
مگر آدم در یک اتاق گم می‌شود !! 
دخترک در اتاقش گم شده بود. 
او خودش را میان صداهایی گم کرده بود. 
نباید بازهم تکرار می‌شد. 
صدای خاطرات بود؛ 
خنده‌های تلف شده ی دخترکم همانند پتک بر روی سرش بود. 
گوش هایش را گرفت و چشم هایش را بست  
صداها قطع شدند و تصویرهای خاطرات پشت پلکش جان گرفت. 
خاطرات زنده شدند و دخترک مرگ را دید. 
خودش و او را دید! 
همان کسانی که دلتنگشان بود. 
-مهی‌ 
-مهی‌نوشت
        