
بارانی که روزها 
بالای شهر ایستاده بود 
عاقبت بارید 
تو بعدِ سال‌ها به خانه‌ام مى‌آمدی  
تکلیفِ رنگ موهات 
در چشم‌هام روشن نبود 
تکلیفِ مهربانی، اندوه، خشم 
و چیزهای دیگری که در کمد آماده کرده بودم 
 تکلیفِ شمع‌های روی میز روشن نبود 
 
من و تو بارها 
زمان را 
 در کافه‌ها و خیابان‌ها فراموش کرده بودیم 
و حالا زمان داشت از ما انتقام مى‌گرفت 
 
در زدی 
باز کردم، 
سلام کردی 
اما صدا نداشتی، 
به آغوشم کشیدی 
اما 
سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود 
 
به اتاق آمدیم 
شمع‌ها را روشن کردم 
ولی هیچ‌چیز روشن نشد 
نور 
تاریکی را پنهان کرده بود 
 
بعد 
بر مبل نشستی 
در مبل فرو رفتی 
در مبل لرزیدی 
در مبل عرق کردی 
پنهانی، گوشهٔ تقویم نوشتم: 
نهنگی که در ساحل تقلا مى‌كند  
برای دیدن هیچ‌کس نیامده است 
 
#گروس_عبدالملکیان 
 
 
@Radio_chehraziii
