
من به این جهان تعلق ندارم. 
من جدا بودم و این دنیا قصد جدایی نداشت. 
آدم‌های اطرافم هم این قصد را نداشتند ولی تبدیل به آدم‌هایی دور شدند. 
آدم‌هایی که با آن‌ها میخندم ولی خنده‌ای که بعد از آن نیاز به تقویت خود دارم و واقعی نیست. 
من دور بودم و آن‌ها نزدیک می‌شدند و قصد جانم را می‌کردند. 
من سراسر درد بودم و نگاهشان برایم چیزی جز دروغ معنا نمی‌شد. 
کاش حداقل تظاهر نمی‌کردند و واقعیت را بیان می‌کردند. 
کاش آشکارا نفرت می‌ورزیدند و ظاهراً دوستم نداشتند. 
کاش بروند و محو شوند. 
-مهی‌نوشت
        