به آیینه خیره شده بود.به خودِ درونِ آیینه!لبخند زد.آری او لبخند زد به یاد روزهایی که با گریه به خود مینگریست برای اینکه فقط یادش بماند.و یادش ماند.او تمام درد ها را به خاطر سپرد.اکنون که او لبخند میزند.فکر میکنم وقتِ آن است که صندوقچه ی داستان های گذشته را ببندد.اکنون که او لبخند زده.اکنون که باز هم توانسته لبخندی سفید بر لب داشته باشد، وقت آن است که تمامش کند.داستان نیمه تمام را رها کند.بعضی داستان ها پایان ندارند.مانند داستان رهایی دخترکم.باید این داستان ناتمام یا شاید بیپایان را درون قلبِ زخمیاش دفن کند.دخترک مرهم را برداشت و لبخند زد.وقت درمان رسیده بود!-مهی-مهینوشت