
در ستایش شکوه رنج، همین کلمات بس نیستند مگر که رنج، انسان را زیبا می‌کند؟ نگاه کن، همین من، یادت نیست چه برف بیهوده‌ای بودم؟ حالا تماشا کن چه آدم برفی محترمی شده‌ام در این تابستان طولانی. بله، دارم کم‌کم می‌میرم، حواسم هست. اما آیا می‌توانی زیبایی مرا در این انقراض آهسته انکار کنی؟ 
 
صنوبر خندان که شاخه‌هایت آشیان پرندگان مهاجر است، گرچه برای تو پاییز گم و دور و غریبه است، اما انکار اهمیت زردشدگی من از تو برنمی‌آید. من درخت خرمالوی خانه منیریه ام، چنار نبش بیست و هشتم یوسف‌آبادم، یک خشک تکیده که تاریخ باشکوهی دارد. بله من از تداوم رنج‌ها برگشته‌ام، از دردهای طولانی، و لبخندم نشانه‌ی طاقت من است و زخم‌های نفسم. سلحشور دیوانه‌ای هستم که با اسب چوبی از هفت دریای مذاب گذشته و آمده تا جلوی آینه اتاقش گریه کند. زیبا نیست؟ 
 
شب است و پادشاه باختن دارد برایت سخنرانی می‌کند جنگجوی جوان. گوش کن: در رنج و در درد و در ناکامی، زیباییت را بیاب. در اندوه و در زخم و در فراق، زیباییت را بیاب. تماشایی بجنگ، تماشایی بمان و تماشایی بمیر، چرا که این زیباترین انتقام از جهانی است که تو را زشت می‌خواهد. 
 
و در این دوران عقوبت و ملال، هر صبح جلوی آینه بایست و به بقایای خودت سلام کن. خوشبختانه انسان در رنج تنهاست، و مجبور نیست لبخند بزند. تو با زخم‌ها و تیرگی‌ها هنوز بی‌رحمانه زیبایی، گرچه شفا در انکار این زیبایی است. 
 
حمید سلیمی 
@Amiralichannel
