
فکر می‌کنی حالت خوبه.منظم ورزش می‌کنی. غذای خوب و خوشمزه و خونگی می‌خوری. خوب می‌خوابی. به اندازه تفریح می‌کنی. به نظرت توی کارت پیشرفت کردی. کتاب خوب می‌خونی. فیلم خوب می‌بینی. دوستان خوبی داری. گفتگوهای سالمی با آدم‌ها داری. تصورت اینه که بالاخره کنترل زندگی رو در دست گرفتی که ناگهان با یک جمله‌ی ساده‌ که حتی نمی‌دونی از کجاش ناراحت شدی و چی یادت اومده پرت می‌شی ته چاه عمیق و تاریک افسردگی و تمام اضطراب‌ها و دودلی‌ها و نگرانی‌ها دوره‌ات می‌کنن. انگار هیچ‌وقت نرفته بودن. فقط یه جایی اون پشت مشت‌ها کمین گرفته و آماده شبیخون زدن بودن.
       