
یادمه هشت سالم بود 
یه روز از طرف مدرسه بردنمون کارخونه تولید بیسکوییت! 
ما رو به صف کردن و بردنمون تو کارخونه که خط تولید بیسکویت رو ببینیم 
وقتی به قسمتی رسیدیم که دستگاه بیسکویت میداد بیرون 
خیلی از بچه ها از صف زدن بیرون و بیسکویتایی که از دستگاه میزد بیرون رو ورداشتن و خوردن 
من رو حساب تربیتی که شده بودم میدونستم که اونا دارن کار اشتباه و زشتی میکنن 
واسه همین تو صف موندم 
ولی آخرش اونا بیسکویت خورده بودن و منی که قواعدو رعایت کردم هیچی نصیبم نشده بود 
الان پنجاه سالمه، اون روز گذشت ولی تجربه اون روز بارها و بارها تو زندگیم تکرار شد! 
خیلی جاها سعی کردم که آدم باشم و یه سری چیزا رو رعایت کنم 
ولی در نهایت من چیزی ندارم و اونایی که واسه رسیدن به هدفشون خیلی چیزا رو زیر پا میذارن از بیسکوییتای تو دستشون لذت میبرن 
از همون موقع تا الان یکی از سوالای بزرگ زندگیم این بوده و هست که خوب بودن و خوب موندن مهمتره یا رسیدن به بیسکوییتای زندگی؟ 
اونم واسه مردمی که تو و شخصیتت رو با بیسکوییتای توی دستت میسنجند! 
 
پرویز پرستویی 
@amiralichannel
