ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2169/2005
z dnia 21 grudnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 974/98 w sprawie wprowadzenia euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 4 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (3) stanowi o zastąpieniu walutą euro walut Państw Członkowskich, które spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty, w czasie gdy Wspólnota rozpoczęła trzeci etap unii gospodarczej i walutowej. Rozporządzenie to zawiera również zasady, które mają zastosowanie do jednostek waluty krajowej tych Państw Członkowskich w okresie przejściowym kończącym się w dniu 31 grudnia 2001 r. oraz zasady dotyczące banknotów i monet.
(2)
Rozporządzenie (WE) nr 2596/2000 zmieniło rozporządzenie (WE) nr 974/98 w celu zastąpienia waluty Grecji euro.
(3)
Rozporządzenie (WE) nr 974/98 określa harmonogram przejścia na euro w obecnie uczestniczących Państwach Członkowskich. W celu zapewnienia przejrzystości i bezpieczeństwa prawnego w odniesieniu do zasad regulujących wprowadzenie euro w innych Państwach Członkowskich niezbędne jest ustanowienie ogólnych przepisów określających sposób ustalania różnych okresów przechodzenia na euro w przyszłości.
(4)
Należy przygotować wykaz uczestniczących Państw Członkowskich, który będzie można rozszerzyć, gdy kolejne Państwa Członkowskie przyjmą euro jako jedną walutę.
(5)
W celu zapewnienia niezakłóconego przejścia na euro rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 wprowadza obowiązkowy okres przejściowy pomiędzy zastąpieniem walutą euro walut uczestniczących Państw Członkowskich a wprowadzeniem banknotów i monet euro. Okres przejściowy powinien trwać nie dłużej niż trzy lata, lecz powinien być jak najkrótszy.
(6)
Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że dłuższy okres przejściowy jest zbędny, może z niego zrezygnować, w którym to przypadku data przyjęcia euro będzie się pokrywać z datą wymiany pieniądza gotówkowego. W takim przypadku banknoty i monety euro staną się prawnym środkiem płatniczym w tym Państwie Członkowskim w dniu przyjęcia euro. Takie Państwo Członkowskie powinno jednak mieć możliwość skorzystania z okresu stopniowego wycofywania trwającego jeden rok, w którym to okresie w nowych instrumentach prawnych można byłoby nadal stosować odniesienie do jednostki waluty krajowej. Dałoby to podmiotom gospodarczym działającym w takim Państwie Członkowskim więcej czasu na dostosowanie do wprowadzenia waluty euro i w związku z tym ułatwiałoby przejście z jednej waluty na drugą.
(7)
W okresie podwójnego obiegu walutowego należy zapewnić możliwość wymiany banknotów i monet denominowanych w jednostce waluty krajowej na banknoty i monety denominowane w euro bez jakichkolwiek opłat, z zastrzeżeniem określonych pułapów.
(8)
Rozporządzenie (WE) nr 974/98 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 974/98 wprowadza się następujące zmiany:
1)
artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
„Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a)
»uczestniczące Państwa Członkowskie« oznaczają Państwa Członkowskie wymienione w tabeli zamieszczonej w Załączniku;
b)
»instrumenty prawne« oznaczają przepisy ustawowe i wykonawcze, działania administracyjne, decyzje sądów, umowy, jednostronne akty prawne, instrumenty płatnicze niebędące banknotami i monetami oraz inne instrumenty mające skutki prawne;
c)
»kurs wymiany« oznacza nieodwołalnie ustalony kurs wymiany przyjęty przez Radę dla waluty każdego z uczestniczących Państw Członkowskich zgodnie z art. 123 ust. 4 zdanie pierwsze Traktatu lub zgodnie z ust. 5 tego artykułu;
d)
»data przyjęcia euro« oznacza, w zależności od przypadku, datę, w której dane Państwo Członkowskie rozpoczęło trzeci etap na mocy art. 121 ust. 3 Traktatu albo datę, w której wchodzi w życie uchylenie na mocy art. 122 ust. 2 Traktatu derogacji obejmującej dane Państwo Członkowskie;
e)
»data wymiany pieniądza gotówkowego« oznacza datę, w której banknoty i monety denominowane w euro uzyskają status prawnego środka płatniczego w danym uczestniczącym Państwie Członkowskim;
f)
»jednostka euro« oznacza jednostkę waluty, określoną w art. 2 zdanie drugie;
g)
»jednostka waluty krajowej« oznacza jednostki walut uczestniczącego Państwa Członkowskiego, które są określone w dniu poprzedzającym przyjęcie euro w tym Państwie Członkowskim;
h)
»okres przejściowy« oznacza trzyletni okres rozpoczynający się nie później niż o godz. 00.00 w dacie przyjęcia euro i trwający do godz. 00.00 w dacie wymiany pieniądza gotówkowego;
i)
»okres stopniowego wycofywania« oznacza okres nieprzekraczający jednego roku, rozpoczynający się w dacie przyjęcia euro, który ma zastosowanie wyłącznie w tych Państwach Członkowskich, w których data przyjęcia euro pokrywa się z datą wymiany pieniądza gotówkowego;
j)
»redenominować« oznacza zmieniać jednostkę, w której wyrażony jest niespłacony dług, z jednostki waluty krajowej na jednostkę euro, lecz bez wywoływania aktem redenominacji skutku zmiany pozostałych warunków długu, co jest objęte właściwymi przepisami prawa krajowego;
k)
»instytucje kredytowe« oznaczają instytucje kredytowe zdefiniowane w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (4). Do celów niniejszego rozporządzenia instytucje wymienione w art. 2 ust. 3 tej dyrektywy, z wyjątkiem instytucji świadczących żyro pocztowe, nie są uznawane za instytucje kredytowe.
2)
dodaje się następujący art. 1a:
„Artykuł 1a
Data przyjęcia euro, data wymiany pieniądza gotówkowego i okres stopniowego wycofywania, jeżeli ma zastosowanie, dla każdego uczestniczącego Państwa Członkowskiego, są określone w Załączniku”;
3)
artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 2
Ze skutkiem od odpowiednich dat przyjęcia euro, walutą uczestniczących Państw Członkowskich jest euro. Jednostką waluty jest jedno euro. Jedno euro dzieli się na sto centów.”;
4)
artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 9
Banknoty i monety denominowane w jednostce waluty krajowej zachowują w swoich granicach terytorialnych status prawnego środka płatniczego posiadany w dniu poprzedzającym datę przyjęcia euro w danym uczestniczącym Państwie Członkowskim.”;
5)
dodaje się następujący art. 9a:
„Artykuł 9a
W Państwie Członkowskim korzystającym z okresu stopniowego wycofywania zastosowanie mają następujące elementy. W instrumentach prawnych powstałych w okresie stopniowego wycofywania, które mają zostać zrealizowane w tym Państwie Członkowskim, można nadal dokonywać odniesienia do jednostki waluty krajowej. Odniesienia te rozumie się jako odniesienia do jednostki euro zgodnie z odpowiednimi kursami wymiany. Bez uszczerbku dla art. 15, akty realizowane na podstawie tych instrumentów prawnych są realizowane wyłącznie w jednostkach euro. Stosuje się zasady zaokrąglania sum pieniężnych przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1103/97.
Dane Państwo Członkowskie ogranicza stosowanie akapitu pierwszego do określonych rodzajów instrumentów prawnych lub do instrumentów prawnych przyjętych w określonych obszarach.
Dane Państwo Członkowskie może skrócić ten okres.”;
6)
artykuły 10 i 11 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 10
Ze skutkiem od odpowiednich dat wymiany pieniądza gotówkowego, EBC i banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich wprowadzają do obiegu w uczestniczących Państwach Członkowskich banknoty denominowane w euro.
Bez uszczerbku dla art. 15, te banknoty denominowane w euro są w uczestniczących Państwach Członkowskich jedynymi banknotami o statusie prawnych środków płatniczych.
Artykuł 11
Ze skutkiem od odpowiedniej daty wymiany pieniądza gotówkowego, uczestniczące Państwa Członkowskie emitują monety denominowane w euro lub w centach, spełniające wartości jednostkowe oraz dane techniczne, które Rada może ustalić zgodnie z art. 106 ust. 2 zdanie drugie Traktatu. Bez uszczerbku dla art. 15 oraz postanowień umów zawartych zgodnie z art. 111 ust. 3 Traktatu dotyczących kwestii walutowych, monety te są jedynymi monetami o statusie prawnych środków płatniczych w uczestniczących Państwach Członkowskich. Z wyjątkiem instytucji emitującej monety oraz osób wyraźnie wyznaczonych na mocy przepisów krajowych emitującego Państwa Członkowskiego, żadna ze stron nie jest zobowiązana do przyjęcia w ramach jednej płatności więcej niż 50 monet.”;
7)
artykuły 13 i 14 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 13
Artykuł 10, 11, 14, 15 i 16 stosuje się w każdym uczestniczącym Państwie Członkowskim od odpowiedniej daty wymiany pieniądza gotówkowego.
Artykuł 14
W przypadku gdy instrumenty prawne obowiązujące w dniu poprzedzającym datę wymiany pieniądza gotówkowego zawierają odniesienia do jednostek waluty krajowej, odniesienia te są rozumiane jako odniesienia do jednostki euro według odpowiednich kursów wymiany. Stosuje się zasady zaokrąglania sum pieniężnych przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1103/97.”;
8)
w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 i 2 wyrazy „po zakończeniu okresu przejściowego” zastępuje się wyrazami „od odpowiedniej daty wymiany pieniądza gotówkowego”;
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„3. W okresie, o którym mowa w ust. 1, instytucje kredytowe w uczestniczących Państwach Członkowskich przyjmujących euro po dniu 1 stycznia 2002 r. wymieniają banknoty i monety denominowane w jednostce waluty krajowej tego Państwa Członkowskiego, będące w posiadaniu klientów tych banków, na banknoty i monety denominowane w euro, bez opłat, do pułapu, który może zostać ustalony w prawie krajowym. Instytucje kredytowe mogą wymagać otrzymania powiadomienia, jeżeli kwota do wymiany przekracza pułap ustalony w prawie krajowym lub, w przypadku braku takich przepisów, ustalony przez te instytucje i odpowiadający kwocie przypadającej na gospodarstwo domowe.
Instytucje kredytowe, o których mowa w akapicie pierwszym, wymieniają banknoty i monety denominowane w jednostce waluty krajowej tego Państwa Członkowskiego osobom innym niż ich klienci, bez opłat do pułapu ustalonego w prawie krajowym lub, w przypadku braku takich przepisów, ustalonego przez te instytucje.
Prawo krajowe może ograniczyć obowiązek wynikający z poprzednich dwóch akapitów do konkretnych rodzajów instytucji kredytowych. Prawo krajowe może również rozszerzyć ten obowiązek na inne osoby.”;
9)
tekst znajdujący się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako Załącznik.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, z zastrzeżeniem Protokołów 25 i 26 do Traktatu oraz art. 122 ust. 1 Traktatu.
Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 2005 r.