
بچه ها من آدمای شهرو دوسشون دارم 🙂 
چند هفته پیش وقتی توی واحد گریه میکردم و کلی غصه داشتم یه دختر مهربون کنارم نشست و باهام حرف زد و ازم خواست برم خونشون اگه جایی رو ندارم  
امروز یه پیرمرد مهربون و آروم توی ایستگاه کنارم نشست و وقتی دید من سرفه میکنم بهم گفت اب گرم بخور و بعدش باهام حرف زد و گفت اعتماد به نفسمو ببرم بالا در صورتی که خودش کلی ناراحت بود و خجالت می‌کشید فک کنم کل عمرش منتظر بوده یکی از راه برسه و بهش همین حرفارو بزنه.. 
بعدشم طبق معمول سوار واحد شدم یه زن چادری مهربون وقتی دید من سرم روی پامه و خوابیدم از ته اتوبوس اومد بهم شکلات داد 🙂 
چقد آدمای این شهر مهربون شدن..
       