
بلد نبودم 
یعنی یاد نگرفته بودم که از زندگی همانگونه که هست لذت ببرم  
همیشه اینکه دیگران صبح زود بیدار می‌شوند  
قهوه می‌خورند و در راه محل کار پیاده روی میکنند و سر ماه برای گرفتن چندرغاز حقوق خوشحال میشوند و پول در می‌آورند و مثل یک خر کودن از گرفتن مهمانی و پارتی و رقصیدن و مثل سگ مست کردن خرسند میشوند  
اینکه از قدم زدن در پارک و هوای آزاد که برای من یک جور هایی خفه کننده است نهایت لذت را میبرند و برای اینکه آخر هفته خود را در شهر بازی بگذرانند کل هفته درگیرند 
یا اینکه برای رفتن به فلان دانشگاه سال ها تلاش میکنند و زندگی را برای خود سیاه میکنند و وقتی به آن دانشگاه مزخرف رسیدند فکر میکنند که آدم مهمی شده اند 
یا از گرفتن فلان جایزه و فلان اسکار طوری تحت تاثیر قرار میگیرند که انگار قله ای را فتح کرده اند  
از اینکه فلان روز با فلان ادم فاقد اهمیت قرار عاشقانه داشتند دیوانه میشوند و وقتی که در تخت با او معاشقه میکنند انگار که کوهی را از جا بلند کرده باشند برایم عجیب بود  
اینکه عاشق میشوند و برای به هم رسیدن جان میکنند و وقتی به هدف خود رسیدند بی هیچ هدفی  یک بچه بخت برگشته را با این بهانه که کانون خانواده را گرم می‌کند به این دنیا می‌آورند و بعد با دستان خودشان بزرگش می‌کنند و ونگ‌ ونگ گریه هایش را تحمل می‌کنند و وقتی مریض میشود شب تا صبح را نگرانش میشوند و خواب را از چشم خودشان میگیرند و در اخر با چشم های خودشان بدبختی اش را نظاره می‌کنند و از دیدن محصولشان سر تا پا شور و شوق می‌شوند 
هیچگاه مغزم را با این خزعبلات پر نمیکنم چرا که زندگی سرتاسر چرند است و پر از تکرار های بی پایان  
نمیدانم برای چه چیز در این زندگی میشود سراسر شور و هیجان شد  
اما هر چه که فکر میکنم میبینم این دنیا جز کسافت و تعفن چیزی ندارد.. 
 
•‌ ماهـکــ🌙
       