
در عالم کودکی به مادرم قول دادم ، 
که تا همیشه هیچ کس را بیشتر از او دوست نداشته باشم. 
مادرم مرا بوسید. 
و گفت : نمی توانی عزیزم ! 
گفتم : می توانم ، من تو را از پدرم و خواهر و برادرم بیشتر دوست دارم . 
مادر گفت : یکی می آید که نمی توانی مرا بیشتر از او دوست داشته باشی . 
نوجوان که شدم دوستی عزیز داشتم . 
ولی خوب که فکر می کردم مادرم را دوست داشتم . 
معلمی داشتم که شیفته اش بودم ولی نه به اندازه مادرم ! 
بزرگتر که شدم عاشق شدم ، خیال کردم نمی توانم به قول کودکی ام عمل کنم . 
ولی وقتی پیش خودم گفتم ؛ 
کدامیک را بیشتر دوست داری باز در ته دلم این مادر بود ، که انتخاب شد. 
سالها گذشت و یکی آمد ، یکی که تمام جان من بود . 
همانروز مادرم با شادمانی خندید و گفت دیدی نتوانستی ! 
من هرچه فکر کردم او را از مادرم و از تمام دنیا بیشتر می خواستم ، 
او با آمدنش سلطان قلب من شده بود . 
من نمی خواستم و نمی توانستم به قول دوران کودکیم عمل کنم . 
آخر من خودم مادر شده بودم . 
 
« سیمین بهبهانی » 
@Amiralichannel
