
آرام شدن سرابی بود در ذهن و خیالت. 
یعنی توهم در توهم. 
دیگران هم سودای این را می‌دهند که لیاقتت را نداشت آرام باش‌. 
نمی‌دانند که تو چندبار با جملاتش لبخند زدی و غم را فراری دادی. 
نمی‌دانند و یاوه می‌گویند. 
پس فردا به تو می‌گویند به یکی دیگر فرصت بده و تو به دنبال او جای دیگری می‌گردی. 
به خواب و رویایش پناه می‌بری. 
غم میهمان خانه‌ی ساده ات می‌شود. 
ولی آخرش را بگویم؟ 
نه تو خوب نخواهی شد 
زخمش با تو می‌ماند 
ولی تو چیزی را به دست می‌آوری که دیگران نمی‌فهمند حتی من! 
به خدایت ایمان داشته باش 
او می‌داند چه کرده 
حتی با غمی که به دلت هدیه داده 
کمی روش تدریسِ خدارا دوست ندارم  
غم و درد می‌دهد که بزرگ شویم 
موافق نیستم 
ولی چاره ای نیست 
تو روزی بازهم لبخند می‌زنی 
نه بزرگتر از قبل بلکه زیباتر از قبل. 
#مهدیه_رضایی
