
نمازگزار و سگ 
 
مردی برای عبادت به مسجد رفت. نيّتش آن بود كه شب را به راز و نياز با پروردگار بگذراند. شب هنگام كه به نماز مشغول بود صدائی به گوشش رسيد. 
تصور كرد شخصی به مسجد وارد شده است. با خود گفت: لابد شخصی كه در اين موقع شب به مسجد آمده است زاهدی است و مرا همچون خود زاهد تمام عياری بشمار خواهد آورد. 
بايد احتياط كنم و شرط عبادت و خضوع را به جا آورم: 
 
همه شب تا به روزش بود طاعت 
نياسود از عبادت هيچ ساعت 
دعا و زاری بسيار كرد او 
گهی توبه گه استغفار كرد او 
به جای آورد آداب و سنن را 
نكو بنمود الحق خويشتن را 
وقتی صبح شد و هوا روشن گرديد، مرد چشمش به سگی افتاد كه درگوشه مسجد خوابيده بود. 
از خجالت سر به زير انداخت و با خود گفت: 
همه شب بهر سگی در كار بودی 
شبی به حق را چنين بيدار بودی 
ز بی شرمی شدی غرق ريا تو 
نداری شرم آخر از خدا تو 
بسی سگ از تو بهتر ای مُرائی* 
ببين تا سگ كجا و تو كجايی؟ 
چو پرده برفتد از پيش آخر 
چه گويی با خدای خويش آخر؟ 
 
مُرائي: رياكار 
(الهی نامه – عطار نيشابوری) 
@Amiralichannel
