
هرگز نمی‌شود آن‌طور که باید و شاید به کلمات اعتماد کرد. ظاهری بی‌آزار دارند، ابداً به نظر نمی‌رسد که ممکن است خطرناک باشند. بیشتر به باد هوا شباهت دارند، به صداهای کوچک دهن، نه شورند و نه بی‌نمک و به‌محض اینکه از دهن بیرون می‌آیند از راه گوش به وسیله‌ی توده‌‌ی نرم و خاکستری مخ درک می‌شوند، هیچ‌کس به کلمات خودش شک ندارد و مصیبت از همین‌جا شروع می‌شود. 
 
 • سفر به انتهای شب 
• لویی فردینان سلین
       