گوش هایم را کر کرده سکوتِ بی پایانشکاش کمی فریاد میزدکاش کمی ناله سر میدادگنجشک هایش را روبرویش به آتش کشیدندباز هم ساکت بودچه بود این سکوت؟!عذاب میکشید و سکوت را بر لبانش حرکت میدادکمی فریاد زنکمی عصیان شوکمی طوفان این مسیر شوکمی گردبادی به آن سو باشسکوتش مرا زجر میدهدخونی که از چشمهای او سرازیر شدهمرا میترساند#مهدیه_رضایی