عشق یعنی تو و آن لحظه ی بی روسری اترقص گیسوی به هم ریخته و دلبری اتعشق یعنی که تو ازدور بمن زل بزنیبا تن خسته ی خود روی تنم پل بزنیعشق یعنی که کمرروی کمر تاب دهیغنچه ی خشک لبم را توفقط آب دهیبا توام منطق بیخوابی هر روز و شبمای فدایت همه ی ایل وتبار و نسبمبی جهت نیست که ازچشم تو بت ساخته امفکر خود را به خدا از سرم انداخته ام...