
راستش را بخواهی، تو تنها کسی بودی که وقتی دردهایش را برایم می‌نوشت، اشک هایش را پاک می‌کرد، و با ناتوانی پس از جملات بهم ریخته‌ی ذهنش می‌پرسید: «می‌فهمی چه می‌گویم؟» آن «می‌فهمم»هایی که از میان لبانم بیرون می‌آمد واقعی بود. نه که گمان کنی من به دیگران دروغ می‌گویم، نه! ولی از روزی که دردها و رنج هایی که تو می‌‌کشیدی مرا تکه تکه کرد -به قدری که گاهی احساس می‌کردم شاید بیش‌تر از تو غصه می‌خورم- دانستم که من درد دیگران را آن‌طور که باید، نمی‌فهمم.  
گمان کنم هر آدمی باید کسی را داشته باشد تا هنگام درد، بیش‌تر از خودش بفهمد غم را، رنج را. باید کسی باشد که اگر روزی‌ از زندگی بیزار شد، برای آرامش دل او هم شده، تلاش کند تا زخم وجودش مرهم یابد. وگرنه چطور می‌شود با این حجم عظیم تنهایی کنار آمد؟ 
 
روزنوشت‌های #زهره_احمدی  
@chizhaeihast
