
دوای این روزهای نومید و ننگین، بازگشت به «تعلق‌پذیری» است. همان نیاز که فرد حس کند بخشی از یک گروه و عضوی از یک جمع پذیرنده‌ست، جمعی با رنج‌های مشترک و‌ تاریخ سوگوارِ یکسان که اگر کسی یکهو زد زیر گریه، جمع نپرسد چه شده و چرا گریه می‌کنی. جمعی آب‌دیده و داغدیده، جمعی گوش‌به‌زنگ برای رخدادهای غیرقابل‌پیش‌بینی و جمعی که داند دست‌و‌‌پازدن هم اندازه‌ای دارد و باید برای فرسوده‌نشدن زیر رنج‌ها، بیش از پیش به یک‌دیگر عیان و نهان «دردت به جانم» گفت. 
 
•عماد رضایی نیک 
 
 
@Radio_chehraziii
