آلبر کامو :فهمیده ام که همه ی بدبختی انسان ها ناشی از این است که به زبان صریح و روشن حرف نمیزنند. ازینرو من تصمیم گرفته ام که صریح حرف بزنم و صریح رفتار کنم تا در راه درست بیفتم.پیوسته ساعاتی فرا میرسد که انسان ها از زندان ها و کار و تلاش خسته میشوند و چهره ی عزیز و قلبی را که از مهربانی شکفته باشد میخواهند.زیستن، تنها با آنچه انسان میداند و آنچه به یاد میآورد و محروم از آنچه آرزو دارد، چه دشوار است.اگر چیزی هست که میتوان پیوسته آرزو کرد و گاهی بدست آورد، آن چیز محبت بشری است. در درون افراد، ستودنی ها بیشتر از تحقیر کردنی هاست.