
از دوران کودکی مانند آنچه دیگران بودند، نبودم. 
مانند آنچه دیگران می‌دیدند، ندیدم. 
نمی‌توانستم شور و شوقم را از یک چشمه بگیرم. 
غم خود را از یک منشاء نگرفته‌ام 
نمی‌توانم قلبم را بیدار کنم 
که از نوای یکسانی لذت ببرد 
و هرچه عشق ورزیدم، به تنهایی بود. 
‌‌ 
سپس، در کودکیم، در سپیده‌دم یک زندگی پرتلاطم 
از عمق هرچه خیر و شر است، 
معمایی سربرآورد که مرا بی‌حرکت نگاه می‌دارد. 
از سیل یا از چشمه 
از صخره‌ی سرخ‌رنگ کوه 
از خورشیدی غلتان، که با رنگ زرد و طلاییش به دور من می‌چرخد. 
از برق آسمان، هنگامی که از کنارم پرواز می‌کند‌. 
از رعد و طوفان 
و از ابری که در نظرم 
هنگامی که بقیه‌ی آسمان آبی رنگ است 
به شکل دیو (جهنم) درآمده است. 
‌ 
‌ 
#ادگار_آلن_پو 
 
 
@Radio_chehraziii
