
شاید متنی که بخوام بنویسم طولانی باشه 
ولی یه آدمی رو می‌شناسم که به گفته‌ی خودش یهویی یعد چندسال دلیل برای زندگی پیدا کرده ولی مغزش مقاومت میکنه. 
منم همینم. 
امید دارم ولی زندگی رو نمی‌خوام. 
میخوام به رویاهام برسم ولی از طرفی بدن من به غم عادت کرده. 
من؟! 
نمی‌دونم  
الان حالم بده 
تو چشمام اشک هست ولی ریخته نمیشه 
من نمی‌دونم  
انگاری بدنم عادت کرده به یه غم طولانی 
انگار نمی‌تونه بپذیره که من تونستم 
نمی‌دونم  
الان می‌خوام بخوابم 
بیست و چهار ساعت؟ 
چهل و هشت ساعت؟ 
می‌خوام اندازه ده سال بخوابم 
نمی‌خوام  
من هیچی نمی‌خوام دیگه 
قبلا سر این نخواستنم از خیلیا فاصله گرفتم 
آدمایی که با صبح بخیر اونا بیدار می‌شدم 
و با شب بخیر اونا چشمامو می‌بستم 
ولی زندگی من همین بود 
همون موقع که توی ده سالگی دست منو گرفتن و وارد دنیای بزرگترا کردن 
همون موقعی که فهمیدم دیگه گریه جواب نیست و کل دردم توی یک قطره اشک خلاصه شد 
همون وقتی که نشستم روی زمین و دستمو روی گوشام نگه داشتم تا حرفای اون آدمای سیاه تموم بشه 
آره من به اجبار از آدمای مهم زندگیم جدا شدم 
و بعدش؟! 
خیلی کم تونستم کسی رو وارد زندگیم کنم  
چون می‌ترسم اوناهم برن 
و بعد از یه مدت طولانی 
فهمیدم این منم که ادمارو پس می‌زنم 
من عادت ندارم 
من نمیدونم. 
خسته‌ام 
نمی‌دونم شاید یه خواب ده ساله درستش کنه 
نمی‌دونم 
من فقط زیادی زخم روی تنم نگه داشتم 
زخم‌هایی که کسی نمیتونه درمانشون کنه 
عفونت کردن 
چرک دارن 
زخم‌های ۸ ساله؟! 
همه فکر می‌کنن که من با رفتن یه آدم توی دردام غرق شدم 
ولی واقعیت به سال‌های قبلش برميگرده  
سال‌‌هایی که حتی تعریفشون برای یه بچه ترسناکه 
و اون بچه چقدر بهش سخت گذشت توی اون سال‌ها.
       