
قورباغه به کانگورو گفت: 
من و تو میتوانیم بپریم. 
پس اگر با هم ازدواج کنیم بچه مان می تواند از روی کوه ها یک فرسنگ بپرد، و ما می توانیم اسمش را «قورگورو» بگذاریم. 
کانگورو گفت: "عزیزم" چه فکر جالبی! من با خوشحالی با تو ازدواج می کنم اما درباره ی قورگورو، بهتر است اسمش را بگذاریم «کانباغه». 
هر دو بر سر «قورگورو» و «کانباغه» بحث کردند و بحث کردند. 
آخرش قورباغه گفت: برای من نه «قورگورو» مهم است و نه «کانباغه». اصلا من دلم نمی خواهد با تو ازدواج کنم. 
کانگورو گفت: بهتر. 
قورباغه دیگر چیزی نگفت. کانگورو هم جست زد و رفت. آنها هیچ وقت ازدواج نکردند، بچه ای هم نداشتند که بتواند از کوه ها بجهد و تا یک فرسنگ بپرد. چه بد، چه حیف که نتوانستند فقط سر یک اسم توافق کنند. 
این قصه ی زیبا از شل سیلور استاین مفهوم جالبی دارد. 
«دستاوردهای بزرگ، قربانی اختلاف نظرهای کوچک می شود.» 
آنچه ما را ویران می کند باورهای غلط و تعصباتی است که به خودمان اجازه ی دگربینی و دگرگونی آنها را نمی دهیم. 
به قول نیچه:  
«باورهای غلط از حقایق خطرناک، ویران کننده ترند.» 
 
@Amiralichannel
