
فرانسوا تروفو فیلمساز بزرگ موج نوی فرانسه همه‌ عمر دلش می‌خواست نویسنده باشد. دلش می‌خواست رمان بنویسد. کودکی‌اش را در تنهایی و سکوت گذراند و دور از چشم بزرگ‌ترهایی که اصلاً حوصله‌‌ی شیطنتِ بچّه را نداشتند، کتاب و سینما را کشف کرد؛ اوّلی را در کتاب‌خانه‌ی مادرش و دوّمی را کمی بعد در کوچه‌وخیابان. مدرسه می‌رفت، امّا خلوتِ خانه را معمولاً به کلاسِ درس ترجیح می‌داد. بارها مردود شد و دلیلش همیشه درس نخواندن بود و بی‌اعتنایی به درس و مشقی که ظاهراً وظیفه‌اش بود.  
به‌جای بازی با دیگران کتاب می‌خواند. داستان‌هایی مخصوصِ بزرگ‌ترها را از کتاب‌خانه برمی‌داشت و یک‌نفس می‌خواند. دور از چشمِ بزرگ‌ترها به سینما می‌رفت. فیلم‌هایی مخصوصِ بزرگ‌ترها را بارها تماشا می‌کرد. روی نزدیک‌ترین صندلی به پرده‌ی سینما می‌نشست. گاهی خانه می‌ماند و بی‌اعتنا به درس و مدرسه بالزاک و استاندال و هوگو را برای چندمین‌بار می‌خواند و گاهی که حوصله‌اش از درس‌های بیهوده‌ی معلّم سر می‌رفت، از پنجره‌ی کلاس بیرون می‌پرید و سر از سینمایی درمی‌آورد که آن‌وقتِ روز خلوت بود.  
بعدها در نامه‌ای به اریک رومر نوشت: «گریزی از خواندن نیست. بدونِ کتاب همیشه چیزی در این زندگی کم است و آدمی که هر روز کتاب نخوانَد مُردنش بهتر از زندگی‌ست. من اگر روزی یک کتاب نخوانم حس می‌کنم مُرده‌ام.» 
 
 
یادداشتی دربارۀ کتاب  
«مثل عکسی سیاه و سفید» 
#محسن_آزرم  
@Amiralichannel
