
حالم خوب نیست. همه‌اش می‌خوابم. به کارام نمی‌رسم. امیدی به آینده ندارم. انقدر کابوس می‌بینم هر دو ساعت از خواب می‌پرم. دلم می‌خواد گریه کنم ولی حتی اشکم نمیاد. دوباره حال بدم مقارن شده با سرنوشت‌سازترین برهه‌ی زندگیم و فقط روزها رو می‌بینم که می‌سوزن و می‌رن. 
وقتی بیدارم فکر می‌کنم مشکلاتم حل شدن ولی وقتی می‌خوابم هی دوباره بهم یادآوری می‌شن و انگار همشون تازه‌ان. سردرگمم. بلد نیستم حرف بزنم. انقدر بی‌حالم که حتی به خودکشی هم نمی‌تونم فکر کنم. فقط اینجا گاهی به برون‌ریزی می‌رسم که اونم به نیت چاه کوفه‌س.
       