
حوصله‌ی مقدمه نویسی و دوختن آسمان و ریسمان به هم را ندارم. باید بروم سر اصل مطلب؛ اصل مطلب دوست داشتن است حتی عشق هم نیست فقط دوست داشتن است. من، شما را،جنابعالی را_که مخاطب این نوشته هستی و هیچ وقت آن را نمی‌خوانی_دوست می‌دارم و برای این کار اصلاً دلیلی ندارم.البته می‌توانم دلیل بتراشم، البته که می‌توانم.می‌توانم بگویم تو را دوست دارم چون چشم‌ها و نگاهت را دوست می‌دارم،می‌توانم بگویم تو را دوست دارم چون اخلاق و رفتار و طرز ادا کردن کلماتت را دوست می‌دارم،می‌توانم بگویم تو را دوست دارم چون سادگی ات و این عجیب غریب بودنت را دوست دارم....می توانم بگویم تو را دوست دارم چون تماما خودت هستی و خودت،بدون هیچ ادا اطواری!می توانم بگویم تو را دوست دارم چون قهقهه ی خنده هایت به ضعفم می اندازد... 
تمام این دلیل‌تراشی‌ها را می‌توان تا صبح ادامه داد و برای دوست داشتنت موها و ابروها و لب‌ها و قد و قواره و لباس پوشیدن و انتخاب رنگ‌هایت را شاهد آورد ولی هرکسی نداند خودم خوب می‌دانم که وسط این دلیل آوردن‌ها چیزی که دارد عوض می‌شود جای علت و معلول است.دوست داشتنِ نگاه و رفتار و کلماتت معلولِ دوست داشتنِ خودت بوده است و دوست داشتنِ تو معلول چیست؟نمی‌دانم!در پی علت هم نیستم،علت معونتی با من نمی‌کند،من دچارم! دچار اگر همه‌ی علت‌های هستی را هم بداند باز هم ناگزیر است و محکوم! 
به دنبال علت نیستم،اما به دنبال تو چرا.خیلی هم زیاد دنبال تو هستم و هیچ برایم آخرش مهم نیست. 
دوست داشتنت تمام نمی شود و خود تو هم تمام نمی شوی.هر روز صبح که از خواب بیدار می شوم و روی تخت هستم،دوست داشتنت را اندازه می گیرم و همچنان در طول روز به تو فکر می کنم،وقتی که در اتوبوس نشسته ام،وقتی که سر کار دارم بحث میکنم،وقتی که کتاب می خوانم،وقت غذا خوردن و وقت فیلم دیدن...تا شب موقع خواب هنوز نتوانسته ام هضمت کنم!بخواهم برایت مثالی بیاورم باید بگویم دوست داشتنت قد تمام ستاره های این شهر است.هوا آلوده است و آسمان تیره و هیچ ستاره ای دیده نمی شود.تعداد ستاره ها خیلی زیاد است مثل اندازه ی دوست داشتن تو،اما ستاره ها دیده نمی شوند و نمی توانی ببینیشان،دقیقا مثل دوست داشتنت! 
دوست داشتنت در تابلو های نقاشی اوژن دولاکروا و صفحات کتاب امیلی برونته و قطعه ی های موسیقی یولیس رونتگن و نامه های جودی ابوت جا نمی شود... 
برایم همیشه قابلیت این را داشتی که روزهای بد را قابل تحمل کنی،روزهای معمولی را خوب و روزهای خوب را عالی کنی. 
با خودم فکر می کنم اگر هیچوقت تو را نمی دیدم و نمی شناختمت باید چه می کردم.اگر تو نبودی لابد باید از مسائل خاورمیانه و دلار و نفت می نوشتم یا خودم را شبیه یکی از همین هایی می کردم که دورم هستند.اما این خیلی خوب هست که می توانم در مورد تو هی بنویسم و هی بنویسم و تو ندانی و هی مغرور و مغرور تر نشوی.البته خب اینکه جایت اینجا کنارم خالی است کمی دردناک است اما خب چه می شود کرد دیگر.بالاخره هر کس انتخاب های خودش را دارد. 
یادم هست روزی تو داشتی به زعم خودت یواشکی مرا نگاه می‌کردی و من خودم را زده بودم به کوچه‌ی علی چپ -و کوچه‌ی علی چپ چه جای خوبیست وقتی که تو آدم را نگاه می‌کنی-.این خاطره شده است همه‌ی زندگیِ من،انگار که همه جا کتابخانه است و من نشسته‌ام روی صندلی و کتاب مبانی اقتصاد جلویم باز است و تو داری-به زعم خودت یواشکی-نگاهم می‌کنی و من دیگر نه می‌فهمم که بنگاه چیست،نه بانک،نه ضریب فزاینده‌ی پولی و نه هیچ چیز دیگر.تو فقط نگاه می‌کنی و من زل زده‌ام به کتاب،دلم غنج می‌رود و لبخند ذوقم را به زور کنترل می‌کنم و انگار که همیشه همه جا کتابخانه است و من هر روز دارم مبانی اقتصاد می‌خوانم و تو نگاه می‌کنی. 
لعنتی! چرا نمی‌آیی برویم با هم قهوه بخوریم؟!قول می دهم کمتر جانم برایت در برود. 
 
🔸پویا رفیعی 
 
@Radio_chehraziii
