Decyzja Komisji
z dnia 15 kwietnia 1993 r.
ustanawiająca metody referencyjne oraz wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych dla wykrywania pozostałości
(93/257/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/5/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce cieplnej [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [4], w szczególności jej art. 11 ust. 4 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 93/256/EWG [5] ustanawia metody stosowane w celu wykrywania pozostałości substancji mających działanie hormonalne i tyrostatyczne; wyżej wspomniana decyzja określa metody i kryteria, które należy stosować podczas prowadzenia analiz; przepis o metodach referencyjnych powinien odnosić się do kryteriów ustanowionych dla metod potwierdzających;
decyzja Komisji 90/515/EWG [6] ustanawia referencyjne metody wykrywania pozostałości metali ciężkich i arsenu; należy wprowadzić przepis dotyczący metod referencyjnych służących wykrywaniu pozostałości innych niż metale ciężkie czy arsen;
artykuł 8 ust. 1 akapit ostatni dyrektywy 64/433/EWG przewiduje wyznaczenie w każdym Państwie Członkowskim przynajmniej jednego laboratorium referencyjnego prowadzącego badania pozostałości;
zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotyczącej badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [7], zmienionej decyzją 89/187/EWG [8], krajowe laboratoria referencyjne są odpowiedzialne za koordynację norm i metod analizy każdej pozostałości lub grup danych pozostałości, włączając opracowywanie okresowych testów porównawczych próbek dzielonych przez zatwierdzone laboratoria oraz zgodność z ustanowionymi limitami;
uwzględniając rozwój wiedzy naukowej i technicznej, a także w celach przejrzystości, należy uchylić decyzję Komisji 89/610/EWG [9];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do potwierdzenia występowania pozostałości substancji wymienionych w załączniku I do dyrektywy 86/469/EWG, z wyjątkiem pierwiastków chemicznych takich jak metale ciężkie i arsen, stosowane są następujące analityczne metody referencyjne:
- test immunologiczny,
- chromatografia cienkowarstwowa,
- chromatografia płynna,
- chromatografia gazowa,
- spektometria masowa,
- spektometria,
lub każda inna metoda spełniająca kryteria porównywalne do tych, które zostały określone w art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Analityczna metoda referencyjna musi być oparta:
a) najlepiej na spektrometrii cząsteczkowej dostarczającej bezpośrednich informacji na temat struktury cząsteczkowej badanej substancji; lub
b) na kombinacji niezależnych metod dostarczających informacji pośrednich na temat struktury cząsteczkowej badanej substancji;
i musi posiadać właściwe granice wykrywalności i oznaczalności.
Artykuł 3
Kryteria stosowane przy analitycznych metodach referencyjnych są kryteriami metod potwierdzających, jak określono w pkt 1.2.3-1.2.6 i 2.1-2.2.5.3 oraz 2.4-2.5 Załącznika do decyzji 93/256/EWG.
Artykuł 4
Laboratoria referencyjne w Państwach Członkowskich odpowiedzialne za prowadzenie analiz referencyjnych są wymienione w Załączniku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostanie ponownie oceniona przed dniem 1 stycznia 1996 r. w celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowej i technicznej.
Artykuł 6
Decyzja 89/610/EWG zostaje uchylona.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 kwietnia 1993 r.