Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/97
z dnia 30 stycznia 1997 r.
przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania dla rynku wołowiny we Francji w zastosowaniu decyzji 97/18/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją Komisji 97/18/WE [3] Komisja zatwierdza środki zaproponowane przez Francję w celu poddania kontroli i zwalczenia w tym Państwie Członkowskim BSE; zgodnie ze wspomnianą wyżej decyzją, pomoc finansowa dla Francji na dokonanie uboju bydła jest udzielana stosownie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r., przyjmującego nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2423/96 [5]; dlatego też jest rzeczą właściwą przyznanie wsparcia ze strony Wspólnoty w wysokości 70 % wartości rynkowej zwierząt poddanych ubojowi; w celu określenia wartości rynkowej Francja ustanowi system zapewniający dokonywanie uczciwej i obiektywnej wyceny każdego ze zwierząt;
koniecznym jest zapewnienie, aby bydło było poddawane ubojowi i niszczeniu w sposób nie stwarzający żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi, ani dla zdrowia innych zwierząt; dlatego też jest konieczne określenie warunków, w jakich przeprowadza się niszczenie tych zwierząt, oraz kontroli prowadzonej w tym zakresie przez władze francuskie;
należy uwzględnić kontrole, przeprowadzane przez ekspertów Komisji, zgodność tych działań z tymi określonymi warunkami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. wołowiny i cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Upoważnia się Francję do wypłacania rekompensat w stosunku do bydła przebywającego w gospodarstwach położonych na terytorium Francji i poddawanego ubojowi zgodnie z krajowym planem zwalczania choroby zatwierdzonym decyzją 97/18/WE.
2. Zwierzęta, określone w ust. 1, są poddawane ubojowi w gospodarstwie albo w zakładzie utylizacyjnym. Żadna z części wspomnianych wyżej zwierząt nie może wejść w skład żywności dla ludzi, ani do łańcucha żywienia zwierząt, ani też nie może być wykorzystana do wytwarzania produktów kosmetycznych lub farmaceutycznych.
Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego i pod warunkiem zapewnienia koniecznej kontroli po dokonaniu uboju zwierzęta są natychmiast transportowane do zakładu utylizacji w celu ich przetworzenia i zniszczenia.
3. Właściwe władze francuskie:
- upoważnia się nie naruszając ust. 1 do pobierania przed przetworzeniem i zniszczeniem zwierząt próbek z mózgów zwierząt poddanych ubojowi i dokonywania ich laboratoryjnego badania,
- upoważnia się, aby, przed przetworzeniem i zniszczeniem, wykorzystywano ograniczoną liczbę zwierząt do celów badawczych i szkoleniowych,
- przeprowadzają niezbędna kontrolę administracyjną i skuteczny nadzór na miejscu czynności określonych w ust. 2, oraz
- przeprowadzają w odniesieniu do tych czynności kontrole dokonując częstych i niezapowiedzianych inspekcji, w szczególności w celu zweryfikowania, czy wszystkie pozyskane materiały uległy skutecznemu zniszczeniu.
Wyniki tych kontroli, inspekcji i badań są udostępniane Komisji na jej wniosek.
4. Skóry zwierząt określonych w ust. 1 nie muszą być niszczone pod warunkiem że są one poddawane takiej obróbce, po której mogą być wykorzystywane tylko do wytwarzania z nich artykułów skórzanych.
Artykuł 2
1. Kwota rekompensaty przypadającej na jedno zwierzę, wypłacana przez Francję na rzecz producentów lub ich przedstawicieli na mocy art. 1 ust. 1, jest równa obiektywnej wartości rynkowej we Francji, każdego z tych zwierząt ustalonej na podstawie systemu obiektywnej wyceny zaaprobowanego przez właściwe władze francuskie.
2. Wspólnota współfinansuje w wysokości 70 %, wydatki dotyczące kwoty rekompensaty określonej w ust. 1, dotyczące zwierząt poddanych ubojowi zgodnie z art. 1.
3. Nie naruszając ust. 1, właściwe władze francuskie są upoważnione do wypłaty dodatkowych kwot w odniesieniu do bydła poddanego ubojowi w ramach tego programu. Wspólnota nie współfinansuje związanych z tym wydatków.
Artykuł 3
Francja przyjmuje wszelkie środki konieczne dla zapewnienia prawidłowego stosowania tego programu. Powiadamia ona jak najszybciej Komisję o podjętych środkach, a następnie o wszelkich zaistniałych zmianach w tym zakresie.
Artykuł 4
Właściwe władze francuskie:
a) każdorazowo, gdy stosuje się plan określony w art. 1 natychmiast informują o tym Komisję podając:
- liczbę zwierząt przeznaczonych do uboju,
- liczbę zwierząt poddanych ubojowi,
- przeciętną wartość rynkową zwierząt poddanych ubojowi, oraz
łączną wartość kwot dodatkowych, określonych w art. 2 ust. 3.
b) w każdym kwartale sporządzają szczegółowe sprawozdanie z kontroli przeprowadzonych w ramach stosowania środków określonym w art. 3 i informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [6], eksperci Komisji w towarzystwie, tam gdzie jest to właściwe, ekspertów z Państw Członkowskich, przeprowadzają we współpracy z właściwymi władzami francuskimi, kontrole na miejscu w celu zweryfikowania, czy spełniane są przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Środki podejmowane na mocy niniejszego rozporządzenia uważane są za środki interwencyjne w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 30 stycznia 1997 r.