
تو نيستی 
و روشن است كه شب 
خاموش است و چراغ روشن 
 
زنگ مي زند 
ساعتی كه در من كوك كرده ای 
و شب از تخت بر می‌خيزد و من 
از تو بر نمی‌خيزم 
از چه حرف می‌زنم نمی‌دانم 
دست در دست تو داده بودم 
كه پا به پای عصا برگردم 
و بی تو 
پا برهنه رفته بودم دريا 
و در يا پنجره را باز گذاشته بودم كه بيايی 
كه رفتی 
ومن پا می‌زدم در خودم 
كه اين دو چرخه نايستد 
كه ايستاد ! 
 
باران می آمد و 
تو می رفتي 
ومن می‌دانستم 
وقتی كه مقصد تو نيستی 
شتاب كوله پشتی و 
بي قراری شانه های‌‌ من 
از هيچ خيابانی نمی گذرد. 
 
—بکتاش آبتین 
「@bluehomeplus 」
       