
به تابلویی که روی کمد بود نگاه کرد.  
هر وقت می خواست خیار بخورد، آن را می دید و لبخند می زد. 
"زندگی به خیار می ماند، ته اش تلخ است." 
دوستش گفته بود: 
-از قضا سرش تلخ است. مردم اشتباه می کنند. 
سر و ته خیار را اشتباه می گیرند.  
سر خیار آن جایی است که زندگی ِ خیار آغاز می شود.  
یعنی از میان گُلی که به ساقه و شاخه چسبیده به دنیا می آید  
و لبخند نمی زند.  
رشد می کند پیش می رود تا جایی که دیگر قدرت قد کشیدن ندارد. 
می ایستد و دیگر هیچ، یعنی تمام.پایان زندگی ِ خیار. 
-این طور نیست، جانم. یعنی می گویی همه مردم اشتباه می کنند 
و فقط تو درست می گویی. 
-بله، من دلیل خودم را دارم. تو هم دلیل خودت را داری، 
می خواهی آغاز زندگیت را که تلخ بوده بِکنی و بندازی دور.  
و دلت را به گُل کوچک و پژمرده ی پایان خوش کنی، بد بخت! 
مرد با خود گفت:شاید دوست من راست می گوید.. 
 
#هوشنگ_مرادی_کرمانی / تهِ خیار 
@Amiralichannel
