
آن روزها می‌خواستم برایش بنویسم: 
«حالا تو هرچقدر می‌خواهی زمین و زمان را به هم بدوز و با تک تک بی تفاوتی هایت مرا محکوم کن به تمام چیزهایی که به تک تکشان محکومم.. حالا تو هرچقدر می‌خواهی با سکوت چمدانت را ببند.. یا فریاد بزن و باصدای بلند کوتاهی هایم را به رخم بکش. من نهایتا کمی عقب تر می‌ایستم و از آنجا برایت وللهُ خَیرُحافِظا می‌خوانم، من نهایتا دیگر به جای آنکه به چشمانت زل بزنم روی عکس هایت زوم می‌کنم، نهایتا به جای آن‌که بگویم دوستت دارم، گوشه ی کتابم می‌نویسم که چقدرها دوستت دارم. 
اگر فکر و خیال این را داری که رفتن را برگزینم، سخت در اشتباهی.من همین‌ گوشه ها می‌ایستم تا شاید روزی صدایم کنی، من تسلیم توام، که اصلا اساس عاشقی به تسلیم است.»
        