
«بخشی از من منتظر است کسی یا اصلا چیزی بیاید تا هرآنچه تو خراب کرده‌ای را از نو بسازد، که محافظت و مواظبت بلد باشد، عشق را بفهمد. 
تکه‌ی کوچکی از من منتظر است. 
  
باقی من خوب می‌داند باید همین‌طور محکم بایستد، هر جا لازم است خم شود، هر تکه‌ای که ویران کرده‌ای را از زمین بردارد، لمس کند، از نو بسازد. عشق بورزد. باقی من می‌داند نباید منتظر ماند.  
 
منتظر نمی‌مانم. هرگز‌ منتظر نمانده‌ام. با این‌همه نمی‌دانم با آن تکه‌ی کوچک از وجودم، با آن تکه‌ی کوچک بی‌پناه که انتظار می‌کشد چه باید کرد. 
با استخوان، نور و رنج چه باید کرد؟»
        