
تازه درد غربت خودش رمز بزرگ و تاریکی در بر دارد.  
ما می‌رویم بی‌آنکه از این مسافرت ناراضی باشیم.  
مثل یک پرنده به آشیانه برمی‌گردیم. 
دیشب دیروقت بود که از راه رسیدم.  
خسته، پکر.  
با یک خروار غم «فلسفی»... اما گفتنی‌ها، یکی دو تا نیست. و نخواه که همه را مثل دانهٔ تسبیح به رشته کشم. حتی در حرف زدن معمولی هیچ ‌وقت نتوانسته‌ام صغری و کبری را درست بچینم، به همین جهت حرف‌هایم همیشه بچه‌گانه و سست از آب در آمده. (عذر موجه!) 
همین اندازه که در دیاری کسی سر به سر ما نگذارد آن دیار را بهشت و مردمش را فرشته می‌دانیم. 
 
—سهراب سپهری 
「@bluehomeplus 」
        