
گفت "خسته نشدی از این احساساتِ یک طرفه‌ی جهنمی؟ از اینکه همیشه تنها باشی و تنهایی عاشقی کنی؟ خسته نشدی از زندگی در عشقِ آدمی که تو را به فراموشی سپرده؟" 
حقیقت را گفت. من خسته بودم. خسته ی عشقی که در دلم داشتم، خسته‌ی احساساتی که نمی‌دانستم چگونه تمامش کنم، خسته بودم من. 
ولی چه کنم! من تلاش کردم آن احساسات را نابود کنم. تلاش کردم این احساسات حداقل اگر نمی‌توانم برای دیگری خرج کنم لااقل صدایشان را خاموش کنم. ولی نشد! هرچه کردم نشد که نشد. 
همان‌قدر که از این احساسات خسته‌ام،همان‌قدرم از تلاشم برای از بین بردن آنها خسته‌ام. 
و بیشتر از همه‌ی این‌ها از حرف‌‌های آدم‌هایی مثل تو خسته ام. از اینکه مدام مرا به پای میز محاکمه می‌برید و می‌گویید فراموشش کن دیگر! 
نمی‌دانم شاید مقصر شما نیستید و طعم این احساسات را نچشیدید که این‌گونه راحت حرف می‌زنید. 
از تمام این سخن ها ‌خسته‌ام. 
-مهی‌نوشت
