افسوس که نمی توانم همۀ حرف هایم را بزنم. اگر به من اجازه می دادید و قول می دادید که از من نخواهید رنجید، خیلی حرف ها برای گفتن داشتم. می خواستم از اول زندگیم شروع کنم و هر لحظه آن را برای شما شرح بدهم و همۀ افکارم را بنویسم. من خیلی راجع به زندگیم فکر کرده ام و همچنین راجع به شما و طرز تربیت و تفکر شما در مورد خودمان، اما حالا چه می توانم بکنم. اگر بدانم که شما از من می رنجید بهتر است که همیشه همین طور با لب های بسته و چشم هایی که محبت طلب می کنند به شما نگاه کنم و دلم پر باشد و حرف ما از سلام و احوالپرسی تجاوز نکند. اینقدر بدانید که من هم مثل همۀ بچه ها شما را دوست دارم و دلم نمی خواهد کاری کنم که شما را ناراحت کند و باز هم می دانم که ممکن نیست پدر و مادر فرزندانشان را دوست نداشته باشند. شاید بیش از اینکه من شما را دوست دارم شما مرا دوست داشته باشید. من خودم وقتی به کامی فکر می کنم دلم می خواهد از غصه فریاد بزنم و زار زار گریه کنم، اما وقتی تفاهم نیست هر دوی ما دچار اشتباه می شویم. برای شما همۀ فکرهایم را بنویسم اما نمی توانم و چقدر بدبختم که نمی توانم فقط دلم می خواهد شما فکر کنید که من دختر بدی نیستم و بدانید که دوستتان دارم من همیشه از حال شما خبر داشتم و آدمی هستم که هرگز به دوستی و محبت تظاهر نمی کنم و هرچه دارم در قلب خود دارم. چون حالا روزهایی را می گذرانم که خیلی سخت و دردناک است و مثل آدمی که توی گور خوابیده تنها هستم، با یک مشت افکار تلخ و عذاب دهنده و یک مشت غصه که هیچ وقت تمام نمی شوند حالا که نمی توانم کاری کنم شما را راضی کند اما شاید یک روز برسد که شما هم به من حق بدهید و دیگر از من قهر نکنید و با من هم مثل بچه های دیگر مهربان باشید.فروغ فرخزاد