نیمه های شب استبا صدای ضعیفی از آهنگی دلنشین بیدار میشومصدا را دنبال میکنمدر آشپزخانه رو به روی پنجره نشسته و دستش را دور لیوانِ چای حلقه زده و در حال تماشای شهر استلای پنجره را کمی باز گذاشته و خودش را در صندلی جمع کردهملافه را دورش میپیچملیوان چای را روی میز، کنار غزلیّات سعدی میگذارد و بدون اینکه نگاهم کند دستانم را میگیرد میان دستانش ومیگوید:بوی عید است..هوای نوبرانه..استشمام نمیکنی؟شانه هایش را لمس میکنم و میگویم اگر هوای بوسیدن ات بگذارد، اگر بوی موهایت رهایم کند بدم نمی آید..سرش را بالا می آورد و سوالی نگاهم میکندادامه میدهم راستش من در جغرافیای تو زندگی میکنم جانا...چشمانت تلفیق فصل هاست، آمیزه ای از باران و آفتاب و شکوفهو همین حالا که اینگونه از ذوقِ بهار آسمان را نشانه رفته ای وُ سعدی میخوانی وُ بنان گوش میکنی، حسرت میخورم که چرا نقاش نیستم تا چشم نوازترین لحظه ی تاریخ در چند سال اخیر را به تصویر بکشم...بلند میشود و در آغوشم میگیرد وُ میگوید:جواب تو را سعدی می داندو شعری زیر لب زمزمه میکنددستِ چو منی قیامه باشدبا قامتِ چون تویی در آغوش...#علی_سلطانی