
خستگی مرا چه کسی می فهمد؟ 
به چه کسی بگویم زخمم آن قدر عمیق شده 
که کشتی هایم در آن به لخته خون نشسته اند  
که به خیابان نگاه میکنم  
و حس میکنم چقدر نیاز دارم دراز بکشم  
کنار یکی از آن خط های سفید  
و دنیای دیگر را تجربه کنم  
ولی نه  
از کجا معلوم در آن دنیا خستگی ام برطرف شود؟ 
اگر نشد باید بمیرم و به کجا بروم؟ 
در آغوش تو هم دیگر برای من جا نیست  
میدانم دیگر دوستم نداری  
عزیز ترینم غصه نخور 
چیزی در من وجود ندارد که دوست داشته شود 
خودم میدانم از آخرین باری که تکه هایم را بهم چسباندم دیگر آن آدم قبلی نشدم 
اما کاش نمی گذاشتی بفهمم دیگر حرف هایم را باور نمیکنی 
که وقتی میگویم خوبم در درون خنده ام میگیرد  
که وقتی به خود نگاه میکنم از آینه بیزار می شوم  
وقتی مرا می آفریدی به چه چیزی فکر می کردی؟ 
در فکر چشمانش بودی یا دستانت زخمی بود؟ 
که این گونه وجودم می سوزد 
 از روحی که آشفته است  
و نمی داند  
به کدام تن تعلق دارد.
       