
چند روزی است که کمی بیشتر فکر میکنم 
چیز های مختلفی هر از گاهی سراغم می آیند و خاطره ای غریبانه را به یادم می آورند. 
مدتی دور بودم و شاید فقط کمی بیشتر از قبل بزرگ شدم. 
دوباره در زیرزمین افکارم گم میشوم 
و خودم را در چیزی شبیه به یک کوچه یا شاید راهرو میبینم 
دوباره در راهروی کثیف و شلخته و شلوغ ذهنم قدم میزنم، با سری پایین و شرمسار به اتاق هایی با در نیمه باز خاطراتم نگاه میکنم. 
هر کدام حاکی از یک اشتباه 
حاکی از یک خاطره دردناک و گاهی هم خوشایند 
 میخوام تغییرش دهم و مسیر داستان را عوض کنم 
اما من فقط بار ها و بار ها نظاره گر تکرار آن ها خواهم بود 
 
شاید دیگر عازم سفری غیرقابل بازگشت نمی‌شدیم 
شاید پدر بیشتر کنارمان بود 
و مادر بیشتر لبخند میزد 
شاید برف کمتری بر روی سر پدرم می‌بارید 
شاید هنوز از علایقم می‌پرسید و فردای آن روز با دستی پر از علایق من به خانه برمی‌گشت. 
شاید کمی زودتر به خانه می آمد 
و دیگر اینکه بخوابد و یا بیدار بماند برایش یک انتخاب بود 
از من درمورد فیلم امشب می‌پرسید 
درمورد فوتبال حرف میزدیم و کمی خاطره بازی میکردیم 
شاید دیگر، نیازی نبود که زمان دعوا مرا قانع کند که اشتباه میکنم، و بعد در تنهایی‌اش خود را مقصر تمام کمبود های پسر پرروی خود بداند و دوباره با شرمندگی روز خود را شروع کند. 
کاش میدانست که پسرش که عاشق ابرقهرمان های خیالی بود 
او را قهرمان موردعلاقه خود میدانست و می‌خواست مثل او باشد 
 
شاید مادرم دیگر از ترس متوجه شدن  فرزندانش به گوشه ای پناه نمیبرد و در خلوت خود قرص های رنگارنگ اعصاب نمیخورد 
 
شاید دیگر پاکت سیگار پسر دسته گلش را نمیدید و بعد از عصبانیت گوشه ای نمی‌نشست و خود را مقصر نمی‌دانست  
و تا ساعاتی از صبح با چشمانی باز منتظر نبود تا ناگهان به خواب برود  
رتبه کنکور پسرش را دروغ نمیگفت و شاید اینبار با سری بالا درمورد موفقیت های پسرش حرف میزد  
کاش مادر می‌دانست که پسرش چقدر دوستش دارد و هر روز برای او تلاش می‌کند که زنده بماند و تسلیم نشود  تا شاید روزی همانی شود که او می‌خواست 
راستی.. 
قصه های مادربزرگ چه؟ 
صدای خنده و صدای قاشق و چنگال دور سفره مادربزرگ چه؟ 
باز هم دوباره صدای خوشبختی را می‌شنوم؟ 
باز هم همه از خاطرات خنده دار دیگران و اتفاقات خوب روزشان حرف میزنند؟ 
باز هم پدربزرگ وقتی مرا می‌بیند با خجالت، تمام دارایی آن روزش که مقداری پول مچاله و چند تا لواشک لقمه ای است را با خجالت به نوه خود می‌دهد؟ و به دروغ می‌گوید که هنوز حقوق خود را نگرفته؟ 
کاش بودی و میفهمیدی برای نوه ات همان کمی پول مچاله و لواشک گوشه جیب خاک خورده ات، چقدر با ارزش است و به تو افتخار میکند و دلش برای همان لواشک لقمه ای خیلی تنگ شده 
 
در یکی از اتاق ها صدای کودکی را می‌شنوم که از آرزوهایش می‌گوید 
از اینکه می‌خواهد روزی که بزرگ شد تمام پرنده های توی قفس را بخرد و آزاد کند 
از اینکه روزی جانور شناس می‌شود و دور دنیا را می‌گردد 
همان پسر بامزه ای که همیشه هوای خواهرش را داشت و به فکر بقیه بود 
 
همان که امید پدر و نورچشمی مادرش بود 
همان کوچولوی چرب زبانی که فیلمی نمانده بود که نبیند 
آرزو هایش را دانه دانه با علاقه و اطمینان می‌گوید و من غمگین که چرا زندگی همانی نشد که او می‌خواست 
کی فکرش را میکرد که همان پسر کوچکی که روزی عزیز دردانه خانواده بود 
اکنون با سیگارش تنها باشد و افسردگی خود را بغل کند 
و خود را به کوچه علی چپ بزند تا دردهای خود را فراموش کند 
راستش همیشه شرمنده کیارش کوچولو می‌مانم 
کاش می‌توانستم برگردم و به او بگویم زندگی چقدر پیج های تندی دارد. 
 
اما جدا از تمام خاطرات گذشته چه تلخ  و چه شیرین 
جدا از هر دری چه باز و چه بسته و نیمه باز 
آخر راهرو پله های نوسازی است 
که هر زمانی که نیاز باشد، فرشته ای خجالتی با سری پایین با قدم های آهسته پایین می‌آید و با نگاهی ناامن  به مکان جدید دنبال کسی می‌گردد که دوسش دارد 
مرا می‌بیند و لبخند بزرگی می‌زند، و دوباره مرا به دنیای واقعی برمی‌گرداند 
هیچکس به اندازه او نمی‌داند راهروهای تاریک خاطرات گذشته چقدر دردناک و غم انگیر است، آنجا هم قدم زدم شبیه زیرزمین خودم است. 
کاش برای او کاری کنم. 
لبخندش را عمیق تر 
راه رفتنش را محکم تر 
و عشق به خودش را بیشتر کنم 
و کاش من همان چیزی باشم که می‌خواهد 
و ای کاش می‌توانستم به او بگویم 
که دنیای بدون او را دوست ندارم 
سرد و تاریک و پر از تنهاییست 
به او بگویم که تا الان کجا بودی؟ 
و ای کاش روزی در جنگل مه گرفته 
که پر است از صدای کلاغ و باد و باران در بین شاخه های درختان 
در کنار بوی سوختن چوب 
در همان هوای گرگ و میشی که دوستش دارد 
او را به سمت خود بکشم و به اندازه تمام دوری ها 
بوسه بر لب هایش جا بگذارم 
و ای کاش که آن لحظه با خیالی راحت بداند که دیگر عاشق است. 
 
• کیا
       