
در شب کوچک من، افسوس 
باد با برگ درختان میعادی دارد 
در شب کوچک من دلهرهٔ ویرانیست 
  
گوش کن 
وزش ظلمت را میشنوی؟ 
من غریبانه به این خوشبختی مینگرم 
من به نومیدی خود معتادم 
 
گوش کن 
وزش ظلمت را میشنوی؟ 
  
در شب اکنون چیزی میگذرد 
ماه سرخست و مشوش 
و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است 
ابرها، همچون انبوه عزاداران 
لحظهٔ باریدن را گوئی منتظرند 
  
لحظه‌ای 
و پس از آن، هیچ. 
پشت این پنجره شب دارد میلرزد 
و زمین دارد 
باز میماند از چرخش 
پشت این پنجره یک نامعلوم 
نگران من و توست 
 
ای سراپایت سبز 
دستهایت را چون خاطره‌ای سوزان، در دستان عاشق من بگذار 
و لبانت را چون حسی گرم از هستی 
به نوازش‌های لبهای عاشق من بسپار 
باد ما را با خود خواهد برد 
باد ما را با خود خواهد برد. 
 
— فروغ فرخزاد 
「@bluehomeplus 」🪴
       