
قهوه ای سرد و تلخ درون من دَم میکشد 
کسی خودش را به خستگی این کالبد میکوبد 
جیغ میکشد .. 
جیغ میکشد ... 
بر روی لبخند کوچکم چنگ میاندازد 
ولی باز من ارامم 
ارام میمانم پشت یک خنده تا ... 
تا شاید این لبخند مرهمی برای بی قراری اش باشد 
ارام میمانم تا بداند تنها نیست 
اما ... 
او برای ترک های قلب من اشک میریزد و بی قرار است  
و من باز ب تلخی میخندم و او نمیفهمد معنی این لبخند چیست ..
       