
مردی دختر نوجوانش را به ظن ارتباط با مردی دیگر، در خواب سر می‌بُرد. فرداروز برایش مجلس عزا برپا می‌کند و همراه با دیگر مردان فامیل، در سوگش اعلامیه می‌دهد. جز - شاید - چند صباحی سپری کردن در گوشه‌ی زندان، مجازاتی در انتظار مرد نخواهد بود. بسیاری دخترِ سربریده را مقصر قلمداد می‌کنند و جمعی حتی در دل یا بر زبان به پدرِ «غیرتمند» آفرین می‌گویند. 
 
این یک پرده‌ی باورنکردنی اما واقعی از زندگی روزمره در ایران است، در سال ۲۰۲۰ میلادی. 
 
از خشونت کلامی گرفته تا سر بریدن دخترکی در خواب، ما با معجون وحشتناک سنت و خشک‌مذهبی و بی‌قانونی مواجهیم. از مادری که دخترش را تهدید می‌کند که «می‌دم بابات سرتو بذاره لب طاقچه» تا مردی که در دعوا فحش ناموسی می‌دهد، همه در طبخ این معجون مرگبار شریک‌اند. پادزهر این زهر کشنده هرچه که باشد، سکوت نیست. باید فریاد کشید و این پرده‌ی زشت را پاره کرد؛ از هرجایش که شد. شراکت در این جنایت خیلی به ما نزدیک است؛ به اندازه‌ی ناسزایی با کلیدواژه‌ی مادر و خواهر، یا کلام باطلی که در تقدیس مفاهیم موهوم «غیرت و ناموس» نوک زبان‌مان می‌آید. 
 
#رومینا_اشرفی 
#قتل_ناموسی 
 
🔸حسین وحدانی 
 
 
@Radio_chehraziii
