
«با قلبی شکسته ایستاده بودم و تو را می‌دیدم که از نظرم ناپدید می‌شدی. تلاش می‌کردم تا هرچه را به تو مربوط می‌شود به خاطر بیاورم. اما خیلی زود تصویر تو از نظرم محو‌ شد. مه نیز به تدریج رفت و من در اسکله تنها ماندم. سرم را خم کردم و زار زار گریستم. 
مهم نبود دیگران درباره‌ام چه فکر می‌کنند.» 
 
 
_نامه از گارت به کاترین/کتابِ «پیامی در بطری» 
 
 
@Radio_chehraziii
