
زندگی شاید 
یک خیابان درازست که هر روز زنی  
با زنبیلی ازآن می گذرد 
زندگی شاید  
ریسمانیست که مردی با خود آن را از شاخه می آویزد 
زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگردد  
زندگی شاید افروختن سیگاری باشد، 
درفاصله رختوتناک دو هماغوشی 
یا عبور گیج رهگذری باشد 
که کلاه از سر بر می دارد 
و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید 
«صبح بخیر» 
  
زندگی شاید آن لحظه مسدودیست 
که نگاه من درنی نی چشمان تپ خود را آویزان می سازد 
ودر این حسی است 
که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت 
  
در اتاقی که به اندازه یک تنهایست 
دل من 
که به اندازه یک عشقست 
به بهانه‌های ساده خوشبختی خود می نگرد 
به زوال زیبای گل ها درگلدان 
به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای 
و به آواز قناری ها  
که به اندازه یک پنجره می خوانند 
  
آه... 
سهم من این نیست 
آه سهم من این نیست 
 
•تولدی دیگر 
—فروغ فرخزاد 
「@bluehomeplus」
       