
‍ این ویدیو را برایم فرستادی که در آخرین لحظه روی تصویر نوشته می‌شد: گاهی باید آن چیزی که دوستش داری را رها کنی. 
 
می‌خواهم این را برایت بگویم که به قول مسعود کیمیایی این جمله‌ها بوتیکی است و واقعیت در جای دیگری است. مگر بچه‌گی‌هایمان را فراموش کرده‌ای؟  
چقدر جوجه رنگی خریدیم و با دستان خودمان خاکشان کردیم ؟ حتی آن جوجه‌ای که برایش کنار تشک‌ام جا می‌گذاشتم و باهم می‌خوابیدیم ! 
رها کردن داریم تا رها کردن. اینکه می‌خواهی چه چیزی را رها کنی اصل داستان است! یک سنگ؟ یک ماهی از جان افتاده؟ یک پیراهن پاره؟ یک آدم؟ یک عشق؟ چه چیزی را می‌خواهی رها کنی؟ 
 
فکر میکنی رها کردن «دوست داشتن» همانند رها کردن یک ماهی قرمز جان باخته است؟ یادت نمی‌آید که وقتی بابا روی‌ تخت بیمارستان بود چگونه بودی؟  
لحظه‌ای شبیه طوفان‌های حاره‌ای بودی و لحظه‌ای دیگر شبیه هوای خنک و مطبوع اردیبهشت. 
برای اولین بار که توانست خودش قاشق غذا را بگذارد توی دهانش داشتی بال در می‌آوردی، من هم از خوشحالیت خوشحال بودم؛ اصلا گور پدر‌دنیا هم کرده، من دلم میخواهد همیشه این‌قدر خوشحال ببینمت. 
عاشق پدرت هستی، دلیل رفتارهایت همین دوست داشتن بود. همین و بس.  
 
پس چطور آدمی که تنها با یک لبخندش پرتاب می‌شوم به آرام ترین و امن‌ترین نقطه دنیا را باید رها کنم ؟ 
بعد این دیگر چه کار مهم و درست و درمانی برایم باقی خواهد ماند؟ چگونه خوشحال باشم وقتی که دیگر دلیلی در کار نیست؟ رها کردن آدمی که دوستش داری ابنقدر راحت نیست مرد بزرگ !  
چشمانش را چگونه باید رها کنی؟ بغلش را چگونه فراموش می‌کنی؟ صدایش را، حرف هایش را؟ 
آن شب‌هایی‌که باهم به صبح رساندید را ؟ 
عکس‌ها و خاطرات ؟ مگر آدمی چند بار در این نقطه از زندگی می‌ایستد ؟ 
بزرگترتان بودم اما کوچک همه. همیشه بی‌منت خنداندمتان حتی وقتی هوا پس بود. همیشه در کوله‌ام بیشترین چیزی که بار زده‌ام خوشحالی و حال خوب بوده است، از هیچکدامتان هم دریغ نکردم. 
اما حالا اینجا هستم. همینجا که هر روز می‌بینی‌اش. جایی مابین زمین و هوا. مثل مورچه ای در ظرف عسل. 
 
رها کردن آسان‌ترین کار ممکن در زندگی است، باور کن. 
حداقل برای من همیشه اینطور بوده. 
اما این راه من نیست. من نمی‌توانم رها کنم. من جنگیدن برای بدست آوردن را انتخاب کرده‌ام.حتی اگر  هر روز از فرط غم نفسم بالا نیاید. حتی اگر آخرش به مرگ ختم شود. حداقل‌اش این است برای چیزی میمیری که از اعماق وجودت دوستش داشتی. 
همه‌مان یک روزی میمیریم.  
اما مردن در حسرت از همه چیز سخت‌تر است رییس. 
همین. 
 
🔸پویان اوحدی 
 
@Radio_chehraziii
