در شب کوچک من، افسوسباد با برگ درختان میعادی دارددر شب کوچک من دلهرهٔ ویرانیستگوش کنوزش ظلمت را میشنوی؟من غریبانه به این خوشبختی مینگرممن به نومیدی خود معتادمگوش کنوزش ظلمت را میشنوی؟در شب اکنون چیزی میگذردماه سرخست و مشوشو بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن استابرها، همچون انبوه عزادارانلحظهٔ باریدن را گوئی منتظرندلحظهایو پس از آن، هیچ.پشت این پنجره شب دارد میلرزدو زمین داردباز میماند از چرخشپشت این پنجره یک نامعلومنگران من و توستای سراپایت سبزدستهایت را چون خاطرهای سوزان، در دستان عاشق من بگذارو لبانت را چون حسی گرم از هستیبه نوازشهای لبهای عاشق من بسپارباد ما را با خود خواهد بردباد ما را با خود خواهد برد.— فروغ فرخزاد「@bluehomeplus」🪴