
کلبه ای خواهم ساخت ؛ 
در دیاری که در آن ، ردّی از آدم ها نیست ، 
هیچکس آنجا نیست ... 
دور خواهم شد از این شهر ، از این حصر ، از اجبار ، جنون ... 
میله های قفسِ عادت را ؛ 
به درَک خواهم داد ، 
و به خورشید ، سلام ...  
و رها خواهم شد ، 
و رها خواهم زیست ... 
بوف ها ، در دلِ شب همدمِ تنهایی من 
ماه ، امّیدِ شب و ؛ 
رود ، لالاییِ من ... 
خاکِ اطراف من از ریشه ی گل ها لبریز ، 
بیشه ام غرق در آرامش اعجاب انگیز ... 
آسمان ها آبی ، 
شاپرک ها خندان ، 
و زمین ، سبز و دلم بی خبر از بیتابی ... 
دل به دریا که زدم ، خواهم رفت ، 
کلبه ای خواهم ساخت ، 
و خودم را به تماشای سکوت ، 
و به آغوشِ خدا خواهم داد ... 
 
#نرگس_صرافیان_طوفان‌
