
توي شلوغی خيابون دستمو محكم تر گرفت ، 
 سرشو اورد پايين نزديك گوشم گفت : به اندازه ي همه ی آدمايی كه الان اينجان دوست دارم ،  
سرمو چرخوندم دور تا دورمون پُر از آدم بود ، لبخند زدم ، دستشو محكم تر گرفتم .  
كل مسير من يه لبخند روي صورتم بود و باهم حرف مي زديم ، نزديك خونه ازش خداحافظی كردم. 
 
آخرهای شب ، گوشيمو از زير بالشت در آوردم رفتم توی صفحه ی چتمون صداش كردم ، 
 گفت : جانم ؟ ،  
گفتم : بيشتر آدما شب ها ميرن خونشون ، اون خيابونه كه ظهر توش بوديم الان حتما خلوته خلوته ، اگه يه روزی شب اومد سراغمون اگه 'دوست دارم ها ' داشتن ميرفتن خونه هاشون ، دستمو محكم بگير ، تا هروقت كه شد ، يه كارتن خوابم هميشه حتی شب ها توی خيابون دلمون بمونه بسه ، فقط كافيه تا صبح بشه دست همو ول نكنيم...
       