
از یک دیدگاه اخلاقی، آمادگی برای عشق ورزیدن به همه انسان‌ها و جهان، بلندترین مقامی است که انسان می‌تواند به آن دست یابد. اما عشقی که تفاوت قائل نشود، به نظر می‌رسد که تا اندازه‌ای ارزش خود را از دست بدهد، به این معنی که به ابژه  عشق ظلم می‌کند. دیگر این که همه انسان‌ها ارزش دوست داشتن ندارند.  
  
"همنوع خویش را مانند خود دوست بدار." چرا باید چنین کنیم؟ برای ما چه سودی دارد؟ اما بالاتر از همه، چگونه موفق به این کار شویم، چگونه امکان پذیر است؟ عشق من برای خودم با ارزش است و نباید آن را بی تأمل به دور افکنم. این عشق وظایفی را به من محول می‌کند که باید با فداکاری آماده تحقق آن باشم. اگر کسی را دوست می‌دارم، باید به نوعی شایسته آن باشد. 
 
 
زیگموند فروید/تمدن و ملالت‌های آن‌ 
 
 
@Radio_chehraziii
