سال ها پیش پدربزرگ از مکه آمده بود و برایمان سوغاتی آورده بودبرای من یک تفنگ آورده بود که با باتری کار می کرد.هم نور پخش می کرد و هم صدایی شبیه به آژیر داشتآنقدر دوستش داشتم که صبح تا شب با خودم تفنگ بازی میکردمهمه را کلافه کرده بودممی گفتند انقدر صدایش را در نیارانقدر تفنگ بازی نکنباتری اش تمام می شودیادم می آید می خندیدم و میگفتمخوب تمام شود میروم باتری می خرم و باز بازی می کنمچند روزی گذشت تا برایمان مهمان آمدوسط تفنگ بازی با پسر مهمان دقیقا جایی که حساس ترین نقطه ی بازی بود باتری تفنگم تمام شددیگر نه نور داشت و نه آژیرنمی توانستم شلیک کنم و بازی را باختمامروز به این فکر می کنم که چقدر شبیه کودکیم هست این روز هاتمام انرژی ام را بیهوده هدر دادمبرای انسان هایی که نبودند یا نماندندبرای کار هایی که مهم نبودندحالا که همه چیز مهم و جدی ستحالا که مهمترین قسمت بازی ستانرژی ام تمام شدهبعضی وقتا نمی دانی چقدر از انرژیت باقی ماندهفکر میکنی همیشه فرصت هستولی حقیقت این ست گاهی هیچ فرصتی نداریاگر روزی صاحب فرزند شدم به او خواهم گفت مراقب باتری زندگی ات باشبیهوده مصرفش نکنشاید جایی که به آن نیاز داری تمام شود#حسین_حائریان@Amiralichannel