
احساس می‌کنم که دچار دوگانگی شدم. 
از یه طرف خستم و دلم نمی‌خواد که دیگه ادامه بدم و از طرف دیگه‌ای دو دستی زندگی رو سفت چسبیدم. 
یه لحظه خوشحالم و می خندم به زندگی نگرشم مثبته، به لحظه نکشیده همه چی تاریک می شه و می خوام بمیرم. 
از یه طرف دلم می‌خواد تنها باشم و از طرف دیگه‌ای از همیشه تنها بودنم ناراضیم. 
از یه طرف می خوام با دوستام وقت بگذرونم و دایره ی ادمای دورمو بیشتر کنم، از یه طرف حوصله ی شلوغی ندارم. 
از یه طرف دلم می‌خواد برم بیرون و از طرف دیگه‌ای از داخل اجتماع بودن متنفرم. 
دیگه اصلاً نمیدونم تکلیفم چیه و چی می‌خوام. نمی‌دونم خوبم یا فقط دارم بدتر می‌شم. 
-سمیه، دیاکو.
       