
روبروم نشسته 
ازش عصبیم 
قبلا من بودم که صداش میزدم  
و ازش میخواستم که هرجوری شده بغلم کنه که ارومم کنه 
ولی خیلی وقته که دیگه ازش عصبانیم 
میخواد دستمو بگیره  
دستمو میکشم 
میگه هرچی تو بخوای همون میشه از این به بعد 
از عصبانیت رو به انفجارم 
دیگه نمیتونم سکوت کنم 
فریاد میکشم 
داد میزنم و میگم اون موقع که در به در دنبالت بودم کدوم گوری بودی.. 
اون موقع که از درد به خودم میپیچیدم 
کجا بودی؟ 
وقتی ازت خواستم صدامو بشنوی ولی تو خودتو زدی به کر بودن داشتی چه غلطی میکردی! 
تو اصلا کجا بودی 
اگه بودی چرا حست نکردم 
تو نبودی 
هیچوقت نبودی 
در به در دنبالت بودم ولی ندیدمت 
نفس کم میارم  
سرشو خم میکنه 
کنارِ گوشم میگه من دقیقا همینجا بودم 
دوست دارم تا جون دارم بزنمش 
اونقدر بزنمش که بفهمه هیچ جایِ زندگی من نبوده 
نمیفهمم کِی اشکام سرازیر میشن 
اینبار با دردی که تمومِ وجودمو خیلی وقته در بر گرفته باهاش حرف میزنم 
ولی تو نبودی، 
حداقل من حس نکردم که بودی 
که اگه بودی من نباید اینقدر عذاب میکشیدم 
ادمایی که ساختی از اون چیزی که فکر میکنی بدترن 
من تموم تلاشمو کردم که همون آدمی بمونم که ساختی 
همونی که میخواستی اونقدر نگاهش صاف باشه که هیچ گرد و غباری توی نگاهش نمونه 
دیگه نفسم بالا نمیاد اینقدر که هق هق کردم 
بغلم کرد 
بالاخره بغلم کرد 
ولی دیر شده بود 
اینبار دیگه خیلی دیر شده بود 
ازش فاصله گرفتم  
دیگه دیر شده الان برای بغل کردنِ من خیلی دیر شده  
همیشه کاراتو درست انجام میدادی مگه نه!؟ 
فکر کنم در موردِ من اشتباه کردی. 
درموردِ من خیلی دیر کردی. 
از کنارش بلند میشم 
از اونم فاصله میگیرم 
بازم گریه امون نمیده 
ولی باید از اونم فاصله بگیرم  
دیگه نمیتونم کنارش بمونم 
وقتی بهش نیاز داشتم نبود پس الانم نیازی بهش ندارم. 
اون بمونه و بقیه بنده هاش که هنوز بهش امید دارن 
من تموم امیدمو ذره ذره از دست دادم و اون کاری نکرد. 
حالا این منم و حفره هایی که تو وجودم کاشتم. 
تنهای تنها 
بی یاور 
بی پناه 
-مهی‌نوشت 
-مکالمه‌ای‌با‌خدا
       