
گاهی طوری به بعضی از افکارمان می ‌چسبیم که انگار تمام زندگیمان به آنها وابسته است؛ مثل کودکی که وقتی می‌ترسد به دامن مادرش می‌چسبد.. 
درواقع او آموخته است: 
" هر زمان از چیزی می‌ترسی می‌تونی با چسبیدن به دامن مامان از خطر آسیب دیدن حفظ بشی" 
بنابراین همیشه در برابر هر احساس ترس و یا خطری به این منبع امن پناه می‌برد. 
 
درست مثل ما آدم بزرگها... 
تمامی ما از تجارب گذشته یک فکر یا شاید قاعده ای داریم که در زمان خطر یا آسیب به ما اطمینان و امنیت خاطر لازم را می‌دهد که با انجام دادن کاری می‌توانی آسیب نبینی. 
 
برای مثال: فردی فکر می‌کند "اگر من به شدت غمگین بشم آسیب میبینم و دیگه نمی‌تونم به زندگی عادی برگردم." 
او فکر یا قاعده ی ایمنی با در نظر گرفتن موقعیتهایی که می‌تواند موجب غمگینیش  شود طراحی کرده و بر این اساس زندگی میکند. 
قاعده ای مثل: "برای اینکه غمگین نشی از ادمها فاصله بگیر" 
 
آنچه اتفاق می‌افتد این است که او از درد غمگین شدن مصون می‌ماند اما حفظ این فکر ایمنی او را با مشکل عمیق تری روبه رو می‌کند و آن رنج ناجی از تنهایی است. 
 
در حالی که شاید با رها کردن این قاعده غمگینی را تجربه کند اما بالاخره می‌آموزد برای بیرون آمدن از احساس غمگینی باید چه کند. 
مثل کودک، رها کردن دامن مادر در ابتدا برایش بسیار سخت است اما کمی بعد از رها کردن آن می‌آموزد چطور با محیطی که از آن می‌ترسید ارتباط برقرار کند. 
 
رفیعه السادات شهیدی 
@Amiralichannel
