Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2183/2001
z dnia 9 listopada 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania dodatku wyrównawczego do tuńczyka przeznaczonego dla przemysłu przetwórczego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 27 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 przewiduje wypłacanie dodatków organizacjom producentów w przypadku stwierdzenia, że ceny danych produktów w danym kwartale kalendarzowym kształtowały się poniżej określonego progu uruchamiania.
(2) Do celów stosowania systemu dodatków, należy określić poziom średniej ceny sprzedaży określonej w art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
(3) W odniesieniu do ilości uprawniających do dodatków należy określić zasady dotyczące składania odpowiednich wniosków i wypłacania dodatków oraz warunki przedstawiania dowodów potwierdzających wspólnotowe pochodzenie i właściwości produktów.
(4) Należy ustanowić zakres i cele procedury kontrolnej, przy czym należy pozostawić organom kontrolnym Państw Członkowskich przyjęcie odpowiednich przepisów dotyczących skutecznego systematycznego monitorowania wprowadzanego systemu.
(5) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowego systemu dodatków należy określić niektóre zasady dotyczące powiadamiania, jakiego powinny dokonywać Państwa Członkowskie.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 142/98 z dnia 21 stycznia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania dodatków wyrównawczych do tuńczyka przeznaczonego dla przemysłu przetwórczego [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/2001 [3], należy uchylić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady przyznawania dodatków wyrównawczych określonych w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Artykuł 2
Tryb przyznawania dodatku i jego maksymalna kwota zostaną ustalone w drodze rozporządzenia przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, w przypadku gdy zostanie zapewnione, że w przedmiotowym kalendarzowym kwartale spełnione są warunki ustanowione w art. 27 ust. 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
1. Dodatek jest przyznawany organizacjom producentów, z zastrzeżeniem limitów ustanowionych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 na produkty wymienione w załączniku III to tego rozporządzenia, złowionych przez jej członków oraz sprzedanych i dostarczonych przetwórcom mającym siedziby na obszarze celnym Wspólnoty w celu całkowitego i ostatecznego przetworzenia na produkty objęte pozycją HS 1604.
2. Państwa Członkowskie dokonują sprawdzenia maksymalnych całkowitych ilości ustalonych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 z uwzględnieniem zmian, jakie mogły nastąpić w zakresie członkostwa w organizacjach producentów. Powiadamiają one o nich Komisję.
Artykuł 4
Średnia cena sprzedaży odnotowana na rynku wspólnotowym, określona w art. 27 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 104/2000, jest ustalana przez Komisję na podstawie średnich cen miesięcznych zgłaszanych przez Państwa Członkowskie, obliczonych na podstawie wartości i ilości sprzedanych i dostarczonych do przetworzenia, zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 80/2001 [4].
Państwa Członkowskie ustalają średnie ceny miesięczne na podstawie cen sprzedaży na pierwszym etapie sprzedaży we Wspólnocie w okresie miesiąca referencyjnego, zafakturowanych przez organizacje producentów lub członków tych organizacji. Cena sprzedaży jest ustalana:
- w przypadku produktów sprzedawanych przy wyładunku, na pokładzie, wzdłuż nabrzeża,
- w przypadku produktów sprzedawanych w składzie po objęciu ich składowaniem przez organizację producentów lub jej członków.
Artykuł 5
W granicach wielkości ustalonych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, właściwe organy danego Państwa Członkowskiego przyznają dodatki organizacjom producentów, zgodnie z art. 27 ust. 4 tego rozporządzenia.
Artykuł 6
Działaniem uwzględnianym w celu określenia podstawy do otrzymania dodatku jest sprzedaż potwierdzona fakturami wystawionymi z datą objętą danym kwartałem i brana pod uwagę w celu obliczenia średniej miesięcznej ceny sprzedaży określonej w art. 2.
Artykuł 7
1. Wnioski o wypłatę dodatku wraz z dokumentami towarzyszącymi określonymi w ust. 2, składają zainteresowane organizacje producentów, w odniesieniu do wszelkich działań uwzględnionych w art. 4, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę organizacja producentów, najpóźniej w ciągu 45 dni od daty wejścia w życie rozporządzenia, przewidzianego w art. 1 ust. 1.
2. Dokumentami towarzyszącymi są:
a) kopia faktury sprzedaży produktów, wskazująca co najmniej nazwy i adresy sprzedawcy i nabywcy określone w art. 1 ust. 2 oraz dla każdej przesyłki danej kategorii produktów:
- ilość sprzedaną,
- rzeczywiście osiągniętą cenę sprzedaży,
- datę dostawy,
- miejsce dostawy;
b) dowód wspólnotowego pochodzenia, a tym samym posiadania cech produktu wspólnotowego;
c) dowód dostarczenia przedmiotowego produktu przetwórcy zlokalizowanemu na obszarze celnym Wspólnoty;
d) dowód zapłaty za towar, zgodnie z ceną wymienioną w lit. a) tiret drugie;
e) oświadczenie przetwórcy, że zakupiona ilość jest przeznaczona do przetworzenia, zgodnie z art. 1 ust. 2.
Artykuł 8
1. Świadectwo pochodzenia wspólnotowego i posiadania wymaganych właściwości, o którym mowa w art. 7 ust. 2 lit. b), jest wystawiane na dokumencie T2M, zgodnie z art. 325-337 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5].
W tym celu urząd celny dopuszczający produkt na obszar celny Wspólnoty zgodnie z art. 334 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przekaże wnioskodawcy pojedynczą kopię dokumentu T2M zawierającą sformułowanie "JEDYNA KOPIA DO CELÓW DODATKÓW WYRÓWNAWCZYCH".
Wnioskodawcą, którego nazwa występuje w polu 1 dokumentu T2M., musi być producent, który dokonał połowu produktów objętych złożonym wnioskiem o dodatek.
2. W przypadku gdy organy celne portu wyładunku odstąpią od wystawienia dokumentu T2M w rozumieniu art. 326 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, poświadczeniem pochodzenia wspólnotowego jest deklaracja przewidziana w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 [6] lub dokument podpisany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym dokonano wyładunku, potwierdzające dokonanie wyładunku na obszarze celnym Wspólnoty.
3. Dokument wystawiony jako świadectwo pochodzenia jasno wskazuje gatunki, sposób prezentacji i wagę produktów. Jeżeli konieczne, towarzyszy mu certyfikat ważenia podczas wyładunku na obszarze celnym Wspólnoty, wystawiony przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym nastąpił wyładunek.
Artykuł 9
1. Dodatek jest wypłacany organizacji producentów przez zainteresowane Państwo Członkowskie w ciągu 75 dni od otrzymania kompletnej dokumentacji określonej w art. 7 ust. 1, z wyjątkiem przypadków, gdy wszczęte zostało dochodzenie w celu zbadania uprawnienia do dodatku.
2. Dodatek jest przekazywany przez organizację producentów swoim członkom w ciągu 90 dni od otrzymania kwot od Państwa Członkowskiego.
3. Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w każdym kwartale, nie później jednak niż do końca miesiąca następującego po zakończeniu danego kwartału, o wypłatach dokonanych przez organizacje producentów i o okresie, za który zostały one przyznane, zgodnie z ust. 1, oraz o ilościach każdego z odpowiednich gatunków.
Artykuł 10
1. Zainteresowane Państwa Członkowskie ustanowią system monitorowania w celu sprawdzania, czy produkty, których dotyczy wniosek o dodatek kwalifikują się do dodatków i czy przestrzegane są wszystkie inne odpowiednie zasady wspólnotowe.
2. Szczegółowe zasady funkcjonowania systemu monitorowania obejmują co najmniej następujące zakresy spraw:
a) przepisy dotyczące weryfikacji pochodzenia wspólnotowego i zgodności właściwości produktów ze wspólnotowymi wymogami, w szczególności na podstawie dokumentacji statków;
b) sposób identyfikowania w rejestrach sprzedaży organizacji producentów, ich członków lub ich dostawców usług, działań branych pod uwagę w ramach tych uzgodnień i każdej przedmiotowej ilości, odniesienia do dokumentu T2M lub dokumentu zastępczego, daty sprzedaży i dostawy, nabywcy produktu, ceny, którą uzyskano za daną ilość, i numeru referencyjnego faktury. Dlatego też wzory rejestrów sprzedaży są odpowiednio zaprojektowane;
c) niezapowiedziane kontrole w pomieszczeniach organizacji producentów, ich członków lub ich dostawców usług w celu zweryfikowania na miejscu, czy dane określone w art. 5 ust. 2 i 3, odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy;
d) bezpośrednie kontrole w zakładach przetwórczych, w szczególności w celu sprawdzenia na miejscu, czy produkty zakupione w ramach tych uzgodnień zostały faktycznie wysłane w celu ich przetworzenia, zgodnie z art. 1 ust. 2.
3. W wyniku przeprowadzenia kontroli sporządzane jest szczegółowe sprawozdanie wykazujące, w jakim stopniu otrzymujący dodatki wypełnia ciążące na nim zobowiązania, jak również informujące o rodzaju i zakresie przeprowadzonych działań kontrolnych.
4. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w każdym kwartale o przeprowadzonych kontrolach i ich wynikach.
Artykuł 11
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach monitorowania utworzonych na mocy art. 7 nie później niż w ciągu trzech miesięcy następujących po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz jakichkolwiek dostosowań tych środków dokonanych w ciągu trzech miesięcy od daty ich wprowadzenia.
Artykuł 12
Rozporządzenie (WE) nr 142/98 traci moc.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 9 listopada 2001 r.