
به من گفته‌ شده برای تو بنویسم. 
مهنا! 
گفتم اسم یار؟! گفت یاری که نیست. 
اشتباه می‌کرد. 
یار کنارش بود. 
در افکارش هر روز می‌رقصید و خاطراتش را به چشمانش می‌سپرد. 
مهنا هیچ می‌دانی چشمانت تا کجا مرا ویران می‌کند و بازهم مرا سرِ پا نگه می‌دارد؟! 
نمی‌دانی. 
رفتی که نبینی چگونه ویران شده‌ام؟ 
خوب است که نیستی و دیوانگی‌ام را ببینی. 
خوب است که نیستی و چشمان بی فروغم را نمی‌بینی. 
مهنا؛ 
چشمانت دنیای دیگری داشت! 
-مهی‌نوشت
       