
"نامه آخر" 
در نامه ی آخرت نوشته بودی که دلت برای یک آغوش عاشقانه لک زده است. 
و من که نتوانسته بودم در پاسخ برایت بوسه بفرستم‌، نوشته بودم: 
زبانت را کلید کن و بچرخان درون دهانم‌، لال‌مانی گرفته است از بس نبوده ای. 
نوشته بودی آنجا مدام باران می آید و دلتنگ چشمان من شده ای. 
و من که نتوانسته بودم همراه نامه برایت چتر بفرستم ‌، نوشته بودم: 
اینجا اما ‌، نه بارانی می آید و نه کسی برای چشمان ِ من اسپند دود می کند. 
فقط منم و دلی که برایت، یک تهران تنگ شده است! 
نوشته بودی کاش راهمان آنقدر دور نبود و کاش سرت آنقدر درد نمی‌کرد. 
و من که نتوانسته بودم اشک هایم را نشانت دهم ‌، نوشته بودم: 
دلیل سر دردهایت منم آبی جان‌، همه به زخم ها دستمال می بندند و تو ‌، دل بسته ای؟ 
نوشته بودی دیروز وسط یک چهارراه که جای سوزن انداختن نبود ‌، عطر مرا شنیده ای!‌ 
و من که سال ها بود دیگر آن عطر را نمی‌زدم ‌، آه کشیده و نوشته بودم: 
من اما از لابلای این نامه ها‌، چشمانت را دیده ام که سرخ شده اند. 
نوشته بودی : محبوب من،‌ شاید این نامه آخرم باشد. 
قرار است لباس سپیدی بر تن کنم و دست در دست مردی بدهم که هیچ بویی از تو نبرده است. 
و من که نتوانسته بودم چیزی بنویسم،‌ 
برایت همراه نامه ‌یک خرمن دلتنگی فرستاده و تمام روز،‌ کنج اتاقم ‌سخت اشک ریخته بودم‌ 
  
"مهدی صادقی" 
@amiralichannel
