
شاید هم آخرش اینجوری تمام شود که پرده‌ها یکی‌یکی کنار بروند و پشت آخرین پرده فقط یک ابر باشد. بعد صدایی توی گوشمان بپیچد که "ببین، تمامش همین بود. همه‌ی چیزی که تمامِ تاریخ بخاطرش گریبان همدیگر را گرفته بودید. ابری بود که نسیم نقشهایش را عوض میکرد. هم آن نرم‌دلی راست میگفت که شکل فرشته‌ای میدیدش با دو بال سپید، هم آن بی‌نوایی که میترسید و چنگال عقابی میدید با دوبال گسترده بر فراز سرش، هم آن طفلکی که سوی چشمش کم بود و نمیدید جز لکه‌ای بی‌شکل و بی‌معنی... میتوانست یک بازی شیرین باشد. دراز کشیده باشید روی تپه‌ای و هرکس ابر را شبیه هرآن‌چه که دلش میخواست ببیند و یک دل سیر بخندید. ولی بد کردید با هم... هیچ ابری تابحال هیچ آدمی را نکشته، ولی بخاطرش آدمهای زیادی، آدمهای زیادی را"... 
 
🔸حمید باقرلو 
 
 
@Radio_chehraziii
