
من نمی‌گم نرو، چرا رفتی، بمون. من برات اونقدر احترام قائلم که بذارم راهتو خودت انتخاب کنی. ولی عزیزم. ضرر می‌کنی و راه برگشتی برات وجود نداره چون اون دیگه انتخاب منه که بذارم دوباره برگردی به زندگی من یا نه. و حقیقتاً دلم برات می‌سوزه. چون من انقدر درگیر کار و ورزش و پیشرفت زندگیمم، اونقدر به خودم اعتماد دارم و می‌دونم به هرچی می‌خوام می‌رسم، اونقدر به خودم و روح و جسمم اهمیت می‌دم، اونقدر قوی شدم و اونقدر خودمو دوست دارم و دلم برای ایندم روشنه که حد نداره و راه نداره بخوام توییو که با پاهای خودت رفتی تا منو تنها کنی رو بخوام بپذیرم. به قول شاهین نجفی : 
“ من به یه جایی می‌رسم، واسه یه لحظه دیدنم، باید سر و دست بشکونی.  
می‌خوای از نو شروع کنی، من توی قله هام ولی متاسفم عزیزم نمی‌تونی.” 
-دیاکو.
       