
من پذیرفتم شکست خویش را، 
پندهای عقل دوراندیش را، 
 
من پذیرفتم که عشق افسانه است... 
این دل درد آشنا دیوانه است 
 
 میروم شاید فراموشت کنم 
با فراموشی هم آغوشت کنم 
 
 میروم از رفتن من شاد باش 
 از عذاب دیدنم آزاد باش 
 
آرزو دارم بفهمی درد را 
تلخی برخوردهای سرد را 
 
می رسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنی 
 می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی.... 
 
• حمید مصدق
       