
بگویم چه در دلم می‌گذرد؟ خب من همه چیز را به تو می‌گویم، بدون هیچ نیت درونی، عشق عزیزم. آنچه درباره‌اش با تو حرف  نمی‌زنم، خودت می‌دانی، این ازهم‌گسیختگی است که در آن افتاده‌ایم. این رنج‌کشیدن از رنج‌دادن است، ناتوانی در خوشبخت نگه‌داشتن کسی که از همه‌ی دنیا بیشتر دوستش داریم. عزیزم، به جز تو با که می‌توانم از آن حرف بزنم. وقت‌هایی هست که به خودم نزدیک نیستم و دوست دارم فرار کنم یا بمیرم. اما همیشه لحظه‌ای هست که برمی‌گردم به عشق‌مان و در عشق‌مان غرور واقعی را می‌یابم... نزدیک منی تو، همراه منی، با نامه‌هایت و با نفس‌هایت یاری‌ام می دهی. ما با هم هستیم، علیه همه. هیچ‌چیز نمی‌تواند هرگز از هم جدایمان کند و این رابطه را خراب کند، نرم و محکم مثل ریشه‌ی زندگی. بله تو زندگی منی، روح منی، عزیزترینِ من، دلخوشی من، طغیان و آرامش زیبای من. 
‌ 
‌ 
از نامه‌ی آلبر کامو به ماریا کاسارس 
ترجمه‌ی زهرا خانلو ‌ 
 
 
@Radio_chehraziii
