
«مارتا گونزالس» بالرین سابق باله‌ی نیویورک در دهه ۶۰ میلادی. واکنش او هنگام شنیدن «دریاچه‌ی قو» اثر چایکوفسکی در حالی که مبتلا به آلزایمر است دیدنی و تکان‌دهنده است. 
 
موسیقی در کدامین نقطه‌ از جان انسان رخنه می‌کند و ثبت می‌شود که دست آلزایمر هم به آنجا نمی‌رسد؟ 
 
هنگامی که ناامیدانه از تلاش برای بازآفرینی روزهای جوانی دست می‌کشد، و با حسرت سر تکان می‌دهد و تسلیم می‌شود، چطور با بوسه‌ای محبت آمیز جان دوباره می‌گیرد و مصمم به ادامه می‌شود! چه قدرتی در جانش می‌ریزد غرش  بم سازهای بادی! عجبا که مهارت و ظرافت حرکات هنوز از عضلات تحلیل رفته و نحیفش بیرون نرفته! 
 
 
«ما هنر را داریم تاحقیقت ما را نابود نکند» 
فردریش نیچه 
@Amiralichannel
