آسمانش را گرفته تنگ در آغوشابر؛ با آن پوستین سرد نمناکشباغ بیبرگی، روز و شب تنهاست،با سکوت پاک غمناکشسازِ او باران، سرودش بادجامهاش شولای عریانیستور جز اینش جامهای باید،بافته بس شعله ی زر تارِپودش بادگو بروید، یا نروید، هرچه در هرجا که خواهد، یا نمیخواهدباغبان و رهگذاری نیستباغ نومیدان،چشم در راهِ بهاری نیستگر زچشمش پرتو گرمی نمیتابد،ور به رویش برگ لبخندی نمی روید،باغ بیبرگی که میگوید که زیبا نیست؟داستان از میوههای سر به گردونسای اینک خفته در تابوتِ پستِ خاک می گوید.باغ بیبرگیخنده اش خونیست اشک آمیزجاودان بر اسب یال افشان زردش میچمددر آن پادشاهِ فصلها، پاییز.•مهدی اخوانثالث@Radio_chehraziii