
بانوی من! آرزو دارم 
در روزگاری دیگری دوستت میداشتم. 
روزگاری مهربان تر، شاعرانه تر  
روزگاری که شمیم کتاب، شمیم یاسمن 
و شمیم آزادی را بیشتر حس می کرد. 
  
آرزو می کردم  
که دوستت می داشتم 
در روزگاری که شمع حاکم بود و هیزم 
و بادبزن های ساخت اسپانیا 
و نامه ها ی نوشته با پر 
و پیراهن های تافته‌ی رنگارنگ. 
نه در روزگار موسیقی دیسکو 
و ماشین های فراری 
و شلوارهای جین چل تکه. 
  
آرزو می کردم  
تو را در روزگار دیگری می دیدم  
روزگاری که گنجشکان حاکم بودند  
آهوان، پلیکان ها یا پریان دریایی . 
نقاشان، موسیقی دان‌ها، شاعران، 
عاشقان، کودکان و یا دیوانه ها. 
  
آرزو می کردم که تو از آنِ من بودی 
در روزگاری که بر گل ستم نبود  
بر شعر، بر نی و بر لطافت زنان. 
اما افسوس دیر رسیده ایم  
ما گل عشق را می کاویم  
در روزگاری که عشق را نمی شناسد. 
 
#نزار_قبانی 
@Amiralichannel
