آدم کسی رو که دوست داشته و یا دوست داره، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی رو که باهاش خاطره داره، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی رو که باهاش حرف زده، خندیده، قدم زده، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی رو که بغلش کرده، بوشو حس کرده، دستاشو گرفته، بوسیدتش، چشماشو نگاه کرده، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی که به گفته خودش، بهترین حسهارو باهاش تجربه کرده رو، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی رو که بهش اعتماد داشته، امنترین آدم زندگیش میدونسته، بهش دلبسته بودِ، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی رو که خودش یه روز انتخابش کرد، بارها بهش ابراز علاقه کرد، قولها داد واسه باهم موندنشون، رویاها داشتن باهم، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی رو که به قلبش راه دادِ، یه روزی خودش اونو انتخاب کردِ و وقتی انتخابش میکرده، مطمئن بوده از انتخابش، مگه ترک میکنه؟ آدم کسی رو که مثل وطن خودش میدونسته، مثل خاکی برای ریشهاش میدونسته، وجودش مثل گرمای آفتاب توو زمستون بودِ براش، مگه ترک میکنه؟ یه آدم چطور میتونه یکشبه قید همه چیز رو بزنه و کسی که دوست داشته رو ترک کنه؟ یه آدم چطور میتونه بدونه دلیل بره؟ چرا اصلا باید بره؟ قلبش چی پس؟ آدم کسی رو که صاحب قلبش بوده، قلبش کنار اون میخندیده، مگه ترک میکنه؟ آدم مگه بیخیالِ تیکهای از وجودش میشه؟ تو اصلا چرا رفتی؟ تو چطور تونستی؟ تو چطور رفتی؟