
بی‌دینِ بی‌دینم، اگر ایمان شما هستید. 
نامردِ نامردم، اگر مردان شما هستید. 
ترجیح می‌بخشم از این پس بی‌کتابی را 
وقتی که آدم‌های با‌علمی شما هستید. 
می پوسد آخر کنجِ زندان نابرادرها. 
یوسف نمی‌آید، اگر کنعان شما هستید. 
بوسید‌ باید خاک پاهای شغادان را، 
امروز وقتی رستم دستان شما هستید. 
بر زخم‌های پیکرِ فرخندگان سوگند، 
با درد می‌میرم اگر درمان شما هستید. 
از رهروان حضرت ابلیس باید بود، 
تا بنده‌گان برحقِ یزدان شما هستید. 
از خوک‌ها هم بعد از این حیرت نخواهم کرد، 
دیدم که بی‌غیرت‌ترین حیوان شما هستید. 
ای لکه‌های ننگ بر پیشانیِ تاریخ. 
من نیستم انسان، اگر انسان شما هستید! 
-راحل رایومند.
       