
بودایی‌ها واژه‌ای دارند به نام «شوشین»؛ که یعنی: به هر چیزی، طوری نگاه‌کردن که انگار بار اول است؛ ذهن باز و بدون پیش‌فرض داشتن؛ کودکانه و مبتدی بودن؛ حضور حداکثری در لحظه‌ها؛ عادت نکردن. نادر ابراهیمی، در «یک عاشقانه‌ی آرام»، حرفه‌ای شدن را نقد می‌کند و آن را مانعی سر راه عاشقی کردن می‌داند. و شاید این جمله‌ی مسیح، که «اگر می‌خواهید به ملکوت خدا راه یابید، مانند کودکان باشید.»، دعوت به همین شوشین بودایی‌ها باشد. 
از نظر من، بزرگسالی و خصایصش، یک بیماری‌ست که نیاز به درمان دارد. بیماری بزرگسالی، دو تفاوت با بیماری‌ای مثل کرونا دارد: یک. چون درد و علائم مشخصی ندارد، آدم‌ها نمی‌دانند که بیمارند. دو. درمان و واکسنش، قرن‌ها پیش ساخته شده و در لحظه می‌توان از شرش خلاص شد. از نظر من، نداشتن شوشین، از داشتن کرونا، ترسناک‌تر و کشنده‌تر است. آدم‌های بی‌شوشین، سال‌هاست که مرده‌اند، بی‌آنکه بدانند. 
 
#ناشناس 
@Amiralichannel
