
یه گفتگوی ِعاشقانه ی زیبا !  
 
رفتم جلو گفتم «ببخشید خانوم آتیش داری؟»  
هول شد گفت «واسه چی میخوای؟» گفتم «میخوام تکلیفمو با چشات روشن کنم». خندید ، خندیدم.  
گفتم «شالت آبیه ، مثه دریاس ، موج داره دریات».  
گفت«ینی چی؟»گفتم « پیچ پیچی » خندید ،خندیدم.  
 
دیدم اهل دله، نشستم کنارش ، لش رو نیمکت.  
گفتم «همیشه دنبال دلیلی؟» گفت «چطور؟» گفتم «ببین، همین الانم دنبال دلیلی» خندید ، خندیدم.  
گفتم «میخندی تو دلم رخت میشورن» گفت «دیوونه ای؟»  
گفتم «سرت که پایین بود باد میومد.  
یه طره از موهات بیرون بود ، تاب میخورد. دووم نیوردم، دیوونه شدم».  
گفت «با این حرفا روزی مخ چنتا دخترو میزنی؟»  
خوشم نیومد از حرفش. پا شدم خودمو جمع و جور کردم صاف نشستم.  
گفتم «تو ازونایی که وقتی میرن شمعدونیا دق میکنن. صدات مثه بوی بنزین میمونه ، آدم دوس داره همه شو بکشه توی خودش.  
ازونایی که همه راها به تو ختم میشن.  
خنده هات مثه آب میمونه ، بی صداس ولی آرامش میده». 
گفت «کلی آدم مثل تو هست، تازه از تو بهترم خیلی هست!» 
گفتم «من مهربونم، دیوونه و خل و چلم، جسورم، اینارو هیچ جا با هم نمیتونی پیدا کنی»  
سر برگردوندم دیدم کوله ش رو دوششه داره میره.  
 
سعی کردم بین انگشتام بگیرمش.  
کوچیکتر میشد. انقدر رفت که نقطه شد.  
انگشتام رسیدن به هم. دیگه نبود.  
تکیه دادم به پشتی نیمکت ، زل زدم به آسمون.  
ابرا شبیه شمعدونیای دق کرده بودن. راستی ! گفت اسمش شهرزاده.  
شهرزاد ، روسری رقصنده با باد ،  
میروی در یاد ، میشوی غمباد... 
 
🔸پویا رفیعی 
 
@Radio_chehraziii
