آدم نصف شبی دست میندازه سمت گوشیش، کورمال کورمال برات مینویسه که نبودنت قاچ کردن انار خراب تو شب یلداست، شگون نداره. همش داریم چرت میزنیم که چشممون نیفته به جای خالیت. آخه اگه بیفته، سنگینی نبودنت حسه خفگی تو آبه اونم تو تاریکی محض. مجبور میشیم به تنفس مصنوعی و فراموش کردنه نفس کشیدنای ارادی، باید باشی یاداوری کنی . "من بلندای شب را تا خود صبح شکیبا بودم" و اینها مال شعراست. شما باور نکن که ما جون گذروندن شبهای تنهاییمونو داشته باشیم. باور نکن که تا خود صبح هی حرص نمیخوریمو راحت دووم میاریم. باور نکن که ماه خوشحاله از این طولانیتر تابیدنهاش وقتی شما نیستی که نگاهش کنی.