
به زور دگنگ از آدم‌ها نخواهیم آتئیست شوند! 
ما چه خوشمان بیاید، چه نیاید، چه قبول داشته باشیم چه نداشته باشیم؛ باید بپذیریم یک آدمی انتخابش مذهب است و تا وقتی با چماق بالای سرمان نایستاده حق طبیعی خودش است جایزه‌ی کن و اسکار و فجر و برلین و عمار را به هرکسی که می‌خواهد تقدیم کند. این جوی که علیه شهاب حسینی راه افتاده بسیار غیرمنصفانه است. توضیح اساسی هم این‌که من نه 14 سالم است که فن پسرهای سینما باشم یا برایشان سینه بزنم. به شهاب حسینی هم علاقه‌ی ویژه‌ای ندارم. در دبستان یک جامدادی می‌خواستند به ما جایزه بدهند پولش را از پدر مادرمان می‌گرفتند و ما هم به صد نفر دیگر هدیه می‌دادیم. بعضی‌هام جوری طلبکار جایزه‌ی تقدیمی به ملت ابران شدن که راستی راستی انگار باورشان شده شهاب حسینی یک نخل را کاشته جلوی منزلشان و بعد پشیمان شده کنده بُرده. ما که دیدیم وقتی جایزه می‌گیرند اول به پدر و مادر و بعد خواهر و شوهر عمه و هووی مادرشان و در آخر به پرستار مهربان بیمارستان تقدیم می‌کنند. حالا فریاد وااسفا به هوا برخاسته نخل من کو؟ به ما چه ربطی دارد که نیت‌خوانی کنیم؟ که نه تو ریاکاری. دلش خواسته جایزه‌اش را تقدیم امام زمان کند، اعتقادش این است، در تمام فستیوال هم سرش بالا بود و شکرگویان شکرگویان قدم می‌زد. شما اگر جایزه گرفتید تقدیمش کنید به ترامپ یا مهناز افشار یا عموهای فتیله یا حتا من؛ والله اگر من ذره‌ای برنجم! 
🔹نوشین زرگری
       