
روزها می‌گذره و هزار هزار اتفاق میوفته. روزها می‌گذره و یه گوشه از دنیا منفجر می‌شه، جنگ می‌شه، زلزله می‌آد.  
همه‌ی این اتفاق‌ها میوفتن که ما فقط برای یک ماه -نه بیشتر- به این فکر کنیم که آدم از فرداش خبر نداره؛ از فردا که هیچ، از یک لحظه‌ی بعدش هم خبر نداره، که حالا که ما نمی‌دونیم قراره یک دقیقه‌ی دیگه چی به سرمون بیاد، پس ببخشیم، پس بگذریم، پس بریم حرف‌هایی که باید رو بزنیم و خیلی کارهایی که باید بکنیم و نمی‌کنیم رو انجام بدیم.  
اما کدوممون واقعا، بعد از همه‌ی این‌ها عوض شدیم؟ تغییر کردیم؟ رفتیم حرف‌هامون رو زدیم، عذرخواهی هامون رو کردیم، بخشیدنی‌هامون رو بخشیدیم؟ 
کدوم یک از ما، گوشی رو برداشتیم زنگ زدیم به کسی که باید و گفتیم « ببین! من دوستت دارم. فقط خواستم بدونی.همین.»  
کاش یه بار، برای همیشه به خودمون بیایم، بعضی وقتا کسی که رفته، اتفاقی که افتاده مثل آبی که ریخته رو زمین می‌مونه، نمی‌شه برش گردوند. 
 
 
#فاطمه_محمدلو  
 
 
@Radio_chehraziii
