
هزار سال پیش که اولین وبلاگم را راه انداختم، مادرم پروپاقرص‌ترین خواننده‌اش بود. بابت مهر مادری‌، مشتش را آرام می‌کوبید به سینه‌اش و تشویقم می‌کرد. بعد یک‌بار اشتباهی توی وبلاگ به جای این‌که بنویسم سکسکه نوشتم سکس‌که. وبلاگ فیلتر شد. یا لااقل به زعم من، دلیلش این بود. فیلتر شدن وبلاگم از همه بیشتر مادرم را ناامید کرد. بعد آمدم سفره‌ام را پهن کردم توی فیس‌بوک. این‌جا هم مادرم مستمع ثابت‌قدمم بود. تشویق و سوت و کف و قلب. بعد یکهو اوضاع شیر‌تو‌شیر شد و فیس‌بوک از ریشه فیلتر شد و ناامیدی‌اش مجددا ماند برای مادرم. این آخرها تلگرام وصل‌مان کرده بود به هم. من توی کانال تلگرام می‌نوشتم و مادرم می‌خواند و توی حیاط‌خلوتِ همان تلگرام برایم پیام خصوصی می‌داد که مثلا اووف. چه قشنگ. حالا تلگرام هم فیلتر شده. اگر پدر و مادرم نتوانند بخوانند، کی حوصله نوشتن دارد؟ در حال حاضر تنها راه ارتباطی‌ باقی‌مانده که هنوز فیلتر نشده، دود است. همان شبکه‌ی اجتماعی که سرخ‌پوست‌ها قبل از زاکربرگ اختراع کرده بودند. که خیلی بلدش نیستم و می‌ترسم اشتباهی سیگنال بفرستم و این‌بار خودم  را بکنند توی فیلتر.  
این وسط فقط یک راه بی‌دردسر باقی‌مانده. رفیقم یک دوست‌دختری داشت که همدیگر را شیرین و فرهادطور دوست داشتند. همین رفیقم از فرط بدشانسی برای خدمت سربازی اعزام شد پادگان عجب‌شیر. همان پادگانی که می‌گفتند خروس هم آن‌جا تخم می‌گذارد. شب قبل از اعزام دو ساعت توی بغل هم مویه کردند و از درد فراق نالیدند. دستِ‌آخر دوست‌دختر مزبور به رفیقم پیشنهاد داد که بیا و هر شب به ماه نگاه کنیم. من از تهران، تو از عجب‌شیر. نور مهتاب دل‌مان را وصل می‌کند به هم. یک چرندی شبیه به همین. اما خب، تنها راه اتصال این دو دل‌داده همان بود. حالا شده داستان من. هیچ راهی نمانده برای اتصال. مادرم! اگر آلودگی هوای تهران مجال داد، یک نگاهی به ماه بنداز. برایتان نوشته‌ها را همان‌جا پست می‌کنم. قربانت، پسرت. 
 
#فهیم_عطار 
@Amiralichannel
