در نامه ی آخرت نوشته بودی که دلت برای یک آغوش عاشقانه لک زده است . و من که نتوانسته بودم در پاسخ برایت بوسه بفرستم ، نوشته بودم : زبانت را کلید کن و بچرخان درون دهانم ، لالمانی گرفته است از بس نبوده ای .نوشته بودی آنجا مدام باران می آید و دلتنگ چشمان من شده ای . و من که نتوانسته بودم همراه نامه برایت چتر بفرستم ، نوشته بودم : اینجا اما ، نه بارانی می آید و نه کسی برای چشمان ِ من اسپند دود میکند . فقط منم و دلی که برایت ، یک تهران تنگ شده است !نوشته بودی کاش راهمان انقدر دور نبود و کاش سرت انقدر درد نمیکرد . و من که نتوانسته بودم اشک هایم را نشانت دهم ، نوشته بودم : دلیل سر دردهایت منم آبی جان ، همه به زخم ها دستمال می بندند و تو ، دل بسته ای ؟نوشته بودی دیروز وسط یک چهارراه که جای سوزن انداختن نبود ، عطر مرا شنیده ای ! و من که سال ها بود دیگر آن عطر را نمیزدم ، آه کشیده و نوشته بودم : من اما از لابلای این نامه ها ، چشمانت را دیده ام که سرخ شده اند.نوشته بودی : محبوب من ، شاید این نامه آخرم باشد . قرار است لباس سپیدی بر تن کنم و دست در دست مردی بدهم که هیچ بویی از تو نبرده است .و من که نتوانسته بودم چیزی بنویسم ، برایت همراه نامه یک خرمن دلتنگی فرستاده و تمام روز ، کنج اتاقم سخت اشک ریخته بودم !#پویا_رفیعی@Radio_chehraziii