
صبح بعد از شب تلخ طولانی، می‌تونه اینطوری شروع بشه که دو تا گنجیشک بیان پشت پنجره بی‌پرده‌ی اتاق‌خواب بی‌خواب، بیفتن به جون دلتنگی و اونقدر همدیگه رو ببوسن و آواز بخونن که تو یادت بره رنج‌های دنیا چه بیشمارن. محو تماشای اندام کوچیک و رها و سرخوش این دو تا رقصنده در باد بشی و یادت بیاد مدتیه اسم سرخپوستی خودت رو از یاد بردی: مردی که می‌خندد. 
توی آینه بعد مدتها آدمی رو ببینی که هنوز معتقده زندگی با همه تلخی‌ها و سختی‌ها، موهبتیه که بهت امون میده آدمهای قشنگ ببینی و باهاشون تجربه‌های قشنگ داشته‌باشی، حتی اگه همه عمر سهمت از داشتن اون چشمهای خندون و اون لبخند روشن، تماشاکردن باشه. بوسیدن خیالی کم نداره از یه بوسه‌ی طولانی واقعی، اگه دلت به ذهنت ایمان بیاره. 
صبح‌ها شکل‌های مختلفی دارن چون تو آواز بیداری رو از پیامبرهای مختلفی میشنوی. مثل من که امروز با سوره قشنگی از کتاب آسمونی گنجیشکها روزم رو شروع کردم و گذاشتم عماد رام توی سرم بلندبلند بخونه: زندگی خوبه، که گیری، دلبری نکو... 
ای چشمه‌ی شراب که مست شدن از تو نوشیدن نمی‌خواد، ای صبح روشن که خورشید از شرق پیشونی تو طلوع می‌کنه، ای یه چیکه نور برای من وسط شباشب بیهودگی و فراق، من وسط دردها و دلتنگی، بوسیدمت از دور. و این یعنی هنوز ممکنه باهار بیاد. 
 
#حمیدسلیمی  
 
@Radio_chehraziii
