
چیزی که "نون و پنیر و سبزی" را از بی‌شمار آهنگ‌های مشابه جدا میکند و بعد از اینهمه سال در بلندای خاطره‌های موسیقیایی یک ملت زنده نگهمیدارد اینست که آهنگ، سوگوار هست، ولی ناامید نه...  
 
نون ‌و پنیر حکایت ملتی‌ست که کل تاریخش زخم ناسور است و درد میکند، اما نسل‌به‌نسل، سینه‌به‌سینه، روشنیِ این آرزو را مثل وعده‌ای مقدس در دلش زنده نگهداشته‌ که یک روز "نوری که حرف آخره به قصه‌مون پا میذاره"... ملتی که قرن‌هاست کاشی‌های آبی‌‌اش قرین سرخی فواره‌ی خون بوده، ولی هنوز پای آرزوهای گلابتونش ایستاده‌ که "یکی بیاد یه شعر تازه‌تر بگه"...ملتی که گیس‌گلابتون‌ نه نام زنهایش، که نام تمام مردمانش بوده هروقت که پایش افتاده. ملتی که در بم‌ها و سرپل‌ذهاب‌ها ثابت کرده هنوز پونه‌هایش از دامنش نریخته... 
 
پی‌نوشت: راستی میدانستید آهنگساز "نون و پنیر" افغانستانی‌ست؟ چقدر باید ریشه‌های یک پیوند قوی باشد که بعد از اینهمه سال جدایی، یک افغانستانی مثل فرید زُلاند آهنگی درباره‌ی ایران بسازد که قلب من و توی ایرانی را بلرزاند؟... همسایه نیستیم. دیوار را غریبه‌ها کشیده‌اند. ما اهل یک خانه‌ایم...  
 
🔸حمید باقرلو 
 
 
@Radio_chehraziii
