Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1192/69
z dnia 26 czerwca 1969 r.
w sprawie wspólnych zasad normalizujących rachunkowość przedsiębiorstw kolejowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 i 94,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
jednym z celów wspólnej polityki transportowej jest zniesienie różnic występujących na skutek nakładania na przedsiębiorstwa kolejowe, bądź to obciążeń finansowych, bądź przyznawania im korzyści, które w konsekwencji mogą powodować znaczne zniekształcenia warunków konkurencji;
aby osiągnąć ten cel, należy podjąć takie działania, które zapewnią zniesienie efektów tych obciążeń lub korzyści finansowych, uwzględniając osiągnięcie równowagi w traktowaniu wszystkich gałęzi transportu; dla określonych kategorii tych obciążeń i korzyści finansowych, takie działanie może polegać na ich wcześniejszym zniesieniu; ze względu na inne kategorie działanie takie musi być prowadzone jako część procesu normalizacji rachunkowości przedsiębiorstw kolejowych, cechą takiej normalizacji jest rekompensata finansowa efektów wywołanych przez te obciążenia lub korzyści finansowe;
ostateczne uzgodnienie stanowiska w odniesieniu do poszczególnych kategorii obciążeń lub korzyści finansowych mających podlegać normalizacji będzie musiało być dokonane w połączeniu ze stopniową harmonizacją zasad dotyczących finansowych stosunków między przedsiębiorstwami kolejowymi a państwami, stosownie do art. 8 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej; dla tych kategorii obciążeń lub korzyści, właściwe jest, do czasu przyjęcia ostatecznego uzgodnienia, pozostawienie każdemu z państw prawa decydowania w każdym poszczególnym przypadku, czy normalizacja ma mieć miejsce; po podjęciu decyzji o normalizacji powinno być ono prowadzone zgodnie ze wspólnymi regułami ustanowionymi w tym rozporządzeniu, w szczególności w zakresie metod dotyczących obliczania rekompensat finansowych;
przed podjęciem jakichkolwiek kroków zmierzających do normalizacji zasad rachunkowości aby wypłacić rekompensaty będące wynikiem tej normalizacji, konieczne jest określenie obciążeń lub korzyści finansowych występujących w przedsiębiorstwach kolejowych poprzez porównanie ich sytuacji z tą, jaka miałaby miejsce w przypadku, gdyby działały na takich samych warunkach jak inne przedsiębiorstwa transportowe;
w celu dokonania takiego określenia należy zdefiniować przypadki, w których normalizacja byłaby przeprowadzona; wszystkie takie przypadki w Państwach Członkowskich musiałyby być objęte, z wyłączeniem, z jednej strony, zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych, rozumianego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [4], a z drugiej strony różnic w infrastrukturze i obciążeniach podatkowych zgodnych z zasadami regulującymi trzy gałęzie transportu, które będą zniesione na podstawie środków zaproponowanych z uwzględnieniem obciążenia infrastruktury i w połączeniu z dostosowaniem ogólnego i specjalnego systemu podatkowego stosowanego w transporcie;
każdy przypadek normalizacji ma własne odróżniające go cechy, właściwe jest zdefiniowanie zasięgu każdego z tych przypadków i ustanowienie zasad obliczania do określenia bądź to obciążeń, bądź korzyści finansowych w przedsiębiorstwach kolejowych;
w celu określenia kwoty tych obciążeń czy korzyści konieczne jest porównanie systemu stosowanego w przedsiębiorstwach kolejowych ze stosowanym w przypadku prywatnych przedsiębiorstw transportowych świadczących usługi w innych sektorach transportu;
obciążenia finansowe ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe są zazwyczaj większe niż ich korzyści oraz dodatkowo takie przedsiębiorstwa mogą łatwo dostarczyć dane dotyczące rachunkowości potrzebne do określenia kwoty tych obciążeń i korzyści; dlatego należy pozostawić inicjatywę w tej kwestii tym przedsiębiorstwom, pozostawiając właściwym władzom Państw Członkowskich sprawdzenie, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, i przed ustaleniem kwoty rekompensaty, danych liczbowych przedstawionych przez przedsiębiorstwo w jego wniosku; pożądane jest określenie terminu, w jakim władze te muszą wydać decyzję;
wypłata rekompensaty jest połączona ze sporządzaniem budżetów, zarówno państwa czy właściwych władz, jak i przedsiębiorstw kolejowych, należy ustanowić przepisy szczególne określające zasady płatności na podstawie szacunków i ustalenie salda należnego;
w celu osiągnięcia jasności i by szeroko rozpowszechnić zasady normalizacji rachunkowości, pożądane jest przedstawienie kwoty rekompensat udzielonych w wyniku normalizacji rachunkowości w tabeli załączanej do rocznego bilansu przedsiębiorstw kolejowych;
pożądane jest zapewnienie dostępności odpowiednich środków finansowych Państw Członkowskich dla przedsiębiorstw transportowych w celu umożliwienia tym drugim składania zażaleń dotyczących ich interesów w przypadku indywidualnych decyzji podejmowanych przez Państwa Członkowskie podczas wykonywania niniejszego rozporządzenia;
Komisja musi otrzymywać od Państw Członkowskich wszystkie istotne informacje dotyczące wykonywania niniejszego rozporządzenia;
ponieważ rekompensaty wypłacone stosownie do niniejszego rozporządzenia przyznawane są przez Państwa Członkowskie zgodnie ze wspólnymi regułami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, takie rekompensaty powinny być zwolnione od wstępnej procedury przygotowawczej ustanowionej w art. 93 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
realizacja wspólnej polityki transportowej wymaga natychmiastowego zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia w sześciu krajowych przedsiębiorstwach kolejowych; z powodu stanowiska zajmowanego przez inne przedsiębiorstwa kolejowe, uwzględniając w szczególności warunki konkurencji w sektorze transportu, oraz z powodu konieczności stopniowej realizacji wspomnianej wcześniej wspólnej polityki transportowej badanie warunków rozszerzenia stosowania niniejszego rozporządzenia na inne przedsiębiorstwa kolejowe może być odłożone na kilka lat;
proces normalizacji nie zwalnia Państw Członkowskich z odpowiedzialności za likwidowanie, tak daleko jak to możliwe, przyczyn istniejących różnic; ponadto nie wolno im poprzez takie działania powodować pogorszenia, w sensie prawnym lub faktycznym, sytuacji pracowników kolei lub hamować czy opóźniać poprawę ich warunków życia i pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Definicje i zakres stosowania
Artykuł 1
1. Rachunkowość przedsiębiorstw kolejowych jest normalizowana zgodnie ze wspólnymi zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2. Jakakolwiek rekompensata finansowa wynikająca z normalizacji rachunkowości ustanowiona w ust. 1 jest wykonywana od dnia 1 stycznia 1971 r. i zgodnie ze wspólnymi procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1. Normalizacja rachunkowości przedsiębiorstw kolejowych, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, składa się z:
a) określenia w stosunku do sytuacji, w której znajdowałyby się, gdyby działały w takich samych warunkach jak inne przedsiębiorstwa transportowe, obciążeń i korzyści finansowych wynikających z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych;
b) płatności rekompensaty obciążeń i korzyści ujawnionych w wyniku określenia ich na mocy lit. a).
2. Obciążenia finansowe wynikające z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które stanowią wynik negocjacji pomiędzy dwiema stronami, nie są traktowane jako obciążenia finansowe do celów niniejszego rozporządzenia.
3. Normalizacja rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych nakładanych przez Państwa Członkowskie, objętych przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1191/69.
Artykuł 3
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących przedsiębiorstw kolejowych:
- Société nationale des chemins de fer belges (SNCB.(National Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS),
- Deutsche Bundesbahn (DB),
- Société nationale des chemins de fer français (SNCF),
- Azienda autonoma delle Ferrovie dello Stato (FS),
- Société nationale des chemins de fer luxembourgeois (CFL),
- Naamloze Vennootschap Nederlandse Spoorwegen (NS).
2. Komisja, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1973 r., przedstawi Radzie środki, jakie uzna za konieczne, by rozszerzyć stosowanie niniejszego rozporządzenia do innych przedsiębiorstw dokonujących przewozów kolejowych.
Artykuł 4
1. Normalizacja rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia stosuje się do następujących kategorii obciążeń lub korzyści finansowych:
a) płatności, których muszą dokonywać przedsiębiorstwa kolejowe, a które generalnie w gospodarce, w tym w innych gałęziach transportu, są ponoszone przez państwo (kategoria I);
b) wydatki o charakterze socjalnym ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe jako dodatki rodzinne inne od tych, które przedsiębiorstwa ponosiłyby, gdyby działały na takich samych zasadach jak inne przedsiębiorstwa transportowe (kategoria II);
c) obciążenia z tytułu emerytur i rent ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe na innych zasadach niż stosowane w przypadku pozostałych przedsiębiorstw transportowych (kategoria III);
d) ponoszenie przez przedsiębiorstwa kolejowe kosztów związanych z przejazdami kolejowymi (kategoria IV).
2. Znosi się następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych istniejące w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 1 stycznia 1971 r.:
a) obowiązek naboru dodatkowych pracowników (kategoria V);
b) podwyżki wynagrodzeń nałożonych przez rząd Państwa Członkowskiego ze skutkiem wstecznym, z wyjątkiem tych przypadków, gdzie wzrost ten był spowodowany zrównaniem wynagrodzeń w przedsiębiorstwach kolejowych z wynagrodzeniami i stawkami obowiązującymi w innych sektorach transportu (kategoria VI);
c) opóźnienia nałożone przez właściwe władze w zakresie napraw i remontów bieżących (kategoria VII).
3. Znosi się następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych istniejące w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 1 stycznia 1973 r.:
obciążenia finansowe w odniesieniu do rekonstrukcji lub odbudowy na skutek zniszczeń wojennych, które są ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe, ale powinny być przeniesione na państwo (kategoria VIII);
obciążenia kapitału i odsetek od pożyczek udzielonych z tego tytułu są przedmiotem normalizacji rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia do chwili wygaśnięcia zobowiązań.
4. Następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych istniejące w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia mogą być przedmiotem normalizacji rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
a) obowiązek utrzymania nadwyżki pracowników dla potrzeb przedsiębiorstwa (kategoria IX);
b) środki wynagradzania pracowników nakładane na przedsiębiorstwo kolejowe przez państwo na warunkach innych niż stosowane do innych przedsiębiorstw transportowych (kategoria X);
c) dodatki płacone pracownikom nałożone na przedsiębiorstwa kolejowe, a nienakładane na inne przedsiębiorstwa transportowe (kategoria XI);
d) wydatki o charakterze socjalnym ponoszone przez przedsiębiorstwo kolejowe, ze szczególnym uwzględnieniem opieki medycznej, różne od tych, które przedsiębiorstwa ponosiłyby, gdyby działały na takich samych zasadach jak inne przedsiębiorstwa transportowe (kategoria XII);
e) obciążenia finansowe przerzucone na przedsiębiorstwa kolejowe w konsekwencji narzuconego im przez państwo wymogu utrzymania zakładów i innych jednostek na warunkach niezgodnych z zasadami handlowymi (kategoria XIII);
f) warunki nałożone na przedsiębiorstwa w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty i dostawy materiałów (kategoria XIV).
Następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych mogą być przedmiotem normalizacji rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
obciążenia finansowe spowodowane brakiem normalizacji rachunkowości w przeszłości (kategoria XV).
Ostateczne uzgodnienia stanowiska w stosunku do kategorii IX-XV przyjmuje Rada nie później niż do czasu, gdy zostaną zastosowane środki wykonawcze art. 8 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji określonych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej. W międzyczasie Państwa Członkowskie czynią wysiłki, by usunąć przyczyny tych obciążeń lub korzyści finansowych.
SEKCJA II
Wspólne zasady normalizacji i rekompensat
Artykuł 5
1. Każde obciążenie czy korzyść finansowa w przedsiębiorstwie kolejowym, będące lub mogące być przedmiotem normalizacji rachunkowości, określa się zgodnie z przepisami załączników do niniejszego rozporządzenia. Załączniki te stanowią integralną część niniejszego rozporządzenia.
2. Jeżeli w przypadku jakiejkolwiek kategorii podlegającej normalizacji warunki stosowane w przedsiębiorstwach kolejowych muszą być porównane z tymi stosowanymi w innych gałęziach sektora transportowego, to porównania takiego dokonuje się tylko z przedsiębiorstwami prywatnymi.
Artykuł 6
1. Kwotę brutto rekompensaty określa się dla każdej kategorii normalizacji, stosując zasady obliczania określone w Załączniku dla odpowiedniej kategorii.
Kwotę netto oblicza się po jednokrotnym uwzględnieniu każdej pozycji, która pojawia się w obliczaniu kwoty brutto w różnych kategoriach więcej niż jeden raz.
2. Jeśli obliczanie przeprowadzone zgodnie z przepisami załączników dla każdej kategorii normalizacji ujawnia w ostatecznym rozrachunku obciążenie finansowe dla przedsiębiorstwa kolejowego, to jest ono upoważnione do otrzymania kwoty rekompensującej to obciążenie od władz publicznych.
Jeśli takie obliczenie zamyka się korzyścią finansową dla przedsiębiorstwa kolejowego, kwotę rekompensaty przekazuje ono władzom publicznym.
Artykuł 7
1. Przedsiębiorstwo kolejowe przedstawia corocznie właściwym władzom wnioski o normalizację zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2. Takie wnioski zawierają:
a) dane odnoszące się do następnego roku budżetowego, skalkulowane na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, obowiązujących w czasie sporządzania wniosku;
b) dane potrzebne do przeliczenia wypłacanych tymczasowo kwot w odniesieniu do roku budżetowego, dla którego wyniki końcowe są znane.
3. Taki wniosek, sporządzany w czasie odpowiednim, aby umożliwić władzom publicznym naniesienie odpowiednich poprawek do budżetu, zawiera wszystkie niezbędne dodatkowe informacje dotyczące w szczególności:
a) obciążeń lub korzyści finansowych dla każdej kategorii normalizacji;
b) metody obliczania stosowane dla każdej rozpatrywanej kategorii;
c) kwot brutto i netto określonych w art. 6 ust. 1 dla każdej rozpatrywanej kategorii. Szacunki określone w ust. 2 lit. a) są obliczane na podstawie danych liczbowych za ostatni okres, dla którego znane są wyniki końcowe, biorąc pod uwagę zmiany, jakie mogą mieć miejsce w każdej kategorii normalizacji do czasu, kiedy wniosek zostanie złożony.
Artykuł 8
1. Właściwe władze Państw Członkowskich sprawdzają dane, na podstawie których został sporządzony wniosek danego przedsiębiorstwa.
2. Po umożliwieniu danemu przedsiębiorstwu przedstawienia własnych uwag właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą:
- przeliczyć kwoty rekompensaty i zmienić inne pozycje we wniosku, jeśli nie jest to niezgodne z przepisami rozporządzenia;
- włączyć do wniosku inne obciążenia lub korzyści finansowe wynikające z kategorii wymienionych w art. 4.
3. Właściwe władze określają, zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu, szacunkową wielkość rekompensaty na następny rok budżetowy oraz końcową kwotę rekompensaty za ostatni rok budżetowy, którego wyniki końcowe są znane. Decyzja tych władz zawiera szczegóły obliczania tych kwot.
4. Właściwe władze powiadamiają przedsiębiorstwa kolejowe o swojej decyzji najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po otrzymaniu wniosku.
Jeśli właściwe władze nie wydadzą decyzji w tym czasie, uznaje się, że wniosek przedsiębiorstwa został wstępnie przyjęty.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wypłacają oszacowaną kwotę rekompensaty, ustaloną zgodnie z art. 8 w ciągu roku budżetowego, dla którego dokonano oszacowania.
W czasie trwania roku budżetowego Państwa Członkowskie wypłacają lub prowadzą bilans rekompensat z powodu różnicy pomiędzy końcową kwotą rekompensaty a oszacowaną już wypłaconą kwotą z tego samego tytułu za ostatni rok budżetowy ostatecznie zamknięty.
Artykuł 10
1. Wielkość rekompensat wypłaconych w każdej kategorii normalizacji wykazuje się w tabeli załączonej do bilansów rocznych przedsiębiorstwa kolejowego.
Tabela ta wykazuje oddzielnie kwoty rekompensat otrzymanych na bazie szacunków oraz kwoty otrzymane lub zapłacone zgodnie z saldem należnym zgodnym z art. 9.
Tabela ta zawiera również kwoty rekompensat przyznane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69, w stosunku do każdego zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych.
2. Całkowitą kwotę rekompensaty otrzymanej w wyniku normalizacji rachunkowości i rekompensaty otrzymanej w wyniku zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, w zależności od zasad obowiązujących w poszczególnych państwach, umieszcza się bądź to na rachunku operacyjnym lub na rachunku zysków i strat danego przedsiębiorstwa kolejowego.
Artykuł 11
Decyzje właściwych władz Państwa Członkowskiego wydawane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia zawierają uzasadnienie i podlegają urzędowej publikacji.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zapewniają przedsiębiorstwom kolejowym możliwość dochodzenia ich praw, za pomocą odpowiednich środków, w tym również w stosunku do decyzji podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
SEKCJA III
Przepisy końcowe
Artykuł 13
1. Komisja może żądać od Państw Członkowskich dostarczenia istotnych informacji dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia. Komisja, w każdym przypadku, gdy uzna to za niezbędne, zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich.
2. Rekompensata wypłacana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jest zwolniona od wstępnej procedury przygotowawczej ustanowionej w art. 93 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Państwa Członkowskie natychmiast przekazują Komisji dokładne kwoty wypłacanych w wyniku stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia rekompensat w każdej kategorii obciążeń lub korzyści finansowych.
Artykuł 14
1. Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją i w odpowiednim czasie, przyjmują takie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, które mogą być konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
2. Na wniosek Państwa Członkowskiego, lub jeśli Komisja uzna to za konieczne, konsultuje ona z danymi Państwami Członkowskimi projekty przepisów określonych w ust. 1.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 czerwca 1969 r.