
دهانش را زنجیر بستند،  
دست‌هایش را به صخره‌های مرگ  
به او گفتند: تو قاتلی!  
نانش، لباسش، دار و ندارش را گرفتند  
به او گفتند: تو سارقی! 
از همه‌ی بندرها، جاده‌ها، ریل‌ها فراری‌اش دادند  
معشوقش را از او گرفتند  
به او گفتند: تو پناهنده‌ای!  
 
ای خون‌ریزِ چشم‌ها و دست‌ها! 
شب نمی‌ماند.  
اتاق‌های بازجویی و گره‌های زنجیر،  
همه جا به زودی  
پر می‌شود از گندم. 
 
- محمود درویش 
「@bluehomeplus 🌾 」
       