
قصّه بسیار قدیمی‌تر از این حرف‌هاست. این درهم تنیدگی زیبایی، عشق و اندوه، هرجا که عشق به زیبایی در میان باشد ناگزیر پای اندوه هم در بین است. نمی‌شود دل به زیبایی داد و رنج نکشید که آن رنج نیز خود از جنس عشق و زیبایی است. قصّه‌ای ساده به قدمت بشر. تو زیبایی و من شیدا، تو دوری و من محزون. به وقت دلدادگی می‌فهمی کنعان نه جایی در جغرافیا که مختصاتی در جانِ آدمی ست. رنج و اندوه همزاد عشقند و تو در مصر هم که باشی دلت به کنعان سرگردان است. سرگردانی زیادتِ  تنهایی ست، تنهایی زیادتِ رنج و من در برابر اینهمه به تسلّی محتاجم... 
 
 
•امیرحسین کامیار 
 
 
@Radio_chehraziii
