
گاهی اوقـات زندگی فقط خیره شدن به یک صفحه‌ی تاریک و سرد است. 
گاهی حتی برفکی از امید هم پیدا نیست. 
گاهی رنج با تمام قدرت به ما حمله می‌کند و ما می‌فهمیم این جهان نسبت به مـا بی‌تفاوت است. این‌جور وقت‌ها باید جلو رفت، و خیره شد به قلب تاریکی، به این صفحه‌ی تاریک و‌ خاموش.  
و آنجاست که فقط انعکاس تصویر خودت را می‌بینی.  
میبینی تنهایی و تنها نجات‌دهنده‌ی خودت هستی.، 
گاهی بـاید به خاموشیِ ترسناکِ جهان چشم دوخت و شروع کردن به خیال بافتن.  
خیال، گستاخی علیه واقعیت است.  
گاهی باید گستاخ بود.  
گاهی «جهان دریا دریا امید است، اما نه برای ما». 
 این‌جور وقت‌ها باید مثل بچه‌گی‌ها بلندبلند با خودمان حرف بزنیم تا کمتر بترسیم.  
درد بکشیم، ولی در گوشِ وحشت فریـاد بکشیم «اصلا هم درد نداشت».  
داد بکشیم: هی! تنهایی اصلا هم درد نداشت، گندیدن آرزوها، پوشک کردن پدر و مادرها، سوراخ سوراخ شدن با سرنگ‌ها، دفن کردن عشق‌ها اصلا هم درد نداشت. 
در این جهان، امید یـافتنی نیست، «ساختنی» است. 
 
•#مجتبی_شکوری • 
@bluehomeplus ✨
       