
قبل‌ترها وقتی رمان می‌خواندم، همیشه خودم را می‌گذاشتم جای شخصیت اصلی و فرقی نمی‌کرد مرد نامرئی باشد یا مادام بوواری. من اصلی بودم و حرف همه درباره‌ی من بود و من بودم که دنیای رمان دورم شکل می‌گرفت.  
حالا نمی‌دانم این همه سال چه بلایی سرم آورده که وقتی رمان می‌خوانم دارم دنبال یک شخصیت فرعی می‌گردم که یک گوشه‌ی داستان افتاده و خیلی اگر شانس بیاورد، شخصیت اصلی رمان یک سلامی هم به او بکند. دیگر کارهای شخصیت اصلی برایم دور از ذهن است. شاید صفحه‌ی ۱۶۳ خودم را ببینم که پشت میز کافه‌ای خوابم برده ؛ که ممکن است خواننده ی رمان پیش خودش فکر کند حضور همچین کارکتری در رمان چه فایده ای دارد! یا فکر کند یک نفر باید چه بلایی سرش بیاید که به اینجا برسد؟ و بعد هم می‌رود ادامه ی رمان را میخواند و مرا که اگر خوش شانس باشم تا صفحه‌ی ۱۶۴ به یاد خواهد داشت! 
 
• وحید عیسوی
       