بابا همیشه میگوید زندگی بین زن و مرد تا یه جایی اسمش زندگیست، تا یک جایی قابل اعتماد و اعتناست که پرده حیا و حرمت بینشان نیفتاده باشد. وقتی فحش را دادند، وقتی کتک را زدند، وقتی چیز برای هم پرت کردند، وقتی به هم انگ و تهمت زدند، وقتی برای هم بپا گذاشتند، وقتی توی وسایل هم جوریدند، وقتی به پدر و مادر و اصل و نسب هم توهین کردند، وقتی جای دست یکی روی تن آنیکی کبود شد، دیگر پرده افتاده. دیگر بعدش فاتحه آن زندگی خوانده است. حتی اگه مرد طلاق ندهد، یا زن طلاق نخواهد، آن زندگی، زندگی نیست. جهنم است. کنار هم غذا خوردنش، در یک خانه نفس کشیدنش حتی جنب شدنش دیگر همهش زوریست. بوی نفرت و خون میدهد. بوی الهی از خانه بروی بیرون جنازهت برگردد. بوی خدایا مرگم بده از شرش خلاصم کن. بوی اگر این دو سه تا بچه نبود تا حالا ده بار از دستت خلاص شده بودم. بوی نکبت. بوی استفراغی که هی بالا میاوری و باز باید همان را بخوری....حالا اینها را گفتم که بگویم نسبت ملتها و حاکمیتها شبیه همان زن و شوهر است. حالا کدام زن است و کدام شوهر، حرف من نیست. میخواهم بگویم در این خاک پرده حیا و حرمت افتاد. و اگر این ملت زن باشد، دیگر تمکین نخواهد کرد و اگر مرد باشه دیگر یک ریال نفقه نخواهد داد الا به زور و خون و شر... نباید این پرده میافتاد. اما انداختید. حالا کاری کردهاید که خیابانهای این کشور ناامنترین جای جهان برای ما زنان و فرزندان نوجوان ماست. من از خیابانهای این شهر و نیروهای تا بن دندان مسلحتان میترسم و هر روز تا پسر شانزدهسالهام از مدرسه برگردد، دو سه تایی ویدئوی عزای نوجوان دیدهام و ایندرال و پوکساید و درد و زهرمار خورده نشستهام چشم به آیفون و پنج دقیقه دیر اگر کرد سر کوچهام.شما پرده را نینداختید. آن را دریدید.#الهام_فلاح@Radio_chehraziii