
غروب غمگینی بود  
آسمان پر شده بود از ابرهای تیره 
پرنده ها دانه دانه از روی سیم چراغ برغ به زمین می‌افتادند و در خون خود غلط می‌زدند 
شهر پر شده بود از سایه، سایه های سیاهی که می‌خندیدند، قهقهه‌ می‌زدند  
و جیغ می‌کشیدند، با اشک میرقصیدند و میخوانند.. 
 شاید سرود میخوانند، سرود مرگ! 
خانه ها فروریخته بودند و سایه های زیادی را زیر پس مانده های خود خفه میکردند 
انها جیغ می‌کشیدند ، فریاد می‌زدند و کمک میخواستند اما هر چه بیشتر تقلا میکردند بیشتر غرق میشدند و صدایشان یکی پس از دیگری خفه میشد و فرشته‌ی مرگ خنده کنان آنها را در آغوش میکشید و اینبار دیگر هیچ صدایی بلند نمیشد.. 
نه جیغ و نه فریاد و نه التماسِ نجات .. هیچ! 
در تیره و روشن  آسمان پرنده‌ی سفید رنگی  پرواز میکرد و در میان ابرهای سیاه محو میشد 
می‌آمد و برمیگشت 
حس دودلی در وجودش موج میزد  
می‌آمد و برمیگشت 
 ابر ها یکی پس از دیگری جلوی پروازش را می‌گرفتند 
 می آمد و برمیگشت 
دور سایه ها چرخ میزد، پَس زده میشد  
اما همچنان می آمد و برمیگشت..! 
کسی چه میداند؟  
در آخر این ماجرا چه کسی پیروز است؟ 
 
• ماری
       