
آدمک به آن موجودات سیاه خیره شده بود. 
حرف می‌زدند و گاهی صدایی شبیه به قاه قاه از دهانشان در می‌آمد.همان خنده بود دیگر؟ 
به آنها می‌نگریست و چیزی در اعماق وجودش او را صدا می‌زد. 
قلبش بود؟ حتما اشتباه می‌کرد قلبش که سال‌ها پیش به دست همین موجودات سیاه به تاراج رفته بود. 
شاید هم هنوز اندکی از آن مانده باشد؟ 
نمی‌دانست. 
آدمک باز هم اهمیت نداد. 
چه اهمیتی بدهد وقتی می‌داند نمی‌تواند خواسته اش را برآورده کند؟چگونه می‌توانست خودش را برگرداند. 
آدمک به یاد دارد. 
روزی که مجبور به رهایی از خودش شد. 
او می‌دانست که خودش را تکه تکه در همان گوشه ی تخت رها کرده بود.یا شایدم تکه تکه خودش را کشته بود؟ 
او ذره ذره جان داد و آخرش مجبور به رهایی شد تا کمتر درد را احساس کُنَد. 
هر لحظه که به دقایق آخر نزدیک میشد دردش بیشتر می‌شد.طاقت نداشت آدمک.  
دیگر طاقت نداشت. 
توانش را خیلی وقت بود که از دست داده بود. 
آدمک هنوز هم با فکر به رویاهایی که مجبور به رهاییشان شد بغض را میهمان گلویش می‌کرد. 
آدمک نتوانست مرگ خود را ببیند و خود را رها کرد. 
او ماند و آدمکی جدید و آدمکی که رهایش کرده بود. 
دیگر نمی‌توانست برگردد. 
دیگر نمی‌توانست خود را برگرداند. 
آدمک پشیمان شده بود؟ 
-مهی 
-مهی‌نوشت
       