
پاییز است دیگر جانِ من | پاییز است. 
 
پدر می‌گفت فقط حق داری تا ساعتِ هشت در کوچه بازی کنی | راسِ هشت که شب می‌شود باید خانه باشی. 
از اولِ مهر ساعت‌ها یک‌ ساعت به عقب کشیده می‌شد | همین بهانه‌ای بود تا یک‌ساعت بیشتر در کوچه بازی کنم. 
شب‌ها بچه‌های محل قایم‌موشک بازی می‌کردند | می‌گفتند لذتِ قایم‌موشک به شب بودنش است | من کلِ تابستان بخاطرِ تذکرِ خانواده از این بازی محروم بودم. 
 
یکی دو هفته‌ی اولِ مهر فرصت مناسبی بود تا عقده‌های خودم در بازی قایم‌موشک را خالی کنم | اما مسئله این بود که همه درس داشتند و دیگر کسی برای قایم‌موشک به کوچه نمی‌آمد. 
می‌ماند آخر هفته‌ها | آخر هفته‌ها هم عینِ عقده‌ای‌ها بازی می‌کردم | دائم عن‌بازی در می‌آوردم | می‌رفتم پشتِ کسی که چشم گذاشته می‌ایستادم و تا شمردنش تمام می‌شد سُک‌سُک می‌کردم. 
انقدر عن‌بازی دراوردم تا از این بازی به جرمِ جر‌-زنی محروم شدم. 
 
کم کم بخاطرِ فشارِ درس و مشق کلاً کوچه رفتن  ممنوع شد | دیگر مجبور بودم غروب‌ها در خانه بنشینم و مشق بنویسم و به جای تفریح و کوچه‌روی بنشینم و تلویزیون تماشا کنم. 
در دلگیرترین ساعاتِ روز تلویزیون تخمی‌ترین برنامه‌های ممکن را پخش می‌کرد | از اذان بگیر تا طرزِ تهیه‌ی گل‌چینیِ کذایی... 
گاهی اوقات کلافه می‌شدم و می‌رفتم در حیاط قدم می‌زدم | به مادر بزرگ می‌گفتم دلم گرفته است | مادر بزرگ با لبخند می‌گفت:"پاییز است دیگر". 
 
مادربزرگ برایم عجیب بود | زیرا درس و مشق نداشت | دغدغه‌ی قایم‌موشک نداشت | اما او هم غروب‌های پاییز دلش می‌گرفت و با نوایِ الهه‌ی نازِ آکاردئونی باز می‌شد | هر چند مقطعی | ولی باز می‌شد. 
 
این روزها من نه دغدغه‌ام قایم موشک است | نه دغدغه‌ام درس و مشق... 
این روزها دغدغه‌ام این است که ساعت‌ها یک ساعت عقب کشیده می‌شوند و اختلاف ساعتم با ایران به جای سه ساعت و نیم می‌شود چهار ساعت و نیم. 
این‌ روزها دغدغه‌ام شنیدنِ صدایِ آکاردئونی‌ست و نوایِ "سلطانِ قلب‌ها". 
این روزها دغدغه‌ام شنیدنِ صدای موذن‌زاده‌ی اردبیلی‌ست | نه از داخلِ یوتیوب | بلکه از داخلِ میکروفونِ مسجدِ محل. 
این روزها دغدغه‌ام بادِ پاییزی‌ست | از آن بادهای عاشق‌کُش 
 
پاییز است دیگر جانِ من | پاییز است. 
  
 
🔸کیومرث مزبان (۱۳۹۰ - مالزی) 
 
 
@Radio_chehraziii
