
سال‌ها پیش ویدئو قدغن بود. چند وقت یک‌بار پدرها یک دستگاه ویدئو اجاره میکردند با کلی فیلم.  
به خانه که میرسیدند گره‌های چهار طرف بقچه‌پیچ را باز می‌کردند، ویدئو را از لای پارچه درمی‌آوردند، روی چهارتا استکان وارونه سوار میکردند تا شب بیداری‌های ما فیلم‌ندیده‌ها را تاب بیاورد و داغ نکند... 
بعد دو تا از فیلم‌ها را می‌گذاشتند سر تاقچه و سفارش می‌کردند به آنها دست نزنیم! و بقیه وی‌اچ‌اس‌ها را میچیدند روی میز، کنار تلویزیون... 
و ما، بچه‌ها دوخته میشدیم به زمین، خیره به تلویزیون و بی‌خستگی فیلم میدیدیم. 
 
فردا شب با چشم‌های به‌خون‌نشسته، دیگر در مرز ترک خوردن بودیم بس‌که بین غمزه‌های رقص‌ هندی و لنگ‌ولگد انداختن‌های بروسلی سرد و گرم شده بودیم. 
 
نسل ما پای همین فیلم‌ها یاد گرفت یا عاشق باشد یا جنگجو. یا پشت درختها عشوه بریزد یا با لگد استخوان فک خرد کند. ما حد وسط نداشتیم. 
بعدها توی روابطمان هم مدام این سر، آن سر بام بودیم. 
یا آنقدر عشق هوار میکنیم روی سر طرف تا خفقانِ عشق بگیرد یا روی صورتش پنجول می‌کشیم. 
یا آویزانیم یا الفت‌گریز. یا داغ و عاشقیم در نقطه‌ی صد یا سرد و متنفریم در منفیِ صد. 
یا دوست جون‌جونی‌ایم یا دشمن خونی! 
یا فدای معشوق می‌شویم یا او را فداییِ خودمان میکنیم. 
 
ما راه و رسم تعادل را بلد نیستیم. ما گذر از مرحله عشق به عقل را یاد نگرفته‌ایم. 
الاکلنگ ما همیشه می‌لنگد، همیشه لِنگ عقلش پایین می‌ماند و زورش نمی‌رسد خودش را بالا بکشد. 
 
ما باید عاقلانه عاشق بودن را، عاشقانه عاقل بودن را یاد بگیریم.  
"دوستت دارم" مسئولیت می‌آورد دوست من! 
 
#سودابه‌_فرضی_پور 
 
@Radio_chehraziii
