
روبروی هم نشسته بودیم و کاغذ جلوشو با حرص خط خطی میکرد یه جملرو خیلی آروم با خودش تکرار میکرد 
"حرفای قشنگ تا زمانی قشنگن که فقط واسه یه نفر بکار ببریشون" 
سرش پایین بودو فقط همینو میگفت 
آروم تر که شد سرشو آورد بالا و گفت 
یادته وقتی از چشام میگفتی چقد ذوق میکردم ؟ واقعا فک میکردم خاصن برات 
گفتم آره یادمه ، هنوزم میگم 
هنوزم میگم پشت چشمات انگار یه دنیا.. 
وسط حرفم پرید و گفت حرفات خوشحالم نمیکنه 
اذیتم میکنه 
ساکت شدم و نگاش کردم 
انگار دیگه هیچی تو چشاش نبود ، قبلا تو چشاش کلی علاقه میدیم 
ولی الان فقط تعجب و بهت بود 
انگار کلی سوال بی جواب داشت 
زل زده بود بهم و هیچی نمیگفت 
اشکاش دونه دونه ریختن رو گونش و سرشو انداخت پایین 
شروع کرد خط خطی کردن 
سعی داشتم آرومش کنم 
میخواستم خودکارشو ازش بگیرم که نمیذاشت 
انگار تو اون خطایی که میکشید رو کاغذ کلی حرف و گله بود 
دستاشو که گرفتم آروم ترشد ولی هنوزم نیاز داشت حرفای نزده و بغضی که داشتو یه جوری خالی کنه 
کاغذجلوشو ریزریز میکرد 
یه تیکه از کاغذو برداشتم واسه بازی باهاش 
بهش گفتم گل تو کدوم دستمه واسه این که برنده بشه و خوشحال 
انگار هیچ جوره نمیتونستم شادش کنم 
اون یکی دستمو انتخاب کرد 
دستمو گرف و گفت حرفای قشنگ تا زمانی قشنگن که فقط واسه یه نفر بکار ببریشون..
        