
وقتی در اواخر دهه نود میلادی، تندروهای الجزایر شروع به حمله به زنان کردند، دانشگاه‌ها را بستند و خوابگاه‌ها را آتش زدند و سر اسلحه را به سمت هرکسی که می‌خواست زندگی‌ای نرمال (مثل میلیون‌ها انسان دیگر در سراسر زمین) داشته باشد گرفتند، یا وقتی بوکوحرام در نیجریه دخترها را از مدرسه‌ دزدید، حق زیستن را ازشان گرفت و رویشان برچسب برده زد و آنها را مثل کره و پیاز و ران مرغ در بازاری محلی فروخت، یا وقتی طالبان در افغانستان شروع به مسموم کردن دخترها در مدرسه کرد و حق تحصیل و “بودن” را ازشان گرفت و آنها را در خانه‌هایشان زندانی کرد، فکر می‌کردیم این اتفاقات از دنیای ما دور است. نگاهی به تقویم و تاریخ می‌انداختیم و خیالمان راحت بود که هرگز گرفتار این سیرک جهنمیِ تاریخ مصرف گذشته نخواهیم شد.  
 
شدیم. به دخترهایمان حمله‌ی شیمیایی شد، از حال رفتند، ترسیدند و فریاد زدند «نمی‌تونم نفس بکشم.» به فکر تعطیلی مدارس افتادیم. فکر کردیم شاید صلاح باشد بچه‌هایمان مدتی دست از زندگی نرمال بکشند و خود را پشت دیواری آجری مخفی کنند تا شاید در امان بمانند. 
 
واقعیت را بخواهید از این ایده‌ بیزارم اما جایگزین بهتری برایش نمی‌بینم چرا که اعتمادم را به همه چیز از دست داده‌ام. اما نمی‌خواهم بچه‌ام دلیل حقیقی مدرسه نرفتنش را بداند. نمی‌خواهم کسی به او بگوید که در سال دو هزار و بیست و سه، در دنیایی که یک زن می‌تواند هرآنچه می‌خواهد باشد، هنوز عده‌ای شما کودکان و نوجوانانِ باهوش و آگاه و به روز و بی‌نظیر را حقیر و هراسان و در بند و دور از اجتماع می‌خواهد. 
 
 
#آنالی_اکبری 
 
 
@Radio_chehraziii
