
📝 برای تماشاچی‌ای که نخندید! 
 
▫️توی این چند روز اخیر که قیمت دلار سر به آسمان گذاشته بود، ویدیوی یک استندآپ کمدیِ خیلی قدیمی دوباره بین آدمها دست به دست می‌چرخید. توی ویدیو مجری با طعنه می‌گفت که خیلی‌ها که نگران قیمت دلار هستند اگر یک بسته صد دلاری ببینند فکر می‌کنند از این "صابون سبزها"ست و چه و چه. چیزی که توی آن ویدیو برای من عجیب بود خنده‌ی تماشاچی‌ها بود. تماشاچی‌ها می‌دانند که بالا رفتن قیمت دلار مثل بومرنگ آخر سر برمی‌گردد و می‌خورد توی سر و صورت خودشان. آنها می‌دانند حتی یک کارگر ساده هم با پوست و گوشت و استخوانش تراژدیِ ضعیف شدن پول را می‌فهمد و می‌تواند فی‌البداهه صدتا مثنوی در موردش بسراید. چرا تماشاچی‌ها به جای غصه خوردن برای کسی که بسته‌ی صد دلاری را ندیده ولی بالا رفتن دلار کمرش را خم می‌کند، به این ماجرا می‌خندند؟ 
 
▫️من فکر می کنم راز خنده‌ی تماشاچی را باید توی اسمش جستجو کنیم: "تماشاچی". کسی که آمده برای تماشا. کاراکترِ تماشاچی ناخودآگاه قدرتِ بی‌انتهای ذهنش را فراموش می‌کند و خودش را در چهارچوبِ "فقط تماشا کردن" و "صرفا همراه جمع بودن" اسیر می‌سازد. ما قبلا هم دعوت شده بودیم که تماشاچی نباشیم. یادتان هست؟ همان موقع‌ها که توی کوچه و خیابان به دختری (یا پسری) ظلمی می‌شد و عابرها شبیه مجسمه‌هایی که میلیون‌ها سال از جایشان تکان نخورده‌اند فقط نگاه می‌کردند. حالا بعد از یک روز که توی ذهنم با کاراکتر تماشاچی کلنجار رفتم بیشتر از همیشه دلم می‌خواهد از این مفهوم دور بمانم. زنده باد قدرت اندیشه و استدلال، دقیقا همان موقع که بقیه‌ی تماشاچی‌ها دارند با چشمانِ بسته می‌خندند. 
 
#روزنوشت  
#مهدی_معارف 
@my_story_channel
