
من در یک صبح سبز به دنیا آمدم، مادرم من را از همه بیشتر دوست داشت، آن روز تنها دغدغه‌ی پدر، من بودم. یک ساله که شدم، برای من جشن گرفتند، جشنی به بزرگی تمام دنیا و آدم‌هایی که می‌شناختم. من فقط من بودم، تنهای خوشبخت دنیا. 
یک سال بعد مادرمان تو را حامله شد. در آن سال مادر و پدرم به من عروسکی هدیه دادند، اسمش را گذاشتم گیس طلایی. او را فقط شب‌ها قبل از خواب می‌دیدم. موهای طلاییش را شانه می‌کشیدم، روی پاهایم تکانش می‌دادم و برایش از اتفاق‌هایی که در روز می‌افتاد تعریف می‌کردم. 
تو در یک ظهر نارنجی به دنیا آمدی، بی‌مصرف، طلایی و کوچک‌تر از تمام دنیا و آدم‌هایی که می‌شناختم. در آن شلوغی‌ها و بعد از آمدنت دیگر گیس‌طلایی را ندیدم. شش ماه بعد و در شب تولد سه‌سالگی من، تو برای اولین بار نشستی. تو اتفاق بزرگی بودی، حتی بزرگ‌تر از تولد من. من فقط من بودم، تنهای تنهای تنها. 
هر روز خانواده‌ام را از من دورتر می‌کردی، با هر عمل، با هر قدم. هیچ گاه اولین گام‌هایت را فراموش نمی‌کنم. آن‌روز خودم و اسباب‌بازی‌هایم را در امن‌ترین نقطه‌ی خانه مخفی کرده بودم که ناگهان مرا دیدی. هیکلت را از زمین بلند کردی، گومب گومب گومب به سمت من حرکت کردی، به من نگاه کردی و شروع کردی به مسخره کردن من. فنجان گیس‌طلایی را برداشتی و در دهانت گذاشتی. تمام شد، تو تو تو، تمام زندگی من را می‌خواستی. با تمام قدرت دستم را در دهانت کردم، ولی فنجانی نبود. رنگت رو به کبودی می‌رفت، گویی آخرین نفس‌هایت را می‌کشیدی و من فنجان مهم‌ترین دوستم را گم کرده بودم. بار دیگر تلاش کردم و دسته‌ی فنجان را حس کردم و با تلاش بسیار آن را به دست گرفتم و از دهانت خارج کردم. هان، شکستت دادم. رنگت به حالت عادی برگشت. به سرفه افتادی و گریه کردی. یک لحظه دلم برایت سوخت. به یاد آوردم. بلندت کردم، موهای طلاییت را شانه کردم، روی پاهایم تکانت دادم و با تو از اتفاق‌هایی که تا آن روز برایم افتاده بود صحبت کردم. ببخش مرا گیس‌طلایی، ببخش که فراموشت کرده بودم. این بار ما باهم خواهیم ماند، همراهِ همراهِ همراهِ. 
 
#فرشاد_غلامی  
@withfarshad
