
دیشب اتفاقی وقتی داشتم دنبال یه آهنگ می‌گشتم توی سیو مسیج  
چشمم خورد به پیاما و درددلا و خاطره‌های دو سال پیش  
یادم اومد که چقدر میمردم و زنده میشدم و هیچ کاری از دستم برنمیومد  
یادم اومد که چجوری رنگ سیاه پاشیده بود به ثانیه‌های زندگیم  
همیشه توی هر سنی هر غمی که داشتم بهم میگفتن چند سال دیگه به حال الانت میخندی  
ولی من هیچوقت به غصه‌هام نخندیدم 
یعنی نتونستم که بخندم. 
و حالا بعد از اون همه تاریکی 
شاید فقط یه معجزه بود که منو سالم رسوند تا اینجا که الان هستم.. 
درست همون لحظه‌های آخری که دیگه نای ادامه دادن نداشتم  
همونجایی که گفتم هر چه باداباد و زدم زیر همه چی  
یهویی یه نور اومد و تاریکی‌هارو آروم آروم توی خودش محو کرد، دستمو گرفت و مجبورم کرد که بلند شم، حتی وقتی که پرنده‌ی امید پر کشیده بود از آسمون دلم.. 
 
• ماری
       