
ما آدمِ رها کردنیم، 
آدمِ تا نیمه یِ راه اومدن و جا زدن... 
درست مثلِ موجی که یه ماهی رو اسیرِ خودش میکنه و اونقدر با خودش میارتش تا به ساحل برسه و بعد رهاش میکنه و میره جایی که موجایِ بزرگتر باشن و ماهی های بیشتر... 
ما آدمِ به هزار و یک دلیل نموندنیم، 
آدمِ تنها گذاشتن و دل کَندَن، 
ما آدمِ امروزیم  
دَمدَمی  
خسته 
شایدم بی رَحم...!
       