
در اتاق من اشیاء زنده‌اند. پا دارند. راه می‌روند. هیچ‌چیز سر جای خودش نیست. هیچ‌چیز سر جای خودش زیر گردوخاک گذر روزهای سال دفن نشده است. 
همه‌چیز زنده است و هرروز جایش را عوض می‌کند. کتاب‌ها یک روز در قفسه‌اند، روزی دیگر روی زمین پخش‌وپلا، روی میز، روی تخت، روی جارختی، توی کشوی کمد مدام راه می‌روند.  
 کاغذها توی اتاق می‌چرخند، پَر درمی‌آورند و هر بار گوشه‌ای پیدا می‌شوند. جای گلدان‌ها هرچند روز یک‌بار تغییر می‌کند. من هم در اتاقم روی یک لنگ پا بند هستم و در شش‌جهت می‌چرخم. 
 
 شش دهان دارم و شش چشم و هر بار حرفی نو می‌زنم و از یک گوش می‌شنوم و از گوش دیگر فراموش می‌کنم.  
 
روی یک لنگ پا می‌چرخم و چیزهای اتاق دوروبرم می‌چرخند، لنگ جوراب‌ها، کتاب‌ها، کاغذها، زیرپوش‌ها، عقربه‌های ساعت، دیوارهای اتاق، می‌چرخیم و می‌دویم.  
مسیر مشخص نیست. مقصد نداریم. می‌دویم، می‌دویم، هیچ‌چیز ماندگار نیست. هیچ‌چیز نمی‌ایستد. نمی‌ایستیم. هیچ کجا بند نمی‌شویم. روی یک لنگ پا می‌چرخیم و آدم‌ها، خاطراتی که پشت سر گذاشتیم در حافظه‌مان می‌چرخند. 
 
در حال چرخیدن زندگی می‌کنیم. می‌چرخیم و نگاه می‌کنیم، با شش چشم. می‌چرخیم و می‌شنویم، با شش گوش. می‌چرخیم و حرف می‌زنیم، به شش زبان. می‌چرخیم و می‌اندیشیم، در شش‌جهت. می‌چرخیم و می‌نویسیم،می‌چرخیم و عشق می‌ورزیم، می‌چرخیم و تصمیم می‌گیریم، می‌چرخیم و می‌دویم و 
 مدام به خودمان یادآوری مکنیم  "هیچ‌چیز ماندگار نیست" 
 
مینا اورنگ 
@Amiralichannel
