
آن چنان که هیچم و چنینم، اقرار میخواهد مگر؟  
میروم یک سر و سودا میشوم، اقرار میخواهد مگر؟  
میکنم طغیان و میشوم یک گل سرخ، اقرار میخواهی ازم؟ 
میرود ز دستم آن نشانی‌ که به نشانت دل و صد باره باخته بودم، اقرار میخواهی ازم؟ 
میرفت از هر شبم به یک باره سر و عقل و هوش ، میشدم مدهوش و میکردم مغشوش شعر را؛ اقرار میخواهد مگر؟  
میشنوی این چنین قافیه را و من چنین جان به جهان میبازم و نخواهی تو این گفته را در چشم‌خود بگنجانی‌، باز هم اقرار میخواهی ازم؟  
هیچم و چنینم و شاید بی تو این چنین بس مختصرم، اقرار میخواهد مگر؟ 
- ف.ع 
「@bluehomeplus 」
       