Dyrektywa Rady 96/98/WE
z dnia 20 grudnia 1996 r.
w sprawie wyposażenia statków
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno - Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej muszą być podjęte dalsze środki dla zapewnienia bezpieczeństwa transportu morskiego.
(2) Wypadki statków, w szczególności takie, które prowadzą do śmierci ludzi oraz zanieczyszczenia mórz i wybrzeży Państw Członkowskich, napełniają Wspólnotę poważną troską.
(3) Niebezpieczeństwo wypadków statków może być znacznie zmniejszone poprzez wprowadzenie wspólnych norm zapewniających wyższy poziom bezpieczeństwa działania wyposażenia znajdującego się na statkach. Normy badań i metody badań mogą mieć znaczący wpływ na przyszłe działanie wyposażenia.
(4) Zgodnie z konwencjami międzynarodowymi państwa bandery zobowiązane są do zapewnienia, aby wyposażenie statku odpowiadało określonym wymogom bezpieczeństwa oraz wydawały odpowiednie świadectwa. W tym celu międzynarodowe organizacje standaryzacyjne oraz Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) opracowują normy badań niektórych rodzajów wyposażenia morskiego. W normach krajowych, wykonujących normy międzynarodowe, władzom właściwym dla certyfikacji, pomiędzy którymi istnieją różnice w zakresie ich kwalifikacji i doświadczenia, przyznany jest pewien margines swobody. Prowadzi to do zróżnicowania poziomu bezpieczeństwa produktów, których zgodność z odpowiednimi międzynarodowymi normami bezpieczeństwa została potwierdzona przez właściwe władze krajowe oraz do poważnych zastrzeżeń po stronie Państw Członkowskich w zakresie akceptacji wyposażenia statków dopuszczonych przez inne Państwa Członkowskie statków pływających pod ich banderą bez dalszych weryfikacji.
(5) Muszą zostać ustanowione wspólne zasady mające na celu zniwelowanie różnic powstających w procesie wykonywania norm międzynarodowych. Takie wspólne zasady spowodują uniknięcie zbędnych kosztów i postępowań administracyjnych w zakresie zatwierdzania wyposażenia, polepszenie warunków eksploatacji oraz konkurencyjności żeglugi morskiej Wspólnoty, a nadto zniesienie technicznych barier utrudniających handel poprzez umieszczanie na wyposażeniu znaków zgodności.
(6) Rada, w swojej uchwale z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki w zakresie bezpieczeństwa na morzu [4] wyraźnie wezwała Komisję do przedłożenia propozycji ujednolicenia wykonania norm Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz przepisów postępowania w zakresie zatwierdzania wyposażenia statków.
(7) Takie ujednolicenie jest możliwe jedynie poprzez podejmowanie działań na płaszczyźnie Wspólnoty, jako że Państwa Członkowskie nie mogą zapewnić odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa wyposażenia poprzez odosobnione działania ani działania w ramach organizacji międzynarodowych.
(8) Odpowiednim w tym celu instrumentem prawnym jest dyrektywa Rady, ponieważ tworzy ona jednolite i wiążące ramy stosowania przez Państwa Członkowskie międzynarodowych norm badania wyposażenia.
(9) Należy w pierwszym rzędzie badać wyposażenie, którego obowiązek posiadania na statku i zatwierdzenia przez administratora krajowego w zgodności z normami bezpieczeństwa ustanowionymi w międzynarodowych konwencjach lub rezolucjach nakładają najważniejsze konwencje międzynarodowe.
(10) W poszczególnych dyrektywach zapewniany jest swobodny przepływ pewnych produktów, które mogą być między innymi wykorzystywane jako wyposażenie statków bez konieczności wydawania przez Państwa Członkowskie świadectw wyposażenia, zgodnych z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi. Stąd też należy wydać przepisy dotyczące wyposażenia, które musi posiadać statek, wyłącznie w formie nowych wspólnych zasad.
(11) W przypadku wyposażenia, dla którego nie zostały jeszcze wydane takie normy albo jeśli istniejące normy nie są wystarczająco szczegółowe, muszą zostać wydane nowe normy w zakresie badania, najlepiej na poziomie międzynarodowym.
(12) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby jednostki notyfikowane, które oceniają zgodność wyposażenia z normami dotyczącymi badań, były niezależne, efektywne oraz profesjonalnie właściwe dla wypełniania swoich obowiązków.
(13) Zgodność z międzynarodowymi normami badań może być najlepiej wykazana poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiocie oceny zgodności ustanowionego w decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności WE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [5];
(14) Dyrektywy te w żadnej mierze nie ograniczają prawa przyznanego przez konwencje międzynarodowe administracji państwa bandery do przeprowadzania badań technicznych na pokładzie statków, dla których wystawiły świadectwo bezpieczeństwa, o ile badania te nie powielają postępowania w przedmiocie oceny zgodności.
(15) Wyposażenie objęte zakresem niniejszej dyrektywy musi zasadniczo mieć znak zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.
(16) W niektórych przypadkach Państwa Członkowskie mogą wprowadzać środki przejściowe zmierzające do ograniczenia lub zakazu stosowania wyposażenia noszącego znak zgodności.
(17) Stosowanie wyposażenia nienoszącego znaku zgodności może być dopuszczone w nadzwyczajnych okolicznościach.
(18) W celu zmiany niniejszej dyrektywy konieczne jest uproszczone postępowanie przy udziale komitetu regulacyjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa bezpieczeństwa na morzu oraz zapobieganie zanieczyszczeniom mórz poprzez jednolite stosowanie odpowiednich dokumentów międzynarodowych w sprawie wyposażenia wymienionego w załączniku A, w które powinny być zaopatrzone statki, dla których wystawiane są świadectwa bezpieczeństwa przez Państwa Członkowskie albo w ich imieniu, a nadto zapewnienie swobodnego przepływu tego wyposażenia na obszarze Wspólnoty.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy poniższe wyrażenia maja następujące znaczenie:
a) "procedury w przedmiocie oceny zgodności" oznacza tryby postępowania przewidziane w art. 10 i w załączniku B;
b) "wyposażenie" oznacza elementy wyposażenia wymienione w załącznikach A.1 i A.2, w które statek ma być wyposażony zgodnie z dokumentami międzynarodowymi albo w które statek może być wyposażony na zasadzie dobrowolności i dla których, zgodnie z dokumentami międzynarodowymi, konieczne jest zatwierdzenie wydawane przez administrację państwa bandery;
c) "sprzęt łączności radiowej" oznacza wyposażenie wymagane w rozdziale IV Konwencji Solas z 1984 r. w brzmieniu z 1988 r., w odniesieniu do globalnego systemu ratownictwa i bezpieczeństwa na morzu (GMDSS) oraz sprzęt służący do łączności, oparty o emisje fal ultrakrótkich (radiotelefony nadawczo-odbiorcze) zgodnie z wymaganiami reguły III/6.2.1 powoływanej konwencji;
d) "konwencje międzynarodowe" oznacza:
- Międzynarodowa Konwencja z 1996 r. o linach łańcuchowych (LL66),
- Konwencja z 1972 r. w sprawie Międzynarodowych Zasad Unikania Zderzeń Statków (Colreg),
- Międzynarodowa Konwencja z 1973 r. w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniom mórz przez statki,
oraz
- Międzynarodowa Konwencja z 1974 r. w sprawie bezpieczeństwa życia na morzu (Solas),
włącznie z protokołami i zmianami, które w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy miały moc obowiązującą;
e) "dokumenty międzynarodowe" oznacza odpowiednie konwencje międzynarodowe oraz odpowiednie rezolucje i okólniki Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), a także odpowiednie międzynarodowe normy badań;
f) "oznaczenie" oznacza symbol, określony w załączniku D, odpowiadający wymogom art. 11;
g) "jednostka notyfikowana" oznacza organ powołany w trybie art. 9 przez właściwą administrację krajową Państwa Członkowskiego;
h) "umieszczony na statku" oznacza znajdujący się lub zainstalowany na statku;
i) "świadectwa bezpieczeństwa" oznacza świadectwa, które zgodnie z konwencjami międzynarodowymi są wydawane przez Państwa Członkowskie lub w ich imieniu;
j) "statek" oznacza statek objęty zakresem konwencji międzynarodowych, za wyjątkiem okrętów wojennych;
k) "statek wspólnotowy" oznacza statek, dla którego zgodnie z konwencjami międzynarodowymi wydawane jest świadectwo bezpieczeństwa przez Państwo Członkowskie lub w jego imieniu, za wyjątkiem przypadków, kiedy świadectwo wydaje administracja Państwa Członkowskiego dla statku na wniosek państwa trzeciego;
l) "nowy statek" oznacza statek, którego stępka została położona albo znajdował się on na podobnym etapie budowy w dniu albo po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy. W rozumieniu tej definicji jako "podobnie zaawansowany etap budowy" uznawany jest stan, kiedy
i) prace związane z budową określonego statku zostały w widoczny sposób rozpoczęte
i
ii) rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1 % szacunkowej masy statku, w zależności do tego, która z tych wielkości jest mniejsza;
m) "istniejący statek" oznacza statek, który nie jest statkiem nowym;
n) "normy badań" oznacza normy, obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy i ustanowione zgodnie z konwencjami międzynarodowymi oraz odpowiednimi rezolucjami i okólnikami IMO w sprawie określania metod i wyników badań przez:
- Międzynarodową Organizację Morską (IMO),
- Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO),
- Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC),
- Europejski Komitet Normalizacji (CEN),
- Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (Cenelec),
oraz
- Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI)
w mocy w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy i ustanowione zgodnie z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi oraz z odpowiednimi uchwałami i okólnikami IMO w celu określenia sposobów badania i wyników badań, jednakże jedynie w formie określonej w załączniku A;
o) "homologacja typu" oznacza postępowania w przedmiocie oceny wyposażenia wyprodukowanego zgodnie z odpowiednimi normami badań i wystawienie odpowiedniego świadectwa.
Artykuł 3
1. Niniejsza dyrektywa stosuje się do wyposażenia do użytku na statku:
a) nowego statku wspólnotowego, niezależnie do tego, czy statek znajduje się w tym czasie w budowie na obszarze Wspólnoty;
b) istniejącego statku wspólnotowego
- który uprzednio nie miał takiego wyposażenia,
lub
- jeżeli znajdujące się dotychczas na nim wyposażenie jest wymieniane, chyba że konwencje międzynarodowe dopuszczają co innego,
niezależnie od tego, czy statek znajduje się na obszarze Wspólnoty w czasie, kiedy jest zaopatrywany w to wyposażenie.
2. Niniejsza dyrektywa nie obowiązuje w odniesieniu do wyposażenia, w które statek jest już zaopatrzony w dniu jej wejścia w życie.
3. Niezależnie od faktu, że wyposażenie, o którym mowa w ust. 1 wchodzi także do zakresu regulacji innych dyrektyw w sprawie zapewnienia swobodnego przepływu, w szczególności dyrektywy Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [6] oraz dyrektywy Rady 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków ochrony osobistej [7], obowiązuje w odniesieniu do niego wyłącznie niniejsza dyrektywa.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie lub organy, które działają w imieniu Państwa Członkowskiego, przy wydawaniu lub przedłużaniu terminu ważności świadectw bezpieczeństwa zapewnia względnie zapewniają, aby wyposażenie znajdujące się na pokładzie statku wspólnotowego, dla którego określone Państwo Członkowskie wydało świadectwo bezpieczeństwa, odpowiadało wymogom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1. Wyposażenie, wyszczególnione w załączniku A.1, umieszczone na statku wspólnotowym w dniu lub po dniu, określonym w art. 20 ust. 1 akapit drugi, odpowiada stosownym wymaganiom wymienionych w tym załączniku dokumentów międzynarodowych.
2. Zgodność wyposażenia z odpowiednimi wymogami konwencji międzynarodowych oraz z rezolucjami i okólnikami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) jest wykazywana jedynie przy zastosowaniu odpowiednich norm badań i trybów postępowania w przedmiocie oceny zgodności z tymi wymogami. W odniesieniu do wszystkich pozycji wyposażenia wyszczególnionych w załączniku A.1 mają alternatywne zastosowanie normy badań IEC albo ETSI, zaś producent albo jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę na obszarze Wspólnoty może określić, jakie normy badań mają zastosowanie.
3. Wyposażenie, wyszczególnione w załączniku A.1, które zostało wyprodukowane przed terminem określonym w ust. 1, może być dalej przez dwa lata od tego terminu wprowadzane na rynek albo używane jako wyposażenie statku wspólnotowego, dla którego zaświadczenia zostały wydane przez Państwo Członkowskie albo w jego imieniu, tak jak to przewidują konwencje międzynarodowe, jeżeli wyposażenie zostało wyprodukowane zgodnie z procedurami przewidzianymi dla homologacji typu, które obowiązywały na terytorium tego Państwa Członkowskiego przed przyjęciem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1. Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzania na rynek lub umieszczenia na statku wspólnotowym wyposażenia, o którym mowa w załączniku A.1, które ma oznaczenie albo z innych powodów może być uznane za zgodne z niniejsza dyrektywą, ani też odmówić wydania lub przedłużenia terminu ważności świadectwa bezpieczeństwa na nie.
2. Przed wystawieniem odpowiedniego świadectwa bezpieczeństwa właściwa władza wydaje, zgodnie z odpowiednimi przepisami w sprawie komunikacji radiowej, zezwolenie na prowadzenie łączności radiowej.
Artykuł 7
1. Po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Wspólnota występuje z wnioskiem do IMO albo odpowiednio do europejskich organizacji normalizacyjnych o ustanowienie norm, włącznie ze szczegółowymi normami badań wyposażenia, wymienionego w załączniku A.2.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1 jest sporządzany przez:
- przez prezydencję Rady i przez Komisję, jeżeli składane są do IMO,
- przez Komisję zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [8], do europejskich organizacji normalizacyjnych. Celem mandatu udzielanego przez Komisję jest wypracowanie norm międzynarodowych w drodze współpracy pomiędzy organami europejskimi i odpowiednimi organami na płaszczyźnie międzynarodowej.
3. Państwa Członkowskie dokładają wszelkich starań, aby organizacje międzynarodowe, włącznie z IMO szybko rozpoczęły prace zmierzające do wypracowania tych norm.
4. Komisja regularnie nadzoruje prace nad normami dotyczącymi badań.
5. Jeżeli organizacje międzynarodowe, włącznie z IMO, po upływie rozsądnego czasu nie przyjmą odpowiednich norm badań dla określonej pozycji wyposażenia albo odmówią ich przyjęcia, wówczas w trybie postępowania przewidzianego w art. 18 przyjmowane są normy, które oparte są na pracach europejskich organizacji normalizacyjnych.
6. Jeżeli normy badań dla określonej pozycji wyposażenia, określonej w ust. 1 lub 5, zostały przyjęte lub weszły w życie, wówczas pozycja ta może zostać przesunięta z załącznika A.2 do załącznika A.1; zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 od dnia tego przesunięcia stosowany jest art. 5.
Artykuł 8
1. W przypadku nowego statku, który niezależnie od swojej bandery nie jest zarejestrowany w żadnym z Państw Członkowskich, a powinien zostać przeniesiony do rejestru statków jednego z Państw Członkowskich, wówczas po przeniesieniu przyjmujące Państwo Członkowskie pod warunkiem dokonania inspekcji weryfikuje bieżący stan jego wyposażenia, aby odpowiadał świadectwom bezpieczeństwa oraz spełniał wymogi niniejszej dyrektywy i posiadał oznaczenia, albo aby było ono w rozumieniu władzy tego Państwa Członkowskiego równoważne z homologacją typu, zgodną z niniejszą dyrektywą.
2. Jeżeli wyposażenie nie nosi oznaczenia albo nie jest uznawane przez tę administrację za równoważne, wówczas jest wymieniane.
3. W przypadku wyposażenia, które jest zgodnie z niniejszym artykułem uznawane za równoważne, Państwo Członkowskie wydaje świadectwo, które stale znajduje się razem z wyposażeniem, i które umożliwia państwu bandery umieszczenie na statku wyposażenia oraz wprowadza ewentualne ograniczenia albo ustanawia przepisy jego użytkowania.
4. W przypadku sprzętu łączności radiowej, administracja państwa bandery wymaga, aby wyposażenie to nie miało negatywnego oddziaływania w zakresie wymogów dotyczących pasma częstotliwości radiowych.
Artykuł 9
1. Państwa Członkowskie informują Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie jakie organy wyznaczyły do przeprowadzania postępowania określonego w art. 10, wraz ze szczególnymi zadaniami, które powierzyły tym organom oraz jaki numer identyfikacyjny został im nadany uprzednio przez Komisję. Każda organizacja przedkłada Państwu Członkowskiemu, które zamierza ją desygnować, pełne informacje oraz dowód spełnienia kryteriów ustanowionych w załączniku C.
2. Każde Państwo Członkowskie co najmniej co dwa lata poddaje kontroli, dokonywanej przez swoje władze albo niezależne zewnętrzne podmioty wyznaczone przez te władze, zadania, które jednostki notyfikowane podejmują w imieniu tego państwa. Poprzez tę kontrolę zapewnione jest dalsze wypełnianie przez jednostkę notyfikowaną kryteriów ustanowionych w załączniku C.
3. Państwo Członkowskie, które wyznaczyło odpowiednią jednostkę, wycofuje desygnację, jeżeli zostanie stwierdzone, że jednostka notyfikowana nie spełnia już kryteriów ustanowionych w załączniku C. Informuje o tym niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
1. Stosuje się następujące postępowanie w przedmiocie oceny zgodności, którego szczegóły podane są w załączniku B:
i) badanie typu WE (moduł B) oraz, przed wprowadzeniem na rynek wyposażenia oraz zgodnie z wyborem dokonanym przez producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę na obszarze Wspólnoty, spośród kontroli wymienionych w załączniku A.1, wszelkie wyposażenie podlega:
a) deklaracji zgodności z typem WE (moduł C);
b) deklaracji zgodności z typem WE (zapewnienie jakości produkcji) (moduł D);
c) deklaracji zgodności z typem WE (zapewnienie jakości produktu) (moduł E);
d) deklaracji zgodności z typem WE (kontrola produktów) (moduł F);
ii) kompleksowe zapewnienie jakości (moduł H).
2. Deklaracja zgodności z typem jest składana na piśmie i zawiera dane wymienione w załączniku B.
3. Jeżeli wyposażenie jest produkowane w pojedynczych egzemplarzach albo w małych ilościach a nie seryjnie lub masowo, wówczas postępowanie w przedmiocie oceny zgodności może polegać na indywidualnej kontroli WE.
4. Komisja prowadzi aktualny wykaz zatwierdzonego wyposażenia oraz wniosków wycofanych i odrzuconych i udostępnia ten wykaz wszystkim zainteresowanym stronom.
Artykuł 11
1. Wyposażenie, o którym mowa w załączniku A.1, które odpowiada właściwym dokumentom międzynarodowym i zostało wyprodukowane zgodnie z postępowaniem w przedmiocie oceny zgodności, jest opatrzone oznaczeniem, które umieszcza na nim producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę na obszarze Wspólnoty.
2. Po oznaczeniu umieszczony jest numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, która przeprowadziła postępowanie w przedmiocie oceny zgodności, jeżeli bierze ona udział w procesie kontroli produkcji, oraz ostatnie dwie cyfry roku, w którym oznaczenie zostało umieszczone. Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej jest umieszczany pod rygorem odpowiedzialności albo przez tę jednostkę albo przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę na obszarze Wspólnoty.
3. Mające zastosowanie oznaczenie jest określone w załączniku D.
4. Oznaczenie umieszcza się na wyposażeniu albo na tabliczce z danymi w taki sposób, aby przez cały okres amortyzacji tego wyposażenia pozostawało dobrze widoczne, czytelne i trwałe. Jeżeli nie jest to jednak możliwe albo uzasadnione ze względu na rodzaj danego wyposażenia, wówczas oznaczenie jest umieszczane na opakowaniu produktu, oznakowaniu albo na załączonej ulotce.
5. Nie są umieszczane oznaczenia lub rysunki, które ze względu na znaczenie lub wygląd oznaczenia zgodnego z niniejszą dyrektywą mogłyby wprowadzić w błąd osoby trzecie.
6. Oznaczenie jest umieszczane w końcowej fazie produkcji.
Artykuł 12
1. Nie naruszając przepisów art. 6, każde Państwo Członkowskie może podejmować odpowiednie działania zmierzające do zapewnienia, że są przeprowadzane kontrole próbek wyposażenia opatrzonego oznaczeniami, które znajduje się na jego rynku, ale jeszcze nie zostało umieszczone na statku w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą. Kontrole próbek, które nie są przewidziane w modułach oceny zgodności w załączniku B, przeprowadzane są na koszt Państw Członkowskich.
2. Nie naruszając przepisów art. 6, po zainstalowaniu wyposażenia na pokładzie statku wspólnotowego, dozwolona jest kontrola tego wyposażenia pod względem zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy, przeprowadzana przez administrację państwa bandery, jeżeli kontrole eksploatacyjne na statku przewidziane są przez konwencje międzynarodowe ze względów na bezpieczeństwo i/lub w celu zapobiegania zanieczyszczeniu mórz, pod warunkiem, że nie powielają już uprzednio przeprowadzanych postępowań w przedmiocie oceny zgodności. Administracja państwa bandery może wprowadzić wymóg, aby producent wyposażenia, jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę na obszarze Wspólnoty albo osoba, która na obszarze Wspólnoty jest odpowiedzialna za wprowadzanie do obrotu wyposażenia, przedłożyła protokoły inspekcji/badań.
Artykuł 13
1. Jeżeli Państwo Członkowskie w wyniku kontroli lub w inny sposób stwierdza, że element wyposażenia, o którym mowa w załączniku A.1, który został w prawidłowy sposób zamontowany, konserwowany i używany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, pomimo posiadania oznaczenia stanowić może zagrożenie dla zdrowia i/lub bezpieczeństwa załogi, pasażerów albo innych osób bądź zagrażać środowisku naturalnemu mórz, wówczas podejmuje wszelkie niezbędne działania zapobiegawcze zmierzające do wycofania tego przedmiotu z rynku albo zabronienia lub ograniczenia jego wprowadzania na rynek albo stosowania na statku, dla którego wydaje świadectwa bezpieczeństwa. Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjęciu tych działań, uzasadnia swoją decyzję podając w szczególności, czy niespełnienie wymogów należy przypisać:
a) nieprzestrzeganiu art. 5 ust. 1 i 2;
b) nieprawidłowemu zastosowaniu norm dotyczących badań określonych w art. 5 ust. 1 i 2; lub
c) wadom samych norm dotyczących badań.
2. Komisja przeprowadza jak najszybciej konsultacje z zainteresowanymi stronami. Jeżeli po tych konsultacjach Komisja stwierdzi, iż:
- podejmowane środki są uzasadnione, wówczas niezwłocznie informuje o tym to Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę, oraz inne Państwa Członkowskie; jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1 przypisywana jest brakom w samych normach dotyczących badań, wówczas Komisja po skonsultowaniu z zainteresowanymi stronami w terminie dwóch miesięcy przekazuje sprawę komitetowi, o którym mowa w art. 18, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, zamierza ją utrzymać i wszczyna postępowanie, o którym mowa w art. 18,
- środki są nieuzasadnione, wówczas informuje o tym niezwłocznie to Państwo Członkowskie, które podjęło działania oraz producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę na obszarze Wspólnoty.
3. Jeżeli pozycja wyposażenia posiada oznaczenie, odpowiednie środki przyjmowane są przez Państwo Członkowskie upoważnione do umieszczenia oznaczenia, to Państwo Członkowskie informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie o przyjętych przez siebie środkach.
4. Komisja zapewnia, aby Państwa Członkowskie były informowane o przebiegu i wynikach tego postępowania.
Artykuł 14
1. Nie naruszając przepisów art. 5, w wyjątkowym przypadku innowacji technicznych administracja państwa bandery może dopuścić umieszczenie na statku wspólnotowym wyposażenia, które nie odpowiada zasadom postępowania w przedmiocie oceny zgodności, jeżeli administracja państwa bandery w drodze prób albo w inny wystarczający sposób przekonała się o tym, że wyposażenie to jest przynajmniej tak samo skuteczne jak wyposażenie, które odpowiada przepisom postępowania w przedmiocie oceny zgodności.
W przypadku sprzętu łączności radiowej administracja państwa bandery wymaga, aby wyposażenie to nie miało negatywnego oddziaływania na pasma częstotliwości radiowych.
2. Takie postępowania próbne nie różnicują wyposażenia wyprodukowanego w państwie bandery a wyprodukowanego w innym Państwie Członkowskim.
3. Państwo bandery wystawia świadectwo dla pozycji wyposażenia, objętego niniejszym artykułem, które jest stale załączone do wyposażenia i zawiera zezwolenie państwa bandery na umieszczenie na statku oraz wszelkie ograniczenia albo przepisy dotyczące jego użytkowania.
4. Jeżeli Państwo Członkowskie dopuści wyposażenie objęte niniejszym artykułem do umieszczenia na wspólnotowym statku, wówczas to Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie oraz składa sprawozdania ze wszelkich odpowiednich prób, ocen i postępowań w przedmiocie oceny zgodności.
5. Wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, w trybie postępowania przewidzianego w art. 18, dodaje się do załącznika A.2 niniejszej dyrektywy.
6. Jeżeli statek z wyposażeniem objętym ust. 1 jest przenoszony do innego Państwa Członkowskiego, wówczas przyjmujące Państwo Członkowskie bandery może przyjąć niezbędne środki, włączając próby i pokazy praktyczne, aby przekonać się, iż wyposażenie to jest przynajmniej tak samo skuteczne jak wyposażenie, które spełnia warunki oceny zgodności.
Artykuł 15
1. Nie naruszając art. 5, administracja państwa bandery może dopuścić wyposażenie, które nie spełnia postępowania w przedmiocie oceny zgodności lub nie jest objęte art. 14, do umieszczenia na wspólnotowym statku, ze względów próbnych lub oceny, ale jedynie gdy są spełnione następujące warunki:
a) wyposażenie musi otrzymać świadectwo Państwa Członkowskiego bandery, które to świadectwo musi przez cały czas znajdować się na statku wraz z wyposażeniem, i które zezwala Państwu Członkowskiemu bandery umieścić to wyposażenie na wspólnotowym statku oraz wprowadza określenie ograniczenia lub ustanawia określone przepisy dotyczące stosowania tego wyposażenia;
b) zezwolenie musi być ograniczone do krótkiego okresu;
c) wyposażenie to nie może być umieszczane w miejscu wyposażenia, które spełnia wymagania niniejszej dyrektywy i nie może zastępować tego wyposażenia, które musi pozostawać na wspólnotowym statku, sprawne i gotowe do użycia.
2. W przypadku sprzętu łączności radiowej, administracja państwa bandery wymaga, aby to wyposażenie nie miało negatywnego oddziaływania na pasma częstotliwości radiowych.
Artykuł 16
1. Jeżeli wyposażenie musi być wymienione w porcie poza obszarem Wspólnoty i w wyjątkowych okolicznościach, które są w należyty sposób uzasadnione wobec administracji państwa bandery, i jeżeli z uwagi na brak czasu, opóźnienie oraz nadmierne koszty nie jest praktycznie możliwe zaopatrzenie statku w wyposażenie posiadające homologacje typu WE, może on być zaopatrzony w inne wyposażenie, w trybie następującego postępowania:
a) do wyposażenia jest dołączony dokument, który został wydany przez uznaną organizacje równoważną do jednostki notyfikowanej, jeżeli między Wspólnotą a zainteresowanym państwem trzecim została zawarta umowa międzynarodowa w sprawie wzajemnego uznawania takich organizacji;
b) jeżeli wymogi zawarte pod lit. a) nie mogą być spełnione, wówczas statek może, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być zaopatrzony w wyposażenie, do którego dołączony jest dokument wydany przez Państwo Członkowskie IMO, będące stroną odpowiednich konwencji i który to dokument zaświadcza o zgodności z odpowiednimi wymogami stawianymi przez IMO.
2. Administracja państwa bandery jest niezwłocznie informowana o charakterze i cechach takiego wyposażenia.
3. Administracja państwa bandery jak najszybciej zapewnia, że wyposażenie, o którym mowa w ust. 1 wraz z dokumentacją z badań, jest zgodne z odpowiednimi wymogami dokumentów międzynarodowych oraz z niniejszą dyrektywą.
4. W przypadku wyposażenia radiowego administracja państwa bandery wymaga, aby wyposażenie to nie miało negatywnego oddziaływania na pasmo częstotliwości radiowych.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa może być zmieniona w trybie postępowania ustanowionego w art. 18, w celu:
- zastosowania późniejszych zmian dokumentów międzynarodowych do celów niniejszej dyrektywy,
- zaktualizowania załącznika A poprzez włączenie nowego wyposażenia oraz poprzez przeniesienie wyposażenia z załącznika A.2 do A.1 i odwrotnie,
- dodania możliwości stosowania modułów B + C i modułu H do wyposażenia wymienionego w załączniku A.1,
- włączenia innych organizacji normalizacyjnych do definicji "normy dotyczącej badań", zawartej w art. 2.
Artykuł 18
1. Komisja jest wspierana przez komitet, powołany na podstawie art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające, zgodnie z procedurą ustanowioną w tym artykule [9].
2. Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt przyjęcia odpowiednich środków. Komitet przedstawia swoje stanowisko w sprawie projektu w terminie, który może określić przewodniczący, uwzględniając pilność zagadnienia. Stanowisko przyjmowane jest większością głosów, którą określa art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku podejmowania decyzji przez Radę na wniosek Komisji. W głosowaniu Komitetu głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są w sposób określony w wyżej wymienionym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje odpowiednie środki, jeżeli są one zgodne ze stanowiskiem komitetu.
b) Jeżeli zamierzone środki nie są zgodne ze stanowiskiem komitetu albo nie zostało przedstawione stanowisko, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycje przyjęcia środków. Rada podejmuje decyzje większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada, po upływie dwóch miesięcy od daty wystąpienia do niej, nie podejmie żadnej decyzji, wówczas przyjmowane są środki proponowane przez Komisję.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy mającej na celu skuteczne wdrożenie i egzekwowanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
1. Do 30 czerwca 1998 r. Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne mające na celu wykonanie niniejszej dyrektywy.
Stosują one te przepisy od 1 stycznia 1999 r.
Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, przyjmowane przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposoby dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2. Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty przepisów krajowych, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą. Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 1996 r.