Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi
(77/99/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
od czasu ustanowienia wspólnej organizacji rynków, produkty mięsne mogą być swobodnie przemieszczane we Wspólnocie; jednakże istnienie zróżnicowanych wymagań zdrowotnych w tym sektorze w różnych Państwach Członkowskich ogranicza wewnątrzwspólnotowy handel tymi produktami; w celu usunięcia takich dysproporcji niezbędne jest zastąpienie tych wymagań krajowych wspólnymi postanowieniami;
w celu zagwarantowania jakości omawianych produktów z punktu widzenia zdrowotnego do ich produkcji konieczne jest używanie tylko świeżego mięsa, pozyskanego zgodnie z normami wspólnotowymi, ustanowionymi w dyrektywie Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/379/EWG [3] dyrektywą Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/379/EWG, a także dyrektywą Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/379/EWG; produkty mięsne muszą być produkowane, magazynowane i transportowane w warunkach spełniających wszystkie wymagania zdrowotne; konieczność uzyskania zatwierdzenia przez zakłady produkcji i przetwórstwa może ułatwić nadzór nad stosowaniem się do tych warunków; należy stworzyć przepisy w zakresieprocedury mającej na celu rozstrzyganie wszelkich sporów, które mogą powstać między Państwami Członkowskimi w zakresie uzasadnienia zatwierdzenia zakładu produkcyjnego;
ponadto należy wprowadzić we Wspólnocie mechanizmy kontrolne celem zapewnienia, że normy ustanowione w niniejszej dyrektywie stosowane są we wszystkich Państwach Członkowskich; należy stworzyć przepisy w zakresie procedury dla takich inspekcji, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą wspólnotową, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r. [6];
należy stworzyć przepisy umożliwiające odstępstwa od określonych przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do niektórych produktów mięsnych, zawierających inne środki spożywcze oraz zawierających minimalny procent mięsa; odstępstw takich należy dokonywać zgodnie z procedurą wspólnotową, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego handlu wydanie świadectwa zdrowia, sporządzonego przez właściwy organ, uznaje się za najlepszą drogę do zapewnienia właściwych władz kraju przeznaczenia, że przesyłka produktów mięsnych spełnia wymagania niniejszej dyrektywy; świadectwo to musi towarzyszyć przesyłce tych produktów do miejsca przeznaczenia;
Państwa Członkowskie muszą mieć prawo wydawania zakazu wprowadzania na ich terytorium produktów mięsnych z innego Państwa Członkowskiego, uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi lub niespełniających przepisów zdrowotnych Wspólnoty;
w takich przypadkach nadawcy, na jego własne żądanie lub na żądanie jego przedstawiciela, należy pozwolić na zwrócenie mu produktów mięsnych, chyba że istnieją przyczyny zdrowotne zmuszające do przeciwnego działania;
w przypadku zakazu lub ograniczenia, o jego przyczynach powiadomić należy nadawcę lub jego przedstawiciela, a także w niektórych przypadkach właściwe władze kraju wywozu;
w przypadku sporu między nim a władzami Państwa Członkowskiego, właściwego dla miejsca przeznaczenia, dotyczącego zasadności zakazu lub ograniczenia, nadawcy należy umożliwić uzyskanie opinii eksperta;
w celu ułatwienia wprowadzenia proponowanych środków należy przewidzieć procedurę ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w Stałym Komitecie Weterynaryjnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania zdrowotne dla produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 2
1. Do celów niniejszej dyrektywy stosowane są następujące definicje:
a) "produkty mięsne": produkty sporządzone w całości lub w części z mięsa poddanego przerobowi dla zapewnienia określonego stopnia zakonserwowania.
Jednakże mięsa poddanego tylko chłodzeniu lub mrożeniu nie uznaje się za produkt mięsny.
Następujące produkty nie są objęte niniejszą dyrektywą:
i) ekstrakty mięsne, rosół mięsny i bulion, sosy mięsne i podobne produkty, nie zawierające kawałków mięsa;
ii) całe, łamane i skruszone kości, peptony mięsne, żelatyna zwierzęca, mączka mięsna, mączka ze skóry wieprzowej, plazma krwi, krew wysuszona, wysuszona plazma krwi, białka komórkowe, ekstrakty z kości i podobne produkty;
iii) tłuszcze przetopione z tkanek zwierzęcych;
iv) żołądki, pęcherze i jelita, oczyszczone i wybielone, solone lub suszone;
b) "mięso": mięso zgodnie z definicją w:
- art. 1 dyrektywy 64/433/EWG,
- art. 1 dyrektywy 71/118/EWG,
- art. 2 dyrektywy 72/462/EWG;
c) "świeże mięso": świeże mięso zgodnie z definicją w art. 1 dyrektyw 64/433/EWG i 71/118/EWG oraz w art. 2 dyrektywy 72/462/EWG;
d) "przerób": przerób świeżego mięsa, z dodatkiem lub bez dodatku innych środków spożywczych, poprzez podgrzewanie, solenie lub suszenie albo kombinację tych procesów;
e) "przerób całkowity": przerób, którego wyniki są wystarczające, aby zagwarantować wartość zdrowotną produktu w normalnej temperaturze otoczenia;
f) "przerób niecałkowity": przerób, który nie spełnia wymagań ustanowionych w załączniku A rozdział V pkt 27 dla przerobu całkowitego;
g) "podgrzewanie": z użyciem ciepła suchego lub parowego;
h) "solenie": użycie soli (NaCl);
i) "suszenie": naturalna lub sztuczna redukcja zawartości wody;
j) "kraj wywozu": Państwo Członkowskie, z którego produkty mięsne wysyłane są do innego Państwa Członkowskiego;
k) "kraj przeznaczenia": Państwo Członkowskie, do którego wysyłane są produkty mięsne z innego Państwa Członkowskiego;
l) "przesyłka": ilość produktu mięsnego objęta tym samym świadectwem zdrowia;
m) "opakowanie": ochrona produktów mięsnych z użyciem opakowania pierwotnego lub pierwotnego pojemnika, dotykających bezpośrednio danego wyrobu, a także opakowanie pierwotne i pierwotny pojemnik sam w sobie;
n) "pakowanie": umieszczanie opakowanego lub nieopakowanego produktu lub produktów mięsnych w drugim pojemniku, jak również pojemnik sam w sobie.
2. Od czasu przedłożenia wniosku zgodnie z art. 9 ust. 2 do czasu przyjęcia przepisów dotyczących mięsa poddawanego przerobowi innemu niż podgrzewanie, solenie lub suszenie albo poddanego przerobowi niezgodnemu z wymaganiami załącznika A rozdział V pkt 26 mięso takie podlega przepisom dyrektyw wymienionych w ust. 1 lit. b).
Artykuł 3
1. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby tylko produkty mięsne spełniające następujące warunki ogólne były wysyłane z jego terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego:
1) produkty muszą zostać przygotowane w zakładzie zatwierdzonym i poddanym inspekcji zgodnie z art. 6;
2) muszą zostać przygotowane, magazynowane i transportowane zgodnie z załącznikiem A;
3) muszą zostać przygotowane z:
a) mięsa świeżego, jak określono w art. 2 ust. 2 lit. c). Takie świeże mięso może pochodzić:
i) zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG z Państwa Członkowskiego, w którym dokonano przygotowania lub z każdego innego Państwa Członkowskiego;
ii) zgodnie z dyrektywą 72/462/EWG z państwa trzeciego, przywożone bezpośrednio lub przez inne Państwo Członkowskie;
iii) zgodnie z art. 15 dyrektywy 71/118/EWG z państwa trzeciego, o ile:
- produkty pozyskane z tego mięsa spełniają wymagania niniejszej dyrektywy,
- oznakowanie zdrowotności, ustanowione w załączniku A rozdział VII, nie zostało dokonane na tych wyrobach,
- handel wewnątrzwspólnotowy tymi produktami pozostaje przedmiotem stosowania przepisów krajowych każdego Państwa Członkowskiego;
b) produktów mięsnych, pod warunkiem że spełniają wymagania niniejszej dyrektywy;
4) muszą zostać przygotowane poprzez podgrzewanie, solenie lub suszenie, który to przerób może zostać połączony z wędzeniem lub dojrzewaniem, o ile możliwe w szczególnych warunkach mikroklimatycznych i w połączeniu, w szczególności, z niektórymi substancjami peklującymi w rozumieniu art. 12. Mogą zostać także połączone z innymi środkami spożywczymi i przyprawami;
5) muszą zostać przygotowane ze świeżego mięsa, przerabianego zgodnie z załącznikiem A rozdział III;
6) muszą zostać poddane inspekcji dokonanej przez właściwe władze, zgodnie z załącznikiem A rozdział IV; inspekcje takie mogą być przeprowadzone jako zadania czysto rutynowe i zgodnie z zasadami ustalonymi, w miarę potrzeb, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, z udziałem specjalnie do tego celu wyszkolonych asystentów;
7) muszą spełniać normy ustanowione w załączniku A rozdział V;
8) muszą zostać opakowane i zapakowane zgodnie z załącznikiem A rozdział VI, o ile opakowanie i zapakowanie jest konieczne;
9) muszą posiadać oznakowanie zdrowotności, zgodnie z załącznikiem A rozdział VII;
10) zgodnie z załącznikiem A rozdział VIII musi im towarzyszyć świadectwo zdrowia podczas transportu do kraju przeznaczenia;
11) muszą być magazynowane i transportowane i do kraju przeznaczenia w zadowalających warunkach zdrowotnych, zgodnie z załącznikiem A rozdział IX.
2. Produkty mięsne nie mogą być poddane promieniowaniu jonizującemu, chyba że jest to uzasadnione względami medycznymi i chyba że taka procedura jest wyraźnie uwidoczniona na wyrobie i w świadectwie zdrowia.
Artykuł 4
1. Produkty mięsne, poddane całkowitemu przerobowi zgodnie z załącznikiem A, rozdział V pkt 27 mogą być magazynowane i transportowane w normalnej temperaturze otoczenia.
Produkty poddane naturalnej fermentacji i dojrzewaniu przez długi okres uznaje się za poddane całkowitemu przerobowi do czasu, gdy Rada, działając jednomyślnie na wniosek Komisji, dokona zmiany limitów, zawartych w załączniku A rozdział V pkt 27 lit. b).
2. Do celów kontroli producent musi zapewnić, że opakowanie produktów mięsnych, poddanych przerobowi niecałkowitemu, nosi wyraźne i czytelne oznaczenie temperatury, w jakiej produkty muszą być transportowane i magazynowane, oraz okres, przez jaki zapewniona może być przydatność do spożycia.
3. Jeśli jest to konieczne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, można dokonać odstępstwa od ust. 2 w odniesieniu do niektórych produktów mięsnych, niespełniających norm, ustanowionych w załączniku A rozdział V pkt 27, z zastrzeżeniem niektórych warunków, które zostaną zweryfikowane przez właściwe władze.
Artykuł 5
Artykuł 3 i 4 nie mają zastosowania do produktów mięsnych przywożonych na podstawie zezwolenia kraju przeznaczenia do użytku innego niż spożycie przez ludzi; w takim przypadku kraj przeznaczenia zapewnia, że produkty takie używane są wyłącznie w celach, dla których zostały do tego kraju wysłane.
Artykuł 6
1. Każde Państwo Członkowskie opracowuje listę zakładów przez nie zatwierdzonych i posiadających numer zatwierdzenia weterynaryjnego. Wysyła ono tę listę innym Państwom Członkowskim i Komisji.
Komisja opracowuje listę tych zatwierdzonych zakładów i publikuje ją w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 Państwo Członkowskie nie zatwierdza zakładu, o ile nie zostanie zapewniona zgodność z niniejszą dyrektywą.
Państwo Członkowskie wycofa swoje zatwierdzenie, jeżeli warunki zatwierdzenia nie są dłużej spełniane.
Jeżeli kontroli dokonano zgodnie z art. 7, zainteresowane Państwo Członkowskie bierze pod uwagę wnioski z niej wynikające.
Inne Państwa Członkowskie oraz Komisja są powiadamiane o wycofaniu zatwierdzenia.
2. Inspekcja i nadzorowanie zatwierdzonych zakładów dokonywane są na odpowiedzialność właściwej władzy, która w zadaniach czysto technicznych może być wspomaga przez specjalnie wyszkolony personel.
Szczegółowe zasady regulujące takie wspomaganie zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
3. Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że warunki zatwierdzenia nie są lub nie są dłużej spełniane przez zakład w innym Państwie Członkowskim, zawiadamia o tym Komisję oraz właściwe władze centralne tegoż Państwa Członkowskiego.
4. W przypadku określonym w ust. 3 Komisja niezwłocznie uruchamia procedurę określoną w art. 7.
Jeżeli wnioski z raportu z inspekcji to uzasadniają, Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, mogą zostać upoważnione do odmowy wprowadzenia na swoje terytorium produktów mięsnych z zakwestionowanego zakładu.
Takie upoważnienie może zostać cofnięte zgodnie z tą samą procedurą, określoną w art. 19, jeżeli takie działanie jest uzasadnione wynikami dodatkowej kontroli ekspertów, dokonanej zgodnie z art. 7.
Artykuł 7
Eksperci Państw Członkowskich i Komisji przeprowadzają regularne inspekcje zatwierdzonych zakładów celem zapewnienia, że te ostatnie faktycznie stosują niniejszą dyrektywę, w szczególności załącznik A rozdziały I i II.
Dostarczają oni Komisji raporty zawierające wyniki dokonanych inspekcji.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego przeprowadzana jest inspekcja, zapewnia ekspertom wszelką niezbędną pomoc w wykonaniu ich zadania.
Ekspertów Państw Członkowskich przeprowadzających inspekcje powołuje Komisja na wniosek Państw Członkowskich. Muszą oni być obywatelami Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym przeprowadzana jest inspekcja, a w przypadku przewidzianym w art. 6 ust. 3 i 4 obywatelami innego niż to Państwo Członkowskie, które uczestniczy w sporze.
Inspekcje są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nią koszty.
Częstotliwość i szczegółowe zasady takich inspekcji zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
Artykuł 8
1. W drodze odstępstwa od warunków przewidzianych w art. 3 można postanowić, zgodnie z procedurą określoną w art. 18, że niektóre przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do określonych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego.
Wyjątki takie odnoszą się jedynie do:
a) warunków zatwierdzenia zakładów, jak ustanowiono w załączniku A rozdział I;
b) wymagań inspekcji, opisanych w załączniku A rozdziałach IV i V;
c) wymagań w stosunku do oznakowania zdrowotnego i świadectwa zdrowia, jak ustanowiono w art. 3 ust. 1 pkt 9 i 10.
Rozważając zgodę na taki wyjątek, jaki przewidziano w niniejszym artykule, bierze się pod uwagę zarówno rodzaj, jak i skład wyrobu.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego artykułu Państwa Członkowskie zapewnią, aby wszystkie produkty mięsne przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego były produktami zdrowymi, przygotowanymi ze świeżego mięsa lub świeżych produktów mięsnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
2. Ustęp 1 akapit pierwszy zostanie wprowadzony po raz pierwszy przed datą wprowadzenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustala po raz pierwszy, przed datą wykonania niniejszej dyrektywy, przepisy mające zastosowanie do świeżego mięsa, które zostało zmielone, rozdrobnione lub podobnie podzielone na drobne kawałki, z dodatkiem innych środków spożywczych i przypraw.
Do czasu wejścia w życie tak przyjętych przepisów mięso to podlega przepisom prawa krajowego.
2. Przed datą wykonania niniejszej dyrektywy Komisja przedłoży Radzie wniosek dotyczący postępowania w odniesieniu do wyrobów, które nie zostały poddane przerobowi, a zatem nie spełniają wymagań ustanowionych w załączniku A rozdział V pkt 26.
Artykuł 10
Metody wymagane do sprawdzenia zgodności z normami, ustanowionymi w załączniku A rozdział V pkt 26 i 27, oraz tolerancji dopuszczalnych dla tych norm, zostaną określone sześć miesięcy przed datą wykonania niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
Metody te, normy i tolerancje mogą być, w miarę potrzeb, zmieniane lub uaktualniane przy zastosowaniu tej samej procedury.
Artykuł 11
1. Bez uszczerbku dla kompetencji wynikających z art. 6 i 7 Państwo Członkowskie, na którego terytorium w trakcie inspekcji sanitarnej stwierdzono, że:
a) produkty mięsne sprowadzone z innego Państwa Członkowskiego nie nadają się do spożycia przez ludzi, zakaże obrotu takimi produktami na swoim terytorium;
b) art. 3 nie został zastosowany, może narzucić taki zakaz.
2. Decyzje podjęte zgodnie z ust. 1 muszą, na żądanie nadawcy lub jego przedstawiciela, zezwalać na ponowną wysyłkę produktów mięsnych, o ile nie ma do tego przeciwwskazań zdrowotnych. W każdym przypadku podejmuje się środki zapobiegające niewłaściwemu użyciu takich produktów.
Jeżeli ponowna wysyłka nie jest możliwa, produkty muszą zostać zniszczone na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzono inspekcję.
W drodze odstępstwa od tego przepisu oraz na żądanie odbiorcy lub jego przedstawiciela Państwo Członkowskie dokonujące inspekcji sanitarnej zwierząt i zdrowia publicznego może zezwolić na ich wprowadzenie do użytkowania innego niż spożycie przez ludzi, o ile nie stanowi to zagrożenia dla ludzi lub zwierząt. Takie produkty mięsne nie mogą opuścić terytorium tego Państwa Członkowskiego, które musi sprawdzić ich przeznaczenie.
O takich decyzjach powiadamia się nadawcę lub jego przedstawiciela, podając ich uzasadnienia. Takie uzasadnione decyzje muszą, na żądanie, być niezwłocznie przekazane na piśmie, ze wskazaniem dróg odwołania przewidzianych w aktualnym ustawodawstwie oraz w formie i w terminie złożenia takiego odwołania.
3. Gdy decyzje takie podejmowane są na podstawie ustalonej obecności choroby zakaźnej, niebezpiecznego dla zdrowia ludzkiego spadku jakości lub poważnego naruszenia niniejszej dyrektywy, zostają one także niezwłocznie przekazane do właściwych władz centralnych kraju wysyłającego oraz do Komisji, z podaniem przyczyn takich decyzji.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla aktualnych zasad wspólnotowych w sprawie dodatków dopuszczonych do stosowania w środkach spożywczych stosowanie dodatków do produktów mięsnych i szczegółowe zasady takiego stosowania podlegają nadal ustawodawstwu krajowemu, do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych w tej dziedzinie.
Artykuł 13
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, ustali przed dniem 31 grudnia 1978 r. temperatury, jakie należy utrzymywać podczas rozbioru mięsa i pierwotnego pakowania przewidziane w załączniku A rozdział II pkt 9 i bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w załączniku A rozdział III pkt 20.
Artykuł 14
1. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, podejmuje jednomyślną decyzję w sprawie zasad wspólnotowych dotyczących metod wykrywania włosieni, a także przypadków, w których takie wykrywanie jest zbędne.
2. Do czasu wejścia w życie takich zasad zastosowanie ma ustawodawstwo Państw Członkowskich w sprawie wykrywania włosieni w produktach mięsnych zawierających wieprzowinę.
3. Wieprzowiny, w której rozpoznano włośnicę, nie wolno używać do wyrobu produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 15
1. Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na procedury odwoławcze od decyzji właściwych władz, dostępne zgodnie z obecnym ustawodawstwem Państw Członkowskich, przewidziane w niniejszej dyrektywie.
2. Każde Państwo Członkowskie gwarantuje podmiotom wysyłającym produkty mięsne, których przesyłka została zabroniona na podstawie art. 11 ust. 1, prawo uzyskania opinii eksperta. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby przed podjęciem przez właściwe władze wszelkich innych środków, takich jak zniszczenie mięsa, eksperci mieli możliwość ustalenia, czy zostały spełnione warunki art. 11 ust. 1.
Ekspert jest obywatelem Państwa Członkowskiego innego niż kraj wywozu lub kraj przeznaczenia.
Działając na wniosek Państw Członkowskich, Komisja opracowuje wykaz zespołu ekspertów, którzy mogą zostać wskazani do formułowania takich opinii. Po konsultacji z Państwami Członkowskimi ustanowi ona ogólne zasady, które będą stosowane, w szczególności w odniesieniu do procedury formułowania takich opinii.
Artykuł 16
Do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt mających wpływ na wewnątrzwspólnotowy handel produktami mięsnymi przepisy krajowe w tej dziedzinie mają nadal zastosowanie.
Artykuł 17
Do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu produktów mięsnych z państw trzecich Państwa Członkowskie stosują do takiego przywozu przepisy, które są przynajmniej równoważne z przepisami wynikającymi z niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
1. Gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawa zostaje przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, niezwłocznie przedstawiona Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem"), powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2. W Komitecie głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie głosuje.
3. Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków przewidzianych do przyjęcia. Komitet wydaje swoją opinię o tych środkach w okresie ustalonym przez przewodniczącego z uwzględnieniem pilności sprawy. Opinie przyjmowane są większością 41 głosów.
4. Komisja przyjmuje środki i bezzwłocznie je stosuje, jeśli są zgodne z opinią Komitetu. Jeżeli środki te są niezgodne z opinią Komitetu lub brak takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycje środków do podjęcia. Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie przyjmie żadnych środków w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmuje zaproponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 19
1. Gdy ma być zastosowania procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego przedstawia sprawę Komitetowi.
2. W Komitecie głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie głosuje.
3. Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają być przyjęte. Komitet wydaje swoją opinię o tych środkach w ciągu dwóch dni. Opinie przyjmowane są większością 41 głosów.
4. Gdy środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie je przyjmuje i stosuje. Gdy są one niezgodne z opinią Komitetu lub gdy nie wydał on żadnej opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycje środków do przyjęcia. Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie przyjmie żadnych środków w ciągu 15 dni od daty otrzymania wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 20
Działając na wniosek Komisji, dostarczony przed dniem 1 lipca 1977 r., Rada, przed dniem 31 grudnia 1977 r., przyjmie przepisy określające, kto jest upoważniony do dokonywania nadzoru i inspekcji, przewidzianych w art. 3 ust. 6 (1), art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 2 oraz w załączniku A rozdziały II, IV, V, VII i VIII.
Artykuł 21
Artykuł 18 i 19 stosują się do dnia 21 czerwca 1981 r.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1979 r.
Jednakże w przypadku tych Państw Członkowskich, które w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy nie wymagają corocznych badań lekarskich, zgodnie z obowiązującymi przepisami weterynaryjnymi badanie lekarskie przewidziane w załączniku A rozdział II pkt 17 będzie obowiązujące dopiero od dnia 15 lutego 1980 r., chyba że Rada, działając na wniosek Komisji, zadecyduje przed dniem 31 grudnia 1979 r. o przesunięciu tej daty w świetle raportu dostarczonego przez Komisję.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1976 r.