ماهیگیر پیری باشم در دورترین بندر دنیا. صبح ها قایق کهنه ام را به آب بیندازم، صورت چروکیده و آفتاب سوخته ام را بگذارم چشم در چشم خورشید و بروم تا میانه های آبی دریا، نقطه شوم از چشم زنم که در ساحل نشسته و رادیو گوش می کند و به جوانی هایش فکر میکند که چه مچ های پایش نازک بود و چه قشنگ بود وقتی می رقصید.برسم وسط آبهای آزاد. تورم را بیندازم، دراز بکشم داخل قایق، کلاه کهنه ام را روی سرم بگذارم و بی هیچ فکر تلخی بخوابم و چند ساعت بعد بیدار شوم و تور را جمع کنم و برگردم به ساحل که شلوغ شده و ماهی ها را به توریستها بفروشم و پولش را ببرم خانه، با زنِ چاقِ مهربان و نوه های های کچل شلوغم غذا بخورم، تلویزیون نگاه کنم و اول شب با مرد همسایه مست کنیم و با هم درباره زنانی که با آنها خوابیده ایم خالی ببندیم و از بازی فوتبال و عرق فروشی های شهرهای دور حرف بزنیم و بعد، بخوابم.ساده باشم، ساده ساده. شبها بتوانم بخوابم. روزها بتوانم به همه چیزهای دنیا فکر کنم بدون بغض کردن.هرگز تو را ندیده باشم، هرگز تو را از دست نداده باشم ........🔸حمید سلیمی@Radio_chehraziii