DECYZJA RADY 2009/1012/WPZiB
z dnia 22 grudnia 2009 r.
w sprawie wspierania działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 26 czerwca 1997 r. Rada przyjęła program UE na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią konwencjonalną i zwalczania go, zobowiązujący UE i jej państwa członkowskie do podejmowania uzgodnionych działań, aby pomóc innym państwom w zapobieganiu nielegalnemu handlowi bronią i jego zwalczaniu.
(2)
W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2008/944/WPZiB określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (1), które określa osiem kryteriów wywozu broni konwencjonalnej, ustanawia mechanizmy powiadamiania i konsultacji w związku z odmowami i obejmuje procedurę przejrzystości przewidującą publikację rocznych sprawozdań UE dotyczących wywozu uzbrojenia. Wspólne stanowisko przyczynia się istotnie do harmonizacji krajowych polityk kontroli wywozu uzbrojenia, a sformułowane w nim zasady i kryteria zostały oficjalnie uznane przez kilka państw trzecich.
(3)
Artykuł 11 wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB głosi, że państwa członkowskie dokładają wszelkich starań, aby zachęcić inne państwa wywożące broń do stosowania kryteriów sformułowanych w tym wspólnym stanowisku.
(4)
Europejska strategia bezpieczeństwa przyjęta przez szefów państw i rządów w dniu 12 grudnia 2003 r. przedstawia pięć kluczowych wyzwań, które stoją przed UE w sytuacji panującej po zakończeniu zimnej wojny: terroryzm, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia, konflikty regionalne, załamanie państwa i przestępczość zorganizowana. Skutki niekontrolowanego przepływu broni konwencjonalnej mają zasadnicze znaczenie w przypadku czterech z tych pięciu wyzwań. Otóż niekontrolowany transfer uzbrojenia przyczynia się do nasilenia terroryzmu i przestępczości zorganizowanej oraz jest głównym czynnikiem wyzwalającym konflikty i powodującym ich rozprzestrzenianie się oraz upadek struktur państwowych. Ponadto strategia podkreśla, jak ważna jest kontrola wywozu w ograniczaniu proliferacji.
(5)
Międzynarodowy instrument pozwalający państwom identyfikować i śledzić szybko i niezawodnie nielegalną broń strzelecką i lekką, który został przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 8 grudnia 2005 r., ma zracjonalizować i uzupełnić obecne dwustronne, regionalne i wielostronne umowy mające na celu zapobieganie nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką we wszystkich jego aspektach oraz jego zwalczanie i eliminowanie.
(6)
Zgodnie ze strategią UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL) i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi, przyjętą przez Radę Europejską w dniach 15-16 grudnia 2005 r., UE powinna wspierać na szczeblu regionalnym i międzynarodowym wzmocnienie kontroli wywozu oraz propagowanie kryteriów kodeksu postępowania w sprawie wywozu uzbrojenia - zastąpionego później wspólnym stanowiskiem 2008/944/WPZiB - m.in. pomagając państwom trzecim w przygotowywaniu odnośnych projektów ustawodawstwa krajowego oraz propagując środki służące zwiększeniu przejrzystości.
(7)
W dniu 6 grudnia 2006 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych, wspierane przez wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, przyjęło rezolucję nr 61/89 zatytułowaną „Ku traktatowi o handlu bronią: ustanowienie wspólnych międzynarodowych standardów przywozu, wywozu i transferu broni konwencjonalnej”. W grudniu 2006 roku oraz w czerwcu i grudniu 2007 roku Rada przyjęła konkluzje uwypuklające, jak ważne dla UE i państw członkowskich jest odgrywanie aktywnej roli i współdziałanie z innymi państwami i organizacjami regionalnymi w procesie toczącym się w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, służącym określeniu wspólnych międzynarodowych standardów przywozu, wywozu i transferu broni konwencjonalnej, które stanowiłyby ogromny wkład w zwalczanie niepożądanego i nieodpowiedzialnego rozprzestrzeniania broni konwencjonalnej, zakłócającego pokój, bezpieczeństwo, rozwój i pełne poszanowanie praw człowieka.
(8)
W dniu 17 marca 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/230/WPZiB w sprawie wspierania działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu uzbrojenia (2), a ostatnie działania na mocy tego wspólnego działania przeprowadzono w dniach 27-28 października 2009 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. W celu praktycznego wykonania:
-
europejskiej strategii bezpieczeństwa,
-
strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi,
-
art. 11 wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB,
-
programu UE na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią konwencjonalną i jego zwalczania,
-
międzynarodowego instrumentu pozwalającego państwom identyfikować i śledzić szybko i niezawodnie nielegalną broń strzelecką i lekką, oraz
-
konkluzji Rady w sprawie traktatu o międzynarodowym handlu bronią,
Unia Europejska wspiera działania służące następującym celom:
a)
propagowaniu wśród państw trzecich kryteriów i zasad wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB;
b)
pomocy państwom trzecim w przygotowywaniu i wprowadzaniu w życie ustawodawstwa, tak, aby wywóz uzbrojenia podlegał skutecznej kontroli;
c)
pomocy państwom trzecim w szkoleniu urzędników udzielających zezwoleń, tak, aby kontrola wywozu uzbrojenia była odpowiednio prowadzona i egzekwowana;
d)
pomocy państwom i regionom trzecim w opracowywaniu sprawozdań krajowych i regionalnych na temat wywozu uzbrojenia oraz w propagowaniu innych form kontroli, tak, aby promować przejrzystość i możliwość rozliczenia wywozu uzbrojenia;
e)
zachęcaniu państw trzecich do wspierania Organizacji Narodów Zjednoczonych w procesie, który zmierza do przyjęcia prawnie wiążącego traktatu międzynarodowego ustanawiającego wspólne standardy światowego handlu bronią konwencjonalną, oraz pomocy w tym, by państwa te mogły sprostać takim ewentualnym wspólnym standardom.
2. Opis projektów, które służą celom określonym w ust. 1, znajduje się w załączniku.
Artykuł 2
1. Wysoki Przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (WP), odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji.
2. Techniczna realizacja projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zostaje powierzona następującemu organowi wykonawczemu:
niemieckiemu Federalnemu Urzędowi Gospodarki i Kontroli Wywozu (BAFA).
3. Organ wykonawczy realizuje swoje zadania pod zwierzchnictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych uzgodnień z organem wykonawczym.
Artykuł 3
1. Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 787 000 EUR.
2. Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
3. Komisja nadzoruje prawidłowe wykorzystanie wkładu UE, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. W tym celu zawiera porozumienia finansowe z organem wykonawczym, o którym mowa w art. 2 ust. 2. Porozumienie finansowe przewiduje, że organ wykonawczy musi zapewnić wyeksponowanie wkładu UE odpowiednie do jego wielkości.
4. Komisja dąży do zawarcia porozumienia finansowego, o którym mowa w ust. 3, w możliwie najszybszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia porozumień.
Artykuł 4
1. Merytoryczne sprawozdanie z postępów osiągniętych w każdym z państw-beneficjentów zostaje przygotowane po zakończeniu ostatniego warsztatu i ostatniej wymiany personelu prowadzonych na mocy niniejszej decyzji organizowanych przez szefów misji UE w każdym z państw-beneficjentów.
2. WP, zdaje Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji, korzystając z regularnych sprawozdań przygotowywanych przez organ wykonawczy, o którym mowa w art. 2 ust. 2 oraz przez szefów misji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Na podstawie sprawozdań Rada dokonuje oceny. Komisja jest w pełni włączona w te działania i dostarcza informacji na temat finansowej realizacji projektów, o których mowa w art. 3 ust. 3.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu przyjęcia.
Niniejsza decyzja traci moc 24 miesiące po dacie zawarcia porozumienia finansowego, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lub sześć miesięcy po dacie jej przyjęcia, jeśli nie zawarto żadnego porozumienia finansowego w tym czasie.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 22 grudnia 2009 r.