
من توی جهان موازی، یک کافه کتاب چوبی پر گل و گیاه توی پاریس دارم، که هرروز بوی قهوه و چیزکیک توش می‌پیچه، همونطور که بیرون ابری بارونیه، آهنگای بی کلام و کلاسیک داره پخش می‌شه، آدمای زیادی باهم میان تا کتاب بخونن و مکالمه های عمیق داشته باشن. آخر شب تعطیلش می‌کنم، برمیگردم به اپارتمانم و روی پشت بوم بال مرغ کباب می‌کنم و با دلستر انگور می‌خورم. و در نهایت با آرامش و مطمن بودن از آینده ی کشورم و از پس خودم برومدن حین داشتن زندگی ساده، سرمو روی بالشت می‌ذارم. 
-دیاکو.
       