
آلبر کامو تو مرگ خوش نوشته: 
بیماریش اینقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردن و از یاد بردن که اون داره عذاب می‌کشه و یه روزی می‌میره. 
حقیقت اینه گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت می‌شه. درد و رنج‌هامون، بیماری‌هامون، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها، براشون تبدیل به عادت می‌شه و دیگه به چشم نمیاد. گاهی حضور دائمی ما، عشقِ بی‌قید و شرط ما باعث می‌شه حتی دیده نشیم.
       