
نفس خسته از دم و بازدم تکراری؛ 
و قلب خسته از انقباض و ضربان؛ 
او باز هم ادامه می‌داد. 
مرگ بود این زندگی که او ساخته بود. 
ادامه دادنِ پوچ 
ادامه دادنِ بی معنی 
لج کرده بود با خودش و زندگی‌اش. 
زندگی نمی‌خواست او را، 
او هم نمی‌خواستش؛ 
ولی در دستانش او را به زنجیر بسته بود. 
 
او زندگی‌اش را به جهنم تبدیل کرده بود، 
با همان دستانش. 
چشمانِ خاموش شده! 
#مهدیه_رضایی
