
یکی توییت کرده بود درباره غمگین‌ترین اشعار فارسی و به این تکه از نیما اشاره داشت: 
«دیدمش، گفتم منم، نشناخت او» 
 
دیگری هم از این مصرع از خاقانی یاد کرده بود: 
«ما را شکار کرد و بیافکند و برنداشت» 
 
اما برای من، غمگین‌ترین، این بیت از شاطر عباس صبوحی است که گفته: 
 
«باکم از کشته شدن نیست از آن می‌ترسم 
 که هنوزم رمقی باشد و قاتل برود» 
 
 
🔸جواد داوری 
 
@Radio_chehraziii
