Rozporządzenie Rady (Ewg) nr 1766/92
z dnia 30 czerwca 1992 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
ceny i gwarancje zawarte w mechanizmie wprowadzonym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4] zachęcają do wzrostu produkcji zbóż w tempie nieodpowiadającym już zdolności absorpcji rynku; w celu uniknięcia szeregu coraz poważniejszych załamań obecną politykę należy radykalnie zreformować; oznacza to, że wsparcie udzielane przez organizację rynku należy ukierunkować w taki sposób, aby nie zależało to już wyłącznie od cen gwarantowanych;
nowe ukierunkowanie wspólnej polityki rolnej powinno prowadzić do większej równowagi rynkowej oraz do lepszej pozycji konkurencyjnej wspólnotowego rolnictwa; cel ten można osiągnąć poprzez obniżanie ceny docelowej do poziomu cen przewidywanych na ustabilizowanym rynku światowym; aby nie zachęcać producentów do preferowania tylko jednej szczególnej uprawy, należy ustalić jednakową cenę docelową dla głównych zbóż;
utratę dochodu wynikającą ze spadku cen wyrównuje bezpośrednia pomoc na hektar uprawy wprowadzona rozporządzeniem (EWG) nr 1765/92 [5];
struktura cen gwarantowanych musi pozwalać na wyzbywanie się nadwyżek wewnątrz Wspólnoty; dlatego cena interwencyjna powinna być ustalona na poziomie niższym, a cena progowa na poziomie wyższym od ceny docelowej;
nowa struktura cen gwarantowanych prowadzi do zniesienia obecnych przepisów dotyczących cen pochodnych;
system pomocy przewidziany w rozporządzeniu (EWG) nr 1765/92 zastępuje systemy pomocy dla pszenicy twardej durum oraz niektórych gatunków zbóż o mniejszym znaczeniu; dlatego należy zaprzestać udzielania tych pomocy;
agencje interwencyjne muszą mieć możliwość, w szczególnych okolicznościach, podjęcia środków interwencyjnych stosownych do zaistniałych okoliczności; jednakże, w celu zachowania jednolitej postaci systemów interwencyjnych, należy określić te szczególne okoliczności oraz ustalić właściwe środki na poziomie wspólnotowym;
ceny interwencyjne oraz ceny progowe powinny w ciągu roku gospodarczego podlegać pewnej liczbie miesięcznych zwyżek, aby przynajmniej do pewnego stopnia uwzględniać koszty składowania oraz odsetki za składowanie zboża we Wspólnocie, a także konieczność zapewnienia, że wyzbywanie się zapasów zgodne jest z wymogami rynku;
istnieje bezpośrednia rywalizacja pomiędzy ziemniakami przeznaczonymi do produkcji skrobi a zbożem przeznaczonym do produkcji skrobi; wobec środków reformy przewidzianych dla zbóż oraz w celu zapewnienia równego traktowania linii produkcyjnych, o których mowa, należy przyjąć podobne środki w odniesieniu do ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi;
stworzenie jednolitego rynku zbóż dla Wspólnoty pociąga za sobą, oprócz systemu cen gwarantowanych, wprowadzenie jednolitego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty; system handlowy zawierający opłaty wyrównawcze i refundacje eksportowe, w połączeniu ze środkami interwencyjnymi, również służy stabilizowaniu rynku wspólnotowego, w szczególności zapobiegając wpływowi wahań cen na rynku światowym na ceny w obrębie Wspólnoty; dlatego należy przewidzieć przepisy dotyczące pobierania opłat wyrównawczych za przywóz z państw trzecich oraz wypłacanie refundacji eksportowych do tych państw, aby pokryć różnicę pomiędzy cenamikształtującymi się na zewnątrz Wspólnoty z cenami w jej obrębie; co więcej, w odniesieniu do produktów przetworzonych ze zbóż, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, należy brać pod uwagę konieczność zapewnienia środków chroniących wspólnotowy przemysł przetwórczy;
w uzupełnieniu opisanego powyżej systemu i w zakresie koniecznym do jego właściwego funkcjonowania należy wprowadzić przepis, który, o ile wymaga tego sytuacja na rynku, zabrania w sposób całkowity lub częściowy stosowania "systemu uszlachetniania czynnego";
właściwe władze muszą być w stanie kontrolować zmiany w handlu w celu oszacowania trendów rynkowych i, gdy to konieczne, zastosowania środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu; w tym celu należy umożliwić wydawanie pozwoleń na przywóz i wywóz, którym towarzyszy zabezpieczenie gwarantujące, że transakcje, dla których występuje się o pozwolenia, są rzeczywiście przeprowadzane;
system opłat wyrównawczych umożliwia rezygnację z wszelkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednakże mechanizm wspólnych cen i opłat wyrównawczych może w wyjątkowych okolicznościach okazać się zawodny; w takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku Wspólnoty bezbronnym wobec zakłóceń, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podjęcia wszelkich koniecznych środków;
w przypadku wysokich cen na rynku światowym należy przewidzieć możliwość podejmowania właściwych środków w celu zabezpieczenia zasobów wspólnotowych oraz ustabilizowania cen na rynkach wspólnotowych;
ustanowienie jednolitego rynku opartego na systemie wspólnych cen mogłoby być zagrożone udzielaniem pewnych form pomocy; dlatego w odniesieniu do zbóż powinny mieć zastosowanie postanowienia Traktatu zezwalające na oszacowanie form pomocy udzielanych przez Państwa Członkowskie oraz zakaz tych sprzecznych ze wspólnym rynkiem;
wspólna organizacja rynku zbóż musi obejmować produkty przetworzenia wstępnego zawierające zboża lub pewne produkty niezawierające zboża, ale będące bezpośrednio wymienne w stosowaniu ze zbożem lub produktami pochodnymi;
w celu ułatwienia wdrażania proponowanych środków należy przewidzieć procedurę dla ustanowienia ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
wspólna organizacja rynku zbóż musi równocześnie uwzględniać cele określone w art. 39 i 110 Traktatu;
wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie na skutek zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia ponosi Wspólnota, zgodnie z przepisami art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6];
obniżka wspólnych cen od momentu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia może powodować zakłócenia rynku wewnętrznego; dlatego należy zapewnić Komisji możliwość podejmowania wszelkich właściwych środków w celu uniknięcia takich zakłóceń;
od czasu konsolidacji przepisów rozporządzeniem (EWG) nr 2727/75 wiele przepisów dotyczących organizacji rynku zbóż zostało zmienionych wiele razy; ze względu na ich liczbę, złożoność i rozproszenie w różnych Dziennikach Urzędowych trudno jest z tych tekstów korzystać i w konsekwencji brak jest jasności, która powinna być niezbędną cechą wszelkiego ustawodawstwa; dlatego przepisy te powinny zostać uaktualnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wspólna organizacja rynku zbóż obejmuje następujące produkty:
Kod CN | Wyszczególnienie |
| Kukurydza cukrowa, świeża lub schłodzona |
07129019 | Suszona kukurydza cukrowa, cała, cięta, w plastrach, łamana lub w proszku, ale nie preparowana dalej, inna niż hybrydy do siewu |
10019091 | Pszenica zwyczajna i mieszanka żyta z pszenicą (meslin) |
10019099 | Orkisz, pszenica zwyczajna i mieszanka żyta z pszenicą inne niż do siewu |
10020000 | Żyto |
100300 | Jęczmień |
100400 | Owies |
10051090 | Kukurydza (ziarna) inna niż hybrydy |
10059000 | Kukurydza (ziarna) inna niż nasienna |
10070090 | Ziarno sorgo, inne niż hybrydy, do siewu |
1008 | Nasiona gryki, prosa, mozgi kanaryjskiej; pozostałe zboża |
| Pszenica twarda durum |
| Mąka pszenna i żytnio-pszenna |
11021000 | Mąka żytnia |
110311 | Kasze i grysiki z pszenicy |
1107 | Słód palony lub niepalony |
d) | Produkty wymienione w załączniku A |
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla środków przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1765/92 o udzielaniu pomocy rolnikom uprawiającym ziemię.
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla wszystkich produktów wymienionych w art. 1 rozpoczyna się 1 lipca i kończy 30 czerwca roku następnego.
TYTUŁ 1
Polityka cenowa oraz system interwencyjny
Artykuł 3
1. Cenę docelową wszystkich zbóż ustala się na poziomie:
- 130 ECU za tonę w roku gospodarczym 1993/94,
- 120 ECU za tonę w roku gospodarczym 1994/95,
- 110 ECU za tonę, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
2. Cenę progową dla wszystkich zbóż ustala się na poziomie:
- 175 ECU za tonę w roku gospodarczym 1993/94,
- 165 ECU za tonę w roku gospodarczym 1994/95,
- 155 ECU za tonę, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
Cena progowa kukurydzy i sorga obowiązująca w czerwcu obowiązuje w lipcu, sierpniu oraz wrześniu następnego roku gospodarczego.
3. Cenę interwencyjną zbóż podlegających interwencji ustala się na poziomie:
- 117 ECU za tonę w roku gospodarczym 1993/94,
- 108 ECU za tonę w roku gospodarczym 1994/95,
- 100 ECU za tonę począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
4. Ceny te zostały ustalone dla standardowej jakości każdego zboża.
Ceny interwencyjne i progowe podlegają miesięcznym zwyżkom, w całym roku gospodarczym lub jego części, i mogą być stosowane w różnych okresach dla obu cen. Jakość standardowa dla każdego zboża, dla którego uzasadniona jest interwencja, oraz wysokość miesięcznych zwyżek, a także ich ilość ustalane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Cena interwencyjna odnosi się do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do składu, przed rozładowaniem. Powyższe wytyczne obowiązują we wszystkich ośrodkach interwencyjnych Wspólnoty wyznaczonych dla każdego zboża.
5. Ceny ustalone w niniejszym rozporządzeniu mogą ulec zmianie w świetle rozwoju wydarzeń produkcyjnych i rynkowych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 4
1. Agencje interwencyjne wyznaczone przez Państwa Członkowskie skupują zaoferowaną im pszenicę, żyto, jęczmień, kukurydzę oraz sorgo, które zostały zebrane we Wspólnocie, pod warunkiem że oferty zgodne są z ustanowionymi warunkami, szczególnie w odniesieniu do jakości i ilości.
2. Skup interwencyjny może mieć miejsce tylko w następujących okresach:
- od 1 sierpnia do 30 kwietnia w przypadku Włoch, Hiszpanii, Grecji i Portugalii,
- od 1 listopada do 31 maja w przypadku pozostałych Państw Członkowskich.
3. Skup interwencyjny przeprowadza się po cenie interwencyjnej, jeśli jest to konieczne po podwyżce ceny lub jej obniżeniu z powodów jakości.
Artykuł 5
Przepisy wykonawcze do art. 3 i 4 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23, w szczególności wobec:
- norm jakościowych, do których odnoszą się ceny progowe w przypadku zbóż, które nie są objęte interwencją, oraz w przypadku zbóż określonych w art. 1 ust. 1 lit. c),
- określenia ośrodków interwencyjnych,
- minimalnych warunków, w szczególności w odniesieniu do jakości i ilości wymaganych dla rodzaju zboża, aby kwalifikowało ono do interwencji,
- skali podwyżek i obniżek cen stosowanych do interwencji,
- procedur i warunków przejęcia przez agencje interwencyjne,
- procedur i warunków zbytu przez agencje interwencyjne,
- ustalania cen progowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c), z wyjątkiem słodu.
Artykuł 6
1. Gdy wymaga tego sytuacja na rynku, można podjąć decyzję o podjęciu specjalnych środków interwencyjnych.
Takie środki interwencyjne można podjąć szczególnie w przypadku, gdy w jednym lub kilku regionach rynku Wspólnoty spadają ceny albo występuje takie zagrożenie w stosunku do ceny interwencyjnej.
2. Charakter oraz zastosowanie specjalnych środków interwencyjnych oraz warunki i procedury sprzedaży lub innych form zbytu produktów objętych tymi środkami określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 7
1. Zwrot kosztów produkcji może zostać przyznany dla skrobi uzyskanej z kukurydzy, pszenicy oraz ziemniaków oraz pewnych produktów pochodnych używanych do wyrobu niektórych towarów.
Wykaz towarów określonych w pierwszym akapicie sporządza się zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3.
2. Zwrot, o którym mowa w ust. 1, ustala się okresowo.
3. Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu oraz ustala wysokość wspomnianego zwrotu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 8
1. Cenę minimalną ziemniaków przeznaczonych do wyrobu skrobi ziemniaczanej ustala się na poziomie:
- 208 ECU dla roku gospodarczego 1993/94,
- 192 ECU dla roku gospodarczego 1994/95,
- 176 ECU, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
Ceny te stosuje się do ilości ziemniaków dostarczonych do fabryki, potrzebnych do wyrobu jednej tony skrobi.
2. Ustanawia się system płatności wyrównawczych dla producentów ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi ziemniaczanej. Wysokość płatności stosuje się do ilości ziemniaków potrzebnych do wyrobu jednej tony skrobi. Wynosi ona:
- 40 ECU na rok gospodarczy 1993/94,
- 56 ECU na rok gospodarczy 1994/95,
- 72 ECU, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
3. Cenę minimalną oraz płatność wyrównawczą ustala się w zależności od zawartości skrobi w ziemniakach.
4. Gdy wymaga tego sytuacja na rynku skrobi ziemniaczanej, Rada przyjmuje właściwe środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
5. Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
TYTUŁ II
Artykuł 9
1. Przywóz do Wspólnoty oraz wywóz ze Wspólnoty wszelkich produktów wymienionych w art. 1 uzależniony jest od przedłożenia pozwolenia na przywóz lub na wywóz, które może być wydane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od jego siedziby we Wspólnocie. W przypadku ustalenia opłaty wyrównawczej lub refundacji z góry ustalenie z góry odnotowuje się w pozwoleniu, które służy jako dokument wspierający takie ustalenie.
Pozwolenie na przywóz lub wywóz jest ważne w całej Wspólnocie. Wydanie pozwolenia uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia gwarantującego realizację przywozu lub wywozu w okresie ważności pozwolenia; zabezpieczenie przepada w całości lub w części, jeśli transakcja nie dojdzie do skutku lub zostanie przeprowadzona tylko częściowo w tym okresie.
2. Okres ważności pozwoleń oraz inne przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
Artykuł 10
1. Opłatę wyrównawczą, równą dla każdego produktu cenie progowej pomniejszonej o cenę CIF (koszt, ubezpieczenie i fracht), pobiera się od przywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c), z wyjątkiem słodu.
Jednakże opłatę wyrównawczą stosowaną w przypadku żyta pobiera się podczas przywozu produktów objętych kodem Nomenklatury Scalonej (CN) 10089010.
2. Ceny CIF oblicza się dla Rotterdamu na podstawie najbardziej korzystnych możliwości zakupu na rynku światowym, określanych dla każdego produktu na podstawie notowań i cen na tym rynku, po dostosowaniach w zależności od ewentualnych różnic w jakości w porównaniu z jakością standardową, w odniesieniu do której ustalona jest cena progowa.
Różnice w jakości wyraża się we współczynnikach równoważności.
3. Gdy wolne notowania na rynku światowym nie są czynnikiem determinującym dla cen ofertowych oraz gdy ta cena jest niższa od cen rynku światowego, specjalna cena CIF obliczona na podstawie ceny ofertowej zastępuje cenę CIF jedynie w przypadku przywozu, o którym mowa.
4. Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w szczególności współczynniki równoważności, zasady ustalania cen CIF oraz margines, w obrębie którego wahania czynników wykorzystanych do obliczenia opłaty wyrównawczej nie wymagają żadnych zmian opłaty, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
5. Komisja ustala opłaty wyrównawcze wymienione w niniejszym artykule.
Artykuł 11
1. Opłatę wyrównawczą pobiera się podczas przywozu słodu lub produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. d), z wyjątkiem produktów objętych kodem CN 07142000, 07149090, 23031019, 23031090, 23033000, 23081000 oraz 23089030, o dwóch częściach składowych:
A. zmienny element, który może być ustalany i korygowany na podstawie ryczałtowej:
a) odpowiadającej, w odniesieniu do produktów przetwarzanych z produktów podstawowych wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), wpływowi opłat wyrównawczych od tych pro duktów podstawowych na ich koszt własny;
b) zwiększonej, w danym przypadku, dla produktów przetwarzanych, zawierających zarówno podstawowe produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. a), jak i inne produkty, o kwotę wpływu opłat wyrównawczych lub ceł pobieranych od tych innych produktów na ich koszt produkcji;
c) ustalonej dla produktów niezawierających żadnych produktów podstawowych, wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), uwzględniając warunki rynkowe produktów określonych w art. 1, z którymi rywalizują;
B. stały element, mający na celu ochronę przemysłu przetwórczego.
2. Jeżeli rzeczywiste oferty z państw trzecich dotyczące produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. d) nie odpowiadają cenie wynikającej z ceny produktów podstawowych użytych do ich wyrobu zwiększonej o koszty przetworzenia, kwota ustalona zgodnie z procedurą określoną art. 23 może być dodana do opłaty wyrównawczej ustalonej zgodnie z ust. 1.
3. Komisja ustala opłaty wyrównawcze wymienione w ust. 1.
4. Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 12
1. Opłata wyrównawcza, która ma zostać pobrana, to opłata, którą obowiązuje w dniu przywozu.
2. Jednakże, odnośnie do przywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b), opłatę wyrównawczą obowiązującą w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, dostosowaną w zależności od ceny progowej obowiązującej w miesiącu przywozu, stosuje się do przywozu, który ma być zrealizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wnioskodawca o to wystąpi, składając wniosek o pozwolenie. W tym przypadku do opłaty wyrównawczej dodaje się premię, ustaloną w tym samym czasie, co opłata wyrównawcza.
3. Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, o zastosowaniu przepisów ust. 2, w całości lub w części, do wszelkich produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d).
Jeżeli przewidziano ustalenie opłaty wyrównawczej z góry dla słodu, opłatę dostosowuje się w czasie pierwszych trzech miesięcy roku gospodarczego na podstawie ceny progowej obowiązującej w czasie ostatniego miesiąca poprzedzającego rok gospodarczy.
4. Skalę premii ustala Komisja.
5. W przypadku gdy badanie sytuacji rynku wskazuje, że stosowanie przepisów dotyczących ustalania opłaty wyrównawczej z góry spowodowało lub może spowodować trudności, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, o zawieszeniu stosowania tych przepisów w ściśle wymaganym okresie.
W przypadkach nadzwyczaj pilnych Komisja może, po zbadaniu sytuacji na podstawie wszystkich dostępnych jej informacji, podjąć decyzję o zawieszeniu ustalania opłat wyrównawczych z góry na maksymalny okres trzech dni roboczych.
Wnioski o pozwolenia wraz z wnioskami o ustalanie opłat wyrównawczych z góry złożone w okresie zawieszenia zostają odrzucone.
6. Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące ustalania opłat wyrównawczych z góry, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 13
1. W zakresie koniecznym do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 w stanie, o którym mowa w niniejszym artykule, lub w formie towarów wymienionych w załączniku B, na podstawie notowań lub cen tych produktów na rynku światowym, różnica między tymi notowaniami lub cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundację eksportową.
2. Refundacja jest jednakowa dla całej Wspólnoty. Może być ona zróżnicowana ze względu na wykorzystanie lub przeznaczenie.
Refundację przyznaje się na wniosek.
Refundacje ustala się w równych odstępach czasu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
W razie potrzeby Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, dokonać zmiany refundacji w okresie interwencyjnym.
3. Wysokość refundacji obowiązująca podczas wywozu produktów wymienionych w art. 1 oraz towarów wymienionych w załączniku B wynosi tyle, ile w dniu wywozu.
4. Jednakże w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) refundacja obowiązująca w dniu, w którym złożono wniosek o pozwolenie, dostosowana do ceny progowej, która będzie obowiązywać w miesiącu wywozu, stosuje się do wywozu, który ma być zrealizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca w momencie ubiegania się o pozwolenie.
Może zostać ustalona kwota korygująca. Stosuje się ją w odniesieniu do refundacji ustalonych z góry. Kwotę korygującą ustala się w tym samym czasie co refundacje, zgodnie z tą samą procedurą; jednakże, jeśli jest to konieczne, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, dokonać zmiany kwot korygujących w okresie interwencyjnym.
Przepisy akapitu pierwszego i drugiego mogą mieć zastosowanie, w całości lub w części, odnośnie do wszelkich produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d) oraz produktów wymienionych w art. 1, które są wywożone w formie towarów określonych w załączniku B.
Jeśli przewidziano ustalenie z góry refundacji dla słodu, refundacja do wywozu zrealizowanego w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku gospodarczego słodu będącego na składzie na końcu poprzedniego roku gospodarczego lub słodu uzyskanego z jęczmienia będącego na składzie w tym czasie jest dostosowana na podstawie ceny progowej obowiązującej w ostatnim miesiącu poprzedzającego roku gospodarczego.
5. Na tyle, na ile konieczne jest uwzględnienie poszczególnych cech produkcji pewnych napojów alkoholowych otrzymywanych ze zbóż, kryteria przyznawania refundacji eksportowych określonych w ust. 1 oraz procedury nadzoru mogą być dostosowane do tej szczególnej sytuacji. Komisja, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, określa szczegółowe przepisy konieczne do przeprowadzenia tego dostosowania.
6. Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23. Załącznik B jest zmieniany zgodnie z tą samą procedurą.
7. W przypadku gdy badanie sytuacji rynkowej wskazuje, że stosowanie przepisów dotyczących ustalania z góry refundacji eksportowej spowodowało lub może spowodować trudności, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, o zawieszeniu stosowania tych przepisów, w niezbędnym wymaganym okresie.
W przypadkach nadzwyczaj pilnych Komisja może, po zbadaniu sytuacji na podstawie wszystkich dostępnych jej informacji, podjąć decyzję o zawieszeniu ustalania refundacji z góry na maksymalny okres trzech dni roboczych.
Wnioski o pozwolenia wraz wnioskami o ustalanie z góry złożone w okresie zawieszenia zostają odrzucone.
Artykuł 14
1. W zakresie koniecznym dla właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku zbóż stosowanie systemu uszlachetniania czynnego może być zabronione w całości lub w części:
- w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1, przeznaczonych do wyrobu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d),
- oraz, w szczególnych przypadkach, w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 i przeznaczonych do wyrobu towarów wymienionych w załączniku B.
2. Środki przyjęte na podstawie niniejszego artykułu są określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 15
1. Ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz szczególne zasady jej stosowania mają zastosowanie do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
2. Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub jeśli Komisja zdecydowała o odstępstwie od niego, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, zabrania się w handlu z państwami trzecimi:
- pobierania opłat celnych lub opłat o skutku równoważnym,
- stosowania wszelkich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 16
1. W przypadku gdy notowania lub ceny na rynku światowym dla jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 osiągają poziom cen Wspólnoty i gdy sytuacja ta może utrzymywać się i pogarszać, tym samym zakłócając lub grożąc zakłóceniami na rynku Wspólnoty, mogą zostać podjęte właściwe środki.
2. Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 17
1. Jeśli ze względu na przywóz lub wywóz wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 doświadcza poważnych zakłóceń lub jest zagrożony poważnymi zakłóceniami, które mogą zagrażać celom określonym w art. 39 Traktatu, mogą zostać zastosowane odpowiednie środki w handlu z państwami trzecimi do czasu ustąpienia tych zakłóceń lub zagrożeń.
2. W przypadku wystąpienia sytuacji wymienionej w ust. 1 Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, decyduje o podjęciu koniecznych środków; informację o takich środkach przekazuje się Państwom Członkowskim, a środki te stosuje się bezzwłocznie. Jeśli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w tej sprawie w ciągu trzech dni od otrzymania wniosku.
3. Środki, o których zdecyduje Komisja, mogą zostać przekazane Radzie przez każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostały podane do wiadomości. Rada zbiera się bezzwłocznie. Może ona, działając większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić dane środki.
4. Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 18
Towary wymienione w art. 1, wyprodukowane lub otrzymywane z produktów, do których nie stosuje się art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 Traktatu, nie są dopuszczone do wolnego obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 19
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92-94 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1.
Artykuł 20
Artykuł 40 ust. 4 Traktatu oraz odpowiednie przepisy dotyczące wdrożenia art. 40, o ile chodzi o Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, stosuje się do francuskich departamentów zamorskich w odniesieniu do produktów określonych w art. 1.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie oraz Komisja przekazują sobie informacje konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz przestrzegania międzynarodowych zobowiązań dotyczących zbóż. Zasady dotyczące przekazu i rozpowszechniania informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 22
1. Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Zbóż (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2. Głosy Państw Członkowskich w Komitecie ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 23
1. Jeżeli ma zastosowanie procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę Komitetowi.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać podjęte. Komitet wydaje opinię o projekcie w ciągu okresu ustalonego przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy. Opinię wydaje się większością 54 głosów.
3. Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie. Jednakże, jeżeli nie są one zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie informuje o nich Radę. W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, które przyjęła, nie więcej niż o jeden miesiąc od daty powiadomienia.
Rada, działając większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 24
Komitet może rozpatrywać wszelkie inne kwestie zgłoszone mu przez przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 25
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym uwzględnieniu celów określonych w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 26
1. Rozporządzenie Rady nr 2727/75 traci moc, począwszy od roku gospodarczego 1993/94.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik C zawiera tabelę dla celów korelacji podstaw prawnych i odniesień do artykułów wspomnianego rozporządzenia z podstawami prawnymi i odniesieniami do niniejszego rozpor ządzenia.
2. Następujące rozporządzenia tracą moc:
- począwszy od roku gospodarczego 1992/93:
- rozporządzenia (EWG) nr 729/89 i (EWG) nr 1346/90,
- począwszy od roku gospodarczego 1993/94:
- rozporządzenia (EWG) nr 2743/75, (EWG) nr 2744/75, (EWG) nr 2745/75, (EWG) nr 2746/75, (EWG) nr 2747/75 w odniesieniu do zbóż, (EWG) nr 2748/75, (EWG) nr 1145/76, (EWG) nr 3103/76, (EWG) nr 1188/81, (EWG) nr 1008/86, (EWG) nr 1009/86 w odniesieniu do zbóż, (EWG) nr 1581/86, (EWG) nr 1582/86, (EWG) nr 2226/88 i (EWG) nr 1835/89.
3. Aby ułatwić przejście od obecnych ustaleń dotyczących wspólnej organizacji rynku zbóż do ustaleń wynikających z niniejszego rozporządzenia lub aby ułatwić przejście od jednego roku gospodarczego do następnego w latach gospodarczych 1993/94, 1994/95 oraz 1995/96, Komisja, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, może przyjąć wszelkie środki przejściowe, jakie uzna za odpowiednie.
Artykuł 27
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, począwszy od roku gospodarczego 1993/94, z wyłączeniem przepisów art. 26 ust. 2 tiret pierwsze i ust. 3, które stosuje się od dnia 1 lipca 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 30 czerwca 1992 r.