
تکثیر می‌شوم در زمان. هزاران شکل از خودم، از من جدا می‌شوند و هر کدام راه می‌گیرند و می‌روند؛ تعدادی در گذشته، تعدادی در آینده. آن‌هایی که به گذشته می‌روند، خاطره‌ها را می‌جورند و در لحظه‌هایی اغلب خوش، شورانگیز و مستانه جاگیر می‌شوند. آن‌هایی که به آینده می‌روند اما خودشان لحظه‌ای می‌سازند. یک اتفاق نیامده را خانه می‌کنند و می‌روند میان دیوارهایش وول می‌خورند و آن‌وقت است که دلم آشوب می‌شود. می‌خواهم همه‌شان را جمع کنم، یکی‌یکی بغل بگیرم و بگویم این سفر در زمان را تمام کنند. آینده گنگ و محو و گم است. یک جاده‌ی همیشه مه‌آلود. آن‌ من‌های به آینده رفته گاهی برنمی‌گردند. میان شیارهای ناشناخته‌ و هنوز نیامده‌ی یک اتفاق جا می‌مانند؛ شکلی از من در احتمال یک آینده مجهول. باید در لحظه‌ی تکثیر شدن، چشم‌هایم را ببندم و برای خودم این رباعی خیام را زمزمه کنم، شاید دست بردارم از این سفرهای دراز و بی‌سرانجام: 
در دایره‌ای کآمدن و رفتن ماست 
آن را نه بدایت نه نهایت پیداست 
کس می نزند دمی در این معنی راست 
کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست 
 
"نعیمه بخشی" 
@cafeparagraph_mag
