
‌ 
این ویدیو را با ویرایش‌های مختلف دیده‌ام. مواجهه‌‌ی مخاطبان با این ویدیو، اغلب در ستایش قدرت، استقلال، شادمانی و صلابت است. این رقص را نمایشِ "بی‌نیازی از ديگری" می‌بینند. هر کس خوانشی دارد؛ اما آنچه من در این صحنه می‌بینم، همین جای خالی است. چیزی که به این منظره معنایی بخشیده، جای خالی است: حضور یک غیبتِ جدی. اگر آن غیبت نبود، می‌توانست طور دیگری برقصد. دختر با صدای بلند فقدانِ دیگری، و البته احتیاجش به دیگری را بیان می‌کند. من بدون تو، اما با تو هستم. 
‌ 
~نباید می‌ماندیم، معین دهاز 
T.me/Smokingchannel
