
کاش می‌توانستی بیایی و مرا به مهمانی آغوشت دعوت کنی  
برای کبوترها دانه می‌پاشیدیم 
ابرهای خاکستری پاییز را تماشا می‌کردیم 
به چای آلبالویی روبروی شهرداری دعوتت می‌کردم 
سردت که می‌شد کاپشنم را روی دوشت می‌انداختم 
اگر می‌آمدی شهر برای ما بود 
اما نیستی و من در مه ‌های شبانه‌ی پاییزی 
خودم را گم و گور می‌کنم 
تا بی‌اثر شوم، دیدم را کور کنم 
تا واقعیت را کدر ببینم...
       