
تنهایی  
هر بار تکه ای از مرا  
زنده زنده برای کودکانش می برد 
دندانی را  
در کتف چپم حس می کنم  
دردی را  
که مثل علف های باغچه در من پخش می شود  
 
ترس  
دو دستش را  
به پنجره ی اتاقم گذاشته بود و  
مرا نگاه می کرد  
مور مورم می شود  
می ترسم از تنهایی  
مرگ هم که رفته تا سر کوچه سیگار بخرد  
 
تنهایی کوچکی زیر تخت  
دارد لب هایم را می خورد و بزرگ می شود  
یک دستم پشت مبل 
دست دیگرم پشت یخچال  
دارد خورده می شود  
مرگ که بر گشت  
چگونه سیگار بکشیم؟... 
 
 
#مهدی_نظارتی_زاده  
از مجموعه شعر 
"یادگاری ها با درخت بزرگ می شوند"   
(چاپ دوم) 
نشر نیماژ  
@Amiralichannel
