
هادی نشسته رو پله‌های پل هوایی، خیس بارون، می‌لرزه. میگم هادی‌خان پتوت کو پس؟ میخنده میگه دادم رفت. سیگار و نون و پنیر و تن ماهی خواسته بود، نایلون خریدها رو میدم دستش میگم پاشو برو گرمخونه مرد حسابی، سرده. میگه سیگار میکشی؟ میگم نه. میگه دو هیچ عقبی. 
 
هادی کارتن خوابه. وسطای تابستون توی یه گپ دم صبح رفیق شدیم، موقع برگشتن من از سفر ساکتم به ته ته شب. دیدم بیداره، منم که بی چشم‌به‌راه، وایسادیم به حرف زدن. برام تعریف کرد چی شد که با مرگ زن و دخترش تو خواب از ستم مونوکسید بخاری، از یه نیسان و یه دوخوابه توی ساوه، رسید به اینجا، پل هوایی صیاد. خرابه، دندوناش، استخوناش، دلش. اما چشماش سالمه. چشم مهمه. 
 
بهش میگم هادی‌خان، می‌میری آخر تو این سرما. میگه از این بیشتر نمی‌میرم. می‌بینم راست میگه. هرچی دوست داشته رو از دست داده. هرکی دوست داشته رو گم کرده. خودش هم گم شده. تن ماهی رو باز می‌کنه میذاره واسه قمرخانوم، گربه‌ی حامله‌ی پارک. میگم من باید برم هادی، چیزی نمیخوای؟ سرش گرمه با گربه.  
 
میندازم تو پیاده‌رو، سمت خونه. سر تو کلاه سوییشرت گم، صداها تو صدای آقای ابی گم: تنهاتر از انسان، در لحظه‌ی مرگ... 
 
#حمید_سلیمی 
 
 
@Radio_chehraziii
