
روی خرت و پرت ها و لباس های مچاله شده کف اتاق که ماه هاست همانجا دست نخورده مانده اند خوابیده ام و مثل همیشه خیره به سقف نگاه میکنم 
تخت بیچاره ام با اندوه به من نگاه می‌کند و فکر میکند به هیچ دردی نمیخورد درست مثل من وقتی به خودم فکر میکنم اما راه فراری نیست 
مغزم به من دستور داده که کف زمین پهن بشوم و به سوراخ روی سقف زل بزنم  
محتویات معده ام را احساس میکنم و بعید نیست تا چند دقیقه دیگر همه اش را بالا بیاورم  
باد پرده را از پنجره کنار میزند و نور آزار دهنده ای به داخل اتاق می‌دود 
و من خسته از گریه های شب قبل اما هنوز گریه داشتم  
هنوز هم دوست داشتم آنقدر گریه کنم تا کسی صدایم را بشنود  
و دستش را روی سرم بکشد و بعد از دست من فرار کند  
نمی‌خواستم بماند چون اگر میماند همه چیز را خراب میکرد  
کاش فرار میکرد و بعد راه فرار را به من هم نشان می‌داد  
می‌گفت آدم های ترسو فرار میکنند و من چقدر ترسو بودم و اما راه فرار را نمی‌دانستم  
من همان دختر بچه ترسویی بودم که خود را در بین روز های کودکی جا گذاشته بود  
همان دختری که خود را در میان خنده های همسن و سالانش گم کرده بود و حالا میخواست بخندد اما هر چه سعی میکرد نمیتوانست 
همان کسی که وقتی پشت آن دیوار ایستاده بود و دست هایش را در هم گره کرده بود  
کسی دنبالش نگشت و او برای همیشه خود را گم کرد و حتی بعدها هم هیچکس پیدایش نکرد  
من دختر بچه ترسویی بودم که حالا همه خیال می‌کردند بزرگ شده اما من هنوز همان دخترک ترسو و درمانده هستم که کسی صدایش را نمی‌شنود 
 
• ماری
       