
گفت: تو چرا به خدا باور نداری؟ 
گفتم: کدام یکی؟ 
گفت: خاک بر سرت! الله را می گویم. 
گفتم: آهان! 
گفت: خب؟ چرا بهش باور نداری؟ 
گفتم: چون اینجوری راحتترم! 
گفت: تو بیخود کردی! خدا تو را آفریده و تو باید قدرشناسی کنی. 
گفتم: خیله خب! من هم سپاسگزار و قدرشناسش هستم. 
گفت: همین؟! 
گفتم: پس چی؟ 
گفت: من فرستاده او و رابط بین تو و اویم! تو باید از این ببعد از دستورات خدا که من برایت می آورم اطاعت کنی و باید با جان و مالت در این راه بکوشی. 
گفتم: نخواستیم! تو قدرشناسی خودت را بکن، و من هم بگذار قدرنشناس باشم و خودش حقم را کف دستم بگذارد! 
گفت: بیخود! همینجور ولت کنم که در زمین خدا فساد کنی؟! 
گفتم: زمین کدام خدا؟ 
با عصبانیت گفت: الله را می گویم!! 
گفتم: آهان! 
گفت: خب؟ 
گفتم: خب چی؟ 
گفت: همینطور ولت کنم که در زمین فساد کنی؟! 
گفتم: مثلا چه فسادی؟.. راه بیافتم مردم را سر ببُرم و اموالشان را غنیمت بگیرم؟ زن و بچه هایشان را کنیز و غلام خودم کنم؟ خرید و فروش آدم را رسمی کنم؟ زنها را کتک بزنم؟ کتابخانه ها را آتش بزنم؟ دار و دسته تشکیل بدهم و دیگران را وادار کنم بمن جزیه بدهند تا اجازه دهم دین خودشان را داشته باشند؟ به دختربچه های کوچولو تجاوز کنم؟ ... 
حرفم را قطع کرد و گفت: بس است! ای کافر ملعون! ای طغیانگر! خدا قفل بر قلبت نهاده تا چیزی نفهمی و در گمراهی خودت گمراهتر شوی.. 
حرفش را قطع کردم و گفتم: قلب چه ربطی به فهم داره؟! مطمئنی خدا تو را فرستاده؟. یکبار دیگر چک کن شاید شیطان بوده و اشتباه گرفتی! 
 
دیگر چیزی نگفت. فقط شمشیرش را کشید که من در رفتم.. 
و در حین فرار داد می زدم: اگر خدا قفل نهاده، تقصیر من چیه؟؟!
       