
من هیچوقت دخترِ لوس بابام نبودم، هیچوقت قبل خواب منتظر بوس مامانم نبودم، همیشه خودم بودم و خودم، هروقت که درد داشتم، تنهایی گشتم دنبال درمانش، هربار که زخمی شدم، تنهایی بستمش، حتی اگه دوایی پیدا نمیکردم براش، بازم تنهایی منتظر می موندم تا زمان بگذره و خودش ترمیم بشه. ولی می‌دونی، یه سری زخما منتظرن، منتظرن که با یه اتفاق کوچیک دوباره سر باز کنن، تا دوباره مثل روز اول زهرشونو بریزن تو جونت، نمی‌دونی چقدر دلم می خواست هر اتفاقی که می افتاد بپرم بغل بابام و اشک بریزم، دلم می‌خواست شبا قبل خواب وقتی مامانم میومد ببوستم، اشک رو گونه ام رو حس می‌کرد و تا صبح کنارم می‌خوابید که احساس تنهایی نکنم، اینجوری شاید زخما به خودشون اجازه نمی‌دادن هر بار با کوچیک ترین چیزا سر باز کنن.
       