
چوپانی، گله را به صحرا برد و به درختِ گردوی تنومندی رسید. از آن بالا رفت و به چیدنِ گردو مشغول شد که ناگهان گردبادِ سختی در گرفت. خواست فرود آید، ترسید. باد، شاخه‌ای را که چوپان روی آن بود، به این طرف و آن طرف می‌بُرد. 
دید نزدیک است که بیفتد و دست و پایش بشکند. در حال مستأصل شد ... 
 
از دور، بقعه ی امامزاده‌ای را دید و گفت: 
"ای امام زاده ! گلّه‌ام نذر تو، از درخت، سالم   پایین بیایم." 
 
قدری باد ساکت شد و چوپان به شاخه ی قوی‌تری دست زد و جای پایی پیدا کرده و خود را محکم گرفت. گفت: 
"ای امام زاده ! خدا راضی نمی‌شود که زن و بچه ی منِ بیچاره، از تنگدستی و خواری بمیرند و تو، همه ی گلّه را صاحب شوی. نصفِ گلّه را به تو می‌دهم و نصف هم برای خودم ..." 
 
قدری پایین‌تر آمد. 
وقتی که نزدیکِ تنه ی درخت رسید، گفت: "ای امام زاده نصف گله را چطور نگهداری می‌کنی؟ آنها را خودم نگهداری می‌کنم در عوض، کشک و پشمِ نصفِ گلّه را به تو می‌دهم." 
 
وقتی کمی پایین‌تر آمد گفت: " بالاخره چوپان هم که بی مزد نمی‌شود، کشکش مالِ تو، پشمش مالِ من به عنوان دستمزد." 
 
وقتی باقیِ تنه را سُرخورد و پایش به زمین رسید، نگاهی به گنبدِ امامزاده انداخت و گفت: "چه کشکی چه پشمی، حالا ما یک غلطی کردیم. غلطِ زیادی که جریمه ندارد." 
 
احمد شاملو   
#کتاب_کوچه 
@Amiralichannel
