
تماسم را پاسخ نمی‌دهد، 
به خیالم سال‌ها از او نشنیده‌ام. 
قرار بر این بود که بعد از مهاجرتش هر روز باهم صحبت کنیم، بخندیم و از تجربیات جدیدمان حرف بزنیم. قرار بود دوستان جدیمان را به یکدیگر معرفی کنیم. به گمانم مرا به دوستان نو فروخته و عهدمان را به سادگی فراموش کرده‌است. 
ولی من نمی‌توانم فراموش کنم، یا شاید نمی‌خواهم. امروز عکس‌هایمان را مرور می‌کردم. تمام خاطراتمان از روز اول دبستان تا آن سه‌شنبه‌ی قبل از رفتنش را به واقعی‌ترین شکل ممکن به یاد آوردم. آخرین عکسمان مربوط به روز خداحافظی بود، سه‌شنبه ساعت ۵ عصر، روی پل عابر پیاده‌ی نزدیک خانه‌ی ما. ساعت‌ها وقت گذراندیم و قرار بر آن شد که فردا خودش تنها به فرودگاه برود. احساس می‌کرد اینگونه حس استقلال بیشتری دارد. کاش من هم مثل او بودم و به قرارهایمان اهمیت نمی‌دادم، حرفش را گوش نمی‌کردم، می‌رفتم و رفتنش را می‌دیدم. 
حتی شماره و ساعت پروازش را نمی‌دانستم تا آن را در خبرگزاری‌ها دیدم، می‌گفتند پروازش سقوط کرده است، مهاجرتش ابدی شده است. من دیگر مهاجرت را برای هیچ کس نمی‌خواهم و دیگر از هیچ پروازی استقبال نمی‌کنم، اینگونه کسی را از دست نخواهم داد. این چه پروازیست که بخشی از آن تا ابد می‌رود و دیگر بر نمی‌گردد. 
با حساب امروز ۱ سال و ۱ ماه و ۱۱ روز است که هیچ پاسخ و تماسی را از او دریافت نکرده‌ام. نمی‌دانم آنجا چگونه می‌گذرد، ناراحتی‌ها را چگونه شکست می‌دهد و زمانِ بی‌حوصلگی‌هایش را چگونه پر می‌کند، هر چه هست امیدوارم خوب باشد. امیدوارم به همان اندازه که انتظارش را داشت، احساس استقلال داشته باشد.  
می‌خواهم امروز با او قراری جدید بگذارم، ساعت ۸ شب، روی پل نزدیک خانه‌ی ما. قراری که فراموشش نکنیم و تا ابد در خاطرات بماند. لباسم را هم انتخاب کردم، آخرین بار شال قرمزش را در خانه‌یمان جا گذاشته بود. آن را به سر می‌کنم و به دیدنش می‌روم. منتظر خواهم ماند، دوست اگر دوست باشد به دیدنم می‌آید. 
 
#فرشاد_غلامی 
 
@withfarshad
