
به راستی از چه کسی باید پرسید که در شب های مهتابی غم‌ هایِ شگفت از جان ما چه می خواهند؟  
ناظرانِ شب های مهتابی، 
ما انسان های حیران، 
غم های جاری، 
و زندگی جاری تر. 
زندگی جاری تر و 
لبخندی که نمی‌میرد. 
ترسی که فریاد می‌زند.  
خشمی که شعله ور می‌شود.  
به خاطر همین‌ غم های شگفت است که ما هرگز تماشای چهره های وحشت زده خودمان در آینه و آینده تاب نمی آوریم. 
گویی زیبایی و آرامش شب را هیچ‌ چیز نمی‌تواند از بین ببرد جز خود شب!
       