
تمام احساس تحقیر پشت این جمله را قورت دادم و گفتم: بمان 
 
تمام آنچه که من قورت داده بودم را به صورتم تف کرد که نمی‌توانم. 
 
توانم را دوباره جمع کردم به مانند غریقی که از دور چوب خشکی می‌بیند، گم‌گشته در صحرایی که سرآب می‌بیند و گفتم: 
 
بمان که این روزها چنان استکان حرارت دیده‌ای هستم که به جای لبانت، دستان سردت می‌تواند بشکندم. اندکی بیشتر بمان کنارم و بگذار حرارتم پایین بیاید. اندکی بیشتر بمان و بگذار دردِ جدایی آهسته‌تر فرا بگیردم. 
 
بی‌جواب نگاهم می‌کرد. خشم کم‌کم از پاهایم شروع کرد به بالا آمدن و تحقیر انباشته پشت این دقائق را درون بدنم مچاله و با جملات بعدی به صورتش پرت کرد. گفتم: تو حق نداری اینگونه ترکم کنی! باید بمانی و بگذاری آنچه را با هم شروع کردیم، با هم تمام کنیم. 
 
ای‌کاش همچنان حرف نمی‌زد. چقدر تاریکی و بهتر از نوری است که نشانت دهد این سال‌ها کنار که بوده‌ای. 
 
گفت برای شروع یک رابطه به دونفر نیاز است، اما برای تمام کردنش یک نفر کافی است... 
 
غم آمد و یک بوسه به گونه‌ی تحقیر زد و بوسه‌ای دیگر به گونه‌ی خشم و کامل در آغوشم گرفت. ناگاه دلم برای خودم سوخت. 
 
عجیب دنیایی است دنیایی که یک‌طرفه وارد رابطه شدن تجاوز است و یک‌طرفه خارج شدنِ از آن نه. عجیب دنیایی است دنیایی که آدم‌ها به هم فرصت دلبسته شدن می‌دهند ولی مهلت دلکندن، نه. عجیب دنیایی است دنیایی که مردم برای آغاز رابطه از هم مراقبت می‌کنند ولی برای پایان دادنش، نه. 
‌ 
ما آدم‌های طعم رهاشدگی چشیده، دوام خواهیم آورد. استخوان‌هایمان خواهد شکست، ولی دوباره قدم خواهیم برداشت و اولین قدم‌هایمان به سمت آینه خواهد بود برای دیدن خودِمان. برای زدن به شانه‌ی خودمان، برای مرحبا گفتن به خودمان، برای قول دادن به خومان، که ما آنکسی نخواهیم شد که دیگران را میان زمین و هوا رها می‌کند... 
 
#جواد_فروزان 
 
 
@Radio_chehraziii
