
من می‌دونم بالاخره به روز میرم به یه دنیایی که اونجا 
تموم نارحتیا با یه ابنبات چوبی به خنده تبدیل میشه 
 اونجا دیگه آخر همه قصه ها کلاغه به خونش میرسه 
 لیلی به مجنون و شیرین به فرهاد میرسه 
اون نقشِ توی فیلم که برای مردنش ساعت ها گریه کردم دوباره زنده میشه  
اونجا حتی توی صحنه های حساس زندگی هم آهنگ پخش میشه 
می‌دونم که اونجا جوجه رنگیا هیچوقت نمیمیرن 
توی اون دنیا  دیگه هیچ دانش آموزی روز اول مدرسه تنها نیست  
هیچ بچه ایی توی بازار شلوغ گم نمیشه 
سر همه‌ی چهار راها خالیه و بچه ها چند ساعت پیش  توی تخت خواب با یه لالایی قشنگ خوابیدن  
اونجا کسی بهمون نمیگه  درمورد ترس ، ناامنی ، جدایی، بیکاری، فقر و تنهایی انشا بنویسیم  
اونجا دیگه «هر که برفش بیش بامش بیشتر معنی نداره» 
اونجا هیچ گرگی نیست  که  شنگول و منگول و حبه انگور رو بخوره 
اونجا بارها  بارها میشه یه کتاب رو خوند و حس اولین بار رو تجربه کرد 
تجربه حسایی که توی گذشته اتفاق افتاده خیلی ساده و راحت امکان پذیره  
اونجا هیچ آهنگی هیچ فیلمی و هیچ کتاب داستانی تکراری نمیشه.. 
اونجا دیگه خبری از عوض شدن نیست 
نه هیچ آدمی نه هیچ حرفی نه هیچ قولی نه هیچ صدایی هیچ چیزی هیچوقت قرار نیست که عوض بشه..! 
اونجا دیگه کسی جایی که آدما رو خاک میکنن رو بهشت صدا نمیزنه 
اونجا دیگه کسی حس کافی نبودن  
ناامنی ، ترس ، شرم و خجالت رو تجربه نمیکنه 
اونجا دیگه هیچکس آرزو نمیکنه که کاش جای کس دیگه بود  
توی دنیای من هیچکس حاضر نیست مهر و محبت رو به پول بفروشه و برعکس،  پول خرج زیاد شدن خوبیا میشه و کسی به جرم فقر و نداری محکوم به مرگ نمیشه 
اونجا میشه تا آخر عمر توی لحظه های خوب زندگی توقف کرد و برای همیشه اونجا موند.. 
اونجا  میشه زندگی قشنگ رو  با همون چیزای ساده و کوچیک تجربه کرد 
چیزی که هیچوقت نتونستیم طعم داشتنشو حس کنیم :) 
 
• ماری
       