
چند سال پیش، یه روزی وسط یه جلسه ی خیلی مهم پاشدم از دفتر اومدم بیرون. باید می‌رسیدم به استودیو خیلی دیر شده بود. مهمونم زودتر از من رسیده بود. انقدر ترافیک بود به جای تاکسی، موتور گرفتم. تو ایام کرونا بودیم اون روزها. همون موقع‌ها مردم داشتن تو توئیتر مسخره ام می‌کردن. هرکدوم یه طوری فحش می‌دادن یا حرف‌های نیشدار می‌زدن. رو موتور و لابه‌لای ماشین‌ها تا استودیو، گوشی به دست، با ماسک سفیدی که تا زیر چشمام اومده بود، حرف‌هاشون رو می‌خوندم. 
 
وقتی رسیدم مهمونم از من پرسید خوبه حالت گرفته ای؟ گفتم خوبم، خوبم! تمرین کردین صحبت ها رو؟ بریم ضبط. آترین که از پشت شیشه بهم با دست اشاره کرد شروع کن، چشمام رو بستم. به خودم گفتم امیرعلی اینها همه ی مردم نیستن، اما تو برای همه تلاش کن. چشمات رو روی بدی‌ها ببند و عشق بده. چشمات رو ببند رو بدی‌ها و عشق بده. هرچقدر بیشتر دلم لج میکرد بیشتر زمزه کردم و بعد شروع کردم با مهمون که، سلام... خوش ا‌ومدین به جافکری!  
 
دیروز وقتی جافکری به عنوان بهترین پادکست از نگاه مردم انتخاب شد، وقتی صدام کردن برای اهدای جوایز، با قلب همون امیرعلی کلاس پنجمی رفتم بالا از پله‌ها که منتظر کارت صدآفرین بود اما دست خالی از مدرسه برگشت خونه. رفتم بالا و همون زمز‌مه‌هام تو استودیو با چشمای بسته پیچید تو گوشم که «چشمات رو ببند رو بدی‌ها و تا میتونی عشق بده.» 
 
انگار جواب داده باشه. اینکه چشمات رو ببندی رو هرچیزی که قلبت رو از خشم و کینه پر ‌می‌کنه، ببندی چشمات رو و تلاش کنی به جاش مسیرت رو ادامه بدی. در طول زمان، قدم های کوچیک تو از بالا به کیلومتر‌ها میرسه. تو رو میبره به جاهایی که انتظار نداری. انتظار ندارن همون‌ها که جلو‌ راهت سد میشدن، ببینن تو با چشم‌های بسته به چه جاهایی که دست پیدا نکردی.  
 
پی نوشت:  
عشق، همیشه به نفرت پیروزه. فراموش نکنی.  
 
#امیرعلی_ق  
@Amiralichannel
