
به گلدانهای بی گیاه آب بده. پرده را کنار بزن، و اجازه بده نور سرد آسمان بیهوده‌ی دی‌ماه، از میان دودها به خانه‌ات سلام کند، بی صدا. قرص‌ها را به ترتیب رنگ بخور، و همزمان با کاسته‌شدن ضربان قلبت، و دست‌برداشتن مادیان درد از تاخت رفتن روی تمام بدنت، چشم‌هایت را به مرد توی آینه خیره کن تا شرم کند وپوزخندش را بردارد و برود. اجازه نده انقراضت را به رویت بیاورد. 
 
تنهایی‌ات بزرگ شده است، و بزرگتر خواهدشد. دور ایستاده‌ای، و دورتر خواهی ایستاد. پیامبر سکوت‌های طولانی شده‌ای. کلمات کمی داری برای اشتراک با مردم دنیا، زیرا که دیده‌ای پایان هر مکالمه شروع سردرد است. و امیدی نداری، نه به لبخندی و نه به نوازشی. زیرا که آموخته‌ای آدم‌ها دیر یا زود ناامیدت می‌کنند، تازه اگر صبور باشند و وقتی در همان ابتدای آشنایی ناامیدشان می‌کنی نگریزند. 
 
بیدار بمان. تا صبح میان دیوارهای دور خودت سماع کن، بی ساز و نوا و بی تماشاگر و بی پایان. پابکوب روی شن‌های داغ بی‌کس ماندگی، چنان پابکوب که غبار برخیزد و پنهان‌ترت کند. چنان پابکوب که بادهای مردد اندوه به زیارت خاکسترت بیایند. چنان پابکوب که رنگ و لذت از تو گریخته بمانند و رنج و تاریکی برادر صدایت کنند. این عقوبت توست آدم ساده، این عقوبت آدمی است که فکر می‌کرد برای زیستن کلمات علاقه کافی است، و از تنوره‌ی دیو تنفر بی‌خبر بود. 
 
در پایان روز، روی صورتت پارچه‌ای سپید بکش و وانمود کن مرده‌ای. می‌بینی؟ می‌توانی برای همیشه وانمود کنی تمام شده‌است. اما تو نمی‌میری، تو ایستاده‌ای تا برف شاخه‌هایت را بشکند، و عذاب زمستان را به جان بخری، و تکه‌تکه هیزم آتش عابران غریبه شوی. می‌بینی؟ همه‌چیز بسیار تکراری است. قرص سبز را بخور، با یک لیوان شیر گرم، و چشم ببند بر جهان، چنان که جهان چشم بر تو بسته است. 
 
#حمید_سلیمی 
 
 
@Radio_chehraziii
