شانزده سال پیش:دوم دبیرستان بودم. مدرسه مون کلاس المپیاد برگزار کرد. من و یکی از دوستام به اسم علی حقی ریاضیمون خوب بود و تو کلاسا شرکت میکردیم. یه کتاب زرد رنگ بهمون دادن که روش بزرگ نوشته بود نظریه اعداد و زیرش نوشته بود تالیف#مریم_میرزاخانی. توی بیوگرافی مریم نوشته بود که تنها ایرانی ای بوده که دو سال پیاپی توی المپیاد مدال طلا گرفته. تصویر یه قهرمان از مریم تو ذهنم ساخته شده بود. هروقت خسته میشدم، هروقت مغزم کم میاورد، هروقت مسئله ها بدقلق میشدن به مریم میرزاخانی فکر میکردم..سه سال پیش:اخبار بی بی سی اعلام کرد که یه ریاضیدان ایرانی به اسم مریم میرزاخانی جزو ده ریاضیدان زنده ی جهان شناخته شده و جایزه فیلدز(نوبل ریاضیات) رو برده. خوشحال بودم که حالا به جز من کل ایران مریم میرزاخانی رو میشناسن. دو سه روز بعد رییس جمهور بهش نامه نوشت و بردن این جایزه رو بهش تبریک گفت..امروز:توی اخبار میخونم نابغه ی ریاضی ایرانی، مریم میرزاخانی مبتلا به سرطان شده. یه لحظه تو خودم میشکنم. انگار خبر سرطان نزدیک ترین آشنام رو بهم دادن. کسی که منو هرگز نمیشناخت ولی نزدیک بیست سال انگیزه ی درس خوندن و تلاش بوده برام. کسی که کتابهاش مغز من رو ورزیده کرد تا امروز مشغول گذروندن دوره ی فوق دکترای برق تو دانشگاه ریورساید آمریکا باشم. شروع میکنم به نوشتن براش تا ذره ای انرژی مثبت براش بفرستم. نه به خاطر تمام ناشناخته های ریاضیات که اون باید باشه و کشفشون کنه. بلکه به خاطر اون دانش آموز دوم دبیرستانی که قراره مریم میرزاخانی بشه الگوش برای زحمت کشیدن و موفق بودن.#روزنوشت#مهدی_معارف@my_story_channel