
درد‌هایش حمله کرده بودند. 
بازهم تنها بود. 
مانند شب‌های دیگر. 
دیوار‌های اتاق برایش گریه می‌کردند. 
برای تنهایی آدمک گریه می‌کردند‌. 
او بود و دردهای ناگهانی. 
او بود و خاطراتِ روزهای رفته. 
او بود و دنیای آینده و جای خالی آدمکی که قول داده بود در آینده با او هم‌مسیر است. 
دیوار‌ها گریه کردند. 
سقف ترک برداشته بود. 
تاریکی اتاق به دنبال نور بود. 
همه‌ی این‌ها دل سوزانده بودند برای تنها‌یی او. 
#مهدیه_رضایی
