
رفتم، برای همیشه. کدام عشق؟ مدت‌ها بود با او حرفی برای گفتن نداشتم! شبیه به نگهبان‌های پارک شده‌بود، تو می‌نشستی و خیره نگاهت می‌کرد، حرف می‌زدی و نگاهت می‌کرد، بغض می‌کردی و نگاهت می‌کرد، می‌رفتی و نگاهت می‌کرد. نه چیزی از خودش می‌گفت، نه رنجی بروز می‌داد، نه بغضی، صدایی، لبخندی حتی... چه برسد به این‌که نگران تو باشد و بخواهد دلش تنگ شود! آنقدر ساکت و آنقدر بی‌تفاوت شده بود که ماندن و رفتنت برایش فرق چندانی نداشت و منی که همیشه بیزار بوده‌ام از بی‌تفاوتی آدم‌ها! 
نه که آدمِ بی‌احساسی باشد، برای گل‌های خودش خوب مهربان بود و زمان می‌گذاشت و از آن‌ها مراقبت می‌کرد. شاید من برای گلِ او بودن بیش از اندازه مقاوم و جسور بودم و هرسال به شکل تازه‌ای در باغچه‌ی نیاز او تمدید نمی‌شدم؛ وگرنه می‌دیدم که حرف می‌زد، حتی با کاکتوس‌ها... 
من برای او حتی از کاکتوس‌ها هم کمتر بودم و این مرا رنج می‌داد... 
دیگر اهمیتی ندارد! 
از یک جایی به بعد آنقدر خسته‌ات می‌کنند که بی‌حس می‌شوی به آدم‌ها و من بی‌حس شده‌بودم... دیگر حالم از هرچه دوست داشتن و در آغوش گرفتن و حرف زدن بود به هم می‌خورد... 
 
• نرگس صرافیان طوفان
       