
من تنها زنجیر او را از خودم جدا کردم. 
او بعد از جدایی به همان سمتی رفت که قبل از زنجیر زدن خودش به من میخواست برود.  
من فقط آزادی‌اش را به او نشان دادم، 
و او به سمت آزادی‌اش پرواز کرد. 
چه چیزی با شکوه‌تر از این وجود دارد که  
به آدم‌هایی که دوستشان داریم، زنجیره‌هایشان را نشان دهیم و بعد، بر فراز کوه تنهایی‌مان، اوج گرفتن آنها را با اشکی همراه با لذت به تماشا بنشینیم؟  
شکوهِ دیدنِ انسانی آزاد و پرقدرت، که به سمت تجربه‌هایی که همیشه دوست داشته است تجربه کند، در حال حرکت است.  
بدون زنجیر، بدون احساس گناه و آگاه از عشقی بی قید و شرط از سمت ما… چه چیزی باشکوه‌تر از این است؟  
 
—پونه مقیمی 
「@bluehomeplus 」
       