
روزای اولی که شروع به نوشتن کرده بودم از خودم و احساساتم خجالت می‌کشیدم. 
واقعیت همین بود. آخه نوشته هام اون مهدیه‌ی ضعیف و شکست خورده رو به نمایش میزاشت همون آدمی که سیاه بود،نفرت انگیز بود،ترحم برانگیز بود، چیزی که تو دنیای واقعی همیشه پنهانش کردم. 
روزای اول واقعا اذیت می‌شدم. 
یادمه یه بار بهم گفت نزار آدما با نوشته هات بهت ترحم کنن. ولی بازم نوشتم. 
نوشتم چون اینجا برای حرفای ناگفته ی من بود. 
چون دیگه داشتم از شدت حرفایی که توی سینه ام خاک می‌خورد جون می‌دادم. 
اگه یه روزی این نوشتنو از من بگیرن نمیدونم به چه امیدی زنده باید بمونم. 
اینجا پاتوق حرفای ناگفته ی منه. 
-یه‌گپ‌و‌گفت‌‌عامیانه 
-مهی‌نوشت
       