
دل آدم همه چیزو می‌فهمه، احساسات، دروغ‌ها، حرف‌های الکی، قول‌های پوچ؛ قلب همه اینارو می‌فهمه. مثلا من هیچ‌وقت از بابام نپرسیدم دوستم داری بابا؟ یا تا حالا از مامانم نپرسیدم مامان واقعا دوستم داری؟ یا حتی از خواهرم و یا از داداشم نپرسیدم هنوزم مثل قبل دوستم داری؟ وقتی ازت می‌پرسم دوستم داری؟ وقتی ازت می‌پرسم واقعا دوستم داری؟ می‌پرسم هنوزم مثل قبل دوستم داری؟ می‌پرسم من هنوزم تو چشمت از بقیه زیباترم؟ یعنی یه جای کار دوست داشتنت می‌لنگه. یعنی پای عاشقیت می‌لنگه، بد هم می‌لنگه. یعنی یه جایی یه رفتاری و یا یه کاری کردی که نباید می کردی. یه حرفی رو زدی که نباید از تو می‌شنیدم. دل آدم که خر نیست؛ شعور داره، حالیشه، می‌فهمه چی واقعیه چی الکیه. می‌فهمه کی واقعا دوستش داره، کی داره تظاهر به دوست داشتن می کنه. کی رو قولش موندگاره، کی می زنه زیر‌ قولش. دل آدم همه چیزو می فهمه. همه چیزو.
       