
مَرد رو به در خروجی دوید: «من از این خانه می‌روم.» 
قهرمان یونس رویِ صندلی جابه‌جا شد: «کجا می‌روی؟ از خودت فرار می‌کنی؟ همه‌جا آسمان همین رنگ است.» 
وَهاب به ماه تمام، فراز کاج خیره شد: «این جماعت غربتم را به نَهایت می‌رسانند.» 
یونس تبسمی کرد: «پرتگاه اِنتها ندارد، مگر به فکرش نباشی. در گریختن رستگاری‌ای نیست. بِمان و چیزی از خودت بساز که نشکند.» 
-غزاله علیزاده، خانه‌ی ادریسی‌ها.
       