
گذشته را به یاد میاورم 
دلتنگم 
دلتنگ روزهایی که دختر بچه ایی شاد و سرحال بودم 
خنده هایم زیبا بود و پررنگ 
صبح هایم را با نور امید شروع میکردم 
و شب ها با قول رسیدن به ارزوهایم میخوابیدم 
آن موقع هایی که سر ساعت میخوابیدم 
با شب بخیر های مادرم 
یا گاهی غر غرش برای مسواک کردن دندان هایم که زیبایی خودش را داشت 
همان شب هایی که با شمردن ستاره ها و خیالی اسوده چشمانم سنگین میشد 
یا ان عصر جمعه هایی که مشغول دوچرخه سواری با دوستانم میشدیم و غرق در خنده.. 
یا فروشندگی لباس های عید با مشتری های خیالی 
با پول های خیالی.. 
دلتتگ ذوق و شوق دور همی های فامیلی و بازی های دسته جمعی 
برای روز هایی که گریه ام با  یک ابنبات چوبی به خنده تبدیل میشد 
یا حتی دوست خیالیم که همیشه و همه جا کنارم بود 
هیچوقت رفیق نیمه راه نمیشد رفاقتش از جنس صداقت بود و ابدی.. 
اما این روزها.. 
روزهایی که همرنگ شب شدند.. 
راستش این روزها دیگر خبری از شمردن ستاره های اسمان نیست 
خبری از شب بخیر های مادرم نیست 
دیگر یادم نمیاید اخرین باری که سر ساعت خوابیدم کی بود.. 
این شب ها سیم های گره خورده هندزفری جای رفیق خیالی ام را پر کرده اند 
مدت زیادی است که دوچرخه ام در انباری خاک میخورد و عصر جمعه ها دیگر صدای خنده های از ته دل کودکانه را نمیشنوم 
راستش دیگر خیلی وقت است تلخی سیگار  طعم شیرینی ابنبات چوبی را از  زیر زبانم برده 
از میان همه این ها  
یادم میاید بزرگترین ارزویم بزرگ شدن بود 
من به قولم عمل کردم به ان قول هایی که قبل از خواب به ارزوهایم میدادم 
اما حالا است که میفهمم همیشه هم خوش قول بودن خوب نیست.. 
 
• ماری 
#از_نوشته_های_قدیمی
