
اما من فهمیدم آدم بودن یه چرخه تکراریه، زمانی که شعر هایی رو می‌خونم که قبلا نوشته شدن اما من زندگیشون کردم، داستان هایی که انگار برای من گفته شده رو می‌بینم، جملاتی که انگار از احساسات من حرف میزنه رو می‌شنوم، می‌فهمم هرغمی که ما حس می‌کنیم کس دیگه ایی هم یه روزی حس کرده، یا قطعا حس می‌کنه. هیچ رنجی در این دنیا بی مادر نیست، همه احساساتی که ما حالا تحمل می‌کنیم روزی توسط یک نفر دیگه هم تحمل شده، و شاید همین ما رو انسان می‌کنه، تحمل یک رنج دوباره و دوباره، فهمیدن یک شعر بعد قرن ها، نزدیکی به یک جمله وقتی از زبان دیگری گفته شده، در جهانی که هیچ چیز نمیمیره، ما فقط رنج گذشتگان خودمون رو دوباره به دوش می‌کشیم و اندوهی برای آیندگان به جا می‌ذاریم.
       