
از راهپیمایی سکوت سال ۸۸ و #مظاهرات_سلمية تا امروز و شورش خشن جوانان علیه حکومتی بسیار خشن‌تر و سرکوب‌گر و خون‌ریز، مسیری که جامعه ایرانی پیموده سیری غریب از یأس و خمودگی تا خشم و امید بوده‌است. 
 
بله، من هنوز و تا ابد با خشونت مخالفم و آن را راهی به سوی بهشت نمی‌دانم، اما چه‌کسی طلب اجتماعی ایران را از جامعه مدنی به سمت "جواب تیر، تیر است" برده؟ مردمی که امید داشتند با رأی و مشارکت مدنی ایران آباد آزاد را ببینند، توسط چه کسانی به وادی یأس از مدنیت و انتخاب خیابان سوق داده‌شدند؟ اهل قدرت هنوز هم میزان خطاهای فاحش خود را نمی‌فهمند، و این پاشنه‌آشیل سیستم دیکتاتوری است. نگاه کنید که وزیر کشور علنا می‌گوید تا زمانی که اوضاع آرام نشود، اینترنت وصل نمی‌شود. مدیر امنیتی رده‌بالای کشور نمی‌فهمد این بار قصه بسیار متفاوت است.  
 
سخن کوتاه کنم که فعلا مجال وراجی نیست. آن چه این روزها در کشور می‌گذرد، نتیجه‌ی طبیعی شیوه حکمرانی حضرات است. اما اتحاد مردم، گستره جغرافیایی اعتراض، پیوستن شهرهای بسیار مذهبی به روند جاری و شعارهایی که آشکارا از گذشته عبور کرده و فردا را طلب می‌کند، شاید طلیعه‌ی مبارک بیداری ایرانیان و بلوغ روح جمعی ما باشد. 
 
حالا یا بعدا، امروز یا فردا، نور بر تاریکی و خون بر گلوله غالب خواهدشد. اگر نبودم که با شما در صبح آزادی پایکوبی کنم، مرا به یاد بیاورید که عمری در دوراهی امید-نومیدی سرگردان بودم. 
 
و بوسه‌ای از دور، به دستان هر کسی که دلش واقعا برای وطنش گرفته‌است. و همین... 
 
#حمیدسلیمی  
 
@Radio_chehraziii
