
رنج بردن باعث فهمیدن می شود. 
و ذهن را به تلاش برای شناختن وا می دارد. 
تا این که قواعد زندگی و تلخی و سختی را می شناسد و به درك و شعور می رسد.  
 
ولی وقتی به فهمیدن و درك رسیدی،  
از آن به بعد دیگر خود فهمیدن باعث رنجت می شود.  
 
دیگر هم از فهمیدن خودت رنج می بری، 
 هم رنج فهمیدن آنچه دیگران درك نمی کنند و نمی فهمند و نمی بینند، به جانت نیش می زند و آزارت می دهد.  
ولی هر قدر در نادانی می شود درجا زد،  
در فهمیدن نمی شود.  
 
 
وقتی چشم هایت باز شد، دیگر نمی توانی آن را ببندی و خودت را به نفهمی بزنی. 
 
 از کتاب "دالان بهشت" 
 اثر "نازی صفوی" 
@Amiralichannel
