
معماری به جای آنکه بینایی صرف یا پنج حس اصلی ما را درگیر کند، چندین حوزۀ تجربۀ حسی را به هم‌کنشی می‌کشد و در هم می‌آمیزد. 
من با بدنم با شهر روبه‌رو می‌شوم و خود را درون بافت شهر تجربه می‌کنم. شهر از طریق تجربۀ تنانۀ من است که وجود دارد. شهر و بدن من یکدیگر را تعریف و تکمیل می‌کنند. من در شهر ساکنم و شهر در من. 
فلسفۀ موریس مرلوپونتی بدن انسان را به مرکز جهان تجربی بدل می‌کند. به باور او «ما از طریق بدن‌هایمان، به عنوان هسته‌های زندۀ روی‌آوری‌ست که جهان‌مان را برمی‌گزینیم و جهان‌مان ما را برمی‌گزیند». 
از نظر مرلوپونتی «بدن ما در جهان، همچون قلب است در یک پیکر زنده: بدن این جلوه‌گاه پیدا (جهان پدیدار) را پیوسته زنده نگه می‌دارد، در آن زندگی می‌دمد و از درون به آن پایستگی می‌بخشد». 
دریافت بدن و تصویر جهان به یک تجربۀ وجودی واحد و پیوسته تبدیل می‌شوند. هیچ بدنی جدا از منزلگاهش در فضا وجود ندارد و هیچ فضایی نیز وجود ندارد که ارتباط و پیوندی عمیق با تصویر ناخودآگاه شخص ادراک‌کننده نداشته باشد. 
 
📕چشمانِ پوست 
—یوهانی پالاسما 
مترجم: علیرضا فخرکننده | نشر چشمه 
「@bluehomeplus 」#معماری
