
صبح از خواب بیدار می‌شوی و صورت نشسته زره جنگ می‌پوشی و آغاز به جنگیدن می‌کنی ... 
با لشکرِ غم‌ها ، لشکرِ دلتنگی‌ها ، لشکرِ نگرانی ‌های آینده ، لشکرِ خاطرات ، لشکرِ گذشته ، لشکرِ نیازهای عاطفی ، لشکرِ مادیات ، لشکرِ شکست‌ها و اصلاً گاه لشکرِ خوشبختی‌ها و پیروزی‌ها ... 
یک‌ روزهایی آدم به خودش می‌آید و می‌بیند آنقدر درگیر جنگ بوده که خودش را فراموش کرده ‌است! وسطِ این همه جنگ ، یک روز دلمان برای خودمان تنگ می‌شود ... به آینه نگاه می‌کنیم و بعد خودمان را می‌بینیم که با بُغض ‌می‌گوید که "فلان فلان شده ، مگر برای من نمی‌جنگی؟ پس چرا من را نمی‌بینی؟! چرا من را فراموش می‌کنی؟ چرا وسطِ جنگ من را گُم می‌کنی؟! 
چرا اصلاً به من شمشیر می‌زنی؟ " 
الحق که بدترین نوع دلتنگی این است که آدم دلش برای خودش تنگ شود ... 
این دلتنگیِ کذایی از دلتنگی برای مادر و پدر هم بدتر است... 
یک‌ روزهایی باید زره را از تن در بیاوریم 
دستِ خودمان را بگیریم و ببریم گردش به صرفِ بستنی و چلوکباب ، بی هیچ جنگ و هیاهو... 
 
#کیومرث_مرزبان 
 
 
@Radio_chehraziii
