
خودسوزی یک ملت با نفت! 
 
بعد از یک هفته سفر علمی از ترکیه در راه تهرانم. 
اگر چه سفر به ترکیه برای من تازه نبود ولی هر بار که سفر می‌روم چیز تازه‌ای می‌آموزم.  
بسیاری از ایرانیان به ترکیه می‌آیند، تفریح می‌کنند، خرید می‌کنند و به دلیل اشتراکات فرهنگی سفری اروپایی را در بستری شرقی تجربه می‌کنند.  
 
من قصد مقایسهٔ ایران و ترکیه را ندارم‌. 
ترکیه نفت ندارد. قیمت هر لیتر بنزین و گازوئیل در این کشور بیش از یک یورو، یعنی با ارز دولتی ۵ هزار و آزاد ۷ هزار تومان است.  
ترک‌ها از ماشین شخصی تا آنجا که ممکن است استفاده نمی‌کنند. دلیلی ندارد سوار ماشین بشوند، هم سرمایهٔ خود را بسوزانند و هم باعث کشت و کشتار و آلودگی شوند. 
 
ترکیه در این سال ها در دو صنعت به حدی رشد کرده است که می‌توانم بگویم در سکوت بخش بزرگی از ایران را به اشغال خود در آورده است.  
این کشور با خدمات گردشگری، خود را صاحب حساب‌های بانکی ما کرده و با تولید پوشاک با کیفیت، مانند همان کتی که الان به تن من هست، هم صاحب کت و هم پول توی جیب آن شده است‌.  
 
کیست که نداند بازار پوشاک ایران در تسلط کامل ترکیه است. لباس‌هایی با کیفیت که تجار و قاچاقچیان پوشاک در ایران فقط با انتقال آنها به ایران و فروش دو برابری در مقایسه با قیمت آن در ترکیه پول ما را به کشور همسایه سرازیر می‌کنند.  
 
اما ما چه کردیم؟ خودرو و جاده و پلاستیک ساختیم و با مفتی دادن سوخت کاری کردیم که بخش مهمی از عمر مفیدمان را هر روز در ترافیک می‌گذرانیمو دود می‌کنیم و سالی ۱۷-۱۸ هزار نفر را در حوادث رانندگی می‌کشیم، چندین برابر آن را در اثر آلودگی تلف و زخمی و مریض می‌کنیم و سرزمین زیبای خود را هم با پلاستیک به یکی از آلوده ترین کشورهای جهان تبدیل کرده‌ایم.  
 
همه اشتباه کرده‌ایم. در این اشتباه فقط دولتمردان مقصر نیستند، ما هم مقصریم، بخصوص امثال ما دانشگاهی‌ها که حتی نتوانستیم بفهمیم که برای چه به دانشگاه آمدیم، چرا درس می دهیم و چرا حتی خودمان به آنچه سر کلاس می‌گوییم اعتقاد نداریم؟  
همین. هواپیما آمادهٔ پریدن است.  
 
دکتر حسین آخانی  
فعال محیط زیست 
@Amiralichannel
