
من‌ می‌روم. 
یک روزی که زود نیست می‌روم. 
به آغوش دریا می‌پیوندم. 
به درختانِ سبز لبخند می‌زنم. 
به گل‌های سرخ چشم‌ می‌دوزم. 
با آن بوی زندگی سرخوش می‌شوم. 
افکارم را دور میکنم و به صدای طبیعت گوش می‌دهم. 
برای مدتی طولانی در همان‌جا بمانم. 
کتاب‌هایم را همراه خود می‌برم و آن‌ها را زندگی می‌کنم. 
می‌روم تا شاید دردهایم کمی التیام یابند و روحم به آرزوی دیرینه‌ی خود برسد. 
-مهی‌نوشت
