
همه‌چیز می‌گریزد از من. زندگی‌. خاطره‌ها. خواب‌وخیال‌ها. خودم. آدمِ دیگری‌ می‌شوم وقتی خودم را می‌بینم. آدمِ دیگری می‌شوم وقتی به خودم فکر می‌کنم. در پیاده‌رو آدمِ دیگری‌ست که می‌آید و با من قدم می‌زند. قدم‌های مرا برمی‌دارد و می‌رود. 
کشوی میز را که باز می‌کنم نوشته‌ای از من نیست که می‌بینمش؛ نوشته‌ی آدمِ دیگری‌ست به خطّ من. من از این چیزها نمی‌نویسم هیچ‌وقت. من از این کلمات استفاده نمی‌کنم هیچ‌وقت. 
خوابْ شب‌ها دریغ می‌کند خودش را از من. بیدار می‌شوم از خوابْ می‌بینم این خوابِ آدمِ دیگری‌ست که من را به خواب می‌دیده. می‌‌خوابم و در خوابِ آدمِ دیگری بیدار می‌شوم. بیدار که می‌شوم خوابَم هنوز. 
نوشته‌ی من این نیست که در کشوی میز جا خوش کرده. نوشته‌ی من همین است که می‌نویسم. نوشته‌ای که هیچ‌وقت ننوشته‌ام. 
 
—فرناندو پسوآ 
「@bluehomeplus 」
       