
گاهی از خودمان می‌پرسیم: «دوست داشتن به چه دردمان می‌خورد؟» 
راستش به راحتی می‌شود به این سوال جواب داد: هیچ! 
و راستش در واقعیت هم دوست داشتن چندان به درد کسی نمی‌خورد. 
فقط بعضی شب‌ها هست که آدم حس می‌کند هیچ چیز برایش باقی نمانده است: نه توان تلاشی، نه طاقت صبری، و نه حوصله و امیدی. در منتهی‌الیه چنین بن‌بستی، چند قدم مانده به وضعیتی که نام «استیصال محض» به آن برازنده است، دو کلمه از پوست سیاه و بی‌جان شب بیرون می‌افتد: 
- دوستت دارم. 
دو کلمه‌ی مشخصن به‌دردنخور،انتزاعی و مبهم، اما آخرین دو رگ زنده‌ای انگار، که روح خسته و محتضر ما را به کالبد حیات متصل نگه می‌دارد. 
دو کلمه‌ای که - گاهی - روح ما را از مردن نجات می‌دهد... 
 
 
🔸حسین وحدانی 
 
@Radio_chehraziii
