
آدمی هیچگاه قوی پا به جهان نگذاشته است 
او با مجموعه ای از ترسها و نقاط ضعف آن اولین جیغ بنفش را میکشد 
ترسهایی که توانایی آن را دارد که انسان را به تمامی از پا بیاندازد 
نقاط ضعفی که صبحها جلوی آینه دستشویی آنگاه که مشتی آب به صورتت میزنی آنقدری واضح میشود که دلت بخواهد با همان مشت این آینه راستگو را هزار تکه کنی 
اما زندگی از همان آغاز با تجربیات منحصر به فردش به آدم یاد میدهد باید برای بقا بجنگد 
و این بقا شامل تمام نیازهای مادی و معنوی یک انسان است 
وقتی گرسنه ای باید بجنگی 
وقتی خجالت می کشی باید بجنگی 
وقتی عاشق میشوی باید بجنگی 
وقتی بیخواب میشوی هم باید بجنگی 
و من فکر می کنم فرق آدمها با هم،فرق زندگیها با هم از همین نقطه شروع میشود 
از همین پا پس کشیدن و نکشیدن 
و میزان ظرفیتت برای بالا و پایین،کم و زیاد،خوب و بد 
چقدر می توانی نفست را در سینه حبس کنی؟ 
چند دقیقه توان فریاد زدن داری؟ 
به چه سرعتی می توانی عکس العمل نشان بدهی؟ 
چند روز می توانی دست و پا بسته بمانی؟ 
و خندیدن را جوری که کسی صدای گریستنت را نشنود بلدی؟ 
و کور سوی امید را به هر جان کندنی روشن نگه داشتن بلدی؟ 
و این جنگ در طول زمان همانقدر که فرسوده ات می کند از تو یک ابر قهرمان میسازد 
و هر چقدر میگذرد آنقدر بلد میشوی که تعداد صبحهایی که توی آینه دستشویی چشمت به آن نقاط اعصاب خردکن می افتد کم و کمتر شود 
گاه آدمی در هفت سالگی تجربه ای را آنگونه زیسته است که ابر قهرمان زندگی اش میشود 
گاهی در هفده سالگی 
گاهی در هفتاد سالگی 
اما این ابر قهرمان شدن دیر یا زود و به شدت و ضعف برای هر آدمی اتفاق خواهد افتاد،شبیه یک توفیق اجباری 
تااا لحظه ای که دیگر حس کنی شانه هایت برای آسوده تکیه زدن عجیب ضعف میرود و پاهایت همه این سالها را آمده که برسد به این دراز کردنِ بی قید و شرط 
و این لحظه میتواند روی تخت یک بیمارستان باشد با لوله هایی که به همه جایت فرو رفته و از همه جا بیرون زده است 
می تواند روی مبل راحتی گوشه خانه ات باشد در حال یک خواب قیلوله دلچسب 
یا در حال دویدن توی راهروی شلوغ یک اداره دولتی 
یا پشت فرمان اتومبیلی در حال حرکت در تاریکی وهم آلود جاده ای برفی وقتی رادیو سمفونی پنجم بتهون را پخش میکند 
یا زیر چتری خیس از نواختن باران وقتی دست هایی محکم شانه هایت را فشرده است 
یا در شادمانیِ رقصی در چندمین سالگرد تولدت 
یا حتی در گرگ و میش ساعت چهار صبحی پای چوبه اعدام... 
کسی از جایی به پاس ابر قهرمان شدنت در دنیا 
یک استکان چای لب سوز میدهد دستت 
و میگوید بدرود 
و رسالت آدمی مگر جز این بود. 
 
#پریسا_زابلی_پور 
@Amiralichannel
