
یک خودخواهیِ بی‌حسابی در دوست داشتن است. این‌که همه‌چیز را به خاطر خودت می‌خواهی. حالش خوب باشد تا تو حالت خوب بشود. به آرزوهایش برسد تا تو خوشحال شوی. سلامت و رو به راه باشد تا تو خیالت راحت شود. مشکلاتش تمام شوند تا تو سرِ راحت روی بالش بگذاری. همین مرا بارها با شکست مواجه می‌کند. شکستِ ابرازِ چیزی که در وصفِ تو به نظر می‌رسد اما نهایتا داراییِ من محسوب می‌شود. می‌خواستم کلمه‌ای اختراع کنم، جمله‌ای بگویم، شعری بسرایم، که دوست داشتنِ تو را، وسیع‌تر از "برای من" بودن توصیف کند. که تو را شبیه به مجسمه‌ای در میانه‌ی میدانِ شهر، بی‌آن‌که سود و زیانی به من برساند، بی‌آن‌که ریشه‌اش در تنم جوانه بزند، آن‌قدر ریشه‌دار دوست داشته باشم. دلم می‌خواست لباسِ مرئی بودن را از تن درآورم و بی‌آن‌که دیده شوم، بی‌آن‌که اصلا وجود داشته باشم، بی‌آن‌که حالِ خوبت تمام دارایی‌ام باشد، حالِ خوبت را بخواهم. می‌بینی؟ هنوز هیچ جمله‌ای در جهان اختراع نشده که حتی در حد نوشتن بتواند دوست داشتنی را با حذفِ شخصِ دوست دارنده توصیف کند. اگر وجود داشت، شرط می‌بستم که حتی اگر نبودم، اگر وجود نداشتم هم، دوست داشتنت بود. این‌جا، درست در میانه‌ی دلم. 
 
#نازنین_هاتفی 
 
 
@Radio_chehraziii
