
از کامیونی گفتم که سر کوچه پارک کرده بود. 
پشتش نوشته بود «نگرد! نیست». 
مامان گفت: «منظورش تریاک است». 
جاوید به آشپزخانه رفت. 
«عدالت است». 
عدالت از کلمات محبوبش بود. با خودش چند لیوان آورد و روی میز گذاشت. 
صادق گفت: «نه، فکر نمی کنم». 
سرفه کرد و طول کشید تا دوباره به حرف بیاید. 
«منظورش عشق است». 
عشق را جوری گفت که انگار یک رویا بود و در فاصله ی دوری از آدم ها قرار داشت.  
گفتم: «واقعا نیست؟» 
و بیخودی بغض کردم. 
 
#فریبا_وفی 
از کتاب #رویای_تبت 
@Amiralichannel
