
پری‌خانوم گفت تو چرا از فراموشی می‌ترسی؟ گفتم آدم اگه یادش بره قلبش کجا تند زده، دستاش کجای تن یار گنج پیدا کرده، لباش کجا فحش داده کجا بوسیده، چطوری بمیره؟ نمی‌بینی روزان و شبان ما پره از مرگ و میر؟ گفت یعنی چی؟ گفتم شما خوش‌حالها چی بلدین پس؟ آدم باید خستگیاشو یادش باشه که بتونه چشماش رو یه‌شب، یه‌روز ببنده و بگه نخواستیم و خلاص، بره. وگرنه میشه مگه دل کند از این همه ماه و ستاره و خورشید و بچه و درخت و اون گربه‌ی شَل نارنجی سر کوچه که من رو یادشه؟ 
 
گفت تو می‌ترسی از مردن؟ گفتم خیلی خری پری‌خانوم، ببخشیدا. مردن ترس داره؟ گفت چی پس؟ گفتم میگم آدم باید یادش باشه همه‌چی. گفت حتی اون تلخ‌ها؟ گفتم مخصوصا اون‌ها. اونها رو اگه یادت بره، ممکنه باز فکر کنی دیگه از بغل‌کردن و بغل‌شدن بی نیازی. گفت نمی‌فهمم چی میگی. گفتم بله، باید دیوونه بشی تا بفهمی شفای آغوش چیه. دربیار روپوش سفید رو، سفید چیه عین کفن، رنگی بپوش عشق کنیم از تماشاکردنت بس که قشنگی. پاشو ببرم بچرخونمت تو محوطه. تو یادت رفته که غمگینی، بریم بچرخیم نارنجیا رو ببینی یادت میاد.  
 
ویلچرش رو هل داد و رفت. عین همه. اگه نمی‌رفت بهش می‌گفتم آدم اگه یادش بره چی شد که موهاش سفید شد، اگه یادش بره چروک پیشونی از کجا اومد، اگه یادش بره بغل کردن کوتاه اون آدم ممنوع چه بهشتی بود وقتی لگد می‌زد به هرچی قاعده‌س، اون‌وقت سر پیری چیکار کنه با دقایق شب؟ اگه نمی‌رفت، بهش می‌گفتم آدم باید به یاد بسپره ولی از یاد همه بره.  
 
پری‌خانوم همه‌چی یادش رفته و فکر می‌کنه من پسرشم. من از یاد همه رفتم، ولی یه‌ذره یادمه هنوز. واسه همینه که همیشه دستامو وا می‌کنم و تو خیابون راه می‌رم، شاید یه پیرمردی که بغل‌کردن یادش رفته من رو ببینه و یادش بیاد. شایدم من اون پیرمردم که یادش رفته. کی می‌دونه اصلا دیوونه کیه، عاقل کیه. 
 
(به پری‌خانوم، ساکن فرفری تخت ۴۰۳) 
#حمید_سلیمی 
 
@Radio_chehraziii
