
بچه كه بودم، هجوم عاشقانه‌ات به خيال‌هايم را احساس نمي‌كردم، از شب‌هايم بيرون مي‌كردمت؛ تو براي من شعري بودي كه نمي‌خواستم خواندنش را ياد بگيرم ... بچه كه بودم  
تو هم بچه‌اي بودي كه مي‌خواستم زودتر بزرگ شود، بزرگ‌تر كه شدم حضور چشمك زنانت را كنار روياهايم احساس مي‌كردم، تو براي من شعري بودي كه در كودكي‌هايم گم شده بود،‌ نه مي‌خواستم ياد بگيرم چگونه بخوانمت... و نه مي‌خواستم آن طور گم شده و پر از خاطره باقي‌بماني؛ تو را مي‌خواستم، نه به خاطر اين كه يادگاري سال‌هاي كودكي‌ام بودي و نه به خاطر اين كه به مرز جنون كشاندي‌ام ، نه... همه‌ي خاطره‌هايمان پيش تو بود و من جز طنين آشناي صدايت و چند نقاشي لب حوض مانده چيزي نداشتم... سال‌ها گذشت و من بزرگ شدم... كسي نپرسيد چرا شاعر شدي، و من آرام به سرودن ادامه دادم، سرودن همان شعري كه در كودكي‌هايم جا مانده بود، من تو را سرودم از كفش‌هاي تازه تا ميله‌ي بلند پرچم، از اقاقي‌ها تا گريه‌هاي كلاويه… و سرانجام يادگرفتم چگونه بخوانمت... آن قدر، كه اكنون به دست خودم سروده مي‌شوي و ديگر قدرت آن را ندارم كه از خيال‌هايم بيرونت كنم؛ من بزرگ شدم و تو براي من بزرگي شدي كه دلم مي‌خواست بچه شود... 
 
#كيميا_كيامهر  
@Amiralichannel
