
قلم بر در نبسته‌ام، 
شمع روشن نکرده‌ام  
و تو می‌دانی که خسته‌تر از آنم 
که به خواب فکر کنم، 
دشت‌ها را تماشا می‌کنم  
که در تاریکی شام‌گاهی شب می‌شوند. 
من محو صدای توام  
صدای تو در این‌جا پژواک پیدا می‌کند 
فقدان، بار سنگینی‌ست بر دوش  
و زندگی دوزخی‌ست نفرین شده 
پیش از این چه سخت باور داشتم  
تو باز می‌گردی ... 
 
 
•آنا آخماتووا 
 
 
@Radio_chehraziii
