
با من از شعر نگو، از نوشته های شاعرانه و انسان های عاشق نگو. 
از خودت کمی بیشتر حرف بزن. 
اینکه حالت خوب است؟ 
سرماخوردی؟ 
هنوز هم غمگینی؟ 
اینکه هنوز هم چند دقیقه به یک نقطه خیره میشوی و به اندازه چند سال با خودت حرف میزنی؟ 
اینکه هنوز هم بعد از هر بحث و دعوایی با خود می‌گویی، اگر نبودی زندگی ام  بهتر میشد؟ 
هنوز ابر چشمانت می‌بارد؟ 
میدانم روحت آسیب دیده و آزرده خاطر است،  
میدانم برای همین در پی انتقام از جسم خودی، 
میدانم که از خودت متنفر میشوی 
گاهی برای اینکه خودت نیستی، و گاهی هم برای اینکه چیزی نیستی که بقیه میخواهند. 
میدانم که شاید بهترین آدم زندگی ات نیستم . 
اما این نیز میدانم که این دخترک غمگین، وقتی یاد من میکند لبخند میزند و می‌گوید او متفاوت بود. 
میدانم که عاشق غمگین ترین بخش هر چیزی هستی. 
و آیا میدانی که تو غمگین ترین بخش از وجود من خواهی بود ؟ 
میدانم که گاه گاهی دلت را میشکنم، ميدانم که گاهی آدم نمی‌شوم. 
اما بدان که من فقط یک پسر بچه کوچک هستم که سعی میکند بی نقص باشد، که هرچه سعی میکند در این کار ناکام می‌ماند.  
 
با من از شعر نگو.  
از خودت حرف بزن  
از سرنوشت اشک جاری شده از چشم های گربه ایت بگو.  
  از رد شدنش، از کنار  کک و مک های دلنشین بینی ات بگو. 
از خیس شدن صورت به مانند ماهت بگو.  
از گذر کردن باران، از کنار نگین لب هایت بگو. 
از رد جامانده آن قطره بر روی گردنت بگو، 
تا بازهم بوی خوش گل مریم را بیادم بیاورد 
 
و من 
دلتنگ همین حرف های معمولی ام. 
 
«ف ا م ت آ ع ب م ب» 
 
• کیا
       