
بال و پر و پرواز ، امروز و دیروز و هیچ روز 
یکی مانده یکی رفته ، چه کسی میداند ، ما هم میرویم 
شاید امروز شاید فردا شاید هیچ روز  
این تصاویرِ عجیب در ذهنم مرا به شدت آزرده کرده  
نه دهانم باز میشود نه خودش میفهمد  
جرقه ای که زده بود خاموش شده و نگاهم خیره  
من ماندم و من و من و من 
و تو فقط در نوشته هایم میرقصی و میدَوی  
این چند شب پریشان تر از همیشه در دریا شنا میکنم  
دو سه سالِ دیگر حتما خواهم رفت  
نه کسی مرا میبیند نه کسی صدایم را میشنود 
به جنگل میزنم ، میمانم و میمیرم
       