
همه می‌گویند: «با هم مهربان باشیم.»  
«با حیوانات مهربان باشیم.» 
«با طبیعت مهربان باشیم.» 
پس آخر خودمان چه می‌شود؟ 
چرا هیچ‌کس نمی‌گوید با خودمان، با روح‌مان، با قلب‌مان و با وجودمان مهربان باشیم؟ 
به درون خود رویم، خودِ واقعی‌مان را بشناسیم و خودمان را خوب بلد شویم. 
چرا در زمان کودکی قبل از آنکه به‌مان یاد دهند چگونه با دیگران برخورد کنیم، نمی‌گویند چطور با خودمان رفتار کنیم؟ 
چرا در کلاس‌های درس، جای جمع و ضرب و تفریق، به‌مان الفبای شناخت خود را نمی‌آموزند؟ 
‌ مگر دنیا چیست جز لحظه‌ای هم‌نشینی‌ با خود؟ 
اگر هرکس مهربانی با خود را یاد بگیرد، دنیا بی‌شک جای بهتری برای زیستن می‌شود. 
 
این‌ بار، جای همه‌ی‌ ناگفته‌ها و نانوشته‌‌ها به‌ همدیگر بگوییم:  
«بیاییم‌ با خود مهربان باشیم.🧡» 
 
-که مهربانی با خود، به مهربانی با جهان بدل می‌شود.🌿🕊
       