ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1234/2007
z dnia 22 października 2007 r.
ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej (zwanej dalej „WPR”) obejmującej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych (zwana dalej „WOR”), która może, zgodnie z art. 34 Traktatu, przybierać różne formy w zależności od produktów.
(2)
Od czasu wprowadzenia WPR Rada przyjęła 21 WOR pojedynczego produktu lub grupy produktów, które są regulowane odrębnymi podstawowymi rozporządzeniami Rady:
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści (2),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu (3),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny (4),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj (5),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (6),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego (7),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów (8),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (9),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych (10),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (11),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (12),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (13),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (14),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego (15),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (16),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu (17),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (18),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych (19),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1947/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze nasion (20),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1952/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków (21),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (22).
(3)
Ponadto Rada przyjęła trzy rozporządzenia zawierające szczegółowe przepisy dotyczące niektórych produktów, w odniesieniu do których nie ustanowiono jednak WOR:
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 670/2003 z dnia 8 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego (23),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 797/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie środków mających na celu poprawę warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelarskich (24),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1544/2006 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników (25).
(4)
Wyżej wymienionym rozporządzeniom (zwanym dalej „rozporządzeniami podstawowymi”) towarzyszą często zbiory kolejnych rozporządzeń Rady. Większość rozporządzeń podstawowych ma tę samą strukturę i wiele wspólnych przepisów. Odnosi się to w szczególności do przepisów dotyczących handlu z państwami trzecimi oraz ogólnych przepisów, lecz także w pewnym stopniu do przepisów związanych z rynkiem wewnętrznym. Rozporządzenia podstawowe zawierają często różne rozwiązania identycznych lub podobnych problemów.
(5)
Od pewnego czasu Wspólnota stawia sobie za cel uproszczenie ram prawnych WPR. Przyjmując rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (26), utworzono horyzontalne ramy prawne obejmujące wszystkie płatności bezpośrednie i łączące szereg systemów wsparcia w system jednolitej płatności. Podejście to należy również zastosować do rozporządzeń podstawowych. A zatem przepisy zawarte w tych rozporządzeniach należy połączyć w jedne ramy prawne, natomiast podejście opierające się na podziale na poszczególne sektory należy w miarę możliwości zastąpić podejściem horyzontalnym.
(6)
W świetle powyższego należy uchylić rozporządzenia podstawowe i zastąpić je jednym rozporządzeniem.
(7)
Uproszczenie nie powinno prowadzić do kwestionowania decyzji co do polityki dotyczących WPR, które były podejmowane w przeszłości. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem stanowić przede wszystkim uproszczenie techniczne. W związku z tym nie powinno ono uchylać istniejących instrumentów ani ich zmieniać, chyba że uległy one dezaktualizacji, stały się zbędne lub, z uwagi na swój charakter, nie należą do zakresu decyzyjnego Rady; nie powinno ono również wprowadzać nowych instrumentów lub środków.
(8)
W związku z powyższym niniejsze rozporządzenie nie powinno dotyczyć tych elementów wspólnej organizacji rynków rolnych, które są przedmiotem reformy polityki. Dotyczy to niektórych części sektora owoców i warzyw oraz sektora wina. Przepisy zawarte w rozporządzeniach (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1493/1999 należy zatem włączyć do niniejszego rozporządzenia jedynie w zakresie, w jakim nie są one przedmiotem reform politycznych. Podstawowe przepisy regulujące wspólną organizację rynków rolnych powinny jednak zostać włączone dopiero po wdrożeniu stosownych reform.
(9)
Wspólna organizacja rynku zbóż, ryżu, cukru, suszu paszowego, nasion, oliwy z oliwek, oliwek stołowych, lnu i konopi, bananów, mleka i przetworów mlecznych oraz jedwabników przewiduje lata gospodarcze dostosowane przede wszystkim do naturalnego cyklu produkcyjnego każdego z tych produktów. Zatem w niniejszym rozporządzeniu należy uwzględnić lata gospodarcze ustalone w odniesieniu do wspomnianych sektorów.
(10)
Aby zapewnić stabilizację rynków oraz odpowiedni poziom życia ludności wiejskiej, opracowano zróżnicowany system wsparcia cenowego dla poszczególnych sektorów, wprowadzając jednocześnie systemy wsparcia bezpośredniego przy uwzględnieniu, z jednej strony, różnych potrzeb każdego z tych sektorów oraz, z drugiej strony, ich współzależności. Środki te przyjmują formę interwencji publicznej lub dopłat do prywatnego przechowywania produktów sektora zbóż, ryżu, cukru, oliwy z oliwek i oliwek stołowych, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i koziego. Mając na względzie cele niniejszego rozporządzenia, istnieje zatem konieczność utrzymania środków wsparcia cenowego przewidzianych w instrumentach opracowanych w przeszłości, bez dokonywania istotnych zmian w porównaniu z dotychczasową sytuacją prawną.
(11)
W celu zapewnienia jasności i przejrzystości przepisy regulujące te środki powinny zostać objęte wspólną strukturą przy jednoczesnym zachowaniu strategii w każdym sektorze. W tym celu należy dokonać rozróżnienia pomiędzy cenami referencyjnymi a cenami interwencyjnymi.
(12)
We wspólnej organizacji rynku zbóż, wołowiny i cielęciny oraz mleka i przetworów mlecznych zawarte są przepisy, na podstawie których Rada, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może zmieniać wysokość cen. Z uwagi na wrażliwość systemów cen należy wyjaśnić, iż możliwość zmiany wysokości cen istnieje w stosunku do wszystkich sektorów objętych niniejszym rozporządzeniem.
(13)
Ponadto rozporządzenie (WE) nr 318/2006 przewiduje możliwość dokonywania przeglądu definicji standardowej jakości cukru, określonej w tym rozporządzeniu; przegląd ten ma służyć zwłaszcza uwzględnieniu wymogów handlowych i postępów w analizie technicznej. To rozporządzenie upoważnia zatem Komisję do wprowadzania zmian do odpowiedniego załącznika. Zachowanie tej możliwości jest szczególnie istotne, ponieważ pozwala Komisji na podjęcie w razie konieczności szybkiego działania.
(14)
W celu uzyskania wiarygodnych informacji na temat wysokości cen rynkowych cukru we Wspólnocie należy do niniejszego rozporządzenia wprowadzić system sprawozdawczości cenowej, przewidziany w ramach WOR cukru, na podstawie którego należy określać wysokość cen rynkowych cukru białego.
(15)
W celu zapobieżenia przekształceniu się systemu interwencji obejmującego zboże, ryż, masło i odtłuszczone mleko w proszku w rynek zbytu należy utrzymać możliwość otwierania interwencji publicznej jedynie podczas pewnych okresów w ciągu roku. W odniesieniu do produktów sektora wołowiny i cielęciny oraz masła możliwość interwencji publicznej powinna być uzależniona od wysokości cen rynkowych w danym okresie. W odniesieniu do sektora zbóż, w szczególności (kukurydzy), ryżu i cukru należy utrzymać ograniczenie dotyczące ilości, która nie może zostać przekroczona podczas zakupu w ramach interwencji publicznej. W odniesieniu do sektora masła oraz odtłuszczonego mleka w proszku należy utrzymać upoważnienie Komisji do wstrzymania normalnego zakupu po osiągnięciu określonej ilości lub do zastąpienia go zakupem w ramach procedury przetargowej.
(16)
Wysokość ceny, która powinna obowiązywać przy zakupie w ramach interwencji publicznej została w przeszłości obniżona we wspólnej organizacji rynku zbóż, ryżu oraz wołowiny i cielęciny oraz ustalona wraz z wprowadzeniem w tych sektorach systemów wsparcia bezpośredniego. Zatem dopłaty udzielane w ramach tych systemów oraz ceny interwencyjne są ściśle ze sobą powiązane. Wysokość ceny dla produktów sektora mleka i przetworów mlecznych została ustalona w celu propagowania konsumpcji produktów tego sektora oraz poprawy ich konkurencyjności. W sektorze ryżu i cukru ceny zostały ustalone w celu przyczynienia się do stabilizacji rynku w przypadkach, gdy w danym roku gospodarczym cena rynkowa spada poniżej ceny referencyjnej ustalonej na kolejny rok gospodarczy. Te decyzje dotyczące kierunków polityki podjęte przez Radę mają w dalszym ciągu zastosowanie.
(17)
Podobnie jak w przypadku poprzednich wspólnych organizacji rynków rolnych, w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość zbytu produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej. Działania takie należy podjąć w taki sposób, aby zapobiec zakłóceniom rynku oraz zapewnić równy dostęp do towarów i równe traktowanie nabywców.
(18)
Dzięki zapasom interwencyjnym różnych produktów rolnych Wspólnota może w znaczny sposób przyczynić się do poprawy warunków życia najbardziej potrzebujących obywateli. W interesie Wspólnoty leży wykorzystanie tej możliwości, przy zastosowaniu odpowiednich środków, do momentu, w którym zapasy osiągną normalny poziom. W świetle powyższego należy zauważyć, że dystrybucja żywności przez organizacje charytatywne jest obecnie uregulowana rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiającym ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie (27). Ten ważny środek społeczny, mogący stanowić znaczną wartość dla jego beneficjentów, należy utrzymać i włączyć do niniejszego rozporządzenia.
(19)
W celu zapewnienia równowagi na rynku mleka oraz stabilizacji cen rynkowych we wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych przewidziano przyznawanie dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów z masła i produktów serowych. Ponadto Komisja została upoważniona do podejmowania decyzji w sprawie przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych innych produktów serowych, cukru białego, niektórych rodzajów oliwy z oliwek, niektórych produktów z wołowiny i cielęciny, odtłuszczonego mleka w proszku, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i koziego. Mając na względzie cel niniejszego rozporządzenia, środki te należy utrzymać i włączyć do niniejszego rozporządzenia.
(20)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczące wspólnotowej skali klasyfikacji tusz dojrzałego bydła (28), rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/90 z dnia 7 maja 1990 r. rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych (29), rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych (30) oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 2137/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych i określaniu wspólnotowych norm jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych (31) ustanawiają wspólnotowe skale klasyfikacji tusz w sektorach wołowiny i cielęciny, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i koziego. Skale te są niezbędne w celu rejestrowania cen oraz stosowania systemu interwencji w tych sektorach. Ponadto służą one realizacji celu, jakim jest poprawa przejrzystości rynku. Należy utrzymać wymienione skale klasyfikacji tusz. Właściwym rozwiązaniem jest zatem włączenie zasadniczych elementów tych skal do niniejszego rozporządzenia przy jednoczesnym upoważnieniu Komisji do uregulowania w drodze przepisów wykonawczych kwestii o charakterze technicznym.
(21)
Ograniczenia swobodnego obrotu wynikające z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt mogą powodować trudności na rynku niektórych produktów w jednym lub kilku państwach członkowskich. Z doświadczeń wynika, że poważne zakłócenia rynku, takie jak znaczny spadek konsumpcji lub cen można przypisać utracie zaufania konsumentów spowodowanej zagrożeniami zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
(22)
Nadzwyczajne środki wspierania rynku mające zapobiec takim sytuacjom, określone we wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i mięsa koziego, jaj oraz drobiu, powinny zatem zostać włączone do niniejszego rozporządzenia na takich samych warunkach, jakie stosowane były dotychczas. Tego rodzaju nadzwyczajne środki wspierania rynku powinny być przyjmowane przez Komisję oraz powinny być bezpośrednio związane ze środkami zdrowotnymi i weterynaryjnymi przyjmowanymi w celu zwalczania rozprzestrzeniania się chorób lub wynikać z przyjęcia tych środków. Środki te należy przyjmować na wniosek państw członkowskich w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom danych rynków.
(23)
Możliwość przyjęcia przez Komisję, w stosownych przypadkach, specjalnych środków interwencyjnych, określonych we wspólnej organizacji rynku zbóż oraz ryżu, w celu sprawnego i skutecznego reagowania na zagrożenia wynikające z zakłóceń rynku w sektorze zbóż oraz w celu zapobieżenia stosowania na szeroką skalę interwencji publicznej w niektórych regionach Wspólnoty w sektorze ryżu lub zrekompensowania niedoborów ryżu niełuskanego występujących w wyniku klęsk żywiołowych powinna zostać utrzymana w niniejszym rozporządzeniu.
(24)
W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu życia wspólnotowych plantatorów buraków cukrowych i trzciny cukrowej należy ustalić cenę minimalną buraków kwotowych o jakości standardowej, którą należy określić.
(25)
Do zapewnienia odpowiedniej równowagi praw i obowiązków między przedsiębiorstwami cukrowniczymi a plantatorami buraków cukrowych konieczne są szczególne instrumenty. Do niniejszego rozporządzenia należy zatem przenieść standardowe przepisy dotychczas stosowane we wspólnej organizacji rynku cukru, które regulują stosunki umowne między nabywcami i sprzedawcami buraków cukrowych. Szczegółowe warunki były dotychczas regulowane przepisami wspólnej organizacji rynku cukru zamieszczonymi w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Z uwagi na wysoce techniczny charakter tych przepisów, stosowniejszym jest, by kwestiami tymi zajęła się Komisja.
(26)
Różnorodność warunków naturalnych oraz sytuacji ekonomicznej i technicznej utrudnia ujednolicenie warunków zakupu buraków cukrowych na całym obszarze Wspólnoty. Istnieją już porozumienia branżowe między stowarzyszeniami plantatorów buraków cukrowych a przedsiębiorstwami cukrowniczymi. Przepisy ramowe powinny zatem jedynie określać gwarancje minimalne wymagane przez plantatorów buraków cukrowych i przemysł cukrowniczy w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku cukru, z możliwością przyjęcia odstępstwa od niektórych postanowień w ramach porozumienia branżowego.
(27)
Należy stosować opłatę produkcyjną przeznaczoną na finansowanie wydatków związanych ze wspólną organizacją rynku w sektorze cukru.
(28)
W celu utrzymania równowagi strukturalnej na rynkach cukru na poziomie cenowym bliskim cenie referencyjnej Komisja powinna mieć możliwość podjęcia decyzji o wycofaniu cukru z rynku na okres potrzebny do powrotu tego rynku do równowagi.
(29)
We wspólnej organizacji rynku żywych roślin, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj oraz drobiu przewidziano możliwość przyjęcia szczególnych środków ułatwiających dostosowanie podaży do wymogów rynku. Środki takie mogą przyczynić się do stabilizacji rynków oraz do zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej. Mając na względzie cele niniejszego rozporządzenia, możliwość tę należy utrzymać. Zgodnie z tymi przepisami Rada może przyjąć ogólne zasady dotyczące takich środków, zgodnie z procedurą określoną w art. 37 Traktatu. Cele, jakie mają być osiągnięte przy pomocy takich środków, są jasno określone i ograniczają rodzaj środków, które mogą zostać przyjęte. Przyjęcie przez Radę dodatkowych przepisów ogólnych dotyczących wymienionych sektorów nie jest zatem konieczne i nie należy go przewidywać.
(30)
W sektorze cukru oraz sektorze mleka i przetworów mlecznych od wielu lat istotnym instrumentem polityki rynkowej jest ilościowe ograniczanie produkcji określone w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006 oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (32). Przyczyny przyjęcia przez Wspólnotę w przeszłości systemów kwot produkcyjnych w obydwu sektorach są w dalszym ciągu aktualne.
(31)
Podczas gdy system kwot cukru został bezpośrednio włączony do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, odpowiadający mu system dotyczący sektora mleczarskiego jest jak dotąd regulowany odrębnym aktem prawnym, jakim jest rozporządzenie (WE) nr 1788/2003. Mając na uwadze zasadnicze znaczenie tych systemów oraz cele niniejszego rozporządzenia, należy włączyć odpowiednie przepisy do niniejszego rozporządzenia bez dokonywania istotnych zmian w systemach i sposobie ich funkcjonowania, w porównaniu z poprzednią sytuacją prawną.
(32)
System kwot cukru w niniejszym rozporządzeniu powinien zatem odzwierciedlać ustalenia określone w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006 oraz, w szczególności, utrzymywać status prawny kwot w zakresie, w jakim, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, system kwot stanowi mechanizm regulacji rynku w sektorze cukru ukierunkowany na zapewnienie realizacji celów leżących w interesie publicznym.
(33)
Niniejsze rozporządzenie powinno zatem również umożliwić Komisji skorygowanie kwot do zrównoważonego poziomu po zamknięciu w 2010 r. funduszu restrukturyzacji utworzonego rozporządzeniem Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającym tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (33).
(34)
Mając na uwadze potrzebę zachowania pewnej krajowej elastyczności w strukturalnym dostosowaniu przemysłu przetwórczego oraz uprawy buraków i trzciny cukrowej w okresie, w którym stosowane będą kwoty, państwa członkowskie powinny mieć możliwość zmiany, w ramach pewnych limitów, kwot przydzielanych przedsiębiorstwom, bez ograniczania działalności funduszu restrukturyzacji jako instrumentu.
(35)
W celu zapobieżenia zakłóceniom rynku cukru wywoływanym przez nadwyżki cukru Komisja powinna mieć możliwość przeniesienia - na podstawie określonych kryteriów - nadwyżek cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego na kolejny rok gospodarczy jako produkcji kwotowej. Ponadto, jeżeli w przypadku pewnych ilości nie zostaną spełnione obowiązujące warunki, należy nałożyć opłatę z tytułu nadwyżki w celu uniknięcia nagromadzenia się tych dodatkowych ilości, zagrażającego sytuacji na rynku.
(36)
Nadrzędnym celem wprowadzenia systemu kwot mlecznych nadal pozostaje zmniejszenie zachwiań równowagi między podażą a popytem na rynku mleka i przetworów mlecznych oraz wynikających z niego nadwyżek strukturalnych, a tym samym zapewnianie większej równowagi rynkowej. Należy zatem utrzymać zasadę nakładania opłaty z tytułu nadwyżki na mleko odbierane lub sprzedawane do bezpośredniego spożycia przekraczającej określoną gwarantowaną wielkość progową. Zgodnie z celem niniejszego rozporządzenia konieczne jest zwłaszcza terminologiczne ujednolicenie pojęć stosowanych w odniesieniu do systemu kwot cukru i systemu kwot mlecznych, jednocześnie zachowując obowiązujące uwarunkowania prawne tych systemów. Słuszne wydaje się zatem ujednolicenie terminologii stosowanej w sektorze mleka i terminologii stosowanej w sektorze cukru. Pojęcia „krajowa ilość referencyjna” i „indywidualna ilość referencyjna”, w rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003, należy zatem zastąpić terminami „kwota krajowa” i „kwota indywidualna”, nie zmieniając przy tym istoty prawnej definiowanego pojęcia.
(37)
Zasadniczo system kwot mlecznych należy opracować zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1788/2003. W szczególności należy utrzymać rozróżnienie pomiędzy dostawami a sprzedażą bezpośrednią, a system powinien być stosowany na podstawie reprezentatywnych zawartości tłuszczu i krajowej referencyjnej zawartości tłuszczu. Należy upoważnić rolników, pod pewnymi warunkami, do tymczasowego przekazywania ich kwoty indywidualnej. Mimo że należy utrzymać zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży lub dzierżawy gospodarstwa lub przekazania go w drodze dziedziczenia, odpowiadająca mu kwota jest przekazywana nabywcy, dzierżawcy lub spadkobiercy wraz z odnośnymi gruntami, należy przewidzieć pewne wyjątki od zasady stanowiącej, iż kwoty są przypisane do gospodarstw, w celu kontynuowania restrukturyzacji produkcji mleka oraz poprawy stanu środowiska naturalnego. Państwa członkowskie powinny być upoważnione do umieszczania części przeniesionych ilości w rezerwie krajowej zgodnie z różnymi rodzajami przekazywania kwot i przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów.
(38)
Opłata z tytułu nadwyżek powinna zostać ustalona na poziomie odstraszającym i powinna być wnoszona przez państwa członkowskie niezwłocznie po przekroczeniu kwoty krajowej. Państwo członkowskie powinno podzielić ciężar płatności między producentów, którzy przyczynili się do tego przekroczenia. Producenci powinni odpowiadać przed danym państwem członkowskim za zapłacenie swojej części opłaty wyrównawczej, ze względu na sam fakt przekroczenia dostępnej im ilości. Państwa członkowskie powinny wnieść do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) opłatę wyrównawczą odpowiadającą wysokości przekroczenia ich krajowej kwoty obniżoną o zryczałtowaną sumę w wysokości 1 % w celu uwzględnienia przypadków upadłości lub definitywnej niezdolności niektórych producentów do zapłacenia należnej części opłaty wyrównawczej.
(39)
Rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (34) określa dochody uzyskane w wyniku zastosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleczarskim jako „dochody przeznaczone na określony cel”, które muszą zostać przekazane do budżetu Wspólnoty oraz, w przypadku ich ponownego wykorzystania, muszą zostać wykorzystane wyłącznie do finansowania odpowiednio wydatków EFRG lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, zgodnie z którym opłata wyrównawcza jest uznawana za narzędzie interwencyjne do stabilizowania rynków rolnych i jest stosowana do finansowania wydatków w sektorze mleka, uległ zatem dezaktualizacji i nie powinien zostać włączony do niniejszego rozporządzenia.
(40)
We wspólnej organizacji rynków poszczególnych sektorów przewidziano różne rodzaje systemów pomocy.
(41)
We wspólnej organizacji rynku suszu paszowego oraz lnu i konopi wprowadzono dopłaty do przetwarzania w tych sektorach, jako środek regulujący rynek wewnętrzny w odniesieniu do tych sektorów.
(42)
Z uwagi na szczególną sytuację na rynku zbóż i skrobi ziemniaczanej, we wspólnej organizacji rynku zbóż zawarto przepisy pozwalające na zastosowanie, w razie konieczności, refundacji produkcyjnej. Refundacja produkcyjna powinna umożliwiać udostępnienie danemu sektorowi przemysłu produktów podstawowych wykorzystywanych przez ten sektor po cenie niższej od ceny wynikającej ze stosowania wspólnych cen. We wspólnej organizacji rynku cukru przewidziano możliwość przyznawania refundacji produkcyjnej w przypadkach, gdy podczas wytwarzania niektórych produktów przemysłowych, chemicznych lub farmaceutycznych, wyniknie potrzeba przyjęcia środków mających na celu udostępnienie określonych produktów cukrowniczych.
(43)
W celu zapewnienia równowagi na rynku mleka oraz stabilizacji cen rynkowych mleka i przetworów mlecznych potrzebne są środki mające na celu zwiększenie możliwości zbytu przetworów mlecznych. We wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych przewidziano zatem przyznanie pomocy na rzecz obrotu niektórymi przetworami mlecznymi z uwagi na ich określone wykorzystanie i przeznaczenie. Ponadto w tej wspólnej organizacji rynku przewidziano, że Wspólnota powinna pokrywać część wydatków związanych z przyznaniem pomocy na dostawy mleka dla uczniów, w celu zachęcenia młodzieży do spożywania mleka.
(44)
Finansowanie wspólnotowe, stanowiące udział procentowy pomocy bezpośredniej, którą państwa członkowskie mają prawo wstrzymać zgodnie z art. 110i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, musi zachęcać uznane organizacje podmiotów gospodarczych do sporządzania programów prac do celów poprawy jakości produkcji oliwek stołowych i oliwy z oliwek. W tym kontekście we wspólnej organizacji rynku oliwek stołowych i oliwy z oliwek przewidziano, że wspólnotowe wsparcie przydzielane jest zgodnie z priorytetami dla podejmowanych działań ustalonymi w tych programach prac.
(45)
Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 ustanowiono wspólnotowy fundusz tytoniowy finansowany przez określone potrącenia z systemów pomocy w tym sektorze w celu przyjmowania w tym sektorze różnorodnych środków. W 2007 roku wspólnotowemu funduszowi tytoniowemu po raz ostatni zostaną udostępnione potrącenia z systemu pomocy określonego w tytule IV rozdział 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Podczas gdy okres finansowania funduszu zakończy się przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, przepisy art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 należy jednak utrzymać, tak by służyły jako podstawa prawna programów wieloletnich, które mogą być finansowane przez wspólnotowy fundusz tytoniowy.
(46)
Sektor pszczelarski, będący jednym z sektorów rolnictwa, charakteryzuje się różnorodnością warunków produkcji i wielkości plonów oraz rozproszeniem i zróżnicowaniem podmiotów gospodarczych, zarówno na etapie produkcji, jak i wprowadzania do obrotu. Ponadto, w związku z rozprzestrzenianiem się warrozy w kilku państwach członkowskich w ostatnich latach oraz w związku z problemami, które choroba ta stwarza dla produkcji miodu, niezbędne jest podjęcie działań na poziomie Wspólnoty, ponieważ choroby tej nie można całkowicie wykorzenić, a do jej zwalczania należy stosować zatwierdzone produkty. Zważywszy na powyższe okoliczności oraz z uwagi na usprawnienie produkcji i wprowadzanie do obrotu produktów pszczelich we Wspólnocie, w celu poprawy ogólnych warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich co trzy lata należy sporządzać programy krajowe obejmujące kwestie dotyczące wsparcia technicznego, kontroli warrozy, racjonalizacji sezonowego przenoszenia uli, zarządzania zasiedlaniem uli we Wspólnocie oraz współpracy w zakresie programów badawczych dotyczących pszczelarstwa i produktów pszczelich. Te programy krajowe powinny być częściowo finansowane przez Wspólnotę.
(47)
Rozporządzenie (WE) nr 1544/2006 zastąpiło wszystkie krajowe formy pomocy udzielanej na hodowlę jedwabników przez wspólnotowy system pomocy udzielanej na hodowlę jedwabników, który polega na ustaleniu jej sumy w przeliczeniu na pojemnik jaj jedwabników.
(48)
Zważywszy, że względy polityczne, które doprowadziły do wprowadzenia wyżej wymienionych systemów, obowiązują w dalszym ciągu, wszystkie te systemy pomocy należy włączyć w ramy niniejszego rozporządzenia.
(49)
Stosowanie norm handlowych dla produktów rolnych może przyczynić się do poprawy warunków ekonomicznych w zakresie produkcji tych produktów, wprowadzania ich do obrotu oraz do poprawy ich jakości. Stosowanie tego rodzaju norm leży zatem w interesie producentów, przedsiębiorstw handlowych i konsumentów. Zatem w ramach wspólnej organizacji rynków bananów, oliwek stołowych i oliwy z oliwek, żywych roślin, jaj oraz drobiu wprowadzono normy handlowe odnoszące się w szczególności do jakości, podziału na klasy, wagi, rozmiaru, opakowania, sposobu pakowania, przechowywania, transportu, prezentacji, kraju pochodzenia i oznakowania. Podejście to należy zachować w niniejszym rozporządzeniu.
(50)
W ramach wspólnej organizacji rynków oliwek stołowych i oliwy z oliwek oraz bananów Komisja była dotychczas upoważniona do przyjmowania przepisów w sprawie norm handlowych. Ze względu na wysoce techniczny charakter tych norm i ciągłą potrzebę poprawy ich skuteczności oraz dostosowywania ich do zmieniających się praktyk handlowych wydaje się właściwe objęcie tym podejściem również sektora żywych roślin, jednocześnie określając kryteria, które Komisja powinna uwzględniać przy ustanawianiu stosownych przepisów. Ponadto w celu zapobieżenia nadużyciom w zakresie jakości i autentyczności produktów oferowanych konsumentom oraz istotnym zakłóceniom odnośnych rynków może zaistnieć potrzeba przyjęcia szczególnych środków, zwłaszcza aktualnych metod analitycznych oraz innych środków służących określaniu przedmiotowych norm.
(51)
Kilka instrumentów prawnych wprowadzono do celów regulacji wprowadzania do obrotu i określania nazw mleka, przetworów mlecznych i tłuszczów. Ich celem jest z jednej strony poprawa pozycji mleka i przetworów mlecznych na rynku oraz z drugiej strony zapewnienie uczciwej konkurencji mlecznych i niemlecznych tłuszczów do smarowania, z korzyścią dla producentów i konsumentów. Przepisy zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (35) mają na celu ochronę konsumenta oraz stworzenie niezakłócających konkurencji warunków dla przetworów mlecznych i produktów konkurujących z nimi w zakresie nazw produktów, etykietowania i reklamy. W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2597/97 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego (36) ustanowiono przepisy mające na celu zapewnienie wysokiej jakości mleka spożywczego oraz jego przetworów odpowiadających potrzebom i życzeniom konsumentów, tak by przyczynić się do stabilizacji danego rynku i zapewnić konsumentom wysoką jakość mleka spożywczego. W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającym normy dla tłuszczów do smarowania (37) ustanowiono normy handlowe dla przetworów mlecznych i niemlecznych, których to dotyczy, z jasną i wyraźną klasyfikacją uzupełnioną przepisami dotyczącymi oznaczenia produktów. Zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia zasady te należy utrzymać bez zmian.
(52)
W odniesieniu do sektorów jaj i drobiu istniejące przepisy regulują normy handlowe, a w niektórych przypadkach również warunki produkcji. Takie przepisy zawarte są w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1028/2006 z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj (38), w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu (39) oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego (40). Podstawowe przepisy zawarte w wymienionych rozporządzeniach powinny zostać włączone do niniejszego rozporządzenia.
(53)
Rozporządzenie (WE) nr 1028/2006 przewiduje, że normy handlowe dotyczące jaj powinny przede wszystkim stosować się do wszystkich jaj kur z gatunku Gallus gallus, wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie oraz co do zasady również do jaj przeznaczonych na wywóz do państw trzecich. Ustanawiając dwie klasy jakości jaj rozporządzenie to wprowadza również rozróżnienie między jajami nadającymi się do bezpośredniego spożycia przez ludzi a jajami nienadającymi się do bezpośredniego spożycia przez ludzi; rozporządzenie zawiera także przepisy, które gwarantują stosowne informowanie konsumenta o klasie jakości i klasie wagowej oraz o stosowanym sposobie chowu. Ponadto rozporządzenie wprowadza unormowania szczególne dotyczące jaj przywożonych z państw trzecich: zgodnie z tymi unormowaniami przepisy szczególne obowiązujące w niektórych państwach trzecich mogą uzasadniać odstępstwa od norm handlowych, jeżeli zapewniona jest równorzędność europejskich przepisów prawnych.
(54)
W odniesieniu do mięsa drobiowego rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 przewiduje, że normy handlowe powinny co do zasady stosować się do niektórych rodzajów mięsa drobiowego nadającego się do spożycia przez ludzi i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie, natomiast nie powinny stosować się do mięsa drobiowego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich. Rozporządzenie to wprowadza podział mięsa drobiowego na dwie kategorie w zależności od budowy i wyglądu tego mięsa oraz ustala warunki oferowania mięsa na sprzedaż.
(55)
Zgodnie z przywołanymi rozporządzeniami państwa członkowskie powinny mieć możliwość uchylenia stosowania wspomnianych norm handlowych w odniesieniu do jaj i mięsa drobiowego, które są sprzedawane przez producenta konsumentowi końcowemu w ramach niektórych form sprzedaży bezpośredniej, jeżeli sprzedaż dotyczy niewielkiej ilości tych produktów.
(56)
Rozporządzenie (WE) nr 2782/75 ustanawia przepisy szczególne dotyczące obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego oraz ich transportu, jak również inkubacji jaj wylęgowych. Rozporządzenie to wprowadza między innymi obowiązek indywidualnego oznaczania jaj wylęgowych przeznaczonych do produkcji piskląt oraz określa sposób ich pakowania oraz rodzaj opakowań stosowanych podczas ich transportu. Z obowiązku stosowania norm ustalonych w rozporządzeniu wyłączone jednak zostały niewielkie zakłady hodowli rodowodowej i inne niewielkie zakłady hodowlane.
(57)
Zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia powyższe przepisy powinny zostać utrzymane bez ingerowania w ich treść. Niemniej jednak do tych przepisów przywołanych rozporządzeń, które mają charakter techniczny, powinny mieć zastosowanie przepisy wykonawcze przyjmowane przez Komisję.
(58)
Tak jak dotychczas działo się to w przypadku wspólnej organizacji rynku chmielu, w całej Wspólnocie należy prowadzić politykę jakości, stosując w tym celu przepisy wykonawcze dotyczące certyfikacji oraz przepisy zakazujące zasadniczo wprowadzania do obrotu produktów, którym nie wydano certyfikatu, lub, w przypadku produktów przywożonych, produktów niespełniających odpowiednich wymagań jakościowych.
(59)
Opisy, definicje i nazewnictwo oliwy z oliwek są zasadniczym elementem struktury rynku poprzez ustanowienie norm jakości oraz dostarczenie konsumentom właściwych informacji na temat produktu.
(60)
Jeden z wyżej wspomnianych systemów pomocy przyczyniający się do równowagi na rynku mleka i przetworów mlecznych oraz do stabilizacji cen rynkowych w tym sektorze stanowi system pomocy na rzecz przetwarzania odtłuszczonego mleka na kazeinę i kazeiniany, przewidziany dotychczas w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiającym dodatkowe ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera (41) wprowadzono przepisy dotyczące wykorzystania kazeiny i kazeinianów w wytwarzaniu sera w celu przeciwdziałania potencjalnym negatywnym skutkom wynikającym ze stosowania omawianego systemu pomocy, biorąc pod uwagę wrażliwość sera na działania zastępcze dotyczące kazeiny lub kazeinianów, dążąc tym samym do stabilizacji rynku. Przepisy te należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.
(61)
Przetwarzanie niektórych surowców rolnych na alkohol etylowy jest ściśle związane z gospodarką tymi surowcami. Może to w znacznym stopniu przyczynić się do podniesienia ich wartości i może mieć szczególne znaczenie ekonomiczne i społeczne dla gospodarki niektórych regionów Wspólnoty bądź też może być znaczącym źródłem dochodów dla producentów odpowiednich surowców. Pozwala to również na zbyt produktów niedostatecznej jakości i krótkookresowych nadwyżek, które mogą powodować przejściowe problemy w niektórych sektorach.
(62)
W sektorze chmielu, oliwek stołowych i oliwy z oliwek, tytoniu oraz jedwabników stosowanie niektórych instrumentów polityki polega na koncentracji wysiłków w odniesieniu do różnych organizacji, w szczególności w celu stabilizacji rynków tych produktów oraz poprawy i gwarantowania ich jakości poprzez wspólnie podejmowane działania. Przepisy regulujące system tych organizacji opierają się jak do tej pory na organizacjach uznanych przez państwa członkowskie lub, na określonych warunkach, przez Komisję, zgodnie z zasadami przez nią przyjmowanymi. System ten należy utrzymać oraz dokonać harmonizacji dotychczas obowiązujących przepisów.
(63)
W celu wsparcia niektórych działań organizacji międzybranżowych, które są przedmiotem szczególnego zainteresowania w świetle obecnych zasad dotyczących wspólnej organizacji rynku tytoniu, należy przewidzieć możliwość, po spełnieniu określonych warunków, objęcia rozszerzenia zasadami przyjętymi przez organizację międzybranżową w odniesieniu do swoich członków, wszystkich producentów i ich grup, niebędących członkami tych organizacji w jednym lub większej liczbie regionów. To samo podejście należy stosować również w odniesieniu do innych działań uznanych organizacji międzybranżowych, które ze względów ekonomicznych lub technicznych leżą w ogólnym interesie sektora tytoniu i w związku z tym mogą przynosić korzyść wszystkim podmiotom prowadzącym działalność w odnośnych branżach. Należy zapewnić ścisłą współpracę pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją. Komisja powinna posiadać stałe uprawnienia kontrolne, w szczególności w odniesieniu do porozumień i uzgodnionych praktyk przyjmowanych przez te organizacje.
(64)
W odniesieniu do sektorów, w których obowiązujące przepisy nie przewidują uznawania organizacji producentów lub organizacji międzybranżowych, państwa członkowskie mogą chcieć wprowadzić możliwość uznawania takich organizacji na podstawie prawa krajowego, o ile uznanie takie będzie zgodne z prawem wspólnotowym. Należy zatem dokładniej wyjaśnić tę możliwość. Ponadto należy przyjąć przepisy, w których zostanie stwierdzone, że uznanie organizacji producentów lub organizacji międzybranżowych zgodnie z obecnie obowiązującymi rozporządzeniami pozostaje wiążące po przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
(65)
Stworzenie jednolitego rynku wspólnotowego wymaga wprowadzenia systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach Wspólnoty. System wymiany handlowej powinien obejmować należności przywozowe oraz refundacje wywozowe i powinien w zasadzie ustabilizować rynek wspólnotowy. System wymiany handlowej powinien opierać się na zobowiązaniach podejmowanych na mocy wielostronnych negocjacji handlowych w ramach rundy urugwajskiej.
(66)
Monitorowanie wielkości obrotu produktami rolnymi z państwami trzecimi w ramach wspólnej organizacji rynku zbóż, ryżu, cukru, nasion, oliwek stołowych i oliwy z oliwek, lnu i konopi, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj, mięsa drobiowego, żywych roślin oraz alkoholu etylowego rolniczego podlegało dotychczas, zarówno w przypadku przywozu, jak i wywozu, obowiązkowym systemom pozwoleń lub systemom, w przypadku których Komisja posiadała uprawnienia do wprowadzenia wymogów w zakresie pozwoleń.
(67)
Monitorowanie obrotu handlowego jest przede wszystkim kwestią zarządzania, w odniesieniu do której należy stosować podejście elastyczne. Wobec tego oraz w świetle doświadczeń zebranych w ramach wspólnych organizacji rynków, w których zarządzanie pozwoleniami zostało już przekazane Komisji, wydaje się właściwe objęcie tym podejściem wszystkich sektorów, w których stosuje się system pozwoleń na przywóz i wywóz. Decyzja w sprawie wprowadzenia wymogów w zakresie pozwoleń powinna być podejmowana przez Komisję przy uwzględnieniu potrzeby pozwoleń na przywóz w celu zarządzania danymi rynkami oraz, w szczególności, potrzeby monitorowania przywozu odnośnych produktów.
(68)
W większości cła stosowane do produktów rolnych na mocy porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO) są określone we wspólnej taryfie celnej. Jednakże w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze zbóż i sektorze ryżu wprowadzenie dodatkowych mechanizmów stwarza konieczność zapewnienia możliwości przyjęcia odstępstw.
(69)
W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania wystąpieniu na rynku Wspólnoty niekorzystnych skutków, które mogłyby wynikać z przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz takich produktów powinien w określonych warunkach podlegać dodatkowej należności przywozowej.
(70)
Na określonych warunkach należy przyznać Komisji uprawnienia upoważniające ją do otwarcia i zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz wynikającymi z międzynarodowych umów zawartych zgodnie z Traktatem lub wynikających z innych aktów Rady.
(71)
Celem rozporządzenia Rady (EWG) nr 2729/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie opłat przywozowych na mieszanki zbóż, ryżu i ryżu łamanego (42) jest zapewnienie właściwego funkcjonowania systemu opłat w przypadku przywozu mieszanek zbóż, ryżu i ryżu łamanego. Przepisy te należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.
(72)
Wspólnota zawarła kilka umów z państwami trzecimi w sprawie preferencyjnego dostępu do rynku, na mocy których kraje te mogą wywozić do Wspólnoty cukier trzcinowy na korzystnych warunkach. Należy zatem dokonać oceny zapotrzebowania rafinerii na cukier przeznaczony do rafinacji oraz, na określonych warunkach, zachować pozwolenia na przywóz dla wyspecjalizowanych podmiotów zużywających znaczne ilości przywożonego surowego cukru trzcinowego, uznawanych za rafinerie przemysłowe Wspólnoty.
(73)
W celu zapobieżenia zakłóceniu przez nielegalne uprawy wspólnej organizacji rynku konopi uprawianych na włókno, należy przewidzieć możliwość kontroli przywozu konopi i nasion konopi w celu zapewnienia, że takie produkty oferują określone gwarancje pod względem zawartości tetrahydrokanabinolu. Ponadto przywóz nasion konopi przeznaczonych do celów innych niż siew należy objąć systemem kontroli przewidującym nadawanie upoważnień zainteresowanym importerom.
(74)
W odniesieniu do produktów sektora chmielu w całej Wspólnocie prowadzona jest polityka jakości. W przypadku produktów przywożonych należy ustanowić przepisy gwarantujące, że przywożone są wyłącznie produkty spełniające odpowiednie minimalne wymagania jakościowe.
(75)
Dzięki systemowi ceł nie jest konieczne stosowanie pozostałych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty. W wyjątkowych okolicznościach jednak funkcjonowanie rynku wewnętrznego i mechanizmu celnego może okazać się niewystarczające. W takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku wspólnotowego bez ochrony przed możliwymi zakłóceniami, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego przedsięwzięcia wszelkich niezbędnych środków. Takie środki powinny być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
(76)
W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania wspólnych organizacji rynków, a zwłaszcza zapobieżenia zakłóceniom rynków, w ramach wspólnych organizacji rynków wielu produktów tradycyjnie przewidziana została możliwość wprowadzenia zakazu stosowania procedur czynnego i biernego uszlachetniania. Możliwość ta powinna zostać utrzymana. Ponadto z doświadczeń wynika, że w przypadku wystąpienia zakłóceń rynków lub zagrożenia wystąpieniem takich zakłóceń, spowodowanych stosowaniem wspomnianych procedur, konieczne jest jak najszybsze podjęcie działań. W związku z tym należy przyznać stosowne uprawnienia Komisji. W opisanych sytuacjach Komisja powinna mieć zatem możliwość zawieszania stosowania procedur czynnego i biernego uszlachetniania.
(77)
Przepisy dotyczące przyznawania refundacji wywozowych z tytułu wywozu do państw trzecich w oparciu o różnicę między cenami we Wspólnocie i na rynku światowym, podlegające ograniczeniom wynikającym ze zobowiązań Wspólnoty w ramach WTO, powinny służyć zabezpieczeniu możliwości udziału Wspólnoty w międzynarodowym handlu niektórymi produktami objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia. Wywozy objęte refundacją powinny podlegać ograniczeniom pod względem wartości i ilości.
(78)
Zgodność z ograniczeniami pod względem wartości należy zapewnić w momencie ustalania refundacji wywozowych poprzez monitorowanie płatności zgodnie z zasadami związanymi z EFRG. Monitorowanie może być ułatwione przez obowiązek wcześniejszego ustalenia refundacji wywozowych, z dopuszczeniem możliwości, w przypadku zróżnicowania refundacji, zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, do którego odnosi się jedna stawka refundacji wywozowej. W przypadku zmiany miejsca przeznaczenia powinna zostać wypłacona refundacja wywozowa mająca zastosowanie do faktycznego miejsca przeznaczenia, przy czym górną granicę stanowi kwota mająca zastosowanie do miejsca przeznaczenia określonego z wyprzedzeniem.
(79)
Zgodność z ograniczeniami ilościowymi należy zapewnić poprzez wprowadzenie rzetelnego i skutecznego systemu monitorowania. W tym celu przyznawanie refundacji wywozowych powinno podlegać obowiązkowi posiadania pozwolenia na wywóz. Refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach dostępnych limitów w zależności od konkretnej sytuacji każdego produktu. Wyjątki od tej zasady można dopuścić tylko w przypadku produktów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatu, w odniesieniu do których nie stosuje się ograniczeń ilościowych. Należy przewidzieć możliwość wprowadzenia odstępstw od ścisłego stosowania reguł zarządzania, w przypadku gdy nie jest prawdopodobne przekroczenie pułapów ilościowych ustanowionych dla wywozu objętego refundacjami.
(80)
W przypadku wywozu żywego bydła należy przewidzieć możliwość przyznania refundacji wywozowych oraz ich wypłacenia wyłącznie pod warunkiem przestrzegania przepisów prawa wspólnotowego dotyczących dobrostanu zwierząt, a w szczególności ochrony zwierząt podczas transportu.
(81)
Produktów rolnych mogą w określonych przypadkach w państwach trzecich dotyczyć korzystne szczególne regulacje przywozowe, jeżeli produkty te spełniają określone specyfikacje lub warunki cenowe. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania takiego systemu konieczna jest współpraca administracyjna organów państwa trzeciego przywozu z organami Wspólnoty. W tym celu odnośnym produktom powinny towarzyszyć certyfikaty wydawane we Wspólnocie.
(82)
Wywóz cebulek kwiatowych do państw trzecich ma istotne znaczenie gospodarcze dla Wspólnoty. Utrzymanie i rozwój tego wywozu mogą zostać zapewnione przez stabilizację cen w tym sektorze handlu. W odniesieniu do omawianych produktów należy zatem przewidzieć minimalne ceny wywozowe.
(83)
Zgodnie z art. 36 Traktatu postanowienia rozdziału dotyczącego reguł konkurencji mają zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi jedynie w zakresie ustalonym przez Radę w ramach postanowień art. 37 ust. 2 i 3 i zgodnie z procedurą w nich przewidzianą. W poszczególnych wspólnych organizacjach rynków przepisy dotyczące pomocy państwowej uznano w większości za mające zastosowanie. W szczególności stosowanie postanowień Traktatu dotyczących przedsiębiorstw zostało dokładniej określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącym stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi (43). Zgodnie z celem, jakim jest opracowanie jednego kompleksowego zbioru przepisów dotyczących polityki rynkowej, omawiane przepisy należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.
(84)
Reguły konkurencji odnoszące się do porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk, o których mowa w art. 81 Traktatu, oraz przepisy odnoszące się do nadużywania pozycji dominującej powinny mieć zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi w zakresie, w jakim ich stosowanie nie utrudnia funkcjonowania krajowych organizacji rynków rolnych ani nie zagraża realizacji celów WPR.
(85)
Szczególną uwagę poświęca się organizacjom rolniczym, które zajmują się w szczególności wspólną produkcją lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, lub korzystaniem ze wspólnych urządzeń, o ile takie wspólne działanie nie wyklucza konkurencji ani nie zagraża realizacji celów art. 33 Traktatu.
(86)
W celu uniknięcia niewłaściwego rozwoju WPR, jak również w celu zagwarantowania pewności prawnej oraz niedyskryminacyjnego traktowania odnośnych przedsiębiorstw, Komisja powinna posiadać wyłączne uprawnienia, z zastrzeżeniem kontroli ze strony Trybunału Sprawiedliwości, do decydowania, czy porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki, o których mowa w art. 81 Traktatu, są zgodne z celami WPR.
(87)
Przyznawanie pomocy krajowej byłoby zagrożeniem dla właściwego funkcjonowania jednolitego rynku opartego na wspólnych cenach. W związku z tym w odniesieniu do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem powinny mieć zastosowanie postanowienia Traktatu dotyczące pomocy państwowej. W niektórych okolicznościach należy zezwolić na wyjątki. W przypadkach, w których stosuje się takie wyjątki, Komisja powinna jednak posiadać możliwość sporządzenia wykazu istniejących, nowych lub proponowanych mechanizmów pomocy krajowej, przekazania stosownych spostrzeżeń państwom członkowskim oraz zaproponowania im przedsięwzięcia odpowiednich środków.
(88)
Finlandia i Szwecja, ze względu na specyficzne uwarunkowania gospodarcze dotyczące produkcji mięsa z reniferów i przetworów z tego mięsa oraz wprowadzania ich do obrotu, mogą od czasu przystąpienia udzielać pomocy w tym zakresie. Z zastrzeżeniem uzyskania zezwolenia Komisji Finlandia może ponadto, ze względu na panujące w tym państwie specyficzne warunki klimatyczne, przyznawać pomoc odpowiednio w odniesieniu do pewnych ilości nasion oraz pewnych ilości nasion zbóż produkowanych wyłącznie w Finlandii. Wyjątki te należy utrzymać.
(89)
W państwach członkowskich, w których nastąpi istotne zmniejszenie kwot cukru, plantatorzy buraków cukrowych napotkają szczególnie poważne problemy związane z dostosowaniem się do tej sytuacji. W takich przypadkach przejściowa pomoc wspólnotowa dla plantatorów buraków cukrowych określona w tytule IV rozdział 10f rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 nie będzie wystarczająca, by w pełni rozwiązać napotkane przez nich problemy. Dlatego państwa członkowskie, które zmniejszyły swoje kwoty o ponad 50 % kwoty cukru określonej w dniu 20 lutego 2006 r. w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, powinny zostać uprawnione do przyznania pomocy państwowej plantatorom buraków cukrowych w okresie stosowania przejściowej pomocy wspólnotowej. W celu zapobieżenia przyznawaniu przez państwa członkowskie pomocy państwowej przekraczającej potrzeby plantatorów buraków cukrowych określenie łącznej sumy odnośnej pomocy państwowej powinno podlegać zatwierdzeniu przez Komisję, z wyjątkiem przypadku Włoch, gdzie maksymalny poziom potrzeb najwydajniejszych plantatorów buraków cukrowych związanych z dostosowaniem do warunków rynkowych po reformie oszacowano na 11 EUR na tonę wyprodukowanych buraków cukrowych. Ponadto ze względu na przewidywane wystąpienie szczególnych problemów we Włoszech, należy utrzymać ustalenia pozwalające plantatorom buraków cukrowych na bezpośrednie lub pośrednie korzystanie z przyznawanej pomocy państwowej.
(90)
W Finlandii uprawa buraków cukrowych jest prowadzona w szczególnych warunkach geograficznych i klimatycznych, których niekorzystny wpływ na sektor będzie nakładać się na ogólne skutki reformy sektora cukru. Z tego względu należy przewidzieć możliwość stałego upoważniania tego państwa członkowskiego do udzielania plantatorom buraków cukrowych na jego terytorium pomocy państwowej w odpowiedniej wysokości.
(91)
Biorąc pod uwagę szczególną sytuację Niemiec, gdzie obecnie wsparcie krajowe przyznaje się dużej liczbie mniejszych producentów alkoholu na warunkach szczególnych dla niemieckiego monopolu alkoholowego, konieczne jest zezwolenie na kontynuację takiego wsparcia przez ograniczony okres. Należy również przewidzieć wymóg złożenia, pod koniec tego okresu, sprawozdania z funkcjonowania tego odstępstwa wraz z wszelkimi stosownymi wnioskami.
(92)
Jeśli państwo członkowskie pragnie wspierać na swoim terytorium środki promujące spożycie mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie, należy przewidzieć możliwość finansowania takich środków przez nałożenie na krajowych producentów mleka opłaty na rzecz działań promocyjnych.
(93)
W celu uwzględnienia potencjalnych zmian w produkcji suszu paszowego Komisja powinna, do dnia 30 września 2008 r., przedstawić Radzie sprawozdanie dotyczące tego sektora, sporządzone na podstawie oceny wspólnej organizacji rynku suszu paszowego. W razie konieczności sprawozdaniu powinny towarzyszyć odpowiednie wnioski. Ponadto Komisja powinna regularnie przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczące systemu pomocy stosowanego w odniesieniu do sektora pszczelarskiego.
(94)
Istnieje potrzeba posiadania rzetelnych informacji na temat sytuacji na wspólnotowym rynku chmielu oraz na temat perspektyw jego rozwoju. Należy zatem przewidzieć rejestrację wszystkich umów dostaw chmielu wyprodukowanego we Wspólnocie.
(95)
Na określonych warunkach i w odniesieniu do niektórych produktów należy przewidzieć przedsięwzięcie środków w przypadku wystąpienia lub potencjalnego wystąpienia zakłóceń związanych ze znacznymi zmianami cen na rynku wewnętrznym lub notowań cen bądź cen na rynku światowym.
(96)
Konieczne jest ustanowienie ram szczególnych środków w odniesieniu do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego umożliwiających gromadzenie danych gospodarczych i analizę informacji statystycznych do celów monitorowania rynku. W związku z tym, że rynek alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego jest związany z ogólnym rynkiem alkoholu etylowego, należy również gromadzić informacje dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia pozarolniczego.
(97)
Wydatki ponoszone przez państwa członkowskie z tytułu zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005.
(98)
Należy upoważnić Komisję do przyjmowania środków niezbędnych do rozwiązania konkretnych problemów praktycznych w nagłych przypadkach.
(99)
Ponieważ wspólne rynki produktów rolnych stale się rozwijają, państwa członkowskie i Komisja powinny przekazywać sobie nawzajem istotne informacje na temat rozwoju sytuacji na tych rynkach.
(100)
W celu zapobieżenia nadużyciom związanym z wszelkimi korzyściami określonymi w niniejszym rozporządzeniu korzyści tych nie należy przyznawać lub, w stosownych przypadkach, należy je cofnąć, jeśli okaże się, że warunki uprawniające do otrzymania jakichkolwiek korzyści zostały stworzone w sposób sztuczny, w sprzeczności z celami niniejszego rozporządzenia.
(101)
W celu zapewnienia przestrzegania obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu istnieje potrzeba wprowadzenia kontroli oraz, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania tych obowiązków, stosowania środków i sankcji administracyjnych. Należy zatem przyznać Komisji uprawnienia do ustanowienia stosownych przepisów, obejmujących przepisy dotyczące zwrotu nienależnych płatności oraz obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich, które to zwroty i obowiązki wynikają ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
(102)
Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zasadniczo należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (44). Jednak w odniesieniu do niektórych środków wynikających z niniejszego rozporządzenia dotyczących kompetencji Komisji, wymagających bezzwłocznego podjęcia działań lub mających wyłącznie administracyjny charakter, Komisja powinna zostać upoważniona do podjęcia samodzielnych czynności.
(103)
Ze względu na włączenie do niniejszego rozporządzenia niektórych elementów wspólnej organizacji rynków świeżych owoców i warzyw, przetworów owocowych i warzywnych oraz wina, do organizacji tej należy wprowadzić pewne zmiany.
(104)
Niniejsze rozporządzenie obejmuje przepisy dotyczące zakresu stosowania reguł konkurencji przewidzianych w Traktacie. Przepisy te były dotychczas zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1184/2006. Rozporządzenie to należy zmienić w celu sprecyzowania, że przepisy w nim zawarte mają zastosowanie do produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu, które nie są objęte niniejszym rozporządzeniem.
(105)
Niniejsze rozporządzenie obejmuje przepisy zawarte w rozporządzeniach podstawowych wymienionych w motywach 2 i 3, z wyjątkiem przepisów zawartych w rozporządzeniach (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1493/1999. Niniejsze rozporządzenie obejmuje ponadto przepisy zawarte w następujących rozporządzeniach:
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2729/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie opłat przywozowych na mieszanki zbóż, ryżu i ryżu łamanego,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2763/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania wieprzowiny (45),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 707/76 z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie uznawania grup producentów skupiających hodowców jedwabników (46),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1055/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie składowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną (47),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich (48),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty (49),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/90 z dnia 7 maja 1990 r. rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiające dodatkowe ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera,
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2077/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. dotyczące organizacji międzybranżowych i porozumień w sektorze tytoniu (50),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2137/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych i określaniu wspólnotowych norm jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych,
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania,
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 2597/97 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiające dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego,
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 2250/1999 z dnia 22 października 1999 r. dotyczące kontyngentów taryfowych na masło pochodzące z Nowej Zelandii (51),
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych,
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1028/2006 z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj,
-
rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczące wspólnotowej skali klasyfikacji tusz dojrzałego bydła.
(106)
Rozporządzenia te należy zatem uchylić. Dla zachowania pewności prawnej oraz zważywszy na liczbę aktów prawnych uchylanych niniejszym rozporządzeniem i na liczbę aktów prawnych przyjętych lub zmienionych na ich mocy, należy wyjaśnić, że wspomniane uchylenie nie wpływa na ważność aktów prawnych przyjętych na podstawie uchylonego aktu prawnego lub na ważność zmian, jakie wprowadza on do innych aktów prawnych.
(107)
Niniejsze rozporządzenie należy zasadniczo stosować od dnia 1 stycznia 2008 r. Jednak w celu zapewnienia, aby nowe przepisy niniejszego rozporządzenia nie spowodowały zakłóceń w trwającym roku gospodarczym 2007/2008 w stosunku do tych sektorów, dla których przewidziano lata gospodarcze, należy przewidzieć późniejszą datę stosowania. Niniejsze rozporządzenie należy zatem stosować w odniesieniu do tych sektorów jedynie od początku roku gospodarczego 2008/2009. W związku z tym odnośne rozporządzenia regulujące te sektory należy w dalszym ciągu stosować do końca odpowiedniego roku gospodarczego 2007/2008.
(108)
Ponadto w stosunku do niektórych innych sektorów, dla których nie przewidziano lat gospodarczych, należy również przewidzieć późniejszą datę stosowania w celu zapewnienia sprawnego przejścia od istniejących wspólnych organizacji rynków do stosowania niniejszego rozporządzenia. W związku z tym rozporządzenia regulujące istniejące wspólne organizacje rynków dla tych sektorów powinny być stosowane do późniejszej daty stosowania przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.
(109)
Jeśli chodzi o rozporządzenie (WE) nr 386/90, uprawnienia do regulowania kwestii w nim zawartych przekazane zostają na mocy niniejszego rozporządzenia Komisji. Ponadto do niniejszego rozporządzenia zostają przeniesione tylko niektóre części rozporządzeń (EWG) nr 3220/84, (EWG) nr 1186/90, (EWG) nr 2137/92 i (WE) nr 1183/2006, które rozporządzenie to uchyla. Pozostałe szczegółowe zagadnienia obecnie regulowane tymi rozporządzeniami zostaną zatem uregulowane przepisami wykonawczymi, które przyjmie Komisja. Należy przewidzieć dodatkowy czas na ustanowienie stosownych przepisów przez Komisję. Wymienione rozporządzenia należy zatem stosować do dnia 31 grudnia 2008 r.
(110)
Następujące akty prawne Rady stały się zbędne i należy je uchylić:
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości bulw kwiatowych, cebulek i bulw (52),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 316/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości świeżych kwiatów ciętych i świeżych liści ozdobnych (53),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2517/69 z dnia 9 grudnia 1969 r. ustanawiające określone instrumenty dla reorganizacji produkcji owoców we Wspólnocie (54),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2728/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie dopłat do produkcji i handlu skrobią ziemniaczaną oraz ziemniakami przeznaczonymi na skrobię (55),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1358/80 z dnia 5 czerwca 1980 r. ustalające cenę orientacyjną i cenę interwencyjną dorosłego bydła na rok gospodarczy 1980/81 i wprowadzające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych (56),
-
rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w imporcie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii (57),
-
decyzja Rady 74/583/EWG z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie monitorowania przepływów cukru (58).
(111)
Przejście od obecnie ustaleń określonych w przepisach i rozporządzeniach uchylanych niniejszym rozporządzeniem może spowodować wystąpienie trudności, którymi nie zajmuje się niniejsze rozporządzenie. W celu pokonania tych trudności należy umożliwić Komisji przyjęcie środków przejściowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SPIS TREŚCI
CZĘŚĆ I
PRZEPISY WSTĘPNE
CZĘŚĆ II
RYNEK WEWNĘTRZNY
TYTUŁ I
INTERWENCJA RYNKOWA
ROZDZIAŁ I
Interwencja publiczna i prywatne przechowywanie
Sekcja I
Przepisy ogólne
Sekcja II
Interwencja publiczna
Podsekcja I
Przepisy ogólne
Podsekcja II
Otwieranie i wstrzymywanie zakupu
Podsekcja III
Cena interwencyjna
Podsekcja IV
Zbyt zapasów interwencyjnych
Sekcja III
Prywatne przechowywanie
Podsekcja I
Dopłaty obowiązkowe
Podsekcja II
Dopłaty fakultatywne
Sekcja IV
Przepisy wspólne
ROZDZIAŁ II
Specjalne środki interwencyjne
Sekcja I
Nadzwyczajne środki wspierania rynku
Sekcja II
Środki w sektorach zbóż i ryżu
Sekcja III
Środki w sektorze cukru
Sekcja IV
Dostosowanie podaży
ROZDZIAŁ III
Systemy ograniczania produkcji
Sekcja I
Przepisy ogólne
Sekcja II
Cukier
Podsekcja I
Przydział kwot i administrowanie nimi
Podsekcja II
Przekroczenie kwoty
Sekcja III
Mleko
Podsekcja I
Przepisy ogólne
Podsekcja II
Przydział kwot i administrowanie nimi
Podsekcja III
Przekroczenie kwoty
Sekcja IV
Przepisy proceduralne
ROZDZIAŁ IV
System pomocy
Sekcja I
Pomoc z tytułu przetwórstwa
Podsekcja I
Susz paszowy
Podsekcja II
Len uprawiany na włókno
Sekcja II
Refundacja produkcyjna
Sekcja III
Dopłaty w sektorze mleka i przetworów mlecznych
Sekcja IV
Dopłaty w sektorze oliwek stołowych i oliwy z oliwek
Sekcja V
Wspólnotowy fundusz tytoniowy
Sekcja VI
Przepisy szczególne dla sektora pszczelarskiego
Sekcja VII
Pomoc w sektorze jedwabników
TYTUŁ II
PRZEPISY REGULUJĄCE WPROWADZANIE DO OBROTU I PRODUKCJĘ
ROZDZIAŁ I
Normy handlowe i warunki produkcji
Sekcja I
Normy handlowe
Sekcja II
Warunki produkcji
Sekcja III
Przepisy proceduralne
ROZDZIAŁ II
Organizacje producentów, organizacje międzybranżowe, organizacje podmiotów gospodarczych
Sekcja I
Przepisy ogólne
Sekcja II
Przepisy dotyczące organizacji międzybranżowych w sektorze tytoniu
Sekcja III
Przepisy proceduralne
CZĘŚĆ III
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
ROZDZIAŁ II
Przywóz
Sekcja I
Pozwolenia na przywóz
Sekcja II
Należności celne przywozowe i opłaty przywozowe
Sekcja III
Zarządzanie kontyngentami przywozowymi
Sekcja IV
Przepisy szczególne dla pewnych produktów
Podsekcja I
Przepisy szczególne dotyczące przywozu w sektorach zbóż i ryżu
Podsekcja II
Preferencyjne ustalenia dotyczące przywozu cukru
Podsekcja III
Przepisy szczególne dotyczące przywozu konopi
Podsekcja IV
Przepisy szczególne dotyczące przywozu chmielu
Sekcja V
Środki ochronne oraz uszlachetnianie czynne
ROZDZIAŁ III
Wywóz
Sekcja I
Pozwolenia na wywóz
Sekcja II
Refundacje wywozowe
Sekcja III
Zarządzanie kontyngentami wywozowymi w sektorze mleka i przetworów mlecznych
Sekcja IV
Szczególne regulacje przywozowe w państwach trzecich
Sekcja V
Szczególne regulacje przywozowe w państwach trzecich
Sekcja VI
Uszlachetnianie bierne
CZĘŚĆ IV
REGUŁY KONKURENCJI
ROZDZIAŁ I
Przepisy mające zastosowanie do przedsiębiorstw
ROZDZIAŁ II
Przepisy dotyczące pomocy państwa
CZĘŚĆ V
SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH SEKTORÓW
CZĘŚĆ VI
PRZEPISY OGÓLNE
CZĘŚĆ VII
PRZEPISY WYKONAWCZE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
ROZDZIAŁ I
Przepisy wykonawcze
ROZDZIAŁ II
Przepisy przejściowe i końcowe
ZAŁĄCZNIK I
WYKAZ PRODUKTÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 1
Część I:
Zboża
Część II :
Ryż
Część III:
Cukier
Część IV:
Susz paszowy
Część V:
Nasiona
Część VI:
Chmiel
Część VII:
Oliwa z oliwek i oliwki stołowe
Część VIII:
Len i konopie uprawiane na włókno
Część IX:
Owoce i warzywa
Część X:
Przetwory owocowe i warzywne
Część XI:
Banany
Część XII:
Wino
Część XIII:
Drzewa i inne rośliny żywe, bulwy, korzenie i tym podobne, kwiaty cięte i liście ozdobne
Część XIV:
Surowiec tytoniowy
Część XV:
Wołowina i cielęcina
Część XVI:
Mleko i przetwory mleczne
Część XVII:
Wieprzowina
Część XVIII:
Mięso baranie i kozie
Część XIX:
Jaja
Część XX:
Mięso drobiowe
Część XXI:
Inne wyroby
ZAŁĄCZNIK II
WYKAZ PRODUKTÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 3
Część I:
Alkohol etylowy pochodzenia rolniczego
Część II:
Produkty pszczele
Część III:
Jedwabniki
ZAŁĄCZNIK III
DEFINICJE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2 UST. 1
Część I:
Definicje dotyczące sektora ryżu
Część II:
Definicje dotyczące sektora cukru
Część III:
Definicje dotyczące sektora chmielu
Część IV:
Definicje dotyczące sektora wołowiny i cielęciny
Część V:
Definicje dotyczące sektora mleka i przetworów mlecznych
Część VI:
Definicje dotyczące sektora jaj
Część VII:
Definicje dotyczące sektora drobiu
Część VIII:
Definicje dotyczące sektora pszczelarskiego
ZAŁĄCZNIK IV
STANDARDOWA JAKOŚĆ RYŻU I CUKRU
A.
Standardowa jakość ryżu niełuskanego
B.
Standardowa jakość cukru
ZAŁĄCZNIK V
WSPÓLNOTOWA SKALA KLASYFIKACJI TUSZ, O KTÓREJ MOWA W ART. 2
A.
Wspólnotowa skala klasyfikacji tusz bydła dorosłego
B.
Wspólnotowa skala klasyfikacji tusz wieprzowych
C.
Wspólnotowa skala klasyfikacji tusz baranich
ZAŁĄCZNIK VI
KWOTY KRAJOWE I REGIONALNE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 53 i 56
ZAŁĄCZNIK VII
UZUPEŁNIAJĄCE KWOTY IZOGLUKOZY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 58 UST. 2
ZAŁĄCZNIK VIII
SZCZEGÓŁOWE ZASADY TRANSFERU KWOT CUKRU LUB IZOGLUKOZY ZGODNIE Z ART. 60
ZAŁĄCZNIK IX
KWOTY KRAJOWE I KWOTY REZERWY RESTRUKTURYZACYJNEJ, O KTÓRYCH MOWA W ART. 66
ZAŁĄCZNIK X
REFERENCYJNA ZAWARTOŚĆ TŁUSZCZU, O KTÓREJ MOWA W ART. 70
ZAŁĄCZNIK XI
A.
Podział maksymalnej gwarantowanej ilości między państwa członkowskie, o którym mowa w art. 94 ust. 1
B.
Podział maksymalnej gwarantowanej ilości między państwa członkowskie, o którym mowa w art. 89
ZAŁĄCZNIK XII
DEFINICJE I NAZWY, KTÓRE DOTYCZĄ MLEKA I PRZETWORÓW MLECZNYCH I O KTÓRYCH MOWA W ART. 114 UST. 1
ZAŁĄCZNIK XIII
WPROWADZANIE DO OBROTU MLEKA PRZEZNACZONEGO DO SPOŻYCIA PRZEZ LUDZI, O KTÓRYM MOWA W ART. 114 UST. 2
ZAŁĄCZNIK XIV
NORMY HANDLOWE DLA PRODUKTÓW SEKTORÓW JAJ I DROBIU, O KTÓRYCH MOWA W ART. 116a
A.
Normy handlowe dla jaj kur z gatunku Gallus gallus
B.
Normy handlowe dla mięsa drobiowego
C.
Normy dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego
ZAŁĄCZNIK XV
NORMY, KTÓRE MAJĄ ZASTOSOWANIE DO TŁUSZCZÓW DO SMAROWANIA I O KTÓRYCH MOWA W ART. 115
Dodatek do załącznika XV
ZAŁĄCZNIK XVI
OPISY I DEFINICJE OLIWY Z OLIWEK I OLIWY Z WYTŁOCZYN Z OLIWEK, O KTÓRYCH MOWA W ART. 118
ZAŁĄCZNIK XVII
NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE NA RYŻ, O KTÓRYCH MOWA W ART. 137 I 139
ZAŁĄCZNIK XVIII
ODMIANY RYŻU BASMATI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 138
ZAŁĄCZNIK XIX
PAŃSTWA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 153 UST. 3 I ART. 154 UST. 1 LIT. B) ORAZ W ZAŁĄCZNIK U III CZĘŚĆ II PKT 12
ZAŁĄCZNIK XX
WYKAZ TOWARÓW Z SEKTORA ZBÓŻ, RYŻU, CUKRU, MLEKA I JAJ DO CELÓW ART. 26 LIT. A) PKT (II) I PRZYZNAWANIA REFUNDACJI WYWOZOWYCH, O KTÓRYCH MOWA W CZĘŚCI III ROZDZIAŁ III SEKCJA II
Część I :
Zboża
Część II:
Ryż
Część III :
Cukier
Część IV :
Mleko
Część V:
Jaja
ZAŁĄCZNIK XXI
WYKAZ NIEKTÓRYCH TOWARÓW ZAWIERAJĄCYCH CUKIER DO CELÓW PRZYZNAWANIA REFUNDACJI WYWOZOWYCH, O KTÓRYCH MOWA W CZĘŚCI III ROZDZIAŁ III SEKCJA II
ZAŁĄCZNIK XXII
TABELA KORELACJI, O KTÓREJ MOWA W ART. 202
CZĘŚĆ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólną organizację rynku produktów następujących sektorów, określonych dokładniej w załączniku I:
a)
zbóż, załącznik I część I;
b)
ryżu, załącznik I część II;
c)
cukru, załącznik I część III;
d)
suszu paszowego, załącznik I część IV;
e)
nasion, załącznik I część V;
f)
chmielu, załącznik I część VI;
g)
oliwek stołowych i oliwy z oliwek, załącznik I część VII;
h)
lnu i konopi, załącznik I część VIII;
i)
owoców i warzyw, załącznik I część IX;
j)
przetworów owocowych i warzywnych, załącznik I część X;
k)
bananów, załącznik I część XI;
l)
wina, załącznik I część XII;
m)
żywych roślin i produktów kwiaciarstwa, załącznik I część XIII;
n)
surowca tytoniowego, załącznik I część XIV;
o)
wołowiny i cielęciny, załącznik I część XV;
p)
mleka i przetworów mlecznych, załącznik I część XVI;
q)
wieprzowiny, załącznik I część XVII;
r)
mięsa baraniego i koziego, załącznik I część XVIII;
s)
jaj, załącznik I część XIX;
t)
mięsa drobiowego, załącznik I część XX;
u)
innych produktów, załącznik I część XXI.
2. W odniesieniu do sektora owoców i warzyw, przetworów owocowych i warzywnych oraz wina stosuje się wyłącznie art. 195 niniejszego rozporządzenia.
3. Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne środki w odniesieniu do następujących sektorów, w stosownych przypadkach określonych dokładniej w załączniku II:
a)
alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, załącznik II część I (zwanego dalej „sektorem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego”);
b)
produktów pszczelich, załącznik II część II (zwanego dalej „sektorem produktów pszczelich”);
c)
jedwabników, załącznik II część III.
Artykuł 2
Definicje
1. Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje dotyczące niektórych sektorów określone w załączniku III.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia:
a)
„rolnik” oznacza rolnika w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
b)
„agencja płatnicza” oznacza organ lub organy wyznaczone przez państwo członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005;
c)
„cena interwencyjna” oznacza cenę zakupu produktów w ramach interwencji publicznej.
Artykuł 3
Lata gospodarcze
Ustanawia się następujące lata gospodarcze:
a)
od 1 stycznia do 31 grudnia danego roku w przypadku sektora bananów;
b)
od 1 kwietnia do 31 marca następnego roku w przypadku:
(i)
sektora suszu paszowego;
(ii)
sektora jedwabników;
c)
od 1 lipca do 30 czerwca następnego roku w przypadku:
(i)
sektora zbóż;
(ii)
sektora nasion;
(iii)
sektora oliwek stołowych i oliwy z oliwek;
(iv)
sektora lnu i konopi;
(v)
sektora mleka i przetworów mlecznych;
d)
od 1 września do 31 sierpnia następnego roku w przypadku sektora ryżu;
e)
od 1 października do 30 września następnego roku w przypadku sektora cukru.
Artykuł 4
Uprawnienia Komisji
W przypadku przyznania Komisji uprawnień, działa ona zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2, o ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
Artykuł 5
Przepisy wykonawcze
Komisja może przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące stosowania art. 2.
Komisja może dokonać zmiany definicji dotyczących ryżu, określonych w załącznika III części I oraz definicji „cukru pochodzącego z AKP/Indii” określonej w części II pkt 12 tego załącznika.
Komisja może przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące stosowania art. 2, w szczególności dotyczące ustalania przelicznika dla ryżu na różnych etapach przetworzenia, kosztów przetwarzania oraz wartości produktów ubocznych.
CZĘŚĆ II
RYNEK WEWNĘTRZNY
TYTUŁ I
INTERWENCJA RYNKOWA
ROZDZIAŁ I
Interwencja publiczna i prywatne przechowywanie
Sekcja I
Przepisy ogólne
Artykuł 6
Zakres stosowania
1. Niniejszy rozdział ustanawia przepisy dotyczące, w stosownych przypadkach, dokonywania zakupu w ramach interwencji publicznej oraz przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania w odniesieniu do następujących sektorów:
a)
zbóż;
b)
ryżu;
c)
cukru;
d)
oliwek stołowych i oliwy z oliwek;
e)
wołowiny i cielęciny;
f)
mleka i przetworów mlecznych;
g)
wieprzowiny;
h)
mięsa baraniego i koziego.
2. Do celów niniejszego rozdziału:
a)
„zboża” oznaczają zboża zebrane we Wspólnocie;
b)
„mleko” oznacza mleko krowie wyprodukowane we Wspólnocie;
c)
„mleko odtłuszczone” oznacza odtłuszczone mleko uzyskane bezpośrednio i wyłącznie z mleka krowiego wyprodukowanego we Wspólnocie;
d)
„śmietanka” oznacza śmietankę uzyskaną bezpośrednio i wyłącznie z mleka.
Artykuł 7
Pochodzenie ze Wspólnoty
Nie naruszając przepisów art. 5 ust. 2 do zakupu w ramach interwencji publicznej lub do przyznania dopłat do prywatnego przechowywania kwalifikują się wyłącznie produkty pochodzące ze Wspólnoty.
Artykuł 8
Ceny referencyjne
1. Dla produktów, o których mowa w art. 5 ust. 1, podlegających środkom interwencyjnym ustala się następujące ceny referencyjne:
a)
w odniesieniu do sektora zbóż:
101,31 EUR za tonę, podnoszoną miesięcznie o następujące kwoty:
-
listopad: 0,46 EUR za tonę,
-
grudzień: 0,92 EUR za tonę,
-
styczeń: 1,38 EUR za tonę,
-
luty: 1,84 EUR za tonę,
-
marzec: 2,30 EUR za tonę,
-
kwiecień: 2,76 EUR za tonę,
-
maj: 3,22 EUR za tonę,
-
czerwiec: 3,22 EUR za tonę.
Cena referencyjna kukurydzy i ziarna sorgo w czerwcu pozostaje ważna w lipcu, sierpniu i wrześniu tego samego roku;
b)
w odniesieniu do ryżu niełuskanego, 150 EUR za tonę w przypadku ryżu standardowej jakości określonej w załączniku IV pkt A;
c)
w odniesieniu do cukru:
(i)
w odniesieniu do cukru białego:
-
541,5 EUR za tonę w roku gospodarczym 2008/2009,
-
404,4 EUR za tonę od roku gospodarczego 2009/2010;
(ii)
w odniesieniu do cukru surowego:
-
448,8 EUR za tonę w roku gospodarczym 2008/2009,
-
335,2 EUR za tonę od roku gospodarczego 2009/2010.
Ceny referencyjne, o których mowa w pkt (i) oraz (ii), stosuje się do cukru luzem, na podstawie ceny ex factory cukru standardowej jakości określonej w załączniku IV pkt B;
d)
w odniesieniu do sektora wołowiny i cielęciny, 2 224 EUR za tonę tusz bydła płci męskiej klasy R3 według wspólnotowej skali klasyfikacji tusz bydła dorosłego określonej w art. 42 ust. 1 lit. a);
e)
w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych:
(i)
w odniesieniu do masła 246,39 EUR za 100 kg;
(ii)
w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku 174,69 EUR za 100 kg;
f)
w odniesieniu do sektora wieprzowiny 1 509,39 EUR za tonę tusz wieprzowych standardowej jakości określonych pod względem wagi i zawartości chudego mięsa zgodnie ze wspólnotową skalą klasyfikacji tusz wieprzowych określoną w art. 42 ust. 1 lit. b):
(i)
tusze ważące od 60 kg do mniej niż 120 kg: klasa E zgodnie z załącznikiem V pkt B.II;
(ii)
tusze ważące od 120 kg do 180 kg: klasa R zgodnie z załącznikiem V pkt B.II.
2. Ceny referencyjne zbóż i ryżu, określone odpowiednio w ust. 1 lit. a) i b), odnoszą się do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed ich wyładowaniem. Zasada ta stosuje się do wszystkich wspólnotowych centrów interwencyjnych wyznaczonych zgodnie z art. 41.
3. W świetle zmian w produkcji i zmian sytuacji rynkowej Rada może zmienić ceny referencyjne ustalone w ust. 1 niniejszego artykułu działając zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 9
Sprawozdawczość cenowa na rynku cukru
Komisja ustanawia system informacji o cenach na rynku cukru, obejmujący system publikacji danych dotyczących wysokości cen na tym rynku.
System ten opiera się na informacjach dostarczonych przez przedsiębiorstwa produkujące biały cukier lub przez inne podmioty gospodarcze zajmujące się handlem cukrem. Informacje te są traktowane jako poufne.
Komisja dba o to, by opublikowane informacje nie pozwalały na określenie cen stosowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa lub podmioty gospodarcze.
Sekcja II
Interwencja publiczna
Podsekcja I
Przepisy ogólne
Artykuł 10
Produkty kwalifikujące się do interwencji publicznej
1. Interwencję publiczną stosuje się w odniesieniu do następujących produktów podlegających warunkom ustanowionym w niniejszej sekcji oraz dodatkowym wymogom i warunkom, które określa Komisja zgodnie z art. 43:
a)
pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy i sorgo;
b)
ryżu niełuskanego;
c)
cukru białego lub cukru surowego, pod warunkiem że został on wyprodukowany w ramach kwot i wytworzony z buraków lub trzciny zebranych we Wspólnocie;
d)
świeżej lub schłodzonej wołowiny i cielęciny objętych kodami CN 0201 10 00 oraz od 0201 20 20 do 0201 20 50;
e)
masła wyprodukowanego bezpośrednio i wyłącznie z pasteryzowanej śmietanki w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie, o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego 82 % wagowo i maksymalnej zawartości wody 16 % wagowo;
f)
odtłuszczonego mleka w proszku najwyższej jakości wytworzonego bezpośrednio i wyłącznie z odtłuszczonego mleka metodą rozpyłową w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie, o minimalnej zawartości białka wynoszącej 35,6 % w odtłuszczonej masie suchej.
2. O ile zachowane zostaną warunki określone w niniejszej sekcji oraz inne wymogi i warunki określane przez Komisję zgodnie z art. 43, interwencję publiczną można stosować w sektorze wieprzowiny w odniesieniu do tusz lub półtusz, świeżych lub schłodzonych, objętych kodem CN 0203 11 10, boczku (chudego), świeżego lub schłodzonego, objętego podpozycją ex 0203 19 15 oraz niewytapianego tłuszczu ze świń, świeżego lub schłodzonego, objętego podpozycją ex 0209 00 11.
Podsekcja II
Otwieranie i wstrzymywanie zakupu
Artykuł 11
Zboża
1. Dla zboża interwencja publiczna jest otwarta:
a)
od 1 sierpnia do 30 kwietnia w przypadku Grecji, Hiszpanii, Włoch i Portugalii;
b)
od 1 grudnia do 30 czerwca w przypadku Szwecji;
c)
od 1 listopada do 31 maja w przypadku pozostałych państw członkowskich.
Jednak zakup kukurydzy w ramach interwencji publicznej dokonywany jest wyłącznie w następujących granicach:
a)
700 000 ton w roku gospodarczym 2008/2009;
b)
0 ton od roku gospodarczego 2009/2010.
2. Jeżeli w związku z okresem interwencyjnym w Szwecji dojdzie do przesyłania zboża w ramach interwencji z pozostałych państw członkowskich do Szwecji, Komisja przyjmie środki w celu naprawy tej sytuacji.
Artykuł 12
Ryż
Dla ryżu niełuskanego interwencja publiczna jest otwarta w okresie od 1 kwietnia do 31 lipca. Jednakże zakup w ramach interwencji publicznej dokonywany jest wyłącznie w granicach 75 000 ton na dany okres.
Artykuł 13
Cukier
1. Dla cukru interwencja publiczna jest otwarta w latach gospodarczych 2008/2009 i 2009/2010. Jednakże interwencja publiczna przeprowadzana jest wyłącznie w granicach odpowiadających 600 000 ton cukru białego na dany rok gospodarczy.
2. Cukier przechowywany zgodnie z przepisami ust. 1 w danym roku gospodarczym nie może podlegać innym środkom w zakresie przechowywania przewidzianym w art. 32, 52 lub 63.
Artykuł 14
Wołowina i cielęcina
1. Komisja, bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, otwiera dla wołowiny i cielęciny interwencję publiczną, jeżeli przez okres dwóch kolejnych tygodni średnia cena rynkowa w danym państwie członkowskim lub w danym regionie państwa członkowskiego notowana na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz określonej w art. 42 ust. 1, jest niższa niż 1 560 EUR za tonę.
2. Komisja, bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, zamyka interwencję publiczną, jeżeli przez okres co najmniej jednego tygodnia warunek, o którym mowa w ust. 1, nie jest spełniony.
Artykuł 15
Masło
1. Jeżeli w reprezentatywnym okresie ceny rynkowe masła w co najmniej jednym państwie członkowskim wynoszą mniej niż 92 % ceny referencyjnej, Komisja, bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, otwiera dla masła interwencję publiczną w odnośnym państwie członkowskim lub państwach członkowskich na okres od 1 marca do 31 sierpnia danego roku.
2. Komisja, bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, wstrzymuje zakup w ramach interwencji publicznej, jeżeli w reprezentatywnym okresie ceny rynkowe masła w odnośnym państwie członkowskim lub państwach członkowskich wynoszą 92 % lub więcej ceny referencyjnej.
Ponadto Komisja może wstrzymać zakup w ramach interwencji publicznej, jeżeli ilości oferowane w ramach interwencji w okresie, o którym mowa w ustępie pierwszym, przekraczają 30 000 ton. W tym przypadku zakup może być dokonywany w ramach procedury przetargowej, zgodnie z wymogami, które określa Komisja.
3. Komisja ustanawia szczegółowe zasady dotyczące ustalania cen rynkowych masła.
Artykuł 16
Odtłuszczone mleko w proszku
Dla odtłuszczonego mleka w proszku interwencja publiczna jest otwarta w okresie od 1 marca do 31 sierpnia.
Jednakże Komisja może wstrzymać interwencję publiczną, jeżeli ilości oferowane w ramach interwencji w tym okresie przekroczą 109 000 ton. W tym przypadku zakup może być dokonywany w ramach procedury przetargowej, zgodnie z wymogami, które określa Komisja.
Artykuł 17
Wieprzowina
Komisja może podjąć decyzję o zastosowaniu interwencji publicznej w sektorze wieprzowiny, w przypadku gdy średnia cena rynkowa tusz wieprzowych we Wspólnocie, ustalona na podstawie cen notowanych w poszczególnych państwach członkowskich na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty i ważona przy pomocy współczynników odzwierciedlających stosunkową wielkość stada trzody chlewnej w każdym państwie członkowskim, jest niższa niż 103 % ceny referencyjnej i prawdopodobnie utrzyma się na tym poziomie.
Podsekcja III
Cena interwencyjna
Artykuł 18
Zboża
Cena interwencyjna zbóż jest równa cenie referencyjnej, co nie ma wpływu na podwyższenie lub obniżenie ceny w związku z jakością zboża.
Artykuł 19
Ryż
Cena interwencyjna ryżu jest równa cenie referencyjnej.
Jednakże jeśli jakość produktów oferowanych agencji płatniczej różni się od jakości standardowej, o której mowa w załączniku IV pkt A, cena interwencyjna jest korygowana poprzez jej podwyższenie lub obniżenie.
Ponadto Komisja może ustalić podwyższenie i obniżenie ceny interwencyjnej w celu zagwarantowania ukierunkowania produkcji na niektóre odmiany.
Artykuł 20
Cukier
Cena interwencyjna cukru wynosi 80 % ceny referencyjnej ustalonej na rok gospodarczy następujący po roku gospodarczym, w którym złożono ofertę sprzedaży.
Jednakże jeśli jakość cukru oferowanego agencji płatniczej różni się od jakości standardowej, o której mowa w załączniku IV pkt B, i dla której ustalono cenę referencyjną, cena interwencyjna zostaje stosownie podwyższona lub obniżona.
Artykuł 21
Wołowina i cielęcina
1. Ceny interwencyjne wołowiny i cielęciny oraz ilości przyjmowane w ramach interwencji określa Komisja w ramach procedury przetargowej. W szczególnych przypadkach mogą one zostać ustalone dla danego państwa członkowskiego lub danego regionu państwa członkowskiego na podstawie notowanych średnich cen rynkowych.
2. Przyjmowane mogą być jedynie oferty o cenie równej średniej cenie rynkowej lub niższej od tej ceny notowanej w danym państwie członkowskim lub w danym regionie państwa członkowskiego podwyższonej o sumę określaną przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów.
Artykuł 22
Masło
Bez uszczerbku dla ustalenia ceny interwencyjnej w ramach procedury przetargowej w przypadku, o którym mowa w art. 15 ust. 2 akapit drugi, cena interwencyjna masła wynosi 90 % ceny referencyjnej.
Artykuł 23
Odtłuszczone mleko w proszku
Bez uszczerbku dla ustalenia ceny interwencyjnej w ramach procedury przetargowej w przypadku, o którym mowa w art. 16 akapit drugi, cena interwencyjna odtłuszczonego mleka w proszku jest równa cenie referencyjnej.
Jednakże jeśli rzeczywista zawartość białka jest mniejsza od ustalonej w art. 10 lit. f) minimalnej zawartości białka w odtłuszczonej masie suchej wynoszącej 35,6 %, lecz nie mniejsza niż 31,4 %, cena interwencyjna jest równa cenie referencyjnej pomniejszonej o 1,75 % na każdy punkt procentowy poniżej 35,6 %.
Artykuł 24
Wieprzowina
1. Cena interwencyjna w sektorze wieprzowiny ustalana jest przez Komisję w odniesieniu do tusz wieprzowych standardowej jakości. Cena interwencyjna nie może być wyższa niż 92 % lub niższa niż 78 % ceny referencyjnej.
2. W odniesieniu do produktów standardowej jakości innych niż tusze wieprzowe ceny interwencyjne ustalane są przez odniesienie do ceny interwencyjnej tusz wieprzowych na podstawie stosunku wartości handlowej tych produktów do wartości handlowej tusz wieprzowych.
3. W odniesieniu do produktów innych niż produkty standardowej jakości ceny interwencyjne ustalane są na podstawie cen obowiązujących dla odpowiednich produktów standardowej jakości przez odniesienie różnicy jakości do jakości standardowej. Ceny te mają zastosowanie do produktów określonej jakości.
Podsekcja IV
Zbyt zapasów interwencyjnych
Artykuł 25
Zasady ogólne
Zbyt produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej odbywa się w sposób zapobiegający zakłóceniom rynku oraz zapewniający równy dostęp do towarów i równe traktowanie nabywców, a także zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
Artykuł 26
Zbyt cukru
W odniesieniu do cukru zakupionego w ramach interwencji publicznej agencje płatnicze mogą sprzedawać cukier jedynie po cenie wyższej od ceny referencyjnej ustalonej dla roku gospodarczego, w którym sprzedaż ma miejsce.
Jednakże Komisja może zadecydować, że agencje płatnicze:
a)
mogą sprzedawać cukier za cenę równą cenie referencyjnej, o której mowa w akapicie pierwszym, lub niższą od tej ceny, jeżeli cukier jest przeznaczony do:
(i)
wykorzystania jako pasza dla zwierząt; lub
(ii)
wywozu, bez dalszego przetwarzania lub po przetworzeniu na produkty wymienione w załączniku I do Traktatu bądź na towary wymienione w załączniku XX część III do niniejszego rozporządzenia;
b)
mają udostępnić utrzymywany zapas nieprzetworzonego cukru, przeznaczonego do spożycia przez ludzi na rynku wewnętrznym Wspólnoty, organizacjom charytatywnym uznanym przez dane państwo członkowskie lub, w przypadkach, gdy państwo członkowskie nie dokonuje uznania takich organizacji, przez Komisję, za cenę niższą od aktualnej ceny referencyjnej lub bezpłatnie do celów dystrybucji w ramach jednostkowych akcji pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych.
Artykuł 27
Dystrybucja wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie
1. Produkty stanowiące zapasy interwencyjne udostępniane są niektórym wyznaczonym organizacjom w celu umożliwienia ich dystrybucji, zgodnie z planem rocznym, między osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie.
Dystrybucja ta jest:
a)
bezpłatna; lub
b)
odpłatna, ale cena w żadnym przypadku nie jest wyższa od ceny uzasadnionej kosztami poniesionymi przez wyznaczoną organizację w ramach prowadzenia akcji.
2. Dany produkt może zostać pozyskany na rynku wspólnotowym, w przypadku gdy:
a)
jest on tymczasowo niedostępny we wspólnotowych zapasach interwencyjnych w okresie wykonywania rocznego planu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie niezbędnym do umożliwienia realizacji tego planu w jednym lub więcej państwach członkowskich oraz pod warunkiem, że ponoszone koszty mieszczą się w granicach środków przeznaczonych na ten cel z budżetu wspólnotowego; lub
b)
realizacja planu pociągałaby za sobą transfer między państwami członkowskimi niewielkich ilości produktów z zapasów interwencyjnych danego państwa członkowskiego, innego niż państwo lub państwa, w których istnieje zapotrzebowanie na ten produkt.
3. Odnośne państwa członkowskie wyznaczają organizacje, o których mowa w ust. 1, i corocznie w stosownym czasie powiadamiają Komisję o zamiarze stosowania tego mechanizmu.
4. Produkty, o których mowa w ust. 1 i 2, są bezpłatnie przekazywane wyznaczonym organizacjom. Wartość księgowa takich produktów odpowiada cenie interwencyjnej, w razie konieczności skorygowanej przy pomocy współczynników, tak aby uwzględnić różnice jakościowe.
5. Nie naruszając przepisów art. 190, produkty udostępnione na mocy przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu są finansowane ze środków przyznanych w ramach odpowiedniego tytułu budżetowego EFRG z budżetu Wspólnot Europejskich. Można również postanowić, aby finansowanie to przyczyniało się do pokrycia kosztów transportu produktów z centrów interwencyjnych oraz kosztów administracyjnych ponoszonych przez wyznaczone organizacje w związku z realizacją mechanizmu przewidzianego w niniejszym artykule, z wyłączeniem wszelkich kosztów, które mogą być ponoszone przez beneficjentów w ramach stosowania przepisów ust. 1 i 2.
Sekcja III
Prywatne przechowywanie
Podsekcja I
Dopłaty obowiązkowe
Artykuł 28
Kwalifikujące się produkty
Dopłaty do prywatnego przechowywania przyznaje się w odniesieniu do następujących produktów podlegających warunkom ustanowionym w niniejszej sekcji oraz dodatkowym wymogom i warunkom, które określa Komisja zgodnie z art. 40:
a)
w przypadku śmietanki i masła:
(i)
śmietanka;
(ii)
masło niesolone wyprodukowane - w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie - ze śmietany lub mleka o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego 82 % wagowo i maksymalnej zawartości wody 16 % wagowo;
(iii)
masło solone wyprodukowane - w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie - ze śmietany lub mleka o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego 80 % wagowo, maksymalnej zawartości wody 16 % wagowo i maksymalnej zawartości soli 2 % wagowo;
b)
w przypadku sera:
(i)
przynajmniej dziewięciomiesięczny ser Grana Padano;
(ii)
przynajmniej piętnastomiesięczny ser Parmigiano Reggiano;
(iii)
przynajmniej trzymiesięczny ser Provolone.
Artykuł 29
Warunki i wysokość dopłat do śmietanki i masła
Komisja określa klasy jakości masła, które kwalifikują się do dopłat. Na tej podstawie masło zostaje odpowiednio oznaczone.
Wysokość dopłat do śmietanki i masła ustala Komisja na podstawie kosztów przechowywania i prawdopodobnych tendencji cenowych na rynku masła świeżego i masła z zapasów.
Jeśli w chwili wycofania ze składu następuje niekorzystna zmiana na rynku, której nie można było przewidzieć w chwili wprowadzania do składu, dopłata może zostać zwiększona.
Artykuł 30
Warunki i wysokość dopłat do sera
Warunki oraz wysokość dopłat do sera ustanawia Komisja. Wysokość dopłaty ustalana jest na podstawie kosztów przechowywania i prawdopodobnych tendencji cen rynkowych.
Agencja płatnicza wyznaczona przez państwo członkowskie, w którym odnośne sery są produkowane i w którym są kwalifikowane do przyznania nazwy pochodzenia, stosuje środki przyjęte przez Komisję na mocy akapitu pierwszego.
Podsekcja II
Dopłaty fakultatywne
Artykuł 31
Kwalifikujące się produkty
1. Dopłaty do prywatnego przechowywania mogą być przyznawane w odniesieniu do następujących produktów podlegających warunkom ustanowionym w niniejszej sekcji oraz dodatkowym wymogom i warunkom, które przyjmuje Komisja zgodnie z art. 43:
a)
cukru białego;
b)
oliwy z oliwek;
c)
świeżego lub schłodzonego mięsa z bydła dorosłego w postaci tusz, półtusz, ćwierci kompensowanych, ćwierci przednich lub ćwierci tylnych, sklasyfikowanych na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz bydła dorosłego określonej w art. 42 ust. 1;
d)
odtłuszczonego mleka w proszku najwyższej jakości, wyprodukowanego w zatwierdzonym przedsiębiorstwie Wspólnoty, bezpośrednio i wyłącznie z mleka odtłuszczonego;
e)
serów nadających się do długiego składowania oraz serów, które są produkowane z mleka owczego lub koziego i wymagają przynajmniej sześciomiesięcznego okresu dojrzewania;
f)
wieprzowiny;
g)
mięsa baraniego i koziego.
Komisja może dokonać zmiany w wykazie produktów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), jeśli wymaga tego sytuacja na rynku.
2. Komisja ustala wysokość dopłat do prywatnego przechowywania, o których mowa w ust. 1, z wyprzedzeniem lub w ramach procedur przetargowych;
W odniesieniu do produktów, o których mowa w ust. 1 lit. d) i e), wysokość dopłat ustalana jest przy uwzględnieniu kosztów przechowywania oraz, odpowiednio:
(i)
prawdopodobnych tendencji cenowych na rynku odtłuszczonego mleka w proszku;
(ii)
konieczności utrzymania równowagi między serami objętymi dopłatami a pozostałymi serami wprowadzanymi na rynek.
Artykuł 32
Warunki przyznawania dopłat w przypadku cukru białego
1. Jeżeli średnia notowana wspólnotowa cena cukru białego jest niższa w reprezentatywnym okresie od ceny referencyjnej i prawdopodobnie utrzyma się na tym poziomie, to Komisja może, biorąc pod uwagę sytuację na rynku, podjąć decyzję o przyznaniu dopłat do prywatnego przechowywania cukru białego przedsiębiorstwom, którym przydzielono kwoty cukru.
2. Cukier przechowywany zgodnie z przepisami ust. 1 w danym roku gospodarczym nie może podlegać innym środkom w zakresie przechowywania zgodnie z art. 13, 52 lub 63.
Artykuł 33
Warunki przyznawania dopłat w przypadku oliwy z oliwek
Komisja może podjąć decyzję o upoważnieniu instytucji, które dają odpowiednie gwarancje i zostały zatwierdzone przez państwa członkowskie, do zawierania umów przechowywania sprzedawanej przez nie oliwy z oliwek, w przypadku poważnych zakłóceń rynku w niektórych regionach Wspólnoty, między innymi w przypadku, gdy średnia cena notowana na rynku w reprezentatywnym okresie jest niższa od:
a)
1 779 EUR za tonę oliwy z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia; lub
b)
1 710 EUR za tonę oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia; lub
c)
1 524 EUR za tonę oliwy z oliwek typu lampante o kwasowości wynoszącej 2o, która to suma podlega obniżeniu o 36,70 EUR za tonę za każdy dodatkowy stopień kwasowości.
Artykuł 34
Warunki przyznawania dopłat w przypadku produktów sektora wołowiny i cielęciny
Jeżeli średnia wspólnotowa cena rynkowa notowana na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz bydła dorosłego określonej w art. 42 ust. 1, nie przekracza 103 % ceny referencyjnej i prawdopodobnie utrzyma się na tym poziomie, Komisja może podjąć decyzję o przyznaniu dopłat do prywatnego przechowywania.
Artykuł 35
Warunki przyznawania dopłat w przypadku odtłuszczonego mleka w proszku
Komisja może podjąć decyzję o przyznaniu dopłat do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku, w szczególności jeśli tendencje cenowe i zapasy produktów wskazują na poważne zakłócenie równowagi na rynku, którego można uniknąć lub które można zredukować dzięki przechowywaniu sezonowemu.
Artykuł 36
Warunki przyznawania dopłat w przypadku sera
1. Jeżeli rozwój tendencji cenowych i stan zapasów produktów serowych, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. e), wskazują na poważne zakłócenie równowagi na rynku, którego można uniknąć lub które można zredukować dzięki przechowywaniu sezonowemu, Komisja może podjąć decyzję o przyznaniu dopłat do prywatnego przechowywania.
2. Jeżeli w momencie wygaśnięcia umowy przechowywania poziom cen rynkowych przechowywanych serów jest wyższy od poziomu cen w momencie podpisywania umowy, Komisja może podjąć decyzję o skorygowaniu wysokości przyznanej dopłaty.
Artykuł 37
Warunki przyznawania dopłat w przypadku wieprzowiny
W przypadku gdy średnia cena rynkowa tusz wieprzowych we Wspólnocie, ustalona na podstawie cen notowanych w poszczególnych państwach członkowskich na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty i ważona przy pomocy współczynników odzwierciedlających stosunkową wielkość stada trzody chlewnej w każdym państwie członkowskim, jest niższa od 103 % ceny referencyjnej i prawdopodobnie utrzyma się na tym poziomie, Komisja może podjąć decyzję o przyznaniu dopłat do prywatnego przechowywania.
Artykuł 38
Warunki przyznawania dopłat w przypadku mięsa baraniego i koziego
Komisja może podjąć decyzję o przyznaniu dopłat do prywatnego przechowywania w przypadku istnienia szczególnie trudnej sytuacji na rynku mięsa baraniego i koziego w jednym lub więcej z następujących obszarów notowań:
a)
Wielka Brytania;
b)
Irlandia Północna;
c)
każde inne pojedyncze państwo członkowskie poza Zjednoczonym Królestwem.
Sekcja IV
Przepisy wspólne
Artykuł 39
Przepisy dotyczące przechowywania
1. Agencje płatnicze nie mogą przechowywać produktów przez nie zakupionych poza terytorium państwa członkowskiego, którego jurysdykcji podlegają, chyba że otrzymały uprzednio zezwolenie wydane przez Komisję.
Do celów niniejszego artykułu terytorium Belgii i terytorium Luksemburga są uznawane za jedno państwo członkowskie.
2. Zezwolenie jest udzielane, w przypadku gdy przechowywanie jest nieodzowne, przy uwzględnieniu następujących kwestii:
a)
możliwości i wymogów związanych z przechowywaniem na terytorium państwa członkowskiego, którego jurysdykcji dana agencja płatnicza podlega, oraz na terytorium pozostałych państw członkowskich;
b)
wszelkich dodatkowych kosztów związanych z przechowywaniem na terytorium państwa członkowskiego, którego jurysdykcji podlega dana agencja płatnicza, a także z transportem.
3. Zezwolenie na przechowywanie na terytorium państwa trzeciego jest udzielane wyłącznie w przypadku gdy na podstawie kryteriów określonych w ust. 2, przechowywanie na terytorium innego państwa członkowskiego stwarza poważne trudności.
4. Informacje, o których mowa w ust. 2 lit. a), sporządzane są po konsultacji ze wszystkimi państwami członkowskimi.
5. Wszelkie należności celne i inne kwoty przyznawane lub pobierane w ramach wspólnej polityki rolnej nie mają zastosowania w odniesieniu do produktów:
a)
transportowanych po uzyskaniu zezwolenia udzielonego na mocy ust. 1, 2 i 3; lub
b)
przekazywanych z jednej agencji płatniczej do innej.
6. Każda agencja płatnicza działająca zgodnie z ust. 1, 2 i 3 jest odpowiedzialna za produkty przechowywane poza terytorium państwa członkowskiego, którego jurysdykcji podlega.
7. Jeśli produkty przechowywane przez agencję płatniczą poza terytorium państwa członkowskiego, którego jurysdykcji agencja ta podlega, nie zostaną przywiezione z powrotem na terytorium tego państwa, są one sprzedawane po cenach i zgodnie z warunkami ustalonymi lub które zostaną ustalone w odniesieniu do miejsca przechowywania tych produktów.
Artykuł 40
Przepisy dotyczące procedur przetargowych
Procedury przetargowe zapewniają równe szanse uczestnictwa w przetargu wszystkim zainteresowanym osobom.
Przy wyborze ofert pierwszeństwo mają te, które są najbardziej korzystne dla Wspólnoty. Udzielenie zamówienia nie jest jednak konieczne.
Artykuł 41
Centra interwencyjne
1. Komisja wyznacza centra interwencyjne dla sektora zbóż i sektora ryżu oraz określa warunki mające zastosowanie w tym zakresie.
W odniesieniu do produktów sektora zbóż Komisja może wyznaczyć centra interwencyjne dla poszczególnych rodzajów zbóż.
2. Przy sporządzaniu wykazu centrów interwencyjnych Komisja uwzględnia w szczególności następujące czynniki:
a)
usytuowanie centrów na obszarach z nadwyżką odnośnych produktów;
b)
dostępność odpowiednich pomieszczeń i wyposażenia technicznego;
c)
korzystne usytuowanie ze względu na transport.
Artykuł 42
Klasyfikacja tusz
1. Wspólnotowe skale klasyfikacji tusz stosowane są zgodnie z przepisami załącznika V w odniesieniu do następujących sektorów:
a)
wołowiny i cielęciny w odniesieniu do tusz bydła dorosłego;
b)
wieprzowiny w odniesieniu do tusz świń niebędących świniami hodowlanymi;
W odniesieniu do sektora mięsa baraniego i koziego państwa członkowskie mogą stosować wspólnotową klasyfikację tusz w przypadku tusz baranich zgodnie z przepisami załącznika V pkt C.
2. Kontrole na miejscu dotyczące klasyfikacji tusz bydła dorosłego i tusz baranich przeprowadzane są w imieniu Wspólnoty przez wspólnotową komisję kontrolną złożoną z ekspertów wyznaczonych przez Komisję i z ekspertów wyznaczonych przez państwa członkowskie. Komisja kontrolna składa sprawozdania z przeprowadzonych kontroli Komisji i państwom członkowskim.
Koszty przeprowadzanych kontroli ponosi Wspólnota.
Artykuł 43
Przepisy wykonawcze
Nie naruszając poszczególnych uprawnień przyznanych Komisji na mocy przepisów niniejszego rozdziału, Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące jego stosowania, które mogą dotyczyć w szczególności:
a)
wymogów i warunków, które mają spełniać produkty - a w przypadku wieprzowiny również wykazu produktów - przeznaczone do zakupu w ramach interwencji publicznej, o której mowa w art. 10, lub w odniesieniu do których przyznano dopłaty do prywatnego przechowywania, o których mowa w art. 28 i 31, w szczególności dotyczące jakości, grup jakości, klas jakości, kategorii, ilości, opakowania, w tym oznakowania, maksymalnego wieku, konserwowania, stanu produktów, do których odnosi się cena interwencyjna, długości okresu prywatnego przechowywania;
b)
wprowadzenia zmian do załącznika IV części B;
c)
w stosownych przypadkach, stopnia stosownego podwyższania i obniżania cen;
d)
procedur i warunków przejmowania zakupów interwencyjnych przez agencje płatnicze i przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania, w szczególności w odniesieniu do:
(i)
zawierania umów i ich treści;
(ii)
długości okresu prywatnego przechowywania oraz warunków, na podstawie których okres ten, wyznaczony w umowie, może zostać skrócony lub wydłużony;
(iii)
warunków, na podstawie których można podjąć decyzję o ponownym wprowadzeniu do obrotu lub o zbycie produktów objętych umowami prywatnego przechowywania;
(iv)
państwa członkowskiego, w którym można złożyć wniosek o prywatne przechowywanie;
e)
przyjęcia wykazu reprezentatywnych rynków, o których mowa w art. 17 i 37;
f)
przepisów dotyczących warunków zbytu produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej, w szczególności w odniesieniu do cen sprzedaży, warunków zwolnienia z przechowywania oraz, w stosownych przypadkach, dalszego wykorzystania lub przeznaczenia produktów zwolnionych w ten sposób, kontroli, które należy przeprowadzić oraz, w razie konieczności, systemu wymaganych zabezpieczeń;
g)
ustanowienia planu rocznego, o którym mowa w art. 27 ust. 1;
h)
warunku pozyskiwania produktów na rynku wspólnotowym, o których mowa w art. 27 ust. 2;
i)
przepisów dotyczących zezwoleń, o których mowa w art. 39, w tym, wyłącznie w przypadku wyraźnej potrzeby, odstępstw od przepisów dotyczących handlu;
j)
przepisów związanych z procedurami, których należy przestrzegać w przypadku stosowania procedur przetargowych;
k)
przepisów dotyczących wyznaczania centrów interwencyjnych, o których mowa w art. 41;
l)
warunków, jakie powinny spełniać składy, w których mogą być przechowywane produkty;
m)
wspólnotowych skali klasyfikacji tusz określonych w art. 42 ust. 1 zwłaszcza w odniesieniu do:
(i)
definicji;
(ii)
prezentacji tusz do celów sprawozdawczości cenowej w przypadku klasyfikacji tusz bydła dorosłego;
(iii)
środków, które powinny zostać przedsięwzięte przez ubojnie zgodnie z załącznikiem V pkt A ppkt III:
-
odstępstw, o których mowa w art. 5 dyrektywy 88/409/EWG i dotyczących ubojni, które chcą ograniczyć swoją produkcję do rynku lokalnego,
-
odstępstw, które mogą zostać przyznane państwom członkowskim na ich wniosek dla ubojni, w których dokonuje się uboju niewielu sztuk bydła;
(iv)
upoważnienia państw członkowskich do niestosowania skali klasyfikacji tusz wieprzowych oraz na stosowanie dodatkowych kryteriów oceny oprócz kryterium wagi i szacowanej zawartości chudego mięsa;
(v)
przepisów dotyczących dostarczania przez państwa członkowskie informacji o cenach niektórych produktów.
ROZDZIAŁ II
Specjalne środki interwencyjne
Sekcja I
Nadzwyczajne środki wspierania rynku
Artykuł 44
Choroby zwierząt
1. Komisja może przyjąć nadzwyczajne środki wspierania rynku dotkniętego trudnościami w celu uwzględnienia ograniczeń w handlu wewnątrzwspólnotowym i w handlu z państwami trzecimi, które to ograniczenia mogą wynikać ze stosowania środków zwalczania rozprzestrzeniania się chorób zwierząt.
Środki określone w akapicie pierwszym mają zastosowanie do następujących sektorów:
a)
wołowiny i cielęciny;
b)
mleka i przetworów mlecznych;
c)
wieprzowiny;
d)
mięsa baraniego i koziego;
e)
jaj;
f)
drobiu.
2. Środki określone w ust. 1 akapit pierwszy stosowane są na wniosek zainteresowanego państwa lub państw członkowskich.
Środki te mogą być stosowane wyłącznie, jeżeli zainteresowane państwo lub państwa członkowskie szybko zastosowały środki zdrowotne i weterynaryjne w celu wyeliminowania choroby, oraz wyłącznie w zakresie i przedziale czasowym niezbędnym do wsparcia odnośnego rynku.
Artykuł 45
Utrata zaufania konsumentów
W odniesieniu do sektora mięsa drobiowego i sektora jaj Komisja może przyjąć nadzwyczajne środki wspierania rynku, aby uwzględnić poważne zakłócenia na rynku bezpośrednio związane z utratą zaufania konsumentów, wynikającą z zagrożeń dla zdrowia publicznego bądź dla zdrowia zwierząt.
Środki te są przyjmowane na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego (państw członkowskich).
Artykuł 46
Finansowanie
1. W przypadku nadzwyczajnych środków, o których mowa w art. 44 i 45, Wspólnota zapewnia częściowe finansowanie odpowiadające 50 % wydatków poniesionych przez państwa członkowskie.
Jednakże w odniesieniu do sektorów wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i koziego Wspólnota zapewnia częściowe finansowanie odpowiadające 60 % takich wydatków, jeżeli wydatki te poniesiono w związku ze zwalczaniem pryszczycy.
2. Państwa członkowskie gwarantują, że jeżeli producenci mają swój udział w wydatkach ponoszonych przez państwa członkowskie, nie powoduje to zakłócenia konkurencji między producentami w różnych państwach członkowskich.
3. Do wkładów finansowych wnoszonych przez państwa członkowskie i przeznaczonych na nadzwyczajne środki, o których mowa w art. 44 i 45, nie stosuje się art. 87, 88 i 89 Traktatu.
Sekcja II
Środki w sektorach zbóż i ryżu
Artykuł 47
Specjalne środki rynkowe w sektorze zbóż
1. Jeżeli wymaga tego sytuacja rynkowa, Komisja może przedsięwziąć specjalne środki interwencyjne w odniesieniu do sektora zbóż. Takie środki interwencyjne mogą zostać w szczególności przedsięwzięte, jeżeli w jednym lub więcej regionach Wspólnoty nastąpił lub może nastąpić spadek cen w odniesieniu do ceny interwencyjnej.
2. Komisja określa charakter i zastosowanie specjalnych środków interwencyjnych oraz warunki i procedury sprzedaży lub inne formy zbytu produktów objętych tymi środkami.
Artykuł 48
Specjalne środki rynkowe w sektorze ryżu
1. Komisja może podjąć specjalne działania w celu:
a)
zapobieżenia stosowaniu na dużą skalę interwencji publicznej określonej w rozdziale I sekcja II niniejszej części w odniesieniu do sektora ryżu w niektórych regionach Wspólnoty;
b)
zrekompensowania niedoborów ryżu niełuskanego występujących na skutek klęsk żywiołowych.
2. Komisja przyjmuje przepisy szczegółowe dotyczące wprowadzenia niniejszego artykułu w życie.
Sekcja III
Środki w sektorze cukru
Artykuł 49
Cena minimalna buraków
1. Cena minimalna buraków kwotowych wynosi:
a)
27,83 EUR za tonę w roku gospodarczym 2008/2009;
b)
26,29 EUR za tonę od roku gospodarczego 2009/2010.
2. Cena minimalna, o której mowa w ust. 1, dotyczy buraków cukrowych standardowej jakości określonej w załączniku IV pkt B.
3. Przedsiębiorstwa cukrownicze skupujące buraki kwotowe nadające się do przetworzenia na cukier i przeznaczone do przetworzenia na cukier kwotowy są zobowiązane do zapłaty co najmniej ceny minimalnej skorygowanej przez podwyższenie lub obniżenie ceny w celu uwzględnienia odchyleń od jakości standardowej.
Podwyższenie i obniżenie ceny, o których mowa w akapicie pierwszym, stosuje się zgodnie z przepisami wykonawczymi ustanawianymi przez Komisję.
4. W odniesieniu do ilości buraków cukrowych odpowiadającej ilościom cukru przemysłowego lub nadwyżek cukru, które podlegają opłacie z tytułu nadwyżek określonej w art. 61, zainteresowane przedsiębiorstwo cukrownicze koryguje cenę zakupu, tak by była ona co najmniej równa cenie minimalnej buraków kwotowych.
Artykuł 50
Porozumienia międzybranżowe
1. Porozumienia branżowe oraz umowy dostawy są zgodne z przepisami ust. 3 oraz z warunkami zakupu określanymi przez Komisję, w szczególności w odniesieniu do warunków regulujących zakup, dostawę i odbiór buraków oraz zapłatę za nie.
2. Warunki zakupu buraków cukrowych i trzciny cukrowej są regulowane przez porozumienia branżowe zawierane pomiędzy wspólnotowymi plantatorami tych surowców a wspólnotowymi przedsiębiorstwami cukrowniczymi.
3. W umowach dostawy wprowadza się rozróżnienie w zależności od tego, czy cukier, który ma zostać wyprodukowany z buraków cukrowych, będzie:
a)
cukrem kwotowym; czy
b)
cukrem pozakwotowym.
4. Każde przedsiębiorstwo cukrownicze przekazuje państwu członkowskiemu, w którym produkuje cukier, informacje dotyczące:
a)
ilości buraków, o których mowa w ust. 3 lit. a), na którą przedsiębiorstwo zawarło przedsiewne umowy dostawy, oraz zawartości cukru, jakiej dotyczą te umowy;
b)
odpowiadającemu im szacunkowemu uzyskowi.
Państwa członkowskie mogą zwrócić się o udzielenie dodatkowych informacji.
5. Przedsiębiorstwa cukrownicze, które nie podpisały przedsiewnych umów dostawy buraków kwotowych po cenach minimalnych na ilość buraków odpowiadającą ich cukrowi kwotowemu, są zobowiązane do zapłacenia co najmniej ceny minimalnej buraków kwotowych za wszystkie buraki cukrowe, które przetwarzają na cukier.
6. Porozumienia branżowe mogą przewidywać odstępstwa od ust. 3 i 4, pod warunkiem że odstępstwa te zostaną zatwierdzone przez dane państwo członkowskie.
7. W przypadku braku porozumień branżowych dane państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki zgodne z niniejszym rozporządzeniem w celu ochrony interesów zainteresowanych stron.
Artykuł 51
Opłata produkcyjna
1. Kwoty cukru, izoglukozy i syropu inulinowego posiadane zgodnie z art. 56 ust. 2 przez przedsiębiorstwa produkujące cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy podlegają opłacie produkcyjnej.
2. Ustala się opłatę produkcyjną w wysokości 12,00 EUR za tonę cukru kwotowego i kwotowego syropu inulinowego. Opłata produkcyjna za izoglukozę wynosi 50 % opłaty za cukier.
3. Państwa członkowskie pobierają od przedsiębiorstw mających siedzibę na ich terytorium opłatę produkcyjną wnoszoną zgodnie z ust. 1, której wysokość jest uzależniona od wysokości kwoty przyznanej w danym roku gospodarczym.
Przedsiębiorstwa uiszczają opłatę produkcyjną najpóźniej do końca lutego danego roku gospodarczego.
4. Wspólnotowe przedsiębiorstwa produkujące cukier i syrop inulinowy mogą zażądać od plantatorów buraków cukrowych lub trzciny cukrowej lub od dostawców cykorii poniesienia do 50 % kosztów opłaty produkcyjnej.
Artykuł 52
Wycofanie cukru z rynku
1. W celu zachowania równowagi strukturalnej rynku na poziomie cenowym bliskim cenie referencyjnej, z uwzględnieniem zobowiązań Wspólnoty wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, do dnia rozpoczęcia kolejnego roku gospodarczego można wycofać z rynku jednakowy dla wszystkich państw członkowskich odsetek cukru kwotowego, izoglukozy kwotowej i kwotowego syropu inulinowego.
W takim przypadku tradycyjne zapotrzebowanie rynku na importowany cukier surowy przeznaczony do rafinacji, o którym mowa w art. 153, zostaje zmniejszone o tę samą wartość odsetka dla danego roku gospodarczego.
2. Odsetek wycofania, o którym mowa w ust. 1, ustala się najpóźniej do dnia 31 października danego roku gospodarczego na podstawie spodziewanych tendencji rynkowych w tym roku gospodarczym.
3. W okresie wycofania każde przedsiębiorstwo, któremu przyznano kwotę, przechowuje na własny koszt ilość cukru wynikającą z zastosowania do jego produkcji w ramach kwoty na dany rok gospodarczy odsetka wycofania, o którym mowa w ust. 1.
Ilości cukru wycofane w roku gospodarczym uznaje się za pierwsze ilości wyprodukowane w ramach kwoty dla kolejnego roku gospodarczego. Jednakże uwzględniając spodziewane tendencje na rynku cukru, Komisja może podjąć decyzję o uznaniu, na bieżący lub kolejny rok gospodarczy, całości lub części wycofanego cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego za:
a)
nadwyżkę cukru, nadwyżkę izoglukozy lub nadwyżkę syropu inulinowego, które można przeznaczyć do zaklasyfikowania jako cukier przemysłowy, izoglukozę przemysłową lub przemysłowy syrop inulinowy; lub
b)
produkcję w ramach kwoty tymczasowej, z której część może zostać zarezerwowana na wywóz, z poszanowaniem zobowiązań Wspólnoty wynikających z umów zawartych na mocy art. 300 Traktatu.
4. Jeżeli podaż cukru we Wspólnocie jest niewystarczająca, Komisja może podjąć decyzję o sprzedaży pewnej ilości wycofanego cukru, izoglukozy i syropu inulinowego na rynku wspólnotowym przed końcem okresu wycofania.
5. Cukier przechowywany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu w danym roku gospodarczym nie może podlegać innym środkom w zakresie przechowywania zgodnie z art. 12, 29 lub 60.
Artykuł 53
Przepisy wykonawcze
Komisja może przyjąć szczegółowe przepisy wprowadzania niniejszej sekcji w życie, a w szczególności:
a)
kryteria, jakie mają być stosowane przez przedsiębiorstwa cukrownicze przy podziale między sprzedawców buraków ilości buraków objętych przedsiewnymi umowami dostawy, o których mowa w art. 50 ust. 4;
b)
odsetek wycofanego cukru kwotowego, o którym mowa w art. 52 ust. 1;
c)
warunki płatności ceny minimalnej w przypadku sprzedaży wycofanego cukru na rynku wspólnotowym na mocy art. 52 ust. 4.
Sekcja IV
Dostosowanie podaży
Artykuł 54
Środki ułatwiające dostosowanie podaży do wymogów rynku
W celu zachęcenia organizacji branżowych i organizacji międzybranżowych do podjęcia działań na rzecz łatwiejszego dostosowania podaży do wymogów rynku, z wyjątkiem działań związanych z wycofaniem z rynku, Komisja może przyjąć następujące środki w odniesieniu do sektorów żywych roślin, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj oraz drobiu:
a)
środki mające na celu poprawę jakości;
b)
środki mające na celu wsparcie lepszej organizacji produkcji, przetwarzania i wprowadzania do obrotu;
c)
środki ułatwiające odnotowywanie tendencji w zakresie cen rynkowych;
d)
środki umożliwiające opracowywanie prognoz krótko- i długoterminowych na podstawie wykorzystywanych środków produkcji.
ROZDZIAŁ III
Systemy ograniczania produkcji
Sekcja I
Przepisy ogólne
Artykuł 55
Systemy kwot
1. System kwot ma zastosowanie do następujących produktów:
a)
mleko i inne przetwory mleczne zdefiniowane w art. 65 lit. a) i b);
b)
cukier, izoglukoza i syrop inulinowy.
2. Jeżeli producent przekroczy odpowiednią kwotę oraz, w przypadku cukru, nie wykorzysta ilości nadwyżek w dozwolony sposób, wnosi opłatę z tytułu nadwyżek w odniesieniu do tych ilości, zgodnie z warunkami określonymi w sekcji II i III.
3. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (59).
Sekcja II
Cukier
Podsekcja I
Przydział kwot i administrowanie nimi
Artykuł 56
Przydział kwot
1. Kwoty produkcyjne cukru, izoglukozy i syropu inulinowego na poziomie krajowym lub regionalnym określono w załączniku VI.
2. Państwa członkowskie przydzielają kwotę każdemu przedsiębiorstwu produkującemu cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy mającemu siedzibę na ich terytorium oraz zatwierdzonemu zgodnie z art. 57.
W przypadku każdego przedsiębiorstwa przydzielona kwota jest równa kwocie przewidzianej na mocy rozporządzenia (WE) nr 318/2006, którą przydzielono danemu przedsiębiorstwu na rok gospodarczy 2007/2008.
3. W przypadku przydziału kwoty przedsiębiorstwu cukrowniczemu posiadającemu więcej niż jeden zakład produkcyjny, państwa członkowskie przyjmują środki, które uważają za konieczne dla właściwego uwzględnienia interesów plantatorów buraków cukrowych i trzciny cukrowej.
Artykuł 57
Zatwierdzone przedsiębiorstwa
1. Państwa członkowskie na wniosek przedsiębiorstwa produkującego cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy lub przedsiębiorstwa przetwarzającego te produkty na jeden z produktów zawartych w wykazie, o którym mowa w art. 62 ust. 2, dokonują zatwierdzenia takiego przedsiębiorstwa, pod warunkiem że:
a)
przedsiębiorstwo wykaże zdolność prowadzenia produkcji na skalę przemysłową;
b)
przedsiębiorstwo wyraża zgodę na przedstawienie wszelkich wymaganych informacji i poddanie się kontrolom związanym z niniejszym rozporządzeniem;
c)
nie zawieszono lub nie wycofano zatwierdzenia danego przedsiębiorstwa.
2. Zatwierdzone przedsiębiorstwa przedstawiają państwu członkowskiemu, na którego terytorium ma miejsce zbiór buraków bądź trzciny cukrowej lub rafinacja, następujące informacje:
a)
ilość buraków lub trzciny cukrowej, na którą zawarto umowę dostawy, oraz odpowiadający im szacunkowy plon buraków lub trzciny cukrowej oraz uzysk cukru z hektara;
b)
dane dotyczące tymczasowych i rzeczywistych dostaw buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cukru surowego oraz produkcji cukru, a także bilansu zapasów cukru;
c)
ilość sprzedanego cukru białego oraz jego ceny i warunki sprzedaży.
Artykuł 58
Dodatkowa i uzupełniająca kwota izoglukozy
1. W roku gospodarczym 2008/2009 do kwoty przyznanej w poprzednim roku gospodarczym dodaje się dodatkową kwotę izoglukozy wynoszącą 100 000 ton. Dodanie dodatkowej kwoty nie dotyczy Bułgarii i Rumunii.
W roku gospodarczym 2008/2009 do kwoty przyznanej w poprzednim roku gospodarczym dodaje się dodatkową kwotę izoglukozy wynoszącą 11 045 ton w przypadku Bułgarii i 1 966 ton w przypadku Rumunii.
Państwa członkowskie przydzielają przedsiębiorstwom dodatkowe kwoty proporcjonalnie do kwot izoglukozy przydzielonych zgodnie z art. 56 ust. 2.
2. Włochy, Litwa i Szwecja mogą przydzielić uzupełniającą kwotę izoglukozy w latach gospodarczych 2008/2009 i 2009/2010 na wniosek przedsiębiorstwa mającego siedzibę na ich terytorium. Maksymalne kwoty uzupełniające określone są w podziale na poszczególne państwa członkowskie w załączniku VII.
3. Na kwoty, które przydzielono przedsiębiorstwom zgodnie z ust. 2, nakłada się jednorazową opłatę w wysokości 730 EUR. Opłatę pobiera się od tony przydzielonej kwoty uzupełniającej.
Artykuł 59
Zarządzanie kwotami
1. Komisja koryguje kwoty określone w załączniku VI najpóźniej do końca lutego poprzedniego roku gospodarczego dla każdego z lat gospodarczych 2008/2009, 2009/2010 oraz 2010/2011. Korekta wynika z zastosowania ust. 2 niniejszego artykułu i art. 58 niniejszego rozporządzenia oraz art. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
2. Uwzględniając skutki systemu restrukturyzacji określonego w rozporządzeniu (WE) nr 320/2006, Komisja ustala, najpóźniej do dnia 28 lutego 2010 r., wspólną wartość odsetka konieczną do zmniejszenia istniejących kwot cukru, izoglukozy i syropu inulinowego dla każdego państwa członkowskiego lub regionu w celu uniknięcia zachwiań równowagi rynku począwszy od roku gospodarczego 2010/2011.
3. Państwa członkowskie odpowiednio korygują kwotę w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa.
Artykuł 60
Ponowny przydział kwoty krajowej
1. Państwo członkowskie może zmniejszyć kwotę cukru lub izoglukozy przydzieloną przedsiębiorstwu mającemu siedzibę na jego terytorium o najwyżej 10 % na każdy rok gospodarczy.
2. Państwa członkowskie mogą dokonywać transferu kwot między przedsiębiorstwami zgodnie z przepisami określonymi w załączniku VIII oraz po uwzględnieniu interesów każdej z zainteresowanych stron, a w szczególności plantatorów buraków cukrowych i trzciny cukrowej.
3. Dane państwo członkowskie przydziela część kwoty uwolnioną na mocy ust. 1 i 2 jednemu lub więcej przedsiębiorstwom mającym siedzibę na jego terytorium, bez względu na to, czy wcześniej została im przydzielona kwota.
Podsekcja II
Przekroczenie Kwoty
Artykuł 61
Zakres stosowania
Cukier, izoglukoza lub syrop inulinowy wyprodukowane w roku gospodarczym w ilościach przekraczających kwotę, o której mowa w art. 53, mogą być:
a)
wykorzystane do przetworzenia pewnych produktów, o których mowa w art. 62;
b)
przeniesione do kwoty produkcyjnej kolejnego roku gospodarczego, zgodnie z art. 63;
c)
wykorzystane w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych zgodnie z tytułem II rozporządzenia Rady (WE) nr 247/2006 (60); lub
d)
wywiezione w ramach limitu ilościowego ustalonego przez Komisję przy poszanowaniu zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
Pozostałe ilości podlegają opłacie z tytułu nadwyżek, o której mowa w art. 64.
Artykuł 62
Cukier przemysłowy
1. Cukier przemysłowy, izoglukoza przemysłowa lub przemysłowy syrop inulinowy są zastrzeżone do produkcji jednego z produktów, o których mowa w ust. 2, w przypadku gdy:
a)
są objęte umową dostawy zawartą przed końcem roku gospodarczego między producentem i użytkownikiem, zatwierdzonymi zgodnie z art. 57; oraz
b)
zostały dostarczone użytkownikowi najpóźniej do dnia 30 listopada kolejnego roku gospodarczego.
2. Komisja sporządza wykaz produktów, w których produkcji wykorzystuje się cukier przemysłowy, izoglukozę przemysłową lub przemysłowy syrop inulinowy.
Wykaz ten obejmuje w szczególności:
a)
bioetanol, alkohol, rum, żywe kultury drożdży i określone ilości syropów do rozprowadzania i syropów przetwarzanych na „Rinse appelstroop”;
b)
niektóre produkty przemysłowe niezawierające cukru, do przetworzenia których używa się cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego;
c)
niektóre produkty chemiczne lub farmaceutyczne zawierające cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy.
Artykuł 63
Przeniesienie nadwyżki cukru
1. Każde przedsiębiorstwo może podjąć decyzję o przeniesieniu całości lub części nadwyżki produkcji wykraczającej poza przyznaną mu kwotę cukru, kwotę izoglukozy lub kwotę syropu inulinowego, tak aby nadwyżka ta była traktowana jako część produkcji z następnego roku gospodarczego. Nie naruszając ust. 3, decyzja taka jest nieodwołalna.
2. W przypadku podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo:
a)
powiadamia dane państwo członkowskie przed terminem, który ustala to państwo członkowskie:
-
pomiędzy dniem 1 lutego a dniem 30 czerwca bieżącego roku gospodarczego - o przenoszonych ilościach cukru trzcinowego,
-
pomiędzy dniem 1 lutego a dniem 15 kwietnia bieżącego roku gospodarczego - o innych przenoszonych ilościach cukru lub syropu inulinowego;
b)
zobowiązuje się do przechowywania tych ilości na własny koszt do końca bieżącego roku gospodarczego.
3. Jeżeli ostateczna produkcja przedsiębiorstwa w danym roku gospodarczym była niższa niż produkcja szacowana w momencie podejmowania decyzji zgodnie z ust. 1, przeniesioną ilość można skorygować z mocą wsteczną najpóźniej do dnia 31 października kolejnego roku gospodarczego.
4. Przeniesione ilości uznaje się za pierwsze ilości wyprodukowane w ramach kwoty w kolejnym roku gospodarczym.
5. Cukier przechowywany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu w danym roku gospodarczym nie może podlegać innym środkom w zakresie przechowywania zgodnie z art. 12, 29 lub 49.
Artykuł 64
Opłata z tytułu nadwyżek
1. Opłatę z tytułu nadwyżek nalicza się w stosunku do ilości:
a)
nadwyżek cukru, nadwyżek izoglukozy i nadwyżek syropu inulinowego wyprodukowanych w dowolnym roku gospodarczym, z wyjątkiem ilości przeniesionych do produkcji kwotowej w kolejnym roku gospodarczym i przechowywanych zgodnie z art. 60 lub ilości, o których mowa w art. 61 lit. c) i d);
b)
cukru przemysłowego, izoglukozy przemysłowej oraz przemysłowego syropu inulinowego, w odniesieniu do których w terminie ustalonym przez Komisję nie dostarczono dowodu, że zostały przetworzone na jeden z produktów, o których mowa w art. 62 ust. 2;
c)
cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wycofanych z rynku zgodnie z art. 52, w odniesieniu do których nie wypełniono zobowiązań określonych w art. 52 ust. 3.
2. Komisja ustala wysokość opłaty z tytułu nadwyżek na dostatecznie wysokim poziomie, tak aby uniknąć gromadzenia ilości, o których mowa w ust. 1.
3. Państwa członkowskie pobierają opłatę z tytułu nadwyżek, o której mowa w ust. 1 od przedsiębiorstw na ich terytorium w wysokości zależnej od ilości produkcji, o której mowa w ust. 1, stwierdzonej w tych przedsiębiorstwach w danym roku gospodarczym.
Sekcja III
Mleko
Podsekcja I
Przepisy ogólne
Artykuł 65
Definicje
Do celów niniejszej sekcji:
a)
„mleko” oznacza produkt pochodzący z doju co najmniej jednej krowy;
b)
„przetwory mleczne” oznaczają wszelkie przetwory mleczne inne niż mleko, w szczególności mleko odtłuszczone, śmietankę, masło, jogurt i ser; w odpowiednich przypadkach produkty te przelicza się na „ekwiwalenty mleka” poprzez zastosowanie współczynników określonych przez Komisję;
c)
„producent” oznacza rolnika, którego gospodarstwo jest położone na terytorium geograficznym państwa członkowskiego i który produkuje i wprowadza do obrotu mleko lub który przygotowuje się do prowadzenia takiej działalności w najbliższej przyszłości;
d)
„gospodarstwo” oznacza gospodarstwo zgodnie z definicją w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
e)
„podmiot skupujący” oznacza przedsiębiorstwa lub grupy, które kupują mleko od producentów:
-
w celu odbioru, konfekcjonowania, przechowywania, chłodzenia lub przetwarzania, w tym także w ramach umowy,
-
w celu sprzedania go co najmniej jednemu przedsiębiorstwu poddającemu mleko lub przetwory mleczne obróbce lub przetwarzaniu.
Jednakże jakąkolwiek grupę nabywców z tego samego obszaru geograficznego, która prowadzi działania administracyjne i rachunkowe niezbędne do uiszczenia opłaty z tytułu nadwyżek w imieniu swoich członków, uznaje się za podmiot skupujący. Do celów pierwszego zdania niniejszego akapitu Grecja jest uznawana za jeden obszar geograficzny i może ona uznać oficjalny organ za grupę nabywców;
f)
„dostawa” oznacza wszelkie dostawy mleka, z wyłączeniem przetworów mlecznych, od producenta do podmiotu skupującego, niezależnie od tego, czy transportu dokonuje producent, podmiot skupujący, przedsiębiorstwo poddające takie produkty przetwarzaniu lub obróbce, czy też inny podmiot;
g)
„sprzedaż bezpośrednia” oznacza wszelką sprzedaż lub wszelkie przekazanie mleka przez producenta bezpośrednio konsumentom, a także wszelką sprzedaż lub wszelkie przekazanie przez producenta przetworów mlecznych. Komisja może dostosować definicję „sprzedaży bezpośredniej” - przy uwzględnieniu definicji „dostawy” podanej w lit. f) - zwłaszcza po to, by zagwarantować, że z ustaleń dotyczących kwot nie zostaną wyłączone żadne wprowadzone do obrotu ilości przetworzonego mleka lub innych przetworów mlecznych;
h)
„wprowadzenie do obrotu” oznacza dostawy mleka lub sprzedaż bezpośrednią mleka lub przetworów mlecznych;
i)
„kwota indywidualna” oznacza kwotę producenta obowiązującą w dniu 1 kwietnia dowolnego dwunastomiesięcznego okresu;
j)
„kwota krajowa” oznacza kwotę, o której mowa w art. 63 i która jest ustalana dla każdego państwa członkowskiego;
k)
„dostępna kwota” oznacza kwotę dostępną dla producentów w dniu 31 marca dwunastomiesięcznego okresu, dla którego oblicza się opłatę z tytułu nadwyżek, i uwzględniającą wszystkie transfery, sprzedaż, konwersje i tymczasowe ponowne przydziały określone w niniejszym rozporządzeniu, które nastąpiły w trakcie tego dwunastomiesięcznego okresu.
Podsekcja II
Przydział kwot i administrowanie nimi
Artykuł 66
Kwoty krajowe
1. Kwoty krajowe przewidziane na produkcję mleka i przetworów mlecznych wprowadzanych do obrotu w trakcie siedmiu kolejnych dwunastomiesięcznych okresów, począwszy od dnia 1 kwietnia 2008 r. (zwanych dalej „dwunastomiesięcznymi okresami”), zostały określone w załączniku X pkt 1.
2. Kwoty, o których mowa w ust. 1, są rozdzielane między producentów zgodnie z art. 64 - z rozróżnieniem na dostawy i sprzedaż bezpośrednią. Fakt, że przekroczone zostały kwoty krajowe, stwierdza się na szczeblu krajowym w każdym państwie członkowskim zgodnie z niniejszą sekcją i z rozróżnieniem na dostawy i sprzedaż bezpośrednią.
3. Kwoty krajowe określone w załączniku X pkt 1 są ustalane bez uszczerbku dla ewentualnych weryfikacji w świetle ogólnej sytuacji rynkowej i szczególnych warunków panujących w danych państwach członkowskich.
4. W przypadku Bułgarii i Rumunii ustanawia się specjalną rezerwę restrukturyzacyjną zgodnie z załącznikiem X pkt 2. Rezerwa ta zostanie uwolniona 1 kwietnia 2009 r. w takim zakresie, w jakim od 2002 r. zmniejszy się wykorzystanie mleka i przetworów mlecznych na potrzeby gospodarstwa w każdym z tych państw.
Komisja podejmie decyzję dotyczącą uwolnienia rezerwy i jej podziału na kwotę dostaw i sprzedaży bezpośredniej na podstawie sprawozdania przedstawionego Komisji przez Bułgarię i Rumunię przed dniem 31 grudnia 2008 r. W sprawozdaniu tym szczegółowo omówione zostaną wyniki i tendencje trwającego obecnie procesu restrukturyzacji w sektorze mleczarskim obu państw, a w szczególności przejście od produkcji na potrzeby gospodarstwa do produkcji rynkowej.
5. W przypadku Bułgarii, Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Rumunii, Słowenii i Słowacji kwoty krajowe obejmują całe mleko lub ekwiwalent mleka dostarczone podmiotowi skupującemu lub sprzedawane bezpośrednio, niezależnie od tego, czy zostały wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w ramach środka przejściowego mającego zastosowanie w tych państwach.
Artykuł 67
Kwoty indywidualne
1. Indywidualna kwota lub indywidualne kwoty producentów w dniu 1 kwietnia 2008 r. są równe ich indywidualnej ilości referencyjnej lub indywidualnym ilościom referencyjnym z dnia 31 marca 2008 r. bez uszczerbku dla transferów, sprzedaży i konwersji kwoty nabierających mocy w dniu 1 kwietnia 2008 r.
2. Producenci mogą otrzymać jedną lub dwie kwoty indywidualne: jedną przeznaczoną na dostawy, a drugą - na sprzedaż bezpośrednią. Konwersji z jednej kwoty do drugiej może dokonać wyłącznie właściwy organ państwa członkowskiego, na odpowiednio uzasadniony wniosek producenta.
3. Jeżeli producent posiada dwie kwoty, jego wkład we wszelkie należne opłaty z tytułu nadwyżek oblicza się osobno dla każdej kwoty.
4. Komisja może zwiększyć część fińskiej kwoty krajowej przyznaną na dostawy, o których mowa w art. 63, po to by zapewnić fińskim producentom „SLOM” wyrównanie ilości maksymalnie do 200 000 ton. Rezerwa ta zostaje przydzielona zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym i może zostać wykorzystana wyłącznie w imieniu producentów, których prawo do ponownego podjęcia produkcji zostało naruszone w wyniku przystąpienia tego kraju do UE.
5. Kwoty indywidualne są w odpowiednich przypadkach modyfikowane dla każdego dwunastomiesięcznego okresu, tak aby dla każdego państwa członkowskiego suma kwot indywidualnych przewidzianych na dostawy i suma kwot indywidualnych przewidzianych na sprzedaż bezpośrednią nie przekraczały odpowiadających im części kwoty krajowej dostosowanej zgodnie z art. 69, przy uwzględnieniu wszelkich redukcji związanych z uzupełnianiem rezerwy krajowej określonej w art. 71.
Artykuł 68
Przydział kwot z rezerwy krajowej
Państwa członkowskie przyjmują przepisy umożliwiające przydzielanie producentom całości lub części kwot z rezerwy krajowej określonej w art. 71 na podstawie obiektywnych kryteriów, które należy zgłosić Komisji.
Artykuł 69
Administrowanie kwotami
1. Dla każdego państwa członkowskiego i dla każdego okresu Komisja dostosowuje przed upływem tego okresu podział kwot krajowych na „dostawy” i „sprzedaż bezpośrednią” w świetle konwersji, o które zwracają się producenci, pomiędzy kwotami indywidualnymi przewidzianymi na dostawy a kwotami indywidualnymi przewidzianymi na sprzedaż.
2. Co roku państwa członkowskie przekazują Komisji, według dat i stosownie do przepisów ustalonych przez Komisję zgodnie z art. 192 ust. 2, informacje niezbędne, by:
a)
dokonać dostosowania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu;
b)
obliczyć opłatę z tytułu nadwyżek, którą powinny wnieść.
Artykuł 70
Zawartość tłuszczu
1. Każdemu producentowi przypisuje się referencyjną zawartość tłuszczu, która ma zastosowanie do indywidualnej kwoty dostaw przydzielonej temu producentowi.
2. W przypadku kwot przydzielonych producentom dnia 31 marca 2008 r. zgodnie z art. 67 ust. 1 referencyjna zawartość tłuszczu, o której mowa w ust. 1, jest taka sama jak referencyjna zawartość tłuszczu mająca zastosowanie do tej kwoty w tym terminie.
3. Referencyjna zawartość tłuszczu zostaje zmieniona w trakcie konwersji, o której mowa w art. 67 ust. 2, oraz w przypadku nabycia, transferu lub tymczasowego transferu kwot - zgodnie z przepisami ustanawianymi przez Komisję.
4. W przypadku nowych producentów, których cała kwota indywidualna przewidziana na dostawy pochodzi z rezerwy krajowej, zawartość tłuszczu zostaje określona zgodnie z przepisami ustanawianymi przez Komisję.
5. W odpowiednich przypadkach indywidualna referencyjna zawartość tłuszczu, o której mowa w ust. 1, jest dostosowywana zaraz po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie w razie potrzeby na początku każdego dwunastomiesięcznego okresu, tak aby średnia ważona indywidualnych reprezentatywnych zawartości tłuszczu dla każdego państwa członkowskiego nie przekraczała referencyjnej zawartości tłuszczu ustanowionej w załączniku X o więcej niż 0,1 grama na kilogram.
W przypadku Rumunii referencyjna zawartość tłuszczu ustanowiona w załączniku X zostanie zweryfikowana na podstawie danych liczbowych za cały rok 2004 oraz, jeżeli to konieczne, dostosowana przez Komisję.
Artykuł 71
Rezerwa krajowa
1. Każde państwo członkowskie ustanawia rezerwę krajową jako część kwot krajowych ustalonych w załączniku IX, mając na uwadze w szczególności dokonywanie przydziałów określonych w art. 68. Rezerwa krajowa jest w odpowiednich przypadkach uzupełniana przez odbieranie pewnych ilości określonych w art. 72, zatrzymywanie części ilości objętych transferem określonych w art. 76 lub przez liniową redukcję wszystkich kwot indywidualnych. Początkowe przeznaczenie odnośnych kwot, tzn. dostawy lub sprzedaż bezpośrednia, zostaje zachowane.
2. Wszelkie dodatkowe kwoty przyznane państwu członkowskiemu są automatycznie wliczane do rezerwy krajowej i dzielone na dostawy i sprzedaż bezpośrednią zgodnie z przewidywanymi potrzebami.
3. Kwoty wliczone do rezerwy krajowej nie posiadają referencyjnej zawartości tłuszczu.
Artykuł 72
Przypadki unieruchomienia produkcji
1. Jeżeli osoba fizyczna lub prawna posiadająca kwoty indywidualne przestaje spełniać w dwunastomiesięcznym okresie warunki, o których mowa w art. 65 lit. c), odpowiednie ilości zostają przekazane do rezerwy krajowej nie później niż dnia 1 kwietnia kolejnego roku kalendarzowego, z wyjątkiem sytuacji, kiedy osoba ta przed tą datą ponownie staje się producentem w rozumieniu art. 62 lit. c).
Jeżeli przed upływem drugiego dwunastomiesięcznego okresu, po tym jak kwota została odebrana, dana osoba ponownie staje się producentem, całość lub część kwoty indywidualnej, którą odebrano tej osobie lub podmiotowi, zostaje im zwrócona nie później niż dnia 1 kwietnia po dacie zgłoszenia wniosku.
2. Jeśli producenci nie wprowadzą do obrotu ilości równej przynajmniej 70 % ich kwoty indywidualnej podczas co najmniej jednego dwunastomiesięcznego okresu, państwa członkowskie mogą zdecydować, czy i na jakich warunkach całość lub część niewykorzystanej kwoty zostanie przekazana do rezerwy krajowej.
Państwa członkowskie mogą określać, na jakich warunkach kwota zostaje ponownie przydzielona danemu producentowi, jeżeli wznowił on wprowadzanie do obrotu.
3. Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania w przypadkach działania siły wyższej ani w należycie uzasadnionych i uznanych przez właściwy organ przypadkach tymczasowo wpływających na zdolność produkcyjną danych producentów.
Artykuł 73
Transfery tymczasowe
1. Do końca każdego dwunastomiesięcznego okresu państwa członkowskie zezwalają w odniesieniu do tego okresu na wszelkie tymczasowe transfery części kwot indywidualnych, których nie zamierzają wykorzystać uprawnieni do nich producenci.
Państwa członkowskie mogą regulować transfery kwot zgodnie z kategoriami producentów lub danych struktur produkcji mlecznej, mogą ograniczać je do poziomu podmiotu skupującego lub do regionów, zezwalać na transfery całkowite w przypadkach, o których mowa w art. 72 ust. 3, oraz ustalać, do jakiego stopnia przekazujący może powtarzać transfer kwot.
2. Każde państwo członkowskie może zdecydować o niewykonaniu przepisów ust. 1 z uwagi na co najmniej jedno z następujących kryteriów:
a)
konieczność ułatwienia zmian i dostosowań strukturalnych;
b)
nadrzędne potrzeby administracyjne.
Artykuł 74
Transfer kwot wraz z gruntem
1. Kwoty indywidualne są wraz z gospodarstwem przekazywane producentom, którzy przejmują je w drodze sprzedaży, dzierżawy, rzeczywistego lub przewidywanego dziedziczenia lub w jakikolwiek inny sposób mający dla producentów porównywalne skutki prawne, zgodnie ze szczegółowymi przepisami ustanawianymi przez państwa członkowskie, przy uwzględnieniu obszarów wykorzystywanych do produkcji mlecznej oraz innych obiektywnych kryteriów i w odpowiednich przypadkach wszelkich porozumień między stronami. Ta część kwoty, która nie została objęta transferem wraz z gospodarstwem, dodawana jest do rezerwy krajowej.
2. Jeżeli kwoty zostały przekazane lub są przekazywane zgodnie z ust. 1 w drodze dzierżaw rolnych lub innych środków mających porównywalne skutki prawne, państwa członkowskie mogą zdecydować - na podstawie obiektywnych kryteriów i z zamiarem dopilnowania, by kwoty były przypisane wyłącznie producentom - że kwota nie zostanie przekazana wraz z gospodarstwem.
3. W przypadku transferu gruntu na rzecz organów publicznych lub na rzecz użytkowania publicznego bądź w przypadku gdy transfer jest przeprowadzany do celów nierolniczych, państwa członkowskie dopilnowują, by przedsięwzięte zostały niezbędne środki w celu ochrony prawnych interesów stron, a w szczególności by producenci odstępujący takie grunty mieli możliwość kontynuowania produkcji mlecznej, jeśli sobie tego życzą.
4. Jeżeli strony nie osiągnęły porozumienia, w przypadku dzierżaw mających wygasnąć bez możliwości ich odnowienia na podobnych warunkach lub w sytuacjach mających porównywalne skutki prawne, odnośne kwoty indywidualne są przekazywane w całości lub w części przejmującym je producentom, zgodnie z przepisami przyjętymi przez państwa członkowskie, z uwzględnieniem prawnych interesów stron.
Artykuł 75
Środki dotyczące transferów specjalnych
1. W celu pomyślnego zrestrukturyzowania produkcji mleka lub poprawy stanu środowiska naturalnego państwa członkowskie mogą, zgodnie z ustanowionymi uprzednio szczegółowymi przepisami i z uwzględnieniem prawnych interesów zainteresowanych stron:
a)
przyznać rekompensatę w co najmniej jednej rocznej racie producentom, którzy zobowiązują się całkiem lub częściowo zaniechać produkcji mleka, i wliczyć tak uwolnione kwoty indywidualne do rezerwy krajowej;
b)
na podstawie obiektywnych kryteriów określić warunki, na których właściwy organ lub podmiot wyznaczony przez ten organ może na początku dwunastomiesięcznego okresu ponownie przydzielić producentom - w zamian za opłatę - kwoty indywidualne ostatecznie uwolnione pod koniec poprzedniego dwunastomiesięcznego okresu przez innych producentów w zamian za rekompensatę w co najmniej jednej rocznej racie, równą wyżej wymienionej opłacie;
c)
centralizować i nadzorować transfery kwot bez gruntu;
d)
w przypadku transferu gruntów w celu poprawy stanu środowiska naturalnego zagwarantować, że odnośna kwota indywidualna zostanie przydzielona producentowi odstępującemu grunty, ale chcącemu kontynuować produkcję mleka;
e)
określić na podstawie obiektywnych kryteriów regiony lub obszary odbioru mleka, w obrębie których dozwolony jest stały transfer kwot bez transferu odpowiadających im gruntów, w celu poprawy struktury produkcji mleka;
f)
zezwolić, na wniosek producenta skierowany do właściwego organu lub podmiotu wyznaczonego przez ten organ, na ostateczny transfer kwot bez transferu odpowiadających im gruntów lub odwrotnie, w celu poprawy struktury produkcji mleka na szczeblu gospodarstwa bądź umożliwienia ekstensyfikacji produkcji.
2. Przepisy ust. 1 mogą być wprowadzane w życie na poziomie krajowym, na właściwym poziomie terytorialnym lub na określonych obszarach odbioru mleka.
Artykuł 76
Zatrzymywanie kwot
1. W przypadku transferów, o których mowa w art. 74 i 75, państwa członkowskie mogą, kierując się obiektywnymi kryteriami, zatrzymać część kwot indywidualnych jako rezerwę krajową.
2. Jeśli kwoty zostały przekazane lub są przekazywane zgodnie z art. 74 i 75 wraz z odpowiadającymi im gruntami lub bez nich w drodze dzierżaw rolnych lub innych środków mających porównywalne skutki prawne, państwa członkowskie mogą zdecydować, kierując się obiektywnymi kryteriami i chcąc dopilnować, by kwoty były przypisane wyłącznie producentom, czy i na jakich warunkach całość lub część kwoty objętej transferem zostaje przekazana do rezerwy krajowej.
Artykuł 77
Pomoc na nabycie kwot
Żaden organ publiczny nie może przyznać pomocy finansowej bezpośrednio związanej z nabywaniem kwot w przypadku sprzedaży, transferu lub przydziału kwot dokonywanych na mocy niniejszej sekcji.
Podsekcja III
Przekroczenie kwoty
Artykuł 78
Opłata z tytułu nadwyżek
1. Jeżeli mleko i przetwory mleczne zostaną wprowadzone do obrotu w ilości przewyższającej kwotę krajową ustaloną zgodnie z podsekcją II, wnosi się opłatę z tytułu nadwyżek.
Opłata wynosi 27,83 EUR za 100 kilogramów mleka.
2. Za opłatę z tytułu nadwyżek wynikającą z przekroczenia kwoty krajowej, co stwierdzono na szczeblu krajowym, oddzielnie dla dostaw i dla sprzedaży bezpośredniej, państwa członkowskie odpowiadają przed Wspólnotą, i w okresie między dniem 16 października a dniem 30 listopada po upływie danego dwunastomiesięcznego okresu wpłacają ją, w 99 % należnej sumy, do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG).
3. Jeżeli opłaty z tytułu nadwyżek określonej w ust. 1 nie wniesiono w odpowiednim terminie, Komisja po konsultacji z Komitetem ds. Funduszy Rolniczych odlicza sumę równą nieuiszczonej opłacie z tytułu nadwyżek od płatności miesięcznych w rozumieniu art. 14 i 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005. Przed podjęciem decyzji Komisja kieruje ostrzeżenie do danego państwa członkowskiego, które w ciągu tygodnia informuje o swoim stanowisku. Przepisy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 (61) nie mają zastosowania.
4. Komisja dokonuje ustaleń dotyczących wprowadzania w życie niniejszego artykułu.
Artykuł 79
Wkład producentów w należną opłatę z tytułu nadwyżek
Opłata z tytułu nadwyżek zostaje w całości rozdzielona, zgodnie z przepisami art. 80 i 83, pomiędzy producentów, którzy przyczynili się do przekroczenia kwot krajowych, o których mowa w art. 66 ust. 2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 80 ust. 3 i art. 83 ust. 1 producenci odpowiadają przed państwem członkowskim za wpłacenie swojej części należnej opłaty z tytułu nadwyżek; część tę wylicza się zgodnie z art. 69, 70 i 80 ze względu na sam fakt przekroczenia dostępnych kwot.
Artykuł 80
Opłata z tytułu nadwyżek w dostawach
1. Na użytek ostatecznego zestawienia opłaty z tytułu nadwyżek, ilości dostarczone przez każdego producenta zostają zwiększone lub obniżone - przy zastosowaniu współczynników i na warunkach ustalonych przez Komisję - tak aby odzwierciedlały wszelkie różnice między rzeczywistą zawartością tłuszczu a referencyjną zawartością tłuszczu.
2. Jeżeli na szczeblu krajowym suma dostaw dostosowanych zgodnie z ust. 1 jest mniejsza niż dostawy faktycznie zrealizowane, opłata z tytułu nadwyżek jest wyliczana na podstawie tych ostatnich. W takich przypadkach każde dostosowanie w dół zostaje proporcjonalnie obniżone, tak aby suma dostosowanych dostaw odpowiadała dostawom faktycznie zrealizowanym.
Jeżeli suma dostaw dostosowanych zgodnie z ust. 1 jest większa niż wielkość dostaw faktycznie zrealizowanych, opłata z tytułu nadwyżek jest obliczana na podstawie tej pierwszej.
3. Wkład każdego producenta w opłatę z tytułu nadwyżek zostaje ustalony w drodze decyzji danego państwa członkowskiego - po tym jak wszelkie niewykorzystane części kwoty krajowej przydzielonej na dostawy zostaną lub nie zostaną ponownie przydzielone - proporcjonalnie do kwot indywidualnych każdego producenta lub zgodnie z obiektywnymi kryteriami uzgodnionymi przez państwa członkowskie:
a)
na szczeblu krajowym na podstawie sumy, o którą została przekroczona kwota producenta; lub
b)
najpierw na poziomie podmiotu skupującego, a później w odpowiednich przypadkach na szczeblu krajowym.
Artykuł 81
Rola podmiotów skupujących
1. Podmioty skupujące są odpowiedzialne za to, by pobierać od producentów należne wkłady na rzecz opłaty z tytułu nadwyżek; wypłacają one właściwemu organowi państwa członkowskiego - przed określoną datą i zgodnie z procedurą ustanowioną przez Komisję - sumę tych wkładów odliczoną od ceny mleka wypłaconej producentom odpowiedzialnym za przekroczenie kwoty, a jeżeli nie jest to możliwe, pobraną jakimkolwiek innym właściwym sposobem.
2. W przypadku gdy podmiot skupujący w całości lub w części zastępuje co najmniej jeden inny podmiot skupujący, kwoty indywidualne, którymi dysponują producenci, są uwzględniane dla reszty trwającego dwunastomiesięcznego okresu - po odliczeniu ilości już dostarczonych oraz po uwzględnieniu ich zawartości tłuszczu. Ma to również zastosowanie, w przypadku gdy producent zmienia jeden podmiot skupujący na inny.
3. Jeżeli podczas okresu odniesienia ilości dostarczone przez producenta przekroczą kwotę dostępną temu producentowi, odpowiednie państwo członkowskie może zdecydować, że podmiot skupujący odliczy część ceny mleka za którąkolwiek dostawę pochodzącą od odnośnego producenta i przekraczającą wspomnianą kwotę i że będzie to zaliczka na poczet wkładu producenta - zgodnie ze szczegółowymi przepisami ustanowionymi przez to państwo członkowskie. Państwo członkowskie może dokonać konkretnych ustaleń w celu umożliwienia podmiotom skupującym odliczenia tej zaliczki, w przypadku gdy producenci kierują dostawy do kilku podmiotów skupujących.
Artykuł 82
Zatwierdzenie
Status podmiotu skupującego podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez państwo członkowskie zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez Komisję.
Komisja określa warunki, które muszą spełnić producenci prowadzący sprzedaż bezpośrednią, oraz informacje, które muszą oni przedstawić.
Artykuł 83
Opłata z tytułu nadwyżek w sprzedaży bezpośredniej
1. W przypadku sprzedaży bezpośredniej wkład każdego producenta w opłatę z tytułu nadwyżek zostaje ustalony w drodze decyzji danego państwa członkowskiego - na właściwym szczeblu terytorialnym lub na szczeblu krajowym - po tym jak wszelkie niewykorzystane części kwoty krajowej przydzielonej na sprzedaż bezpośrednią zostaną lub nie zostaną ponownie przydzielone.
2. Jako podstawę do obliczenia wkładu producenta w należną opłatę z tytułu nadwyżek państwa członkowskie ustanawiają całkowitą ilość mleka sprzedanego, przekazanego lub wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych sprzedawanych lub przekazywanych, przy zastosowaniu kryteriów ustalonych przez Komisję.
3. Na użytek ostatecznego zestawienia opłat z tytułu nadwyżek nie uwzględnia się żadnych korekt związanych z zawartością tłuszczu.
4. Komisja decyduje, jak i kiedy należy wnieść opłatę z tytułu nadwyżek do właściwego organu państwa członkowskiego.
Artykuł 84
Nadpłaty lub kwoty niewpłacone
1. Jeżeli w przypadku dostaw lub sprzedaży bezpośredniej opłata z tytułu nadwyżek okaże się wymagana, a wkład pobrany od producentów - większy niż ta opłata, państwo członkowskie może:
a)
częściowo lub całkowicie wykorzystać nadwyżkę do finansowania środków, o których mowa w art. 75 ust. 1 lit. a); lub
b)
częściowo lub całkowicie rozdzielić ją między producentów:
-
którym przysługuje kategoria pierwszeństwa ustanowiona przez państwo członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów w okresie ustalonym przez Komisję, lub
-
na których ma wpływ wyjątkowa sytuacja wynikająca z przepisu krajowego niezwiązanego z istniejącym systemem kwotowania mleka i przetworów mlecznych ustanowionym w niniejszym rozdziale.
2. Jeżeli stwierdza się, że opłata z tytułu nadwyżek nie jest wymagana, wszelkie zaliczki pobrane przez podmioty skupujące lub przez państwo członkowskie zostają zwrócone nie później niż z końcem kolejnego dwunastomiesięcznego okresu.
3. W przypadku gdy podmiot skupujący nie wywiązuje się z obowiązku pobierania od producentów wkładu w opłatę z tytułu nadwyżek zgodnie z art. 81, państwo członkowskie może pobrać niewpłacone kwoty bezpośrednio od producenta, bez uszczerbku dla wszelkich kar, które może ono nałożyć na podmiot skupujący niewywiązujący się ze wspomnianego obowiązku.
4. Jeżeli producent lub podmiot skupujący nie dotrzyma terminu zapłaty, musi uiścić na rzecz państwa członkowskiego odsetki za zwłokę ustalone przez Komisję.
Sekcja IV
Przepisy proceduralne
Artykuł 85
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego rozdziału, które mogą odnosić się w szczególności do:
a)
dodatkowych informacji, które mają być przekazywane przez zatwierdzone przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 57, a także kryteriów nakładania kar, zawieszenia lub wycofywania zatwierdzenia przedsiębiorstw;
b)
ustalania wysokości kwot, o których mowa w art. 58, i opłat z tytułu nadwyżek, o których mowa w art. 64, oraz przekazywania informacji dotyczących tych kwot i opłat;
c)
odstępstw od terminów ustanowionych w art. 63.
ROZDZIAŁ IV
Systemy pomocy
Sekcja I
Pomoc z tytułu przetwórstwa
Podsekcja I
Susz paszowy
Artykuł 86
Kwalifikujące się przedsiębiorstwa
1. Pomoc z tytułu przetwórstwa produktów sektora suszu paszowego przyznaje się przedsiębiorstwom zajmującym się przetwórstwem produktów tego sektora należącym do co najmniej jednej z następujących kategorii:
a)
przetwórcy, którzy zawarli umowy z producentami zielonki do suszenia. W przypadku gdy umowa jest specjalną umową o przetwórstwo zielonki dostarczonej przez producenta, zawiera ona klauzulę zawierającą zobowiązanie przedsiębiorstw przetwórczych do wypłaty producentowi pomocy otrzymanej w odniesieniu do ilości przetworzonej na podstawie umowy;
b)
przedsiębiorstwa, które przetworzyły swoje zbiory, lub w przypadku grupy przedsiębiorstw, zbiory członków tej grupy;
c)
przedsiębiorstwa, które otrzymały dostawy od osób fizycznych lub prawnych, które to osoby zawarły umowy z producentami paszy przeznaczonej do suszenia.
2. Pomoc określoną w ust. 1 wypłaca się w odniesieniu do suszu paszowego, który opuścił zakład przetwórczy i który spełnia następujące wymogi:
a)
maksymalna wilgotność wynosi od 11 % do 14 % i może różnić się w zależności od prezentacji produktu;
b)
minimalna zawartość surowego białka w suchej masie jest nie mniejsza niż:
(i)
15 % w odniesieniu do produktów, o których mowa w załączniku I część IV lit. a) oraz lit. b) tiret drugie;
(ii)
45 % w odniesieniu do produktów, o których mowa w załączniku I część IV lit. b) tiret pierwsze;
c)
solidna i właściwa jakość handlowa.
Artykuł 87
Zaliczka
1. Przedsiębiorstwa przetwórcze są uprawnione do zaliczki w wysokości 19,80 EUR za tonę lub 26,40 EUR za tonę, jeśli wniosły zabezpieczenie w wysokości 6,60 EUR za tonę.
Państwa członkowskie przeprowadzają niezbędne kontrole w celu sprawdzenia uprawnienia do uzyskania pomocy. Zaliczka jest wypłacana po stwierdzeniu istnienia uprawnienia.
Jednakże zaliczka może zostać wypłacona przed stwierdzeniem istnienia uprawnienia, pod warunkiem że przetwórca złoży zabezpieczenie równe wysokości zaliczki powiększonej o 10 %. Zabezpieczenie to służy również jako zabezpieczenie do celów akapitu pierwszego. Zabezpieczenie to ulega zmniejszeniu do poziomu określonego w akapicie pierwszym w momencie stwierdzenia istnienia uprawnienia do uzyskania pomocy oraz zostaje zwolnione w całości po wypłaceniu wyrównania.
2. Zanim zaliczka zostanie wypłacona, susz paszowy musi opuścić przedsiębiorstwo przetwórcze.
3. W przypadku gdy została wypłacona zaliczka, wyrównanie, stanowiące różnicę między wysokością zaliczki a całkowitą sumą dopłaty należącą się przedsiębiorstwu przetwórczemu, jest wypłacane z zastrzeżeniem stosowania art. 88 ust. 2.
4. W przypadku gdy zaliczka przekracza całą kwotę, do której przedsiębiorstwo przetwórcze jest uprawnione w wyniku stosowania art. 88 ust. 2, przetwórca zwraca nadwyżkę właściwemu organowi państwa członkowskiego na jego żądanie.
Artykuł 88
Stawka dopłat
1. Pomoc określona w art. 86 wynosi 33 EUR za tonę.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy w trakcie danego roku gospodarczego ilość suszu paszowego, w odniesieniu do którego złożono wniosek o przyznanie pomocy, przekracza maksymalną ilość gwarantowaną określoną w art. 89, pomoc jest zmniejszana dla każdego państwa członkowskiego, w którym produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową, przez zmniejszenie wydatków w zależności od udziału procentowego w sumie przekroczeń reprezentowanego przez przekroczenie w danym państwie członkowskim.
Komisja ustala wysokość zmniejszenia na poziomie zapewniającym, że wydatki budżetowe nie przekraczają tego, co zostałoby osiągnięte, jeśli maksymalna ilość gwarantowana nie zostałaby przekroczona.
Artykuł 89
Ilość gwarantowana
Niniejszym ustanawia się maksymalną ilość gwarantowaną na rok gospodarczy w wysokości 4 960 723 ton suszu paszowego lub suszu suszonego na słońcu, w odniesieniu do której może zostać przyznana pomoc określona w art. 86. Ilość ta jest rozdzielana między zainteresowane państwa członkowskie jako krajowe ilości gwarantowane zgodnie z załącznika XI pkt B.
Artykuł 90
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące wprowadzenia niniejszej podsekcji w życie, które mogą w szczególności obejmować przepisy dotyczące:
a)
deklaracji przedkładanych przez przedsiębiorstwa przy składaniu wniosku o pomoc;
b)
warunków, które należy spełnić przy określaniu kwalifikowalności do uzyskania pomocy, w szczególności w odniesieniu do prowadzenia ewidencji towarowej i innej dokumentacji uzupełniającej;
c)
przyznawania pomocy określonej w niniejszej podsekcji oraz zaliczki, jak również zwrotu zabezpieczeń, określonych w art. 87 ust. 1;
d)
warunków i kryteriów, które mają spełnić przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 86, oraz, w przypadku gdy przedsiębiorstwa uzyskują dostawy od osób fizycznych lub prawnych, przepisów dotyczących gwarancji zapewnianych przez te osoby;
e)
warunków zatwierdzania nabywców zielonki przeznaczonej do suszenia, stosowanych przez państwa członkowskie;
f)
kryteriów określania norm jakości, o których mowa w art. 86 ust. 2;
g)
kryteriów, które należy spełnić przy zawieraniu umów, oraz informacji, które zawierają te umowy;
h)
stosowania maksymalnej ilości gwarantowanej, o której mowa w art. 89;
i)
innych wymogów poza wymogami, o których mowa w art. 86, w szczególności dotyczących zawartości karotenu i włókna.
Podsekcja II
Len uprawiany na włókno
Artykuł 91
Kwalifikowalność
1. Pomoc z tytułu przetwórstwa słomy lnu uprawianego na włókno przyznaje się upoważnionym głównym przetwórcom na podstawie ilości włókna faktycznie uzyskanego ze słomy, w odniesieniu do której została zawarta z rolnikiem umowa kupna/sprzedaży.
Jednakże w przypadkach, gdy rolnicy zachowują własność słomy, której przetwarzanie zostało zlecone upoważnionemu głównemu przetwórcy i gdy udowodnią, że wprowadzili uzyskane włókno do obrotu, pomoc przyznawana jest tym rolnikom.
W przypadkach, w których upoważniony główny przetwórca i rolnik są jedną i tą samą osobą, umowę kupna/sprzedaży zastępuje się zobowiązaniem zainteresowanej strony do przetworzenia we własnym zakresie.
2. Do celów niniejszej podsekcji „upoważniony główny przetwórca” oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny tej osoby lub grupy osób w świetle prawa krajowego, która została upoważniona przez właściwy organ państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się jej zakłady produkcji włókna lnianego.
Artykuł 92
Stawka dopłat
1. Pomoc z tytułu przetwórstwa określona w art. 91 wynosi 200 EUR za tonę długiego włókna lnianego.
2. Ilości włókna kwalifikujące się do przyznania pomocy są ograniczane w zależności od wielkości obszarów, których dotyczyła jedna z umów lub jedno ze zobowiązań, o których mowa w art. 91.
Ograniczenia, o których mowa w akapicie pierwszym, są ustalane przez państwa członkowskie w taki sposób, aby były zgodne z krajowymi ilościami gwarantowanymi, o których mowa w art. 94.
Artykuł 93
Zaliczka
Na wniosek upoważnionych głównych przetwórców wypłaca się zaliczkę na poczet pomocy, o której mowa w art. 91, na podstawie ilości uzyskanego włókna.
Artykuł 94
Ilość gwarantowana
1. Ustanawia się maksymalną gwarantowaną ilość długiego włókna lnianego wynoszącą 80 878 ton na rok gospodarczy, która może być objęta pomocą. Ilość ta jest rozdzielana między niektóre państwa członkowskie jako gwarantowane krajowe ilości zgodnie z załącznika XI pkt A.
2. W przypadkach, w których włókno otrzymane w jednym państwie członkowskim pochodzi ze słomy wyprodukowanej w innym państwie członkowskim, ilości tego włókna są potrącane z gwarantowanej krajowej ilości państwa członkowskiego, w którym słoma została zebrana. Pomoc jest wypłacana przez to państwo członkowskie, z którego gwarantowanej krajowej ilości dokonano potrącenia.
Artykuł 95
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące wprowadzenia niniejszej podsekcji w życie, które mogą w szczególności obejmować przepisy dotyczące:
a)
warunków przyznawania upoważnień głównym przetwórcom, o których mowa w art. 91;
b)
warunków, które muszą być spełnione przez upoważnionych głównych przetwórców odnośnie do umów kupna/sprzedaży i do zobowiązań, o których mowa w art. 91 ust. 1;
c)
wymogów, które muszą spełnić rolnicy w przypadku, o którym mowa w art. 91 ust. 1 akapit drugi;
d)
kryteriów, które musi spełniać długie włókno lniane;
e)
warunków przyznawania dopłaty i wypłacania zaliczki, a zwłaszcza dowodu przetworzenia słomy;
f)
warunków, które muszą być spełnione dla określenia ograniczeń, o których mowa w art. 92 ust. 2.
Sekcja II
Refundacja produkcyjna
Artykuł 96
Refundacja produkcyjna dla skrobi
1. Refundacja produkcyjna może zostać przyznana:
a)
dla skrobi uzyskanej z kukurydzy, pszenicy lub ziemniaków oraz dla pewnych produktów pochodnych używanych do wyrobu niektórych produktów, których wykaz sporządza Komisja;
b)
w przypadku braku znaczącej produkcji krajowej innych zbóż do produkcji skrobi, dla następujących ilości skrobi uzyskanej w każdym roku gospodarczym w Finlandii i Szwecji z jęczmienia i owsa, o ile nie wiąże się to ze zwiększeniem poziomu produkcji skrobi z tych dwóch zbóż:
(i)
50 000 ton w przypadku Finlandii;
(ii)
10 000 ton w przypadku Szwecji.
2. Komisja okresowo ustala kwotę refundacji, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 97
Refundacja produkcyjna w sektorze cukru
1. Dla produktów sektora cukru wymienionych w załączniku I część III lit. b)-e) może zostać przyznana refundacja produkcyjna, jeżeli nadwyżka cukru, cukier importowany, nadwyżka izoglukozy lub nadwyżka syropu inulinowego, potrzebne do wytworzenia produktów, o których mowa w art. 62 ust. 2 lit. b) i c), nie są dostępne w cenie odpowiadającej cenom światowym.
2. Refundację produkcyjną, o której mowa w ust. 1, ustala się biorąc pod uwagę w szczególności koszty wynikające z wykorzystywania cukru importowanego, które przemysł musiałby ponieść w przypadku zaopatrywania się na rynku światowym, oraz cenę nadwyżki cukru dostępnej na rynku wspólnotowym lub cenę referencyjną, w przypadku gdy nie ma nadwyżki cukru.
Artykuł 98
Warunki przyznawania
Komisja przyjmuje warunki przyznawania refundacji produkcyjnych, o których mowa w niniejszej sekcji, jak również stawki takich refundacji oraz w odniesieniu do refundacji produkcyjnej dla cukru określonej w art. 97 - kwalifikujące się ilości.
Sekcja III
Dopłaty w sektorze mleka i przetworów mlecznych
Artykuł 99
Dopłaty do mleka odtłuszczonego i odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego na paszę
1. Dopłaty do mleka odtłuszczonego i odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego na paszę przyznawane są zgodnie z warunkami i normami dla produktów określanymi przez Komisję.
Do celów niniejszego artykułu maślanka i maślanka w proszku uważane są za mleko odtłuszczone i mleko odtłuszczone w proszku.
2. Komisja ustala wysokość dopłat, uwzględniając następujące czynniki:
a)
cenę referencyjną określoną w art. 8 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) w przypadku odtłuszczonego mleka w proszku;
b)
rozwój sytuacji w zakresie podaży mleka odtłuszczonego i odtłuszczonego mleka w proszku, i rozwoju ich zastosowania jako pasz;
c)
tendencje w zakresie cen cieląt;
d)
tendencje w zakresie cen rynkowych białek, które to ceny są konkurencyjne w porównaniu z cenami białek odtłuszczonego mleka w proszku.
Artykuł 100
Dopłaty do mleka odtłuszczonego przetwarzanego na kazeinę i kazeiniany
1. Dopłaty przyznawane są do produkowanego we Wspólnocie mleka odtłuszczonego, przetwarzanego na kazeinę i kazeiniany, zgodnie z określanymi przez Komisję warunkami i normami produktów mającymi zastosowanie do takiego mleka i kazeiny lub kazeinianów z niego wyprodukowanych.
2. Komisja ustala wysokość dopłat, uwzględniając następujące czynniki:
a)
cenę referencyjną odtłuszczonego mleka w proszku lub cenę rynkową odtłuszczonego mleka w proszku najwyższej jakości otrzymanego metodą rozpyłową, jeśli ta cena przewyższa cenę referencyjną;
b)
cenę rynkową kazeiny i kazeinianów na rynku Wspólnoty i na rynku światowym.
Wysokość dopłat może być różna, zależnie od tego, czy odtłuszczone mleko jest przetwarzane na kazeinę lub kazeiniany i zależnie od jakości tych produktów.
Artykuł 101
Dopłaty do zakupu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego po obniżonych cenach
Jeśli powstaną nadwyżki przetworów mlecznych lub jeśli zaistnieje możliwość powstania takich nadwyżek, Komisja może podjąć decyzję o przyznaniu - na warunkach, które sama określi - dopłat umożliwiających zakup śmietanki, masła i masła skoncentrowanego po obniżonych cenach:
a)
przez organizacje i instytucje niekomercyjne;
b)
przez siły zbrojne i jednostki o porównywalnym statusie w państwach członkowskich;
c)
przez wytwórców produktów cukierniczych i lodów;
d)
przez wytwórców innych środków spożywczych, które określa Komisja;
e)
w celu bezpośredniego spożycia masła skoncentrowanego.
Artykuł 102
Dopłaty do przetworów mlecznych dostarczanych uczniom
1. Na warunkach określanych przez Komisję przyznawane są dopłaty wspólnotowe do niektórych określanych przez Komisję produktów przetworów mlecznych oznaczonych kodami CN 0401, 0403, 0404 90 i 0406 lub kodem CN 2202 90, dostarczanych uczniom uczęszczającym do placówek oświatowych.
2. W drodze odstępstwa od art. 180 państwa członkowskie mogą, w ramach uzupełniania dopłat wspólnotowych, przyznać dopłaty krajowe do produktów, o których mowa w ust. 1, dostarczanych uczniom uczęszczającym do placówek oświatowych. Państwa członkowskie mogą finansować swoje dopłaty krajowe z opłaty nakładanej na sektor mleczarski lub z innego wkładu ze strony sektora mleczarskiego.
3. W przypadku mleka pełnego dopłata wspólnotowa wynosi 18,15 EUR za 100 kg.
W przypadku innych przetworów mlecznych wysokość dopłat określa Komisja, biorąc pod uwagę składniki mleka w tych przetworach.
4. Dopłaty, o których mowa w ust. 1, przyznawane są na maksymalnie 0,25 l ekwiwalentu mleka na ucznia na dzień.
Sekcja IV
Dopłaty w sektorze oliwek stołowych i oliwy z oliwek
Artykuł 103
Dopłaty dla organizacji podmiotów gospodarczych
1. Wspólnota finansuje, z kwot zatrzymanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 110i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, trzyletnie programy prac sporządzane przez organizacje podmiotów gospodarczych, o których mowa w art. 125, w jednej lub więcej z poniższych dziedzin:
a)
badania rynkowe oraz zarządzanie administracyjne w sektorze oliwek stołowych i oliwy z oliwek;
b)
poprawa sytuacji w zakresie oddziaływania uprawy oliwek na środowisko;
c)
poprawa jakości produkcji oliwek stołowych i oliwy z oliwek;
d)
system identyfikacji, certyfikacja i ochrona jakości oliwek stołowych i oliwy z oliwek, w szczególności monitorowanie jakości oliwy z oliwek sprzedawanej konsumentom końcowym, pod kontrolą administracji krajowej;
e)
rozpowszechnianie informacji na temat działalności prowadzonej przez organizacje podmiotów gospodarczych w celu poprawy jakości oliwy z oliwek.
2. Maksymalne finansowanie przez Wspólnotę programów prac, o których mowa w ust. 1, jest równe części kwot zatrzymanych przez państwa członkowskie. Finansowanie obejmuje kwalifikujące się koszty w maksymalnej wysokości:
a)
100 % z tytułu działalności w dziedzinach, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b);
b)
100 % z tytułu inwestycji w aktywa trwałe oraz 75 % z tytułu innej działalności w dziedzinie, o której mowa w ust. 1 lit. c);
c)
75 % z tytułu programów prac przeprowadzonych w co najmniej trzech państwach trzecich lub państwach członkowskich niebędących producentami przez zatwierdzone organizacje podmiotów gospodarczych z co najmniej dwóch państw członkowskich będących producentami w dziedzinach, o których mowa w ust. 1 lit. d) i e), oraz 50 % z tytułu innej działalności w tych dziedzinach.
Państwo członkowskie zapewnia finansowanie uzupełniające do wysokości 50 % kosztów niepokrytych w drodze finansowania wspólnotowego.
Komisja określa szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu, w szczególności procedury zatwierdzania programów przyjmowanych przez państwa członkowskie i rodzaje działalności kwalifikujące się do finansowania w ramach tych programów.
3. Nie naruszając przepisów szczegółowych, które Komisja może przyjąć zgodnie z art. 194, państwa członkowskie sprawdzają, czy spełnione są warunki przyznania finansowania wspólnotowego. W tym celu przeprowadzają audyt programów prac oraz realizują plan kontroli obejmujący próbę określoną na podstawie analizy ryzyka oraz co najmniej 30 % organizacji producentów i wszelkich innych organizacji podmiotów gospodarczych rocznie, otrzymujących finansowanie wspólnotowe na mocy niniejszego artykułu.
Sekcja V
Wspólnotowy fundusz tytoniowy
Artykuł 104
Fundusz tytoniowy
1. Ustanawia się Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy (dalej zwany „Funduszem”) w celu finansowania środków w następujących dziedzinach:
a)
podniesienie społecznej świadomości na temat szkodliwych skutków wszystkich form konsumpcji tytoniu, w szczególności przez informowanie i edukację, pomoc w zakresie gromadzenia danych mających na celu określenie zarówno wzorów konsumpcji tytoniu, jak i przeprowadzenie badań epidemiologicznych dotyczących nikotynizmu we Wspólnocie oraz badań nad zapobieganiem temu zjawisku;
b)
szczególne środki mające pomóc plantatorom tytoniu przejść na inne uprawy lub podjąć innego rodzaju działalność gospodarczą tworzącą nowe miejsca pracy, jak również przeprowadzenie badań dotyczących możliwości, jakimi w tym zakresie dysponują plantatorzy tytoniu.
2. Fundusz jest finansowany:
a)
w odniesieniu do zbiorów z 2002 r. przez potrącenie 2 %, a w przypadku zbiorów z lat 2003, 2004 i 2005 3 % premii określonej w tytule I rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 stosowanej do zbiorów z 2005 r., włącznie z tymi zbiorami, w zakresie finansowania wszelkich rodzajów środków określonych w ust. 1;
b)
w odniesieniu do lat kalendarzowych 2006 i 2007, zgodnie z art. 110m rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
3. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu.
Sekcja VI
Przepisy szczególne dla sektora pszczelarskiego
Artykuł 105
Zakres stosowania
1. W celu poprawy ogólnych warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich państwa członkowskie mogą opracować trzyletni program krajowy zwany dalej „programem pszczelarskim”.
2. W drodze odstępstwa od art. 180 art. 87, 88 i 89 Traktatu nie mają zastosowania do:
a)
wkładu finansowego państw członkowskich w środki objęte wsparciem wspólnotowym zgodnie z niniejszą sekcją;
b)
szczególnych rodzajów pomocy krajowej w zakresie ochrony pasiek o niekorzystnych warunkach strukturalnych lub naturalnych, lub w ramach programów rozwoju gospodarczego, z wyjątkiem pomocy na cele związane z produkcją lub handlem.
Państwa członkowskie zgłaszają Komisji pomoc, o której mowa w lit. b), wraz z przedstawieniem programu pszczelarskiego zgodnie z art. 106.
Artykuł 106
Środki kwalifikujące się do uzyskania pomocy
Środki, które mogą zostać włączone do programów pszczelarskich, są następujące:
a)
pomoc techniczna skierowana do pszczelarzy i grup pszczelarzy;
b)
zwalczanie warrozy;
c)
racjonalizacja sezonowego przenoszenia uli;
d)
środki wspierające laboratoria przeprowadzające analizy dotyczące fizyko-chemicznych właściwości miodu;
e)
środki mające na celu wsparcie zasiedlania uli we Wspólnocie;
f)
współpraca z wyspecjalizowanymi organami w zakresie wdrażania stosowanych programów naukowo-badawczych w dziedzinie pszczelarstwa i produktów pszczelich.
Z programu pszczelarskiego wyłącza się środki finansowane z EFRROW zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 (62).
Artykuł 107
Analiza struktur produkcji i wprowadzania do obrotu w sektorze pszczelarskim
Aby kwalifikować się do częściowego finansowania określonego w art. 108 ust. 1, państwa członkowskie przeprowadzają analizę struktur produkcji i wprowadzania do obrotu w sektorze pszczelarskim na swoim terytorium.
Artykuł 108
Finansowanie
1. Wspólnota zapewnia częściowe finansowanie programów pszczelarskich w wysokości 50 % wydatków poniesionych przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie ponoszą wydatki związane ze środkami przyjętymi w ramach programów pszczelarskich do 15 października każdego roku.
Artykuł 109
Konsultacje
Program pszczelarski jest sporządzany w ścisłej współpracy z przedstawicielami organizacji i spółdzielni pszczelarskich. Program zostaje przedstawiony Komisji w celu zatwierdzenia.
Artykuł 110
Przepisy wykonawcze
Komisja określa szczegółowe zasady stosowania niniejszej sekcji.
Sekcja VII
Pomoc w sektorze jedwabników
Artykuł 111
Pomoc przyznawana hodowcom jedwabników
1. Przyznaje się pomoc w odniesieniu do jedwabników oznaczonych kodem CN ex 0106 90 00 i w odniesieniu do jaj jedwabników oznaczonych kodem CN ex 0511 99 85 hodowanych we Wspólnocie.
2. Pomoc przyznaje się hodowcom jedwabników w odniesieniu do każdego zapełnionego pojemnika jaj jedwabników, pod warunkiem że pojemniki te zawierają minimalną liczbę jaj, którą należy określić, oraz że udało się wyhodować jedwabniki.
3. Pomoc w odniesieniu do zapełnionego pojemnika jaj jedwabników wynosi 133,26 EUR.
Artykuł 112
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszej sekcji, które obejmują w szczególności minimalną liczbę, o której mowa w art. 111 ust. 2.
TYTUŁ II
PRZEPISY REGULUJĄCE WPROWADZANIE DO OBROTU I PRODUKCJĘ
ROZDZIAŁ I
Normy handlowe i warunki produkcji
Sekcja I
Normy handlowe
Artykuł 113
Normy handlowe
1. Komisja może wprowadzić przepisy dotyczące norm handlowych dla jednego z produktów lub większej ich liczby w ramach następujących sektorów:
a)
oliwki stołowe i oliwa z oliwek, w odniesieniu do produktów, o których mowa w załączniku I część VII lit. a);
b)
banany;
c)
żywe rośliny.
2. Normy, o których mowa w ust. 1:
a)
ustanawiane są z uwzględnieniem w szczególności:
(i)
specyfiki odnośnych produktów;
(ii)
konieczności zapewnienia warunków dla płynnego zbytu tych produktów na rynku;
(iii)
interesu konsumentów w zakresie otrzymywania dokładnych i jasnych informacji na temat produktów;
(iv)
jeśli chodzi o oliwę z oliwek, o której mowa w załączniku I część VII lit. a), zmian w metodach stosowanych do określenia jej właściwości fizycznych, chemicznych i organoleptycznych;
b)
mogą odnosić się w szczególności do jakości, podziału na klasy, wagi, rozmiaru, pakowania, opakowywania, przechowywania, transportu, prezentacji, pochodzenia i oznakowania.
3. O ile Komisja nie postanowi inaczej zgodnie z kryteriami, o których mowa w ust. 2 lit. a), produkty, dla których ustanowiono normy handlowe, można wprowadzać do obrotu we Wspólnocie wyłącznie zgodnie z takimi normami.
Nie naruszając jakichkolwiek szczegółowych przepisów, które Komisja może przyjąć zgodnie z art. 194, państwa członkowskie kontrolują, czy produkty te są zgodne z tymi normami, oraz we właściwych przypadkach stosują sankcje.
Artykuł 114
Normy handlowe dla mleka i przetworów mlecznych
1. Produkty żywnościowe przeznaczone do spożycia przez ludzi można wprowadzać do obrotu jako mleko i przetwory mleczne, tylko jeśli są one zgodne z definicjami i nazwami ustanowionymi w załączniku XII.
2. Nie naruszając wyjątków określonych prawem wspólnotowym i środków ochrony zdrowia publicznego, mleko oznaczone kodem CN 0401 przeznaczone do spożycia przez ludzi można wprowadzać do obrotu wyłącznie we Wspólnocie zgodnie z przepisami załącznika XI, w tym zwłaszcza z definicjami zawartymi w pkt I tego załącznika.
Artykuł 115
Normy handlowe dla tłuszczów
Nie naruszając art. 114 ust. 1 ani żadnych przepisów przyjętych w sektorze weterynarii i sektorze środków spożywczych, w celu zagwarantowania, że produkty te spełniają normy higieny i zdrowia oraz ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, normy ustanowione w załączniku XV mają zastosowanie do następujących produktów o zawartości tłuszczu wynoszącej co najmniej 10 %, ale mniejszej niż 90 % wagowo, przeznaczonych do spożycia przez ludzi:
a)
tłuszczów mlecznych oznaczonych kodem CN 0405 i ex 2106;
b)
tłuszczów oznaczonych kodem CN ex 1517;
c)
tłuszczów złożonych z produktów roślinnych lub zwierzęcych oznaczonych kodem CN ex 1517 i ex 2106.
Zawartość tłuszczu po wyłączeniu soli wynosi przynajmniej dwie trzecie suchej masy.
Jednak normy te obowiązują wyłącznie w stosunku do produktów, które pozostają w stanie stałym w temperaturze 20 oC i które nadają się do smarowania.
Artykuł 116
Normy handlowe dla produktów sektorów jaj i drobiu
Produkty sektorów jaj i drobiu są wprowadzane do obrotu zgodnie z przepisami zamieszczonymi w załączniku XIV.
Artykuł 117
Certyfikacja chmielu
1. Produkty sektora chmielu, pochodzące ze zbiorów lub wytworzone we Wspólnocie, podlegają procedurze certyfikacji.
2. Certyfikaty można wydawać wyłącznie dla produktów spełniających minimalne wymagania jakościowe obowiązujące na danym etapie wprowadzania do obrotu. W przypadku mączki chmielowej, mączki chmielowej z podwyższoną zawartością lupuliny, wyciągu z szyszek chmielu oraz mieszanych produktów chmielowych certyfikat może zostać wydany wyłącznie pod warunkiem, że zawartość alfa-kwasów w tych produktach nie jest mniejsza od zawartości w chmielu, z którego zostały one wytworzone.
3. Certyfikaty zawierają co najmniej następujące informacje:
a)
miejsce produkcji chmielu;
b)
rok zbioru,
c)
odmiany.
4. Produkty sektora chmielu można wprowadzać do obrotu bądź wywozić wyłącznie jeżeli wydano certyfikat, o którym mowa w ust. 1, 2 i 3.
W przypadku przywożonych produktów sektora chmielu świadectwo określone w art. 158 ust. 2 uważa się za równoważne certyfikatowi.
5. Komisja może przyjąć środki stanowiące odstępstwo od ust. 4:
a)
w celu spełnienia wymagań handlowych niektórych państw trzecich; lub
b)
w odniesieniu do produktów przeznaczonych do zastosowań specjalnych.
Środki, o których mowa w akapicie pierwszym:
a)
nie zagrażają normalnemu obrotowi produktami, dla których został wydany certyfikat;
b)
zawierają gwarancje mające na celu uniknięcie wszelkich pomyłek ze wspomnianymi produktami.
Artykuł 118
Normy handlowe dla oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek
1. Stosowanie opisów i definicji oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn z oliwek określonych w załączniku XV jest obowiązkowe w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu danych produktów we Wspólnocie oraz, o ile to zgodne z obowiązkowymi międzynarodowymi przepisami, handlu z państwami trzecimi.
2. Wyłącznie oliwy, o których mowa w załączniku XV pkt 1 lit. a) i b), pkt 3 i pkt 6 mogą zostać wprowadzone do obrotu w sprzedaży detalicznej.
Sekcja II
Warunki produkcji
Artykuł 119
Stosowanie kazeiny i kazeinianów w wyrobie sera
Stosowanie kazeiny i kazeinianów w wyrobie sera jest przedmiotem uprzedniego zezwolenia, które jest udzielane jedynie wtedy, gdy takie stosowanie jest warunkiem koniecznym do wytwarzania tych produktów.
Artykuł 120
Metoda produkcji alkoholu etylowego rolniczego
Komisja może określić metodę produkcji oraz cechy alkoholu etylowego rolniczego uzyskanego z określonego produktu rolnego wymienionego w załączniku I do Traktatu.
Sekcja III
Przepisy proceduralne
Artykuł 121
Przyjmowanie norm, przepisów wykonawczych i odstępstw
Komisja ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego rozdziału, które mogą w szczególności odnosić się do:
a)
norm handlowych, o których mowa w art. 113, w tym przepisów dotyczących odstępstw od norm, przedstawiania szczegółowych informacji wymaganych przez normy oraz stosowania norm do produktów przywożonych do Wspólnoty oraz produktów wywożonych ze Wspólnoty;
b)
w przypadku definicji i nazw, które można stosować przy wprowadzaniu do obrotu mleka i przetworów mlecznych zgodnie z art. 114 ust. 1:
(i)
sporządzania i, w razie konieczności, uzupełnienia wykazu produktów, o których mowa w załączniku XII pkt III.1 akapit drugi, na podstawie wykazów przesłanych jej przez państwa członkowskie;
(ii)
rozszerzania, w razie konieczności, wykazu nazw podanego w załączniku XII pkt II.2 akapit drugi lit. a);
c)
w przypadku norm dla tłuszczów do smarowania, o których mowa w art. 115:
(i)
wykazu produktów, o których mowa w załączniku XV pkt I.2 akapit trzeci lit. a), na podstawie wykazów przesłanych Komisji przez państwa członkowskie;
(ii)
metod analizy potrzebnej do skontrolowania składu i cech produkcyjnych produktów, o których mowa w art. 115;
(iii)
szczegółowych zasad pobierania próbek;
(iv)
szczegółowych zasad uzyskiwania informacji statystycznych na rynkach produktów, o których mowa w art. 115;
d)
w przypadku przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu jaj, o których mowa w załączniku XIV część A:
(i)
definicji;
(ii)
częstotliwości odbioru, dostawy, przechowywania i przenoszenia jaj;
(iii)
kryteriów jakości, w szczególności wyglądu skorupki, konsystencji białka i żółtka oraz wysokości komory powietrznej;
(iv)
klasyfikacji wagowej, w tym wyjątków;
(v)
znakowania jaj i oznaczeń na opakowaniach, w tym wyjątków i zasad mających zastosowanie do zakładów pakowania;
(vi)
wymiany handlowej z państwami trzecimi;
(vii)
sposobów chowu;
e)
w przypadku przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu mięsa drobiowego, o których mowa w załączniku XIV część B:
(i)
definicji;
(ii)
wykazu tusz drobiowych, ich części i podrobów, w tym foie gras, do których ma zastosowanie załącznik XIV część B;
(iii)
kryteriów klasyfikowania przewidzianych w załączniku XIV część B pkt III.1;
(iv)
zasad dotyczących dodatkowych oznaczeń zamieszczanych w towarzyszących dokumentach handlowych, oznakowaniu, prezentacji i reklamy mięsa drobiowego przeznaczonego dla konsumenta końcowego oraz nazwy, pod jaką produkt jest sprzedawany w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2000/13/WE;
(v)
fakultatywnego oznaczenia zastosowanej metody chłodzenia i sposobów chowu;
(vi)
odstępstw, które można stosować w przypadku dostaw do zakładów rozbioru lub zakładów przetwórstwa;
(vii)
zasad mających zastosowanie w odniesieniu do określenia procentowego udziału absorpcji wody podczas przygotowywania tusz świeżych, mrożonych i głęboko mrożonych oraz ich części, jak również oznaczeń, które w tym zakresie należy wprowadzić;
f)
w przypadku przepisów dotyczących norm produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego, o których mowa w załączniku XIa część C:
(i)
definicji;
(ii)
rejestracji zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu jaja wylęgowe lub pisklęta drobiu hodowlanego;
(iii)
sposobów oznaczania jaj wylęgowych, w tym również jaj przywożonych z państw trzecich lub do nich wywożonych, oraz opakowań, jak również zasad mających zastosowanie w odniesieniu do piskląt pochodzących z państw trzecich;
(iv)
rejestrów prowadzonych przez wylęgarnie;
(v)
wykorzystania jaj inkubowanych wyjętych z inkubatora do celów innych niż spożycie przez ludzi;
(vi)
informacji przekazywanych przez wylęgarnie i inne zakłady właściwym organom państw członkowskich;
(vii)
towarzyszących im dokumentów;
g)
minimalnych wymagań jakościowych dla produktów sektora chmielu, o których mowa w art. 117;
h)
stosowanych metod analizy, w odpowiednich przypadkach;
i)
w odniesieniu do stosowania kazeiny i kazeinianów, o którym mowa w art. 119:
(i)
warunków udzielania przez państwa członkowskie zezwoleń oraz maksymalnych zawartości procentowych, na podstawie obiektywnych kryteriów ustanowionych z uwzględnieniem wymogów technologicznych;
(ii)
zobowiązań przedsiębiorstw posiadających zezwolenie zgodnie z pkt (i).
ROZDZIAŁ II
Organizacje producentów, organizacje międzybranżowe, organizacje podmiotów gospodarczych
Sekcja I
Zasady ogólne
Artykuł 122
Organizacje producentów
Państwa członkowskie uznają organizacje producentów, które:
a)
skupiają producentów jednego z następujących sektorów:
(i)
sektor chmielu;
(ii)
sektor oliwek stołowych i oliwy z oliwek;
(iii)
sektor jedwabników;
b)
powstały z inicjatywy producentów;
c)
dążą do określonego celu, który może w szczególności odnosić się do:
(i)
koncentracji podaży i do wprowadzania do obrotu produktów ich członków;
(ii)
wspólnego dostosowania produkcji do wymagań rynku i ulepszenia produktu;
(iii)
wspierania racjonalizacji i mechanizacji produkcji.
Artykuł 123
Organizacje międzybranżowe
Państwa członkowskie uznają organizacje międzybranżowe, które:
a)
skupiają przedstawicieli działalności gospodarczej związanej z produkcją lub przetwórstwem produktów następujących sektorów lub związanej z handlem nimi:
(i)
sektor oliwek stołowych i oliwy z oliwek;
(ii)
sektor tytoniu;
b)
powstały z inicjatywy wszystkich lub niektórych organizacji lub związków, które je tworzą;
c)
dążą do określonego celu, który może w szczególności odnosić się do:
(i)
koncentracji i koordynacji podaży i wprowadzania do obrotu produktów ich członków;
(ii)
wspólnego dostosowania produkcji i przetwórstwa do wymagań rynku oraz ulepszenia produktu;
(iii)
wspierania racjonalizacji i ulepszania produkcji oraz przetwórstwa;
(iv)
prowadzenia badań nad zrównoważonymi metodami produkcji i rozwojem sytuacji rynkowej.
Jeżeli jednak organizacje międzybranżowe prowadzą działalność na terytoriach kilku państw członkowskich, są one uznawane przez Komisję bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1.
Artykuł 124
Wspólne przepisy dotyczące organizacji producentów i organizacji międzybranżowych
1. Artykuł 122 i art. 123 akapit pierwszy stosuje się bez uszczerbku do uznawania przez państwa członkowskie na podstawie prawa krajowego i zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, odpowiednio, organizacji producentów lub organizacji międzybranżowych w każdym z sektorów, o których mowa w art. 1, z wyjątkiem sektorów, o których mowa w art. 122 i w art. 123 akapit pierwszy.
2. Organizacje producentów uznane lub zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 865/2004, (WE) nr 1952/2005 i (WE) nr 1544/2006 są uważane za uznane organizacje producentów zgodnie z art. 122 niniejszego rozporządzenia.
Organizacje międzybranżowe uznane lub zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 2077/92 i (WE) nr 865/2004 są uważane za uznane organizacje międzybranżowe zgodnie z art. 123 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 125
Organizacje podmiotów gospodarczych
Do celów niniejszego rozporządzenia w skład organizacji podmiotów gospodarczych wchodzą uznane organizacje producentów, uznane organizacje międzybranżowe lub uznane organizacje innych podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek stołowych i oliwy z oliwek lub ich stowarzyszenia.
Sekcja II
Przepisy dotyczące organizacji międzybranżowych w sektorze tytoniu
Artykuł 126
Płatność składek przez podmioty niebędące członkami
1. Jeżeli uznana organizacja międzybranżowa w sektorze tytoniu prowadzi co najmniej jedno z działań, o których mowa w ust. 2, leżących w ogólnym interesie gospodarczym osób, których działania dotyczą co najmniej jednego z odnośnych produktów, państwo członkowskie, które uznało organizację, lub Komisja, bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, w przypadku gdy to ona uznała organizację, może podjąć decyzję, że osoby fizyczne lub grupy, które nie są członkami organizacji, lecz odnoszą korzyści z tych działań, wpłacają na rzecz organizacji całość lub część składek płaconych przez jej członków w zakresie, w którym składki te mają pokrywać koszty, inne niż wszelkie rodzaje kosztów administracyjnych, poniesione bezpośrednio w związku z prowadzeniem tych działań.
2. Działania, o których mowa w ust. 1, odnoszą się do jednego z następujących celów:
a)
badania w celu dodania wartości do produktów, w szczególności poprzez nowe zastosowania, które nie stanowią zagrożenia dla zdrowia publicznego;
b)
badania nad ulepszeniem jakości liści tytoniu lub tytoniu w belach;
c)
badania nad metodami uprawy pozwalającymi na zmniejszenie stosowania środków ochrony roślin i zagwarantowanie zachowania stanu gleby oraz środowiska.
3. Dane państwa członkowskie powiadamiają Komisję o decyzjach, które zamierzają podjąć na mocy ust. 1. Decyzje takie nie mogą być stosowane przed upływem trzech miesięcy od dnia powiadomienia Komisji. Komisja może w okresie 3 miesięcy wezwać do odrzucenia całości lub części projektu decyzji, jeżeli przedstawiony ogólny interes gospodarczy nie wydaje się odpowiednio uzasadniony.
4. W przypadku gdy działania organizacji międzybranżowej uznanej przez Komisję zgodnie z niniejszym rozdziałem są zgodne z ogólnym interesem gospodarczym, Komisja przekazuje projekt decyzji zainteresowanym państwom członkowskim, które mają wówczas dwa miesiące na zgłoszenie swoich uwag.
Sekcja III
Przepisy proceduralne
Artykuł 127
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego rozdziału, w szczególności warunki i procedury zatwierdzania organizacji producentów, organizacji międzybranżowych i organizacji podmiotów gospodarczych w poszczególnych sektorach, w tym:
a)
szczegółowe cele realizowane przez takie organizacje;
b)
zasady zrzeszania się takich organizacji;
c)
działania takich organizacji;
d)
odstępstwa od wymogów ustanowionych w art. 122, 123 i 125;
e)
w zależności od przypadku, wszelkie skutki spowodowane uznaniem za organizację międzybranżową.
CZĘŚĆ III
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 128
Zasady ogólne
Jeśli niniejsze rozporządzenie lub przepisy przyjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zakazuje się:
a)
nakładania jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do ceł;
b)
stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 129
Nomenklatura scalona
Ogólne zasady interpretowania nomenklatury scalonej przewidzianej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (63) (zwanej dalej „nomenklaturą scaloną”) oraz specjalne zasady dotyczące jej stosowania stosuje się do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem. Nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym, w zależności od przypadku, definicje w załączniku III, zawarta jest we wspólnej taryfie celnej.
ROZDZIAŁ II
Przywóz
Sekcja I
Pozwolenia na przywóz
Artykuł 130
Pozwolenia na przywóz
1. Nie naruszając przypadków, w których pozwolenia na przywóz są wymagane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Komisja może nałożyć obowiązek przedłożenia pozwolenia na przywóz do Wspólnoty jednego z produktów lub większej ich liczby w ramach następujących sektorów:
a)
zbóż;
b)
ryżu;
c)
cukru;
d)
nasion;
e)
oliwek stołowych i oliwy z oliwek, w przypadku produktów oznaczonych kodami CN 1509, 1510 00, 0709 90 39, 0711 20 90, 2306 90 19, 1522 00 31 oraz 1522 00 39;
f)
lnu i konopi, w odniesieniu do konopi;
g)
bananów;
h)
żywych roślin;
i)
wołowiny i cielęciny;
j)
mleka i przetworów mlecznych;
k)
wieprzowiny;
l)
mięsa baraniego i koziego;
m)
jaj;
n)
drobiu;
o)
alkoholu etylowego rolniczego.
2. Stosując ust. 1, Komisja uwzględnia konieczność stosowania pozwoleń na przywóz w celu zarządzania odnośnymi rynkami, a w szczególności w celu monitorowania przywozu odnośnych produktów.
Artykuł 131
Wydawanie pozwoleń
Państwa członkowskie wydają pozwolenia na przywóz każdemu wnioskodawcy, niezależnie od tego, gdzie znajduje się jego siedziba we Wspólnocie, o ile rozporządzenie Rady lub inny akt Rady nie stanowi inaczej, oraz nie naruszając środków przyjętych w celu zastosowania niniejszego rozdziału.
Artykuł 132
Ważność pozwoleń
Pozwolenia na przywóz obowiązują na terenie całej Wspólnoty.
Artykuł 133
Zabezpieczenie
1. O ile Komisja nie postanowi inaczej, pozwolenia wydawane są pod warunkiem złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty zostaną przywiezione w okresie ważności pozwolenia.
2. Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli przywóz nie został zrealizowany, lub jeżeli został zrealizowany jedynie częściowo, w okresie ważności pozwolenia.
Artykuł 134
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy stosowania niniejszej sekcji, w tym dotyczące okresów ważności pozwoleń i stawki zabezpieczenia.
Sekcja II
Należności celne przywozowe i opłaty przywozowe
Artykuł 135
Należności celne przywozowe
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1, mają zastosowanie stawki należności przywozowych wspólnej taryfy celnej.
Artykuł 136
Obliczanie należności celnych przywozowych na zboża
1. Niezależnie od przepisów art. 135, należność celna przywozowa na produkty oznaczone kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00 00, 1005 10 90, 1005 90 00 oraz 1007 00 90 inne niż hybrydy do siewu, są równe cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty w przywozie, powiększonej o 55 %, minus cena importowa cif stosowana wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć komercyjnej stawki celnej określonej na podstawie nomenklatury scalonej.
2. Do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1, reprezentatywne ceny przywozowe cif ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.
Artykuł 137
Obliczanie należności celnych przywozowych na ryż łuskany
1. Niezależnie od przepisów art. 135, Komisja ustala bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1 należność celną przywozową na ryż łuskany oznaczony kodem CN 1006 20 w terminie dziesięciu dni od zakończenia odpowiedniego okresu odniesienia zgodnie z załącznikiem XVII pkt 1.
Komisja ustala bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, nową obowiązującą należność, jeżeli obliczenia dokonane na mocy tego załącznika wskazują na konieczność zmiany należności. Do czasu ustalenia nowej należności przywozowych stosuje się stawkę ustaloną wcześniej.
2. W celu obliczenia przywozu, o którym mowa w załączniku XVII pkt 1, uwzględnia się ilości, na które wydano pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ryżu łuskanego oznaczonego kodem CN 1006 20 w odpowiednim okresie odniesienia, z wyłączeniem pozwoleń na przywóz ryżu łuskanego Basmati, o którym mowa w art. 138.
3. Roczna ilość referencyjna wynosi 449 678 ton. Częściowa ilość referencyjna dla każdego roku gospodarczego odpowiada połowie rocznej ilości referencyjnej.
Artykuł 138
Obliczanie należności celnych przywozowych na ryż łuskany Basmati
Niezależnie od przepisów art. 135 odmiany ryżu łuskanego Basmati oznaczone kodami CN 1006 20 17 oraz 1006 20 98 wymienione w załączniku XVIII kwalifikują się do zerowej stawki należności przywozowej na warunkach określonych przez Komisję.
Artykuł 139
Obliczanie należności celnych przywozowych na ryż bielony
1. Niezależnie od przepisów art. 135 Komisja ustala bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1 należność przywozową za ryż częściowo bielony lub całkowicie bielony oznaczony kodem CN 1006 30 w terminie dziesięciu dni od zakończenia odpowiedniego okresu odniesienia zgodnie z załącznikiem XVII pkt 2.
Komisja ustala bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1 nową obowiązującą należność, jeżeli obliczenia dokonane na mocy tego załącznika wskazują na konieczność jej zmiany. Do czasu ustalenia nowej stawki należności przywozowych stosuje się stawkę ustaloną wcześniej.
2. W celu obliczenia przywozu, o którym mowa w załączniku XVII pkt 2, uwzględnia się ilości, na które wydano pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ryżu częściowo bielonego lub całkowicie bielonego oznaczonego kodem CN 1006 30 w odpowiednim okresie odniesienia.
Artykuł 140
Obliczanie należności celnych przywozowych na ryż łamany
Niezależnie od przepisów art. 135, należność celna przywozowa na ryż łamany oznaczony kodem CN 1006 40 00 wynosi 65 EUR za tonę.
Artykuł 141
Dodatkowe należności celne przywozowe
1. Do przywozu jednego z produktów sektora zbóż, ryżu, cukru, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj, drobiu i bananów lub większej ich liczby stosuje się dodatkową należność celną przywozową o stawce należności określonej w art. 135-140 w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnemu wpływowi na rynek wspólnotowy, który może być spowodowany tym przywozem, jeżeli:
a)
przywóz realizowany jest po cenie niższej od poziomu zgłoszonego Światowej Organizacji Handlu przez Wspólnotę („cena progowa”); lub
b)
wielkość przywozu w dowolnym roku przekracza pewien poziom („wielkość progowa”).
Wielkość progowa jest oparta na równych szansach dostępu do rynku, zdefiniowanych, w odpowiednich przypadkach, jako procentowy udział w spożyciu danego kraju w trzech poprzednich latach.
2. Nie nakłada się dodatkowych należności celnych przywozowych, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku wspólnotowego lub jeżeli skutki takiego nałożenia byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu.
3. Dla celów ust. 1 lit. a) ceny przywozowe określa się na podstawie cen przywozowych cif danej przesyłki.
Ceny przywozowe cif są porównywane z cenami reprezentatywnymi dla danego produktu na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku przywozowym tego produktu.
Artykuł 142
Zawieszenie należności celnych przywozowych w sektorze cukru
Komisja może zawiesić należności celne przywozowe w całości lub części w przypadku pewnych ilości następujących produktów w celu zagwarantowania podaży niezbędnej do wyrobu produktów, o których mowa w art. 62 ust. 2:
a)
cukru oznaczonego kodem CN 1701;
b)
izoglukozy oznaczonej kodami CN 1702 30 10, 1702 40 10, 1702 60 10 oraz 1702 90 30.
Artykuł 143
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszej sekcji, w szczególności:
a)
w odniesieniu do art. 136:
(i)
minimalne wymogi dla pszenicy zwyczajnej wysokiej jakości;
(ii)
notowania cenowe, jakie należy brać pod uwagę;
(iii)
możliwość, w odpowiednich przypadkach, zapoznania się przez podmioty gospodarcze przed dostarczeniem przedmiotowych przesyłek z obowiązującą wysokością należności;
b)
w odniesieniu do art. 141, produkty, do których mają zastosowanie dodatkowe należności celne przywozowe oraz inne kryteria konieczne do zapewnienia stosowania ust. 1 tego artykułu.
Sekcja III
Zarządzanie kontyngentami przywozowymi
Artykuł 144
Kontyngenty taryfowe
1. Kontyngenty taryfowe na przywóz produktów, o których mowa w art. 1, wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z innego aktu prawnego przyjętego przez Radę, są otwierane i administrowane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi przepisami przyjętymi przez Komisję.
2. Zarządzanie kontyngentami taryfowymi odbywa się w sposób pozwalający uniknąć dyskryminowania któregokolwiek z zainteresowanych podmiotów gospodarczych, przy użyciu jednej z poniższych metod, ich połączenia lub innej stosownej metody:
a)
metoda oparta na kolejności chronologicznej składania wniosków (według zasady „kto pierwszy ten lepszy”);
b)
metoda proporcjonalnego podziału wnioskowanych ilości po złożeniu wniosków (za pomocą „metody równoczesnego badania”);
c)
metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnego modelu handlu (metoda „przywozów tradycyjnych lub nowych”).
3. Przyjęta metoda zarządzania, w stosownych przypadkach, uwzględnia należycie wymagania w zakresie zaopatrzenia rynku Wspólnoty oraz konieczność utrzymania równowagi rynku.
Artykuł 145
Otwieranie kontyngentów taryfowych
Komisja określa roczne kontyngenty taryfowe, w razie konieczności stosownie rozłożone w ciągu roku, oraz stosowaną metodę administracyjną.
Artykuł 146
Przepisy szczegółowe
1. W przypadku kontyngentów przywozowych w wysokości 54 703 ton mrożonej wołowiny i cielęciny oznaczonych kodami CN 0202 20 30, 0202 30 oraz 0206 29 91 i przeznaczonych do przetworzenia, Rada, zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może postanowić, by całość lub część kontyngentu stanowiły równorzędne ilości mięsa wysokiej jakości, przy zastosowaniu przelicznika wynoszącego 4,375.
2. W przypadku kontyngentu taryfowego na przywóz do Hiszpanii w wysokości 2 000 000 ton kukurydzy i 300 000 ton sorgo oraz kontyngentu taryfowego na przywóz do Portugalii w wysokości 500 000 ton kukurydzy, szczegółowe przepisy, o których mowa w art. 148, obejmują również przepisy niezbędne do realizacji kontyngentów taryfowych na przywóz i, w odpowiednich przypadkach, do przechowywania przywożonych ilości w magazynach publicznych przez agencje płatnicze zainteresowanych państw członkowskich oraz ich zbywania na rynkach tych państw członkowskich.
Artykuł 147
Stawki celne w odniesieniu do bananów
Niniejszy rozdział ma zastosowanie bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1964/2005 (64).
Artykuł 148
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące wprowadzania niniejszej sekcji w życie, w szczególności dotyczące:
a)
gwarancji obejmujących rodzaj, kraj wywozu i kraj pochodzenia produktu;
b)
uznawania dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji, o których mowa w lit. a);
c)
warunków wydawania pozwoleń na przywóz oraz terminu ich ważności.
Sekcja IV
Przepisy szczególne dla pewnych produktów
Podsekcja I
Przepisy szczególne dotyczące przywozu w sektorach zbóż i ryżu
Artykuł 149
Przywóz mieszanek różnych zbóż
Należność celną przywozową obowiązującą w odniesieniu do mieszanek złożonych ze zbóż objętych załącznikiem I część I lit. a) i b) ustala się, jak następuje:
a)
w przypadku gdy mieszanka składa się z dwóch takich zbóż, zastosowanie ma należność celna przywozowa obowiązująca:
(i)
w przypadku głównego pod względem wagowym zboża składowego, jeśli to zboże stanowi co najmniej 90 % masy mieszanki;
(ii)
w przypadku zboża składowego podlegającego wyższej należności celnej przywozowej, jeśli żadne z dwóch zbóż składowych nie stanowi co najmniej 90 % masy mieszanki;
b)
w przypadku gdy mieszanka składa się z więcej niż dwóch takich zbóż oraz jeśli spośród kilku tych zbóż każde stanowi więcej niż 10 % masy mieszanki, do mieszanki ma zastosowanie najwyższa należność celna przywozowa stosowana dla takich zbóż, nawet jeśli wysokość należności celnej przywozowej jest taka sama dla dwóch lub więcej zbóż.
W przypadku gdy tylko jedno zboże stanowi ponad 10 % masy mieszanki, zastosowanie ma należność celna przywozowa stosowana dla tego zboża;
c)
we wszystkich przypadkach nieobjętych lit. a) i b) zastosowanie ma najwyższa należność celna przywozowa stosowana dla zbóż wchodzących w skład odnośnej mieszanki, nawet jeśli wysokość należności celnej przywozowej jest taka sama dla dwóch lub więcej zbóż.
Artykuł 150
Przywóz mieszanek zbóż i ryżu
Do mieszanek złożonych, z jednej strony, z co najmniej jednego ze zbóż objętych załącznikiem I część I lit. a) i b) oraz, z drugiej strony, z co najmniej jednego z produktów objętych załącznikiem I część II lit. a) i b) zastosowanie ma należność celna przywozowa stosowana do tego zboża lub produktu wchodzącego w skład mieszanki, który podlega najwyższej stawce należności przywozowej.
Artykuł 151
Przywóz mieszanek ryżu
Należność celna przywozowa obowiązująca w odniesieniu do mieszanek złożonych z ryżu podlegającego klasyfikacji w ramach kilku różnych grup lub etapów przetwórczych lub z ryżu podlegającego klasyfikacji w ramach co najmniej jednej z grup lub etapów przetwórczych z jednej strony oraz z ryżu łamanego z drugiej strony to należność obowiązująca:
a)
do głównego pod względem wagowym składnika, jeśli składnik ten stanowi co najmniej 90 % masy mieszanki;
b)
do składnika podlegającego najwyższej należności celnej przywozowej, jeśli żaden ze składników nie stanowi co najmniej 90 % masy mieszanki.
Artykuł 152
Zakres stosowania klasyfikacji taryfowej
Jeżeli nie można zastosować metody obliczania należności celnej przywozowej określonej w art. 149-151, należność obowiązującą w odniesieniu do mieszanek, o których mowa w tych artykułach, ustala się na podstawie klasyfikacji taryfowej mieszanek.
Podsekcja II
Preferencyjne ustalenia dotyczące przywozu cukru
Artykuł 153
Tradycyjne zapotrzebowanie na cukier do rafinacji
1. Niezależnie od przepisów art. 52 ust. 1, tradycyjne zapotrzebowanie na cukier do rafinacji ustala się dla Wspólnoty na 2 424 735 ton na rok gospodarczy, wyrażone w cukrze białym.
W roku gospodarczym 2008/2009 tradycyjne zapotrzebowanie rozdziela się w następujący sposób:
a)
198 748 ton dla Bułgarii;
b)
296 627 ton dla Francji;
c)
100 000 ton dla Włoch;
d)
291 633 tony dla Portugalii;
e)
329 636 ton dla Rumunii;
f)
19 585 ton dla Słowenii;
g)
59 925 ton dla Finlandii;
h)
1 128 581 ton dla Zjednoczonego Królestwa.
2. Tradycyjne zapotrzebowanie, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, zwiększa się o 65 000 ton. Ilość ta odnosi się do surowego cukru trzcinowego i jest zarezerwowana na rok gospodarczy 2008/2009 dla jedynego zakładu przetwórstwa buraków cukrowych czynnego w Portugalii w 2005 roku. Zakład ten uznaje się za rafinerię przemysłową.
3. Pozwolenia na przywóz cukru przeznaczonego do rafinacji są wydawane jedynie rafineriom przemysłowym, pod warunkiem że ilości, których dotyczy pozwolenie, nie przekraczają ilości, które można przywieźć w ramach tradycyjnego zapotrzebowania, o którym mowa w ust. 1. Pozwolenia można przenosić tylko między rafineriami przemysłowymi, a ich ważność wygasa z końcem roku gospodarczego, którego dotyczą.
Niniejszy ustęp stosuje się do roku gospodarczego 2008/2009 oraz do pierwszych trzech miesięcy każdego kolejnego roku gospodarczego.
4. Stosowanie należności celnych przywozowych nakładanych na cukier trzcinowy do rafinacji oznaczony kodem CN 1701 11 10 i pochodzący z państw, o których mowa w załączniku XIX, zawiesza się w odniesieniu do ilości uzupełniającej, koniecznej dla zapewnienia odpowiednich dostaw do rafinerii przemysłowych w roku gospodarczym 2008/2009.
Komisja ustala ilość uzupełniającą na podstawie różnicy między tradycyjnym zapotrzebowaniem, o którym mowa w ust. 1, a przewidywanym zapotrzebowaniem na cukier do rafinacji w odnośnym roku gospodarczym. Komisja może zweryfikować tę różnicę w trakcie roku gospodarczego i obliczyć ją na podstawie historycznych zryczałtowanych danych szacunkowych dotyczących cukru surowego przeznaczonego do spożycia.
Artykuł 154
Cena gwarantowana
1. Ceny gwarantowane ustalone dla cukru pochodzącego z AKP/Indii stosuje się do przywozu cukru surowego i białego jakości standardowej z:
a)
najmniej rozwiniętych państw na mocy porozumień, o których mowa w art. 12 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 (65);
b)
państw wymienionych w załączniku XIX dla ilości uzupełniającej, o której mowa w art. 153 ust. 3.
2. Wnioski dotyczące pozwolenia na przywóz cukru po cenie gwarantowanej są stosowane łącznie z pozwoleniami na wywóz, wydawanymi przez organy kraju wywozu, poświadczającymi, że cukier spełnia zasady określone w odpowiednich porozumieniach.
Artykuł 155
Zobowiązania wynikające z protokołu w sprawie cukru
Komisja może przyjąć środki zapewniające przywóz cukru pochodzącego z AKP/Indii do Wspólnoty na warunkach określonych w protokole 3 do załącznika V do Umowy o partnerstwie między AKP a WE oraz w Porozumieniu w sprawie cukru trzcinowego między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii. Środki te mogą, w razie konieczności, stanowić odstępstwo od przepisów art. 153 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 156
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszej podsekcji, w szczególności w celu przestrzegania umów międzynarodowych. Przepisy te mogą obejmować zmiany w załączniku XIX.
Podsekcja III
Przepisy szczególne dotyczące przywozu konopi
Artykuł 157
Przywóz konopi
1. Następujące produkty można przywozić do Wspólnoty wyłącznie po spełnieniu następujących warunków:
a)
surowe właściwe konopie oznaczone kodem CN 5302 10 00 spełniają warunki określone w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
b)
nasiona odmian konopi oznaczone kodem CN 1207 99 15 przeznaczone do siewu muszą być zaopatrzone w dowód, że poziom tetrahydrokanabinolu nie przekracza poziomu ustalonego zgodnie z art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
c)
nasiona konopi inne niż do siewu, oznaczone kodem CN 1207 99 91, mogą być przywożone wyłącznie przez importerów upoważnionych przez państwo członkowskie, aby zagwarantować, że nasiona te nie są przeznaczone do siewu.
2. Nie naruszając żadnych przepisów szczegółowych, które Komisja może przyjąć zgodnie z art. 194, przywóz do Wspólnoty produktów określonych w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu podlega kontrolom w celu stwierdzenia, czy warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu zostały spełnione.
3. Niniejszy artykuł stosuje się, nie naruszając bardziej restrykcyjnych przepisów przyjętych przez państwa członkowskie zgodnie z Traktatem i zobowiązaniami wynikającymi z porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie rolnictwa.
Podsekcja IV
Przepisy szczególne dotyczące przywozu chmielu
Artykuł 158
Przywóz chmielu
1. Produkty sektora chmielu można przywozić z państw trzecich tylko wtedy, gdy ich normy jakościowe są przynajmniej równoważne normom przyjętym w odniesieniu do podobnych produktów zebranych we Wspólnocie lub uzyskanych z takich produktów.
2. Produkty uważa się za spełniające normy, o których mowa w ust. 1, jeżeli dołączone jest do nich świadectwo wydane przez organy kraju pochodzenia i jest ono uznane za równoważne certyfikatowi, o którym mowa w art. 117.
W przypadku mączki chmielowej, mączki chmielowej z podwyższoną zawartością lupuliny, wyciągu z szyszek chmielowych oraz mieszanych produktów chmielowych świadectwo może być uznane za równoważne certyfikatowi, jeżeli zawartość alfa-kwasów w tych produktach nie jest mniejsza od zawartości w chmielu, z którego zostały one wytworzone.
Równoważność tych świadectw jest weryfikowana zgodnie ze szczegółowymi przepisami przyjętymi przez Komisję.
Sekcja V
Środki ochronne oraz uszlachetnianie czynne
Artykuł 159
Środki ochronne
1. Komisja przyjmuje środki ochronne przeciwko przywozowi do Wspólnoty, z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 519/94 (66) oraz (WE) nr 3285/94 (67).
2. O ile nie postanowiono inaczej na mocy innego aktu Rady, środki ochronne przeciwko przywozowi do Wspólnoty określone w umowach międzynarodowych zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, są przyjmowane przez Komisję zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
3. Komisja bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, może przyjąć środki, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy. Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od państwa członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty jego otrzymania.
Środki takie zostają zgłoszone państwom członkowskim i podlegają zastosowaniu w trybie natychmiastowym.
O decyzjach podjętych przez Komisję zgodnie z ust. 1 i 2 każde państwo członkowskie może poinformować Radę w terminie pięciu dni roboczych od dnia, w którym o nich powiadomiono. Rada zbiera się niezwłocznie. Stanowiąc większością kwalifikowaną, może ona zmienić lub uchylić daną decyzję w terminie miesiąca od dnia, w którym została o niej poinformowana.
4. Jeżeli Komisja uzna, że dowolny środek ochronny przyjęty zgodnie z ust. 1 lub 2 należy uchylić lub zmienić, podejmuje następujące działania:
a)
w przypadku gdy środek został ustanowiony przez Radę, Komisja występuje z wnioskiem do Rady o jego uchylenie lub zmianę. Rada stanowi większością kwalifikowaną;
b)
we wszystkich innych przypadkach wspólnotowe środki ochronne uchyla lub zmienia Komisja bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 188 ust. 1.
Artykuł 160
Zawieszenie procedury uszlachetniania czynnego
1. Jeżeli występują lub mogą wystąpić zakłócenia na rynku wspólnotowym spowodowane procedurą uszlachetniania czynnego, Komisja może na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy zawiesić w całości lub w części stosowanie procedury uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów sektorów zbóż, ryżu, cukru, oliwek stołowych i oliwy z oliwek, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj, drobiu i alkoholu etylowego rolniczego. Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od państwa członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty jego otrzymania.
Środki takie zostają zgłoszone państwom członkowskim i podlegają zastosowaniu w trybie natychmiastowym.
Środki, co do których Komisja podjęła decyzję zgodnie z akapitem pierwszym mogą zostać skierowane do Rady przez każde państwo członkowskie w terminie pięciu dni roboczych od dnia, w którym o nich powiadomiono. Rada zbiera się niezwłocznie. Stanowiąc większością kwalifikowaną, może ona zmienić lub uchylić dane środki w terminie miesiąca od dnia, w którym wpłynął do niej wniosek o ich rozpatrzenie.
2. W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania WOR rolnych Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może całkowicie lub częściowo zabronić stosowania procedury uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów, o których mowa w ust. 1.
ROZDZIAŁ III
Wywóz
Sekcja I
Pozwolenia na wywóz
Artykuł 161
Pozwolenia na wywóz
1. Nie naruszając przypadków, w których pozwolenia na wywóz są wymagane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Komisja może nałożyć obowiązek przedłożenia pozwolenia na wywóz ze Wspólnoty jednego z produktów lub większej ich liczby w ramach następujących sektorów:
a)
zbóż;
b)
ryżu;
c)
cukru;
d)
oliwek stołowych i oliwy z oliwek, w odniesieniu do oliwy z oliwek, o której mowa w załączniku I część VII lit. a);
e)
wołowiny i cielęciny;
f)
mleka i przetworów mlecznych;
g)
wieprzowiny;
h)
mięsa baraniego i koziego;
i)
jaj;
j)
drobiu;
k)
alkoholu etylowego rolniczego.
Stosując akapit pierwszy, Komisja uwzględnia konieczność stosowania pozwoleń na wywóz w celu zarządzania odnośnymi rynkami, a w szczególności w celu monitorowania wywozu odnośnych produktów.
2. Artykuły 131-133 stosuje się mutatis mutandis.
3. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania ust. 1 i 2, w tym dotyczące okresów ważności pozwoleń i stopnia zabezpieczenia.
Sekcja II
Refundacje wywozowe
Artykuł 162
Zakres refundacji wywozowych
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu w oparciu o notowania cenowe lub ceny osiągane przez dane produkty na rynkach światowych i w ramach limitów wynikających z umów zawartych zgodnie z postanowieniami art. 300 Traktatu, różnica między tymi notowaniami lub cenami i cenami we Wspólnocie może zostać pokryta refundacjami wywozowymi na:
a)
produkty następujących sektorów wywożone bez dalszego przetworzenia:
(i)
zbóż;
(ii)
ryżu;
(iii)
cukru, w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I część III lit. b), c), d) i g);
(iv)
wołowiny i cielęciny;
(v)
mleka i przetworów mlecznych;
(vi)
wieprzowiny;
(vii)
jaj;
(viii)
drobiu;
b)
produkty wymienione w lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) wywożone w postaci towarów wymienionych w załącznikach XX i XXI.
W przypadku mleka i przetworów mlecznych wywożonych w postaci produktów wymienionych w załączniku XX część IV, refundacje wywozowe mogą zostać przyznane na produkty wymienione w załączniku I część XVI lit. a)-e) oraz g).
2. Refundacje wywozowe dotyczące produktów wywożonych w postaci produktów przetworzonych wymienionych w załącznikach XX i XXI nie mogą być wyższe niż refundacje stosowane do tych samych produktów wywożonych bez dalszego przetworzenia.
3. Na tyle, na ile konieczne jest uwzględnienie szczególnych cech procesu produkcji niektórych napojów alkoholowych otrzymywanych ze zbóż, kryteria przyznawania refundacji wywozowych, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz procedura weryfikacji mogą być dostosowywane przez Komisję do tej szczególnej sytuacji.
Artykuł 163
Rozdział refundacji wywozowych
Rozdziału ilości, które mogą zostać wywiezione przy zastosowaniu refundacji wywozowej, dokonuje się metodą, która:
a)
najlepiej odpowiada danemu typowi produktu i sytuacji na danym rynku oraz pozwala na możliwie najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów, mając na względzie wydajność i strukturę wywozu wspólnotowego, nie doprowadzając jednak do dyskryminacji między zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, a w szczególności między dużymi i małymi podmiotami gospodarczymi;
b)
jest najmniej niewygodna z administracyjnego punktu widzenia podmiotów gospodarczych, przy uwzględnieniu wymogów administracyjnych;
c)
pozwala uniknąć wszelkiej dyskryminacji między danymi podmiotami gospodarczymi.
Artykuł 164
Ustalanie refundacji wywozowych
1. Refundacje wywozowe są takie same dla całej Wspólnoty. Mogą się one różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
2. Refundacje są ustalane przez Komisję.
Refundacje mogą być ustalane:
a)
w regularnych odstępach czasu;
b)
w drodze zaproszenia do składania ofert przetargowych dla produktów, w odniesieniu do których przewidziano taką procedurę przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 204 ust. 2.
Z wyjątkiem sytuacji określonej w warunkach przetargu, wykaz produktów, w odniesieniu do których przyznawana jest refundacja wywozowa, oraz wysokość refundacji wywozowej ustala się przynajmniej raz na trzy miesiące. Wysokość refundacji może jednak utrzymywać się na tym samym poziomie przez okres dłuższy niż trzy miesiące i może, w razie konieczności, zostać skorygowana w okresie interwencyjnym przez Komisję bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, albo na wniosek państwa członkowskiego albo z własnej inicjatywy Komisji.
3. Przy ustalaniu refundacji na dany produkt uwzględnia się co najmniej jeden z następujących aspektów:
a)
sytuacja bieżąca i prognozy na przyszłość w odniesieniu do:
-
cen i dostępności tego produktu na rynku wspólnotowym,
-
cen tego produktu na rynku światowym;
b)
cele wspólnej organizacji rynku, które mają zapewnić równowagę i naturalny rozwój cen i handlu na tym rynku;
c)
potrzebę unikania zakłóceń mogących powodować przedłużającą się nierównowagę między podażą i popytem na rynku wspólnotowym;
d)
gospodarcze aspekty proponowanego wywozu;
e)
limity wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu;
f)
konieczność ustanowienia równowagi między stosowaniem podstawowych produktów wspólnotowych w wytwarzaniu towarów przetworzonych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich, a wykorzystaniem produktów pochodzących z państw trzecich sprowadzonych w ramach procedury uszlachetniania;
g)
najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów Wspólnoty lub innych miejsc wywozu wraz z kosztami wysyłki do państw przeznaczenia;
h)
popyt istniejący na rynku wspólnotowym;
i)
w odniesieniu do sektorów wieprzowiny, jaj i drobiu różnicę między cenami we Wspólnocie a cenami na rynku światowym odnośnie do ilości zboża paszowego potrzebnego do wyprodukowania produktów tych sektorów we Wspólnocie.
4. Komisja może ustalić sumę korygującą mającą zastosowanie do refundacji wywozowych w odniesieniu do sektorów zbóż i ryżu. W razie konieczności jednak Komisja, bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, może zmienić kwoty korygujące.
Akapit pierwszy można również stosować do produktów wywożonych w postaci towarów wymienionych w załączniku XX.
Artykuł 165
Refundacja wywozowa dla składowanego słodu
W okresie pierwszych trzech miesięcy roku gospodarczego refundacja obowiązująca w odniesieniu do wywozu słodu składowanego w końcu poprzedniego roku gospodarczego lub wytworzonego z jęczmienia składowanego w tym okresie jest równa tej, jaką zastosowano by w odniesieniu do przedmiotowych pozwoleń wywozowych w okresie ostatniego miesiąca poprzedniego roku gospodarczego.
Artykuł 166
Dostosowanie refundacji wywozowych dla zbóż
O ile Komisja nie postanowi inaczej, refundacja dla produktów wymienionych w załączniku I część I lit. a) i b), ustanowiona zgodnie z art. 167 ust. 2, jest dostosowywana przez Komisję zgodnie z poziomem comiesięcznych podwyżek mających zastosowanie do ceny interwencyjnej oraz, w odpowiednich przypadkach, ze zmianami tej ceny.
Akapit pierwszy może być stosowany, w całości lub częściowo, do produktów wymienionych w załączniku I część I lit. c) i d), jak również do produktów, o których mowa w załączniku I część I, i wywożonych w postaci towarów, o których mowa w załączniku XX część I. W tym przypadku dostosowanie określone w akapicie pierwszym jest korygowane przez zastosowanie do comiesięcznej podwyżki współczynnika wyrażającego stosunek między ilością produktu podstawowego a jego ilością zawartą w produkcie przetworzonym, wywiezionym lub wykorzystanym w produktach wywiezionych.
Artykuł 167
Przyznawanie refundacji wywozowej
1. Refundacje na produkty wymienione w art. 162 ust. 1 lit. a) wywożone bez dalszego przetworzenia są przyznawane wyłącznie na wniosek i po przedłożeniu pozwolenia na wywóz.
2. Refundacja stosowana do produktów, o których mowa w ust. 1, jest refundacją obowiązującą w dniu złożenia wniosku o pozwolenie lub, w zależności od przypadku, wynikającą z odnośnej procedury przetargowej oraz, w przypadku refundacji zróżnicowanej, obowiązującą w tym samym dniu:
a)
w odniesieniu do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu; lub
b)
w stosownych przypadkach, w odniesieniu do faktycznego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu, przy czym obowiązująca w takim przypadku suma nie przekracza sumy obowiązującej w odniesieniu do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
Komisja może przedsięwziąć właściwe środki w celu zapobieżenia nadużywaniu elastyczności określonej w niniejszym ustępie.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 Komisja może zdecydować, że w przypadku jaj wylęgowych oraz jednodniowych piskląt pozwolenia na wywóz można przyznać ex-post.
4. Może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 (68), o zastosowaniu ust. 1 i 2 do towarów, o których mowa w art. 162 ust. 1 lit. b).
5. Komisja może przyznać odstępstwa od ust. 1 i 2 w przypadku produktów, w odniesieniu do których wypłacane są refundacje wywozowe w ramach działań w zakresie pomocy żywnościowej.
6. Refundacja jest wypłacana po przedłożeniu dowodu na to, że:
a)
produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty;
b)
w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację, nie naruszając ust. 2 lit. b).
Komisja może jednak zezwolić na wyjątki pod warunkiem ustanowienia warunków zapewniających równoważne gwarancje.
7. Komisja może ustanowić dalsze warunki przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do jednego produktu lub większej liczby produktów. Warunki te mogą stanowić:
a)
że refundacje wypłaca się wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty;
b)
że wysokość refundacji na produkty przywożone jest ograniczona do należności pobranych przy przywozie, w przypadku gdy należności te są niższe niż obowiązująca refundacja.
Artykuł 168
Refundacje wywozowe do żywych zwierząt w sektorze wołowiny i cielęciny
W odniesieniu do produktów sektora wołowiny i cielęciny przyznawanie i wypłata refundacji w odniesieniu do wywozu żywych zwierząt jest uzależniona od przestrzegania przepisów prawodawstwa wspólnotowego dotyczących dobrostanu zwierząt oraz, w szczególności, właściwego zabezpieczenia zwierząt podczas transportu.
Artykuł 169
Limity wywozowe
Pozwolenia na wywóz wydawane na okresy odniesienia obowiązujące w odniesieniu do danych produktów stanowią gwarancję przestrzegania zobowiązań ilościowych wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Odnośnie do przestrzegania zobowiązań wynikających z porozumienia w sprawie rolnictwa WTO koniec okresu odniesienia nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.
Artykuł 170
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszej sekcji, w szczególności:
a)
przepisy dotyczące redystrybucji ilości przeznaczonych na wywóz, które nie zostały przydzielone lub wykorzystane;
b)
przepisy regulujące jakość i inne szczegółowe wymogi i warunki dotyczące produktów kwalifikujących się do objęcia refundacją wywozową;
c)
przepisy dotyczące monitorowania, czy faktycznie i poprawnie zrealizowano operacje przekazywania uprawnień do wypłaty refundacji i wszelkich innych kwot związanych z transakcjami wywozowymi; przepisy te obejmują kontrole na miejscu i kontrole dokumentów.
Komisja wprowadza wszelkie niezbędne zmiany w załączniku XX, uwzględniając kryteria, o których mowa w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
Jednak szczegółowe przepisy dotyczące stosowania art. 160 w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 162 ust. 1 lit. b), przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
Sekcja III
Zarządzanie kontyngentami wywozowymi w sektorze mleka i przetworów mlecznych
Artykuł 171
Zarządzanie kontyngentami taryfowymi otwartymi przez państwa trzecie
1. W odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych, jeżeli umowa zawarta zgodnie z art. 300 Traktatu ustanawia całkowite lub częściowe administrowanie kontyngentem taryfowym otwartym przez państwo trzecie, Komisja przyjmuje metodę administrowania, która ma być stosowana i szczegółowe przepisy związane z tą metodą.
2. Zarządzanie kontyngentami taryfowymi, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób pozwalający uniknąć dyskryminowania któregokolwiek z zainteresowanych podmiotów gospodarczych i gwarantujący całkowite wykorzystanie możliwości dostępnych w ramach odnośnej kwoty, przy użyciu jednej z poniższych metod, ich połączenia lub innej stosownej metody:
a)
metoda oparta na kolejności chronologicznej składania wniosków (według zasady „kto pierwszy ten lepszy”);
b)
metoda proporcjonalnego podziału wnioskowanych ilości po złożeniu wniosków (za pomocą „metody równoczesnego badania”);
c)
metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnego modelu handlu (metoda „przywozów tradycyjnych lub nowych”).
Sekcja IV
Szczególne regulacje przywozowe w państwach trzecich
Artykuł 172
Certyfikaty dla produktów korzystających ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim
1. W przypadku wywozu produktów, które na mocy umów zawartych przez Wspólnotę zgodnie z art. 300 Traktatu mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich pod warunkiem przestrzegania określonych warunków, właściwe organy państw członkowskich mogą, na wniosek i po dokonaniu odpowiedniej kontroli, wystawić dokument potwierdzający, iż warunki zostały spełnione.
2. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu.
Sekcja V
Przepisy szczególne dotyczące żywych roślin
Artykuł 173
Minimalne ceny wywozowe
1. Dla każdego z produktów sektora żywych roślin oznaczonego kodem CN 0601 10 Komisja może co roku, odpowiednio wcześnie przed sezonem handlowym, ustalić jedną minimalną cenę wywozową przy wywozie do państw trzecich lub więcej takich cen.
Wywóz tych produktów jest dozwolony tylko po cenie równej cenie minimalnej zatwierdzonej dla danego produktu lub wyższej od tej ceny.
2. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania ust. 1, uwzględniając zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
Sekcja VI
Uszlachetnianie bierne
Artykuł 174
Zawieszenie procedury uszlachetniania biernego
1. Jeżeli występują lub mogą wystąpić zakłócenia na rynku wspólnotowym spowodowane procedurą uszlachetniania biernego, Komisja może na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy zawiesić w całości lub w części stosowanie tej procedury uszlachetniania biernego w odniesieniu do produktów sektorów zbóż, ryżu, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego oraz drobiu. Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od państwa członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty jego otrzymania.
Środki takie zostają zgłoszone państwom członkowskim i podlegają natychmiastowemu zastosowaniu.
Środki, co do których Komisja podjęła decyzję zgodnie z akapitem pierwszym, mogą zostać skierowane do Rady przez każde państwo członkowskie w terminie pięciu dni roboczych od dnia, w którym o nich powiadomiono. Rada zbiera się niezwłocznie. Stanowiąc większością kwalifikowaną, może ona zmienić lub uchylić dane środki w terminie miesiąca od dnia, w którym wpłynął do niej wniosek o ich rozpatrzenie.
2. W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania WOR rolnych Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może całkowicie lub częściowo zabronić stosowania procedury uszlachetniania biernego w odniesieniu do produktów, o których mowa w ust. 1.
CZĘŚĆ IV
REGUŁY KONKURENCJI
ROZDZIAŁ I
Przepisy mające zastosowanie do przedsiębiorstw
Artykuł 175
Stosowanie art. 81-86 Traktatu
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, art. 81-86 Traktatu oraz przepisy wykonawcze do nich, z zastrzeżeniem przepisów art. 176 niniejszego rozporządzenia, mają zastosowanie do wszystkich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, o których mowa w art. 81 ust. 1 i art. 82 Traktatu, które odnoszą się do produkcji produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a)-h), lit. k) i lit. m)-u) oraz w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, lub do handlu nimi.
Artykuł 176
Wyjątki
1. Artykułu 81 ust. 1 Traktatu nie stosuje się do tych porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, o których mowa w art. 175 niniejszego rozporządzenia, które stanowią integralną część krajowej organizacji rynku lub są niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 33 Traktatu.
W szczególności, art. 81 ust. 1 Traktatu nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych rolników, zrzeszeń rolników, czy też związków takich zrzeszeń należących do jednego państwa członkowskiego, które dotyczą produkcji lub sprzedaży produktów rolnych lub korzystania ze wspólnych urządzeń do przechowywania, obróbki lub przetwarzania produktów rolnych, oraz na podstawie których nie istnieje obowiązek stosowania jednolitych cen, o ile Komisja nie stwierdzi, że skutkiem tego jest wykluczenie konkurencji lub że zagrożona jest realizacja celów określonych w art. 33 Traktatu.
2. Po zasięgnięciu opinii państw członkowskich i wysłuchaniu zainteresowanych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw i wszelkich innych osób fizycznych lub prawnych, które uważa za właściwe, Komisja ma wyłączne uprawnienia, z zastrzeżeniem kontroli ze strony Trybunału Sprawiedliwości, do określania w drodze decyzji podlegającej opublikowaniu, które porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnionych spełniają warunki określone w ust. 1.
Komisja dokona takiego określenia z własnej inicjatywy lub na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego, albo na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
3. Publikacja decyzji, o której mowa w ust. 2 akapit pierwszy, zawiera nazwy zainteresowanych stron i zasadniczą treść decyzji. Treść publikacji uwzględnia uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
Artykuł 177
Porozumienia i uzgodnione praktyki w sektorze tytoniu
1. Artykuł 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania się do porozumień i uzgodnionych praktyk uznanych organizacji międzybranżowych w sektorze tytoniu, mających na celu realizację celów, o których mowa w art. 123 lit. c) niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że:
a)
porozumienia i uzgodnione praktyki zostały zgłoszone Komisji;
b)
w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich wymaganych szczegółowych informacji Komisja nie stwierdziła, że porozumienia lub uzgodnione praktyki są niezgodne ze wspólnotowymi regułami konkurencji.
Porozumienia i uzgodnione praktyki nie mogą zostać wprowadzone przed upływem tego trzymiesięcznego okresu.
2. Porozumienia i uzgodnione praktyki uznaje się za sprzeczne ze wspólnotowymi regułami konkurencji w następujących przypadkach:
a)
mogą one prowadzić do podziału rynków w jakiejkolwiek formie wewnątrz Wspólnoty;
b)
mogą one wpływać na prawidłowe funkcjonowanie organizacji rynku;
c)
mogą one powodować zakłócenia konkurencji, które nie są niezbędne do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej realizowanych za pomocą środka organizacji międzybranżowej;
d)
wiążą się one z ustalaniem cen lub kwot, nie naruszając środków przedsięwziętych przez organizacje międzybranżowe w zakresie stosowania szczegółowych przepisów wspólnotowych;
e)
mogą one prowadzić do dyskryminacji lub wyeliminowania konkurencji w odniesieniu do znacznej części danych produktów.
3. Jeżeli po upływie trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 1 lit. b), Komisja stwierdzi, że warunki stosowania niniejszego rozdziału nie zostały spełnione, bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, podejmuje ona decyzję o stosowaniu art. 81 ust. 1 Traktatu do odnośnego porozumienia lub uzgodnionej praktyki.
Decyzji tej nie stosuje się przed datą powiadomienia zainteresowanej organizacji międzybranżowej, chyba że organizacja ta podała nieprawidłowe informacje lub nadużyła zwolnienia określonego w ust. 1.
Artykuł 178
Wiążący charakter porozumień i uzgodnionych praktyk dla podmiotów niebędących członkami organizacji międzybranżowych w sektorze tytoniu
1. Organizacje międzybranżowe w sektorze tytoniu mogą zwrócić się, aby niektóre z ich porozumień lub uzgodnionych praktyk były wiążące przez ograniczony okres w stosunku do osób fizycznych lub grup w odnośnym sektorze gospodarki, niebędących członkami branż handlowych, które reprezentują, na obszarach, na których działają te branże.
Aby rozszerzyć zakres zastosowania swoich przepisów, organizacje międzybranżowe reprezentują co najmniej dwie trzecie odnośnej produkcji lub handlu. W przypadku gdy proponowane rozszerzenie przepisów ma zakres międzyregionalny, organizacje międzybranżowe udowadniają, że posiadają minimalny stopień reprezentatywności w odniesieniu do każdej zorganizowanej branży w każdym regionie, w którym prowadzą działalność.
2. Przepisy, o których rozszerzenie zakresu zastosowania występuje się, obowiązują co najmniej od roku i dotyczą jednego z następujących celów:
a)
znajomości produkcji i rynku;
b)
definicji minimalnych cech;
c)
wykorzystywania metod uprawy zgodnych z ochroną środowiska;
d)
definicji minimalnych norm w zakresie pakowania oraz prezentacji;
e)
stosowania kwalifikowanego materiału siewnego i monitorowania jakości produktu.
3. Rozszerzenie zakresu zastosowania przepisów jest uzależnione od zatwierdzenia przez Komisję.
Artykuł 179
Przepisy wykonawcze odnoszące się do porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze tytoniu
Komisja ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące stosowania art. 177 i 178, w tym przepisy odnoszące się do powiadamiania i publikowania.
ROZDZIAŁ II
Przepisy dotyczące pomocy państwa
Artykuł 180
Stosowanie art. 87, 88 i 89 Traktatu
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, w szczególności z wyjątkiem pomocy państwa, o której mowa w art. 182, do produkcji produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a)-h), lit. k) i lit. m)-u) oraz w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, i do handlu nimi stosuje się art. 87, 88 i 89 Traktatu.
Artykuł 181
Szczegółowe przepisy dotyczące sektora mleka i przetworów mlecznych
Z zastrzeżeniem art. 87 ust. 2 Traktatu pomoc, której wysokość jest ustalona na podstawie ceny lub ilości przetworów mlecznych, jest zabroniona.
Krajowe środki pozwalające na wyrównanie cen przetworów mlecznych są także zabronione.
Artykuł 182
Szczegółowe przepisy krajowe
1. Z zastrzeżeniem uzyskania zezwolenia od Komisji Finlandia i Szwecja mogą przyznawać pomoc dla produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa z reniferów i przetworów z tego mięsa (kod CN ex 0208 oraz ex 0210), o ile nie wiąże się to z jakimkolwiek wzrostem tradycyjnych poziomów produkcji.
2. Z zastrzeżeniem uzyskania zezwolenia od Komisji Finlandia może przyznawać pomoc odpowiednio w odniesieniu do pewnych ilości nasion oraz pewnych ilości nasion zbóż produkowanych wyłącznie w Finlandii ze względu na panujące w tym państwie specyficzne warunki klimatyczne.
3. Państwa członkowskie, które zmniejszają kwotę cukru o ponad 50 % kwoty cukru określonej na dzień 20 lutego 2006 r. w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, mogą przyznać tymczasową pomoc państwa w okresie, za który wypłacana jest przejściowa pomoc dla plantatorów buraków zgodnie z tytułem IV rozdział 10f rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Na podstawie wniosku zainteresowanego państwa członkowskiego Komisja decyduje o dostępnej łącznej wielkości pomocy państwa, jaką można przeznaczyć na ten cel.
W przypadku Włoch, o których mowa w pierwszym akapicie, tymczasowa pomoc państwa nie przekracza łącznej kwoty 11 EUR na rok gospodarczy za tonę buraków cukrowych przyznawanej plantatorom buraków cukrowych oraz na transport buraków cukrowych.
Finlandia może przyznać plantatorom buraków cukrowych maksymalną pomoc w wysokości do 350 EUR na hektar na rok gospodarczy.
Zainteresowane państwa członkowskie informują Komisję w terminie 30 dni od zakończenia każdego roku gospodarczego o wysokość pomocy państwa faktycznie przyznanej w danym roku gospodarczym.
4. Nie naruszając stosowania art. 88 ust. 1 i art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu, do dnia 31 grudnia 2010 r. Niemcy mogą przyznawać pomoc w ramach niemieckiego monopolu alkoholowego w odniesieniu do produktów wprowadzonych przez monopol do obrotu, po dalszym przetworzeniu, jako alkohol etylowy pochodzenia rolniczego wymieniony w załączniku I do Traktatu. Całkowita wysokość tej pomocy nie przekracza 110 mln EUR rocznie.
Każdego roku do dnia 30 czerwca Niemcy składają Komisji sprawozdanie na temat funkcjonowania systemu.
CZĘŚĆ V
SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH SEKTORÓW
Artykuł 183
Opłata na rzecz działań promocyjnych w sektorze mleka i przetworów mlecznych
Bez uszczerbku dla stosowania art. 87, 88 i 89 Traktatu określonego w art. 180 niniejszego rozporządzenia państwo członkowskie może nałożyć na swoich producentów mleka opłatę na rzecz działań promocyjnych w odniesieniu do wprowadzanych na rynek ilości mleka lub jego ekwiwalentu, aby sfinansować działania promujące spożycie mleka we Wspólnocie, rozwijanie rynków mleka i przetworów mlecznych oraz podnoszenie jakości.
Artykuł 184
Sprawozdawczość dotycząca niektórych sektorów
Komisja przedstawia sprawozdanie:
1)
Radzie do dnia 30 września 2008 r. - dotyczące sektora suszu paszowego, na podstawie oceny przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu, omawiające w szczególności rozwój obszarów produkcji roślin strączkowych oraz innych pasz zielonych, produkcję suszu paszowego oraz osiągniętych oszczędności w wykorzystaniu paliw kopalnych. W razie potrzeby sprawozdaniu towarzyszą odpowiednie wnioski;
2)
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, co trzy lata i po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2010 r., dotyczące wprowadzenia w życie środków dotyczących sektora pszczelarskiego określonych w części II tytuł I rozdział IV sekcja IV;
3)
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 2009 r. - dotyczące zastosowania odstępstw określonych w art. 182 ust. 4 w odniesieniu do niemieckiego monopolu alkoholowego wraz z oceną pomocy przyznanej w ramach tego monopolu oraz z właściwymi wnioskami.
Artykuł 185
Rejestracja umów w sektorze chmielu
1. Wszystkie umowy dostawy chmielu wyprodukowanego we Wspólnocie zawarte między producentem lub organizacją producentów z jednej strony a kupującym z drugiej strony są rejestrowane przez organy wyznaczone do tego celu przez każde zainteresowane państwo członkowskie będące producentem.
2. Umowy dotyczące dostawy określonych ilości po umówionych cenach, odnoszące się do okresu obejmującego jeden lub więcej zbiorów i zawarte przed dniem 1 sierpnia w roku pierwszych zbiorów, uważa się za „umowy zawarte z wyprzedzeniem”. Umowy te podlegają osobnej rejestracji.
3. Dane, na których podstawie dokonuje się rejestracji, mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia.
4. Komisja ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące rejestracji umów dostaw chmielu.
Artykuł 186
Zakłócenia dotyczące cen na rynku wewnętrznym
W następujących sytuacjach Komisja może przedsięwziąć konieczne środki, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że sytuacje te utrzymają się, prowadząc do zakłócenia rynków lub grożąc ich zakłóceniem:
a)
w odniesieniu do produktów sektora cukru, chmielu, wołowiny i cielęciny oraz mięsa baraniego i koziego, jeżeli ceny dowolnego z produktów tych sektorów znacząco wzrosną lub spadną na rynku wspólnotowym;
b)
w odniesieniu do produktów sektora wieprzowiny, jaj i drobiu oraz w odniesieniu do oliwy z oliwek, jeżeli ceny dowolnego z tych produktów na rynku wspólnotowym znacząco wzrosną.
Artykuł 187
Zakłócenia spowodowane notowaniami lub cenami na rynku światowym
Jeżeli w odniesieniu do produktów sektora zbóż, ryżu, cukru oraz mleka i przetworów mlecznych notowania lub ceny na rynku światowym co najmniej jednego z tych produktów osiągną poziom, który zakłóca lub grozi zakłóceniem podaży na rynku wspólnotowym i sytuacja ta prawdopodobnie utrzyma się lub będzie się pogarszać, Komisja może przedsięwziąć konieczne środki w odniesieniu do danego sektora. Komisja może w szczególności w całości lub części zawiesić należności celne przywozowe w odniesieniu do pewnych ilości.
Artykuł 188
Warunki dotyczące środków stosowanych w przypadkach zakłóceń i przepisy wykonawcze
1. Środki określone w art. 186 i 187 mogą zostać przyjęte:
a)
pod warunkiem że inne środki dostępne na mocy niniejszego rozporządzenia wydają się niewystarczające;
b)
uwzględniając zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
2. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące stosowania art. 186 i 187.
Artykuł 189
Przekazywanie informacji w sektorze alkoholu etylowego
1. W odniesieniu do produktów sektora alkoholu etylowego państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a)
produkcja alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego wyrażona w hektolitrach czystego alkoholu, w podziale według produktu wykorzystanego do produkcji alkoholu;
b)
ilość zbytego alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, podana w hektolitrach czystego alkoholu, w podziale według sektora docelowego;
c)
zapasy alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego dostępne w państwie członkowskim na koniec poprzedniego roku;
d)
przewidywana produkcja w roku bieżącym.
Komisja przyjmuje przepisy dotyczące przekazywania tych informacji, a w szczególności częstotliwości przekazywania informacji i określa sektory docelowe.
2. Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, i wszelkich innych dostępnych informacji Komisja bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 188 ust. 1, opracowuje wspólnotowy bilans obrotu alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego za rok poprzedni i szacunkowy bilans za rok bieżący.
Bilans wspólnotowy zawiera również informacje na temat alkoholu etylowego pochodzenia pozarolniczego. Komisja ustanawia dokładną zawartość i metody zbierania takich informacji.
Do celów niniejszego ustępu „alkohol etylowy pochodzenia pozarolniczego” oznacza produkty oznaczone kodami CN 2207, 2208 90 91 i 2208 90 99, które nie są otrzymywane z określonego produktu rolnego wymienionego w załączniku I do Traktatu.
3. Komisja zgłasza państwom członkowskim bilanse, o których mowa w ust. 2.
CZĘŚĆ VI
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 190
Przepisy finansowe
Do wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w związku z realizacją zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 oraz przepisy przyjęte w celu jego wykonania.
Artykuł 191
Sytuacje nadzwyczajne
Komisja przyjmuje środki, które są konieczne i uzasadnione w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania szczególnych problemów praktycznych.
Środki te mogą stanowić odstępstwo od przepisów niniejszego rozporządzenia, ale jedynie w takim zakresie i przez taki okres, jakie są niezbędne.
Artykuł 192
Wymiana informacji między państwami członkowskimi i Komisją
1. Państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia lub monitorowania rynku i analizy rynkowej oraz do wypełnienia międzynarodowych zobowiązań dotyczących produktów, o których mowa w art. 1.
2. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy w celu określenia, jakie informacje są niezbędne do stosowania ust. 1, jak również w celu określenia ich formy, treści, terminów oraz uzgodnień w zakresie przekazywania lub udostępniania informacji i dokumentów.
Artykuł 193
Klauzula dotycząca przypadków obchodzenia prawa
Nie naruszając żadnych szczegółowych przepisów, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się żadnych korzyści wynikających z niniejszego rozporządzenia, jeżeli stwierdzono, że osoby te sztucznie stworzyły warunki wymagane do uzyskania takich korzyści, co stoi w sprzeczności z celami niniejszego rozporządzenia .
Artykuł 194
Kontrole oraz środki i sankcje administracyjne oraz sprawozdania z nimi związane
Komisja określa:
a)
przepisy dotyczące kontroli administracyjnych i na miejscu prowadzonych przez państwa członkowskie w odniesieniu do przestrzegania obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia;
b)
system stosowania środków i sankcji administracyjnych w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania jakichkolwiek obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia;
c)
przepisy dotyczące odzyskiwania nienależnych płatności przyznanych w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia;
d)
przepisy dotyczące składania sprawozdań z przeprowadzonych kontroli i ich wyników.
Sankcje administracyjne, o których mowa w lit. b), są zróżnicowane zgodnie z powagą, zakresem, czasem trwania i powtarzalnością stwierdzonych przypadków nieprzestrzegania zobowiązań.
CZĘŚĆ VII
PRZEPISY WYKONAWCZE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
ROZDZIAŁ I
Przepisy wykonawcze
Artykuł 195
Komitet
1. Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych (zwany dalej „komitetem”).
2. W razie odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
Artykuł 196
Organizacja komitetu
Przygotowując posiedzenia komitetu, o którym mowa w art. 195, należy uwzględnić w szczególności zakres odpowiedzialności tego organu, charakter rozpatrywanych zagadnień i potrzebę wykorzystania stosownej wiedzy fachowej.
ROZDZIAŁ II
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 197
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999
Skreśla się art. 74-76 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 198
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96
Skreśla się art. 46 i 47 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 199
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2201/96
Skreśla się art. 29 i 30 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Artykuł 200
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1184/2006
W rozporządzeniu (WE) nr 1184/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1)
tytuł otrzymuje brzmienie:
„Rozporządzenie Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu niektórymi produktami rolnymi”;
2)
artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące stosowania artykułów 81-86 oraz niektórych postanowień art. 88 Traktatu, które odnoszą się do produkcji produktów wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu lub handlu nimi z wyjątkiem produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a)-h), lit. k) i lit. m)-u) i w art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (69).
Artykuł 1a
Artykuły 81-86 Traktatu, jak również przepisy ustanowione w celu ich wykonania, z zastrzeżeniem przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia, mają zastosowanie do wszystkich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnioncyh, o których mowa w art. 81 ust. 1 i art. 82 Traktatu, jakie odnoszą się do produkcji produktów, o których mowa w art. 1, lub handlu nimi.
3)
artykuł 2 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie
„1. Artykuł. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do tych porozumień, decyzji i praktyk uzgodnioncyh, o których mowa w art. 1a niniejszego rozporządzenia, które stanowią integralną część krajowej organizacji rynku lub są niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 33 Traktatu.”;
4)
artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 3
Przepisy art. 88 ust. 1 i art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu mają zastosowanie do pomocy przyznanej na produkcję produktów, o których mowa w art. 1, i handel tymi produktami.”.
Artykuł 201
Uchylenie
1. Z zastrzeżeniem ust. 3 uchyla się następujące rozporządzenia:
a)
rozporządzenia (EWG) nr 234/68, (EWG) nr 827/68, (EWG) nr 2517/69, (EWG) nr 2728/75, (EWG) nr 1055/77, (EWG) nr 2931/79, (EWG) nr 1358/80, (EWG) nr 3730/87, (EWG) nr 4088/87, (EWG) nr 404/93, (WE) nr 670/2003 i (WE) nr 797/2004 - z dniem 1 stycznia 2008 r.;
b)
rozporządzenia (EWG) nr 707/76, (WE) nr 1786/2003, (WE) nr 1788/2003 oraz (WE) nr 1544/2006 - z dniem 1 kwietnia 2008 r.;
c)
rozporządzenia (EWG) nr 315/68, (EWG) nr 316/68, (EWG) nr 2729/75, (EWG) nr 2759/75, (EWG) nr 2763/75, (EWG) nr 2771/75, (EWG) nr 2777/75, (EWG) nr 2782/75, (EWG) nr 1898/87, (EWG) nr 1906/90, (EWG) nr 2204/90, (EWG) nr 2075/92, (EWG) nr 2077/92, (EWG) nr 2991/94, (WE) nr 2597/97, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1255/1999, (WE) nr 2250/1999, (WE) nr 1673/2000, (WE) nr 2529/2001, (WE) nr 1784/2003, (WE) nr 865/2004 oraz (WE) nr 1947/2005, (WE) nr 1952/2005 i (WE) nr 1028/2006 - z dniem 1 lipca 2008 r.;
d)
rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 z dniem 1 września 2008 r.;
e)
rozporządzenie (WE) nr 318/2006 z dniem 1 października 2008 r.;
f)
rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, (EWG) nr 386/90, (EWG) nr 1186/90, (EWG) nr 2137/92 i (WE) 1183/2006 - z dniem 1 stycznia 2009 r.
2. Decyzję 74/583/EWG uchyla się z dniem 1 stycznia 2008 r.
3. Uchylenie rozporządzeń, o których mowa w ust. 1, pozostaje bez uszczerbku dla:
a)
obowiązywania aktów wspólnotowych przyjętych na podstawie tych rozporządzeń; oraz
b)
ważności zmian wprowadzonych na mocy tych rozporządzeń do innych aktów prawa wspólnotowego, które nie zostały uchylone niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 202
Interpretacja odesłań
Odesłania do przepisów i rozporządzeń, które zmieniono lub uchylono na mocy art. 197-201, traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i interpretuje zgodnie z tabelami korelacji zamieszczonymi w załączniku XXII.
Artykuł 203
Przepisy przejściowe
Komisja może przyjąć środki konieczne do ułatwienia przejścia od przepisów określonych w rozporządzeniach, które zmieniono lub uchylono na mocy art. 197-201, do przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 204
Wejście w życie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.
Niniejsze rozporządzenie jednak stosuje się:
a)
od dnia 1 lipca 2008 r. w odniesieniu do sektorów zbóż, nasion, chmielu, oliwek stołowych i oliwy z oliwek, lnu i konopi, surowca tytoniowego, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj i drobiu;
b)
od dnia 1 września 2008 r. w odniesieniu do sektora ryżu;
c)
od dnia 1 października 2008 r. w odniesieniu do sektora cukru, z wyjątkiem art. 59, który stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.;
d)
od dnia 1 kwietnia 2008 r. w odniesieniu do sektorów suszu paszowego i jedwabników;
e)
od dnia 1 sierpnia 2008 r. w odniesieniu do sektora wina, jak również art. 197;
f)
od dnia 1 lipca 2008 r. w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych, z wyjątkiem przepisów zawartych w części II tytuł I rozdział III;
g)
od dnia 1 kwietnia 2008 r. w odniesieniu do systemu ograniczania produkcji mleka ustanowionego w części II tytuł I rozdział III;
h)
od dnia 1 stycznia 2009 r. w odniesieniu do wspólnotowej skali klasyfikacji tusz, o której mowa w art. 42 ust. 1;
Artykuły 27, 39 i 172 mają zastosowanie się od dnia 1 stycznia 2008 r., a art. 149-152 od dnia 1 lipca 2008 r. w odniesieniu do wszystkich stosownych produktów.
3. W odniesieniu do sektora cukru stosuje się przepisy części II tytuł I do końca roku gospodarczego 2014/2015 dla cukru.
4. Przepisy dotyczące systemu ograniczania produkcji mleka ustanowionego w części II tytuł I rozdział III stosuje się, zgodnie z art. 66, do dnia 31 marca 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 października 2007 r.