گذشته را به یاد میاورمدلتنگمدلتنگ روزهایی که دختر بچه ایی شاد و سرحال بودمخنده هایم زیبا بود و پررنگصبح هایم را با نور امید شروع میکردمو شب ها با قول رسیدن به ارزوهایم میخوابیدمآن موقع هایی که سر ساعت میخوابیدمبا شب بخیر های مادرمیا گاهی غر غرش برای مسواک کردن دندان هایم که زیبایی خودش را داشتهمان شب هایی که با شمردن ستاره ها و خیالی اسوده چشمانم سنگین میشدیا ان عصر جمعه هایی که مشغول دوچرخه سواری با دوستانم میشدیم و غرق در خنده..یا فروشندگی لباس های عید با مشتری های خیالیبا پول های خیالی..دلتتگ ذوق و شوق دور همی های فامیلی و بازی های دسته جمعیبرای روز هایی که گریه ام با یک ابنبات چوبی به خنده تبدیل میشدیا حتی دوست خیالیم که همیشه و همه جا کنارم بودهیچوقت رفیق نیمه راه نمیشد رفاقتش از جنس صداقت بود و ابدی..اما این روزها..روزهایی که همرنگ شب شدند..راستش این روزها دیگر خبری از شمردن ستاره های اسمان نیستخبری از شب بخیر های مادرم نیستدیگر یادم نمیاید اخرین باری که سر ساعت خوابیدم کی بود..این شب ها سیم های گره خورده هندزفری جای رفیق خیالی ام را پر کرده اندمدت زیادی است که دوچرخه ام در انباری خاک میخورد و عصر جمعه ها دیگر صدای خنده های از ته دل کودکانه را نمیشنومراستش دیگر خیلی وقت است تلخی سیگار طعم شیرینی ابنبات چوبی را از زیر زبانم بردهاز میان همه این هایادم میاید بزرگترین ارزویم بزرگ شدن بودمن به قولم عمل کردم به ان قول هایی که قبل از خواب به ارزوهایم میدادماما حالا است که میفهمم همیشه هم خوش قول بودن خوب نیست..• ماری#از_نوشته_های_قدیمی