وقتى لب ساحل مى ايستى، موج ها ميخوان خودشون رو به تو برسونن.از اون دورترين نقطه اى كه چشمات ميبينه، اونا حركت ميكنن و به سمتت ميان.ولى يهو همين كه جلو پات ميرسن، محو ميشن. انگار كه هيچوقت نبودن.موج ها تكرار و تكرار ميشن و باز هم، همينكه بهت برسن، تركت ميكنن و ميرن و محو ميشن.اما تو با خيس بودنِ شن هاى ساحل، متوجه ى يه ردّ به جا مونده، از موج ميشى. اون رد هم بعد از چند ثانيه ميره ولى باز با موج بعدى، خودشو نشون ميده.تو زندگى آدم هاى زيادى مثل همين موج ها هستن. از دور منتظرشون ميمونى كه بهت برسن. دسته دسته سمتت ميان. ولى ميبينى كه همشون يك نقش خيلى كوتاه تو زندگيت ميشن، كلى فكرت رو به خودشون مشغول ميكنن و ميرن. مثل موجى كه براى يكى دو ثانيه به پاهات ميزنه و ميره.تو انتخاب هات سعى كن افرادى رو براى زندگيت داشته باشى كه هيچوقت مثل اين موج هاى تكرارى و نقش ناپذير نباشن كه مبادا فكرت، درگيرشون باشه كه هميشه، منتظرِ اومدنِ لحظه اى و كوتاهشون باشى.#طاها_رحيميان#نوشته_های_شما@Amiralichannel