
قبل از اینکه زندانی شوم،هرگز به فکر این چیزها نبودم.روشنی دلپذیر ظهر،برایم عادی بود و تو منزل،با بچه ها سر و کله زدن،یک کار معمولی و غالبا خسته کننده.همیشه فکر میکردم که زندگی رنگی دیگر دارد و آنچه در اطرافم میگذرد،فقط یک مسخره ی تکراری ست. 
ولی حالا نه! حالا، یادآوری تمام چیزهای بی ارزش که خارج از زندان دورم را گرفته بود، برایم لذت بخش شده بود.اگر می شد یک بار دیگر رو چارپایه ی لق و تق بقال سرمحل بنشینم و سیگار دود کنم و به مردمی که از راه میگذرند تماشا کنم، حتما خیلی کیف می کردم. 
 
_از کتاب زائری زیر باران 
احمد محمود
       