
خورشید روزهای تاریکی؛ کو؟ 
ستاره‌ی روشن‌ شده‌ی شب؛ کو؟ 
شکوفه‌ی درخت خشکیده؛ کو؟ 
غنچه‌ی بوته‌گلِ پژمرده؛ کو؟ 
ریشه‌ی آن خانه‌ی ویران؛ کو؟ 
امیدِ روزهای ناامیدم؛ کو؟ 
خنده‌ی پس از گریه‌ام؛ کو؟ 
زندگانی‌ام؛ کو؟ 
#مهدیه_رضایی
