
یک سال مادرم تصمیم گرفت به جای خانه در مهدکودک برایم تولد بگیرد... 
تولد دلگیری بود | چون همیشه عادت داشتم کل فک و فامیل اطرافم باشند | ولی هیچ‌کدام نبودند و تنها آشنا مادر و خواهرم بودند و بقیه بچه‌های مهدکودک بودند... 
یک چشمم به خواهر بود و چشم دیگرم به مادر | هر کدام‌شان که دور می‌شدند دلم خالی می‌شد... 
روی کیکم ماسکِ نینجا ترتلز بود | بعد از اینکه کیک را بین بچه‌ها تقسیم کردند ناگهان دیدم مادرم نیست... 
مضطرب شدم و زدم زیر گریه... خواهر هر چه دلداری می‌داد گریه‌ام بند نمی‌آمد...دلم حسابی گرفته بود... 
کمی بعد دیدم مادر دارد از دور می‌آید | ماسک نینجا ترتلز دستش بود...رفته بود برایم ماسک را بشورد تا بگذارم روی صورتم و خوشحال شوم... 
بچه و احمق و خام بودم | نمی‌دانستم که مادرها هیچ‌وقت نمی‌روند | نمی‌دانستم که مادرها همیشه هستند | حتی اگر نباشند... 
 
 
🔸کیومرث مرزبان 
 
@Radio_chehraziii
