
زیباییت ای بهار دیریاب، رنج عزیز شیرین من است. وقتی نگاهت می‌کنم که چه بیرحمانه زیبایی، چه زیبا بیرحمی و چه ساده کلمات را در برابر لبخندت به کرنش و احترام وامیداری، و وقتی در چشم‌های دلربای جوان تو پلنگ فرتوت دلم را می‌بینم که برای خیز بلندی به تمنای ماه لبانت بسیار پیر شده، در دوگانه‌ی رنجوری و لذت غرق می‌شوم.  
 
سردرگمم وقتی تماشایت می‌کنم. وقتی حرف می‌زنی، یا ساکتی، وقتی خبر نداری شکر از کلماتت تا رگهای قلبم می‌دود و آخر شهد تو پیرمرد معتاد به تلخی‌ات را از پا درخواهد آورد. سردرگمم میان تماشای تو و تن‌دادن به تپش تند قلبی که خبر نداشتم هنوز دارم، یا چشم فروبستن مثل تمام روزها و شب‌های دوری و بی‌خبری. 
 
می‌خواستم برایت بنویسم چگونه از تلاطم دستانم مست می‌شوم، وقتی خواب قایق‌شدن در دریای گیسوانت را می‌بینند. دیدم برای لنگر برداشتن و به اقیانوس زدن خیلی دیر شده. پس شعرهایم را به باد سپردم و به شعاع طلایی خورشید اول صبح و به باران اردیبهشت، تا وقتی لمست می‌کنند، شعر رخ بدهد و تو شراب باشی و تراوش کنی و مست کنی دنیای تیره‌ی دلتنگ رنگ را. 
 
تو رنج زیبای منی، و شفای عزیز منی، و بازگشت منی از ملال سالهای بی رنجی. و خوب است که این‌ها را نمی‌دانی. خوب است که نمی‌دانی.  
 
#حمیدسلیمی 
 
 
@Radio_chehraziii
