
بافتن را از یک فامیل خیلی دور یاد گرفتم 
که نه اسمش خاطرم است نه قیافه اش ، 
اما حرفش هیچ‌وقت از یادم نمی رود، می گفت : 
زندگی مثل یک کلاف کامواست ، 
از دستت که در برود می شود کلاف سردر گم ، 
گره می خورد، می پیچد به هم، گره گره می شود ، 
بعد باید صبوری کنی، گره را به وقتش با حوصله وا کنی ، 
زیاد که کلنجار بروی، گره بزرگتر می شود، کورتر می شود ، 
یک جایی دیگر کاری نمی شود کرد، باید سر و ته کلاف را برید ، 
یک گره ی ظریف کوچک زد، بعد آن گره را توی بافتنی یک جوری قایم کرد ، 
محو کرد، یک جوری که معلوم نشود ، 
یادت باشد، گره های توی کلاف همان دلخوری های کوچک و بزرگند ، 
همان کینه های چند ساله، باید یک جایی تمامش کرد، سر و تهش را برید ، 
زندگی به بندی بند است به نام "حرمت " 
که اگر آن بند پاره شود کار زندگی تمام است ... 
سیمین بهبهانی 
@amiralichannel
