
ایمان من به تو ایمان من به خاک است  
ایمان من به رَجعتِ هرشوکتی‌ست که در تخریبِ بنای پوسیده اقتدارِ دیگران نهفته است. 
تو چون دست های من ، چون اندیشه های سوگوار این روز های تلخ و چون تمام یادها ز من جدا نخواهی شد.  
زیبا به من بازگرد. 
و مرا در محبس بازوانت نگه دار. 
و به اسارت زنجیرهای انگشتانت درآور 
که اسارت در میان بازوان تو چه شیرین است. 
سپر باش میان منو دنیا 
که دنیا در تو تجلّی خواهدکرد. 
بر من ببند چون سّدی عظیم 
گه در سایه‌ی تو من دریاچه‌یی نخواهم بود. 
آسمانِ دایِم اردیبهشت خواهم بود. 
زیبا ؛ حدیث غریبِ دوست داشتن را اینک از زبان کسی بشنو که به صداقتِ صدای باران بر سُفال ها سخن میگوید.
       