
خیابان‌های شلوغ، آسانسورهای پر، اتوبوس‌ها و واگن‌های مترو، قاتل خلوت و تنهايی اند. و در عين حال بهترين جا برای خيره شدن و فكر كردن و خيال بافتن. در جمعی چنين فشرده و شلوغ، كمتر می‌شود چشم گرداند و كسی را جدا كرد و به حس و حالش پی برد. اما مسلما به‌ازای همه‌ ی آدم‌هایی كه در هر ايستگاه سوار و پياده مي‌شوند، منظره و خيال و تصوير متفاوت هست بين دو ايستگاه مترو. شايد اگر مسافر واگن باشی، چيزی چشمت را نگيرد اما وقتی از بيرون نظاره‌گر می ‌شوی آدم‌هايی كه با فشار جمعيت، ناچار به سوی پنجره رانده شده‌اند، يكباره جدا می‌شوند. چهره‌ها در پنجره‌ها به دام می‌افتند و حالا می شود از نگاه‌شان كمی درباره‌شان خيال كرد. چشم‌های بسته‌ی خسته، نگاه‌های خيره‌ی غمگين، دست‌های مشت‌كرده و انگشت‌های مردد. 
شايد از برآيند چهره‌های پشت پنجره، بشود حال يك شهر را فهميد. در ذهن هركدام‌شان دقيقا چه مي‌گذرد؟ نمي‌دانيم. تنها می‌دانيم که سفت و صلب، در نقطه‌ای ايستاده‌اند، انگار در يك لحظه، منجمد شده‌اند. درست تا لحظه‌ی قبل از رسيدن به ايستگاه. واگن كه متوقف شود، درها كه باز شود مثل ماهی از آب بيرون‌افتاده‌ای كه دوباره توی آب افتاده، جان مي‌گيرند، از خيرگي و سكون درميی آيند و بی‌آنكه هيچ‌وقت بفهميم در ذهن هركدام‌شان چه گذشته، به جمع شلوغ و متراكم عابران پياده می‌پيوندند. 
 
مایکل ولف   
@Amiralichannel
