
دیر زمانی نیست که دریافته ام 
وقتی از کسی کینه ای به دل می گیرم،  
درحقیقت برده ی او می شوم؛ 
او افکارم را تحت کنترل خود می گیرد؛ 
اشتهایم را ازبین می برد؛ 
آرامش ذهن و نیات خوبم را می رباید  
و لذت کار کردن را از من می گیرد؛ 
اعتقاداتم را ازبین می برد  
و مانع از استجابت دعاهایم می گردد؛ 
او آزادی فکرم را می گیرد و  
هر کجا که می روم برایم مزاحمت ایجاد می کند؛ 
هیچ راهی برای فرار از او ندارم. 
تازمانی که بیدارم، بامن است  
و وقتی که خوابیده ام، وارد رویاهایم می شود؛ 
وقتی مشغول رانندگی هستم  
یا وقتی در محل کار خود هستم، کنارم است؛ 
هرگز نمی توانم احساس شادی و راحتی کنم... 
او حتی بر روی تُنِ صدایم نیز تاثیر می گذارد؛ 
او مجبورم می کند تا به خاطر سوء هاضمه،  
سَر دَرد و یا بی حالی دارو مصرف کنم؛ 
او لحظات شاد و فَرح بخش زندگی را از من  
می دزدد؛ بنابراین دریافته ام  
اگر نمی خواهم یک برده باشم،  
در دل نسبت به دیگران کینه  
و رنجشی نداشته باشم! 
خود را در آیینه نگریستم  
و دریافتم ارزش من، 
بیش از یک فکر نا آرام است. 
 
@Amiralichannel
