زیباترین زن زندگیم را امروز دیدم.با او قرارى در خیابانى داشتم و وقتى که نشست،وقتى که انحناهاى طبیعى تنش نیمکت سنگى را مثل رودى آرام لمس کردند، با چشمهاى کنجکاوش نگاهم کرد.بى مضایقه "زن" بود. پیکرى رنسانسى و فربه داشت و این ناهمخوانیش با جریان روز، جذابش میکرد.#کتابخوانده و دانا، قشنگ حرف میزد و صلحى با جهان داشت.او هیچ شبیه عکسهاى روى مجلههای مد نبود.چیزى بود که دوست داشت باشد. دوست داشت در قهوهاش شکر زیاد بریزد و سالادش را با نمک بخورد.زیر چانهاش چروک هایى ریز داشت و در تمام آن مدت،شکم بعد از زایمان بزرگ شدهاش را مخفى نکرد.خوب دیده بود و خوب خوانده بود و تبلیغات گسترده "چگونه لاغر شویم" و "چگونه چروک زیر چشمها را مخفى کنیم"، گولش نزده بودند.او در انتهایى ترین روزهاى سى سالگى، پذیرفته بود که هزار بار شکست خورده و نمرده: خودم کردم، خودم!مجموعه زیباییهاى طبیعى انسان.بعد، راه رفتیم. شاد بود و از خندیدن نمیترسید. بلند میخندید و صداى زنانه محکمش میپیچید همه جا."گرتا گاربو" نبود، "مارلنه دیتریش" نبود، "جین فوندا" نبود، "الیزابت تیلور" و "جین سیبرگ" نبود؛ خودش بود.خودش را پیدا کرده بود و همچنان که قدم میزد، سنگ هایى را برمیداشت که مجسمه بسازد.او، همان زن کمیابی ست که از یاد رفته.او همان زنیست که قرنهاست کم پیدا شده و جایش را روبوتهاى کم هوش گرفتهاند. او از جایى در همان رنسانس، دیگر تکثیر نشده. این است که دور از اجتماع ظاهربینى هاى مفرط، در جنگل هاى خلوت قدم میزند و میداند که کیست و چه میخواهد.اوست که وزن میدهد به جهان.زیبایی شبیه آن چیز مبالغه آمیزی که ما تصور می کنیم نیست...📚 خاطرات سوگواری🔸رولان بارت@Radio_chehraziii