
حلوای شیرین 
 
کوه بود و دشت و دمن، پای به پایش می‌رفتم و او می‌گفت و من جان به جان کلامش می‌سپردم. بر تپه‌ای ایستاد و چشم فروبسته آرام هوا را بویید. خندان شد و روی برمن کرد. 
گفت: این بو را می‌شناسم من، آشناست، جای پای همه‌ی کودکی‌ام در این تپه‌ها و این دشت‌ها پیداست. کودکی، جوانی و تلمذ در حلقه‌ی  پیرم همه در این شهر بود و یگانه گوهری در اینجا دارم که در عالم دردانه است. 
گفتم: غریب است که دل‌بسته‌ی این جهان خاکی بینمت، آن‌هم گوهری. 
گفت: آری گر دل‌بستگی در این جهان باشد مرا، دیدار و بوی دامن زنی است که در دامنش پرورده شدم و نخست استادم بود که عشق، آموختم و رهایم کرد تا به جمع عشاق شوم. مادری که مادری را برمن تمام کرد و هرچه دارم و کردم از اوست. برویم که بسیار مشتاق دیدار اویم که در این جهان تنها اوست که به شوقش چشم می‌گشایم و دیگر هرچه هست از این جهان جداست. 
به دیارش شدیم. کوچه‌ها را می‌کاوید و کاه‌گل دیوارها را می‌بویید به یاد خاطراتش. مشتاق دیدار بانویی بودم که می‌گفت نخستين استاد او است. او که این‌چنینی در دامان. 
از سر گذر که بگذشتیم بیرقی سیه بر دیوار دیدم. نزدیک که شدیم صدای شیون می‌آمد، کودکان از پس‌وپیش می‌دویدند. زنی چارقد سیه به سر، میان کوچه ایستاد و چون به ما نگریست چارقد بر روی صورت کشید و دوزانو بر خاک نهاد و این‌سوی و آن‌سو می‌شد و زار می‌زد. 
مبهوت از کنارش گذشتیم تابه سرایش درآمدیم خانه سیه‌پوش بود و همسایگان هریک به کاری. 
بوی حلوا و گلاب در فضا بود. بغض بر گلویم نشست که پیرم باید بر عزای مادر بنشیند و چنان شیرینی شوق دیدارش به تلخی زهر بر کامش شود. 
مردمان با دیدنش دست از کار نهادند. زنان ریزریز می‌گریستند و مردان دست بر پیشانی می‌کوفتند. پیر مردی به دیدارش آمد. با سر و شانه‌ای که از هق‌هق گریه می‌لرزید، او را در آغوش کشید. 
او چون پیرمرد را در آغوش یافت خندان بوسه‌ای بر پیشانی‌اش نهاد و با دودست شانه‌هایش را راست کرد. 
آرام گفت: چگونه‌ای دوست کهن؟ مشتاق دیدارت بودم، نه خسته، کودکت که بیمار بود شفا یافت؟ دخترت بارش را بر زمین نهاد؟ کودکش چیست؟ 
پیرمرد با چشمانی خون‌بار سر برآورد به او نگریست. به جمع همسایگان رفت و با هریک به گفتگوی حال و احوالشان. گاه کودکان را بر شانه‌ی خود می‌نشاند، بر روی زانو آن‌ها را نوازش می‌کرد. 
من همچنان محو در حیاط خانه ایستاده بودم که در مشتی، حلوا گرفت و به‌پیش آمد. 
گفت: این تهمینه خانم، همسایه‌مان بهترین حلواهای این شهر را می‌پزد، بخور. شیرین است. 
مبهوت می‌نگریستم و دهانم خشکیده بود. چون به گرد همه چرخید و چهره‌های گریان را خندان کرد، به پیشم آمد و مرا به سرسرا برد تا اندکی بیاسایم. 
گفتمش: ندانم چه گویم، می‌خواستم تو را تسلیت‌گویم و پابه‌پایت زار بگریم، اما اکنون گویی خنده بیشتر رواست. 
گفت: ازچه‌رو بگریم؟ مادر، عزیزترینم بود در این جهان و بهترین را همه‌وقت برایش می‌خواستم، حال می‌دانم که بهترین نصیبش شده. او در بر اوست و دانم چنان محو اوست و پای می‌کوبد و می‌رقصد و جام بر جامش زند و نوشد، که نه به این پستی خاک نگرد نه دیگر به من زندانی تن، که چنین حقیر تنم. دردش درمان شد که درمانش همین بود و آزادش کرد. آنان که می‌گریند، ندانند به کجاست و چه شور و حال است او را. من دانم و دمی دیگر در هیبتی نیکوتر و زیباتر، باز به مجلس بزمش می‌شوم و باز پای می‌کوبم. تا آن روز. 
 
(از كتاب دارم هواي عاشقي / امير بهاج) 
@Amiralichannel
