
ولی من اینجوریم که وقتی یکی و خیلی دوست دارم، خیلی روش حساس می‌شم و تو حسود ترین ورژن خودم قرار می‌گیرم. اون آدم به با ارزش ترین دارایی من تبدیل می‌شه و دوست ندارم نگاهش، لبخندشو کسی ببینه، موها و چشمای قشنگشو کسی ببینه. دوست ندارم به کسی بخنده یا صداشو کسی بشنوه. نمیخوام کسی بشناستش و بفهمه شخصیتش چقدر خوبه و بعدش اونو ازم بگیره. می‌دونم طرز فکر اشتباهیه ولی انگار اون آدم یه گنجه و من اونو فقط برای خودم می‌خوام و مثل یک اژدها ازش محافظت می‌کنم. چون مال منه و کسی حق نزدیک شدن به چیزی که مال منه رو نداره.
       