
رسیدن، فعلِ تلخی‌ست ، اما آمدن شیرین است. "رسیدن" را اغلب با "آمدن" اشتباه می‌گیرند. آمدن خوب است، مثلِ میهمانی که سال‌ها منتظرش بودی، مثل مادرت، وقتی در یک دستش نانِ گرم و آتشی گرفته و با دستِ دیگرش به سختی کلید را می‌چرخاند و به خانه می‌آید. یا مثلِ بهار، تابستان، پاییز و زمستان که همگی می‌آیند. 
از همه‌ی این‌ها بگذریم، اصلا باران، مهم‌ترین دلیل است که با آمدنش، فعلِ "آمدن" را شیرین کرده، یا برف. 
اما "رسیدن" این‌گونه نیست. یعنی بگیر-نگیر دارد. بعضی وقت‌ها خوب است، بعضی وقت‌ها هم نه. 
یکی به محبوبش می‌رسد و یکی نه؛ 
یکی به قطار می‌رسد و یکی نه؛ 
یکی به خوشبختی، 
یکی به آرزوهایش، 
یکی سرِ بِزَنگاه، 
یکی زود، 
یکی هم که شبیهِ من؛ 
نمی‌رسد که نمی‌رسد که نمی‌رسد. 
 
•میثم اسفندیار 
 
 
@Radio_chehraziii
