
فکر میکردی همیشه یه راهی هست ولی نبود،نیست. 
استرس به جونت افتاد 
گفتی ولم میکنه،نکرد. 
عرق سرد عرق سرد و باز عرق سرد 
گفتی طبیعیه از علائمِ استرس و اضطرابه،نبود. 
بغض کردی،حس میکردی دلت پره که بغض و تنگیِ نفس با هم اومدن سراغت 
حست اشتباه بود 
دستات میلرزیدن،پاهات شل شده بودن. صدات به خاطر نرسیدن درست هوا به تارای صوتیت درنمیومد 
تپش قلب، تپش قلب و دوباره تپش قلب 
اینجور وقتا اضافه کردنِ یه کم تاریه دید به شخص میتونه مرگِ دردناک تری رو براش رقم بزنه. 
نگات رو چشمام خشک شده بود. چشمات به خاطرِ فشاری که بهت اومده بود پر از خون بود و به قولِ شاعر ؛ رنگ به رخسار نداشتی. 
اسمتو میذارم کلکسیونِ درد. 
تو شب تولدت، مرگِ شیرینی داشتی.  
البته، فقط واسه من! خداحافظ.
       