
▫️حالا جورج فلوید را همه‌ی دنیا می‌شناسند. آمریکاییِ رنگین‌پوستی که توسط پلیس سنگدل کشته شد و مرگش کل دنیا را شوکه کرد و توی خیلی از کشورها تظاهرات ضد نژادپرستی به راه افتاد. اما جدای تمام نکته‌های ریز و درشتی که در مورد این اتفاق دیدیم و شنیدیم و خواندیم، خبرنگار نیویورک‌تایمز توجهش به نکته‌ی عجیبی جلب شد: اینکه جورج فلوید در آخرین لحظه‌هایی که دیگر نفسش هم بالا نمی‌آمد مادرش را صدا زد. کجای این نکته عجیب است؟ اینجا که آقای خبرنگار کشف کرده که مادر جورج فلوید اصلا سالها پیش از این دنیا رفته! 
 
▫️من فکر می‌کنم که مغز ما بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم خاطرات را یادش می‌ماند. شاید توی آن لایه‌های خیلی خیلی پایین مغز، تصویری از روزهای نوزادی‌مان را هنوز یادش مانده که به معنای واقعیِ کلمه "ناتوان" بودیم و انسانی به اسم "مادر" همیشه و همه جا هوایمان را داشت. روزهایی که سعدی برای توصیف‌شان از زبان خودِ مادر می‌گوید: "گر از عهد خُردیت یاد آمدی، که بیچاره بودی در آغوش من". من فکر می‌کنم که درست شبیه‌ِ گوشیِ موبایل که نایت‌مود و سایلنت‌مود و هزارتا مود دیگر دارد، مغز ما هم یک مود دارد به اسم "ناتوان‌مود". جایی که دیگر هیچ کاری از دستش بر نمی‌آید، برمی‌گردد به تنظیماتِ کارخانه و کمک مادر را جستجو می‌کند. حتی اگر مادر، خودش از این دنیا رفته باشد و از آسمانها به صحنه نگاه کند. 
 
🔸مهدی معارف 
 
 
@Radio_chehraziii
