
من از تو ميمردم 
اما تو زندگاني من بودي 
 
تو با من ميرفتي 
تو در من ميخواندي 
وقتي که من خيابانها را 
بي هيچ مقصدي ميپيمودم 
تو با من ميرفتي 
تو در من ميخواندي 
 
تو از ميان نارون ها ، گنجشک هاي عاشق را 
به صبح پنجره دعوت ميکردي 
وقتي که شب مکرر ميشد 
وقتي که شب تمام نميشد 
تو از ميان نارون ها ، گنجشک هاي عاشق را 
به صبح پنجره دعوت ميکردي 
  
تو با چراغهايت ميآمدي به کوچهء ما 
تو با چراغهايت ميآمدي 
وقتي که بچه ها ميرفتند 
و خوشه هاي اقاقي ميخوابيدند 
و من در آينه تنها ميماندم 
تو با چراغهايت ميآمدي  
 
تو دستهايت را ميبخشيدي 
تو چشمهايت را ميبخشيدي 
تو مهربانيت را ميبخشيدي 
وقتي که من گرسنه بودم 
تو زندگانيت را ميبخشيدي 
تو مثل نور سخي بودي 
  
تو لاله ها را ميچيدي 
و گيسوانم را ميپوشاندي  
وقتي که گيسوان من از عرياني ميلرزيدند 
تو لاله ها را ميچيدي 
  
تو گونه هايت را ميچسباندي 
به اضطراب پستان هايم 
وقتي که من ديگر 
چيزي نداشتم که بگويم 
تو گونه هايت را ميچسباندي 
به اضطراب پستان هايم 
و گوش ميدادي 
به خون من که ناله کنان ميرفت 
و عشق من که گريه کنان ميمرد 
  
تو گوش ميدادي 
اما مرا نميديدي  
 
#فروغ_فرخزاد 
@amiralichannel
