
بعضی وقت‌ها میرم به خونه ی قدیمیمون سر می‌زنم. خونه ای که از ۹ تا ۱۷ سالگی توش زندگی کردم... بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم کاش یجوری بتونم در بزنم برم تو! 
برم یه بار دیگه تو اتاق بچگی خودم،  
بچگیم رو مرور کنم. یا تو آشپز خونه بشینم یه بار دیگه مامان رو کنار اجاق گاز با چشم اول راهنمایی تصور کنم...  
یه بار دیگه تو راه‌پله‌هاش بدو ام، 
مثل بچگیم، که از نونوایی با ذوق برمی‌گشتم تا بهم بگن نون آور خونه 
 اومد، دیگه مرد شده پسرمون...  
 
ولی خب...  
مثل همیشه یکم حرکت می‌کنم میرم جلوتر،  
به پنجره ی اتاق خودم خیره میشم و بعد 
پامو می‌ذارم رو گاز. هر چند وقت یه بار این‌  
کارو می‌کنم. دنیای من خیلی فرق کرده، 
گذشته برنمیگرده، بچگیم هم همینطور 
ولی هنوز اون امیرعلیِ ۹ ساله تو من 
زندگی می‌کنه. سالها گذشته اما من 
هنوز مشغول خوشحال کردن همون 
پسرم... همون پسر که بعد بیست و چند  
سال بازم از اینکه بهش بگن دیگه مرد شده  
ذوق می‌کنه. 
 
یادداشت نویسی 
#امیرعلی_ق 
@Amiralichannel
