یک مستندی راجع به آتش سوزی نگاه میکردم . این مستند را در آمریکا ساخته بودند. در این فیلم یک ساختمان ۲۰ طبقه آتش گرفته بود و تعدادی از ساکنان آن از شدت گرما و ترس مجبور شده بودند از بعضی طبقات خود را به پایین پرتاب کنند. نکته ای جالب در این مستند بود که من را به فکر واداشت. بیشتر مردمی که خود را به پایین پرتاب کرده بودند، ساکنان طبقات پنجمو هفتم بودند.از حدود ۳۰ نفری که خود را به پایین پرتاب کرده بودند فقط ۱ نفر زنده مانده بود.در کالبد شکافی آن ۲۹ نفر دیگر که توسط پزشکی قانونی انجام شد، علت مرگ همگی سکته قلبی عنوان شده است؛ یعنی همه ی آنها قبل ازاین که با زمین برخورد کنند، زمانی که در میان آسمان و زمین بودند از ترس سکته کرده اند.بعد از چند هفته به سراغ فردی که زنده مانده بود رفتند و از او درحالی که هنوز آثار جراحت بر روی صورتش مشاهده می شد و یک دست ویک پایش در گچ بود گزارشی تهیه کردند.سوال اصلی که گزارشگر از او پرسید این بود:تو چطور زنده ماندی در صورتی که همه کسانی که از ساختمان پریدند مُردند حتی کسانی که از ارتفاع کمتری از تو پریده اند؟او گفت: من فقط با خودم گفتم یک پرش ساده است و این را پشت سر هم هی با خودم تکرار کردم.- با خودم فکر میکنم من همگاهی اوقات از ترس مشکلاتم، قبل از مواجهه با آنها سکته میکنم، به طوری که اصلا فرصت و توانی برای رویاروییبا آنها برایم نمی ماند.گاهی من نیز باید با خودم زمزمه کنم:"این فقط یک پرش ساده است"#سعید_بختیاری@Amiralichannel