
‍ خبر می‌خوانم و از هر دو تا یکی «فاصله» دارد. از اجتماعی تا هوشمند. همه دوست دارند این طرح‌ها بهتر اجرا شود و آدم‌ها از هم فاصله بگیرند. عجب. کلمه‌ای که تا دو ماه پیش این قدر منفی بوده حالا مثبت شده است. 
سرنوشت فاصله البته عجیب‌تر از این حرف‌هاست. چرا؟ ما الان به چه چیز فاصله می‌گوییم؟ به مسافت بین دو چیز. یعنی به فضایی که بین دو چیز یا دو فرد است. چنین کلمه‌ای ذاتا کلمه‌ای خنثی است. بی احساس است. ولی فاصله این‌طور نیست. فاصله درد دارد. رنج دارد. گریه دارد. 
فاصله از فصل می‌آید. فصل یعنی جدا کردن. جدا کردن فرق دارد با مسافت داشتن. تهران و مشهد با هم مسافت دارند نه فاصله. مسافت درد ندارد. غم ندارد. فاصله دارد. عرب فصل را برای جدا کردن طفل رضیع از مادرش‌ به کار می‌برد. مثل آیه ٢٣٣ از سوره بقره 
حالا اما فاصله مبتذل شده است. شیری است که دیگر یال ندارد. دندان‌هایش تیز نیست دیگر. فاصله دیگر ترس ندارد، خوشحالی دارد. درد از روزی شروع شد که به مسافت بین شهرها گفتیم فاصله و بعد پلیس گفت فاصله طولی با ماشین جلویی باید حفظ شود و حالا رسید به جایی که رسماً می‌گویند آدم‌ها هم باید دو متر از هم فاصله داشته باشند. 
رفقا بدبختی ما این است که کلمه‌هایمان را از ما دزدیده‌اند. وقیحانه در صورتمان نگاه می‌کنند و می‌گویند طرح داریم برای فاصله‌گذاری هوشمند و یکی نیست که بلند شود و بگوید فاصله که هوشمند نمی‌شود. فاصله که موبایل نیست. فاصله که دستگاه نیست. یکی نیست بگوید ما که ربات نیستیم که فاصله را هوشمند تنظیم کنیم. 
ما اما نباید بگذاریم این چنین شود. نباید بگذاریم این طور کلمه‌هایمان را بگیرند و پوک شده به ما تحویل بدهند. ما باید کاری کنیم. باید هر بار که آن تلویزیون لعنتی از فاصله‌گذاری اجتماعی حرف می‌زند گوش‌هایمان را بگیریم و منزوی بخوانیم: «بین من و تو چیزی  
دیوار نخواهد شد  
ور فاصله هم افتد، 
بسیار نخواهد شد» 
رفقا ما باید جوشن کبیر بخوانیم. بند چهل و نهمش را. يَا مُسَهِّلُ يَا مُفَصِّلُ. ای کسی که کار را ساده می‌کنی. ای کسی که جدایی می‌اندازی. ای کسی که فاصله‌ها دست توست. ای کسی که ما را از هم جدا کردی. دلمان تنگ شده. کاری بکن. 
 
🔸مصطفی آرانی 
 
@Radio_chehraziii
