
نمیدونم اسمش بی حوصلگیه، اصلا درسته یا نه، یا واسه آدم‌های اشتباه گذشته است، اما من به جایی رسیدم که وقتی کسی برای چندمین بار ناراحتم میکنه بدون خودخوری و شکایت هر بار یه تیکه از علاقه و توجه‌ام رو از اون شخص میگیرم و به خودم میدم، و اون هم با هر رفتار ناراحت کننده‌اش، هر بار خودش رو تو زندگیم کمرنگ میکنه تا روزی که محو بشه، چون یاد گرفتم فقط آدم‌هایی رو نگه دارم که دلیل لبخند و آرامشم باشن، راستش من به این باور رسیدم که کسی که واقعا تو رو بلده و دوست داره کاری نمیکنه که ناراحت شی، یا حداقل میتونم بگم کاری نمیکنه که ناراحت بمونی.
       