
به ٩٩ 
دستت رو می‌گیرم می‌برم یه جای آروم که صدامو خوب بشنوی. دور از همهمه‌ی این روزا! بعد می‌شینم روبروت و صاف توی چشمات نگاه می‌کنم. می‌خوام برات بگم که ما خیلی درد کشیدیم وقتی نبودی! زخم زیاد داریم از گذشته‌ای که تا همین دیروز بود. خسته‌ایم! نه که این زخم خوردن‌ها چیز جدیدی باشه‌ها! نه! ما جنگیدنو بلدیم. همیشه جنگیدیم. همه‌ی عمر. برد و باختش مهم نبوده‌. مهم این بوده که با هم بودیم، با هم جنگیدیم، با هم غر زدیم و وقتی خسته شدیم پناه بردیم به آغوش هم. پناه بردیم به بوسه، به «نگران نباش! همه چی درست می‌شه»! 
حالا اما، سخت‌تر از همیشه این بی‌آغوشی و فاصله داره خسته‌ترمون می‌کنه. این ماسک‌های لعنتی نمی‌ذاره خنده‌های کمرنگ همو ببینیم، این دستکش‌های پلاستیکی لمس دستهامونو وقتی می‌خوایم بخونیم حول حالنا غیر ممکن کرده و این سخت‌ترین شروعه برای مایی که عادت داریم به هم پناه ببریم. 
می‌خوام بگم ما زخمی‌ها رو برگردون به آغوش هم حالا که بهار اومده ما رو به ما برگردون! ما امیدواریم به با هم بودن. اینجوری مطمئنم وقتی اولین شکوفه روی درخت سیب جوونه بزنه ما هم همه چیز رو گذروندیم و باز با لبخند سلام می‌کنیم به روی ماهت...مبارک باش...مبارک بمون 
 
#سیمین_کشاورز  
 
@Radio_chehraziii
