
پروسه‌ی نا‌امید شدن اینجوریه که تو رو یه نفر حساب می‌کنی، بهش اعتماد می‌کنی، باورش می‌کنی، قوت قلبت می‌شه، و اون شخص یه کاری باهات می‌کنه که حتی دشمنت هم دلش نمیومد بکنه، بعدش انگار حست به همه چیز خنثی می‌شه، جوری که هرکس هرکاری هم بکنه تو دیگه حتی ناراحتم نمی‌شی فقط سر تکون می‌دی و با خودت میگی فلانی که انقدر باورش داشتم اونجوری شد، دیگه از بقیه چه انتظاریه؟
       