
دوباره پیدایش شده. نپرسیده‌ام کجا بوده، او هم نمی‌گوید. 
باران می‌بارید و من که عادت ندارم چتر در دست بگیرم، یقه‌ی کاپشنم را بالا زده بودم و تند می‌رفتم. 
" سلام!" 
برگشتم. ایستاده بود بالا‌بلند، اما نه با دست‌های گشوده. خواستم لبخند بزنم و نتوانستم. 
" چه‌قدر ریشت بلند شده؟" 
ایستادم و به نگاهش  نگاه کردم. 
" ناراحت شدی؟ " 
دستش را گرفتم. خواست پس بکشد، گفتم: " یک لحظه ..." دستش را باز کردم، خودکارم را از جیبم درآوردم. شماره تلفن تازه‌ام را کف دستش نوشتم. وقتی می‌نوشتم، دست چپم که زیر دستش بود، می‌لرزید و باران انگار روی شماره‌ها می‌دوید. 
" ننویس ... خواهش می‌کنم!"  و خندید. 
گفتم: " چرا؟" 
دوباره خندید: " آخه اگه بنویسی بهت زنگ می‌زنم." 
" خب؟" 
" آخه من نباید بهت زنگ بزنم." 
گفتم: " نزن!" 
گفت: " پس اقلاَ شماره ‌رو اشتباهی بنویس." 
" خداحافظ!" و رفتم. 
با صدایش برگشتم. ایستاده بود زیر باران: " پاکش می‌کنم. زنگ نمی‌زنم." 
 
به روژ ئاکره یی 
#چیزی_در_همین_حدود 
@Amiralichannel
