
نه در ماندن سکوتی بود 
نه درماندن سکونی. 
 
شاخه‌ها را از ریشه جدایی نبود 
و باد سخن‌چین 
با برگ‌ها رازی چنان نگفت 
که بشاید. 
 
دوشیزه عشق من 
مادری بیگانه است 
و ستارهٔ پرشتاب 
در گذرگاهی مأیوس 
برمداری جاودان می‌گردد. 
 
احمد شاملو:)
        