
میان تاریکی تقلا می‌کرد. 
او در میان باتلاق صداها درحال غرق شدن بود 
هرچه بیشتر دست و پا می‌زد بیش از بیش غرق می‌شد. 
او خسته بود. 
نمی‌دانست و می‌دانست چرا 
او که بریده بود 
او که گفته بود نمی‌خواهد 
چرا امید را به دستانش دادند و گفتند این برای تو؟ 
او که گفته بود در تاریکی هم می‌تواند ادامه دهد 
امید را به او دادند که چه شود؟ 
او با تاریکی دوست بود و نور برایش غریب بود. 
امید برای او کشنده بود یا او توهم زده بود؟ 
-مهی‌نوشت
       