
تو زخم می‌زدی؛خودت هم پانسمانش می‌کردی. 
تو روی زخمم نمک پاشیدی؛ و خود مرا از درد دور کردی. 
کنارت که بودم زخم هایی که به من هدیه می‌دادی درد می‌گرفت و هنگام دوری از تو زخم‌هایم عفونت می‌کردند و کسی نبود پانسمانشان کند. 
تو همین بودی. 
درد بودی و درمان! 
زخم بودی و پانسمان! 
من هم معتاد بودم. 
معتاد به زخمی که می‌زدی و پانسمانی که روی زخمم می‌نشاندی. 
معتاد اخلاق بد و محبت‌هایت. 
من فقط تو را دوست داشتم. 
-مهی‌نوشت
       