
وقتی آدم تو یه بازه‌ی زمانی به نقطه‌ی صفر یا حتی منفیِ خودش می‌رسه بعد از اون هربلایی سرش بیاد دیگه هیچوقت اون غم و درد و خستگی که تو اون بازه‌ی‌ زمانی تجربه رو کرده رو نمی‌تونه تجربه بکنه. 
مثل این می‌مونه حالت بد باشه ولی نه اونقدر که مثل قبلنا بخوای به دفترت و آدمای دیگه پناه ببری. 
مثل یه بلاتکلیفی بین احساساتت 
نه صفری 
نه صد 
این بین داری پرسه می‌زنی. 
-مهی‌نوشت
