
مادرم گفته بود هروقت که ماه را دیدی حتما آرزو کن. 
این‌بار دیگر حالِ خوبِ خودم را فراموش کردم. 
دیگر نگفتم "خداوندا راهِ درمان را نشانم بده" 
دروغ که نمی‌توانم بگویم 
دیگر به این حالِ بد عادت کرده‌ام. 
این‌بار اینگونه آرزو کردم "خداوندا نگه‌‌دار خانواده‌ام باش"  
فکر کنم خدا شنید. 
حتما شنیده که صدای خنده‌شان شده آرامشِ قلبم! 
خدا تو که می‌شنوی چرا حالِ مرا خوب نکردی؟ 
اصلا بیخیال! 
مرا دیگر بیخیال! 
فکر کنم هردوی ما از "من" قطع امید کردیم. 
دروغ که بد نیست هنگامی که به روی مادرم لبخند می‌زنم و می‌گویم حالم خوب است؟ 
حالشان خوب است. 
لزومی ندارد حالِ من را بدانند. 
ماه را دیدم. 
-مهی‌نوشت
