
جلال پرسید «چرا لال شدی؟ چرا حرفی نمی‌زنی؟» نشستم و فکر کردم چرا لال شده‌ام؟ چرا حرفی نمی‌زنم؟ چرا قلبم خون است اما صدایم درنمی‌آید؟ آیا می‌ترسم؟ به خودم گفتم معلوم است که نه. ولی دروغ می‌گفتم. می‌ترسیدم. چرا؟ می‌ترسیدم چه چیزی را از دست بدهم که مهم‌تر از این جان‌های پرپر شده باشد؟ فکر کردم و فکر کردم و بعد انگار فهمیدم، ترس در کنه وجود من نهادینه شده است. انگار از همه‌چیز و همه‌کس می‌ترسم. به عقب برگشتم، به عقب‌تر و باز هم عقب‌تر؛ بله من با ترس بزرگ شده بودم. از نوجوانی ترسیده بودم، ترس از اظهار نظر، ترس از آینده، ترس از ارتباط، ترس از شادی، ترس از مهمانی رفتن، ترس از رقصیدن، ترس از غریبه‌ها، حتی ترس از بلند خندیدن. من با ترس بزرگ شده بودم. دیدن و سکوت کردن، خواستن و سکوت کردن، غمگین بودن و سکوت کردن، من حرف زدن و شجاعت را فراموش کرده بودم، اصلن یاد نگرفته بودم و حالا بچه‌های دهه‌ی هشتاد معلم من شده‌اند. 
معلم‌های بزرگ، به این شاگرد میان‌سال درس‌های مهمی دادید و می‌دانم که باید دست معلم را بوسید و همراهش بود. 
 
#سروش_صحت 
 
 
@Radio_chehraziii
