
‏من بلد نیستم محبتم رو به نزدیکام نشون بدم. از حضورشون کلافه می شم، از هر حضور مداومی کلافه می شم، اما توو تنهایی، ساعت‌ها، درواقع تموم دقایقم رو بهشون فکر می‌کنم و بابت سختی‌ها و تلخی‌هاشون غصه‌دار، و از پس زدنشون و ناراحت کردنشون هم پشیمون می شم. و این خیلی بده که هرگز نمی فهمن و همه چیز رو سطحی و ظاهری می بینن.
       