
تنهایی از بیرون قشنگ و آرومه. 
واقعیتش اینجوریه که :  
می‌خوای بری بیرون، کسی نیست. 
می‌خوای اتفاقات خوب زندگیتو با ذوق برای یکی تعریف کنی، کسی نیست. 
می‌خوای تولد بگیری، کسی نیست. 
حالت بده، گریه داری، می‌خوای با یکی حرف بزنی خالی شی، کسی نیست.  
کمک می‌خوای هیچ کس نیست روش حساب کنی. 
عصبی می‌شی، انرژی منفی داری، کسی نیست آرومت کنه پناهت باشه. 
عکس جدید می‌گیری کسی نیست ازش بپرسی خوب شده یا بد. 
لباس جدید می‌خری استایل جدید، کسی نیست ببینتت و بهت بگه چقد بهت می‌آد. 
می‌خوای راجع به موضوعات مورد علاقت با کسی هم صحبت شی و حس کنی یکی درکت می‌کنه، کسی نیست. 
کل زندگیت با خودت می‌گذره، اعتماد به نفست می‌آد پایین و مجبوری همه ی اتفاقاتو بریزی توی خودت و برای خالی شدن دوباره تنها روی تختت گریه کنی. هیچ کس نمی‌فهمه در چه حالی و هیچ کس نمی‌فهمه چه چیزایی رو تنهایی توی خودت داری هندل می‌کنی. حتی ممکنه بهش عادت کنی و فکر کنی هیچ کس از تو خوشش نمی‌آد و تنها تر شی و افسردگی بگیری. تنهایی خیلی غمگینه. 
-دیاکو.
       