
«تهش می‌مونی خودت و یه انگشت خیلی کج.» 
 
شیش هفت ساله بودم دوستی داشتم به اسم ریحانه. دوسش داشتم چون مثل خودم ریزه‌میزه بود و وقتی کنارش بودم احساس نمی‌کردم همون‌طور که مامان می‌گه به خاطر‌ ماهی نخوردن از بقیه‌ی بچه‌ها ضعیف‌تر و کوچیک‌ترم موهاشم فر بود واقعن خوشم می‌اومد. ما در تمام خاندان هفتاد هشتاد نفره‌مون یک نفر با موی فر نداشتیم. یه بار انگشت کوچیکه‌ی خواهر کوچیکه‌ی ریحانه لای در پارکینگ بود و من بی‌حواس در رو بستم. معذرت خواستم و بهش گفتم ندیدم دستش اون‌جاست ولی ریحانه خیلی عصبانی بود خواهرش هورهور گریه می‌کرد پس بی‌درنگ دست‌ش رو گرفت و قهر کرد و رفت. عصر اون‌روز رفتم دم خونه‌شون و ازش خواستم بیاد جلوی در دوباره معذرت خواستم و انگشتم رو گذاشتم لای در پارکینگ‌شون و در رو بستم. ریحانه بی‌این‌که هیچ حرفی بزنه برگشت توی خونه و دیگه هیچ‌وقت باهام دوست نشد. 
الان داشتم لاک‌هام رو چک می‌کردم و تابِ انگشت کوچیکه‌م رو که دیدم یاد ریحانه و اون‌روز افتادم؛ یاد اولین باری که با بی‌عدالتی جهان مواجه شدم. اولین باری که خطای عمدی در کار نبود و حکم قصاص برای خودم بریدم و با این حال بخشیده نشدم. اولین باری که انسان دیگه‌ای همه‌چیز رو درباره‌ی من و اتفاقی که اُفتاده نادیده می‌گرفت و احساسات خودش رو معیار قضاوت قرار می‌داد. بعد از اون روز باز هم انگشتم رو به خاطر ناراحتی آدم‌های مختلف گذاشتم لای در پارکینگ بارها و هرچه‌قدر اون‌ها همه‌چیز رو نادیده گرفتن یا کج فهمیدن من هم پابه‌پاشون حقایق رو اِنکار کردم و خودم رو مجازات. ولی واقعیت اینه که تو با تحمیل درد به خودت نمی‌تونی درد دیگری رو درمان کنی. 
حداقل من هیچ‌وقت نتونستم.
        