
از همه فراریم ولی از تنهاییم خسته شدم. انرژیم رو صفره و مطلقاً توانایی انجام هیچ‌کاری رو ندارم. حس یوزلسی و بدرد نخوری داره منو از درون می‌بلعه و سرش عصبانیم چون می‌خوام بهترین باشم. چیزی رو حس نمی‌کنم و هیچ چیزی نمی‌تونه منو ذوق زده یا خوشحال یا ناراحت کنه. آدما حوصلمو سر می‌برن. هرچیزی حوصلمو سر میبره. حرفای نزدم توی ذهنم انقدر زیاد شدن که هرموقه می‌خوام شروع کنم به حرف زدن لال می‌شم. با کسی حرف خاصی ندارم. ساکتم. خیلی فکر می‌کنم. احساسات و تفریحات و دغدغه های همسنام برام بی معنیو پوچن. حس می‌کنم متعلق به اینجا نیستم. باید برم. حس می‌کنم به اندازه کافی زندگی کردم. انگار حضورم پوچ و توخالیه. و زندگی کردنم سراسر زجر و رنجه. 
-دیاکو.
       