من از آدمای جدید میترسم.از اینکه وارد زندگیم شن،بهشون اعتماد کنم، قلبمو بهشون هدیه بدم و اونا بخوان دوباره منو بشکنن.شدم مثل اون ماری که از ریسمون سیاه سفید میترسه.من میترسم دوباره دل بدم و بشکنم.با بقیع معاشرت نمیکنم ک مبادا بخوام دلبسته بشم.از آدم و عالم دور شدم چون میترسم.من از اینکه دوباره بشکنم میترسم.من جونِ دوباره ساختن ندارم-مهینوشت