شب مثل یک ژاکت پشمی بلند در پشتم استهجا نمیماند و فرار میکندخاطره میماند و از جایش بلند نمیشود، نمیفهمددریایی از افکار هستکوچه به کوچه به دنبالت گشتمبخدا حساب و کتابی ندارددرون من، به بلندی میسوزد میسوزد با من میسوزدمثل رفتن یک راه طولانی استاینطور به صورتم نگاه نکنآه، عزیز من اینگونه نکن