
دست هایش را گرفتم سرد سرد بود 
مثل آن روز که برف می‌بارید 
دانه های برف روی مژه هایش نشسته بود و من را سر ذوق می آورد 
صدای خنده هایش را می‌شنیدم  
آنجا کنار جسم بی جانش ایستاده بود و به من نگاه میکرد  
می‌خندید و می‌گفت دیوانه بخند من اینجا هستم کنار تو..  
ولی من می‌دانستم که نیست  
روح دخترک کوچک دوستداشتنی من پر کشیده بود و حالا برای من از آن چشم های خندان یک‌ جفت چشم خاموش باقی مانده بود 
برای یک لحظه دلم پر کشید که از دور ببینمش  
که میدود به سمت من  
دست هایش را باز میکند و مرا در آغوش می‌کشد 
نمی‌دانستم چگونه باید بدون او بیدار شوم، سر کار بروم، خرید های خانه را انجام دهم، سر میز بنشینم  
آخر هفته ها به رستوران بروم و به جوک های بی مزه دوستانم بخندم؟ 
من که از همین ثانیه دلتنگ بودم چطور میتوانستم  هفتاد سال دیگر را زندگی کنم؟ 
نگاهش کردم اما او نگاهم نکرد  
برای آخرین بار بوسیدمش و دعا کردم که تا چند دقیقه دیگر زندگی به پایان برسد.. 
 
• ماهـکــ🌙
       