
‏تمام عُمر چشمهایم را بستم؛ مُشتم را باز کردم و گذاشتم پروانه‌های کوچکم از مشتم بپرند و بروند روی انگشتان نوازشگر دیگری بنشینند. با این همه، ای خوبِ دوردست، ای محالِ عزیز، بی کلمات، تحمل دنیا سخت‌تر بود. نبود؟ 
 
 
🔸حمیدسلیمی/چهارفصل 
 
 
@Radio_chehraziii
