
من بيشتر از اينكه صبور باشم، حسودم.  
به چی يا كی، خيلی مهم نيست، من به هر اتفاقی كه يه سمتش تو باشی و طرف ديگش خودم نباشم حسودم.  
من ساعتای زيادی به عكسای تو خيره میشم و به آدمايی نگاه می‌كنم كه چقدر شبيه من نيستن.  
به لبايی كه تو رو صدا می‌زنن، به گوشايی كه از تو می‌شنون، به چشمايی كه تو رو میبينن، پوستایی که تورو لمس میکنن.  
و به اين فكر می‌كنم كه چقدر آرزو داشتم، تا همه اونا من بودم.  
آدما، مرگ مشخصی دارن كه حتما ازش بی‌خبرن، اما من مطمئنم از حسادت دق می‌كنم. 
اونم حسادت به همه ی اونا که تو دوروبرشونی و بهشون اهمیت میدی.
       