
« جیم عزیزم، دیشب احساس کردم تازگی‌ها خیلی ساکت می‌شوی؛ انگار که اصلاً مداوم ندیده‌ باشمت و مجبور باشی خیلی زود از پیشم بروی، وقتی آمدم فکر کردم می‌توانم بروم کنج تنهایی و خیلی به تو فکر نکنم، این‌جا خیلی چیز‌ها برای خوش‌گذراندن هست و نیازی نیست به تو بگویم که دوست ندارم میان آدم‌هایی که وقتی می‌روم بخوابم عین خیالشان نیست بمانم، ساعت دو شده و تمام ساعت عین احمق‌ها نشسته بودم داشتم به تو فکر می‌کردم، مشتاق وقتی هستم که ببینمت. 
امشب چنان احساس تنهایی می‌کنم که نمی‌دانم چه بگویم، بی فایده‌است نشستن و نوشتن وقتی که ترجیح می‌دهم با تو باشم. امیدوارم فردا شب که می‌ببینمت، خبرهای خوش داشته باشی، من هشت و ربع بیرون می‌آیم و همه‌ی افکارم را تا آن‌موقع می‌دهم به تو.» 
 
۲۶سپتامبر ۱۹۰۴ | نامه از نورا بارناکل به جیمز جویس  
 
 
@Radio_chehraziii
