
هیچ‌کس چشم به راه من دیوانه نبود 
هرچه بر در زدم انگار کسی خانه نبود 
 
راندی از خویشم و من مردن خود را دیدم 
کاش تشییع من اینقدر غریبانه نبود 
 
سر به میخانه‌ی یادت زدم اما دیگر 
جای لب‌های تو روی لب پیمانه نبود 
 
در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم 
که سزاوار تو این خانه‌ی ویرانه نبود 
 
پیش چشم همه ای عشق! جوانم کن باز 
تا ببینند که اعجاز تو افسانه نبود 
-فاضل نظری
       