
شنیده‌اید که مغز انسان پس از مرگ، تا هفت دقیقه به حیات مستقلش ادامه می‌دهد و احتمالاً کل فیلم زندگیِ صاحب سابقش را مرور می‌کند؟ چه کسی می‌داند آن هفت دقیقه در جایی میان هستی و نیستی، دقیقاً چقدر طول می‌کشد؟ شاید به اندازه همان ثانیه‌های معمول و شاید هم چیزی به اندازه هشتاد-نود سالِ زمینی. 
 
به این فکر کرده‌اید که شاید همین حالا که در یک روز اردیبهشتی پای راست را روی پای چپ انداخته‌، موبایل را در دست گرفته‌اید و با انگشت اشاره سوراخ گوشتان را می‌خارانید و به “چه کنم چه نکنم‌”های آینده‌ای نه خیلی دور فکر می‌کنید، در حقیقت مرده‌اید و الان فقط خاطره‌ای مرور شده در مغزی هستید که آن هم به زودی خاموش خواهد شد؟ 
 
تصور کنید وقتی در یک روز شلوغِ آغشته به مکافات و دلواپسی در حالی که دنبال راهی برای رهایی موقت از شیب تند گرفتاری‌ها هستیم، در جایی دیگر عده‌ای دارند از مراسم تدفین ما برمی‌گردند تا به مناسبت این غیبت دائمی، زرشک‌پلو با مرغ و خرمای شکم‌پر بخورند.  
 
خنده‌دار است که بدانی سال‌هاست در جهانی دیگر مرده‌ای و تبدیل به قاب عکسی خاک گرفته روی دیوار بازمانده‌ها شدی اما در دنیای فعلی هنوز پشت کیک تولد می‌نشینی و قبل از فوت کردن شمع، از متصدی آرزوها طلب پول و عشق و سلامتی می‌کنی. 
 
به تمام مرگ‌ها و تمام هفت دقیقه‌های حیات مغز فکر کنید. زندگی به راستی عجیب و طولانی‌ست!   
 
 
#آنالی_اکبری  
 
 
@Radio_chehraziii
