
می‌گویند «آلبرتو جاکومتی»، مجسمه‌ساز سوئیسی پای‌اش در یک تصادف می‌شکند. همانطور که در خیابان دراز کشیده بود تا آمبولانس برسد، می‌شنوند که می‌گوید: «بالاخره، بالاخره، برای من هم اتفاقی افتاد.» 
 
کاملاً منظورش را می‌فهمم. من بیش از سی سال در استنفورد تدریس کرده‌ام و تمام مدت در یک خانه زندگی کرده‌ام، فرزندانم را تماشا کرده‌‎ام که به یک مدرسه رفته‌اند و هرگز مجبور نشده‌ام با سمت تاریک زندگی رویاروی شوم. هیچ مرگ نابهنگام و سختی را تجربه نکرده‌ام، پدر و مادرم در سالخوردگی مردند، پدرم هفتاد ساله و مادرم در دهه نود زندگی بود که از دنیا رفت. خواهرم که هفت سال از من بزرگتر است، سالم است. هیچ دوست صمیمی‌ای را از دست نداده‌ام و هر چهار فرزندم دوروبرم هستند و موفق‌اند. 
 
برای متفکری که چارچوب داوری اگزیستانسیال را دریافته است، این زندگی بی‌خطر و حفاظت شده، نقطه ضعف به حساب می‌آید. من حتی یکبار هم تجربه رشد دهنده‌ی جدایی زناشویی را از سر نگذرانده‌ام تا با تنهایی بالغانه رو در رو شوم. گاهی اوقات به بیمارانی که موقعیت خطیری را در زندگی تجربه می‌کنند، رشک می‌برم، کسانی که این شهامت را دارند که زندگی‌هایشان را از اساس متحول سازند، کسانی که دست به کار می‌شوند، کارشان را رها می‌کنند، حرفه‌شان را تغییر می‌دهند، طلاق می‌گیرند و همه چیز را از اول شروع می‌کنند. 
 
از کتاب «مامان و معنی زندگی»، نوشته‌ی: اروین د. یالوم 
@Amiralichannel
