
پرنده‌ای آبی در قلب من است 
که می‌خواهد بیرون بزند 
اما من زرنگ‌ترم 
فقط می‌گذارم گاهی شب‌ها  
بیرون بیاید 
شب‌ها 
وقتی همه به خواب رفته‌اند 
به او می‌گویم: می‌دانم که تو در قلب منی 
پس این‌قدر غمگین نباش 
بعد او را می‌گذارم سر جایش 
اندکی می‌خواند 
چرا که هنوز کمی زنده است 
و این‌گونه باهم به خواب می‌رویم 
با رازی که بین خودمان می‌ماند 
رازی آن‌قدر زیبا 
که می‌تواند مردی را به گریه بیندازد 
اما من گریه نمی‌کنم 
تو چه‌طور مَرد؟ 
 
 
•چارلز بوکوفسکی 
 
 
@Radio_chehraziii
