
آدم‌ها هم مثل درخت بودند.  
یک برف سنگین همیشه  
بر شانه‌های آدم وجود داشت  
و سنگینی‌اش تا بهار دیگر حس می‌شد.  
بدیش این بود که آدم‌ها فقط یک بار می‌مردند.  
و همین یک بار چه فاجعه دردناکی بود.  
 
‌📘سمفونی مردگان 
—عباس معروفی 
「@bluehomeplus 」
       