
احساسم، دخترک کبریت فروشی‌ست، تنها مانده و بی‌پناه در یک زمستان سرد و لجام‌ گسیخته. دخترک کبریت فروشی‌ که آخرین دانه‌ی کبریتش از سرما نم کشیده. شب است، درها بسته و از پس هر پنجره تصویر آدم‌های خوشبختی را با چشم‌های خیس از سرما دیده، آدم‌هایی که کسی در آغوششان می‌گیرد، که سوپ داغ می‌خورند، چای داغ می‌نوشند و به هم لبخند می‌زنند. او تماشا می‌کند، خودش را به‌جای شخصیت‌های پشت پنجره تصور می‌کند و انگشت‌های بی‌حس شده‌اش را لای چین‌های دامنش می‌فشارد و با خودش فکر می‌کند: "آغوش" حتما باید جای خوبی باشد، و خانه جای خوب‌تری، و سوپ و چای داغ، و عشق... آه... 
احساسم دخترک کبریت فروشی تنها در یک شب زمستانی‌ است، با آخرین دانه‌ی کبریتی در دست، دخترکی که به تمام پنجره‌ها غبطه می‌خورَد، که به تمام آدم‌های پشت پنجره، که پنجره‌ها را کاش نمی‌ساختند، و دیوارها را کاش نمی‌ساختند، و کاش چراغ‌‌ها و شومینه‌ها تمام شهر را گرم می‌کرد، و کاش هیچ دخترکی در دل تاریکی و سرمای شب، تنها و بی‌پناه نمی‌ماند. 
احساسم دخترک کبریت فروشی‌ست که هر شب پای پنجره‌های شما ایستاده، که صبح شده و با چوب کبریت خیسی در دست، گوشه‌ای یخ زده‌، که تمام تلاشش را کرده، که هرچه آفتاب می‌تابد، گرم نمی‌شود، که بهار می‌شود و جوانه نمی‌زند. که تمام شده، که تمام کرده... 
و آدم‌ها از کنار جسم بی‌جانش عبور می‌کنند و دستان دخترکانشان را محکم‌تر می‌چسبند و دخترکانشان را محکم‌تر در آغوش می‌گیرند. 
و احساس من؛ دخترک کبریت فروشی بود، که دیگر نیست... 
 
• نرگس صرافیان طوفان
       