
تازگی‌ها یه دوستی پرسید: 
شما مردها چرا اغلب این‌قدر کم‌طاقت و بی‌تابین موقع درد و مریضی؟! 
 
گفتم: 
اگه صداش رو درنمیاری بیشترش نمایش و ادا اطواره رفیق! این لوس‌شدن و بی‌تابی یه‌جور ابزاره برای جلبِ مراقبت و نوازش. ما مردها اون‌قدرها هم که نشون می‌دیم پوست‌کلفت نیستیم‌؛ گوشه‌ی دلمون همیشه یه ‌پسربچه‌ی نازک‌نارنجی‌ نشسته که درشت‌تر از گل بهش بگی لب می‌چینه. 
 
کی میگه سکسیزم فقط علیه زن‌هاست! ما از همون‌روزی که توی بچگی بهمون گفتن «مرد گریه نمی‌کنه» بی‌پناه شدیم. بزرگ‌تر که شدیم یادگرفتیم که «مرد باید تکیه‌گاه باشه»، این شد که رفتیم تو نقش دیوارِ سنگی! 
مریضی و توجا افتادن، یه‌جور مرخصیه برامون که بزنیم بیرون ازین نقشِ جعلیِ فرساینده، ازین گریمِ سنگین. یه‌ فُرجه‌س که نیازهای سانسورشده(یا بهتره بگم: سرکوب‌‌شده‌‌)مون رو داد بزنیم. نیاز به حمایت‌گر، به پناه.  
این‌که می‌بینین موقع مریضیمون اون‌قدر حساس و دل‌نازک می‌شیم که هویجِ سوپ بپره تو گلومون گریه‌مون می‌گیره، حاصلِ سنگ‌نمایی‌ها و قایم‌کردنِ تَرَک‌هاییه که از زندگی برمی‌داریم. 
 
 
🔸محمدجواد اسعدی 
 
 
@Radio_chehraziii
