
شاید تنها دلیلی که دوست داشتم یه‌روزی جایزه‌ی نوبل رو بگیرم، این بود که تو مراسم اهدای جایزه برم رو سِن، با صدای بلند رو به دوربین‌ها بگم «من از همین‌جا به پدرم درود می‌فرستم» و دولا بشم با دست یه‌جایی رو روی سن نشون بدم. بعد که برگشتم ایران، سال‌ها واسه پدرم از اون نقطه‌ی روی سِن حرف بزنم و درباره‌ی جای‌گاه خاصش تو غرب بگم. من هرگز نتونستم برای پدرم حرف سرگرم‌کننده‌ای داشته باشم. و هرگز نتونستم براش از یه نقطه روی زمین بگم، جوری که تصورش کنه، و به‌اش فکر کنه، و شب خوابش رو ببینه. پدر من خواب نمی‌بینه. 
#حسین_نوروزی
