
سعدی یه اخلاق قشنگی توی عشق ورزیدن داره که توی خیلی از غزل‌هاش تکرارش کرده. اونم اینه که سعدی معتقده عاشق واقعی اگر شکایتی از معشوقش داره، شکایتش رو پیش کسی به‌جز خود معشوق نمی‌بره و توی بوق و کرنا نمی‌کنه. 
«ما را شکایتی ز تو گر هست هم به توست 
کز تو به دیگران نتوان برد داوری»
       