
آلکسی تایمی چیست؟ 
‌ 
پدرم دلواپس آینده برادرم است! اما حتی یک بار هم اتفاق نیفتاده که با هم به کافی‌شاپ بروند، در خیابان قدم بزنند و گاهی بلند بخندند. 
‌ 
خواهرم نگران فشار کاری پدرم است! 
اما حتی یک بار هم نشده خواسته‌هایش را به تعویق بیندازد تا پدر برای مدتی احساس راحتی کند. 
‌ 
مادرم با فکر خوشبختی من خوابش نمی‌برد اما حتی یک بار هم نشده که با من در مورد خوشبختی‌ام صحبت کند و بپرسد: فرزندم چه چیزی تو را خوشحال می‌کند؟ 
‌ 
من با فکر رنج و سختی مادرم از خواب بیدار می‌شوم، اما حتی یک بار نشده که دستش را بگیرم با او به سینما بروم، فیلم ببینیم و کمی به او آرامش بدهم. 
‌ 
روانشناسان به این حالت آلکسی تایمی، یعنی فقر کلمات در بیان احساسات می‌‌گویند. 
‌ 
در فرهنگ ما این مریضی یک رسم مرسوم است! احساساتت را پنهان کن و نشان نده... از یک طرف در خلوت خود، دل‌مان برای این و آن تنگ می‌شود، از طرف دیگر وقتی به هم می‌رسیم انگار که لال مانی می‌گیریم! 
‌ 
انگار نیرویی نامرئی، فراتر از ما وجود دارد که دهانمان را بسته تا مبادا چیزی در مورد دلتنگی‌مان بگوییم! 
تکلیف مان را با خودمان روشن نمی‌کنیم. یکدیگر را دوست می‌داریم اما آن قدر شهامت نداریم که دوست داشتن‌مان را ابراز کنیم! 
‌ 
ما آدم‌های فقیری هستیم! البته فقیری که در کلماتش احساسات را پنهان می‌کند. 
آن قدر در بیان احساسات‌مان آلکسی تایمیک (فقیرگونه در بیان احساسات و ابراز علاقه) هستیم که صبر می‌کنیم تا وقتی عزیزی از دست رفت، آن‌ وقت تا آخر عمر برایش شعر بگوییم. 
‌ 
اما از یک جا به بعد، باید این سکوت خطرناک را شکست و راه افتاد. 
از یک جا به بعد باید پدر به فرزندش بگوید که چقدر دوستش دارد. 
از یک جا به بعد باید فرزند، دست پدر را بگیرد و با هم قدم بزنند. 
از یک جا به بعد باید مادر فرزندش را به یک شام دونفره دعوت کند. 
از یک جا به بعد باید فرزند در گوش مادرش بگوید: چقدر خوب است که تو را دارم. 
از یک جا به بعد باید کسی که دوستش داریم بداند که چقدر با بودنش حال ما را خوب کرده است. 
«و چه خوب است، آن از یک جا به بعد، همین حالا باشد.»  
 
#رضا_مصطفائی  
@Amiralichannel
