
پسرانِ فاحشه 
 
همیشه از فاحشه تعریفِ غلطی داشته‌ایم. فاحشه فقط مختص به زنان و دخترانی نیست که تن‌شان را در ازای پول یا هر چیز دیگری می‌فروشند. اساساً اگر یک زن یا دختری که بدنش را به حراج می‌گذارد فاحشه است، پسر یا مردی که تنِ آن زن یا دختر را حراج می‌کند نیز بدون چون‌و‌چرا فاحشه است. این حقیقت محض فقط برای کسی که کله‌اش کاه‌دان باشد غیر قابل پذیرش است؛ نظیر آخوندک‌ها که وقتی روی منبر بالا می‌روند و سرشان از حشیشِ چرندیات‌شان‌ گرم می‌شود و در عالم خلسه و میانِ خواب‌و‌بیداری قرار می‌گیرند، فقط برای زنان و دختران نسخه می‌پیچند و تمام کثافتِ فساد اخلاقی جامعه را بر سر آنان پاک می‌کنند و هیچ اسمی از قهرمانان اصلی نمی‌برند. 
 
اصولاً در چنین جامعه‌ای مرد بودن بایست حسِ مطبوع و دل‌پذیری باشد. از بام تا شام در کوچه‌پس‌کوچه‌ها پرسه بزنی به هر زن‌ و دختری که از راه می‌گذرد شکلک در بیاوری، سوت بزنی، متلک بپرانی، نصف شب هم که خانه بیایی کسی نپرسد چرا؟ از احساسات دختری استفاده کنی و بعد که کارت تمام شد آن را رها کنی و سپس برای مثلاً ازدواجت پی دختری باشی که بقول خودت پاک باشد و‌ قبل از تو با کسی دوستی نکرده باشد اما خودت؟ خودت قهرمانی! هیچ کسی از تو نخواهند پرسید با چندتا دختر دوستی کرده‌ای؟ از چندتا استفاده یا حتی سوءاستفاده کرده‌ای؟ چندتا را رها کرده‌ای؟ مهم این است که تو در عین فاحشگی با دختری ازدواج کنی که فاحشه نباشد.
       