
انگار پاهایش را روی تکه ای از مغزم گذاشته باشد و هنگام شادی و غم، خواب و بیداری، فشار دهد و ذهنم را برگرداند به یک سال پیش، همین روزها. انگار که دیگر ناخوداگاهم بر خوداگاهم پیشی گرفته باشد و شبیه فیلم‌های علمی-تخیلی از جایی، کسی ذهنم را بالا و پایین کند، خاطرات را مرور کند، جلوی چشمانم بیاورد و شکنجه ام دهد. 
احمقانه رفته‌ام در گوگل سرچ کرده ام: «چطور می‌شود قسمتی از خاطرات را پاک کرد؟» و بعد به خودم آمده‌ام و از خودم کفری شده ام و سرچ‌هایم را هم دیلیت کرده ام. 
 
این است داستان این‌روزها. نیمه‌ی دوم اردی‌بهشت نودونه. 
 
-روزنوشت‌های #زهره_احمدی 
@chizhaeihast
