
بنویس اکنون کجاست؟ رؤیامان کجاست؟ کجاست بند بند استخوانمان، کجاست؟ کجاست حرف‌های گمشده که می‌خواست گوش دنیا را کر کند؟ 
 
بنویس: «آزادی رؤیای ساده‌ای است که خاک، هر شب در اعماق ناپیدایش فرو می‌رود و صبح، از حواشیِ پیدایش برمی‌آید و این زبان، اگرچه به تلفظش عادت نکرده‌است، صدای هجی‌کردنش را آن سویِ سکوت شنیده است». 
 
📕آرایش درونی  
بخشی از شعر واگویه 
🖌محمد مختاری 
「 @bluehomeplus 」
       