
وقتی دشواری‌های زندگی گریبان ما را می‌گیرد، خود به خود به عالم رویا پناه می‌بریم. هرچه بیشتر واقعیات را نفی کنیم بیشتر در دنیای خیال غوطه می‌خوریم، دنیایی که لااقل به نظر می‌رسد افسارش بیشتر دستمان است و هیچ نظام نظارتی نمی‌تواند در آن نفوذ کند. با رویا، بدون آنکه قدمی برداشته باشیم، از لای میله‌های زندان می‌گذریم و زندگی را آن سوی دیوارها می‌جوییم. رویا فرصتی است برای تحمل‌ پذیرتر کردن زندگی. رویا ما را از گزند دشواری‌ها می‌رهاند، استوارترمان می‌کند. اگر دستگاهی می‌توانست خیالات را اندازه‌گیری کند، آنگاه می‌دیدیم که دنیای ذهنی یک راننده مترو (که در تمام مدت در فضای بسته است) تا چه اندازه مشغول است. آواز پرنده در قفس بلندتر است. 
 
سر کلاس با کیارستمی 
پال کرونین  
 
 
@Radio_chehraziii
