
 
آن سالها که ما تازه کلاس اولی و کلاس دومی و کلاس سومی می‌شدیم، پاییز همنفس جنگ بود. کودکی ما آغشته‌بود به گندابه‌های ترس و موشک و بمب و خون و مرگ و آوارگی. به واژه متعفن " جنگ‌زده ". زیر حیاط بزرگ دبستان قدس "پناهگاه" بتونی ساخته بودند، که اگر هواپیمای عراقی آمد نمیریم .... ما اما هر روز ساده‌دلانه پشت نیمکتهای کوچک سه‌تایی می‌نشستیم با کله‌های تراشیده و دفترچه‌های کاهی و مدادهای کمرنگ، و مومن بودیم به این که چقدر همه چیز خوب است، چقدر ما پسران خوبی هستیم، چه روزهای خوبی خواهند آمد.  
دوم دبستان که بودیم، یک روز پاییزی هم رفتیم سر کلاس و دیدیم کاوه نیامده، و روی نیمکتش گلدان گذاشته اند. زنگ که خورد، رفتیم دیدیم موشک خورده درست روی خانه‌شان، حوالی میدان منیریه. کاوه. شهید کوچک. که هیچوقت به کلاس سوم و چهارم دبستان نرفت.  
برای شما که جنگ را ندیده‌اید و همکلاسیتان گلدان نشده، سخت می‌شود توضیح داد چرا یکی مثل من با شنیدن خبری مثلا مثل توافق هسته‌ای بغض می‌کند. با شنیدن خبری که معنایش کمی دورشدن سایه شوم جنگ از این سرزمین غمگین است ... 
بگذریم .پاییزتان آغشته باد به عشق و آرامش و لبخند و رقص و دلبری و دلدادگی و آدمیت . مهرتان مبارک ...  
#حمیدسلیمی 
 
@Radio_chehraziii
