
یه افسانه ای هست که میگه: 
 
دست ها حافظه‌ی قوی‌تری از خود آدم دارند، که چیزی را که لمس کرده باشند را آنقدر دقیق به یاد میاورند و تکرار میکنند که ناگهان به خودت می‌آیی و میبینی که حجم خالی بودن کنارت را دستانت بی هیچ کم و کاستی طی میکنند و تنها همین مانده است که چشمانت را بسته باشی و بگذاری که دستانت چشمانت شده باشند. 
 
" اسموکینگ؛ افسانه
       