
یکی از آن دروغ‌هایی که باورش داریم و در طول زندگیمان مدام تمرینش می‌کنیم این است که پیر شدن به معنای زشت‌تر شدن است و بر طبق آن خودمان و دیگران را قضاوت می‌کنیم و سعی می‌کنیم همانطوری که قبلا بودیم، باقی بمانیم.  
این‌‌ همان دلیلی است که در طی سال‌ها از زنان مختلف پرسیده‌ام دربارهٔ پیر شدن چه احساسی دارند. من این سوال را از همه پرسیده‌ام، از «بو درک» گرفته تا «باربارا استریسند».  
"الی مکگرا" به من گفت: پیامی که زنان هم سن و سال من ممکن است به زنان سی و یا چهل ساله بدهند، این است که کم کم دارد تمام می‌شود. چه مزخرفی!  
"بورلی جانسون" گفت: چرا من دارم تلاش می‌کنم هیکل یک نوجوان را داشته باشم؟ در حالی که دیگر نوجوان نیستم و این را همه می‌دانند.  
 
و سبیل شپرد صادقانه ذهنیت ترسناکش را گفت: من از این می‌ترسم که با پیر‌تر شدن، ارزشم کمتر شود.  
 
قطعا ما در فرهنگی زندگی می‌کنیم که جوان پسند است و دائما القا کنندهٔ این است که اگر جوان، درخشان و جذاب نباشیم، اهمیتی نداریم، اما من به این مسئله که نوعی تحریف واقعیت است، توجه نمی‌کنم و هیچگاه سن و سالم را انکار نخواهم کرد و درباره‌اش دروغ نخواهم گفت. چنین نگاه تحریف شده‌ای به بیماری همه گیر جوامع ما وابسته است. بیماری‌ای که از تو می‌خواهد کسی به غیر خودت باشی.  
 
با اطمینان میدانم که... 
اپرا وینفری 
@Amiralichannel
