بانوی من! آرزو دارمدر روزگاری دیگری دوستت میداشتم.روزگاری مهربان تر، شاعرانه ترروزگاری که شمیم کتاب، شمیم یاسمنو شمیم آزادی را بیشتر حس می کرد.آرزو می کردمکه دوستت می داشتمدر روزگاری که شمع حاکم بود و هیزمو بادبزن های ساخت اسپانیاو نامه ها ی نوشته با پرو پیراهن های تافتهی رنگارنگ.نه در روزگار موسیقی دیسکوو ماشین های فراریو شلوارهای جین چل تکه.آرزو می کردمتو را در روزگار دیگری می دیدمروزگاری که گنجشکان حاکم بودندآهوان، پلیکان ها یا پریان دریایی .نقاشان، موسیقی دانها، شاعران،عاشقان، کودکان و یا دیوانه ها.آرزو می کردم که تو از آنِ من بودیدر روزگاری که بر گل ستم نبودبر شعر، بر نی و بر لطافت زنان.اما افسوس دیر رسیده ایمما گل عشق را می کاویمدر روزگاری که عشق را نمی شناسد.#نزار_قبانی@Amiralichannel