
آرام باش ای دل! 
بعد از «من فکرهایم را کردم، ما به درد هم نمی‌خوریم» ها، 
بعد از روزهایی که آدم ها می‌آیند و آن‌چنان می‌روند که هرگز نبودند، 
بعد از اینکه تمام زندگی‌ات هستند و تو فقط دوست اجتماعی و فان و کول آن ها هستی، 
بالاخره لحظه ی خوب عشق را هم خواهی دید. 
آرام باش ای دل، 
تا خود همان لحظه، خودم در کنار تو خواهم ماند. 
 
پ.ن: 
هوشنگ ابتهاج برای این لحظه نوشته است که: 
«آمدمت که بنگرم، گریه نمی‌دهد امان…» 
 
#پرهام_جعفری 
 
 
@Radio_chehraziii
