
من صبورم اما 
به خدا دست خودم نيست اگرمي رنجم 
من صبورم اما 
چه قدَر با همه ي عاشقي ام محزونم 
و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ 
مثل يك شبنم افتاده ز غم مغمومم 
من صبورم اما 
بي دليل از قفس كهنه‌ي شب مي ترسم 
بي دليل از همه ي تيرگي رنگ غروب 
و چراغي كه تو را از شب متروك دلم دور كند 
من صبورم اما 
آه ، اين بغض گران 
صبر چه مي داند چيست... 
 
• حميد مصدق
       