
من هم روزهای معمولی به خدا اعتقاد ندارم. وقتی هوا آفتابی باشد، صدای صبحگاهی پرنده‌ها بیاید و در چهارستون بدنم همه‌چیز در شرایط مطلوبش قرار داشته باشد. اما هنوز در انتظار ضدعفونی‌ شده‌ی اتاق عمل، در تکان‌های غیرمعمول هواپیما و در تعلیق رعب‌آور جواب آزمایش دستم پی چیزی می‌گردد!  
در کشاکش این جستجو و رودربایستی با شعار‌های روزهای سلامت و امنیتم نذر‌هایی می‌کنم رو به هیچ! وعده‌هایی‌ می‌دهم به چیزی که رویم نمی‌شود اسمش را بگذارم "خدا"! و در میانه‌ی نذر‌هایم به سوی هیچ، هنوز برای لحظاتی "هیچ" در آغوشم می‌گیرد و منِ متجدد شرمسار می‌شوم از لذت این آغوش؛ از این لذت گناه‌آلودی که پیش‌ترها -آن زمان که هنوز خدا را بدون تعارف صدا می‌زدم- در مقابل گناهان دیگر داشتم. لذت کشتی طوفان زد‌ه‌ای که ناگاه کسی روی عرشه‌اش فریاد بزند:«خشکی!»  
حتی به دروغ! 
  
 
•سهیل سرگلزایی 
 
 
@Radio_chehraziii
