
باور کن عزیز من. هیچ انسان پیچیده ای وجود ندارد، کافی‌ست کمی موهایش را نوازش کنی، خستگیِ چندین ساله اش را به دوش بکشی حتی برای چند دقیقه و بعد، تبدیل می‌شود به یک دفترچه ی راهنما که می‌گوید، مرا دوست داشته باش، دستم را بگیر، با من غروب و طلوع خورشید را بشین و کنارم بمان، بگذار از عاشقت شدن نترسم. 
تماممان غم دیده ایم، تنها و رنجور شده ایم از حجم این همه تنها نشستن رو به روی خورشیدی که کسی را کنارت برای تماشایش می‌طلبد. آرامشش باش.
       