
حتی لحظه ای که با مرگ هم فاصله ای نداشت،حسرت هایش از جلوی چشم‌هایش رد نمی‌شدند. 
همان موقع که مرگ برایش تداعی میشد به آرزو های از دست رفته اش فکر می‌کرد. 
به لحظاتی که نفس می‌کشید و زنده نبود. 
به روز هایی فکر می‌کرد که عاشق بود و از روز هایی که عاشق بود فقط روحی مرده نصیبش شده بود. 
او با مرگ فاصله ای نداشت و هنوز هم به خودش که نه! به ادم‌هایی که او را دوست داشتند فکر می‌کرد. 
به آدمهایی که ممکن بود بعد از او ناراحت و غمزده شوند. 
حتی در آن لحظه هم به فکر ناراحتی دیگران بود. 
-مهی 
-مهی‌نوشت
       