
دشت هايی چه فراخ‌!  
كوه هايی چه بلند!  
 
در گلستانه چه بوی علفی می‌آمد!  
من در اين آبادی‌، پی چيزی می‌گشتم‌:  
پی خوابی شايد،  
پی نوری‌، ريگی‌، لبخندی. 
 
پشت تبريزي‌ها  
غفلت پاكی بود، كه صدايم می‌زد.  
 
پای نی زاری ماندم‌، باد می آمد، گوش دادم‌:  
چه كسی با من‌، حرف می زند؟  
سوسماری لغزيد.  
راه افتادم‌.  
يونجه زاری سر راه‌.  
بعد جاليز خيار، بوته های گل رنگ  
و فراموشی خاك‌.  
 
لب آبی 
گيوه ها را كندم‌، و نشستم‌، پاها در آب‌: 
«من چه سبزم امروز  
و چه اندازه تنم هوشيار است‌!  
نكند اندوهی‌، سر رسد از پس كوه‌.  
چه كسي پشت درختان است؟  
هيچ‌، می‌چرخد گاوی در كرد.  
ظهر تابستان است‌.  
سايه ها می‌دانند، كه چه تابستانی است‌.  
سايه هايی بی لك‌،  
گوشه يی روشن و پاك‌،  
كودكان احساس‌! جای بازی اين جاست‌.  
زندگی خالی نيست‌:  
مهربانی هست‌، سيب هست‌، ايمان هست‌.  
آری 
تا شقايق هست‌، زندگی بايد كرد.  
 
در دل من چيزی است‌، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم  
صبح  
 
و چنان بی‌تابم‌، كه دلم می‌خواهد  
بدوم تا ته دشت‌، بروم تا سر كوه‌.  
دورها آوايی است‌، كه مرا می‌خواند.» 
 
  
•#سهراب_سپهری• 
@bluehomeplus 🌱-صبح‌بخیر-
       