
نمیتونی فصلی رو اسکیپ کنی، کتاب زندگی این مدلی نیست. باید هر خطش رو زندگی کنی. باید با همهٔ شخصیت‌هاش آشنا شی. همش قرار نیست لذت‌بخش باشه، حتی بعضی فصل‌هاش ممکنه باعث شن تا هفته‌ها گریه کنی. چیزهایی رو مجبوری بخونی که دوست نداری، لحظه‌هایی رو تجربه میکنی که هرگز نمیتونستی تصورشون کنی و از طرفی بعضی قسمت‌هاش اینقدر خوبن که دلت نمیخواد صفحه رو ورق بزنی و بارها و بارها دوره میکنیش. ولی خب نهایتاً مجبور میشی و جلو میری. توی داستان ممکنه همیشه اونطوری که می‌خوای پیش نره. ممکنه هرچی داری رو از دست بدی. و هرچیزی که می‌خوای رو به دست نیاری. ولی در آخر زندگی همینه. با همه ی پستی و بلندی هاش داستان پر بار و زیبایی داره. شاید خوب نباشه، ولی قشنگه. یه شخصیت اصلی تویی. جوری بازی کن کسی فیلمتو دید روت کراش بزنه. 
-ناشناس، دیاکو.
        