ماشینم رو که گرفتم، رو شیشه ی جلو یه دوربین نصب کردم که بعضی لحظات و صحبت هام با آدمها رو ثبت و ضبط کنم. تو این یک سال، ساعت های زیادی رو با استاد سعیدی، معلم خلبانم تو راه فرودگاه بودم. هربار تو مسیر رفت، دروس خلبانی رو مرور کردیم و تو مسیر برگشت راجع به تجربیات زندگی کاپتان صحبت کردیم... تجربیات زندگی در کنار پنجاه سال پرواز!همیشه با خودم فکر میکردم آدمها وقتی سنشون بره بالا، کمتر وابسته هستن به زندگی، کمتر میترسن از مرگ یا دیگه زندگی براشون چنان لذتی نداره اما با صحبت های کاپتان سعیدی فهمیدم همیشه اینطور نیست...نکته ای که توی این مکالمه بیشتر توجهم رو جلب کرد، سرعت بالای زندگی تو فاصله ی بیست و دو سالگی تا سی و پنج سالگی بود که اتفاقا دارم زندگیش میکنم! من چطور باید زندگی کنم که سالهای پایانی رو خوب و آروم بگذرونم؟ این درست زندگی کردن چطوری هست اصلا؟ چه چیزهایی رو قراره به وقتش، و چه چیزهایی رو قراره دیر بفهمم...؟#امیرعلی_قپی نوشت: فکر میکنم اصلی ترین صحبت های ما آدمها باهم، مربوط به تجربیاتی میشه که دیر بهشون رسیدیم! چراکه تجربیات به موقع و خوب ما، خاطرات و نتایج خوب مختص به ما رو ساختن اما تجربه های دیرهنگام ما، مسبب رنج های ما شدن، و قطعا که ما در بیان رنجهامون، همصحبتها، سخنورها و نویسنده های بهتری هستیم. میون این همه تجربه و رنج، کاش شنونده های خوب، و یادگیرنده های خوبی هم باشیم...@Amiralichannel