
‏«گفت: به چه کار آمده‌ای؟ 
‏گفت: تا از تو آسایشی یابم و مؤانستی.» 
 
‏عطار، در این مکالمهٔ ساده، رازِ دوست داشتن را برملا می‌کند: در دوست‌داشتن اُنسی هست که آسایش به ارمغان می‌آورد. به همین‌خاطر، وقتی، به تعبیر عطار، «اندوهی طویل» داریم، سراغ خانهٔ دوست را می‌گیریم: به امیدِ انس و آسایش. 
 
 
•ابراهیم سلطانی 
 
@Radio_chehraziii
