
دیروز یکباره پاییز شده بود. شما هم حسش کردید؟ ساعت چهار بعد‌از‌ظهر هوا رفت به تاریکی پرهراس پاییز. همان عصرهایی که ترس برت برمی‌دارد که شب شد و به کارهات نرسیده‌ای، مشق‌هات تمام نشده و شام نپخته‌ای و خرید نکرده‌ای. همان عصرهای پر از هراس، پر از بوی نارنگی نوبر. ترش و تند. دیروز در مرداد داغ سرم، دلم وصله شد به پاییز و هری ریخت. به جان عزیزتان پاییز بود. تاریک و پر از قارقار و اذان زودهنگام. خودم دیدم با همین چشم‌هام و آن بغض بزرگ را نباریدم. نگهش داشتم. دندان‌هام را سر هم فشردم و نگهش داشتم. برای روزی که زنده باشیم و تمام شدن این سیاهی قیرگون کشدار چسبنده را جشن بگیریم. آن روز این بغض بزرگ و سنگین را خواهم بارید که کسی اگر دید خیال کند اشک شادی‌ست.  
 
حکایت ما و زندگی معمولی و آدم معمولی بودن، حکایت دست تنی‌ست در آستانه سقوط به عمق سخت و سنگین دره که تقلا می‌کند به ریسمان پوسیده بیاویزد. این ریسمان اگر روزی ما را نجات داد، اگر روزی باز به زندگی وصلمان کرد، به خواب آرام، بی آمار کشتگان، بی آمار ابتلا، بی کثرت بی‌چاره‌گی، آن وقت که این ریسمان بریده با گره‌ای متصلمان کرد، ما آدم‌های قبلی خواهیم بود؟ ما همان آرزومندان و امیدواران قبل خواهیم بود؟ باز سر آشتی با زندگی خواهیم گرفت؟ باز به نیت گشوده شدن بخت‌هامان سبزه را گره خواهیم زد؟ نمی‌دانم. اما یک ماهی‌ست این بیت را به دیوار اتاقم درست مقابل چشمانم چسبانده‌ام که حتی توی خواب هم رج می‌شود در خیال: 
 
چون رشته گسست می‌توان بست 
 
  اما گرهی در آن میان هست  
 
#الهام_فلاح 
 
 
@Radio_chehraziii
