
یک کتاب بسیار معروفی دارد آقانجفی قوچانی که اگر نخوانده باشید حتما اسمش را شنیده‌اید: سیاحت غرب. این درباره‌ی دنیای بعد از مرگ است و نویسنده احوالات برزخ را تعریف می‌کند. این کتاب برای من پرکاربردترین و یکی از جذاب‌ترین شروع‌های عالم ادبیات را دارد. با این جمله شروع می‌شود: و من مُردم! 
وقتی خواندمش نوجوان بودم. اما واقعا همچین جمله‌ای را مگر می‌شود فراموش کرد؟ دوره‌ی ناکام دانشگاه‌ هربار از  خواب بیدار می‌شدم که بروم دانشگاه می‌گفتم: و من مردم! سر جلسه‌ی امتحان: و من مردم! سر قرار وقتی او زیباترین حقیقت هستی بود و از دور می‌دیدمش: و من مردم!  
هر دقیقه‌ی این روزهای سیاه: و من مردم! همین چند دقیقه‌ی پیش: و من مردم! 
توی کتاب، راوی همان یک بار می‌مرد و بعد تکلیفش در ادامه مشخص می‌شد. من هربار  می‌میرم که باز بدتر و سخت‌تر و دردناک‌تر بمیرم. ترکیبی از سیاحت غرب و البته دوزخ دانته. جایی که عذاب‌ ابدی و بی‌تغییر است و وقتی واردش می‌شوید حتما می‌دانید که باید «دست از هر امیدی بشویید!»
        