
يه جاى يكى از نامه هاى احمد شاملو به آيدا، شاملو مينويسه از حرف هاى معمولى بين خودش و آيدا، نه بخاطر بى تفاوتى و بى حسى، بخاطر مشغله و اين جور چيزا. 
بلافاصله بعدش مينويسه: 
"تمام آن حرف ها، شعر ها و سرودهايى كه در روح من زبانه ميكشد تبديل به همين حرف ها و ديدارهاى مضحكى شده كه مرا به وحشت مى اندازد؛ وحشت از اينكه رفته رفته، تو از اين ديدارها و حرف ها و سرانجام از عشقى كه محيط خودش را پيدا نميكند تا پر و بالى بزند، گرفتار نفرت و كسالت و اندوه بشوى." 
 
باز يكم بعدش مينويسه: 
"آيداى من! اين پرنده در اين قفس تنگ نميخواند. اگر ميبينى خفه و لال و خاموش است، به اين جهت است. بگذار فضا و محيط خودش را پيدا كند تا ببينى كه چگونه در تاريك ترين شب ها آفتابى ترين روزها را خواهد سرود." 
آيدا وقتى خونده چقدر بايد مطمئن و از عشق سرشار شده باشه. 
 
 
@Radio_chehraziii
