
ببین دلبر؛ 
این نبودنای تو، هی رو هم جمع میشه، جمع میشه، جمع میشه؛ 
تهش میشه، موهای سفید رو سر من، 
میشه چین و چروکای ریز دور چشام. 
همه‌ی این دلتنگیا؛ 
آخرش میشن قرصای اعصاب دوز بالا، 
میشن ساعت‌ها قدم زدن توی خیابون. 
آخر این فکر و خیالا؛ 
میشه شبا تا صبح بیدار موندن، 
میشه اشکای رو بالش. 
همه‌ی این فکرا و بغضا و تنهاییا؛ 
شدن روزای جوونی من، که دارن می‌سوزن و میرن، 
تو ام عین خیالت نیس! 
کی پاسخگوعه الآن؟
       