
شهرو زیر پام می‌دیدم که چطور نورش رو به رخم می‌کشید. بپرم تا خونم پشت بوم یکی از اون خونه هارو تزئین کنه؟ نه. کلیشه ایه. ترجیح می‌دم درحالی پیدام کنن که تو چشمای قاتلم خیره شدم و با لبخند عمیقی، اشتیاقم به قصدش رو نشون می‌دم. یا وقتی که انگشت های خودم نفسم رو حبس کردن. نظرت چیه؟وقتی که چشم هام بازن و تماشای سفیدیشون هر بیننده ای رو می‌ترسونه. همون وقتی که با لمس قلبم توسط یه چاقو، آرامشو به خودم برگردوندم.
       