
حال من خوب می‌شد اگر این آشنای غریب که یادگار از سال‌های خیلی دور است، دوباره سرزده مهمان من نمی‌شد.. 
من تازه داشتم گردوخاک لباس‌هایم را می‌تکاندم و برای کمی استراحت آماده می‌شدم که دوباره 
 سروکله‌اش پیدا شد.. 
و اما حالا.. من خیلی خسته‌ام.. 
برای بهتر بودن تمام تلاشم را کردم اما حالا برای التیام،  آن‌قدر به زخم‌هایم نزدیک شدم که تمام بدنم تصمیم گرفت برای محافظت از من در برابر آن‌ها بی‌حس شود. 
من فقط غمگینم، به‌خاطر آن زخم‌ها، به‌خاطر کودکی‌ام، چون باید با این زخم‌ها کنار بیایم، غمگینم چون نمی توانم عادی باشم و مثل یک انسان عادی از زندگی‌ام لذت ببرم. غمگینم زیرا با وجود این‌که دارم آن زخم‌ها را التیام می‌بخشم و سعی می‌کنم زندگی‌ام را را نجات دهم، احساس می‌کنم بخشی از خودم را از دست داده‌ام، بنابراین این بسیار اندوهناک است...  
افکارِ همیشه وهمناک من این‌جا هستند اما مثل همیشه آن‌ها را نادیده می‌گیرم. کار آسانی نیست، اما من دارم تلاش می‌کنم. بنابراین فقط خیلی خسته‌ام... از نگه داشتن غم و اندوهم، از نادیده گرفتن عمدی افکارم و گاهی اوقات مخالفت با آن‌ها.. احساس می‌کنم مغزم نمی‌تواند ساکت شود.. زندگی خیلی خسته‌کننده است... می‌دانم روزهای بهتری خواهند بود، و من باید منتظرشان باشم اما من الان فقط ناراحتم و به همین دلیل حرفایم کمی تلخند.. 
 
• ماری
       