بیست سالم که بود، هروقت دلم میگرفت شبها دیروقت از خونه میزدم بیرون. تنهایی کل شهر رو تو یک ساعت میچرخیدم و آهنگ گوش میکردم و برمیگشتم خونه. الان ده سال بعد از اون روزها هنوزم دلم میگیره دلم میخواد این وقت شب بزنم بیرون. با این تفاوت که اون سالها اون شب ها پشت فرمون به آرزوهام فکر میکردم، این شبها اما به همون آرزوها که خراب شد. سخته آدم از دست بده مهمترین سالهای عمرش رو.#درددل