
کنترل تلویزیون خود را کتک نزنید. البته درست است که دقیقن و تحقیقن وقتی یک برنامه‌ی جذاب شروع می‌شود و می‌خواهی صدا را بلند کنی یا به صحنه‌های بی‌ناموسی می‌رسی و می‌خواهی صدای جیغ و ناله و ملچ ملوچ از اتاقت بیرون نرود و صدا را کم کنی؛ از کار می‌افتد. یعنی یک‌جور هوشیاریِ لج‌درآر و آگاهی‌ای دارد که آدم می‌خواهد یقه‌ی خودش را بدرد. نه این‌که حالا بقیه‌ی وسایل خانه خیلی علیه سلام و معصوم هستند. نه. آن‌ها هم به وقت خودش چنان شنیع و بی‌غیرت می‌شوند انگار پدرشان را کشته‌ای. می‌خواهی یک ایمیل مهم بفرستی کامپیوتر الکی خودش را به غش و ضعف و کولی‌گری می‌زند. مادرت آشپزخانه را تی کشیده و مدام تذکر می‌دهد پابرهنه نروید، جا می‌ندازد، می‌روی در یخچال را باز کنی رب و آبلیمو و همه چیز را بالا می‌آورد روی زمین تمیز. خب ببینید. این‌ها همه مدرک است. نشانه است. اما کنترل تلویزیون سردسته‌شان است. لجوج و بدجنس است و در کل سربسته بگویم ذات خرابی دارد. اما یک راهی هم هست. فحش که بدهید و تهدیدشان کنی یک چند ساعتی سرجای خودشان می‌نشینند و جیک نمی‌زنند. شما موذی‌گری را ببین. دوباره از فردا شروع می‌کنند. حالا من غیر از فحش دو تا چک نر و ماده هم به کنترل تلویزیون می‌زنم و آن‌وقت آدم شده صدا را کم و زیاد می‌کند. می‌دانید چیست؟ اصلن الکی گفتم. کنترل تلویزیون خود را نه تنها زبانی تهدید و تحقیر کنید بلکه تا می‌خورد بزنیدش. خودش تنش می‌خارد. 
 
🔹نوشین زرگری
       