خواب برای من همان دنیای بیخبریاست که مرا از جهان آزاد میکند.ولی چندیاست که خوابهایم از روزگارم تاریک تر شده و مرا به سمت اشکهایم سوق میدهد.ترجیحم این شد که بیخواب باشم.که رویای دردناکم را نبینم.بیخواب شدم و به صدای افکارم گوش سپردم.صداهایی که روز به روز بیشتر شدند.تعدادشان بیشتر شد.اشک هایم کمتر شد.قلبم تاریک تر شد.بیخوابی یعنی به دام صدایذهنت بیفتی و خود را ذره ذره از بین ببری.-مهینوشت