
و تو آهسته آهسته بلند می‌شوی، راه می‌افتی، می‌روی و در این راه رفتن، دست و بالت بارها زخمی می‌شود، امّا آبدیده می‌شوی و می‌آموزی که از جاده‌های ناشناس نهراسی، از مقصد بی‌انتها نهراسی، از نرسیدن نهراسی. 
تنها بروی و بروی و بروی.
       