
از اینکه عادت کرده ام ترا به یک نام مشخص 
یک ترانه ی آرام 
یک دعای ثابت  
بنامم و بخوانم و بخواهم، عذر می خواهم 
عذر می خواهم که در خواب هایم  
از آنچه هستی گاه زیباتری و گاهی 
آنقدر دور ایستاده ای که پیدا نیستی 
من ترا میان زمزمه ها نوشتم 
میان یک آواز قدیمی 
که از دهان تو بیرون می ریخت  
و از لب های تو آب می خورد.. 
 
من ترا از اندوه گرفتم  
از خدای غمگینی که از عشق اش، باران 
از خنده اش، غروب و 
از خاطره اش، تنهایی را نشان داد 
 
پس به من حق بده زیبایم 
ترا آنگونه که هستی نخوانم و 
اینچنین که می نویسم، نباشم.. 
 
سید محمد مرکبیان 
@Amiralichannel
