
نمی‌دانم چه بنویسم. شاید اگر تو اینجا بودی اشک‌هایی را که حالا توی چشم‌هایم با زحمت نگه می‌دارم روی دست‌هایت می‌ریختم. 
... 
تو از حرف‌های من خسته می‌شوی. من خودم هم نمی‌دانم چه می‌نویسم. حالم خوب است؟ نمیدانم. بد است؟ نمی‌دانم. به قول «گوته» که از زبان دکتر «فاوست» می‌گوید «مدتی‌ست برای من بلندی و پستی معنی خودش را از دست داده» برای من هم در این مورد بد و خوب بی‌معنی شده‌اند. پرویز جانم برای من ناراحت نباش من اگر محیط زندگی‌ام عوض شود، اگر مدتی از میان این سروصداها بیرون بروم حالم بهتر می‌شود ضعف اعصاب من علتش مقاومتی است که در مقابل فشار محیط می‌کنم اگر توی خیابان سر من گیج می‌رود و رگ‌هایم کشیده می‌شود و روی زمین می‌افتم هیچ علت دیگری جز ناراحتی عصبی و روحی ندارد و برای درمان این نوع ناراحتی‌های اول باید علت را از بین برد. من اگر ده‌سال هم در آسایشگاه دکتر رضاعی بخوابم ولی بعد باز هم در منزل برای من این تحقیر و این شکست روحیه وجود داشته باشد، هیچ وقت خوب نمی‌شوم. من باید از میان مردمی که با نگاه‌ها و زخم زبان‌هایشان آزارم می‌دهند دور بشوم. 
‌ 
‌ 
فروغ فرخزاد 
از نامه‌ای به پرویز شاپور(همسر) 
 
 
@Radio_chehraziii
