
چند روزه ازش بی‌خبرم، بهش زنگ زدم و باهاش قرار گذاشتم. سعی کردم به ساعت نگاه نکنم، آخه این‌جور وقت‌ها زمان انگار یه قرص مسکن خورده، لش کرده یه گوشه و اثرات بی‌حسیش به عقربه‌ها سرایت می‌کنه. از دور دیدمش، به جای سلام با جمله "هی معلوم هست کجایی؟" ازش استقبال کردم. انگار کلمات هم ازش دلخور بودن. حالش خوب بود، خیلی خوب! از اون خوب‌هایی که انگار همه چیز رو به راه بوده. ازش خواستم بگه کجا بوده و لبخند ژکوند تحویلم نده. ذوق عجیبی توی چشماش بود. بهم گفت: دیدمش، خیلی اتفاقی! صدامونو کسی نشنید اما ما کلی حرف زدیم باهم.  
بهش گفتم موهای سرت داره هر روز سفیدتر میشه اما تو هنوزم به اون فکر می‌کنی، بعد از این همه سال. نفس آرومی که کشید از آه سوزناکش توی سال‌ها پیش بیشتر توش حرف و فریاد بود. با نگاهی بهم گفت: دیدی توی اسباب کشی همیشه یه سری وسیله هست که نه استفاده می‌کنی ازشون نه دور می‌ندازی، انگار یه وابستگی‌ای داری بهش که می‌خوای ته ته وجودت فقط بدونی هست حتی اگر سال‌ها دور از دیدت باشه. گاهی وجود خیلی آدما توی زندگی‌مون همین حکم داره. همین که ته وجودت هنوز یادشون هست تسلی خاطره. آدم‌ها هرگز فراموش نمی‌شن، شاید خاطرشونو بذاری اون گوشه وجودت و بهش سر هم نزنی، اما همیشه هستن. فقط کافیه چشمات به هر لحظه‌ای از خاطرات بخوره. 
-کیا
       