اصلا دلم نمي خواهداز تلخي هاي رفتنت بنويسم، شيريني همان حضور كوتاهت را بيشتر دوست دارم،همانقدر دلچسب ،همان قدر مهربان،همان قدرخواستني كه بودي.هنوز دوستت دارم،همان طور خودخواهانه،همانقدردست وپاچلفتي وهمانقدر مخفيانه،هنوز با شنيدن اسمت دست و پايم را گم ميكنم و هول مي شوم و نفسم تنگ مي شود...منتظرم روزي در خيابان ببينمت،پشت يك چراغ قرمز طولاني،يك دل سير نگاهت كنم،دلم براي آن كس كه بودي تنگ شده،شيرين،مهربان،رها،سالهاست كه تورا نديده ام و چهره آن روزهايت را از خاطر برده ام،اما گاهي توي خوابهايم سَرَكي مي كشي،با همان لباس ها با همان مدل راه رفتن كه مخصوص خودت بود و باز ويرانم مي كني و من مي مانم يك كوه از خاطرات شيرين با تو بودن كه ديگر دارند مي پوسند و به خاك تبديل مي شوند#مادام_اسپرسو@madamespresso