
متاسفانه یا خوشبختانه، من قبول کردم که تو قسمت من نیستی. بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم، فکر کردن بی وقفه به تو و یا حمل کلی حس درد و رنج و غم، پذیرفتم که آدم ها و یا چیزایی توی زندگی هستن که هیچ راهی نداره برای من باشن. شاید خدا نمی‌خواد، شاید صلاحم نیست نمی‌دونم. ولی می‌دونم بعد این تجربه توی زندگیم، از دست دادن خیلی چیزا برام راحت تر و قابل تحمل تر خواهد بود. در هر صورت، مرسی که بخشی از زندگی من بودی. امیدوارم هرجا میری مواظب خودت باشی، به جایگاه رویاییت توی زندگی برسی و همیشه لبخند بزنی. خاطراتمونو نگه می‌دارم و تورو دست خودت می‌سپارم. می‌خوام بدونی برات ارزش زیادی قائلم و به نظرم همیشه دوست داشتنی می‌مونی. و به قول شروین :” من قول می‌دم بهت، یه جا شاید بهشت؛ ما بازم باهمیم.” 
-دیاکو.
        