اگر دو سال و هفت ماه با کسی زندگی کرده باشی و به بوی عطری که همیشه میزند، احساس شادی حضورش، تکه کلامها و خندههایش عادت کرده باشی، رفتن ناگهانیش حفرهای بزرگی درونت خالی میگذارد. همان روزها ممکن است ماشینت هم خراب شود و مجبور شوی از پلههای ایستگاهی شلوغ پایین بروی و ناگهان کشف کنی هدف قطارهایی که از رو به رویت میگذرند فقط این نیست که تو را به مقصدی برسانند، آن هم وقتی که میدانی هیچ کسی در هیچ کجا منتظر تو نیست و دیر یا زود رسیدنت به هیچ کجا چیزی را در جهان تغییر نخواهد داد. آن وقت سر جایت منتظر هیچ چیزی می نشینی. فکر میکنی هر زمان دلت خواست میتوانی ایستگاهی را انتخاب کنی و مثل کسانی که منتظر رسیدن کسی هستند به قطارها و آدم ها نگاه کنی. اما ممکن است ناگهان یادت بیاید دمپاییهای مخملی پریسا هنوز سرجای شان زیر تختخواب مانده است. دمپاییهای صورتی کوچکی بودند که با هم خریده بودیم شان. روزی که آمده بود آخرین وسائلش را از خانه ببرد آنها را زیر تخت جا گذشته بود. فکر نکردن به دمپاییهای صورتی و بوی عطر تلخی که هنوز رو ملافه ها باقی مانده توی یک ایستگاه شلوغ آسان تر است. قدم زدن در خانهای خالی که صدای دمپاییهایت روی سرامیکهای لخت آن منعکس میشود هم ترسناک است. از آن بدتر حرف زدن با کسی ست که هیچ حرفی برای گفتن با او نداری. اما اینجا میان آدمهایی که با عبور هر قطار عوض میشوند نه مجبور به حرف زدن با کسی هستی و نه از باز تاب صدای دمپاییهای خودت میترسی.برشی از کتاب بارون ساز#علیرضا_ایرانمهر@Amiralichannel