
عاشقیت هم آموزش می‌خواهد؛ عاشقیت هم بلد شدن می‌خواهد... 
ما را جوری از عشق ترساندند که انگار عشق "جیز" باشد و دلِ ما آماده‌ی تاول‌زدن... تا می‌گفتیم عشق، لب می‌گزیدند و پشت دست می‌کوبیدند. 
ناظم مدرسه طوری پشت میکروفن واویلا می‌کرد از "عشق‌های خیابانی" که انگار هیولایی سرچهارراه منتظر دریدنِ ما ایستاده؛ انگار عشق را مکان، قدر می‌دهد و همان آدم با دسته‌گل و عمه‌خانمش بالای مجلس خواستگاری دیگر خیابانی نبود و خانگی می‌شد. 
عشق را یادمان ندادند، گفتند به قلبت بگو به وقتش، به جایش. بی‌وقت و بیجا اگر دلمان‌ می‌لرزید هول می‌کردیم، حس می‌کردیم گناه‌آلوده‌ایم، استغفار می‌کردیم که دل لرزیده و پا شُل شده. 
ما عشق را حق خودمان ندانستیم. ما عاشقی را سهم خودمان ندانستیم. ما دخترکان و پسرکان نَنه‌جون‌پسندی شدیم که چون عاشق نمی‌شدیم باوقار بودیم... 
ما لب‌بسته‌های حیاآلوده‌ را عشق یاد ندادند. 
بد کردند با ما! 
 
•سودابه فرضی پور 
 
@Radio_chehraziii
