قدیمها یک کارگر عرب داشتمکه خیلی میفهمید.اسمش قاسم بود.از خوزستان کوبیده بود و آمده بود تهران برای کارگری.اولها ملات سیمان درست میکردو میبرد وردست اوستاتا دیوار مستراح و حمام را عَلم کنند.جنم داشت.بعد از چهار ماه شد همهکارهٔ کارگاه:حضور و غیاب کارگرها،کنترل انبار، سفارش خرید.همه چیز.قشنگ حرف میزد.دایرهٔ لغات وسیعی داشت.تن صدایش هم خوب بود،شبیه آلن دلون.اما مهمترین خاصیتش همان بود که گفتم:قشنگ حرف میزد.یک بار کارگر مُقّنیِ قوچانیمانرفت توی یک چاه ششمتریکه خودش کنده بود.بعد خاک آوار شد روی سرش.قاسم هم پرید به رئیس کارگاه خبر داد. . رئیس کارگاه رنگش شد مثل پنیر لیقوان.حتی یادش رفت زنگ بزند آتشنشانی.قاسم موبایل رئیس کارگاه رااز روی کمرش کشید و خودش زنگ زد.گفت که: «کارگرمان مانده زیر آوار.»خیلی خوب و خلاصه گفت.تهش هم گفت: «مقنیمان دو تا دختر دارد. خودش هم شناسنامه ندارد. اگر بمیرد دست یتیمهایش به هیچ جا بند نیست.»بعد قاسم رفت سر چاهتا کمک کند برای پسزدن خاکها.خاک که نبود! گِل رس بودو برف یخزدهٔ چهار روز مانده.تا آتشنشانی برسد،رسیده بودند به سر مقنی.دقیقاً زیر چانهاش.هنوز زنده بود.اورژانسچی آمدو یک ماسک اکسیژن زد روی دکوپوزش. آتشنشانها گفتند چهار ساعت طول میکشد تا برسند به مچ پایش و بکشندش بیرون.چهار ساعت برای چاهی کهمقنی دوساعته و یکنفره کنده بودش!بعد هم شروع کردند.همهچیز فراهم بود:آتشنشان بود. پرستار بود. چای گرم بود. رئیسکارگاه هم بود.فقط امید نبود.مقنی سردش بود و ناامید.قاسم رفت روی برفها کنارش خوابیدو شروع کرد خیلی قشنگ و آلن دلونیبرایش حرف زد.حرف که نمیزد!لاکردار داشت برایش نقاشی میکرد.میخواست آسمان ابریِ زمستانِدم غروب را آفتابی کند و رنگش کند.میخواست امید بدهد.همه میدانستند خاک رسو برف چهارروزه چقدر سرد است.مخصوصاً اگر قرار باشدچهار ساعت لای آن باشی.دو تا دختر فسقلی همتوی قوچان داشته باشی، بیشناسنامه.اما قاسم کارش را خوب بلد بود.خوب میدانست کلماتمنبع لایتناهی انرژی و امیدند،اگر درست مصرفشان کند.چهار ساعت تمام ماند کنار مقنیو ریزریز دنیای خاکستری و واقعیِدوروبرش را برایش رنگ کرد:آبی، سبز، قرمز.امید را گاماسگاماس تزریق کرد زیر پوستش.چهار ساعت تمام.مقنی زنده ماند.بیشتر هم بههمت قاسم زنده ماند.آدمها همه توی زندگییک قاسم میخواهند برای خودشان.زندگی از ازل تا ابد خاکستری بوده و هست.فقط این وسط یکی باید باشد کهبهدروغ هم که شده، رنگ بپاشد روی اینهمه ابر خاکستری.رمز زنده ماندن زیر آوار زندگیفقط کلمات هستند.کلمات را قبل از انقضا،درست مصرف کنید.قاسمِ زندگیمون را پیدا کنیمقاسم زندگیِ دیگران باشیم.#فهيم_عطار@Amiralichannel