
روزهای نبودنت را طوری میگذرانم، 
که حتی زمان به عبور خودش شک کند. 
مثل مسافری که از پنجره ی قطار ِ در حال حرکت، 
قطاری که ایستاده را میبیند. 
تنها نگرانم این لحظه ی متوقف، 
در حقیقت ِ تو سالها طول بکشد. 
با چشمهایی ضعیف و قلبی ضعیف تر برگردی، 
گمان کنی من جوان مانده ام. 
برای تکاندن ِ خاک، بر شانه ام بزنی 
و فرو ریختنم تو را بترساند. 
. 
#کیانوش_خان_محمدی 
@Amiralichannel
