مغزم،مغزم درد می کند از حرف زدن،چقدر حرف زده ام،چقدر در ذهنم حرف زده ام،خروار خروار حرف با لحن و حالت های متفاوت،مغایر،متضاد،و...گفته ام و شنیده ام،خاموش شده و باز برافروخته ام،پرخاش کرده و باز خوددار شده ام، خشم گرفته ام و لحظاتی بعد احساس کرده ام چشمانم داغ شده اند و دارند گر می گیرند،مثل وقتی که انسان بخواهد اشک بریزد و نتواند.اشک هرگز!مدت های زیادی است که نتوانسته ام بگریم فقط چشم هایم داغ می شوند، انگار گُر می گیرند و لحظاتی بعد احساس می کنم فقط مرطوب شده اند؛اندکی مرطوب.نمی دانم،اما نمی دانم ذهن انسان چه ظرفیت عجیب و غریبی دارد که می تواند در کوتاه ترین لحظات تا بی نهایت تصویر و کلمه و یاد را در خود وابیند و بشنود، و هرگاه این لحظات به نسبت سکوت آدمی پیوسته و بی گسست باشند،دیگر به واقع حد و اندازه ای برای شان متصور نیست. پس من چه میزان حرف زده ام؟ و حرف می زنم و حرف می زنم بی آنکه دیگری -یا خودم حتی- صدای نفس هایم را بشنود و بشنوم؟حالا باز هم سکوت و سکوت و سکوت.#محمود_دولت_آبادی@Radio_chehraziii