بچه که بودم با مامان بزرگم می رفتم حسینیه. چادر نمازم را سرم می کردم و تمام ِ مدت را استرس می گرفتم که میان ِ این همه چادر سیاه مادر بزرگم را گم کنم.گوشه ی چادرش را می گرفتم و از کنارش جم نمی خوردم. با خودم فکر می کردم آدم بزرگ ها چرا انقدر زود گریه می کنند. آن ها که با همکلاسی سال اولشان دعوایشان نشده، آن ها که پسر ِ عمو محسن موهایشان را نکشیده، آن ها که عروسکِ سوغاتی مکه ی آقا جانشان را روی پشت بام خانه ی قبلی شان جا نگذاشته اند؛ چرا هق هقشان بالا می گیرد.اصلا چرا شرمشان می شود و جلوی صورتشان را می گیرند؟! مگر آن ها هم حواسشان نبوده و عینک بابا مهدی را شکسته اند؟صدای گریه ی ادم بزرگ ها که بالا می گرفت من و معصومه و چند تا از بچه های دیگر دلمان می خواست بزنیم زیر گریه. بلند می شدیم و می رفتم دمپایی های در حسینه را ردیف می چیدیم تا حواسمان پرت شود.بعد با خودمان فکر می کردیم یعنی وقتی ماهم بابت کم شدن دیکته این جوری می زنیم زیر گریه ،آدم بزرگ ها هم همین قدر غصه جمع می شود ته دلشان؟!می فهمیدیم جوابمان آره است و با بغض بیشتری دمپایی ها را جفت می کردیم... وقتی هم روضه خوانی تمام می شد تمام تلاشمان را می کردیم که بگوییم ما که اصلا متوجه گریه ها نبودیم، ما که اصلا چشم های قرمز شده شان را نمی بینیم. می ترسیدیم خجالت بکشند...بچه که بودم وقتی که شکلات های نذری شب جمعه عمه فاطمه را توی مسجد پخش می کردم، با خودم می گفتم امشب خدا از دستم راضی شده و با خوشحالی می خوابیدم.با خودم عهد می کردم دیگر از فردا با فرشته قهر نباشم، به خانم معلم نگویم مریم مشق هایش را نیاورده، بگذارم شادی با پاک کنی که تازه بابا خریده دفترش را پاک کند، دختر خوب تری باشم و وقتی بزرگ شدم همه ی آدامس های محمد را از سر چهار راه بخرم.حالا بزرگ شده ام، آنقدر بزرگ شده ام که گوشه ی چادر مادر بزرگ را رها کنم، آنقدر بزرگ شده ام که بفهمم حتما لازم نیست پسر عمو محسن موهایت را کشیده باشد که گریه کنی، آنقدر بزرگ شده ام که انتهای مهربانی ام بخشیدن فرشته و سهیم شدن پاک کنم با شادی نباشد، انقدر پول دارم که تمام آدامس های محمد را بخرم، اما هنوز مثل بچگی می ترسم که نکند مامان بخاطر اذیت های من است که دارد گریه می کند.هنوز می ترسم آدم ها از دستم ناراضی باشند، بخاطرم بزنند زیر گریه، چشم هایشان قرمز شود.کاش می شد یک کار خوب کنم و ته دلم قرص شود خدا راضی شده، مثل وقت هایی که عمه فاطمه بغلم می کرد و می گفت عروس بشی ان شاءالله، دلم قرص شود و شب را آرام بخوابم. امشب آرزو می کنم کاش ادم بزرگ ها به خاطرِ کارهای من گوشه ی دلشان بغض نباشد.. خودم قول می دهم تمام شکلات های نذری شب جمعه شان را پخش کنم..#ناشناس@Amiralichannel