ببین ما هنوز پاهامونو از لبهی پشتبوم آویزون نکردیم، دراز نکشیدیم رو خرپشته که دنبال ستارهی خودمون بگردیم. بگی ستاره من همونه که داره دور اون کوتوله سفیده میگرده. هنوز همهی کاشیای انقلاب تا خیابون سعدی رو نشمردیم. نرفتیم کارخونه کبریت و زیر سایه درختای پهنش پناه بگیریم تا بارون شدیدی که میآد تو ایستگاه تاکسیاش خیسمون نکنه.هنوز تو زیر گذر ولیعصر گم نشدیم، که بگی بابا چهارراه که شرق و غرب نداره. مبدا تو نیستی مگه؟ هنوز برام از اون اِتی خوشمزه ها نخریدی که من پوستشو صاف کنم بذارم لای دفترچه خاطراتم.هنوز نرفتیم رو اون دوتا صندلی زیر راهپله سوله بشینیم. بعد تو بگی میدونی چیه اینا نمیفهمن اگه زلزله بیاد همه موتورای طبقه بالا میریزه رو سرمون. همشون باید بیان زیر راهپله قهوه بخورن که امن باشه. بگی اگه قرار باشه جای موتورا،کتاب بخوره تو سرم موقع زلزله، دوس دارم مال شاملو باشه. اونجاش که نوشته:تو خوبی و این همهی اعترافهاست.منم بگم من دوس دارم مال من اخوان باشه. اونجاش که نوشته:هرکسی یک دلبر جانانه دارد من تو را.ولی خب نکردیم که هیچ کدوم از این کارا رو.تو رفتی و من اینجا هنوز دارم مینویسم و میگم و برنامه هامو با تو تنظیم میکنم.تو اما الان کجایی؟نویسنده ای که الان اسمشو به یادم ندارم[مثل خودت که منو دیگه به خاطر نمیاری] میگه محبوب من،حالم که خوب میشود،عذاب وجدان میگیرم.تو در آغوش چه کسی اسراف میشوی وقتی من اینگونه به ذره ذره تو محتاجم؟دلتنگی آدمیزادو محتاج میکنه.تو در میان استخوان های من،در گوشت و پوست و روح و روان من آواز میخوانی.ای عطر حافظه ام،سلام بر تو که بسیار دلتنگ تو ام.در بخشی دیگه از صحبتاش میگه من حتی به جای همه آنها که تو را دیدند و بی تفاوت گذر کردند نیز دوستت دارم.در جایی قشنگ تر این حس رو بیان میکنه با این مضمون که بسیار دوست میداشتم که تو الان اینجا،کنارم بودی اما اینطور نیست بلکه تو انجایی و آنجا،نمیداند که چقدر خوشبخت است.آخر صحبتاش که استخوون سوز بوده برای من،با این جمله تموم میشه که با سوز دل میگه،نبودنت میماند لا به لای آن زخم هایم که هرگز درمان نمیشوند.اما من معتقدم[أعود اليك، فلا تفتح الباب؛ إفتح يديكْ.]به تو برمیگردم، در نگشا؛ آغوش باز کن.-حامد خلیل لو