
و رد انکارت افتاده‌است 
بر دیوار 
یا شاید نقشی مانده است از تسلیمت 
گذاری اصلا نا تمام 
و تازه این بی تابی که هیچ چیز آرامش نمی کند 
در التهاب درهایی که باز میشوند و درهایی که بسته میشوند 
کتابهایی که باز می‌شوند و دست‌هایی که بسته می‌شوند 
دستهایی که سنگ‌ها را می‌پرانند و سارهایی که از درخت‌ها می‌پرند 
درخت‌هایی که دار می‌شوند 
دهان‌هایی که کج می‌شوند 
زبان‌هایی که لال مانی میگیرند 
صدای گنگ و چشم انداز گنگ و خواب گنگ 
. 
. 
. 
 همچنان غلت میخورد 
غلت میخورد 
غلت میخورد 
 
از مجموعه شعر «وزن دنیا» 
—محمد مختاری 
「@bluehomeplus 」
       