از پشت شیشه سلام میکند کسی به من، بوی تند ماهی میپیچد در سالنِ روبرو، شاید ما در گذشته یکدیگر را میشناختیم، شاید شناخت ما در زندگی پیشین بوده. حس خوب، منتقل شده به او، او نزدیک میشود به من، فاصلهٔ یکاندازهٔ میان انگشتانش، انگشتانی که به دست و ساعدی کشیده و زیبا منتهی میشود، دست به شیشه چسبانده شدهاست. گویی این دست به من خیره شده، به دست هایم خیره شده، دستهایم را پنهان میکنم، سنگینیِ نگاه، لعنتی ترین حس ممکن است، دستش نگاه ملتمسانهای به من دارد، از من تقاضا دارد دستم را مُماس با دستش روی شیشه بگذارم،بوی گندِ ماهی با ضربهایی به صورتم،هُشیارم میکند، مِهِ غلیطِ آنسوی شیشه، درست نمیگذارد صورتش را ببینم، آبِ دهنم را قورت میدهم،به آرامی به طرف شیشه قدم بر میدارم،چشمانم را میبندم، دستم با لرزشی وحشتناک بالا میآید،به شیشه میچسبانمش، همانجایی میچسبانم که زیبا ترین دستِ دنیا حضور دارد،احساس امنیت وجودم را فرا میگیرد، گفته بودم که میشناسمت، مگر میشود شبنم را نشناسم؟ دستش با من سخن گفت، خودش گفت، خودش گفت که شبنم است، به من گفت که شبنم است.