
امروز آدمی را دیدم،شبیه به آدمک دور افتاده ام. 
زمین و زمان لحظه‌ای متوقف شدند و من؟ 
فکر کنم نفس کشیدن را فراموش کرده بودم. 
شاید اگر مادرم نبود که دست مرا بکشد و به سمت کتابخانه نکشد به سمتش می‌رفتم و می‌گفتم "ببخشید شما شبیه آدمک دورافتاده من هستید می‌توانم اندکی به شما خیره بمانم" 
شبیه بود. 
باور کنید شبیه به آدمک دورافتاده‌ام بود. 
-مهی‌نوشت
