
داره میاد. صدای پاشو می‌شنوم. تو هم گوش کن. داره میاد. پاییز رو میگم. بازم نارنگیا میان. باز میریم بوت میخریم و روسری پشمی. باز میشینیم برای اون مردی که کنارش حالمون خوشه شال می‌بافیم. باز پتو مبلیا رو میاریم تو دست. باز انار دون می‌کنیم. بعد ناهار یه چرتکی می‌زنیم و پا میشیم می‌بینیم شب شده و هیچ کاری نکردیم. باز چای ماسالا و دم‌نوش عسل و زنجفیل علم می‌کنیم. باز ژاکت و کت رو می‌گیریم سر دست که غروبی برمی‌گردیم خونه نچاییم. باز می‌گیم حیف، امسال تابستونم تموم شد و من دریا نرفتم. باز عدسی و سوپ جو و شله می‌پزیم عوض شام آبدوغ‌خیار.  
 
بازم نارنگیا میاد. نارنگیِ مهربونِ شریکی بخورِ راحت بخورِ به بغل‌دستی‌ت هم بده.  
 
دووم بیاریم. دووم بیاریم. پاییز میرسه و ما باز دلمون می‌گیره و فکر می‌کنیم پاییز وقت رفتن نیست. بازم چهرازی گوش می‌کنیم. بازم جمشید... پاییز میاد و ما از کویر وحشت رد شدیم. زنده‌ایم. ما زنده می‌مونیم. بخاطر نارنگیا. حتی اگه امسال پاییزه نارنگی بشه کیلویی هشتاد تومن. ما می‌مونیم. دووم میاریم. نبینم یه خال مو از سرتون کم بشه‌ها... نارنگیا دارن می‌رسن. انارها، خرمالوها... ما زنده می‌مونیم. 
 
#الهام_فلاح
