
مصاحبه با دکتر حسن عشایری 
عصب شناس و پژوهشگر برجسته ایرانی با عنوان: 
آیا جامعه ایران این ظرفیت را دارد که در مسیر_اصلاح حرکت کند؟ 
 
ما كتاب نمی‌خوانيم تا ظرفيتی داشته باشيم. اوقات فراغت ما بيشتر معطوف به خوردن و تفريح است. اين همان واقعيت‌گريزی است.  
كسى كه رنج می ‌برد، چاره می ‌انديشد و كسى كه می انديشد كه رنج می برد دنيا را تكان می ‌دهد. ما بايد بدانيم كه رنج‌هايمان را فقط وقتی سوار تاکسی می شويم نگوييم. بايد مطالعه كنيم. 
ما در كشورمان چند روزنامه و مجله خوب داريم كه بتواند ذهن را تكان بدهد؟ اتفاقا بيشتر برای خاموشی ذهن است. اين مشكلات در آموزش و پرورش و صدا و سيما بيشتر است. حتی يك دانشگاهی هم خوب كتاب نمی ‌‌خواند. 
سياست‌مداران ما هم رمان نمی ‌خوانند. ای كاش می خواندند و ذهن‌شان باز ميشد نه مثل کسی كه بخواهد دنيا را مديريت كند. اين‌ها يك خودبزرگ‌بينی وحشتناك است كه آسيب ميرساند. هر كس بزرگ فكر می ‌كند، اشتباه‌های بزرگ میکند. ما اشتباه های بزرگ داريم، چون بزرگ فكر میکند. 
ايرانی‌ها خيلی كمال‌جو هستند و می‌خواهند خيلی سريع و بدون زحمت به همه چيز برسند. 
می‌خواهيم در منطقه اول شويم، بعد توليد مقاله میکنیم و فكر می ‌كنيم با توليد مقاله، به توليد علم می ‌رسيم. نه خير، توليد مقاله الزاما توليد علم نيست. يك توهمی است به اسم علم.  
اين آمارگرايی توليد مقاله نوعی باد كردن كاذب است. برويد جلو دانشگاه برايتان پايان‌نامه و مقاله می ‌نويسند و isi آماده می كنند. 
ببينيد ما با علم چه كار كرده‌ايم. همه جای دنيا سرقت علمی اتفاق می افتد، ولی اين كه در پايتخت آن و در جلو بزرگترين دانشگاهش رسما تابلو زده‌اند مقاله و پايان‌نامه و سمينار و ... را تهيه می‌كنيم، منحصر به فرد است. 
فقط دانش و صنعت نميتواند جامعه را پيش ببرد. ما نيازمند يك خردورزی هستيم.  
ما بايد شهروندی را به مردم آموزش دهيم. 
ما بايد قانون‌مداری را بياموزيم.  
من فكر می ‌كنم رسيدگی به آلودگی هوا مهم است، ولی آلودگی اقتصادی و فرهنگی بدتر از آلودگی هواست و بر روی روان و رفتار تأثير می گذارد. 
این آلودگی ها مردم قانون‌گريز و حتی قانون‌ستيز بار می آورد. 
 
@Amiralichannel
