
گاهی به این فکر میکنم که یک انسان چقدر می‌تواند سخت جان باشد 
هر بار فکر میکنم که دیگر آخرین بار است  
هر بار فکر میکنم که دیگر نمیتوانم و این بار حتما میمیرم 
اما به طرز عجیبی طاقت میاورم 
ادامه میدهم  
ککم هم نمیگزد 
مگر میشود آدم ناخوش نشود؟ 
مگر میشود این چنین زندگی کند و ناخوش نشود؟ 
هر روز که بیدار میشوم مثل یک حیوان تا شب گوشه ایی میخزم 
 اگر غذایی جلویم گذاشته شود میخورم  
تا وقتی که پلک روی هم بگذارم فکر هایم را نشخوار میکنم  
گاهی به دیوار خالی رو به رویم خیره میشوم  
و شوری اشک هایم را در دهانم احساس میکنم و این به من یادآوری می‌کند که زنده‌ام  
گاهی سعی میکنم به گربه بیچاره و بخت برگشته‌ایی که در خانه ام زندگی میکند غذا بدهم و کمی با او گرم صحبت بشوم تا احساس تنهایی کمتری بکنم 
گاهی هم مثل یک مرغ سرکنده پریشانم و گاهی مثل یک گراز میشوم که هیچ چیز را حس نمیکند 
فقط میداند که نفس می‌کشد و دیگر هیچ  
حالا تو به من بگو مگر میشود این چنین زندگی کرد و ناخوش نشد؟ 
 
• ماهـکــ🌙
       