
از زمزمه دلتنگیم، از همهمه بی زاریم 
 
نه طاقت خاموشی نه تاب سخن داریم 
 
آوار پریشانی ست رو سوی چه بگریزيم؟! 
 
هنگامه ی حیرانی ست خود را به که بسپاریم؟ 
 
تشویش هزار “آیا” وسواس هزار “اما” 
 
کوریم و نمی بینیم ور نه همه بیماریم 
 
دوران شکوه باغ از خاطرمان رفته ست 
 
امروز که صف در صف خشکیده و بی باریم 
 
دردا که هدر دادیم آن ذات گرامی را 
 
تیغیم و نمی بریم ابریم و نمی باریم 
 
ما خویش ندانستیم بیداریمان از خواب 
 
گفتند که بیداریم گفتیم که بیداریم 
 
من راه تو را بسته تو راه مرا بسته 
 
اُمید رهایی نیست وقتی همه دیواریم !🌱✨
       