جان می دهم. تاریکی که فرا می رسد، جان می دهم. سیاهی و ترس وجودم را می بلعد و قلبم همچون قلب دزدی گریخته از زندان می تپد. تنها صدایی که می شنوم صدای نفس های نامنظم است و تنها چیزی که می بینم افکارم هستند که بی اختیار فراتر و فراتر می روند. زیر پتو جهنم و عرق سرد است و بدون آن توی عصر یخبندان یخ می زنم، ترک بر می دارم. کنترل هیچ چیز را ندارم و فقط تماشا می کنم. می لرزم و جان باختن و ضعیفی خود را تماشا می کنم. خواب یک سال می شود که با من قهر است و حتی با قرص های متعدد هم که شده سراغم را نمی گیرد، یک سر به من نمی زند. از انجام هرکاری می پرهیزم تا نکند حالم بدتر شود، بی فایده است بدتر می شود. بد تر و بدتر. گاه آرزو می کنم که غم وجودم را فرا بگیرد، عصبانی بشوم، به جنگ بروم، درد بکشم، دنیایم خاکستری شده و خنثی شوم، افسردگی بگیرم، گریه کنم، ولی یک لحظه ام نترسم، ترس بد است. خوره ی جان است. قاتل روح و جسم است. ترس، مرگ است.-دیاکو.