
و می‌نویسم ک یادم نرود، تمام حق های عالم با توست مهربان. با توست اگر نگاهم نمی‌کنی. با توست اگر زبانم لال دوستم نداری. که خودم هم این روز ها روزی چند مرتبه حالم از خودم به هم می‌خورد. حالا هی به بهانه ها، چای نبات به خوردم بدهند... دردم را می‌دانم، درمانم را هم. درمانم حق دارد نگاهم نکند. من هم حق دارم روزی چند مرتبه خودم را بالا بیاورم. و همه چیز سر جایش. چون ترازوی عدالت آفریدگارت برقرارست.
        