
تجربه‌ی مهاجرت تجربه‌ای عمیق و تکان‌دهنده است. عادت‌های آدم را به‌هم می‌ریزد و چیزهای جدیدی جایگزین‌شان می‌کند. بعد همان چیزهای جدید بخشی از عادت‌های جدید می‌شوند. چیزهایی که تا چندسال پیش برای شما تجربه‌ای تازه و تکان‌دهنده بودند، حالا به تکه‌ای از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند. مثلا اوایل مهاجرت آدم‌ها شروع می‌کنند به حرف‌زدن درباره‌ی کشفیات جدیدشان از عادت‌ها و رفتارهای آدم‌های کشور جدید. مثلا چقدر خوب و مودب‌اند. یا چقدر قانون را رعایت می‌کنند. یا فلان عادت بد را دارند. بعد کم‌کم این‌جور مشاهدات آن‌قدر برایشان عادی می‌شود که از خیر حرف‌زدن درباره‌اش می‌گذرند. می‌شود گفت از مرحله‌ی شگفت‌زدگی خارج می‌شوند و به مرحله‌ی زندگی‌کردن می‌رسند. در مرحله‌ی اول ناخودآگاه نگاهی توریستی به محیط و آدم‌ها حاکم است و در مرحله‌ی بعدی نگاه جدی‌تری که لازمه‌ی نوشتن است، خودنمایی می‌کند. برای مهاجران نسل اولی مثل من چگونه ادامه‌دادنِ داستان‌نویسی سوال بزرگی است. از طرفی همان‌طور که گفتم دیگر نمی‌شود داستان نوشتن را از تجربه‌ی مهاجرت منفک کرد، ولی از طرف دیگر تثبیت موقعیت خود به‌عنوان داستان‌نویس در دل جامعه‌ی جدید، کار بسیار دشوار و تا حدود زیادی ناممکن است. جامعه‌ای که دیگر رفتاری توریستی با تو ندارد و اگر چیزی برای عرضه نداشته باشی، به‌سرعت کنار گذاشته می‌شوی. 
 
#شايان_كرمي 
@Amiralichannel
