
خواب برای من همان دنیای بی‌خبری‌است که مرا از جهان آزاد می‌کند. 
ولی چندی‌است که خواب‌هایم از روزگارم تاریک تر شده و مرا به سمت اشک‌هایم سوق می‌دهد. 
ترجیحم این شد که بی‌خواب باشم. 
که رویای دردناکم را نبینم. 
بی‌خواب شدم و به صدای افکارم گوش سپردم. 
صداهایی که روز به روز بیشتر شدند. 
تعدادشان بیشتر شد. 
اشک هایم کمتر شد. 
قلبم تاریک تر شد. 
بی‌خوابی یعنی به دام صدای‌ذهنت بیفتی و خود را ذره ذره از بین ببری. 
-مهی‌نوشت
       