
📝 واو مثل "وطن" 
 
▫️قرارداد اجاره‌ی خانه‌ی جدید را که امضا کردیم یک قدم به لایف استایل آمریکایی‌ها نزدیک‌تر شدیم. یک خانه‌ی ویلایی با سقف شیبدار که بیشتر از آهن و تیرآهن، در و دیوارش بوی چوب می‌دهد. حیاط خانه با دوتا در قدیمی به خیابان می‌رسد که رفت و آمد آدمها را با یک صدای قیییژِ کشدار خبررسانی می‌کنند. توی خود حیاط هم تا چشم کار می‌کند چمن کاشته شده تا آدم آخر هفته را با ماشین چمن‌زنی کلنجار برود و ایام را بگذراند. راستش، همه‌ی اینها را نگفتم که پز خانه‌ی اجاره‌ای را داده باشم. اینها را نوشتم که جالب‌ترین نکته‌ی این خانه‌ی جدید را بهتان بگویم. جالب‌ترین نکته از قضا هیچ ربطی به خود خانه ندارد. جالب‌ترین نکته مربوط به صاحبِ این خانه است: صاحبخانه‌ی ما ایرانی است. هم اسم خود من، ولی چند سال بزرگتر از من. دکترایش را از کانادا گرفته و بعد دست روزگار رسانده‌اش به کالیفرنیا. مثل خود من توی یک استارتاپ کار می‌کند و یک گوشه از دنیای تکنولوژی را آهسته آهسته جلو می‌برد. 
 
▫️هرطوری که حساب می‌کنم مهدیِ صاحبخانه و مهدیِ مستاجر از یک جنس هستند. هر دوتا سالهای نه چندان دور، دانشجوهای لاغر اندامی بودند که یک شب اتوبان قم را گرفتند تا رسیدند به فرودگاه امام. هر دوتا توی فرودگاه مادرشان را خیلی محکم بغل کردند و از پشت شیشه‌ی ضخیم برای پدرشان دست تکان دادند. هر دو نفر همزمانیِ احساسهای متناقض ذوق و دلشوره را تجربه کردند وقتی که چرخهای هواپیما از خاک ایران فاصله گرفت. حالا سالها گذشته و ما "مهدی"ها اینقدر بزرگ شدیم که در خاکی که یک زمانی بوی غربت می‌داد با هم خانه معامله می‌کنیم! ما بزرگ شدیم. ما به انگلیسی بزرگ شدیم. به انگلیسی دانشگاه رفتیم. به انگلیسی کار پیدا کردیم. رفاقت‌هایمان به انگلیسی پا گرفت. اقامت‌مان به انگلیسی جور شد. بچه‌هایمان به انگلیسی به دنیا خواهند آمد و خودمان هم به انگلیسی پیر خواهیم شد. به ذوق و دلشوره‌ی تمام مسافران اتوبان قم فکر می‌کنم و یاد جمله‌ای می‌افتم که این چند روز بیشتر از همیشه توی مغزم رژه می‌رود: "هیچ کدام از اینها نباید وجود می‌داشت". 
 
#روزنوشت  
#مهدی_معارف 
 
@my_story_channel
