
روزگاری دور 
آن هنگام که هنوز ستاره‌ای در آسمان صاحب بودم 
همان روزهایی که به مهربانی محکوم می‌شدم 
دقیقا 
محکوم می‌شدم 
اینگونه بود که تک به تک در گوشم زمزمه می‌کردند کمتر مهربان باش 
کمتر ساده بگیر 
کمتر دوست بدار 
خلاصه‌ی کلامشان این بود که تیره باش نه سپید 
و من چقدر گریستم به یاد چشمانی که ستاره‌اش را در همان روزها خاموش کردند 
ولی مهربان ماندم 
ستاره‌ام خاموش شد 
ولی ماه را یافتم 
#مهدیه_رضایی
