
آن روز ها وقتی هنوز جوان بودم و سرم به دنیای خودم گرم بود  
هر بار که به مادر بزرگم سر میزدم می‌دیدم که بین گل های باغچه مشغول است 
 من آن روز ها تازه دلم را گم کرده بودم در بین همان کوچه پس کوچه های بن بست.. 
 سخت بیقرار بودم و غروب ها  پشت پنجره مینشستم و انتظار میکشیدم 
می‌دانستم که نمی‌آید اما باد می‌آمد.. 
می‌آمد و عطر یاس کوچه ها را پر میکرد.. 
همیشه تنش بوی یاس میداد و از آن روز بود که من عاشق گل یاس شدم.. 
مادربزرگ هر بار که مرا میدید  می‌گفت اسیر عطر تن چه کسی شده‌ایی که نفست بوی یاس می‌دهد؟ 
آنوقت من فقط میخندیدم و میگفتم مادر 
عشق، عشق است دیگر.. 
با همان چشم های مهربانش لبخندی به پهنای صورت تحویلم میداد و بغض چند ساله‌اش را فرومیخورد و به قاب عکس رو به رویش نگاه میکرد .. 
مادر بزرگ همیشه می‌گفت 
پدربزرگت از آن مرد های روزگار بود  
از آن مردهای که دم به ساعت رگ غیرتش بالا میزد و اخم از صورتش نمی‌افتاد 
 مثل جوان های امروزی دوستت دارم ورد زبانش نبود  
اصلا انگار که با کلمه ها قهر بود  
اما خوب می‌دانست که من گل ها را دوست دارم  
‌انوقت هر بار که از سر کار برمیگیشت بذر گلی با خود به خانه می‌اورد و ساعت ها با صبر و حوصله گل ها را در باغچه می‌کاشت جوری که آدم کیف میکرد 
همیشه می‌گفت زن حواست را به گل هایت بده که باد پرپرشان نکند..! 
 
باد..باد..باد.. 
باد گل ها را پرپر میکند؟ 
یاس مرا هم باد پرپر کرد 
همان روزی که هوهوی باد در کوچه‌ها میپبچید.. 
 باد امد و یاسِ من خود را به دست باد سپرد  
باد آمد و یاس من خود را به دست دار سپرد 
باد آمد و یاس پرپر شد.. 
و حالا باد می‌اید و عطر یاس کوچه ها را پر کرده 
اما مادر بزرگ نمی‌داند  که گل هایش چطور پرپر شده‌اند.. 
مثل یاس.. 
مثل من..! 
 
• ماهـکــ🌙
       