
دیدی شهرو چقدر قشنگ شده؟  
شبه و اونقد ابر تو اسمونه که انگار همه جا رو دود گرفته یجوریه که آدم باورش نمیشه روی زمینه  و داره بارون میاد، میبینی؟  
نه نمی‌بینی.. چون تو توی این شبای قشنگ اصلا اینجا نیستی که ببینی 
شبه، آسمون پر از ابره همه ی جوبا از اب بارون پر شده  
ولی راستش.. 
من فقط اینارو میگم تا یادم بره که می‌خوام درمورد چی حرف بزنم  
اینارو میگم تا بگم میبینی همه چیزایی که دوست دارم داره اتفاق میوفته ولی من یادم نمیره که دیگه همه چی تمومه  
دیگه آخرشه  
اینارو میگم تا حواسمو پرت کنم و یادم بره که بغض گلومو گرفته  
ولی مگه آدم بغضشو یادش میره؟  
کاش یکی بود حواسمو پرت میکرد تا بتونم به خودم دروغ بگم  
دروغ بگم و باور کنم که غمو میشه گول زد و زدش به بیراهه  
به خودم دروغ بگم که قرار نیست تنها بشم دوباره  
ولی من میترسم.. 
توی گوش آسمون ابری و قطره های بارون گفتم من فقط یه دختر بچه ام که از همه چی می‌ترسه  ولی اونقدر سقف این آسمون بلنده که صدام توی تاریکی شب گم میشه  
مثل همون مریم بچگیم که راه خونشو گم کرده بود و از ماه آسمون سراغ خونشو می‌گرفت  
دلش برای مامانش تنگ شده بود و خیال میکرد که ماه آسمون میپره پایین و مثل دنیای خیالاتش نجاتش میده و اونو میندازه تو بغل مامانش  
ولی مریم دیر فهمیده بود که ماه صدای اونو نمی‌شنوه و آسمون شب جز سیاهی و تاریکی و تنهایی چیزی براش کنار نزاشته.. 
 
- ماری
       