
پس برات شعر میفرستم.. 
چگونه بی‌درد بیدار شوم؟ 
بی‌‌دلهره آغاز کنم؟ 
رویایم مرا به سرزمینی بُرد 
که در آن زندگی وجود ندارد 
و من می‌مانم 
بی‌روح، 
بی‌‌احساس 
 
چگونه تکرار کنم، 
روزها را از پس دیگری؟ 
افسانه‌ی ناتمام‌ام را، 
چگونه تحمل کنم؟ 
تصویرِ رنج‌های فردا را، 
با دشواری‌های امروز؟ 
 
چگونه مراقبِ خود باشم؟ 
با زخم‌هایی که سَر باز می‌کنند 
و حادثه‌ها، 
دلیلِ این زخم‌ها، 
همیشه در من زنده می‌مانند، 
حادثه‌هایی شبیه زمین، 
شبیه دیوانه‌گیِ کبودِ زمین، 
و زخم دیگری که بر خود روا داشته‌ام، 
هر ساعت شکنجه می‌کند، 
بی‌گناهی را که دیگر من نیستم. 
 
کسی پاسخ نمی‌دهد، 
زندگی بی‌رحم است. 
 
 
 
کارلوس دروموند د آندراده|ترجمه: الهام عسگری
        