
زنی بود که همیشه گوشه چادرش از در ماشین بیرون می‌ماند. این زن به سفر که می‌رفت یا از سفر که بر می‌گشت، گوشه‌ی بیرون مانده‌ی ِ چادرش یا بوی دریا می‌داد یا بوی دشت می‌داد یا بوی کوه می‌داد یا بوی جنگل. به این زن می‌گفتند: 
 
- چرا همیشه چادرت از در بیرون می‌مونه؟ 
 
این زن می‌گفت: 
 
- حواسم اینجا نیست 
 
می‌گفتند: 
 
- حواست کجاست؟ 
 
می‌گفت: 
 
- نمی‌دونم کجا. بعضی وقتا پیش اجاق، بعضی وقتا پیش درس و مشق بچه‌ها، بعضی وقتا پیش یه درخت که تو بیابون تنهاست 
 
زد و بچه‌ها و همسر این زن زودتر از خودش مردند و او به کل روحش از اینجا کنده شد و جسمش اینجا ماند و پیر شد و پیرزن شد. 
 
زن که پیر شد دیگر در زمان ِ حال نبود، در گذشته هم نبود، بلکه در زمانی دیگر بود. شب و روزش مثل آن لحظه از غروب شده بود که هوا ناگهان تاریک می‌شود و شب ناغافل می‌رسد. مثل حالت شخصی که پرده را مقداری کنار می‌زند و به آسمان دم غروب نگاه می‌کند و دفعتا هوس چای می‌کند. بعد پرده را ول می‌کند و می‌رود برای خودش چای می‌ریزد و باز سراغ پرده می‌آید و دوباره آن را کنار می‌زند که همراه تماشای آسمان چای بنوشد، اما هوا تاریک شده است. 
 
زن که پیش از این گوشه‌ی ِ چادرش از در ماشین بیرون می‌ماند، بعد از مردن کس و کارش، دسته‌ای از موهاش از در بیرون می‌ماند یا دستش از در بیرون می‌ماند، یا پایش، اما چون در زمان دیگری بود و در جایی دیگر بود، نمی‌فهمید. 
 
باری این پیرزن رفت به مادر از خودش پیرترش که زنده مانده بود سر بزند. مادرش در بندرگاهی زندگی می‌کرد. پیرزن سوار ماشین که شد پای راستش از در بیرون ماند و بوی صحرا گرفت. ماشین میان راه نگه داشت مسافرها غذا بخورند و استراحت کنند، و بعد که از نو راه افتاد، سر پیرزن از لای در بیرون ماند و سرش بوی جنگل گرفت، زیرا ماشین از میان جنگل می‌گذشت. سرانجام ماشین به بندرگاه رسید و پیرزن پیاده شد و سمت خانه مادرش رفت و در زد. یک دختربچه در را باز کرد. پیرزن به دختر گفت: 
 
- سلام مامان 
 
دختر بچه گفت: 
 
- سلام عزیزم. خوش اومدی 
 
پیرزن آمد داخل اما در را روی چادرش بست و گوشه چادرش در کوچه ماند. می‌خواست از پله‌ها برود بالا، برود بالاخانه، که چادر از سرش افتاد. زد زیر گریه. دختر بچه سر او را در بغل گرفت و گفت: 
 
- چرا گریه می‌کنی دخترم؟ 
 
پیرزن گفت: 
 
- خسته شدم 
 
دختربچه گفت: 
 
- راحت می‌شی مامان. ناراحت نباش 
 
دختر بچه، جلو ِ پیرزن از پله‌ها می‌رفت بالا و در بالارفتن سن و سالش می‌کاست و کوچک‌تر می‌شد، تا در آخرین پله نوزاد شد. پیرزن نوزاد را بغل گرفت و پیراهنش را بالا داد و پستانش را در دهان او گذاشت. پیرزن، نوزاد در آغوشش، پرده را کنار داد و پنجره را گشود که هوای تازه به خانه بیاید. از دور صدای موج دریا می‌آمد. کودک شیر می‌مکید و پیرزن به شهر نگاه می‌کرد و اشک می‌ریخت که در زدند. نوزاد را گذاشت دم ِ پنجره و پایین رفت و در را گشود. کسی نبود. کوچه خالی بود و تنها یک چادر سیاه و چروک پای درختی مچاله شده بود. پیرزن در را بست و برگشت بالا. نوزاد پیش پنجره نبود. باد پرده را از جلو پنجره‌ی ِ نیمه‌باز، می‌برد و می‌آورد و خانه را روشن می‌کرد و تاریک می‌کرد. پیرزن پنجره را بست. یک گوشه از پرده از پنجره بیرون ماند. سپس نشست زمین و به دیوار زیر پنجره تکیه داد. صدای نفس‌هایش را می‌شنید که باز در زدند. از جا بلند نشد. به دیوار گفت: 
 
- کسی که کلید نداره بهتره هیچ وقت نیاد 
 
باز در زدند. گفت: 
 
- کسی که در می‌زنه یعنی کلید نداره. یعنی غریبه‌س 
 
باز در زدند. پیرزن بلند شد و پنجره را گشود. به شهر نگاه کرد. سپس از پنجره بیرون رفت، اما خودش را در خانه جا گذاشت. 
 
علیرضا روشن 
@amiralichannel
