اما يك سالني بود كه گفتن اميرعلي تو توي اين سالن نرو،چون اين يكي برا روحيت واقعا خوب نيست. من اما بعد اينكه پا به اون سالن گذاشتم فهميدم برا آدماييه كه تنها و تنها زنده ان. يكي بود كه فقط نگاه ميكرد.. يكي نشسته بود اما فقط نشسته بود. يكي حتي چشم هم نداشتو فقط دستاشو تكون ميداد.وقتي از كنار تخت هاشون رد ميشدم يكي رو بهم نشون دادن كه نميتونست حرف بزنه، نميتونست تكون بخوره به سختي ميشد ببينه اما گفتن كه هوش و ذهنش كاملا سالمه.. فكرم درگير اين بود كه اين آدم با ذهن سالم چطور تونسته اين همه سال كنار اين همه تخت و آدماي عجيب روز و شبش رو بگذرونه..؟به انتهاي سالن كه رسيدم يكي بود كه تا از كنارش رد شدم عجيب نگاهش معصوم بود، برگشتم سمتش و بهش نگاه كردم. هرچقدر بهش لبخند زدم لبخند نزد.. كه نزد.. يكم بهش نزديك تر شدمو چند بار بهش گفتم رفيق يكم بخند! اما اون سرشو انداخت پايين و حتي نشد كمي حالش رو عوض كنم.وقتي ميخواستم از سالن برم به اين فكر ميكردم كه چطور بعضي از آدما ميگن بهشت و جهنمي وجود نداره، پس آدماي تو اين سالن تو كدوم بهشت بدو ان، تو كدوم بهشت تا جلوي آينه برن و احساس زيبايي كنن؟ تو كدوم بهشت دست عشقشون رو بگيرن و وابسته شن؟اگر بهشت و جهنمي وجود نداره من تو كدوم جهنم بسوزم كه سالممو قدر نميدونم.. سالممو قدر نميدونم..