
زیباترین زن زندگیم را امروز دیدم. 
با او قرارى در خیابانى داشتم و وقتى که نشست، 
وقتى که انحناهاى طبیعى تنش نیمکت سنگى را مثل رودى آرام لمس کردند، با چشمهاى کنجکاوش نگاهم کرد. 
بى مضایقه "زن" بود. پیکرى رنسانسى و فربه داشت و این ناهمخوانیش با جریان روز، جذابش می‌کرد. 
#کتاب خوانده و دانا، قشنگ حرف میزد و صلحى با جهان داشت. 
او هیچ شبیه عکسهاى روى مجله‌های مد نبود. 
چیزى بود که دوست داشت باشد. دوست داشت در قهوه‌اش شکر زیاد بریزد و سالادش را با نمک بخورد. 
زیر چانه‌اش چروک هایى ریز داشت و در تمام آن مدت، 
شکم بعد از زایمان بزرگ شده‌اش را مخفى نکرد. 
خوب دیده بود و خوب خوانده بود و تبلیغات گسترده "چگونه لاغر شویم" و "چگونه چروک زیر چشم‌ها را مخفى کنیم"، گولش نزده بودند. 
او در انتهایى ترین روزهاى سى سالگى، پذیرفته بود که هزار بار شکست خورده و نمرده: خودم کردم، خودم! 
مجموعه زیبایی‌هاى طبیعى انسان. 
بعد، راه رفتیم. شاد بود و از خندیدن نمی‌ترسید. بلند می‌خندید و صداى زنانه محکمش می‌پیچید همه جا. 
"گرتا گاربو" نبود، "مارلنه دیتریش" نبود، "جین فوندا" نبود، "الیزابت تیلور" و "جین سیبرگ" نبود؛ خودش بود. 
خودش را پیدا کرده بود و همچنان که قدم میزد، سنگ هایى را برمیداشت که مجسمه بسازد. 
او، همان زن کمیابی ست که از یاد رفته. 
او همان زنیست که قرنهاست کم پیدا شده و جایش را روبوتهاى کم هوش گرفته‌اند. او از جایى در همان رنسانس، دیگر تکثیر نشده. این است که دور از اجتماع ظاهربینى هاى مفرط، در جنگل هاى خلوت قدم میزند و می‌داند که کیست و چه می‌خواهد. 
اوست که وزن می‌دهد به جهان. 
زیبایی شبیه آن چیز مبالغه آمیزی که ما تصور می کنیم نیست... 
 
📚 خاطرات سوگواری 
🔸رولان بارت 
 
 
@Radio_chehraziii
