
در زندگی دائما 
حس  دختر بچه ایی را داشتم که در شهری شلوغ  گم شده بود ، سردرگم شده بود  
باید به کجا میرفت؟  
به چه کسی پناه میبرد؟ 
گریه میکرد اما کسی صدایش را نمی‌شنید 
مادرش را صدا میزد اما مادری نبود که با لبخند او را در آغوش بگیرد و اشک هایش را پاک کند  
آدم ها از کنارش می‌گذشتند و نمی‌فهمیدند که چه آشوبی می‌تواند در دل دختری کوچک به پا باشد! 
می‌دوید و در بین شلوغی ها گم میشد 
او فقط یک دختر بچه کوچک بود که فکر میکرد اگر همینطور اشک بریزد و در خیابان ها راه برود مادرش بالاخره به سراغش می‌اید.. 
درست مثل داستان های که روزی قبل از خواب شنیده بود! 
تاریکی شب مانند شبحی سیاه و ترسناک آسمان را می‌پوشاند و دخترک بینوا  
هنوز در خیابان ها می‌چرخید 
بدون مادر!! 
هر چه بیشتر راه میرفت خیابان طولانی تر و سیاه تر میشد اما کسی به سراغش نمی‌آمد 
صورتش از اشک و آب بینی خیس شده بود و کسی نبود که بگوید چه میخواهی  و دنبال چه میگردی..! 
بالاخره تاریکی در آسمان شب نشست و ماه بالا آمد  
خیابانی که با هر قدم طولانی تر و طولانی تر میشد حالا خالی از آدم ها شده بود  
سایه ها بزرگ تر و بزرگ تر میشدند و نور  را در خود محو می‌کردند  
حالا دخترک بیچاره، در سرمای خیابان نشسته بود و احساس دلتنگی میکرد دلتنگی برای خانه ایی گرم برای مادرش که با مهربانی او را در آغوش می‌گرفت و اشک هایش را پاک میکرد. 
از گریه زیاد چشم هایش به سوختن آمده بود و قبلش مالامال از غم و ترس پر شده بود  
ترس از تاریکی  
ترس از تنهایی 
ترس از دست دادن همه چیز..! 
شب پیش می‌رفت وبالاخره زمانی رسید که هیچ کس در خیابان نبود حالا دیگر او هیچ پناهی نداشت.. 
چشم هایش را روی هم گذاشت 
اما 
در انتهای خیابان که پر شده بود از سیاهی شب کسی برایش دست تکان میداد 
سرماس شدیدی بود و سایه درختان هر کدام به شکل هیولایی ترسناک در آمده بودند 
دخترک با خوشحالی از جا پرید و به سمت انتهای خیابان شروع به دویدن کرد  
میدوید و اشک می‌ریخت  
برای یک لحظه قلبش از انهمه سختی که در آن ساعت ها کشیده بود خالی شد.. 
اما 
هر چه بیشتر جلو می‌رفت خیابان طولانی تر و سایه ها بزرگتر می‌شدند 
انگار خیابان با او سر لج برداشته بود و با هر قدم طولانی و طولانی تر میشد.. 
حالا کسی منتظرش بود؟ 
شاید.. 
اما او میدوید و هیچوقت به انتهای خیابان نمی‌رسید..! :) 
 
• ماری
       