
کاظم بهمنی یه بیت شعر داره که معشوقش رو به روح خودش تشبیه می کنه، و می خواد بهش بگه نرو. 
می گه: "روح برخاسته از من ته این کوچه بایست،  
بیش از این دور شوی از بدنم می میرم. " 
حقیقتا خیلی قشنگه.
       