
دراز کشیدم  
زمین خیس بود کمی هم سرد و سفت  
اهمیتی نداشت  
به ستاره ها نگاه کردم  
چه کسی می دانست  
شاید ستاره ها همان تکه های وجود ادمیست که بعد از هر رفتن متلاشی شده  
چه کسی می دانست  
رد چرخ های ماشین روی سینه ام چگونه خستگی را از تنم بیرون برد  
چه کسی میدانست از آن حجم خونی که در آن شناور بودم وحشت نداشتم  
می خندیدم  
و این ربطی به این نداشت که نمی دانستم با آن همه غم چه کنم  
مرا ببخش  
قرار بود تا ابد کنار تو بمانم  
اما من ، مرا خسته کرده بود  
باید طوری او را راهی میکردم  
که دلش برای هیچ چیز این دنیا تنگ نشود.
       