
فرو رفت از غمِ عشقت دَمَم دَم می‌دهی تا کی؟ 
دَمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم 
 
شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جُستم 
رُخَت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم 
 
کشیدم در بَرَت ناگاه و شد در تابْ گیسویت 
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فِدا کردم 
 
تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده 
چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصمِ دَم سَردم
       