رو به وخامت میگذرانم و این زبان لعنتی نمیچرخد که سر گلایه بگشایم. در این پیله، در این چهاردیواری، نشسته ام و اشک میریزم و خوشبختانه یا بدبختانه کسی آن بیرون صدای من را نمیشنود، پس اگر هم بروم یا نروم یا اصلا هرچه، کسی نخواهد فهمید. انگار اصلا وجود ندارم. این نه خوب است و نه بد. هیچ نیست، مثل خودم. مثل خودم.