
واقعیت همین است که نمی‌توانم غم دیگران را کم کنم. 
ولی می‌توانم آن‌ها را بخندانم. 
آن‌ها را می‌خندانم تا شاید اندکی غم از دور به آنها نگاه کند نه در قلبشان. 
میخندانمشان تا غم دور شود،خجل شود،شاید بمیرد برای مدتی. 
می‌خندانم تا غم بفهمد مرا که تنها در گوشه‌ی اتاق زندانی کرد ولی عزیزانم را نمی‌تواند. 
حتی اگر بازهم آن ها را گوشه‌ی اتاق زندانی کند حداقل مدتی کوتاه کنار من می‌خندند. 
غم دور می‌شود. 
-مهی‌نوشت
