
حرف‌هایی هست برای گفتن  
که اگر گوشی نبود نمی‌گوییم  
و حرف‌هایی هست برای نگفتن، 
حرف‌هایی که هرگز سر به ابتذالِ گفتن  
فرود نمی‌آرند.. 
حرف‌هایی شگفت، زیبا و اهورایی همین‌هایند و سرمایهٔ ماوراییِ هرکسی به اندازهٔ حرف‌هایی‌ست که برای نگفتن دارد 
حرف‌های بی‌تاب و طاقت‌فرسا که همچون زبانه‌های آتشند.. و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده‌اند.. 
کلماتی که پاره‌های بودنِ آدمی‌ند. 
 
اینان همواره در جستجوی مخاطبِ خویشند،  
اگر یافتند، یافته می‌شوند  
و در صمیمِ وجدانِ او آرام می‌گیرند. 
و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند، 
و اگر او را گم کردند، روح را از درون به آتش می‌کشند و دَمادَم، حریق‌های دهشتناکِ عذاب برمی‌افروزند...  
 
بخشی از «سرود آفرینش» 
علی شریعتی 
@Amiralichannel
