
روستایی در جنوب خراسان هست به نام نشتیفان! روایتی هست که میگه نشتیفان مختصر شده‌ی کلمات نیش و طوفانه. سرزمین باد‌های تند و عقرب‌های سمی و البته دوتار و مقام‌هایی پر سوز و پر گداز! توفان های این روستا از خودش آسیاب‌هایی رو به جا گذاشته که بیشتر از هزار و هفتصد سال قدمت دارن. آسباد‌های نشتیفان. من نه کاری با نیش دارم و نه توفان و نه دوتار و نه حتی آسباد‌ها! قصه‌ی من قصه‌ی پیرمردیه که مسئول این آسبادها بود. اولین بار که ما رو دید و چشمش به دوربین افتاد از من پرسید:«سی کن ، تو عکس میندازی؟» گفتم:«بله.» اومد سمتمون و دست دوستم رو گرفت و با خودش کشان کشان برد! کنار یکی از آسباد ها وایستاد و به محمد دستور داد که ژست بگیره:« تو ایجا وایستا.» و به من دستور داد عکس بگیرم:«تو بیگیر» اینطوری به ما فهموند که رییس کیه و حتی اگر‌ خفنترین دوربین دنیا هم دستت باشه اینجا فقط یک نفر میدونه چجوری میشه یک عکس خوب انداخت! برامون از این گفت که این آسباد ها رو سال‌هاست میشناسه و آسیاب کردن گندم با این آسباد‌ها فقط و فقط کار خودشه! برامون از قصه‌های پیامبر و معجزاتشون گفت و آخر رو کرد به من گفت:«ببین صاحب این آسیابا همین پیر مرده و بعد از مو هم یک خانومیه از ایتالیاییه!» برق از سرم پرید و پرسیدم:«یک خانوم ایتالیایی؟» شنیدی میگن عشق پیری گر بجنبد سر به رسوایی زند؟ کاشف به عمل اومد که سال گذشته یک خانوم توریست ایتالیایی از منطقه دیدن میکردن و حاج آقا دامن از کف میده و عاشق میشه! همونطور که به ما دستور عکاسی داده بود به خانوم ایتالیایی هم دستور گفتن شهادتین رو داده بود و معتقد بود خانوم ایتالیایی رو مسلمان هم کرده! در قبال این عشق قول آسبادهای میراث فرهنگی رو به خانوم ایتالیایی داده بود! با خودم فکر کردم عجب وصلتی بشه این وصلت! برج پیزا از تو ... 
آسبادهای نشتیفان از من!  
 
سهیل سرگلزایی 
@Amiralichannel
