میدانم که بی معرفت شده امبرایم نوشتیبرایت ننوشتمذهنم آنقدر درگیر تو بود که نوشتن را فراموش کردمخانم کوچولومدتی است نور زندگی ام شدهایهر کجای شهر که ردی از تو هست را با نور بیشتری میبینماکنون دیگر خبری از افکار پوسیده یا بچگانه نیستتو که مژده بودن مهریتو که دلیلی برای ادامه دادنیبدان که پیش از آمدن تو این زندگی لعنتی برای منحتی یک نسیم از شادی هم کنار نگذاشته بودقلم خاک گرفته ات را فوت کنشمع نیمه سوخته ای را با کبریت شکسته ات روشن کنقلمت را بردار و دوباره شروع به نوشتن کنقربانت بشوم میدانم که روزهای سختی را گذراندیمیدانم که بال هایت را چیدندقلبت را خاکستری کردندو تورا از شاد بود ترساندندمیدانم که دیگر از اعتماد کردن میترسیدستی بر سر خیالت بکشذهنت را آب و جارو کنخاک زندگی را زیر و رو کنو برای آخرین بار قلبت را آنجا بکاربیشتر از هر کسی میدانم مراقبش نیستیاین را نیز میدانم که کوتاهی کردمولی اینبار کنارش میمانممیدانم که سبز خواهد شد،میدانم که رشد خواهد کرد• کیا