
چند روز پیش به تراپیستم پیام‌ دادم که دیگه نمی‌خوام ادامه بدم و حوصله جلسات رو ندارم. 
یکم‌ بعد یه ویس ده دقیقه‌ای فرستاد و همون اولش گفت: «من‌ می‌دونم الان صرفا ناراحتی و نیاز داری حرف بزنی، لطفا سعی نکن دوباره از بقیه فاصله بگیری و تنها بشی؛ بیا راجع بهش صحبت کنیم.» 
بعد از شنیدن این‌ تیکه، جوری بغض کردم که انگار سال‌ها منتظر بودم یکی همینو بهم‌ بگه.
        