
ناپایداری این روزهای زندگی مجبورم می‌کند بیشتر از همیشه به مفاهیمی چون عشق، رابطه، دوست داشتن، حمایت، خیانت و امثال این‌ها فکر کنم. ‌‌ 
 
این‌که همین لحظه هستم و فردا ممکن است نباشم. اینکه امروز با کسی گپ میزنم و می‌خندم و فردا ممکن است نباشد. اینکه اگر فردا روز عزراییل را دیدم که لم داده به تختم و لبخند میزند که جمع کن بریم رفیق، چشمم به پشت سرم نخواهد ماند؟‌‌ 
 
این که آرزو نمی‌کنم کاش فلان جور بودم و فلان جور نه؟‌‌ 
 
اشتباها عاشق شدیم، اشتباها ترک کردیم، اشتباها ازدواج کردیم، اشتباها خودزنی کردیم، اشتباها مهاجرت کردیم، اشتباها پدر و مادر شدیم، اشتباها حسرت ور رفتن با یک بچه را به دل خودمان گذاشتیم، اشتباها چزاندیم و رماندیم و دل بردیم و دل کندیم و هزار هزار اشتباه... تو بگیر کل‌اش اشتباه. ‌این ما بودیم. این آدم‌های خطاکار ما بودیم. ما که جایزالخطا بودیم و هستیم. ما بودیم که دفترمان را به خط خرچنگ‌قورباغه نوشتیم. اما نوشتیم. ما دیپلم ردی‌های کم‌سواد که نمی‌دانیم خوانواده درست است یا خانواده... همینجور کج و معوج خودمان را رساندیم به اینجای روزگار که افسارمان افتاده دست یک ویروس و حالا شاید باید باور کنیم تمام خط‌کش‌هایی که بر کف دستمان کوبیده شد و همه ترکه‌هایی که بر کف پا، همه باید و نبایدها، همه مبصرها و ناظم‌ها و نکیر و منکرها دروغی بیش نبودند برای اینکه زندگی را زهرمان کنند. ‌‌ 
 
شاید حالا که دم و بازدم بعدش حتی قطعیتی ندارد، باید زد زیر همه حساب و کتاب‌ها. شاید باید همین لحظه را قدر دانست. شاید ما هرگز کار اشتباهی انجام نداده‌ایم و عشق همانقدر دروغ است که نفرت. ما بچه‌های خوب و کم‌خرج و بی‌توقعی بودیم که زیاد کتک دنیا خوردیم و آخرش هم هیچی نشدیم 
 
🔸الهام فلاح 
 
 
@Radio_chehraziii
