Dyrektywa Rady 92/29/EWG
z dnia 31 marca 1992 r.
dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w celu poprawy opieki medycznej na statkach
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118 a,
uwzględniając wniosek Komisji [1] sporządzony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
komunikat Komisji w sprawie jej programu dotyczącego bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [4] przewiduje środki mające na celu zapewnienie opieki medycznej na morzu;
bezpieczeństwo i zdrowie pracowników na statkach, które stanowią miejsce pracy, z którym związanych jest wiele zagrożeń, mając na uwadze między innymi ich geograficzną izolację, wymaga szczególnej uwagi;
statki powinny posiadać odpowiednie wyposażenie medyczne, które powinno być właściwie przechowywane i kontrolowane w regularnych odstępach czasu, tak aby pracownicy mogli otrzymać na morzu niezbędną opiekę medyczną;
w celu zapewnienia odpowiedniej opieki medycznej na morzu marynarze powinni być zachęcani poprzez szkolenia i informowanie do stosowania wyposażenia medycznego;
korzystanie z metod konsultacji medycznych na odległość stanowi skuteczny sposób przyczyniający się do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy określa się znaczenie następujących terminów:
a) "statek": każdy statek pływający pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowany pod pełną jurysdykcją Państwa Członkowskiego, statek pełnomorski lub do połowów przybrzeżnych, stanowiący własność prywatną lub publiczną, z wyjątkiem:
- statków żeglugi śródlądowej,
- okrętów wojennych,
- statków wycieczkowych używanych do celów niehandlowych i nieobsadzonych przez zawodową załogę,
- holowników pływających w obszarach portowych.
Statki są sklasyfikowane w trzech kategoriach zgodnie z załącznikiem I;
b) "pracownik": każda osoba wykonująca zawód na statku, włączając uczniów i praktykantów, z wyjątkiem pilotów portowych i personelu brzegowego wykonującego pracę na statku przy nabrzeżu;
c) "właściciel": zarejestrowany właściciel statku, chyba że statek został wyczarterowany przez dzierżawcę lub jest zarządzany, całkowicie lub częściowo, przez osobę fizyczną lub prawną inną niż zarejestrowany właściciel na podstawie umowy o zarząd; w tym przypadku właściciel jest określany jako dzierżawca statku lub jako fizyczna lub prawna osoba zarządzająca statkiem;
d) "wyposażenie medyczne": leki, sprzęt medyczny i odtrutki, których niekompletny wykaz podany jest w załączniku II;
e) "odtrutka": substancja stosowana do zapobiegania lub leczenia szkodliwego skutku lub skutków działania, bezpośrednich lub pośrednich, jednej lub więcej substancji umieszczonych w wykazie substancji niebezpiecznych w załączniku III.
Artykuł 2
Leki i sprzęt medyczny - szpital okrętowy - lekarz
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) a) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją posiada zawsze na pokładzie wyposażenie medyczne, które spełnia co najmniej specyfikacje załącznika II sekcje I i II co do wymogów jakości dla kategorii statków, do której należy;
b) ilości środków i sprzętu medycznego zależą od rodzaju rejsu - w szczególności portów zawinięcia, celu podróży, czasu trwania - typu lub typów pracy wykonywanej podczas rejsu, rodzaju ładunku i liczby pracowników;
c) skład lekarstw i sprzętu medycznego w wyposażeniu medycznym jest wyszczególniony w wykazie kontrolnym odpowiadającym co najmniej ogólnym ramom ustanowionym w załączniku IV, sekcji A, B i C II 1 i II 2;
2) a) dla każdej z tratw ratunkowych i łodzi ratunkowych, każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją posiada wodoszczelną skrzynkę z lekami zawierającą co najmniej wyposażenie medyczne określone w załączniku II sekcji I i II dla statków kategorii C;
b) zawartość tej skrzynki jest również wyszczególniona w wykazie kontrolnym określonym w ust. 1 lit. c);
3) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją powyżej zarejestrowanych 500 ton brutto, z załogą liczącą 15 lub więcej pracowników i wypływającą na rejs dłuższy niż trzy dni, posiada szpital okrętowy, w którym może być prowadzona opieka medyczna w zadowalających warunkach higienicznych i materialnych;
4) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją, z załogą liczącą 100 lub więcej pracowników i wypływający na międzynarodowy rejs dłuższy niż trzy dni ma lekarza odpowiedzialnego za opiekę medyczną nad pracownikami na pokładzie.
Artykuł 3
Odtrutki
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją i przewożący jakąkolwiek z substancji niebezpiecznych wymienionych w załączniku III posiada na pokładzie wyposażenie medyczne zawierające co najmniej odtrutki wymienione w załączniku II sekcja III;
2) każdy statek typu prom pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją, którego warunki działania nie zawsze pozwalają na odpowiednio wczesne rozpoznanie rodzaju przewożonych substancji niebezpiecznych posiada na pokładzie wyposażenie medyczne zawierające przynajmniej odtrutki umieszczone w załączniku II sekcja III.
Jednakże gdy rejs jest regularny i trwa mniej niż dwie godziny, odtrutki mogą być ograniczone do tych, które muszą być podawane z powodu wyjątkowych, nagłych wypadków, w okresie nieprzekraczającym normalnego czasu trwania rejsu;
3) skład wyposażenia medycznego w zakresie odtrutek jest wyszczególniony w wykazie kontrolnym odpowiadającym co najmniej ogólnym ramom ustanowionym w załączniku IV, sekcjach A, B i C, II 3.
Artykuł 4
Podział obowiązków
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) a) zaopatrzenie i uzupełnianie zaopatrzenia wyposażenia medycznego każdego statku pływającego pod jego banderą lub zarejestrowanego pod jego pełną jurysdykcją jest podejmowane na wyłączną odpowiedzialność właściciela, bez obciążania kosztami pracowników;
b) zarządzanie wyposażeniem medycznym podlega kapitanowi statku, który może, bez uszczerbku dla tej odpowiedzialności, przekazać korzystanie oraz utrzymywanie wyposażenia medycznego jednemu lub więcej specjalnie wyznaczonym pracownikom, ze względu na ich kompetencje;
2) wyposażenie medyczne jest przechowywane w dobrych warunkach, uzupełniane i/lub wymieniane tak szybko, jak tylko jest to możliwe, i w każdym przypadku jako priorytetowa część normalnej procedury uzupełniania prowiantu;
3) w razie niebezpieczeństwa stwierdzonego przez kapitana, jeśli to możliwe - po uzyskaniu opinii lekarskiej, wymagane leki, sprzęt medyczny i odtrutki, które nie są dostępne na pokładzie, udostępniane są jak najszybciej.
Artykuł 5
Informacja i szkolenie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) do wyposażenia medycznego dołączone są wskazówki co do jego stosowania, zawierające instrukcje użycia co najmniej odtrutek wymaganych przez załącznik II sekcję III;
2) wszystkie osoby odbywające zawodowe szkolenie morskie i przeznaczone do pracy na pokładzie statku przechodzą podstawowe szkolenie dotyczące środków medycznych i działań, które powinny być podjęte niezwłocznie z powodu wypadku lub pilnej potrzeby interwencji medycznej;
3) kapitan i każdy pracownik lub pracownicy, których on wydelegował do używania wyposażenia medycznego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b), otrzymali specjalne przeszkolenie, okresowo aktualizowane, przynajmniej co pięć lat, uwzględniające specyficzne zagrożenia i potrzeby związane z różnymi kategoriami statków oraz zgodnie z ogólnymi wskazówkami określonymi w załączniku V.
Artykuł 6
Konsultacje medyczne przez radio
1. Aby zapewnić lepszą interwencję medyczną pracownikom w nagłych przypadkach, każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
a) wyznaczono jeden lub więcej ośrodków do udzielania pracownikom bezpłatnych porad medycznych przez radio;
b) niektórzy lekarze świadczący swoje usługi ośrodkom radiowej konsultacji są przeszkoleni w zakresie szczególnych warunków występujących na statkach.
2. W celu optymalizacji udzielanej porady konsultacyjne ośrodki radiowe mogą, za zgodą zainteresowanych pracowników, przechowywać indywidualne kartoteki lekarskie.
Kartoteki te pozostają poufne.
Artykuł 7
Kontrola
1. Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że właściwa osoba lub właściwy organ przeprowadza coroczną kontrolę w celu sprawdzenia, czy na pokładzie wszystkich statków pływających pod jego banderą:
- wyposażenie medyczne spełnia minimalne wymagania niniejszej dyrektywy,
- wykaz kontrolny przewidziany w art. 2 ust. 1 lit. c) potwierdza, że wyposażenie medyczne odpowiada tym minimalnym wymogom,
- wyposażenie medyczne jest prawidłowo przechowywane,
- przestrzegane są wszystkie terminy ważności.
2. Kontrola wyposażenia medycznego przechowywanego na tratwach ratunkowych przeprowadzana jest w trakcie corocznej konserwacji tych tratw.
Kontrole te mogą być wyjątkowo przesunięte maksymalnie na okres do pięciu miesięcy.
Artykuł 8
Komitet
1. W celu czysto technicznego dostosowania Załączników do niniejszej dyrektywy w świetle postępu technicznego lub rozwoju międzynarodowych uregulowań lub nowych ustaleń w tej dziedzinie Komisja jest wspomagana przez Komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący stosownie do pilności sprawy. Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji przyjmowanych przez Radę na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w niniejszym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 31 grudnia 1994 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3. Państwa Członkowskie co pięć lat przedkładają Komisji sprawozdanie z praktycznego wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, określając stanowiska pracodawców i pracowników.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4. Komisja przynajmniej co pięć lat przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy, uwzględniając ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 31 marca 1992 r.