
دیشب این سریال جدید "last of us" رو دیدم 
وسط سریال، دختره بعد فرار از زامبی‌ها و دیکتاتوری و جنگ و... به یه منطقه قرنطینه می‌رسه. می‌بینه همه راحت و عادی زندگی میکنن. با غم و حسرت می‌گه: "کل دغدغه و نگرانی هاشون فقط همینه؟ پسر، درس خوندن، اینکه رنگ دامن و لباسشونو ست کنن؟ همین؟". قشنگ حس کردم ماییم. انگار این دیالوگ رو یه ایرانی گفته وقتی زندگی نرمال بقیه مردم دنیا رو می‌بینه.
       