
زنی در دوردست مردی را می‌بوسد. دوردست، نام کوچک آپارتمانی است در تهران. در دوردست، گلدان‌ها همیشه همین صبح گل داده‌اند، همیشه اوائل اردیبهشت است، و پرده‌های گل‌بهی در باد می‌رقصند.  
در دوردست، مرد هر روز بیدار که می‌شود، برای چند ثانیه به زن نگاه می‌کند. اسم زن را مرور می‌کند و از حروف اسم او لذت می‌برد. بعد وسوسه بوسه را مهار می‌کند و از تخت می‌رود، از بهشت کوچکش. زن، بیدار که می‌شود به جای خالی مرد نگاه می‌کند، از یادآوری معاشقه‌ی شب پیش دلش گرم می‌شود، لبخند می‌زند و چند ثانیه با چشم‌های بسته به دویدن سرانگشتان نوازشگر مرد روی پوست کمرش فکر می‌کند. 
در دوردست روزها کوتاهند و شب‌ها طولانی. زن و مرد در انتهای روزی سخت و کوتاه، شبی طولانی و لذیذ را با هم خواهند بود. بعضی شب‌ها از آسمان دوردست- سقف سپید خانه- برف می‌بارد و آن‌ها با هم در برف می‌رقصند و بعد، آدم برفی می‌سازند. 
در دوردست زنی مردی را می‌بوسد. دوردست نام کوچک آپارتمانی است در تهران. من همسایه دوردستم، هرروز به خوشبختی مردم همسایه فکر می‌کنم، و دلم برای لبهایت و اسم کوچکت و طعم دوست داشته شدن تنگ می‌شود. از سقف خانه‌ام، یک بند برگهای نارنجی می بارد. دارم بوسیدن را و بوسیده شدن را از یاد می‌برم. تا کی سفر طولانی تو تمام شود، و به من برگردی. قبل از این که زیر برگها ناپدید شوم، و مردم دوردست شالی که برایم بافته‌ای را برای آدم برفی‌شان ببرند. دوستت دارم، و منتظر آمدنت هستم، بدون هیچ امید و گلایه‌ای. زمستان قبل یخ زدم، و می‌دانم گلدان دلم دیگر گل نخواهد داد.  
همین. 
 
🔸حمیدسلیمی 
 
@Radio_chehraziii
