
فراموشی یکی از نشانه‌های مرگ است. وقتی حافظه نداری دیگر اصلاً انسان نیستی. مبارزه برای فرا رفتن از مرگ، ذاتاً مبارزه‌ای انسانی است. این احساس که مرگ نباید پایان همه چیز باشد، یکی از پایه‌ای‌ترین احساسات زیستی و وجودی است. ما با مقاومت در برابر مرگ، با فراموشی مقابله می‌کنیم و البته به عکس هم: با مقابله با فراموشی، در برابر مرگ مقاومت می‌کنیم. یکی از اَشکالی که این مقاومت می‌تواند به خودش بگیرد، آفرینندگی است. آگاهانه یا ناخودآگاه، این اعتقاد باید در ذهن آفریننده حی‌وحاضر باشد: «چون می‌آفرینم، پس با مرگ می‌ستیزم».  
پس اگر به معنا و ارزش و اصالت آفرینندگی می‌اندیشیم، نمی‌توانیم از کنار این سؤال بی‌اعتنا بگذریم که چرا می‌نویسیم و چرا می‌آفرینیم...نوشتن مسئولیتی است که از آگاهی بر تداوم تجربه‌ها سرچشمه می‌گیرد. آگاهی بر اینکه هر آنچه پیش‌تر گذشته است، باز هم پیش خواهد آمد. آگاهی بر سرنوشت همۀ آن‌هایی که پیشتر بودند، یعنی مسئولیتی برای حفظ همه چیزهایی که نباید فراموش شوند. 
 
📕روح پراگ 
—ایوان کلیما  
「@bluehomeplus 」
       