
رویای من... 
بر شانه‌ی ِ من کبوتریست که  
از دهان ِ تو آب می‌خورد 
 بر شانه‌ی ِ من کبوتریست که 
             گلوی ِ مرا تازه می‌کند. 
بر شانه‌ی ِ من کبوتریست باوقار و خوب 
           که با من از روشنی سخن می‌گوید 
  و از انسان که رب‌النوع ِ همه‌ی ِ خداهاست!  
من با انسان در ابدیتی پُرستاره گام می‌زنم 
 در ظلمت حقیقتی جنبشی کرد 
در کوچه مردی بر خاک افتاد 
       در خانه زنی گریست 
       در گاهواره کودکی لبخندی زد. 
آدم‌ها هم‌تلاش ِ حقیقت‌اند 
           آدم‌ها هم‌زاد ِ ابدیت‌اند 
 
                   من با ابدیت بیگانه نیستم... 
 
زندگی از زیر ِ سنگ‌چین ِ دیوارهای ِ زندان ِ بدی سرود می‌خواند 
در چشم ِ عروسک‌های ِ مسخ، شب‌چراغ ِ گرایشی تابنده است 
شهر ِ من رقص ِ کوچه‌های‌اش را بازمی‌یابد. 
 
هیچ‌کجا هیچ زمان فریاد ِ زندگی بی‌جواب نمانده است. 
 
به صداهای ِ دور گوش می‌دهم از دور به صدای ِ من گوش می‌دهند 
من زنده‌ام 
فریاد ِ من بی‌جواب نیست،  
قلب ِ خوب ِ تو جواب ِ فریاد ِ من است. 
 
مرغ ِ صداطلائی‌ ِ من در شاخ و برگ ِ خانه‌ی ِ توست 
 
نازنین! جامه‌ی ِ خوب‌ات را بپوش 
                 عشق، ما را دوست می‌دارد 
               من با تو رویایم را در بیداری دنبال می‌گیرم 
 
         من شعر را از حقیقت ِ پیشانی‌ ِ تو در می‌یابم 
با من از روشنی حرف می‌زنی  
و از انسان که خویشاوند ِ همه‌ی ِ 
                          خداهاست... 
 
         با تو من دیگر در سحر ِ رویاهایم تنها نیستم....  
 
•#احمد_شاملو • 
「@bluehomeplus 」
       