
واقعیتش امروز نشستم و نوشته‌های خودمو با افکار بقیه مقایسه کردم. 
مقایسه‌ای که ناعادلانه بود. 
اکثر نوشته های من از افکارم میاد. 
افکار سیاه. 
افکاری که خیلیا حتی جرعت اینو ندارن که به خودشون اعترافشون کنن. 
حالا فکرشو بکنید من این نوشته هارو اینجا میزارم  
جایی که دوستام هستن و شاید افرادی که چک میکنن ولی نشون نمیدن. 
یک لحظه با خودم فکر کردم چقدر نوشته‌هام کثیفه. 
با خودم گفتم چقدر حرفام ناامید کننده است. 
یه لحظه به خودم گفتم چقدر نوشته هام غمگینه. 
و تا الان با خودم جنگیدم. 
ولی وقتی شروع کردم به نوشتن قرار بود حرفایی رو بنویسم که نمی‌خواستم به دیگران بگم. 
دیگران منظورم رفیقامه. 
پس اینجا شروع کردم به نوشتن. 
از خودم گفتم 
از احساسات از دست رفته‌ام 
از احساسات تیره و نفرت‌انگیزم 
نوشته‌هایی که گاها باعث تخریب روحیه ام‌ میشد 
ولی این نوشته ها از عمق وجودم میومدن. 
هیچکدومشون تظاهر نبود 
هیچکدومشون برای این نبود که بخوام انگیزه بدم و ... 
اتفاقا برعکس 
همیشه سعی کردم واقعیت تلخ رو بیان کنم 
همون چیزی که همیشه ازش فراری بودم 
مثل اینکه گاها می‌نوشتم چقدر من توسط یه آدمی پس زده شدم و... 
ولی الان با دیدن نوشته‌هاتون با خودم‌ میگم که مسیرو درست رفتم 
دقیقا همون چیزی که همیشه توی ذهنم بود 
توی اکثر نوشته‌های آدما یه چیزی خیلی تو چشمه. 
امید‌های واهی! 
چیزی که من ازش متنفرم. 
تو یه دوره از زندگیم اگه کسی بهم میگفت آینده خوب میشه همون لحظه یا بلاک میشد یا تا مدت طولانی ازش فاصله می‌گرفتم  
چون محض رضای خدا ما می‌دونیم قراره آینده با دستای خودمون ساخته باشه و هرکدوم از آدما دستان ماهری دارن 
ولی آخه وقتی من توی ناامیدی غرق شدم آیا نیاز دارم به این گفته‌ی تو؟! 
برای همین نوشتم 
از احساسات سیاهم نوشتم 
نوشته‌هایی که از عمق وجودم میومد 
همونایی که خیلی وقتا حتی به نمی‌خوام دوستام بگم. 
ولی من همینم 
من ترجیح دادم واقعیت رو بنویسم و به مسیرم ادامه بدم 
تا اینکه امید الکی به خودم بدم و بین مسیر بفهمم همش یه پوچِ خالی بوده 
من از همون اول به خودم پوچی رو وعده داده بودم 
یه دیالوگ توی فیلم اسپایدرمن هیچوقت یادم نمیره  
(انتظار ناامیدی رو داشته باش تا ناامید نشی) 
خیلی حرف زدم 
و همه‌ی اینا نتیجه‌ی جنگ من با خودم بود. 
مرسی بابت نظراتتون و اینکه نوشته‌های منو می‌خونید🤍✨ 
-مهی‌نوشت 
-گپ‌وگفت‌خودمونی
