
من فقط مردمی را می‌پسندم که دیوانه‌اند. آن‌هایی که دیوانه‌ی زندگی‌اند. دیوانه‌ی حرف زدن، دیوانه‌ی رها شدن. آن‌هایی که همیشه همه چیز را با هم می‌خواهند. آن‌هایی که هرگز خمیازه نمی‌کشند و هیچ وقت حرفِ معمولی نمی‌زنند. ولی می‌سوزند، می‌سوزند، می‌سوزند مثل مشعل افسانه‌ای روم. 
 
جک کرواک-در راه
        