
در کتاب "پدر حضانتی" یک‌جایی شخصیت پدر که یک وکیل قدیمی است برای رهایی از خاطراتش انبوهی از پرونده‌ها را می‌ریزد توی حیاط و آتشی درست می‌کند که شعله‌اش تمام خیابان را روشن می‌کند. خودش هم یک صندلی می‌گذارد و می‌نشیند به تماشا و زار زار گریه می‌کند. این سکانس‌ها را در زندگی زیاد دیده‌ایم. آدم‌هایی را که برای رهایی از درد دلتنگی، عکس‌هایشان را پاره کرده‌اند، نامه‌ها را آتش زدند، یادگاری‌های رنگی را دور ریخته‌اند و همه‌ی اینها یعنی نگاه کردن به تک تک لحظات از دست دادن! یعنی چشم‌توی‌چشم شدن با اندوه جدایی. یعنی گُر گرفتن، خاکستر شدن و دم نزدن. ما آشنای این وداعیم! ما یاد نگرفته‌ایم که می‌شود با یک ضربه‌ی کوچک روی صفحه‌ی گوشی همه‌چیز را پاک کرد! بلد نیستیم کلمات را نادیده بگیریم. ما در کلمات زندگی می‌کنیم. کلمه پناهِ ماست. مقدس است. برای همین سخت می‌نویسیم «سلام»!  سخت می‌نویسیم «دوستت دارم» و سخت می‌نویسیم «خدانگهدار»! چون خدانگهدار برای ما فقط یک کلمه نیست. یک آتش مهیب است که باید بنشینیم در حرارتِ ناخوشایندش و خوب نگاهش کنیم. باید بخشی از خودمان را بگذاریم لای همان کلمه و بگذاریم وسط همان آتش و مثل زمین سوخته همیشه با خودمان نگهش داریم. زمین سوخته می‌دانی چیست؟! ما هر کدام با همین کلمات تکه‌هایی شده‌ایم از زمین سوخته‌ای که باور کرده دیگر حاصلی ندارد. فراموش کردن کار ما نیست! 
لطفا به همه‌ی آنها که دارند به پیشرفت تکنولوژی فکر می‌کنند بگویید دست از سر کلمه‌هایی که نوشته‌ می‌شوند بردارند! ما با همین‌ها زندگی می‌کنیم، عاشق می‌شویم، می‌میریم... 
 
#سیمین_کشاورز  
 
@Radio_chehraziii
