
هیچکس بهتراز شادمهر نمیتونست اوج صبوری ما باکسی که دوسش داریمو توصیف کنه؛ 
اونجا که گفت: 
 «بهش فرصت زیاد دادم،بامن وقتش تلف میشد!  
بهم گاهی دروغ میگفت،نخواست باورکنه کم بود!  
میدونست من دوسش دارم همینم نقطه ضعفم بود.»
