
من دیگه نمی‌تونم آهنگای پلی لیستمو گوش بدم، چالشای کاپلی، تکستا و فیلمای لاوم حالمو به هم می‌زنن. شکلاتام مزه زهر مار می‌دن. وقتی می‌پرسن غذا چی ‌میخوری اسمی از پاستا نمیارم. و هیچ وقت توی سوپر سمت  کنت میکس نمی‌رم. به جای نوشابه هم ترجیح می‌دم محلول آب و گل بخورم. دیگه از لباسای رنگ روشن متنفرم، درست مثل قبل. موهامم قشنگ نیستن، چشمامم جادوی خاصی ندارن. علاقه ای هم ندارم گیتار بزنم. صدتا تعریفم ازم بکنن برام مهم نیست. کسی ممتد نگرانم بشه ازش فاصله می‌گیرم و دیگه همه ی خودمو خرج کسی نمی‌کنم. به حرفای عاشقانه می‌خندم و دست کسیم نمیگیرم بذارم تو جیبم باهاش قدم بزنم. دیگه نسبت به بغل کردن حس بد دارم‌ اصلا بنظرم مزخرفه. تو بارونم نمیخوام هیچکس کنارم باشه. عروسکا هم می‌ترسوننم. حالا دیگه می‌گم و می‌خندم اما کسیو باور نمی‌کنم. صمیمی می‌شم ولی اعتماد نمی‌کنم. کارایی که دوست دارم هم با هیچ احد الناسی انجام نمی‌دم که اگر یه روز مثل تو با بی رحمی تموم بار و بندیل منو جمع کرد و داد دستم و راهنماییم کرد سمت در ، دیگه هیچوقت دلم نخواد چیزایی که یادآورشن برام تکرار بشن. و ازشون متنفر باشم. 
-آمیس.
       