
حق با بهار بود... 
 
دیشب آمریکا از برجام خارج شد. اوباما نامه بلندبالایی نوشت و توضیح داد که چرا این توافق به نفع آمریکا بوده. ایران اعلام کرد از اول برجام براش علی‌السویه بوده. یک ربع بعد قرارداد فروش هواپیماهای بوئینگ و غیره به ایران دوباره ممنوع اعلام شد. تحریم‌های پزشکی و علمی و پشتیبانی از سمت آمریکا از سر گرفته شد. اما کماکان آمریکا در منطقه روی وضعیت استراتژیک ایران در آب و خشکی حساب خواهد کرد. مردمی که می‌خواستند سوار هواپیما بشوند سکته کردند. مردمی که گیر پزشکی بودند سکته کردند. مردمی که به تلویزیون چشم دوخته بودند سکته کردند. مردم با خودشان می‌گفتند اصلا چرا باید یک‌طوری می‌شد که کار به برجام بکشد؟ اما عیبی نداشت. مردم ما ضدضربه، ضدزنگ و ضدسرقت شده‌اند. برجام اینها که چیزی نیست براشان. مگر تا الان هزار مدل تحریم بودیم مردیم؟ اصلا همان‌طور که فلاسفه از قدیم گفتند که مرد واقعی باید بدهی داشته باشد، ایرانی واقعی هم باید تحریم باشد. 
اما در همین وضیعت نا امیدی که تلویزیون شبیه مراسم ختم شده بود و اشک از چشم آدم درمی‌آورد، آن کانال اتفاق باحالی داشت می‌افتاد. (دروغ گفتم تلویزیون ایران عین خیالش هم نبود. منتها همه رسانه‌های جهان این رویداد را پوشش دادند جز تلویزیون ما!) اصغر فرهادی که تا همین ده سال پیش توی همین تلویزیون سریال می‌ساخت فیلمی با ستارگان سینمای جهان ساخته بود و جشنواره (بی‌اهمیت کن، البته در برابر جشنواره فجر عرض می‌کنیم) به افتخار فرهادی و فیلمش ایستاد و کف زد. 
این دو حالت دیشب بود. دو روی سکه. غم و شادی. سرخوردگی و سرافرازی. بی‌هنری و هنر. تفاوت مونوگ و دیالوگ. 
به قول هوشنگ گلشیری: «حق با بهار بود، با همان ساقه‌های لخت. بر این پهنه‌ی خاک چیزی هست که به رغم ما ادامه می‌دهد. خوب است که جلوه‌های بودن را به غم و شادی ما نبسته‌اند.» 
در همین ساعات بود که یک کودک در خانواده رفقای ما، علی و سنا، به دنیا آمد. عصر او سخت‌تر از دهه شصت که ما به دنیا آمدیم نیست. لااقل الان بیشتر جاها لوله‌کشی گاز هست! تحریم دوباره ایران از سمت آمریکا نه عامل حتمی بدبختی این کودک خواهد بود، نه درخشش هنر سینمای ایران در جهان باعث خوشبختی او خواهد شد. همه‌چیز بسته به جایی دارد که او خواهد ایستاد و جهان را خواهد دید. شاید ما هم باید جای آن که به سیاستمداران دل خوش کنیم، به تولید فرهنگ و هنر بپردازیم. شاید باید جای مونولوگ دیالوگ را شروع کنیم. شاید باید هر کدام ما آن آدم هنرمند و باوجدان وجودمان را پیدا کنیم، بخوانیم و بنویسیم و بسازیم. شاید جای این که با غم بازی‌های سیاسی بسازیم باید جهان را ما بسازیم. شاید باید بی‌خیال سیاستمداران بشویم و به خیالات پناه ببریم. وقتی هنر از  مرزها به راحتی عبور می‌کند و جهان را در برمی‌گیرد، جهان گستری به چنگ و دندان مضحک نیست؟ 
دیشب در همان ساعات که نیمی از جهان به سخنرانی ایران‌هراسی ترامپ گوش می‌داد، نیمی از جهان به افتخار هنر سینمای فرهادی ایستاده بود و تشویق می‌کرد. درست در همان ساعاتی که در خانواده ما یک کودک چشم بر جهان گشود تا شاید جهان را جای بهتری کند. کودکی به نام حنا. 
#پوريا_عالمي 
 
@radio_chehraziii
