
اضطراب برای من جوریه که انگار نمی‌تونم هوا پیدا کنم. انگار یک چیز تاریک نشسته روی من و به سینم فشار وارد می‌کنه و نمی‌ذاره نفس بکشم. اون بخشی از منه ولی من نیستم. قلبم خیلی تند می‌زنه و انگار نمی‌تونم درست فکر کنم و در عین حال نمی‌تونم دست از فکر کردن راجع به چیزای منفی دست بکشم. همه چیز و همه کس از نظرم نا امن و خطرناک می‌آد و نمی‌تونم جلوشو بگیرم. خیلی کارارو به خاطرش نمی‌تونم انجام بدم چون یه صدایی توی سرم می‌گه تو قراره به فنا بری. انگار توی قفس زندانی شدم و روم دارن خاکستر داغ می‌ریزن ولی بدنم یخه. و هیچ کاری از دستم برنمی‌آد. اضطراب برای من متلاشی شدن مغز، روح و جسسمه.  
-دیاکو.
       