
. 
اگر امروز شروع بقیه آینده باشد، یادمان می‌ماند چقدر زمان برای لذت بردن کم است؟ یادمان می‌ماند دانه نفرت نکاریم و جنگل خشم تحویل نگیریم؟ یادمان می‌ماند چقدر دلمان برای هر خوشی ساده تنگ است؟ یادمان می‌ماند همه چیز موقتی است و گذر ثانیه شکل بی‌رحمی از زندگی است که همه‌چیز را در خود حل می‌کند؟ یادمان می‌ماند لبخند بزنیم؟ با هم بمانیم؟ با هم باهار به باهار و زمستان به زمستان سفر کنیم از رنجی به لبخندی و از لبخندی به رنجی؟ یادمان می‌ماند مهربان باشیم، حتی با کسانی که مهربانی را نمی‌شناسند و از یاد نبریم شاید آنان مهر ندیده‌اند که آدابش را بدانند؟ 
صبح‌دم روی پل عابر پیاده ایستاده بودم و به افق برفی تهران نگاه می‌کردم. کوه‌های سپید شهر را مادرانه در آغوش گرفته‌بودند و من به این فکر می‌کردم اگر امروز شروع بقیه عمرم باشد هنوز وقت کافی دارم برای شهودی عمیق در جادوی لحظه‌ها. لابد تو هم یادت خواهد ماند با لبخند به مردمان نگاه کنی. 
اگر یادم رفت، تو یادم بیاور که ما در این روزهای خاکستری شهر از نو ایمان آوردیم به مهربانی، امید و یکدلی. اگر یادم رفت، اگر خوابم برد، تو بیدارم کن. به بوسه‌ای یا سیلی‌ای، فرقی نمی‌کند، هرچه از دوست رسد نیکوست. 
من در پرسه‌های دم صبح خواب دیده‌ام دوباره شهر سبز خواهد شد، دختران فروردین با پیراهن رنگی در شهر خواهند رقصید، و کوه‌های برفی با شوقی عمیق به تماشای ما خواهند نشست که از جهنم دوری به بهشت ارتباط انسانی برگشته‌ایم. 
تنها اگر از یاد نبریم روزی بود که برای یک ملاقات ساده بیتاب بودیم، بوسه ناممکن بود و آغوش اعجازی در کتابهای ممنوع.  
تو هم بخواب و خواب بهشت ببین. حالا که رویاهای بیداری ربوده ‌شده، در خوابها لبخند بزن. در خوابها با من برقص، زیبای سربلند. روزی که دیر و دور نیست، ما بر‌می‌گردیم و شهر را از دیو پس می‌گیریم.  
 
🔸حمیدسلیمی  
 
@Radio_chehraziii
