
من از یک‌جا به بعد، دیگر عاشق آب پرتقال نبوده ام! دیگر هیچ مُهر و سجاده ای مثل آن مُهر و سجاده آرامم نکرده است و هر جا که چمدان می‌بینم، ته گلوی‌ام مثل وقت‌هایی که سیب زمینی خام خورده باشم، بدجوری می‌سوزد. 
ترکیب آب‌ پرتقال و مُهر و چمدان با هم، بوی فرودگاه می‌دهد. درست بوی جایی را می‌دهد که مامور های کنترل پرواز قطر، آخرین چیزهایی که مادرم به من هدیه داده بود را دور می‌ریختند. آب پرتقال را قلوپ قلوپ توی سطل آشغال می‌ریختند و مُهر و سجاده ای که یادگار مادرم بود را از چمدان بیرون می‌کشیدند و به چشم های اشکی من نگاه می‌کردند و «لا مُهر فی طیاره» می‌گفتند و دورش می‌انداختند و انگار صدای گریه های مادرم از خود فرودگاه تهران بلند‌ می‌شد و تا فرودگاه قطر می‌آمد و توی گوش من می‌پیچید و در آن شرایط حتی یک نفر را هم نمی‌‌شناختم که بغلش کنم و بگویم که: فلانی! من همین چند ساعت پیش، از کل خانواده و دوستانم برای همیشه جدا شده ام و الان هم نمی‌دانم که دارم به کجا می‌روم و از این‌جا که پرواز کنم و به مقصد نهایی که برسم، هیچ کس منتظرم نیست. 
در فرودگاه قطر گم شده بودم، مثل یک کودک ۳ ساله که دست مادرش را وسط یک خیابان شلوغ ول کرده باشد. دست چپم، چمدان ۲۳ کیلویی‌ام را می‌کشید و دست راستم، روی بدنم سنگینی می‌کرد و پاهایم شل شده بودند و به قدری به نگاه آخر مادرم فکر می‌کردم که فراموش می‌کردم نفس بکشم و دهنم خشک شده بود. 
دیگر از اطراف، حتی یک لغت فارسی هم نمی‌شنیدم. هیچ صدایی آشنا نبود. من تا به حال نمُرده ام ولی این شبیه ترین چیز به مُردن بود. اگر معنی مُردن، رفتن از پیش تمام آدم هایی باشد که می‌شناسی، به سمت تمام آن چیزهایی که نمی‌شناسی... 
 
عادل جان! بنا به ماندن یا رفتن نیست. 
آن ها که می‌روند یک جور می‌میرند، 
آن ها که می‌مانند، جوری دیگر ... 
آدم باید چیزهای دیگری داشته باشد، که هر دو نداریم.  
 
#پرهام_جعفری 
 
 
@Radio_chehraziii
