
احمد شاملو یه جا یه چیزی می‌گه که به نظرم قشنگ ترین چیزیه که می‌شه به معشوق گفت: 
“گاه آرزو می‌کنم 
ای کاش برای تو پرتو آفتاب باشم 
تا دست‌هایت را گرم کند، 
اشک‌هایت را بخشکاند، 
و خنده را به لبانت باز آرد. 
پرتو خورشیدی که 
اعماق تاریک وجودت را روشن کند 
روزت را غرقهٔ نور کند 
یخ پیرامونت را آب کند.”
       