
 زندگی، مثلِ کُشتی یا دعوا نیست که آدم برای رسیدن به هدف، بجنگه. با جنگیدن، جز فرسوده شدن، چیزی به‌دست نمی‌آد. 
مثلِ ماهیگیریه. چوب و قلّابِ مناسب برمی‌داری. یه نقطه‌ی مناسب پیدا می‌کنی، قلّابتو می‌اندازی و صبر می‌کنی، اون‌قدر تا خودش پیداش شه. بی‌سروصدا، بدون هیجان‌زده شدن. فقط هوشیار و صبور، همون‌جا می‌مونی. اگه جاتو  بد انتخاب کرده باشی، باید عوضش کنی. بی‌گله‌گزاری و یأس. بعد دوباره از اوّل. وقتی هم که ماهی به قلّابت افتاد- اسمش هر چی می‌خواد باشه، تازه اوّلِ کاره. عجله نمی‌کنی، عصبانی نمی‌شی، باهاش نمی‌جنگی، برعکس، می‌ذاری که اون بجنگه و خودشو خسته کنه. فقط هر کاری لازمه، برای نبریدنِ اتّصالت انجام می‌دی. اون‌وقت، خودش، سماجت و اراده‌ی تو رو که دید، کم‌کم می‌آد پیشت. خود رو به هدف نزدیک نگه داشتن و تاب آوردنه که آدم رو به چیزی می‌رسونه، گرچه اون چیز ممکنه نتیجه نباشه.. 
 
#حسین_سناپور  
#نیمه_غایب 
@Amiralichannel
