
من آدمی بودم که همیشه زود تحت تاثیر افراد و جو محیطی که توشم قرار میگیرفتم. 
اصلا هم ترسی برای گفتنش ندارم. 
 
مثلا کسی که هر روز ساعت طولانی‌ای رو باهاش میگذرونم و دوری ازش اجتناب ناپذیره اگر کاری بکنه و اعصابم خورد بشه تا ۲ روز حرکاتش رو مرور میکنم و پیش خودم فکر میکنم که قراره اینطوری تو روش بزنم که فلان کارو کرده یا دورشو خط بکشم یا بهش بگم دیگه واسم مهم نیست و همین باعث میشه سطح توقع من به مراتب از فرد بره بالا و دیگه هیچ خوبی‌ای (حداقل از اون) به چشمم نیاد و تمرکزم روی اون کینه و خشم باشه! 
 
یا مثلا جوی که توشم اگه ناراحت کننده یا پر از عصبانیت باشه من هم به موازات همون جو عصبی یا افسرده میشم چون از اون جو هم قدرت بیرون رفتن ندارم. 
 
این دو تا مثال از موقعیتایی از زندگیمن که بعد از چندین ماه فهمیدم کلید حلشون توی خودمه  
همیشه صبر کردم و وایسادم آدما عوض شن  
جو عوض شه و اکثرا هم شد. 
 
ولی یه بار به خودم نگفتم‌ نگین تو عوض شو 
تویی که انتظارت براورده نمیشه(اصلا هم کاری به بجا بودن و نبودن انتظار ندارم) 
تو تغییر مثبت کن... 
همیشه وایسادم یکی بیاد لاقل حالمو عوض کنه  
یکی بیاد کمرنگ کنه دلایل حال بدمو. 
این بار هم نه که واینستم 
وایسادم 
منتهی کسی نبود 
منتهی جو عوض نشد 
منتهی آدمه دیگه عوض نشد. 
 
پس تصمیم گرفتم من عوض شم 
نه مثل عوض شدنای قبلیم 
همه رو دور بریزم 
بگم همه بدن پس منم بد میشم کسیو دوس ندارم با هیچکسم خوب نیستم. من خودمو غوطه ور کرده بودم تو جو منفی دورم. 
هاله‌ی خودمو با جو دورم یکی کرده بودم و فراموش کرده بودم که "من" یه آدم جدام  
میخوام سعی کنم یه سپر درست کنم دورم 
نه سپری که دورم کنه از کسایی که دوستشون دارم. 
یه سپر منفی‌گیره 
سپر محافظتی 
 و به نظرم بهترین اسمی که میشه روش گذاشت: سپر قدر مطلقی! 
 
حالا دیگه وقتی رفتار درستی نبینم از کسی نفس عمیق میکشم 
سپرمو فعال میکنم 
و به سادگی باعث میشه که اون رفتار از سپر عبور نکنه و به من نرسه اشعه‌های ناراحت‌کنندش  
باعث نمیشه نبینم اون رفتارو اون حرفو 
باعث میشه بفهمم اگه مثبت نیست و نباید جذب روحم شه پس مسئله‌ی مهمی برای اهمیت دادن نیست. 
 
دیگه منتظر کسی نیستم حالمو خوب کنه 
و دیگه اجازه نمیدمم کسی حالمو بد کنه! 
امیدوارم که سپره کم نیاره فقط 
امیدوارم.... 
 
#نگین_توکلی 
@Amiralichannel
