
در واقع اغلب، زمانی که عشقی را آغاز می‌کنیم، تجربه و عقلمان به ما می‌گویند که روزی به دلداری که امروز فقط به اندیشه‌ي او زنده‌ایم، همان اندازه بی‌اعتنا می‌شویم که امروزه به هركسي جز او هستیم... روزی نامش را می‌شنویم و دیگر دچار هیچ لذت دردآلودی نمی‌شویم، خط‌اش را می‌خوانیم و دیگر نمی‌لرزیم، در خیابان، راهمان را کج نمی‌کنیم تا او را ببینیم، به او بر می‌خوریم و دست و پا گم نمی‌کنیم، به او دست می‌یابیم و از خود بی‌خود نمی‌شویم. آن گاه این آگاهی بی‌تردیدِ آینده، به رغم این حس بی‌اساس، اما نیرومند، که شاید او را همواره دوست داشته باشیم، ما را به گریه می‌اندازد... 
 
🔹مارسل پروست  
 
@Radio_chehraziii
