
"من اگر کافر و بی دین و خرابم؛ به تو چه؟ 
من اگر مست می و شرب و شرابم ؛ به توچه؟ 
تو اگر مستعد نوحه و آهی، چه به من؟ 
من اگر عاشق سنتور و ربابم ؛ به تو چه؟ 
تو اگر غرق نمازی، چه کسی گفت چرا؟ 
من اگر وقت اذان غرقه به خوابم ؛ به تو چه؟ 
تو اگر لایق الطاف خدایی، خوش باش. 
من اگر مستحق خشم و عتابم، به تو چه؟ 
دُنیا گر چه سراب است به گفتار شما 
من به جِد طالب این کهنه سرابم؛ به تو چه؟ 
تو اگر بوی عرق میدهی از فرط خلوص،  
و من ار رایحه ی مثل گلابم؛ به تو چه؟ 
من اگر ریش، سه تیغ کرده ام از بهر ادب . 
و اگر مونس این ژیلت و آبم ؛ به تو چه؟ 
تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی، 
من اگر دُردکش باده ی نابم ؛ به تو چه؟ 
تو اگر طالب حوری بهشتی، خب باش، 
من اگر طالب معشوق شبابم ؛ به تو چه؟ 
تو گر از ترس قیامت نکنی عیش عیان. 
من اگر فارغ از روز حسابم؛ به تو چه؟"
       