
روزهایی میرسند  
که موهایت سراغ انگشتهایم را میگیرند  
و جیب هایت به جستجوی دستهایم تمام خیابان ها را پرسه میزنند 
چشم هایت همه جا دنبالم میگردند 
و لب هایت به اشتباه به صورت آدم های غریبه لبخند میزنند و نامم را صدا می کنند روزهایی میرسند  
که مغزت از تکرار خاطره هایم درد میگیرد  
و قلبت مدام از تو میپرسد چرا؟ باور کن 
روزهایی میرسند  
که آدم ها باید به خودشان جواب پس بدهند! 
بعد از رفتنت هیچ نمیگویم 
من تو را به روزهای سخت دلتنگی میسپارم
       