
آدمای دورش کمتر و کمتر می‌شدن اما براش مهم نبود. 
معتقد بود اگه خودشو داشته باشه  
عملا کم و کسری نداره و بازم می‌شه زندگی کرد.  
بی احساس یا بی رحم نبود،فقط رو ادما حساب نمی‌کرد.  
ته داستانو خوب می‌دونست، دیگه امیدش فقط به خودش بود.
       