
زنى نوشته «من عاشق نرگس‌ام». ما از اين جمله مى‌فهميم كه زنى عاشق نرگس است. يك منطق‌دان با خواندن اين جمله پى مى‌برد كه دست‌كم يك زن وجود دارد كه عاشق نرگس است. يك گلفروش اميدوار مى‌شود كه زنى براى خودش يا كسى براى زن از او نرگس بخرد. يك معلم ادبيات با خود مى‌انديشد كه من در اين جمله نهاد و عاشق  مسند  
و نرگس مضاف‌اليه است. 
اما مردى كه عاشق آن زن است - زنى كه نوشته «من عاشق نرگس‌ام» - با خواندن اين جمله قلبش لحظه‌اى مى‌ايستد و دوباره جان مى‌گيرد. اگر آينه‌اى پيش روى مرد باشد، مرد مى‌بيند كه صورتش ناگهان سرخ مى‌شود و لبخندى بى‌اختيار به چهره‌اش مى‌دود. مردى كه عاشقِ زنى است كه عاشقِ نرگس است، خودش به ناگاه عاشق نرگس مى‌شود. به ناگاه به تمام گلفروشى‌هايى كه مى‌شناسد يا نمى‌شناسد فكر مى‌كند. به تمام چهارراه‌هايى كه روزى پشت چراغ قرمز آن‌ها گلفروش‌هاى دوره‌گرد را ديده است، يا نديده است. مردى كه به ناگاه عاشقِ نرگس شده است، به دسته‌ى نرگس‌هايى مى‌انديشد كه در دست دارد، و به دستان معشوقش وقتى كه نرگس‌ها را با اشتياق از او مى‌گيرد. و به خنده‌ى آن زن مى‌انديشد در آن لحظه، و به بوى منتشر در هوا، و به آهنگى كه دارد پخش مى‌شود، و به نورى كه بر چيزها تابيده در آن دم. مرد حركت بدنِ آن زن را مى‌بيند در خيال، كه چگونه مى‌چرخد و مى‌خرامد و گلدانى را مى‌جويد و مى‌يابد و زير شير آب مى‌گيرد و نرگس‌ها را در آن مى‌گذارد و يك بار ديگر جمع‌شان مى‌كند - با دستانش - و بو مى‌كشدشان، عميق و طولانى، و به سوى مرد بازمى‌گردد. و به حالت چشم‌هاى زن فكر مى‌كند - آخ از حالت چشم‌هايش - وقتى كه دارد به خاطر نرگس‌ها - كه او عاشق‌شان است - از او سپاس‌گزارى مى‌كند، در سكوت، بى كلام. 
 
پس - خانم‌ها، آقايان - بار ديگر كه ديديد جمله‌ى «من عاشق نرگس‌ام» جايى، گوشه و كنارى، از دهان زنى روى زمين افتاده است، لطفى كنيد و خم شويد، برش داريد، ببوسيدش و بگذاريدش روى هرّه يا طاقچه يا بلندى؛ جايى كه مردى كه عاشق زنى است كه او را گم كرده - يا هرگز نيافته - آن را ببيند، قلبش لحظه‌اى بايستد و دوباره جان بگيرد. به حق همين بركت. همين يك لقمه نان. همين يك تكه عشق. 
 
#حسين_وحداني 
@Amiralichannel
