
تو آدمک دور افتاده‌ای؛ 
من هم از خود دور افتاده ام. 
تبعید شده‌ی زجری بی پایانم. 
در این جزیره‌ی خوش بر و رو به تماشای جهان نشستم؛ 
که شب روز می‌شود و روز شب! 
ستاره هایم خاموش شده. 
قاتل قصاص نشد! 
یکی نبودند که، هرکه آمد زخمی به من زد 
حتی به مرده‌ام هم رحم نکردند. 
بمیرم؛ 
برای خود بمیرم که هیچ‌کس نعش مرا بر دوش نگرفت. 
"دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین 
خود نعشِ خود به شانه گرفتم گریستم" 
#مهدیه_رضایی  
 
"نوشته‌ی بولد شده برای جناب عفیف باختری‌است"
       