
يه دوستى داشتم هميشه ميگفت: 
وقتى شب يكيو ناراحت ميكنى  
صبح با كمال پر رويى باهاش چشم تو چشم نشو و يه جورى برخورد نكن كه انگار عين خيالتم نبوده. 
اون آدم شبشو به زور صبح كرده  
و با رفتار بدت صدبار ديگه هم ناراحت شده. 
مسئوليت دلى رو كه ميشكنى قبول كن. 
يكى غمگين شده، اين چيز كمى نيست. 
باور كن شب  به اندازه ى كافى غم داره. 
تو بدترش نكن؛ 
يا همون شب از دلش در بيار  
يا صبح كارى نكن كه فكر كنه هيچ ارزشى براى ناراحتيش قائل نيستى.
       