بچه که بودم یک وقتهایی بابا منو می برد پشت فرودگاه مهرآباد٬ از کمرم میگرفت منو میذاشت بالا تا سفت بچسبم به میله ها و هواپیماهایی که میشستن یا پرواز میکردن رو از بینشون نگاه کنم. برای من و بابا تماشا کردن هواپیماها لذت بخش ترین کار دنیا بود...هربار که زیاد میموندیم بابا میگفت دیگه بریم پسرم٬ میگفتم صبر کن یکی دیگه داره میاد. چراغاش رو دارم میبینم بابا.بعد از نزدیک به بیست سال٬ چند روز پیش از میدون آزادی رد میشدیم که به بابا گفتم: راستی بابا٬ دوست داری بریم پشت فرودگاه مثل قدیما؟ گفت بریم اگه خودتم خیلی دوست داری. وقتی رسیدیم اونجا٬ چند لحظه ای رو صبر کردیم تا اولین چراغ ها از دور پیدا شن و اولین هواپیما بیاد٬ بعد از بیست سال٬ جایی رو سر زدن اون هم با بابا حس خیلی عجیبی داشت...چندین هواپیما اومدن و رد شدن تا اینکه بهش گفتم اگه خسته شدی بریم بابا و اون گفت٬ بمونیم یکم دیگه؟ یکی دو تای دیگه دارن میان٬ چراغاشون از دور پیداست.انگار که جاهامون عوض شده باشه باهم بعد از بیست سال.وقتی برگشتیم تو ماشین٬ یک پدر و پسر پشت ما پارک کردن و رفتن پشت میله های فرودگاه٬ درست همون جای همیشگی من و بابا و وقتی من ماشین رو روشن کردم٬ خاطره های من و بابا انگار جاش رو به پدر و پسر دیگه ای داد.#امیرعلی_ق+ پی نوشت: میدونم که اینجا رو میخونی٬خیلی دوستت دارم بابا.