
من دختر بچه ای کوچک و تنها که نامش مریم بود  
قصه تلخ شبی که مریم گم شد را میخواند و با خط به خط کتاب اشک می‌ریخت  
اما خودش هم نمی‌دانست کجای زندگی گم شده بود که این چنین احساس وحشت داشت 
خودش هم نمی‌دانست کجای زندگی راه خانه اش را اشتباه رفته بود که حالا در میان سیاهی شب یکه و تنها در بیابان پرسه میزد و دلش برای آغوش مادرش پر میکشید 
او دخترک غمگینی که خودش هم نمی‌دانست کجای زندگی این چنین تنها شده بود که به ماه آسمان پناه برده بود  
به او نگاه میکرد و خوشحال بود از اینکه به او لبخند می‌زند  
به مادرش می‌گفت ماه را ببین که دارد به من میخندد و قلبش از شادی پر میشد 
اما مریم کوچک تو باید می‌دانستی که وقتی در قاب پنجره مینشینی و به ماه خیره میشوی ماه به تو لبخند نمی‌زند این تو هستی که خیال می‌کنی ماه به تو میخندد.. 
 
• ماهـکــ🌙
       