Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1170/77
z dnia 17 maja 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42, 43, 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
od czasu wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [3], zmienionego Aktem Przystąpienia [4], sytuacja na rynku chmielu zarówno w skali światowej, jak i na poziomie Wspólnoty zmieniła się drastycznie, co wykazuje dysproporcja między podażą a popytem, która doprowadziła do gwałtownego spadku cen; dysproporcja ta jest częściowo wynikiem znacznego zwiększenia obszarów przeznaczonych pod uprawę chmielu, szczególnie niektórych odmian, a częściowo zaś użycia mniejszych ilości chmielu do produkcji piwa, co doprowadziło do nagromadzenia się dużych zapasów proszku chmielowego oraz ekstraktu chmielowego; w związku z tym niektóre zasady wspólnotowe powinny zostać zmienione w celu zabezpieczenia lepszej stabilizacji rynku;
polityka jakości powinna zostać przyjęta przez ustanowienie minimalnych cech jakościowych oraz stosowanie systemu certyfikacji obejmującego co najmniej miejsce produkcji, rok zbioru oraz odmianę; sprzedaż produktów bez świadectwa oraz przywóz produktów, które nie odpowiadają równoważnym minimalnym cechom charakterystycznym, powinien być zabroniony;
aby zapobiec zaniżaniu dochodów producentów, podstawowy współczynnik ustalania wysokości pomocy, a także średni dochód powinien być wyliczony wyłącznie na podstawie obszarów o pełnej produkcji;
w celu zwiększenia znaczenia pomocy jako czynnika ukierunkowującego produkcję, forma pomocy powinna dotyczyć nie poszczególnych odmian, ale grup odmian o wspólnych cechach charakterystycznych i takim samym ostatecznym zastosowaniu;
producenci chmielu powinni być w stanie wywierać wpływ na osiągnięcie równowagi między podażą a popytem, co jest niezbędne w celu ustabilizowania cen i dochodów; cel ten byłoby łatwiej osiągnąć, producenci zaś mieliby większy wpływ na politykę produkcyjną oraz zarządzanie podażą, jeśli utworzyliby grupy producentów; w celu zapewnienia uznanym grupom producentów środków do osiągnięcia tego celu, jeden z warunków uznania powinien ustalać, że grupy powinny sprzedawać całkowitą produkcję swoich członków oraz rozdzielać pomiędzy nich pomoc produkcyjną proporcjonalnie do obszarów przeznaczonych pod uprawę chmielu z uwzględnieniem sytuacji na rynku;
uwzględniając obecny stan rynku, jakiekolwiek zwiększenie obszarów pod uprawę chmielu powinno być zabronione przez określony czas, żeby zapobiec powstawaniu nadwyżek strukturalnych; ponadto dostosowanie jakościowe produkcji Wspólnoty do trendów na rynku powinno być prowadzone przez kontynuację, przez ten sam okres, przyznawania grupom producentów pomocy na przestawienie się na inne odmiany oraz reorganizację plantacji chmielu; jednak, przyznawanie tej pomocy powinno być uzależnione od znaczącego zmniejszenia obszarów przekształconych;
doświadczenie zdobyte przez stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 wykazało zapotrzebowanie na instrumenty inne niż dostosowanie wysokości pomocy produkcyjnej, w celu umożliwienia podjęcia środków zapobiegawczych na wypadek wystąpienia ryzyka nadwyżek strukturalnych lub zakłóceń rynku;
niezbędne może się okazać wprowadzenie środków przejściowych w związku ze stosowaniem zmian zawartych w niniejszym rozporządzeniu; z powodów administracyjnych środki dotyczące pomocy do produkcji nie powinny być stosowane aż do zbiorów z 1977 r., jednak z powodu obecnych trendów na rynku inne zmiany, przede wszystkim te, które dotyczą pomocy na przestawienie się na inną odmianę, powinny zostać bezzwłocznie zastosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany zgodnie z poniższymi artykułami.
Artykuł 2
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
"4. W myśl art. 12 ust. 5:
a) chmiel w pierwszym etapie przygotowania to chmiel, który przeszedł proces wstępnego osuszania i jest zapakowany oraz gotowy do sprzedaży;
b) obszary o pełnej produkcji:
obszary o pełnej produkcji od trzeciego roku produkcji."
Artykuł 3
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Produkty, określone w art. 1, ze zbiorów we Wspólnocie lub uzyskane z szyszek chmielowych ze zbiorów we Wspólnocie, bądź sprowadzane z państw trzecich, podlegają procedurze certyfikacyjnej.
2. Świadectwo mogą otrzymać wyłącznie produkty o jakości spełniającej minimalne wymagania jakościowe obowiązujące dla danego etapu obrotu.
3. Świadectwo musi podawać co najmniej:
a) miejsce/miejsca produkcji chmielu;
b) rok/lata zbioru;
c) odmianę lub odmiany.
4. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji przyjmuje, dla każdego produktu, ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu oraz datę, od której będzie on stosowany.
5. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20."
Artykuł 4
1. W art. 3 skreśla się wyrazy "w odniesieniu do nazwy pochodzenia".
2. Uchyla się art. 4.
3. Artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Produkty określone w art. 1 uważa się za spełniające wymagania normy określonej w ust. 1 jeśli mają świadectwo wystawione przez władze państwa pochodzenia i jest ono uznane za równoważne świadectwu określonemu w art. 2. Równoważność tych świadectw zostanie sprawdzona najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 20."
Artykuł 5
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1. W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, "grupa producentów" oznacza grupę składającą się wyłącznie lub, jeśli zezwala na to ustawodawstwo krajowe, głównie z producentów chmielu, utworzoną z inicjatywy producentów, w szczególności do celów:
a) koncentracji dostaw i stabilizowania rynku przez sprzedaż całej produkcji członków;
b) wspólnego dostosowania produkcji do wymagań rynku oraz ulepszania produkcji poprzez przejście na inne odmiany i reorganizację plantacji chmielu;
c) promowania racjonalizacji i mechanizacji upraw i zbiorów w celu poprawy rentowności produkcji;
d) przyjęcia wspólnych zasad dotyczących produkcji;
e) zarządzania systemem pomocy przewidzianym w art. 12:
- przez przydzielenie każdemu członkowi grupy jego części pomocy proporcjonalnie do obszarów pod uprawę,
- przez podjęcie środków, które pozwolą na osiągnięcie celów opisanych w lit. a)
i uznanych przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami ust. 3.
2. W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, "związek" oznacza związek uznanych grup producentów mający te same cele co te grupy, i który został uznany przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami ust. 3.
3. Państwa Członkowskie uznają te grupy producentów oraz ich związki, które wystąpią o uznanie i spełnią następujące ogólne warunki:
a) stosują wspólne zasady przy produkcji i obrocie (pierwszy etap obrotu);
b) umieszczają w swoich statutach postanowienie zobowiązujące producentów, którzy są zrzeszeni w grupach i uznane grupy producentów, które są zrzeszone w związkach, do:
- postępowania zgodnie ze wspólnymi zasadami dotyczącymi produkcji,
- sprzedaży całej produkcji przez grupę lub związek.
Zobowiązanie to nie dotyczy jednak produktów, dla których producenci zawarli umowy sprzedaży przed wstąpieniem do grupy, pod warunkiem że poinformowali grupę o tych umowach, a grupa je zatwierdziła.
Takie zatwierdzenie nie będzie jednak wymagane do dnia 31 grudnia 1980 r.
Grupa lub związek mogą upoważnić swoich członków do sprzedaży części swojej produkcji we własnym zakresie, zgodnie z zasadami ustanowionymi i nadzorowanymi przez grupę lub związek;
c) udokumentują rentowność działalności gospodarczej;
d) wykluczą ze sfery swojego działania wszelką dyskryminację producentów lub grup we Wspólnocie, w szczególności na tle narodowości lub miejsca prowadzenia działalności;
e) zapewnią wszystkim producentom, którzy podejmą działania zgodne ze statutem, bez dyskryminacji, prawo przynależenia do grupy;
f) umieszczą w swoich statutach postanowienia mające na celu zagwarantowanie, że członkowie, pragnący opuścić grupę lub związek, mogą to zrobić po co najmniej trzyletnim okresie członkostwa i pod warunkiem, że zawiadomią grupę lub związek o zamiarze wyjścia przynajmniej rok przed wyjściem z grupy.
Przepisy te są stosowane bez uszczerbku dla krajowych ustaw lub rozporządzeń mających chronić w szczególnych przypadkach grupę, związek lub ich dłużników przed konsekwencjami finansowymi, które mogą powstać w rezultacie odejścia członka lub uniemożliwić członkowi odejście w trakcie roku budżetowego;
g) mają osobowość prawną i niezbędną zdolność prawną, stosownie do przepisów krajowego ustawodawstwa, wymagane w celu podlegania prawom i zobowiązaniom;
h) umieszczą w swoich statutach obowiązek prowadzenia odrębnych ksiąg handlowych dla działalności będącej podstawą ich uznania;
i) nie posiadają pozycji dominującej we Wspólnocie.
4. Władzą kompetentną do uznania grup producentów oraz ich związków jest Państwo Członkowskie, na terytorium którego grupa producentów lub związek ma swoją statutową siedzibę.
5. Zasady stosowania niniejszego artykułu, a w szczególności te, które dotyczą systemu pomocy ustanowionego w ust. 1 lit. e), definicja "obrotu" dla celów ust. 3 lit. a) oraz zasady dotyczące przepisów ustanowionych w ust. 3 lit. f), zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20."
Artykuł 6
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1. Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc uznanym grupom producentów przez trzy lata od daty ich uznania, jak ustalono w art. 7 ust. 3, w celu zachęcenia do tworzenia takich grup i umożliwienia im działania. Kwoty takiej pomocy w pierwszym, drugim i trzecim roku nie mogą być wyższe niż, odpowiednio, 3 %, 2 % i 1 % wartości sprzedaży produktów będących podstawą uznania grupy i które wprowadzone są do obrotu. Z tym jednak, że pomoc ta nie może w pierwszym roku być wyższa niż 60 %, w drugim 40 % i w trzecim 20 % kosztów administracyjnych grup producentów.
Do obliczania wartości sprzedanych produktów stosuje się standardową cenę dla każdego roku wyznaczoną na podstawie:
- przeciętnej produkcji sprzedanej przez zrzeszonych producentów w czasie trzech lat kalendarzowych poprzedzających dołączenie do grupy,
- przeciętnych cen producentów otrzymywanych przez tych producentów w tym samym okresie.
2. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20."
Artykuł 7
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie
"Artykuł 9
1. Jakiekolwiek zwiększenie obszarów pod uprawę chmielu jest zabronione od dnia 1 lipca 1977 r. do dnia 31 grudnia 1979 r.
Dla celów niniejszego ustępu, Państwa Członkowskie mogą uważać uznaną grupę producentów za pojedynczego producenta.
2. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu sprawdzenia, czy zakaz, o którym określony w ust. 1, jest stosowany.
3. Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc uznanym grupom producentów nie przekraczającą 1800 jednostek rozliczeniowych na hektar przeznaczony na przekształcenie na inne odmiany oraz reorganizację plantacji chmielu, jak określono w art. 7 ust. 1 lit. b), pod warunkiem, że działania takie zostaną przeprowadzone przed dniem 1 lipca 1979 r. oraz pociągną za sobą zmniejszenie o co najmniej 40 % danych obszarów.
4. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, może wydłużyć okres stosowania środków, o których mowa w niniejszym artykule."
Artykuł 8
Artykuł 12 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 12
1. System pomocy obejmie szyszki chmielowe produkowane we Wspólnocie.
2. Pomoc można przyznawać producentom w celu umożliwienia im uzyskania właściwego dochodu.
3. W regionach Wspólnoty, w których uznane grupy producentów są w stanie zapewnić właściwy dochód swoim członkom i doprowadzić do racjonalnego zarządzania podażą, pomoc zostanie przyznana jedynie takim grupom producentów.
W innych regionach pomoc zostanie przyznana indywidualnym producentom.
4. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, na podstawie informacji przekazanych jej przez Państwa Członkowskie, przyjmie w odpowiednim czasie listę regionów, o których mowa w pierwszym akapicie ust. 3.
5. a) Przy ustalaniu kwoty pomocy na hektar, zróżnicowanej w zależności od odmiany, uwzględnia się następujące elementy:
- przeciętny dochód uzyskiwany przez grupy producentów w pierwszym etapie przygotowywania chmielu, i wyliczony na tym etapie dla obszarów o pełnej produkcji, w porównaniu z przeciętnymi dochodami z poprzednich zbiorów,
- obecną sytuację i prognozowaną tendencję rynkową we Wspólnocie,
- rozwój rynków zewnętrznych i światowe ceny rynkowe,
- tendencje dotyczące kosztów.
b) Następujące różne grupy odmian chmielu to:
- Grupa 1: chmiel aromatyczny,
- Grupa 2: chmiel gorzki,
- Grupa 3: inne.
6. W przypadku gdy ze sprawozdania, określonego w art. 11, wynika, że istnieje ryzyko powstania strukturalnej nadprodukcji lub zakłóceń w strukturze dostaw na rynku szyszek chmielowych we Wspólnocie:
a) przydzielanie pomocy można ograniczyć do kwoty odpowiadającej części obszaru pod uprawę chmielu zarejestrowanego na dany rok;
b) obszary te, o ile uprawy chmielu na nich są prowadzone pierwszy i/lub drugi rok, mogą zostać uznane za nie kwalifikujące się do otrzymania pomocy.
Jeśli zwiększenie obszarów pod uprawę chmielu w związku z postępem dokonanym w sprzedaży produktów, mierzonym w szczególności przez umowy, poziom cen oraz stan zapasów zostały zbadane, zostanie podjęta decyzja o zastosowaniu środków opisanych w lit. a) i b) w stosunku do wszystkich grup odmian lub tylko do jednej lub większej liczby grup odmian.
7. Kwotę pomocy obowiązującą dla obszarów i związaną ze zbiorami z ubiegłego roku kalendarzowego ustala się dwa miesiące po przekazaniu sprawozdania, o którym mowa w art. 11, przed 30 czerwca, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
8. Ustalenia dotyczące stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 20."
Artykuł 9
Artykuł 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Z zastrzeżeniem art. 12 ust. 6, pomoc przyznaje się producentom dla zarejestrowanych obszarów, z których zebrano plony.
Państwa Członkowskie wyznaczą organy upoważnione do rejestracji obszarów oddanych pod uprawę, dla każdego producenta, i które odpowiadają za kontrolę i aktualizowanie rejestru."
Artykuł 10
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 16a
W przypadkach, kiedy istnieje niebezpieczeństwo powstawania nadwyżek lub zakłóceń struktury podaży na rynku, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, może podjąć odpowiednie środki w celu zapobieżenia niestabilności rynku. Środki takie mogą na przykład przyjąć formę działań wpływających na:
- potencjał produkcyjny,
- wielkość podaży,
- warunki sprzedaży."
Artykuł 11
Artykuł 17 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Szacunkowy koszt wspólnych środków EFOGR wynosi dwa miliony jednostek rozliczeniowych."
Artykuł 12
Artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Jeżeli środki przejściowe okażą się niezbędne do umożliwienia przejścia na system zmieniony rozporządzeniem (EWG) nr 1170/70, w szczególności w przypadku, gdyby wprowadzenie nowego systemu w przewidzianym terminie napotkało na poważne trudności, środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 20. Środki te będą stosowane najpóźniej do dnia 31 grudnia 1980 r.
Do tego dnia Zjednoczone Królestwo jest upoważnione do wypłaty producentom kwoty pomocy produkcyjnej za pośrednictwem organu, który wyznaczy."
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje od dnia 1 lipca 1977 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 17 maja 1977 r.