
من بچه ی اول بودم، شاید هم آخر. هیچ غذائی را دوست نداشتم، یک قاشق به دهنم می‌گذاشتم و لقمه را نمی‌جویدم. آن‌قدر آن را می‌مکیدم و به یک نقطه خیره می‌شدم که پدرم گریه می‌کرد. نه به خاطر آفتاب، نه به خاطر چیز دیگر، مادرم سرش را جلو صورت پدرم خم می‌کرد: " پس به خاطر چی؟" 
پدرم می گفت: "به خاطر دست‌های کوچکش." 
 
همان شب موقع خواب در ایوان، وقتی که به ستاره ها نگاه می کرد، گفت: "چشم هاش را می دوزد به گوشه ی اتاق و به یک چیزی فکر می کند. خیلی دلم می خواهد بدانم بچه ی شش ساله به چی فکر میکند؟ به بدبختی من؟ او هم میداند که ما تباه شده ایم؟ یک لقمه نان را مثل زهر ماری توی دهنش نگه می دارد و نمی تواند فرو بدهد..." 
 
و من میلی به غذا نداشتم. لقمه از گلویم پایین نمی رفت. دلم کانادا می خواست که با هر لقمه یک جرعه بنوشم. از بوی پرتقالی اش خوشم می آمد. و گاهی پدرم می خرید و من انتظار آمدنش را می کشیدم. حتی بعد از مرگش هم انتظار می کشیدم. انتظار که چیز بدی نیست، روزنه ی امیدی است در ناامیدی مطلق. من انتظار را، از خبر بد، بیش تر دوست دارم. 
 
عباس معروفی   
#پیکر_فرهاد 
@Amiralichannel
