
ازدواج #قورباغه و #کانگورو 
 
قورباغه به کانگورو گفت: من میتوانم بپرم و تو هم. پس اگر باهم ازدواج کنيم. بچه مان می تواند از روی کوهها بپرد، يک فرسنگ بپرد، و ما می توانيم اسمش را «قورگورو» بگذاريم. 
کانگورو گفت: "عزيزم" چه فکر جالبی. من با خوشحالی با تو ازدواج می کنم. اما درباره ی قورگورو، بهتر است اسمش را بگذاريم «کانباغه». 
هر دو بر سر «قورگورو» و «کانباغه» بحث کردند و بحث کردند. 
آخرش قورباغه گفت: برای من نه «قورگورو» مهم است و نه «کانباغه». اصلا من دلم نمیخواهد با تو ازدواج کنم. 
کانگورو گفت: بهتر 
قورباغه ديگر چيزی نگفت. 
کانگورو هم جست زد و رفت 
آنها هيچوقت ازدواج نکردند، بچه ای هم نداشتند 
که بتواند از کوهها بجهد و يا يک فرسنگ بپرد. 
چه بد، چه حيف 
که نتوانستند فقط سرِ يک اسم توافق کنند. 
 
اين قصه ی زيبا از "شل سيلور استاين" مفهوم جالبی دارد. 
"پتانسیل موجود برای دستاوردهای بزرگ، قربانیِ اختلاف نظرهای کوچک میشود" 
هر آدمی درون خود کوزه ای دارد که با عقاید، باور ها و دانشی که از محیط اطرافش میگیرد پر میشود، این کوزه اگر روزی پر شد یاد گرفتن آدمی تمام میشود، نه که نتواند، دیگر نمیخواهد چیز بیشتری یاد بگیرد . پس تفکر را کنار میگذارد و با تعصب از کوزه ی باورهایش دفاع میکند و حتی برای آن میمیرد. 
اما آدم غیر متعصب تا لحظه ی مرگ در حال پر کردن کوزه است و صدها بار محتوای آنرا تغییر داده.  
 
اگر شما مدتی است که افکارتان تغییر نکرده بدانید که این مدت فکر نکرده اید، 
آب هم اگر راکد بماند فاسد میشود! 
 
@Amiralichannel
