دو سال است که هر هفته این جا مىآیم و هر بار، باب، بازوهایش را دورم حلقه مىکند و من گریه مىکنم. باب، نفسى عمیق مىکشد و ضجه زنان مىگوید: "گریه کن."صورت بزرگ مرطوبش را روى فرق سرم مىگذارد و من، درون خودم، گم مىشوم. این، تنها موقعى است که گریه مىکنم. گریه در چیزى تاریک، در آغوش یک نفر دیگر، درست وقتى که مىفهمى هر کارى انجام دهى، در پایان، سر از زبالهدان در مىآورد، درستترین کار است.هر چیزى که به آن مغرورى، روزى دور انداخته خواهد شد.و من، در خودم گم شدهام.چاک پالانیک#باشگاه_مشت_زنی@Amiralichannel