دهانش را زنجیر بستند،دستهایش را به صخرههای مرگبه او گفتند: تو قاتلی!نانش، لباسش، دار و ندارش را گرفتندبه او گفتند: تو سارقی!از همهی بندرها، جادهها، ریلها فراریاش دادندمعشوقش را از او گرفتندبه او گفتند: تو پناهندهای!ای خونریزِ چشمها و دستها!شب نمیماند.اتاقهای بازجویی و گرههای زنجیر،همه جا به زودیپر میشود از گندم.- محمود درویش「@bluehomeplus🌾 」