فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاددودش به سر درآمد و از پای درفتادمجنون ز جام طلعت لیلی چو مست شدفارغ ز مادر و پدر و سیم و زر فتادرامین چو اختیار غم عشق ویس کردیک بارگی جدا ز کلاه و کمر فتادوامق چو کارش از غم عذرا به جان رسیدکارش مدام با غم و آه سحر فتادزین گونه صد هزار کس از پیر و از جوانمست از شراب عشق چو من بیخبر فتادبسیار کس شدند اسیر کمند عشقتنها نه از برای من این شور و شر فتادروزی به دلبری نظری کرد چشم منزان یک نظر مرا دو جهان از نظر فتادعشق آمد آن چنان به دلم در زد آتشیکز وی هزار سوز مرا در جگر فتادبر من مگیر اگر شدم آشفته دل ز عشقمانند این بسی ز قضا و قدر فتادسعدی ز خلق چند نهان راز دل کنیچون ماجرای عشق تو یک یک به درفتادسعدی