
خدايا كفر نمي گويم /پریشانم 
چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟! 
مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی 
 
خداوندا! 
اگر روزی‌ بشر گردی‌ 
ز حال بندگانت با خبر گردی‌ 
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت 
خداوندا! 
اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی 
لباس فقر پوشی 
غرورت را برای ‌تکه نانی 
‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌ 
و شب آهسته و خسته 
تهی‌ دست و زبان بسته 
به سوی ‌خانه باز آیی 
زمین و آسمان را کفر می‌گویی 
نمی‌گویی؟! 
 
خداوندا 
تو در قرآن جاويدت هزاران وعده ها دادي 
تو مي گفتي که نامردان بهشتت را نمي بينند 
ولي من با دو چشم خويشتن ديدم 
که نامردان به از مردان 
ز خون پاک مردانت هزاران کاخها ساختند 
خداوندا بيا بنگر بهشت کاخ نامردان را 
خدايا ! خالقا ! بس کن جنايت را 
بس کن تو ظلمت را 
 
خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن 
در این دنیا چه دشوار است 
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است!
       