
ازم پرسید «منُ چه‌قدر دوست داری؟» زل ‌زدم بهش، خودمُ‌ دیدم. خودمُ دیدم که تو چهل سالگی، با همچین سؤالِ چرتی روبه‌رو شدم. گفتم «خیلی». خودشُ ازم آویزون کرد وُ گفت «یعنی چه‌قدر؟» گفتم «یعنی خیلی زیاد». بی‌پدر، ول کن نبود. گفت «دُرست بگو دیگه». گفتم «اون‌قدر دوسِت دارم، که در وصف نمی‌گنجه». تا اینُ گفتم، حالم بهم خورد. نزدیک بود رویِ خودم بالا بیارم. آدم گاهی وقت‌ها به جایی می‌رسه، که به یکی که دو ساعتَم نیست باهاش آشنا شده، دروغ می‌گه. فقط برای اینکه دیگه نمی‌تونه تنها بمونه. 
🔹ابوذر هدایتی 
(بخشی از یک نمایش‌نامه)
       