دنیا خیلی کوچک است عزیزمشاید یک روز، حوالیِ انقلابکه خسته از روزمرگی و کارپشت چراغ قرمزدر تاکسی نشسته ای و سرت را به شیشه تکیه داده ای و به صدایِ گوینده ی رادیو گوش میدهیکه برای ساعات آتی هوایی ابری و بارانی پراکنده پیش بینی میکند...درست همان لحظهمن با دست هایی در جیب،کوله ای پف کردهو بندهای کفشی که چند گره روی هم خورده است،نگاهم به زمین و فکرم در ناکجااز روی خط های عابر پیاده عبور کنم....دلت بلرزدبی معطلی کرایه ات را بدهی و باقی اش را نگرفته از ماشین پیاده شوی و با فاصله ی چند متر دنبالم راه بیفتی...و ببینی که میروم طبقه ی آخر همان پاساژ قدیمی و وارد همان کتابفروشیِ کوچک میشوم...ببینی که مینشینم سر همان میزِ کنجِ دیوار....نزدیک بیایی...صندلی را عقب بکشیبی حرف بنشینی رو به روی ام....صاحب کتابفروشی که حالا مردی میانسال شدهبه رسم همان روزهابرای مشتری هایِ ثابتِ شب هایِ بارانی اشاز قهوه ی کهنه دم اشدوفنجان برایمان بیاوردو موقع رفتندر حالی که سینی چوبی اش را زیرِ بغلش زده،زل بزند به چشمانمان و بگوید: حیف نبود؟!بگوید و آهی بکشد و برود موسیقی آن روزها را از گرامافونِ خاک خورده اش پخش کند....بی مقدمه حرف بزنیمپای گذشته را وسط بکشیماز لحظه ی آشناییمان تا آخرین قرار...همه را کالبد شکافی کنیم!شاید لا به لای حرف هایماندختر و پسری بیست ساله وارد کتابفروشی شوند و رمانِ بربادرفته ی مارگارت میچل را بگیرند و با ذوق بروند...شاید با لبخند نگاهشان کنیم....شاید بغض گلویمان را بگیرد و ول نکند!.با تمام شدن آخرین قطعه ی موسیقیبدون خداحافظی از مردِ میانسالکتابفروشی را ترک کنیم...و زیر بارانی پراکنده و بادی پریشان...لا به لای شلوغیِ خیاباندر سکوت قدم بزنیم...و بدون گرفتن آدرس و شماره تلفن جدید مانخداحافظی کنیم و برویم دنبال دنیای بی ذوق خود!.فقط میدانیدردَش اینجاست..که در تمام این ساعاتسرِ یک میز حرف زده ایمبدون اینکه در صدای هم غرق شویماز یک کتاب شعر خوانده ایمبدون اینکه در چشم هم زل بزنیمزیر باران قدم زده ایمبدون اینکه دست هم را بگیریم....دردَش اینجاستکه دنیا خیلی کوچک است عزیزم...خیلی...• علی سلطانی