
کنارت نیستم اما ؛ 
به تک تکِ ذرات معلق هوا ، 
و به اکسیژن های در عبور ، سپرده ام که آغوشِ داغم را برایت بیاورند تا تمامِ خستگی ها و دردهای تنت بریزد ... 
بوسه های از ته دلم را به دستانِ مهربانِ نسیم ، سپرده ام تا شب هنگام آنها را روی پیشانی و گونه های نازنینت بنشاند و حالِ این روزهای تو را بهتر کند ... 
خوب باش ماهِ من ! 
خوب تر از همیشه ... 
و فراموش نکن اینجا کسی هست که به اندازه ی تمام زمان هایی که تنها بوده ای ، انتظارِ لبخندِ تو را می کشد ، 
کسی هست که به اندازه ی تمامِ آنها که نیستند ، تو را دوست دارد و به اندازه ی تمامِ آنها که رفته اند ، با تو خواهد ماند ، 
کسی که می خواهد جهان نباشد اگر غمگین باشی ! 
بخند ماهِ من ؛ 
چشمانِ تو حیف است که غمگین باشد ، 
بخند ... 
 
‌
       