
پدری برای پسرش تعریف میکرد که: 
یک گدایی بود که هر روز صبح وقتی از این کافه ی نزدیک دفترم می‌اومدم بیرون جلویم را می‌گرفت. 
هر روز یک بیست و پنج سنتی می‌دادم بهش. هر روز. منظورم اینه که اون قدر روزمره شده بود که گدائه حتی به خودش زحمت نمی‌داد پول رو طلب کنه- فقط براش یه بیست و پنج سنتی می‌انداختم. 
بعدش چند روزی مریض شدم و چند هفته ای زدم بیرون و وقتی دوباره به اون جا برگشتم می‌دونی بهم چی گفت؟ 
پسر: چی گفت پدر؟ 
پدر می‌گوید: «سه دلار و پنجاه سنت بهم بدهکاری...!» 
پ.ن: یه جا خوندم خوشم اومد کپی کردم...
       