
یه اتاقِ تاریک و سرد  
یه پنجره‌ی کوچیک که نور ازش عبور،  
و فضایِ تاریکِ اتاقو روشن کرده بود  
دیوارای سفید و نسبتا کوتاه ، 
که روشون نوشته هایی روی کاغذ چسبیده شده بود 
یه تخت با بالشت و پتویِ ستِ سفید 
نشسته بود رو تخت و زانوهاشو بغل کرده بود 
خیره‌ بود به عکسایِ پخش شده‌‌ی جلوش 
خاطرات مثلِ یه خط کشِ آهنی که روی دیوارِ گچی 
کشیده میشه ، رو مغزش کشیده میشدن 
زانوهاشو بغل کرده بود و میلرزید 
کاش نبودن  
کاش این عکسای لعنتی هیچوقت ثبت نمیشدن 
اگه نبودن الان این حالش نبود  
اگه نبودن الان به این شدت زجر نمیکشید  
به چشماش التماس میکرد که اشک بریزن 
اشک بریزن که یکم از دردِ وجودش کم شه 
ولی نمیشد 
اون مدتها قبل تر از این اشکاشو ریخته بود  
دیگه اشکی نمونده بود برایِ ریختن 
-آرزو
       