
درد، دل آدمی را بیدار می‏‌کند، روح را صفا می ‌دهد، غرور و خودخواهی را نابود می‌کند، نخوت و فراموشی را از بین می‌‏برد و انسان را متوجه وجود خود می‏‌کند.  
انسان گاه‏گاهی خود را فراموش می‏‌کند؛ فراموش می‏کند که بدن دارد، بدنی ضعیف و ناتوان، که در مقابل عالم و زمان، کوچک و ناچیز و آسیب‌پذیر است، فراموش می‏‌کند که همیشگی نیست، و چند صباحی بیشتر نمی‏‌پاید، فراموش می‏کند که جسم مادی او نمی‌تواند با روح او هم‌پرواز شود، لذا این انسان احساس ابدیت و مطلقیت و قدرت می‏‌کند، سرمست پیروزی و اوج آمال و آرزوهای دور و دراز خود، بی‏ خبر از حقیقت تلخ و واقعیت‏های عینی وجود، به پیش می‌تازد و از هیچ ظلم و ستمی روگردان نمی‏شود.  
اما درد، آدمی را به خود می‏آورد، حقیقت وجود او را به آدمی می‏فهماند، و ضعف و زوال و ذلت خود را درک می‏کند، و دست از غرور کبریایی برمی‏دارد، و معنی خودخواهی و مصلحت‏ طلبی و غرور را می‌‏فهمد و آن را توجیه می‏‌کند. 
 
#مصطفی_چمران 
@Amiralichannel
