
خیام جایی می‌گه: 
 
«گر باده خوری تو با خردمندان خور 
یا با صنمی لاله‌رخی خندان خور 
بسیار مخور ورد مکن فاش مساز 
اندک خور و گهگاه خور و پنهان خور» 
 
به نظرم تمام آموزه‌ای که یک انسان واسه زندگی و به خصوص روابط انسانی بهش نیاز داره توی همین دو بیت نهفته‌ست. 
 
 
@Radio_chehraziii
