
به نظرم خلاصه همه حرفای محمود درویش و سعدی و مولانا رو افشین یدالهی گفته و سوت پایانش رو علیرضا قربانی زده و بهتر از اونم نیومده هنوز  
اونجایی که میگه: 
 
«وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید  
وقتی ابد چشم تورا پیش از ازل می آفرید وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها میکشید ... 
وقتی عطش طعم تو را با اشکهایم می چشید 
من عاشق چشمت شدم 
نه عقل بود و نه دلی ....» 
 
 
@Radio_chehraziii
