
جهان برای من 
با میلاد تو آغاز شده 
و برگهای تقویم تنها 
دیوارهایی فرضی است 
که فاصله را یادآوری می‌کنند 
تا باور کنیم بی آغوش 
عشق 
افسانه ای بیش نیست 
اما حالا که دوباره میلاد توست 
بیا با هم دیوانگی کنیم 
مثلا من ماه را جای تو می‌بوسم 
و تو با قاصدکی برای چشمانم لبخند بفرست 
بعد با هم به ریش تقویم و دیوارهایش می‌خندیم 
تنها خدا می‌داند 
هر بار که می‌خندی 
دیوارها کابوس آوار می‌بینند 
 
• گیلدا ایازی
       