
زندگی خیلی عجیبه. می‌گذره و اهمیتی به ما نمیده. روزهایی که من یه گوشه نشستم و کاری نمی‌کنم، روزهایی که انقدر حالم بده که حتی نمی‌تونم از تخت بلند بشم، روزهایی که از صبح تا شب درحال کار کردن هستم و حتی روزهایی که بیشتر از هرزمان دیگه‌ای بهم خوش می‌گذره، زندگی واسش مهم نیست و به گذشتن ادامه میده. هنوز نمی‌دونم چطوری می‌تونم با این موضوع کنار بیام که «همه‌چیز می‌گذره» و نمیشه متوقفش کرد. دوست ندارم بعضی از روزها بخشی از زندگیم حساب بشن چون حیفه که من حوصله‌ی زندگی رو ندارم ولی روزها دارن سپری میشن.
        