
واسم همونی باش که از خستگی هام بهش پناه میارم. 
همونی که وقتی دلم از دنیا گرفته ، سرمو رویِ شونه اش بزارم. 
همونی باش که حاضره واسهِ دیدنِ لبخندم، تلاش کنه. 
همونی که سیگار وُ از لبام برمیداره و لباشُ روی لبم میزاره. 
آره عشقِ من، واسم همونی باش که پُزشو به دنیا میدم.
       