ساکی با اعتماد به نفس چمدانهای خارج رفته در دستم گرفتم و از پیش گوسفندهای وظیفه شناسی که تولید مثل می کنند و به موقع شیر می دهند و مزرعه هایی که گندم های ِ طلایی شده شان از شنیدن شایعه مدرنیزه شدن و آمدن کمباین ترس به جانشان افتاده دل می کنم و با موهایی که قدشان حالا از سرباز صفر فقط کمی بلند تر شده ، از دهاتی که شبیه غمناک ترین سیاره دنیاست هجرت میکنم به غربت رمز آلود تهران.غربتی که دو سال وجبش کرده بودم وبا همه دلگیری هایی که داشت طعم شیرینش زیر دندان می ماند.اتوبوس توی بزرگراهی 3 بانده که تمام باندهایش به بهشت ختم می شود تخته گاز می رود و من باز مثل هر بار آلزایمر به موقع میگیرم و گذشته داهاتی ام را توی تابوتی می گذارم و خاک می کنم و راست راست به طرف آینده مدرن راه می روم.لوک خوش شانس روستایی شده بودم که از پونزِ نقشه ایران فاصله چندانی ندارد.وقتی سربازی زورکی ام افتاد تهران اولین حسی که در من شکل گرفت شبیه شوق اولین طیاره سوار دنیا بود.دوازدهمین پسر خانواده ای کشاورز بودم که دختری نداشتند.مثل تیم فوتبال با ذخیره ای که من بودم.مادرم از بس زاییده بود و دختر نشد دیگر جان نداشت.روستایی که مردمش از تیره سخت پوستان بودند و به گندم و خاک اعتقاد داشتند.مردمی که صورتشان پیر تر از دلشان بود.پدری که مهم ترین تاکتیکش برای بقا کشاورزی بود و برادرانی که همه ترس از انقراض داشتند و هر کدام با نیم جین دختر و پسر راه پدرمان را ادامه دادند.مادرم که فهمید باید تهران بروم خودش و بغضش را برداشت و برد گوشه دنجی و عین بادکنکی با سوزن ترکاندش. گمان میکرد آخرین فرزندش عصای پیری اش می شود اما عصایش پا درآورد و رفت تا اجباری اش را در شهری بگذراند که مردمش او را شبیه یک حیوان با شعور تماشا می کردند.سرباز که بودم برای نگهبانی یک آسمانخراش در آزمونی شرکت کردم.برجی که تعداد طبقاتش از 57 خانه دهات ما بیشتر بود. ساختمانی 70 طبقه و 6 واحدی.تهران همینش خوب است.مردمش میتوانند مقیم آسمان شوند یا نه بروند و نزدیک هسته کره زمین زندگی کنند.یک بیل مکانیکی بی منطق می افتدبه جان زمینی که حاصلش فقط ساختمانهای قد بلند است و نگهبان آن ساختمانها وضعش از کدخدای ده ما بهتر است. هنوز مغزم موتور ایده پردازی اش را روشن نکرده تا در اتوبوسی که شخصا آستین بالا زده تا مرا پیش خوشبختی ببرد،تصمیم بگیرم با حقوق وانعامهایی که قرار است نصیبم شود می توانم چه کار کنم.مادرم وقت خداحافظی حس مرگ در قلبش تیر کشید و از اسلحه زنانه اش خیلی عامیانه استفاده کرد و زیر گریه زد.پدرم نفسی کشدار به جای حرفهای نگفته اش کشید و زیر لب گفت :" می شد که بمونی". جوابش را ندادم.آن 11 تا که ماندند بس بود.می خواهم هاکلبری فین این قبیله باشم.من بر نمی گردم تا سر دل دخترهای ده گیج نرود و مجبورشان نمی کنم شبها با رویای تنها مرد شهری روستا بخوابند.من رفتنی را شروع کردم که برگشتنش شاید روزی باشد که از روی شکم سیری ،یک دلتنگی ساختگی داشته باشم.تا چند ساعت دیگر به تهران می رسم و توی جمعیتی که روی سر شهر الک شده اند گم می شوم.توی این دو سال یاد گرفتم که مثل تمام مردمانش نسبت به همه چیز بی تفاوت باشم تا متفاوت به چشم نیایم.لهجه ام را کم کم از حنجره ام به سینه ام تبعید میکنم.دلم میخواهد به راننده اتوبوس بگویم زودتر برو که این بلاتکلیفی به من نمی آید.وقتی رسیدم، تهران مرا بغل کرد از آغوشش راه فراری نیست این شهر خاکستری نمک گیرت میکند و مجبور به تمکین می شوی.هر نگهبان یک دکه داشت در چهار سمت آسمان خراشی که امروز بیست و چند ساله است.این قدر به ده برنگشتم تا ویزایم باطل شد و رویی برای باز گشت نماند.تهران مرا با محبتهای ارفاق آلودش گول زد.نه پدرم ماند و نه مادرم.اما حالا میخواهم اواسط میانسالی تهران را طلاق دهم و به جایی که ریشه ام را جا گذاشتم برگردم و یکی از آن چند دخترِ ساده ای را که منتظرم مانده عقد کنم. پیش هیئت مدیره می روم.شبیه آدمی که از آخرین سرویس هم جا مانده است و شبیه چکی که خودش هم از برگشت خوردنش خبر دارد ،غمگین می شوم. هیئت مدیره استعفایم را رد می کند.تهران زنی ست که حق طلاق دارد.#سمیه_خطیب_زاده@amiralichannel