
معاشرتای دوره‌ی نوجوونی درکنار تموم زلال‌بودناش بعدها این حسرت و داره که آدم متوجه میشه چقدر از خود اون روزاش فاصله گرفته. چقدر دیدش به زندگی واقعی‌ تر و منطقی تر شده. چقدر همچی یک نسخه‌ی معمولی و بی‌رنگ از اون خوش‌رنگ و لعابی‌ست که چشماش اون‌ روزا میدیدن. انگار که ناخن انداخته باشن روی بوم نقاشی، رنگاشو کنده باشن و حالا طرح بی‌روح اصلیو جلوی چشمت گذاشته باشن. 
@sogoandfuckyourlove
