
📝آن طرفِ لبه‌ی هستی 
 
▫️رفیق جان 
امروز توی اخبار خواندم که دانشمندها تپه‌ی جدیدی را فتح کرده‌اند. اما این‌دفعه اینطوری نبود که آنها برایمان کشف جدیدشان را رو کنند و ما هاج و واج بمانیم. برعکس، این‌دفعه اکتشاف جدید دانشمندها آنقدری نفسگیر بود که گویا خودشان بیشتر از بقیه هاج و واج مانده‌اند. 
 
▫️رفیق جان 
دانشمندها می‌گویند که از یک نقطه‌ی دور دور دور در اعماق تیره و تار فضا، از جایی سه میلیارد سال نوری دورتر، امواج رادیوییِ مرموزی دارد ارسال می‌شود. دانشمندها می‌گویند که امواج مرموز آنقدر تر و تمیز است که شاید ارسالشان کار موجودات هوشمندی در آن طرف لبه‌ی هستی بوده باشد. 
 
▫️رفیق جان 
بعد از خواندن این خبر دو سه دقیقه زل زدم به ترکِ دیوار و یواش یواش به عمق ماجرا پی بردم. بیا به این فکر کنیم که موجودِ نازنین هوشمندی که از آن طرف لبه‌ی هستی تلسکوپش را گرفته سمت ما، چه چیزی را خواهد دید؟ تصورش غریب است ولی موجود هوشمندِ آن طرف لبه‌ی هستی، سه میلیارد سال پیش را خواهد دید. یعنی اگر سرگذشت کره‌ی زمین را یک سریال هزار قسمتی فرض کنیم، موجود هوشمند باید در حال دیدن دقایق ابتداییِ قسمت اول باشد. 
 
▫️رفیق جان 
به این فکر می‌کنم که کاش موجود هوشمند صبور باشد و به تماشای زمینِ دوست‌داشتنیِ ما ادامه بدهد تا ببیند چطور زمین‌مان مهمان ابر و آب و باد و باران خواهد شد. که چطور دایناسورها چند میلیون سال به کره‌ی خاکی حکومت می‌کنند و سرانجام دست تقدیر آنها را به مشتی استخوان و فسیل تبدیل می‌کند. موجود هوشمند شریک حس ناب اجداد ما خواهد بود در لحظه‌ی اکتشاف آتش، اکتشاف چرخ، اکتشاف "کلمه". او خواهد دید که نیاکان ما آموختند که باید اندیشید و به کمک قدرت اندیشه، شهرها و کشورها و امپراطوری‌ها بنا نهاده شدند. 
 
 
▫️رفیق جان 
دلم می‌گیرد وقتی که موجود هوشمندِ نازنین، کم‌کم می‌فهمد که به دیدن یک تراژدی نشسته است. ما آدمها لحظات زیبایی را در این نقطه از کیهان خلق کردیم (چیزی از جنس بوسه‌ی یک عاشق بر گونه‌ی معشوق در یک بعد از ظهر ساکت پاییزی). اما آنچه از داستان ما در حافظه‌ی موجود هوشمند رسوب می‌کند دلهره‌آور خواهد بود. او خواهد دید که ما ایدئولوژی را در اختیار گرفتیم تا همنوع را در کوره‌های آدم‌سوزی بسوزانیم. انسان خردمندی که ما بودیم بمبهایی ساخت که در کسری از ثانیه چند شهر را با آدمهایش خاکستر کرد. تشنگان قدرت رنج بسیار را برای مردم سرزمینشان به ارمغان آوردند و آنقدر به عالم و آدم جفا کردند که حتی کاسه‌ی صبر زمینِ پهناورمان هم لبریز شد. 
 
▫️رفیق جان 
کاش صدایمان سریع‌تر به موجود هوشمندِ آن طرفِ لبه‌ی هستی می‌رسید. ولی شوربختانه اگر همین الان برایش دست تکان بدهیم، او سه میلیارد سال دیگر آن را خواهد دید. کاش در آن لحظه ما را سرزنش نکند و به ما خرده نگیرد. کاش بداند که ماها، که خیلی از ماها، سرگشته بودیم و پایان بهتری را برای قصه‌مان آرزو داشتیم. 
 
#روزنوشت 
#مهدی_معارف 
 
@my_story_channel
