
روزی که مادر شوم به بچه‌ام یاد می‌دهم که قایم باشک اصلا هم بازی خوبی نیست! 
اینکه چشم بگذاری و منتظر گذشت زمان بشوی و توی دلت بترسی نکند او را پیدا نکنی و بازی را باخته باشی، چه قدر پوچ و بیهوده است... 
این خودش، شروع ِ ترس‌های دوران بزرگسالیست! 
منتظر می‌مانیم که زمان بگذرد؛ آدم‌های اطرافمان غیبشان بزنند و آن‌وقت تازه چشم باز می‌کنیم و میان این‌همه جاهای خالی، دنبال بودنشان می‌گردیم... «ده بیست سی چِل، پنجاه شصت...» 
روزی که مادر شوم به بچه‌ام یاد می‌دهم که قایم باشک بازی خطرناکیست! 
درست است که سر زانوهایت زخمی نمی‌شوند و با توپ‌ات شیشه‌ی پنجره‌ها را نمی‌شکنی اما تو را بزدل می‌کند... 
تو را تبدیل می‌کند به آدمی که وقتی بزرگ شدی، خیال برت دارد برای اینکه قدرت را بدانند، برای اینکه در جست و جوی تو باشند، حتما باید بروی و همانطور که دست روی دست گذاشته‌ای و می‌ترسی صدایت در بیاید پنهان شوی... 
یاد نمی‌گیری که برای برنده بودن باید تلاش کنی و «دیده شوی»، با صدای رسا حرف بزنی، قدم‌های بزرگ برداری و از تکان دادن دست‌هایت توی کمدهای دیواری و پشت پرده‌های حریر آشپزخانه نترسی... «هفتاد هشتاد نود صد....» 
روزی که مادر شوم به بچه‌ام یاد می‌دهم که از هیچ «داااللللی» گفتنی نترسد و از اینکه دیده می‌شود خوشحال بماند. 
 
• الهه سادات موسوی
       