
۷. فکر موذی تاسف گرایی 
(کشکول ای کاش ها...) 
(قسمت هشتم) 
 
قیصر امین‌پور:  
صد بار پشیمانی و صد مرتبه توبه 
هر بار پشیمان ز پشیمانی خویشم 
 
احتمالا همه ی ما این حالت را تجربه کرده ایم، یعنی در شرایطی قرار گرفته ایم که فکر میکنیم، ای کاش بهتر عمل کرده بودم، ای کاش طور دیگری رفتار کرده بودم، ای کاش... 
جالب  است بدانید که ای کاش ها به همین یک جمله ختم نشده و به یک سناریو تبدیل می‌شوند. 
 
- ای کاش به او تلفن نزده بودم؛ اون وقت دیگه گله نکرده بودم و اون از دستم ناراحت نمی ‌شد و... 
 
- ای کاش می‌دونستم و اون پیشنهاد کاری رو رد نمی‌کردم؛ اگر قبول کرده بودم الان... 
 
- ای کاش اون سالها قدر جوانیم رو می‌دونستم؛ اینطوری بیشتر از خودم مراقبت کرده بودم؛ اینطور آسیب ندیده بودم و... 
 
در نتیجه ی تمام این افکار ناراحت و غمگین می شویم. 
واضح است که لزوما اگر به گونه ای دیگر رفتار کرده بودم نتیجه ی بهتری به دست نمی‌آوردم حتی اگر چنین می‌شد الان فکر کردن به آنچه ندارم چه کمکی می‌تواند بکند؟ 
 
دقت کنید: 
وقتی در زمان حال با احساس ناکامی یا چیزی شبیه به آن مواجه می شویم به جای فکر کردن به اینکه چطور می‌توانم اوضاع را بهتر کنم این فکر موذی به سراغمان می‌آید که ای کاش در گذشته بهتر عمل کرده بودم و بعد غرق در ساختن سناریوی ای کاش می‌شویم؛ آنچه حاصل می‌شود دو چیز است: 
۱. نمی‌توانیم برای شرایط فعلی حل مسئله کنیم. 
۲. به خاطر فکر به گذشته غمگین می‌شویم. 
 
آنگاه تجربه ی ناکامیمان بیشتر می‌شود و به ای کاش های بیشتری فکر می‌کنیم  به همین ترتیب غمگین و غمگین تر می‌شویم. 
به همین دلیل به آنها فکر موذی کشکول ای کاش ها... گفته می‌شود.‌‌ 
(ادامه دارد) 
 
رفیعه السادات شهیدی 
#افکارموذی 
@Amiralichannel
