
من آدمی بودم که هیچ وقت حرفامو به کسی نمی‌زدم.  
همیشه وقتی ازم می‌پرسیدن سریع می‌پیچوندم و بحث رو عوض می‌کردم. 
اما تو اومدی دستامو گرفتی و من نمی‌دونم چرا اما انگار کلمه ها بیشتر از هر وقت دیگه ای آماده گفتن بودن.  
تو مثل پناهگاه شدی واسم.  
من باریدم و تو منو به آغوش گرفتی.  
نمی‌دونم، ولی تو باعث میشی من لبخند از ته دل بزنم و خوشحالی توی چشام برق بزنه. 
-شقایق.
       