می گفت: " آدم کسیو که دوست داره کاملاً نمی تونه فراموش کنه؛ اگه فراموش کرد و از ته دل خندید حتماً از اول دوسش نداشته وگرنه آدمایی که یه زمانی عاشق واقعی بودن فقط تظاهر به فراموشی کردن و هنوز بعد چندسال یک چیزی ته دلشونه. یه چیزی که هرجا می رن باهاشونه و نمی ذاره خوشبگذرونن، نمی ذاره از ته دل بخندن. یه چیزی که همه چیو زهر مارشون می کنه و اونام مجبورن با یه لبخند تلخ بگذرن و دوباره مثل دفعه های قبل از تو به اندازه تموم پنجره های خونه های یک کشور زلزله خیز، بشکنن."-دیاکو.