Rozporządzenie Rady (WE) nr 499/96
z dnia 19 marca 1996 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa i żywe konie pochodzące z Islandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zostało zawarte Porozumienie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1];
po przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, wyżej wymienione Porozumienie powinno być dostosowane ze szczególnym uwzględnieniem istniejących uregulowań handlowych dotyczących produktów rybołówstwa między Austrią, Finlandią i Szwecją z jednej strony, a Islandią z drugiej strony;
w tym celu między Wspólnotą a Islandią zawarty został Protokół dodatkowy do wyżej wymienionego Porozumienia, zatwierdzony decyzją 96/147/WE [2], a także Porozumienie w formie wymiany listów, zatwierdzone decyzją 95/582/WE [3]; na mocy tych dokumentów Wspólnota zobowiązała się otworzyć, z zastrzeżeniem pewnych warunków, od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku, wspólnotowe kontyngenty taryfowe o zerowej stawce celnej na niektóre produkty pochodzące z Islandii;
kontyngenty taryfowe dotyczą okresu nieokreślonego i w związku z tym, z uwagi na efektywność oraz w celu uproszczenia wdrażania danych środków, wydaje się właściwe ustalenie stosowania niniejszego rozporządzenia na zasadach wieloletnich;
z uwagi na uproszczenie, należy wprowadzić przepis upoważniający Komisję, po otrzymaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, do wprowadzania niezbędnych zmian i technicznych adaptacji w niniejszym rozporządzeniu, które wynikają ze zmian w Nomenklaturze Scalonej i kodach Taric, rozszerzenia środków taryfowych, koniecznych dostosowań w związku z zawarciem protokołów lub wymianą listów, zmian do niniejszego rozporządzenia w celu wprowadzenia wszelkich innych dokumentów w ramach wyżej wymienionego Porozumienia, a także adaptacji w zakresie ilości, okresów i stawek kontyngentu związanych z decyzjami Rady;
wszyscy importerzy wspólnotowi powinni mieć zapewniony równy i stały dostęp do wspomnianego kontyngentu, a stawka celna określona dla tego kontyngentu powinna być stosowana bez przerwy w stosunku do całości przywozu omawianych produktów do Państw Członkowskich, do chwili wyczerpania kontyngentu, w czasie całego okresu ważności umów z Islandią;
decyzja w sprawie otwarcia kontyngentów taryfowych, wykonująca międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty, powinna zostać podjęta przez Wspólnotę; w celu zapewnienia skuteczności wspólnego administrowania tymi kontyngentami, nie ma powodów, dla których Państwa Członkowskie nie powinny być upoważnione do pobierania niezbędnych ilości z tych kontyngentów, które odpowiadają rzeczywistemu przywozowi; taka metoda administrowania wymaga bliskiej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, która musi w szczególności mieć możliwość monitorowania stawki, zgodnie z którą kontyngenty są wykorzystywane oraz informowania o tym Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku, stawki celne stosowane do przywozu produktów pochodzących z Islandii, określonych w niniejszym rozporządzeniu, są zawieszane w ramach limitu wspólnotowych kontyngentów taryfowych odnoszących się do każdego produktu.
2. Przywóz produktów rybołówstwa nie kwalifikuje się w ramach kontyngentów taryfowych, jeżeli cena franco granica określona w art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryb i produktów akwakultury [4] nie jest przynajmniej równa cenie wskaźnikowej, która jest ustalona przez Wspólnotę dla danych produktów lub kategorii produktów.
3. Stosuje się przepisy Protokołu 3 do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, określającego pojęcie produktów pochodzących i ustalającego postanowienia w zakresie współpracy administracyjnej, ostatnio zmienionego decyzją nr 1/94 Wspólnego Komitetu WE - Islandia [5].
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe określone w art. 1 zarządzane są przez Komisję, która może podjąć wszelkie właściwe środki administracyjne w celu zapewnienia skutecznego zarządzania.
Artykuł 3
Jeżeli importer przedstawia w Państwie Członkowskim zgłoszenie wprowadzenia towaru do swobodnego obrotu, łącznie z wnioskiem o zastosowanie preferencji na produkt objęty niniejszym rozporządzeniem oraz, jeżeli to zgłoszenie jest przyjęte przez organy celne, wówczas dane Państwo Członkowskie pobiera z kontyngentu ilość odpowiadającą faktycznym potrzebom informując o tym Komisję.
Wnioski o pobranie kontyngentu wraz ze wskazaniem daty przyjęcia zgłoszenia muszą być bezzwłocznie przekazywane Komisji.
Komisja przydziela pewną ilość kontyngentu na podstawie daty przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia towaru do swobodnego obrotu przez organy celne danego Państwa Członkowskiego, w takim zakresie, w jakim pozwala na to saldo.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie wykorzystuje pobranej ilości, zwraca ją bezzwłocznie do właściwego kontyngentu.
W przypadku gdy wnioskowane ilości przewyższają dostępne saldo kontyngentu, przydział ilości następuje na zasadzie proporcjonalności, biorąc pod uwagę wnioski. Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zagwarantuje importerom produktów równy i stały dostęp do kontyngentów, tak długo, jak pozwala na to saldo ilości odpowiedniego kontyngentu.
Artykuł 5
1. Przepisy konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
a) zmiany i techniczne dostosowania, jeżeli są one wymagane, wynikające ze zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric;
b) konieczne dostosowania wynikające z zawarcia przez Radę protokołów lub wymianą listów między Wspólnotą a Islandią, w ramach Porozumienia, określonego w niniejszym rozporządzeniu;
c) przedłużenie środków taryfowych zgodnych z przepisami zawartymi w Porozumieniu, określonego w niniejszym rozporządzeniu;
d) konieczne adaptacje w zakresie ilości, okresów i stawek kontyngentu związanych z decyzjami przyjętymi przez Radę; i
e) zmiany do niniejszego rozporządzenia konieczne dla wdrożenia innego aktu w ramach Porozumienia określonego w niniejszym rozporządzeniu
są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2.
2. Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 nie upoważniają Komisji do:
- przenoszenia salda preferencyjnych ilości z jednego okresu stosowania kontyngentu do innego,
- zmiany harmonogramu, który został określony w porozumieniach lub protokołach,
- transferu ilości z jednego kontyngentu do drugiego,
- otwierania kontyngentów, które wynikają z nowych umów oraz zarządzania nimi,
- przyjmowania ustawodawstwa wpływającego na zarządzanie kontyngentami, które są przedmiotem świadectw przywozowych.
Artykuł 6
1. Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [6].
2. Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekty środków, które należy przyjąć. Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może być ustalony przez przewodniczącego na podstawie pilności sprawy. Opinia jest wydawana większością głosów przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu ważone są w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane. Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, wówczas Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę. W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia,
- stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, Rada może podjąć odmienną decyzję w terminie określonego w akapicie pierwszym.
3. Komitet może zbadać wszelkie kwestie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które są zgłaszane przez przewodniczącego, zarówno z jego własnej inicjatywy, jak i na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby niniejsze rozporządzenie było przestrzegane.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 19 marca 1996 r.