
📝 «اگه یه روز» 
 
▫️امروز صبح الگوریتم‌های یوتیوب به من پیشنهاد کردند که مصاحبه‌ی بابک امینی (نوازنده و آهنگساز) با یک بنده خدایی که نمی‌دانم کی بود را نگاه کنم. یک جایی توی مصاحبه بابک امینی گفت که از بین تمام خواننده‌هایی که برایشان آهنگ ساخته همکاری با فرامرز اصلانی برایش یک مزه‌ی دیگری داشته. وقتی مجری علتش را پرسید بابک امینی توضیح داد که آهنگهای فرامرز اصلانی حرف دل هستند و برای همین نسل به نسل بین ایرانی‌ها چرخیده‌اند. بعد هم سراغ عدد و رقم رفت و گفت که یک فقره آهنگِ "اگه یه روز" را تا حالا فلان تعداد خواننده از فلان تعداد کشور مختلف دنیا بازخوانی کرده‌اند و چه و چه. 
 
▫️راستش برای قانع کردنِ من یکی نیازی به اینهمه شاهد و مدرک نبود. چون همین تک آهنگ دوره‌ی مهمی از زندگیِ خود من را تغییر داد. حدود بیست و خورده‌ای سال پیش، علی تازه دانشجو شده بود و یواشکی از رفقایش نوار کاست‌های ممنوعه را قرض می‌گرفت و می‌آورد توی خانه. یکی از این نوارها اتفاقا آهنگهای فرامرز اصلانی بود. خاطره‌ی شبی که برای اولین بار دزدکی به این صدای پر از غم و رازآلود گوش کردم هنوز برای من به اندازه‌ی خورشید مردادماه گرم و درخشان است: "اگه یه روز بری سفر... بری ز پیشم بی‌خبر... اسیر رویاها می‌شم... دوباره باز تنها می‌شم..." رقص حزن‌آلود این اصوات توی فضای اتاق جوری منِ پانزده شانزده ساله را دگرگون کرد که تصمیم گرفتم بخشی از عمرم را صرف یاد گرفتن موسیقی کنم و رفتم سراغ خرید گیتار و باقیِ ماجراها... 
 
▫️امروز صبح بعد از این همه سال دوباره همین آهنگ را گوش کردم. در کمال تعجب این دفعه قسمت‌های جدیدی از این ترانه ذهن من را درگیر خودش کرد. آنجا که لحن خواننده دردمند و بی‌ادعا می‌شود و مظلومانه می‌گوید که اگر هم یک روزی خواستی سراغی از من بگیری، حداقل آنقدر دیر نیا که دیگر هیچ رمقی به جانم باقی نمانده باشد: "اگه می‌خوای پیشم بمونی، بیا تا باقیه جوونی... بیا تا پوست به استخونه... نذار دلم تنها بمونه..."  
 
▫️چرا در این نقطه از زندگی این سطرها اینهمه در ذهن من درخشیدند؟ شاید به خاطر تجربه‌ی تاریخی ِ"جوانِ ایرانی" بودنم بود. ماهایی که برای به دست آوردن هر چیز کوچک و بزرگی چند برابر آدمهای دنیا عرق ریختیم و جان به لب شدیم. این پازلی بود که زندگی در برابر من گذاشت و "مهاجرت" قطعه‌هایش را تکمیل کرد. آنجایی که بعد از سالها درس و مشق و دانشگاه، تازه باید زبان می‌خواندم و لنگ نمره‌ی تافل بودم. آنجایی که کل اندوخته‌هایم از زندگی باید توی دوتا چمدان بیست و سه کیلیویی جا می‌شد. آنجایی که بعد از یک عمر شعر و شاعری تازه باید به مغزم فشار می‌آوردم تا حرفهای روزمره‌ی مردم شهر را بفهمد. وقتی که در میانسالی رسیده بودم به نقطه‌ی شروع زندگیِ یک پسر و دخترِ چشم آبیِ فرنگی. بله، باید بارها و بارها ترانه‌ی این آهنگ را دوره کنم و هربار درود بفرستم به روان رفیق عزیزی که گفته بود: "آنقدر دویدیم که در هنگام رسیدن، دیگر رمقی برای شادمانی باقی نمانده بود." 
 
#روزنوشت  
#مهدی_معارف  
 
@my_story_channel
