دلم میخواد دوتا ساندویچ کالباس و نوشابه و یه پاکت سیگار بذارم تو کیفم، آخرِ یه شب بارونی یکی بیاد که نشناسمش بدون مقصد با سرعت زیاد رانندگی کنه منم بشینم صندلی عقب گوشیمو وصل کنم سیستم پلی لیستمو بزارم صدارو تا اخر ببرم بالاو با هر آهنگ با تمام وجودم داد بزنم. بهش بگم نگه داره باهم بریم بالای کوه، درحال تماشا کردن نورای ساختمون و ماشینا، یه نخ بدم دستش یه نخم خودم روشن کنم و بعدش بهش تموم بخش های سرکوب شده ی وجودم، دردایی که ابراز نکردم، حرفایی که به هیچکس نگفتم، بغض هایی که برای حفظ ظاهرم بلعیدم و داستان کل زندگیمو بگم و بشنوه. دوست دارم جلوش به اندازه ی هزار سال گریه کنم و اونم فقط سکوت کنه. آروم که شدم ساندویچارو از کیفم دربیارم بخوریم و تا صب به دنیا فحش ناموس بدیم. بعدش برای همیشه از هم دور شیم و اون هرگز دلش نخواد بدونه من کی بودم، از کجا میومدم و چرا انقدر دلم گرفته بود.-دیاکو.