
عشقی که توی ۱۴ تا ۱۷ سالگی دچارش می‌شیم با عشقی که وقتی ۱۸ سالو رد کردیم برامون اتفاق می‌افته خیلی فرق داره؛ توی سن کم حاضریم صبر کنیم، بی حد و مرز عشق بورزیم، تلاش کنیم، از خود گذشتگی کنیم، چشمامونو روی خودمون ببندیم دنبال طرف بدوییم تا به هر قیمتی که شده کنارمون بمونه. ولی وقتی همین عشق توی بلوغ عقلی برامون اتفاق می‌افته، صبر می‌کنیم ولی نه درونحد که به مغزمون آسیب برسه، عشق می‌ورزیم ولی نه در حدی که طرف ازمون خسته شه، تلاش می‌کنیم ولی وقتی بدونیم تلاشامون نتیجه داره، از خودگذشتگی می‌کنیم ولی موقعی که بدونیم طرفمون با لیاقت و با جنبست، چشمامونو روی خودمون می‌بندیم ولی درصورتی‌که بدونیم طرفمون حواسش بهمون هست، اونو کنارمون می‌خوایم ولی تا وقتی که به زندگیمون لطمه ای نخوره و خودمون اذیت نشیم. عشق توی بچگی خیلی قشنگ و خالصه. ولی عشق توی بزرگسالی چون منطق داره باعث پیشرفت و رشد آدما می‌شه. چیزی که نمی‌تونیم انکارش‌کنیم. 
-دیاکو.
       