
اوایل از حرف زدن خسته بودم، ازینکه همش بخوام توضیح بدم و آخرش نشه اونی که باید. بعد سکوت کردم و فقط گوش دادم، شنیدم، خوندم؛ اما الان از خوندنم خسته‌م. انگار به آخرش رسیدم و برخلاف انتظارم متعجب نشدم. کاش‌ تعجب می‌کردم، دلم یه قلمی و می‌خواست که مجبور شم ده بار بخونمش، که باخودم بگم چطور تونست بنویسه این و؟ که به واژه ها امیدوار شم. اما نبود، و الان دلم یه فضای عمیق‌تری می‌خواد که شیرجه بزنم توش شاید یه معنی‌ حقیقی‌تری پیدا شه.دلم و زدن این جمله‌های تکراری، شاید اصلا به ادبیات جدیدی نیازمندیم. نمی‌دونم. گمونم دوباره باید به فلسفه رو بیارم. شاید فقط اون‌جا می‌شه دوباره از سردرد و فکر و معنی بی‌خواب شم. از هیچی مطمئن نیستم. جزاین‌که فعلا «سکوت» مطمئن‌ترین راهه. 
 
-شرح حال. 
روزنوشت‌ های #زهره_احمدی 
@chizhaeihast
