
در پی کافه دنجی هستم، 
ته یک کوچه بن بست فراموش شده، 
که در آن، یک نفر از جنس خودم، 
دست و دلبازانه، 
از خودش دست بشوید گهگاه... 
و حواسش به فراموش شدنها باشد... 
کافه ای با دو سه تا مشتری ثابت و معتاد به آه... 
کافه ای دود زده با دو سه تا شمع نه چندان روشن... 
و گرامافونی 
که بخواند: گل گلدون،بوی موهات، 
ای که بی تو خودمو... 
و تو یک‌مرتبه احساس کنی، 
کافه یک کشتی طوفانزده است، 
وسط خاطره هایی که ترا می بلعند... 
 
 
🔸امیر دیبایی 
 
 
@Radio_chehraziii
