
‌ 
«دلم با تو در اطاق خودم بودن را می‌خواهد. آن بعد از ظهرهای گرم بیهوش‌کننده و آن خواب‌های تابستانی و آن عریانی سراپای ترا چسبیده به عریانی سراپای خودم می‌خواهد. یعنی می‌شود ‌می‌شود که دوباره ببینمت و ببوسمت، می‌شود؟» 
 
از نامه‌های فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان| بهمن
