
همیشه فکر می‌کردم ما مردم غمگینی هستیم، ماتم‌زده و حاضربه‌عزا. اما حالا می‌دانم که همه‌ی ما تنهایان شادی‌ بوده‌ایم که در پستوی خانه‌هایمان اشتیاق را می‌رقصیدیم. شاید برای همین است که حالا از رقصیدن هم بغضمان می‌گیرد، از تماشای رقص‌ها، از آهنگ‌های قری، از تاب خوردن موها و وارستگی دست‌ها حین رقصیدن، از رقصیدن در خوش‌ترین حالت، از کنار هم رقصیدن هم بغضمان می‌گیرد. رقص‌هایی که آخرین شادی‌های کوچک شخصی بوده‌اند، قبل از اینکه هزاران تماشاگر غمگین هر لحظه‌ی آن را بارها تماشا کنند. 
همه‌ی رقصنده‌های دیروز آدم‌هایی معمولی بودند شبیه خودمان و دلشان زندگی ساده‌ای می‌خواست که لازم نیست در آن نگران خیلی چیزها بود و یکی دو نگرانی کوچک در روز برای هر آدمی کفایت می‌کند و قصه زندگی شبیه افسانه‌ای باورنکردنی نیست. اما آن‌ها از قاب معمولی بودن کنده شدند، بی‌فرصتی برای دست کشیدن از زندگی و شناور و رقصان به جاودانگی پیوستند. 
 
نعیمه بخشی 
@Amiralichannel
