
از مرحله‌ای به مرحله‌ی رشدِ دیگری میرویم. 
شاید همه شنیده باشیم که لازمه‌ی رشد، رها کردن تعلقات در زمان مناسب است. 
اما شاید کمتر درمورد بخش دیگری صحبت شده باشد. 
بخشی پر از شعف، شور و نادانستگی که در ورود به مرحله‌ی بعدی تجربه خواهیم کرد. 
درست است که لازمه‌ی ورود به بخش‌های جدیدتر، رها کردنِ بخش‌های قدیمی و خداحافظی با ورژن‌های قدیمی‌تر خودمان است اما لازمه‌ی تجربه کردن و به تکمیل رساندنِ مرحله‌ی بعدی، دادن یک «اجازه» به خودمان است.  
اجازه‌ی لذت بردن و تجربه کردنِ شوق‌ها. 
اجازه‌ای که بسیاری از مواقع به خودمان نمیدهیم. چون زیاد در فرهنگمان از این اجازه‌ها ندیده‌ایم! 
گاهی آنقدر تمرکزمان بر از دست دادن‌هاست که یادمان میرود همزمان که بخشی در ما میمیرد، بخشی دیگر آبستن جوانه‌ای نازک از ورژنی جدیدتر از ماست. 
آیا آنقدر شوق دیدارِ خود‌ِ جدیدمان را در مرحله‌ی جدید از زندگی‌مان داریم که نخواهیم فقط بر سوگمان تمرکز کنیم؟ 
مرگ، در درون خودش همیشه آبستنِ یک زندگی دوباره است.  
مرگ و زندگی 
از دست دادن و به دست آوردن 
اندوه و شادی 
اینها متضاد نیستند، 
اینها دوستانی مکمل و همیشگی هستند.  
آنجا که اندوه مهمان ماست، شادی هم نشسته فقط آرام است. 
 و آنجا که در سوگِ رها کردنِ گذشته اشک میریزیم، شوقِ به دست‌آوردن تجربه‌ای جدید‌تر از پشت در به ما لبخند میزند.  
فقط گاهی لازم است به خودمان اجازه دهیم، در را باز کنیم.  
حتی با احساس گناه، حتی با اندوه و حتی با چشمانی اشک‌بار.  
و این را بدانیم اشک ریختن و خندیدنِ همزمان، دیوانگی نیست و فقط خبر از گذر میدهد.  
گذر از یک مرحله به مرحله‌ی رشد دیگری. 
آیا تا به حال در مرگ به زندگی‌تان سلام کرده‌اید؟  
 
—پونه مقیمی 
「@bluehomeplus 」
       