
بعد از سال ها باز هم  
سی ساله تر از دی ماه شصت و یک، 
به ایستگاه ِ موعود ِ ماه باز خواهی گشت. 
و در نخستین دقیقه از مردم 
سراغ پیرمردی را خواهی گرفت 
که هر غروب 
روی همان نیمکت ِ رنگ و رو رفته 
چشم به راه ِ تو سیگار می کشید. 
و گاه کلماتی را به یاد می آوَرد 
که روزگاری جُرمِ عجیب ِ حادثه بودند. 
کدام پیرمرد؟ 
همو که تا دقیقه ای پیش تر 
همین جا بود؟ 
بی کار است همیشه، و خاموش، 
کاری جز تماشای ِ رُخسار ِ مردم ندارد. 
گاهی  
حیرت زده نیمه خیز می شد نگاه میکرد و باز 
بی باور و نومید فرو می نشست، 
درست مثل چیزی که دیده می شد و ُ 
باز دیده نمی شد. 
عصایش از دو جا شکسته بود 
دنیا را خوب نمی دید 
پیش ِ پایش حتی پروانه از او نمی ترسید. 
سال ها هفته ها و ساعت ها 
می آمد همین جا 
روی همین نیمکت قدیمی می نشست 
فقط مسیر ِ پرندگان ِ رفته از اینجا را نگاه می کرد. 
می گویند هیچ رَدی از تو نداشت 
هیچ عکسی، راهی، خطی، خبری! 
گاه می گفت قرار است 
آخر همین هفته 
مونس من 
از جایی دور به خانه برگردد. 
 
• سید علی صالحی 
#انیس_آخر_همین_هفته_می_آید
