
من از ارتفاع می‌ترسم. 
شاید به حد مرگ باشه این ترس و دیگه به مرحله‌ی فوبیا بودن برسه. 
امروز زدیم بیرون و رفتیم سمت کوه و کمر. 
مجبور بودیم یه قسمتی رو از جاهای بلند و باریک رد شیم که یه لغزش باعث می‌شد بیفتم داخل رود زیر پام. و اونجا از شدت ترس دلم می‌خواست بشینم و فقط گریه کنم ولی از بخت بدم نمی‌تونم گریه کنم و این باعث شد فشار زیادی رو تحمل کنم.وقتی رسیدم به منطقه امنی که دیگه خبری از ارتفاع نبود اینقدر رنگم پریده بود که همه نگرانم شده بودن. 
تجربه‌ی خوبی نبود. 
یه جایی بین راه باید از یه جای خیلی باریک رد می‌شدیم که دیگه نتونستم سکوت کنم و بلند می‌گفتم هی فکر نکن به افتادن فکر نکن. 
تا برسیم پایین هم خودم مردم هم بقیه رو نگران کردم‌. 
دیگه هیچوقت سمت اینجور جاها نمیرم. 
-مهی‌نوشت 
-خاطره‌ی‌‌رندوم.
