
کودکی را شتابان بسوی بزرگسالی دویده‌ام تا دلتنگ کودکی‌‌ام شوم و آزادی دشت‌ را به امنیت دیوار آلوده می‌کنم تا حسرت دشت‌ها را بخورم.  
عشق را عجولانه در آغوشم محقق می‌کنم و دلم لک می‌زند برای عطش و درخت را گردن می‌زنم تا با مداد‌هایم تصویرش کنم!  
برای لمس باران پناهنده‌ی چتر شده‌ام و برای تماشای زمین قدم بر ماه گذاشته‌ام...   
بارها خدا را در کفر دیده‌ام و برای شوق زیستن مُرده‌ام گاهی!  
عجب نفرین خانمان‌براندازی‌ست آدم شدن!   
 
 
•سهیل سرگلزایی 
 
 
@Radio_chehraziii
