
در کدام قصه می‌شود این خداحافظی را طوری نوشت که بازگشت‌اش، باورپذیر باشد؟  
اربابان قصه می‌گویند باید ماجراهایی که برای شخصیت می‌نویسی باورپذیر باشد. اربابان جنگ ولی به این چیزها کاری ندارند. برای آن ها مهم نیست که بازگشت این آغوش‌ها به‌هم، باورپذیر باشد یا نه؟ اصلا بازگشتی در کار باشد یا نه؟  
اما کمی آنسوتر از این آغوش‌ها، جنگ، حفره‌ای است که در انتظار بلعیدن روزگار این مردمان است. 
نگاه کنید در این آغوش‌ها، چگونه زندگی در تقلای پیروزی بر نیستی است.  
زندگی، عمیق‌ترین معناهای عاشقانه را در این آغوشِ‌های گمشده به تصویر کشیده است. 
هیچ‌کس شک ندارد که سرباز در گوشش می‌گوید: من بازمی‌گردم. من دریا را به آغوشت اطمینان می‌دهم که بازمی‌گردم. آغوش من اطمینان توست به عشق. مادر! معشوق! من بازمی‌گردم. 
 
ای کاش داستان همین‌جا در همین آغوش تمام می‌شد. ای کاش دنیا در این عکس به صفحه‌ی آخر می‌رسید. حالا ما مانده‌ایم و هر روز از این آغوش‌ها خون می‌چکد روی چشمان ما.  
قربانی همیشگی در جنگ‌ها مردم‌اند و آغوش‌هایی که برای همیشه از دست می‌رود. 
 
#زهرا_عبدی 
 
@Radio_chehraziii
