
دلم می‌خواد بهت زنگ بزنم و بگم که وقتی صدات رو می‌شنوم چطور یه رودخونه خنک از وسط داغی تابستون اندوهم رد میشه و جنونم آروم می‌گیره و دستام نمی‌لرزن و کلمه‌هام گم نمیشن تو شلوغیای سرم. اما نمیتونم بهت زنگ بزنم. باز برفِ درد اومده و همه‌ی خطوط ارتباطی قطعن. درد می‌کنم، و کسی که درد می‌کنه نمیتونه درباره کیفیت صدای کسی با خود اون آدم حرف بزنه، چون اگه لو بره ممکنه اون صدا برای همیشه گم بشه. آدمهایی که براشون مهمی، ازت میترسن وقتی نتونن تسکینت بدن. مهمم برات؟ نه. ولی نمیخوام بترسی. زنگ نمیزنم بهت. 
به جاش می‌شینم کنار پنجره و به شب زل می‌زنم و تو رو می‌بینم تو بخار چای. تو رو که می‌رقصی. می‌خندی. عاشق میشی. می‌بینمت که آتیش می‌گیری از هوس، از علاقه، از تملک و تصاحب. می‌بینمت که دلت ضعف میره برای یه صدای قشنگ. که آواز می‌خونی. که زنگ میزنی به یه نفر و حرفهای معمولی می‌زنی. و هیچ حرفی با صدای تو معمولی نیست. 
چای یخ کرده. پنجره به تباهی باز شده. توی تاریکی حیاط همسایه گربه پیر غمگینی سرش رو گذاشته روی دستهاش و داره به یه صدای شیرین دور فکر می‌کنه. چراغ‌ها رو خاموش می‌کنم و دراز می‌کشم توی تاریکی، و فراموشت می‌کنم. برای همیشه فراموشت می‌کنم. از پنجره خونه همسایه، مردی که خوابش نمی‌بره نگاهم می‌کنه که یه گربه پیرم و سرم روی دستهامه و به یه صدای دور فکر می‌کنم... 
 
#حمیدسلیمی 
 
@Radio_chehraziii
