
نه نه من دلم پارتی نمی‌خواد. دلم هنر، موسیقی و دیوانگی می‌خواد؛ دلم تابلوهای نقاشی پورتره اصل رو در دیوار خونم می‌خواد، دلم مجسمه های عجیب و غریب یا لخت و اثار هنری گوشه گوشه ی خونم می‌خواد، دلم یه کتابخونه پر از کتاب با چهار متر ارتفاع و پنج متر عرض می‌خواد، دلم پیانوی آکوستیک می‌خواد، دلم می‌خواد همونطوری که پلی لیست موسیقی های حماسی، کلاسیک و بیکلامم پلیه، مهمونام با لباسای رسمی یا اولد مانی یا هنری شامپاین وردارن و توی نور زرد و کم راجع به بیزنس، هنر، نویسندگی صحبت کنن و سیگار بکشن. 
-دیاکو.
       