میتوانیم با رضایتِ خاطر پیر شویم! مگر دیروز آشِ دهنسوزی بود؟ یا مثلا پارسال؟... عقیدهات غیر از این است؟... افسوس چه را بخوریم؟... ها؟ جوانی؟... ماها هرگز جوان نبودیم!...-@Smokingchannel~ هنر و دیوانگی