درسته که من صداتو فقط از پشت تلفن شنیدم و تصویرتو فقط توی ویدئوکال دیدم، جشنها و مناسبتهای مهم رو کنارت جشن نگرفتم و ذوق و شوقت رو موقع باز کردن کادوهام ندیدم، وقتی حالت بد بوده و و اشک میریختی نتونستم با دستام دو طرف صورتتو بگیرم و تو چشات زل بزنم و بهت بگم برای من هیچ چیزی مهمتر از تو نیست، جزء آدمهایی که هرروز میبینیشون و بهشون لبخند میزنی نیستم و فقط میتونم بهشون حسادت کنم؛ اما من مطمئنم که تو نیمهی دیگه منی نه نه بهتره بگم تو خود منی و این که تونستم پیدات کنم خوش شانسیه بزرگیه! من و تو از فاصلهی دوری بهم گره خوردیم و قلبهامون از همین فاصلهی دور رفیق هم شدن. این دوست داشتن به هردومون ثابت کرد که دوست داشتن توی هر حالتی اتفاق میوفته و هیچی نمیتونه جلودارش باشه.