
هلیا میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است. آن‌کس که غریب نیست شاید که دوست نباشد. کسانی هستند که ما به ایشان سلام می‌گوییم و یا ایشان به ما. آن‌ها با ما گِرد یک میز می‌نشینند، چای می‌خورند، می‌گویند و می‌خندند.«شما» را به «تو»،«تو»را به هیچ بدل می‌کنند. آنها می‌خواهند که تلقین کنندگانِ صمیمیت باشند. می‌نشینند تا بنای تو فرو بریزد. 
📕بار ديگر شهری كه دوست می داشتم 
—نادر ابراهیمی  
「@bluehomeplus 」
       