
از دست دادن 
حس دردناکیه که استرس‌ِ قبلش 
این روزا بندبه‌بند وجودمو فرا گرفته 
دوست دارم سال‌های زیادی از عمرمو بدمو 
ثانیه به ثانیه‌ی نوشیدن چای، اونم رو صندلی روبه‌روییتو بخرم 
منو توئو یه میز 
که رو‌ش یه پارچه ساتَن پهن کردنو یه تیکه مَخمَل زرشکی 
با میزانسِن عاشقانه‌ترین سکانس‌های هالیوودی 
کنار یه پنجره با طراحی انگلیسی 
که بیرون قابش 
 پشت شیشه‌هاش 
اسمون دل تنگ تر از الانِ من بوده‌ئو بدجوری به پیکره‌ی شهر باریده 
مردمم خوشحال 
که داره بارون میاد ! 
ولی خبر از دل اَبرا که ندارن 
نمیدونن چی بهشون گذشته 
که چندتا شهرو خیس میکننو میرن تا سر به کوه‌و دشتو بیابون بذارن 
کسیم نمیدونه خونه‌شون کجاست 
یا آخرش‌کجا میرن 
غافلن دیگه 
بی‌خبرن 
درست مثل توئی که بی‌خبری 
از وجود یه آدم مثل من 
که بدجوری دلش میخوادِتو سر دوراهیِ دلش مونده 
نگفتی دلبر، 
میشه رو صندلی روبروییت بشینیم؟ 
فرقی هم نمیکنه عقربه ساعت رو هفت باشه یا ده، یا چند روز از شنبه گذشته باشه، یا برگا چه رنگی شده باشن، یا حتی چند سالمون باشه  
فقط تو باشی 
باشی روبرومون 
بهمون نگاه کنی 
به، منو خودم 
ببینی چه خودی از خودم ساختم 
یا بهتره بگم ساختی 
براتم یه میکسِ شجریان‌و مَکس‌-ریچتِر از آرشیو چِهرازی پلِی کنیم 
نظر بدی 
بگی سلیقه موسیقیاییمون چطوریاس 
همینا برامون کافیه 
آره عزیز دلم. 
 
🔸 امیر‌احسان‌ شمسی
       