
📝 تقدیم به گنجشک‌های توی بالکن 
 
▫️حالا که اینها را می‌نویسم، پنج ماه می‌شود که خودم را از بزرگترین اعتیاد انسان قرن بیست و یک دور نگه داشته‌ام. از دنیای شلوغ اینترنت. از هیاهوی بر سر هیچِ سوشال مدیا. از هزارتوی جهان مجازی و از سرزمینی که اسمش را گذاشته‌اند "اینستاگرام".  
 
▫️من صفحه‌ی اینستاگرام پر مخاطبی داشتم. شش هفت سال از چیزهایی که در معاشرت با مردم ایران و ترکیه و ارمنستان و کانادا و آمریکا دیدم عکس گرفتم و آنچه که به ذهنم (تو بخوان به قلبم) خطور می‌کرد را روی دیوارهای مجازیِ سوشال مدیا هک کردم. دروغ چرا؟ ارتباط با اینهمه انسان بامعرفت اتفاق کمی نیست. اما از طرف دیگر هیچ روزی هم نبود که از خودم نپرسم همه‌ی اینها برای چی است؟ برای بهتر کردن کیفیت زندگی؟ یا برای بی وقفه درگیر کردن ذهن و روح و هوش و حواس ما انسانهای روزگار دیجیتال؟ ماهایی که هرکدام‌مان به اندازه‌ی هفت جد و آبادمان توی این زمانه سرگشتگی را تجربه کرده‌ایم. حالِ انسان نخستینی را داشتم که شبها به آسمانی که ستاره ها پولک نشانش کرده‌اند خیره می‌شود و از خودش می‌پرسد: "من کجا هستم؟ همه‌ی اینها برای چیست؟" 
 
▫️توی این پنج ماه، زمین بر مدار سابق چرخید: کنگره‌ی آمریکا یک بار تصرف شد و ارتش دوباره آن را پس گرفت. کرونا دلش به حال علی انصاریان و مهرداد میناوند نسوخت. فالورهای دنیا جهانبخت یک میلیون بیشتر شدند. توییتر و فیسبوک یقه‌ی ترامپ را گرفتند و انداختندش بیرون. رفیق شهاب حسینی برایش واکسن فایزر جور کرد. سفینه‌ی ناسا نشست روی مریخ و برایمان از غروب خورشید در مریخ عکس گرفت (و چه عجیب که غروب حتی در مریخ هم دلگیر است). تحلیلگران هنوز با احتمالات شکست و پیروزی مذاکرات سر و کله می‌زنند. هیولای بورس اموال مردم را می‌بلعد. عبارت ِ"بر قراری عزیز؟" به ادبیات فاخر فارسی افزوده شده و سیاستمدارها کماکان یکی به نعل می‌زنند و یکی به میخ. این وسط شادمهر عقیلی هم از سایت قمارش رونمایی کرد تا یادمان نرود حتی نوستالژی هم میتواند به گند کشیده شود. هزاران نفر توی این مدت دنیای فانی را ترک کردند و صد البته که صدای اولین گریه‌ی هزاران نوزاد فضای خانه‌هایی را پر از نور و روشنایی کرد.  
 
▫️من در جریان سیال این زندگی کجا هستم؟ ما در جریان سیال این زندگی کجا هستیم؟ شاید واقعا باید گاهی سرعت‌مان را کم کنیم و نگران نباشیم اگر بقیه‌ی آدمها با امواج خروشان زندگی پیش می‌روند و ما توی ساحل می‌نشینیم به نظاره. چیزی شبیه اینکه در حساس‌ترین لحظه‌ی یک فیلم اکشن، همانجا که هنرپیشه‌ی نقش اول تپانچه را گذاشته روی شقیقه‌ی هنرپیشه‌ی نقش دوم و صدای پر از استرسِ موزیکِ فیلم مغز را تسخیر کرده، تصویر را متوقف کنی و دقیق بشوی به صدای گنجشک‌هایی که توی بالکن سر به سر هم گذاشته‌اند. صدای زندگیِ واقعیِ واقعی. 
 
#روزنوشت  
#مهدی_معارف  
 
@my_story_channel
