Dyrektywa 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 137 ust. 2 Traktatu przewiduje, że Rada może przyjąć, w drodze dyrektyw, minimalne wymogi zachęcające do wprowadzania ulepszeń, szczególnie w środowisku pracy, w celu zapewnienia lepszego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.
(2) Na mocy wymienionego artykułu dyrektywy takie muszą unikać nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń w sposób, który mógłby powstrzymać zakładanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(3) Poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy stanowi cel, który nie może zostać podporządkowany wyłącznie względom ekonomicznym.
(4) Zgodność z minimalnymi wymaganiami stworzonymi w celu zapewnienia wyższych norm zdrowia i bezpieczeństwa przy używaniu sprzętu roboczego przewidzianego do tymczasowej pracy na wysokości jest kluczowa dla zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
(5) Przepisy przyjęte na mocy art. 137 ust. 2 Traktatu nie stanowią przeszkody dla jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego w utrzymaniu lub wprowadzeniu bardziej surowych środków ochrony warunków pracy zgodnych z Traktatem.
(6) Praca na wysokości może narazić pracowników na szczególnie wysokie ryzyko dla ich zdrowia i bezpieczeństwa, w szczególności na upadek z wysokości i inne poważne wypadki przy pracy, które stanowią dużą część wszystkich wypadków, szczególnie śmiertelnych.
(7) Osoby prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek i pracodawcy, w przypadku gdy sami prowadzą działalność zawodową i osobiście używają sprzętu przeznaczonego do wykonania tymczasowej pracy na wysokości, mogą wpływać na zdrowie i bezpieczeństwo zatrudnionych.
(8) Dyrektywa Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wprowadzenia w życie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscach tymczasowych lub ruchomych budów (ósma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [4] nakłada na te kategorie osób obowiązek przestrzegania między innymi art. 4 i załącznika I do dyrektywy 89/655/EWG [5].
(9) Każdy pracodawca, który zamierza przeprowadzić tymczasowe prace na wysokości, powinien wybrać sprzęt zapewniający właściwą ochronę przed ryzykiem upadku z wysokości.
(10) Zasadniczo środki ochrony zbiorowej zapobiegające upadkowi zapewniają lepsze zabezpieczenie niż środki ochrony osobistej. Wyborowi i używaniu sprzętu właściwego dla każdego szczególnego miejsca budowy, zapobiegającego i eliminującego ryzyko, gdzie stosowne, powinno towarzyszyć specjalistyczne szkolenie i dodatkowe badanie.
(11) Drabiny, rusztowania i liny stanowią sprzęt najczęściej używany w wykonywaniu tymczasowych prac na wysokości, a bezpieczeństwo i zdrowie pracowników zaangażowanych do tego typu prac w znaczącej mierze zależy od ich właściwego użycia; najbezpieczniejszy sposób, w jaki sprzęt ten może być użyty przez pracowników musi dlatego zostać określony; odpowiednie specjalistyczne przeszkolenie pracowników jest zatem wymagane.
(12) Niniejsza dyrektywa jest najbardziej właściwym środkiem dla osiągnięcia zamierzonych celów i nie wykracza poza to, co jest do osiągnięcia niezbędne.
(13) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kierunku tworzenia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(14) Państwom Członkowskim należy stworzyć możliwość skorzystania z okresu przejściowego w celu wzięcia pod uwagę szczególnych problemów, na jakie mogą napotkać małe i średnie przedsiębiorstwa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst załączony do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II do dyrektywy 89/655/EWG.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia warunków niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 19 lipca 2004 r. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W zakresie wprowadzenia w życie sekcji 4 Załącznika Państwa Członkowskie mają prawo skorzystać z okresu przejściowego, nie dłuższego niż dwa lata od daty wskazanej w pierwszym akapicie, w celu uwzględnienia różnych sytuacji, które mogą wyniknąć z praktycznego wykonania niniejszej dyrektywy, w szczególności przez małe i średnie przedsiębiorstwa.
2. Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Sposoby określenia takiego odniesienia zostaną ustanowione przez Państwa Członkowskie.
3. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji przepisy prawa krajowego, które już przyjęły lub przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 czerwca 2001 r.