
همه ی قدرتم تموم شده و تو بهم قدرت می‌دی.  
وقتی خودمو گم کردم، پیدام می‌کنی. 
از پشت دیوار ضد اجتماعی که برای خودم ساختم می‌کشیم بیرون و بغلم می‌کنی. 
وقتی پرم و عصبانیم به حرفام گوش می‌دی، درکم می‌کنی. ازم نمی‌رنجی. 
وقتی خودمو باختم بهم امید می‌دی، با حرفات حالمو خوب می‌کنی، پایمی. توی هر شرایطی کنارمی.  
تشویقم می‌کنی برای بالاتر رفتن. ادامه دادن. زندگی کردن.  
همه ی خوبی هارو توی خودت داری. با تو از همه چی بی نیازم. 
چرا نباید بهت بگم معجزه ی من؟ 
-دیاکو.
       