«از اولینبار دیدنَت بیستوهفتسال میگذرد و از آخرینبار که دیدندَت، سیزدهروز. برای هرروزش هزارسال صبر کردهایم و معلوم نیست چند هزار سال دیگر باید صبوری کنیم. هیچ میدانستی سیزدهروز، از بیستوهفت سال طولانیتر است؟ما صبر میکنیم. اما تو چه میکنی؟ تو که شبها را در زیر سقف کوتاه آسمانِ همیشه تاریکِ دشت بهشت صبح میکنی، چه؟ اصلاً تو را چه به بهشت؟ تو که وفادار به همین جهنم خرابشدهی خودمان هستی. برگرد پیش ما و لطفاً دیر نکن که کلی حرف ناگفته زمین مانده که دارد بیات میشود. زود بیا که زندگی کوتاه است و نبودنت، بیاغراق دارد از عمر کوتاه ما بلندتر میشود.هیچ میدانستی مرتضی کیوانِ یک جماعتی هستی، رفیق؟»نامه از (ف: سهراب) به (گ: بهراد)@Radio_chehraziii