
من تحقیق کردم، خواندم، شنیدم، شما هم بروید بپرسید؛ بین همه‌ی قاتلان زنجیره‌ای، بین همه‌ی کسانی که خودکشی کرده‌اند، دردی مشترک بوده، زخمی قدیمی، اما باز روحشان را آزار می‌داده: "تنهایی" 
قاتلین زنجیره‌ای هر کدام دوره‌های طولانی و مکرر تنها بوده‌اند، تنهایی به جانشان نشسته بوده و زخمش چنان چرک کرده بوده که کمر بسته‌اند به زنجیره‌ی قتل‌ها؛ به عدمِ دیگری... 
 
خودکشی‌ها کرده‌ها نگاه کرده‌اند دور و برشان و یکباره دیده‌اند ای داد! کسی نیست. کسی هم اگر هست؛ کسِ آنها نیست. بعد دست برده‌اند به قتل؛ به عدم خود. 
 
خیلی از قتل‌ها و نیستی‌ها، انتقام است. انتقام تمام لحظه‌هایی که حرف ماسیده تهِ گلو؛ درد قلنبه شده توی سینه، بی‌کسی بار شده روی‌ دوش. 
و کم‌کم قشنگیِ انسان از یاد رفته، حرمت نفَس فراموش شده و جان بی‌مایه شده؛ جان خود، جان دیگری!  
 
عهد کرده‌ام نسبت به تنهایی دیگران بی‌تفاوت نباشم. عهد کرده‌ام چشم‌ها را بخوانم؛ چشم‌ تنهایان خالی‌ست، بدون درخشش، بدون نگاهِ پر جنب‌وجوش... 
 
می‌دانم زندگی خودش کلی بار دارد، کار دارد، خسته‌ایم، گرفتاریم... ولی از کنار تنهایی دیگران راحت نگذریم. به داد هم برسیم؛ چون اگر نرسیم دنیا پر میشود از مُرده؛ مرده‌های زیر خاک، مرده‌های روی خاک.  
 
به تنهاییِ خودخواسته‌ی دیگران وارد نشویم، اما تنهاییِ تنهایانِ از بی‌کسی را کمرنگ کنیم؛ رقیق کنیم. 
 
توی گناه یک تنها ما هم دخیلیم اگر از کنارش گذشته‌ایم و فریاد خاموشِ بی‌کسی‌اش را نشنیده‌ایم. 
 
 دنیا این روزها بیشتر از هر وقتی تلخ و زهرمار شده، بگردیم دور و برمان تنها را پیدا کنیم و پیام "تو تنها نیستی" را برایش مخابره کنیم؛ شاید بار سبک شد؛ درد آرام شد، دو سرِ زخم‌ بازِ کهنه هم‌آمد.  
بعد می‌توانیم با صدای بلند به خودمان ای‌ول بگوییم‌! ما یک ناجی هستیم. 
 
 
#سودابه_فرضی_پور 
 
 
@Radio_chehraziii
