
پسر ٨ ساله ی من دونده ی خوبی بود و در اکثر مسابقات مدال می آورد. 
روزی برای دیدن مسابقه ی او رفتم. 
در مسابقه ی اول مدال طلا را کسب کرد. 
مسابقه ی دوم آغاز شد. 
او شروع خوبی داشت اما در پایان مسابقه حرکت خود را کند کرد و نفر چهارم شد. 
برای دلداری به سراغ او رفتم تا نکند به خاطر اول نشدن ناراحت باشد. 
پسرم خنده ی معصومانه ای کرد و گفت: 
مامان یه رازی بهت میگم ولی پیش خودمون بمونه. 
کنجکاو شدم. پسرم ادامه داد: 
من یک مدال بردم اما دوستم نیکولاس هیچ مدالی نبرده بود و خیلی دوست داشت یک مدال برای مادر پیرش ببرد. برای همین گذاشتم او اول بشود. 
پرسیدم: پس چرا چهارم شدی؟ 
خندید و جواب داد: 
آخه نیکولاس میدونه من دونده ی خوبی هستم. 
اگر دوم می شدم همه چیز را می فهمید. حالا می توانم بگم پایم پیچ خورد و عقب افتادم. 
اگر در هر زمینه ای غنی هستیم ،هیچ اشکالی ندارد برای انگیزه دادن به دیگران کمی از مواضع خود فاصله بگیریم. 
 
@Amiralichannel
