
به درخت های خشک پیاده‌رو خیره شد، برف شاخه‌ها را خم کرده بود و در بارش بعد حتما می‌شکستشان‌. آدم‌ها هم مثل درخت‌ها بودند. یک برف سنگین همیشه بر شانه‌های آدم وجود داشت و سنگینی‌اش تا بهار دیگر حس می‌شد. بديش این بود که آدم‌ها فقط یک‌ بار می‌مردند، و همین یک بار چه فاجعه‌ی دردناکی بود. 
 
📗سمفونی مردگان 
- عباس معروفی  
「 @bluehomeplus 」🌱
       