
خواب خودش را می‌آویزد به انتظار و گوش می‌دارد به سیاهی تا تو کِی برخیزی و بیاستی مقابلِ آینه و دست بیاندازی به چپاولشان تا در میانه­‌یِ سرت بَند بشوند وُ بروی برسی به فصل که می‌افتد. از چشمانی که گودتر افتاده‌اند می‌شود دانست تابستان حرفِ زیادی برای گفتن نداشت،مدام دَم می‌کشید و داغِ داغ تاریک می‌شد و شب‌هایش، تو را امید رهیدن از انزوا نبود، تنها تکیدن از تنهایی سراغت را می‌گرفت. 
 
الهام اسدی 
@Amiralichannel
