
حالا می‌فهمم چرا از آشیانه‌ی تنهایی‌ات پرواز نمی‌کنی پرنده‌ی غمگین!  
حالا می‌فهمم سلام تازه را چگونه به رنجِ «پایان یافتن» گره می‌زنی و از دور فقط گاهی سری برای آنها که دوستت دارند تکان می‌دهی! 
حالا می‌فهمم چرا شب‌ها کنار آن پنجره‌ی لعنتی می‌ایستی و به مردم خوشبخت، از دورها نگاه می‌کنی و برایشان شعر می‌خوانی و به دست‌هایی فکر می‌کنی که دلت می‌خواست دور بازوهایت حلقه می‌شد و نشد... 
نخواستی که بشود! از آنها گذشتی. از دوست داشتن گذشتی. از دوست داشته شدن، از خنده‌های بلند، از گفت‌و‌گوهای طولانی شب‌های بلند زمستان، از پیاده‌روی در آن خیابان بی‌پایان گذشتی. تو از عشق گذشتی! تو که مرهم بودن را بلدی و بلدی تا اوج پرواز کنی. 
حالا می‌فهمم پرنده‌ی غمگین که «اندوه رفتن» وقتی به استخوان می‌رسد، آدم دست از پرواز می‌کشد و فقط برای مردم خوشبخت شهر از پشت آن پنجره‌ی لعنتی شعر می‌خواند و به دست‌هایی فکر می‌کند که رهایش کرد... 
حالا می‌فهمم پرنده‌ی غمگین! حالا که از پشت این پنجره‌ی سرد به مردم خوشبخت این شهر نگاه می‌کنم و به دست‌هایی فکر می‌کنم که مرا خواست اما هرگز در آغوش نگرفت... 
 
#سیمین_کشاورز  
 
 
@Radio_chehraziii
