
نمی‌دانم چرا یک‌وقت‌هایی غروب‌های خانه‌ی مادربزرگم تا آن حد دل‌گیر می‌شد.... 
خصوصاً روزهای جمعه که ظهرش خانه پر از میهمان بود و غروبش میهمان‌ها رفته بودند و فقط چند کارد و چنگال با پوست خیار و پوست پرتقال باقی مانده بود و ظرف‌های نیمه‌ی آجیل و شیرینی خامه‌ای‌هایی که به یخچال رفته بود و ... 
از بیرون صدای قرآن و اذان از مسجد محل می‌آمد و از کوچه هم دیگر صدای توپ روی آسفالت نمی‌آمد ... 
بعد تلویزیون را روشن می‌کردیم تا کمی دل‌مان باز شود | در تلویزیون یک نفر ناله می‌کرد که چرا این جمعه نیامد؟ 
یک‌بار در یکی از بدترین و دل‌گیرترین غروب‌ها پیشنهاد دادم که برویم شهربازی و هیچ‌کس پیشنهادم رو به هیچ‌کجایش حساب نکرد... 
من هم از سرِ ناچاری راه می‌رفتم و بلند بلند می‌گفتم:"حوصله م سر رفته". 
جهان‌دایی دایی مادرم بود | آن زمان خیلی بامزه بود | الان خیلی سال است که از ایشان خبر ندارم | آن روز هر بار که می‌گتم حوصله‌ام سر رفته پاسخ می‌داد:"الان قاشق میارم همش می‌زنم سر نره..." | بعد همه غش غش می‌خندیدند و آن روز استثنائاً اصلاً از نظر من بامزه نبود.... 
یک وقت‌هایی خیلی حوصله‌ام سر می‌رود | همه چیز درست مثلِ غروب‌های خانه‌ی مادربزرگ می‌شود... دلم می‌خواهد جهان‌دایی را پیدا کنم و بپرسم که آن قاشقی که می‌گفتید کجاست؟ می‌خواهم حوصله‌ام را آنقدر هم بزنم که دیگر هیچ‌وقت سر نرود.. 
 
 
•کیومرث مرزبان 
 
 
@Radio_chehraziii
