
یکی از رسواترین, غیر قابل دفاعترین و در عین حال شایعترین تحلیل هایی که این سالها گاه از لسانِ عارفان و گاه از زبان برخی از روان شناسان می شنوم، این است که بی خیالِ گذشته شوید، به آینده هم فکر نکنید. در حال زندگی کنید و از اکنون لذت ببرید! 
به نظرم می رسد که در پشتِ این ایده، یا حجم عظیمی از بلاهت و خوشبینی افراطی وجود دارد یا مبلغِ هنگفتی شیادی و شارلاتان بازی! 
انگار نسخه پردازان، هیچ درک و دریافتی از واقعیت های روانیِ ما آدمیانِ فلک زده، ما زندانیانِ تخته بندِ زمان و شرایط ندارند. 
انگار که عقابِ آسمان‌فرسای نگاهِ آنان نمی تواند زیر و بم هایِ راهِ ناهموارِ "بودن و شدنِ" دشوارِ  آدمی را نظاره کند! 
کمال خواهی و ایده آل گرایی خوش چیزی ست اما حدّی و سقفی دارد. 
من سالهاست که آثار عرفانی و روان شناسی می خوانم اما نه می توانم خاطرات گذشته  را فراموش کنم و نه می شود به مخاطرات احتمالی آینده فکر نکنم... 
 
عبدالحمید_ضیایی، بصیرت های بیهوده 
@Amiralichannel
