
ما در تمام زندگی تلاش کردیم.صبح و شب، در بیداری، در خواب؛ حتا در خواب هم گشتیم و پیدا نکردیم. گشتیم و نرسیدیم؛ و ای کاش که فقط نرسیدن تعبیر خواب هایمان بود. ما در یک قدمی رسیدن، دقیقا همان‌جا که حرارت دستانش را در فاصله ی میلی‌متری دستانت احساس می‌کنی، دقیقا همان‌جا که بوی موهایش را می‌شنوی، همان‌جا که صدای قلبش را، دقیقا همان‌جا، تعبیر زندگی‌مان نرسیدن شد. ورق برگشت. و مثل اواخر خواب‌های رویایی، که یکهو در تونلی به سمت عقب می‌چرخی و دنیا دورت می‌پیچد، دور شدیم. ما بازمانده‌ی عشقی بودیم که به دست نیاوردیم. ما مسیری را طی کردیم، که مسیر ما نبود. ما آن کودکی شدیم که هدیه اش را از دستش کشیدند و گفتند مال تو نیست، اشتباه شده. ما اشتباه بودیم، حاصل نرسیدن‌ها. ما پیامبر آن فاصله‌های میلی‌متری هستیم. پیامبر تلاش‌های بی فرجام. کاش خدا برای ما‌هم کتابی بفرستد، این روزها به شدت نیازمند دری جدید هستیم. به سوی کجا؟ نمی‌دانم. خدا می‌داند. 
 
روز‌نوشت های #زهره_احمدی 
 
@chizhaeihast
