
... 
کاش بدانیم اگر به زندگی دیگری راه باز کردیم، حتی با مردنمان هم پایمان از رویاهایش بریده نخواهد شد. به این فکر کنیم که می‌شود تبدیل بشویم به کابوسی پر درد و روزگاری را سیاه کنیم حتی بعد از اینکه به حکم مصلحت‌اندیشی و منطق و عرف و خیر و خسران، دیگری را بوسیدیم و گذاشتیم کنار. قبل شیرجه زدن در قلب و روح دیگری برآورد قدرت بازوهایمان و نفس‌گیری و عمق تنهایی دیگری را کرده باشیم. بی‌گدار به آب نزنیم. کاش بدانیم لوح دل دیگران تخته‌سیاه دبستانمان نیست که بعد زنگ خانه با خرده‌گچ‌هایی که دودر کرده‌ایم رویش هرچه خواستیم بکشیم و بنویسیم و بعد نفهمند مقصر که بود.  
 
فقط به این فکر کنیم که آدم‌ها دست‌کم روزی ۶ ساعت خوابند و با رویاهایشان زندگی می‌کنند و ما حتی اگر مرده باشیم، در آن ربع شبانه‌روز راه خواهیم یافت. زمانی که حتی اختیار صاحب رویا هم به دست خودش نیست. فکرش را بکنید... ترسناک است نه؟ شما در ناخودآگاه آدم‌ها مُهرتان را تا ابد خواهید کوبید. نباشید آن کسی که اگر پایتان به خواب کسی هم وا شد تمام روزش بشود شوری اشک و سوختن سینه. لوح دل آدم‌ها جز الف قامت یار چیزهای دیگر هم رویش می‌ماند. درد. پرهیز. حذر و ... و نفرت. نه از شما. از خودش. که روزی بهتان اجازه داد آنقدری نزدیک شوید که عطر خنک و تلخ یقه کت‌تان را بشنود.  
 
 
#الهام_فلاح 
 
 
@Radio_chehraziii
