
۱. رفتم درِ خانه اول که سلام، منِ قلتشنِ خاورمیانه‌ای همانی هستم که قرار بود بیاید توی حیاط خانه شما اندازه‌گیری صدا. حالا الان یک سری اندازه‌گیری می‌کنم و ساعت دوی صبح برمی‌گردم‌ برای سری بعدی. لطفا دوی صبح به بنده شلیک نکنید و سگی هم اگر دارید ببندید. گفت "سگ ما همیشه توی اون محوطه است که می‌بینی. دیوار هم بلنده، نمی‌تونه بپره. اگه زیاد سر و صدا کرد و اندازه‌گیریت خراب شد، این غذای سگ رو می‌دم بنداز براش." رفتم توی حیاط که دستگاه را نصب کنم، آقای صاحبخانه هم با غذای سگ رسید و یک سری تکان داد که "دو تا سگ داشتم. اون یکی تازگی مرد. سرطان داشت. راحت از بالای دیوار می‌پرید اینور، این یکی نمی‌تونه." نگاهی به آقای صاحبخانه کردم که یعنی مطمئن؟ فهمید. "آره خیالت راحت، نمی‌تونه بپره. فقط زیاد صدا کرد غذاش یادت نره." 
 
۲. ساعت دوی صبح برگشتم و دستگاه را دوباره نصب کردم. سگ از حضورم خوشحال نیست. پارس می‌کند و داد و بیداد. غذا را پرت کردم داخل، خورد و کمی ساکت شد. نشستم پای دستگاه و به آسمان پرستاره زمستانِ ناکجا‌آبادِ وست‌ویرجینیا خیره شدم. یادِ "خیالت راحت، نمی‌تونه بپره" آقای صاحبخانه افتادم. اگر معلوم می‌شد که اشتباه کرده و سگ قادر به پریدن بود، احتمالا آقای حیاتی فردا پس‌فردایش اعلام می‌کرد که "خورده شدن یک مرد ایرانی در ناکجاآبادِ وست‌ویرجینیا به وسیله یک سگ وحشی بر عرشیان‌ و فرشیان تسلیت باد." پوزخندی زدم و یک تکه دیگر از غذای سگ را پرت کردم داخل. سر آقای حیاتی همین‌طوریش هم شلوغ است.  
 
۳. فردایش رفتم ناکجاآبادِ پنسیلوانیا برای اندازه‌گیری بعدی. در زدم و خودم را معرفی کردم و گفتم الان یک سری اندازه‌گیری می‌کنم و ساعت سه صبح برمی‌گردم و شلیک نکنید و سگتان را ببندید. بعد پرسیدم کجا دستگاه را نصب کنم که سر راه نباشد. صاحبخانه یک گوشه‌ای را نشان داد. رفتم و نصب کردم و وسط اندازه‌گیری بود که متوجه شدم ایستاده‌ام کنار یک سری قبر. فامیلیها با فامیلی صاحبخانه یکی بود و فهمیدم که رسمشان اینست که رفتگانشان را در قبرستان خانگی دفن می‌کنند. ساعت سه صبح برگشتم و زیر آسمان پرستاره ناکجاآبادِ زمستان پنسیلوانیا مشغول شدم به اندازه‌گیری شدت صدا. هر اندازه‌گیری یک ساعت طول می‌کشید. هوا سرد بود و من از سر تا پا‌ پیچیده. چند دقیقه ایستادم کنار دستگاه و رفتم توی فکر، که آنها که مدام نصیحت می‌کنند "برو دنبال علاقه‌ات" و کلی کف و سوت و خوشحالی در جواب درو می‌کنند، به طرف گوشزد می‌کنند که حتی دنبال علاقه هم که بروی گاهی باید بنشینی سر قبر عمو جانِ یک خانواده‌ای در پنسیلوانیا، تازه اگر شانس آورده باشی و شب قبلش سگ نخورده باشدت؟ فکر برای ساعت سه صبح زیادی سنگین بود. اندازه‌گیریهای دستگاه که ثابت شدند، رفتم توی ماشین و کیسه میوه خشک را  درآوردم و نشستم به خوردن. چراغهای یک نیروگاه از دور پیدا بود. روح عمو جان هم احتمالا نشسته بود کنارم و به چراغها نگاه می‌کرد. 
 
@Farnoudian 
@Amiralichannel
