
گاه وقتی به همه چیز شک میکنم به یاد تو می‌افتم، تویی که شبیه به یک باور آمدی.  
شبیه به باور یک مومن به خدایش 
یک زنبور به ملکه ‌اش 
یک میوه به درختش 
یک گل به آفتابش 
یک گمشده به قطب‌نمایش  
یک کشتی به ناخدایش  
و یک خداناباور به علمش. 
تو آمدی،  
و من هنوز تمرین ِ باور میکنم.  
تمرین باور به  اینکه می‌تواند کسی آنقدر دوستت داشته باشد که حتی احتیاج نداشته باشد تو را داشته باشد.  
تمرین بی‌احتیاجی در اوج دوست داشتن.  
—پونه مقیمی 
「@bluehomeplus 」
       