
آدم ها به فراموشی محتاج ترند تا به خاطره. 
آدم ها از خاطرات، خنجر می سازند و با خنجرِ خاطره خط می اندازند روی  همه چیز زندگی. 
زندگی خجالت می کشد که از ذهن بیرون بیاید، بس که تن و بدن و سر و صورتش خط خطی خاطرات  است. 
گاهی خاطره، خطرناک ترین چیز جهان است. 
 
من حوصله خنجر و خاطره را ندارم.  
من عضو قبیله بی خاطره ها هستم. مادر بزرگم اولین کسی بود که خنجرِ خاطراتش را دور انداخت و بعد از آن دور انداختن خنجرِ خاطرات در قبیله ما سنت شد. 
 
دشمن به قبیله ما نزدیک می شود. سر سفره ما می نشیند. نان از سفره ما بر می دارد و می خندد.  
ما هم می خندیدم؛  نه برای اینکه بزرگوار بوده ایم و او را بخشیده ایم، چون فراموش کرده ایم که  او دشمن بود، نه دوست و این گونه است که ما قرن هاست که شادمانیم. 
 
من همه خنده هایم را از دست  فراموشی هدیه گرفته ام... 
 
🔸عرفان نظرآهاری 
 
 
@Radio_chehraziii
