
از بچگی هیچی رو‌ زوری نخواستم. 
حتی نزدیک ترین آدمای زندگیمو. 
هرکسی میتونست هر جا دلش خواست 
خودشو پاک کنه از زندگیم؛ اعتراضی هم نمیکردم. 
هیچوقت خواهش نکردم واسه اینکه 
برسم به چیزی یا کسیو نگه دارم. 
سعی میکردم خودم به دستش بیارم  
نه با خواهش، نه با التماس؛ حتی نه با کمک کسی. 
اگرم نمیشد بیخیالش میشدم.  
ولی هیچکدوم از اینا سر غرور یا یه دندگیم نبود. 
مشکل فقط اینجاست که چیزایی که با خواهش و 
التماس به دست بیان دیگه دوست داشتنی نیستن.
       