
درگیری ذهنی برای آدمی که مهم نیست. این برایم یک تمرین است که هر بار دچار خود درگیری و تحلیل‌های بیهوده درباره‌ی کسی هستم، اول از خودم سؤال کنم: تو چقدر برای آن شخص مهمی؟ چه جایی در زندگی‌اش داری؟ تنش پیش‌آمده برای او هم مهم است؟ و می‌دانی ذهن چقدر باید انرژی صرف کند تا بتوانی در نهایت هم به این نتیجه برسی که آن شخص نمی‌تواند در جهان تو جایی داشته باشد، که حتی حضورش به واسطه شخصیتش نیست، که بودنش اتفاقی است تصادفی. برگرد و به‌جای تحلیل رفتارهایی که برآمده از هزار جور نیت ناخالصانه است، به اهمیت آدم‌هایی فکر کن که حتی در غیاب‌شان، دوستت دارند. و می‌دانی راه تشخيص آدم‌های مهم چیست؟  آدمی که بخواهد از تو، در ذهنش گذشته‌ای بسازد، که خاطره جمع کند با تو، که جزئیات تو را جوری برایت فاش کند که انگار در حضورش دوباره متولد شده‌ای، وجودت با وجودش بازتعریف می‌شود انگار. آدم‌های با کیفیتی که مهم است همیشه مهم بمانند. پس دست بردار از فکرهای بیهوده برای آدم‌های بیهوده. 
 
متن از کانال"در غیاب آبی‌ها" 
@Amiralichannel
