
کاش دورانمان کمی عقب تر بود ... 
مثلا یک قرن ... ! 
من چادرِ گلدار سرَم میکردم ... 
و تو با چند نانِ سنگکِ تازه ، سرِ کوچه می ایستادی تا من از کنارت رد شوم و تو با تمامِ جسارتت به من نانِ داغ تعارف کنی ... 
من نگاهم را نجیبانه می دزدیدم ... 
و تو ... عاشق تر می شدی ... به این منِ دست نیافتنی ... 
مالِ آن دوران اگر بودیم ؛ 
برای دلبری از تو ، آبگوشت های جانانه روی اجاق ، بار می گذاشتم ... 
که بویِ دلبرانه اش تا خانه ی شما برسد و تو بیشتر از همیشه عاشقم شوی ... 
تا مادرت باز هم از نجابت و خانمیِ دخترِ چادر گلی بگوید و تو قند در دلت آب شود ، و از شرم و وَقارت ، سرخ و سفید شوی و سرت را پایین بیندازی ... 
مالِ آن دوران اگر بودیم ؛ تو برای یک لحظه دیدنم ، با تمامِ جهان می جنگیدی ... ! 
چقدر حیف که مالِ آن دوران نیستیم ... 
مال آن دوران اگر بودیم ؛ 
کوچه ها پر می شد از مردانی که دلشان می تَپید به خانه برگردند ، 
و زنانی که تمامِ کوچه را برای آمدنِ مرد عاشقشان ، آب و جارو میکردند ... 
 
• نرگس صرافیان طوفان
       