
"سی.پی.آر" بیمارستان جای جالبی‌ست، آدم های بیرون از آن تند تند قدم می‌زنند، گریه می‌کنند، دعا می‌کنند، حالشان بهتر از بیماری که برای زنده ماندن با دستگاه شوک دست و پنجه نرم میکند نیست. 
 
آدم‌های بیرون از اتاق از یک چیز می‌ترسند؛ از "نبودن" ! از نزدن ضربان قلب عزیزترین شخص دنیایشان، از جای خالیه یک آدم. 
اتاق شوک جای بد و جالبیست، تمام قول‌های عالم پشت دَرش داده میشود، تمام خاطرات مرور میشود، تمام خوبی‌هایش یادآوری میشود ! 
 
حالا چشمتان را ببندید. بدترین آدم زندگیتان را درون این اتاق تصور کنید. فرض کنید تنها کسی هستید که او دارد، به خوبی هایی که قبلا به شما کرده فکر کنید،به جای خالی‌اش. نبودِ آدم ها را هیچ کینه ای پر نمیکند! 
 
لطفاً در زندگیتان یک اتاق سی پی آر، یک اتاق شوک داشته باشید و خوبی های آدم های بدِ دنیایتان را احیا کنید. بعضی روزها امروزمان به فردا نمیرسند.  
 
 
•به نقل از دکتر محبی( فوق تخصص قلب ) 
 
 
@Radio_chehraziii
