نیمههای شب بود، داخل یکی از دالانهای ذهنم قدم میزدم، ته راهروی منتهی به اتاق پیشبینیها به چیز عجیبی برخوردم، زن باریک اندامی که موهای خاکستری شقیقهاش مثل ابری که به روشنایی خورشید چنگ زده باشه، بالای سر جسد مردی با چهرهای ناپیدا اشک میریخت. فضای ذهنم اون شب بوی اشک میداد.#خاکستری