Rozporządzenie Rady (WE) NR 1206/2001
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę rządu Republiki Federalnej Niemiec [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska za cel wyznaczyła sobie utrzymanie i rozwój Unii Europejskiej jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której zapewniony jest swobodny przepływ osób. W celu stopniowego ustanawiania takiego obszaru, Wspólnota ma przyjąć, między innymi, niezbędne dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego środki dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych.
(2) W celu właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego należy usprawnić współpracę między sądami przy przeprowadzaniu dowodów, w szczególności współpraca ta powinna ulec w tym zakresie uproszczeniu i przyspieszeniu.
(3) Na spotkaniu w Tampere dnia 15 i 16 października 1999 r., Rada Europejska przypomniała, że należy przygotować nowe uregulowania proceduralne w sprawach transgranicznych, w szczególności w kwestii przeprowadzania dowodów.
(4) Obszar tych zagadnień mieści się w zakresie art. 65 Traktatu.
(5) Cel proponowanych działań, a mianowicie usprawnienie współpracy między sądami przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych, nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, ale może być lepiej zrealizowany na poziomie Wspólnoty. Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w niniejszym artykule, rozporządzenie nie wykracza poza działania niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(6) Do chwili obecnej nie ma uregulowań wiążących wszystkie Państwa Członkowskie w sprawie przeprowadzania dowodów. Konwencja haska z dnia 18 marca 1970 r., o przeprowadzaniu dowodów za granicą w sprawach cywilnych lub handlowych ma zastosowanie tylko do 11 Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
(7) Często sprawą zasadniczą dla decyzji w sprawie cywilnej lub handlowej toczącej się przed sądem w Państwie Członkowskim jest przeprowadzenie dowodów w innym Państwie Członkowskim, dlatego działanie Wspólnoty nie może ograniczać się do przekazywania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, które mieszczą się w zakresie rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r., w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych [4]. Zachodzi, zatem potrzeba dalszego usprawniania współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzania dowodów.
(8) Skuteczność procedur sądowych w sprawach cywilnych lub handlowych wymaga, aby przekazywanie i realizacja wniosków o przeprowadzenie dowodów odbywały się między sądami Państw Członkowskich bezpośrednio i za pomocą możliwie najszybszych środków.
(9) Szybkość przekazywania wniosków o przeprowadzenie dowodów wymaga korzystania ze wszelkich stosownych środków, pod warunkiem że zachowane są pewne warunki dotyczące czytelności i wiarygodności otrzymanego dokumentu. Aby zapewnić największą przejrzystość i pewność prawną, wniosek o przeprowadzanie dowodów musi zostać przekazany na formularzu wypełnionym w języku Państwa Członkowskiego sądu wezwanego lub w innym języku akceptowanym przez to Państwo. Z tych samych powodów, na tyle na ile to możliwe, w dalszych kontaktach między danymi sądami powinny również być używane formularze.
(10) Wniosek o przeprowadzenia dowodów powinien zostać wykonany szybko. Jeżeli nie jest możliwe, aby wniosek ten został wykonany w ciągu 90 dni od daty jego otrzymania przez sąd wezwany, sąd ten powinien zawiadomić o tym sąd wzywający podając przyczyny uniemożliwiające szybkie wykonanie wniosku.
(11) Aby zapewnić skuteczność niniejszego rozporządzenia, możliwość odmowy wykonania wniosku o przeprowadzenie dowodów powinna być ograniczona do ściśle ograniczonych sytuacji.
(12) Sąd wezwany powinien wykonać wniosek zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego.
(13) Strony i ich pełnomocnicy, jeśli zostali ustanowieni, powinny mieć możliwość obecności przy przeprowadzaniu dowodów, jeżeli takie rozwiązanie dopuszcza prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego, aby móc obserwować postępowanie sądowe w sposób podobny jak przy przeprowadzaniu dowodów w Państwie Członkowskim sądu wzywającego. Powinni oni również mieć prawo do uczestnictwa w celu odgrywania bardziej aktywnej roli w procesie przeprowadzania dowodów. Jednakże warunki, na jakich strony te mogłyby uczestniczyć w tym procesie powinny zostać ustalone przez sąd wezwany zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego.
(14) Przedstawiciele sądu wzywającego powinni mieć możliwość obecności przy przeprowadzaniu dowodów, o ile jest to zgodne z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego, aby mieć lepsze możliwości oceny tych dowodów. Powinni oni mieć także prawo żądania uczestnictwa przy przeprowadzaniu dowodów na warunkach ustalonych przez sąd wezwany, zgodnie z prawem obowiązującym w jego Państwie Członkowskim, aby mogli pełnić bardziej aktywną rolę w procesie przeprowadzaniu dowodów.
(15) Aby ułatwić proces przeprowadzania dowodów, sąd w danym Państwie Członkowskim, zgodnie z prawem tego państwa, powinien mieć możliwość przeprowadzania dowodów bezpośrednio w innym Państwie Członkowskim na warunkach określonych przez jednostki centralne lub właściwe władze wezwanego Państwa Członkowskiego, o ile to Państwo wyrazi zgodę.
(16) Wykonanie wniosku, zgodnie z art. 10, nie powinno powodować powstania roszczeń o zwrot jakichkolwiek opłat lub kosztów. Niemniej jednak, jeżeli sąd wezwany zażąda zwrotu, to wynagrodzenia biegłych i tłumaczy, a także koszty związane ze stosowaniem art. 10 ust. 3 i 4 nie powinny obciążać tego sądu i powinny zostać zwrócone. W takim przypadku sąd wzywający powinien podjąć niezbędne środki, aby bezzwłocznie zapewnić zwrot. Jeśli potrzebna jest opinia biegłego, sąd wezwany, przed przystąpieniem do przeprowadzania dowodu, może zwrócić się do sądu wzywającego o złożenie depozytu lub wpłacenie zaliczki w związku ze spodziewanymi kosztami pozyskania takich opinii.
(17) Niniejsze rozporządzenie ma pierwszeństwo w stosunku do przepisów konwencji międzynarodowych zawartych przez Państwa Członkowskie w tym obszarze zagadnień. Państwa Członkowskie powinny mieć swobodę w zawieraniu umów lub porozumień pozwalających na dalsze usprawnienia we współpracy w zakresie przeprowadzania dowodów.
(18) Informacje przekazywane stosownie do niniejszego rozporządzenia powinny być należycie chronione. Od momentu obowiązywania dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r., w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [5] oraz dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r., dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [6], nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych przepisów w tej sprawie w niniejszym rozporządzeniu.
(19) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., [7] ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji.
(20) Do celów sprawnego funkcjonowania niniejszego rozporządzenia Komisja powinna dokonać przeglądu jego stosowania i zaproponować zmiany, jakie mogą okazać się konieczne.
(21) Zjednoczone Królestwo i Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, powiadomiły o zamiarze przyjęcia i stosowania niniejszego rozporządzenia.
(22) Dania, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, nie przyjmuje niniejszego rozporządzenia i w związku z tym, nie jest nim związana ani nie podlega jego przepisom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się w sprawach cywilnych i handlowych, w przypadku gdy sąd jednego z Państw Członkowskich, zgodnie z obowiązującym w tym państwie prawem, zwróci się:
a) do właściwego sądu innego Państwa Członkowskiego o przeprowadzenie dowodu; lub
b) o przeprowadzenie dowodu bezpośrednio w innym Państwie Członkowskim.
2. Nie można zwracać się z wnioskiem w celu uzyskania dowodu, który nie jest przeznaczony do wykorzystania w toczącym się lub przyszłym postępowaniu.
3. W niniejszym rozporządzeniu wyrazy "Państwo Członkowskie" oznacza Państwa Członkowskie z wyjątkiem Danii.
Artykuł 2
Bezpośrednie przekazywanie wniosków między sądami
1. Wnioski zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a), zwane dalej "wnioskami", są przekazywane przez sąd, przed którym toczy się lub będzie się toczyć postępowanie, zwany dalej "sądem wzywającym" bezpośrednio do właściwego sądu innego Państwa Członkowskiego, zwanego dalej "sądem wezwanym", w celu przeprowadzania dowodów.
2. Każde Państwo Członkowskie sporządzi wykaz sądów właściwych do przeprowadzania dowodów stosownie do niniejszego rozporządzenia. Wykaz ten będzie zawierał również informacje o właściwości miejscowej tych sądów oraz, w stosownych przypadkach, o ich właściwości szczególnej.
Artykuł 3
Jednostka centralna
1. Każde Państwo Członkowskie wyznaczy jednostkę centralną odpowiedzialną za:
a) dostarczanie informacji sądom;
b) poszukiwanie rozwiązań dla wszelkich trudności, jakie mogą powstać w związku z wnioskiem;
c) w wyjątkowych przypadkach, przesyłanie wniosku do właściwego sądu na żądanie sądu wzywającego.
2. Państwa federacyjne, państwa, w których obowiązuje więcej niż jeden system prawny lub państwa, w skład, których wchodzą autonomiczne jednostki terytorialne, mogą wskazać kilka jednostek centralnych.
3. Każde Państwo Członkowskie wyznacza również jednostkę centralną, określoną w ust. 1 lub jeden bądź więcej właściwy organ, który będzie odpowiedzialny za podejmowanie decyzji w sprawie wniosków, zgodnie art. 17.
ROZDZIAŁ II
PRZEKAZYWANIE I WYKONANIE WNIOSKÓW
Sekcja 1
Przekazywanie wniosków
Artykuł 4
Forma i treść wniosku
1. Wniosek jest sporządzany przy wykorzystaniu formularza A, lub w stosownych przypadkach, formularza I, których wzory podane są załączniku. Wniosek zawiera następujące dane szczegółowe:
a) sąd wzywający i, w stosownych przypadkach, sąd wezwany;
b) nazwiska i adresy stron postępowania oraz ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni;
c) rodzaj i przedmiot sprawy oraz krótkie przedstawienie faktów;
d) opis dowodów, jakie mają być przeprowadzone;
e) w przypadku wniosku o przesłuchanie osoby:
- nazwiska oraz adresy osób, które mają być przesłuchane,
- pytania, które mają być zadane osobom przesłuchiwanym oraz opis faktów, co do których mają oni być przesłuchani,
- w stosownych przypadkach, powołanie się na prawo do odmowy składania zeznań zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego,
- wszelkie wymagania dotyczące tego, czy zeznania mają być składane pod przysięgą, czy z przyrzeczeniem oraz wskazanie szczególnej formy tej przysięgi lub przyrzeczenia,
- w stosownych przypadkach, wszelkie inne informacje, które sąd wzywający uznaje za potrzebne;
f) jeżeli wniosek dotyczy innej formy przeprowadzenia dowodów, dokumenty lub przedmioty, które mają być sprawdzone;
g) w stosownych przypadkach, wszelkie inne wnioski zgodnie z art. 10 ust. 3 i 4, oraz art. 11 i 12 oraz wszelkie informacje potrzebne do stosowania tych artykułów.
2. Wniosek oraz wszelkie dołączone do niego dokumenty są wyłączone z obowiązku uwierzytelnienia lub wszelkich innych równoważnych formalności.
3. Załączone dokumenty, które sąd wzywający uważa za niezbędne do wykonania wniosku, są tłumaczone na język, w którym wniosek jest sformułowany.
Artykuł 5
Język
Wniosek oraz wszelkie informacje, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, sporządzane są w języku urzędowym wezwanego Państwa Członkowskiego lub, jeżeli w tym Państwie Członkowskim jest kilka języków urzędowych, w języku lub w jednym z języków urzędowych miejsca, w którym mają być przeprowadzone dowody, lub w innym języku, który wezwane Państwo Członkowskie wskazało. Każde Państwo Członkowskie wskazuje język urzędowy lub języki urzędowe instytucji Wspólnoty Europejskiej inne niż swój własny, które są przez to państwo akceptowane przy wypełnianiu formularzy.
Artykuł 6
Przekazywanie wniosków i innych informacji
Wnioski i inne informacje, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przekazywane są w możliwie najszybszy sposób, który Państwo Członkowskie wskaże jako możliwy do zaakceptowania. Przekazanie może odbywać się przy wykorzystaniu wszystkich stosownych środków, pod warunkiem że otrzymany dokument dokładnie oddaje zawartość wysłanego dokumentu, oraz że wszystkie informacje w nim podane są czytelne.
Sekcja 2
Otrzymywanie wniosków
Artykuł 7
Otrzymywanie wniosków
1. W ciągu siedmiu dni od otrzymania wniosku, właściwy sąd wezwany wysyła do sądu wzywającego potwierdzenie otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza B, którego wzór podany jest w załączniku. Jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom ustanowionym w art. 5 i 6, sąd wezwany umieszcza w tym potwierdzeniu odpowiedni wpis.
2. Jeżeli wykonanie wniosku spełniającego wymagania ustanowione w art. 5 i sporządzonego na formularzu A, którego wzór podany jest w załączniku, nie podlega jurysdykcji sądu, do którego wniosek ten został skierowany, sąd ten przekazuje wniosek do właściwego sądu swojego Państwa Członkowskiego i zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza A, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 8
Wniosek niekompletny
1. Jeżeli wniosek nie może być wykonany, ponieważ nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji zgodnie z art. 4, sąd wezwany zawiadamia o tym sąd wzywający bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza C, którego wzór podany jest w załączniku oraz zwraca się o dostarczenie przez sąd wzywający brakujących informacji, które powinny zostać podane w sposób możliwie najbardziej precyzyjny.
2. Jeżeli wniosek nie może być wykonany, ponieważ wymagane jest złożenie depozytu lub wpłacenie zaliczki zgodnie z art. 18 ust. 3, sąd wezwany zawiadamia o tym sąd wzywający bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza C, którego wzór podany jest w załączniku oraz zawiadamia sąd wzywający o sposobie złożenia depozytu lub wpłacenia zaliczki. Sąd wezwany potwierdza otrzymanie depozytu lub zaliczki bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 10 dni od otrzymania depozytu lub zaliczki, używając formularza D, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 9
Uzupełnienie wniosku
1. Jeżeli sąd wezwany, zgodnie z art. 7 ust. 1, dokonał na potwierdzeniu otrzymania wniosku wpisu o niespełnieniu w otrzymanym wniosku warunków ustanowionych w art. 5 i 6 lub zawiadomił sąd wzywający zgodnie z art. 8, że wniosek nie może zostać wykonany, ponieważ nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji, zgodnie z art. 4, wtedy termin, określony w art. 10, zaczyna biec od momentu, w którym sąd wezwany otrzyma właściwie wypełniony wniosek.
2. Jeżeli sąd wezwany zwrócił się o wniesienie depozytu lub wpłacenie zaliczki zgodnie z art. 18 ust. 3, termin zaczyna biec od momentu dokonania tych wpłat przez sąd wzywający.
Sekcja 3
Przeprowadzenie dowodu przez sąd wezwany
Artykuł 10
Przepisy ogólne dotyczące wykonania wniosku
1. Sąd wezwany wykonuje wniosek bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 90 dni od jego otrzymania.
2. Sąd wezwany, wykonuje wniosek zgodnie z prawem obowiązującym w jego Państwie Członkowskim.
3. Sąd wzywający, może zwrócić się o wykonanie wniosku zgodnie ze specjalną procedurą przewidzianą przez prawo jego Państwa Członkowskiego, używając w tym celu formularza A, którego wzór podany jest w załączniku. Sąd wezwany zastosuje się do takich wymogów, chyba że procedura taka jest niezgodna z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego lub występują inne poważne trudności praktyczne. Jeżeli sąd wezwany nie zastosuje się do takich wymogów na skutek jednej z powyższych przyczyn, zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza E, którego wzór podany jest w załączniku.
4. Sąd wzywający może zwrócić się do sądu wezwanego o korzystanie z technik łączności przy przeprowadzaniu dowodów, w szczególności z możliwości wideokonferencji i telekonferencji.
Sąd wezwany stosuje się do takiego wymogu sądu wzywającego, chyba że procedura taka nie jest zgodna z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego albo istnieją inne poważne trudności praktyczne.
Jeżeli sąd wezwany, nie zastosuje się do takiego wymogu na skutek jednej z powyższych przyczyn, zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza E, którego wzór podany jest w załączniku.
Jeżeli sąd wzywający lub sąd wezwany, nie ma dostępu do środków technicznych, określonych powyżej, sąd mający dostęp do nich, może udostępnić je na mocy wzajemnego porozumienia.
Artykuł 11
Wykonanie wniosku w obecności i przy udziale stron
1. Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego to przewiduje, strony i ich pełnomocnicy, jeśli zostali ustanowieni, mają prawo być obecni przy przeprowadzaniu dowodów przez sąd wezwany.
2. Sąd wzywający zawiadamia we wniosku sąd wezwany, że strony i ich pełnomocnicy, jeśli zostali ustanowieni, będą obecni i, gdzie jest to właściwe, że ich udział jest wymagany, używając w tym celu formularza A, którego wzór podany jest w załączniku. Informacja taka może być podana w innym stosownym terminie.
3. Jeżeli udział stron i ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni, jest wymagany przy przeprowadzaniu dowodów, sąd wezwany określa, zgodnie z art. 10, warunki takiego uczestnictwa.
4. Sąd wezwany powiadamia strony i ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni, o czasie i miejscu postępowania oraz, gdzie jest to właściwe, o warunkach, na jakich ich udział będzie możliwy, używając w tym celu formularza F, którego wzór podany jest w załączniku.
5. Przepisy ust. 1-4 nie pozbawiają sądu wezwanego możliwości żądania stawienia się i udziału stron i ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni, podczas przeprowadzania dowodu, jeżeli taka możliwość jest przewidziana przez prawo jego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 12
Wykonanie wniosku w obecności i przy udziale przedstawicieli sądu wzywającego
1. O ile jest to zgodne z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego, przedstawiciele tego sądu mają prawo być obecni przy przeprowadzaniu dowodu przez sąd wezwany.
2. Do celów niniejszego artykułu termin "przedstawiciel" obejmuje sędziów wyznaczonych przez sąd wzywający zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego. Sąd wzywający może również wyznaczyć, zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego, inną osobę, taką jak biegły.
3. Sąd wzywający zawiadamia we wniosku sąd wezwany, że jego przedstawiciele będą obecni oraz, gdzie jest to właściwe, że ich udział przy przeprowadzaniu dowodów jest wymagany, korzystając w tym celu z formularza A, którego wzór podany jest w załączniku. Informacja ta może być również podana w innym stosownym terminie.
4. Jeżeli przy przeprowadzaniu dowodów wymagany jest udział przedstawicieli sądu wzywającego, sąd wezwany określa, zgodnie z art. 10 warunki tego udziału.
5. Sąd wezwany powiadamia sąd wzywający o czasie i miejscu postępowania oraz, gdzie jest to właściwe, o warunkach, na których jego przedstawiciele mogą uczestniczyć w postępowaniu, używając w tym celu formularza F, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 13
Środki przymusu
W miarę potrzeby sąd wezwany wykonując wniosek, stosuje właściwe środki przymusu w przypadkach i w zakresie przewidzianym przez prawo jego Państwa Członkowskiego dla wykonywania wniosków złożonych przez władze krajowe sądu wezwanego lub przez zainteresowane strony.
Artykuł 14
Odmowa wykonania wniosku
1. Wniosek o przesłuchanie osoby nie będzie wykonany, jeśli dana osoba skorzysta z prawa do odmowy składania zeznań lub nie może składać zeznań:
a) zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego;
b) zgodnie z określonym we wniosku prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego lub, w razie potrzeby, zgodnie z potwierdzonym na wniosek sądu wezwanego prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
2. W uzupełnieniu podstaw, określonych w ust. 1, można odmówić wykonania wniosku tylko wtedy, gdy:
a) wniosek nie wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia jak ustalono w art. 1; lub
b) wykonanie wniosku zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego nie podlega władzy sądowniczej; lub
c) sąd wzywający, zgodnie z art. 8, w terminie 30 dni od zwrócenia się przez sąd wezwany o uzupełnienie wniosku, nie stosuje się do żądania sądu wezwanego; lub
d) depozyt lub zaliczka nie zostały wpłacone, zgodnie z art. 18 ust. 3, w terminie 60 dni od zwrócenia się o wpłacenie przez sąd wezwany.
3. Sąd wezwany nie może odmówić wykonania wniosku wyłącznie na tej podstawie, że na mocy prawa jego Państwa Członkowskiego, sąd tego państwa posiada wyłączną jurysdykcję w danej sprawie lub, że prawo tego Państwa Członkowskiego nie dopuszcza możliwości postępowania w tej sprawie.
4. Jeżeli odmówiono wykonania wniosku na podstawie jednego z powodów określonych w ust. 2, sąd wezwany powiadamia o tym sąd wzywający w ciągu 60 dni od otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza H, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 15
Powiadamianie o opóźnieniu
Jeżeli sąd wezwany, nie jest w stanie wykonać wniosku w terminie 90 dni od otrzymania, zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza G, którego wzór podany jest w załączniku. W zawiadomieniu sąd wezwany podaje przyczyny opóźnienia a także szacowany czas, jaki uznaje za niezbędny dla wykonania wniosku.
Artykuł 16
Procedura po wykonaniu wniosku
Sąd wezwany wysyła bezzwłocznie do sądu wzywającego dokumenty świadczące o wykonaniu wniosku oraz, gdzie jest to właściwe, zwraca dokumenty otrzymane od sądu wzywającego. Do dokumentów tych załącza się potwierdzenie wykonania wniosku, sporządzone na formularzu H, którego wzór podany jest w załączniku.
Sekcja 4
Bezpośrednie przeprowadzanie dowodu przez sąd wzywający
Artykuł 17
1. Jeżeli sąd zwraca się o przeprowadzenie dowodu bezpośrednio w innym Państwie Członkowskim, przedstawia wniosek jednostce centralnej tego Państwa lub właściwym władzom, określonym w art. 3 ust. 3, używając w tym celu formularza I, którego wzór podany jest w załączniku.
2. Bezpośrednie przeprowadzenie dowodu może mieć miejsce tylko wtedy, jeżeli może ono zostać wykonane na zasadzie dobrowolności, bez potrzeby stosowania środków przymusu.
Jeśli bezpośrednie przeprowadzenie dowodu wymaga przesłuchania osoby, sąd wzywający zawiadamia tę osobę, że przeprowadzenie dowodu odbywa się na zasadzie dobrowolności.
3. Dowód przeprowadza sędzia lub inna osoba, taka jak biegły, która zostanie wyznaczona zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
4. W ciągu 30 dni od otrzymania wniosku, jednostka centralna lub właściwe władze Państwa Członkowskiego sądu wezwanego, zawiadamiają sąd wzywający o tym, czy wniosek został przyjęty i, jeśli zachodzi taka potrzeba, na jakich warunkach zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego, ma być wykonany; używając w tym celu formularza J, którego wzór podany jest w załączniku.
W szczególności jednostka centralna lub właściwe władze mogą wyznaczyć sąd swego Państwa Członkowskiego, który będzie uczestniczył w przeprowadzaniu dowodów tak, aby zapewnić należyte stosowanie się do niniejszego artykułu i do warunków, jakie zostały ustalone.
Jednostka centralna lub właściwe władze, wspierają wykorzystywanie technik łączności, takich jak wideokonferencje czy telekonferencje.
5. Jednostka centralna lub właściwe władze, mogą odmówić bezpośredniego przeprowadzania dowodów tylko wtedy, gdy:
a) wniosek nie wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia, jak ustalono w art. 1;
b) wniosek nie zawiera wszelkich niezbędnych informacji, zgodnie z art. 4; lub
c) bezpośrednie przeprowadzenie wnioskowanego dowodu jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa ich Państwa Członkowskiego.
6. Bez uszczerbku dla warunków ustanowionych zgodnie z ust. 4, sąd wzywający wykonuje wniosek zgodnie z prawem swego Państwa Członkowskiego.
Sekcja 5
Koszty
Artykuł 18
1. Wykonanie wniosku, zgodnie z art. 10, nie powoduje powstania roszczeń o zwrot jakichkolwiek opłat lub kosztów.
2. Niemniej jednak, jeżeli sąd wezwany wymaga tego, sąd wzywający zapewnia zwrot, bez opóźnienia;
- wynagrodzeń wypłaconych biegłym i tłumaczom, oraz
- kosztów wynikłych w związku ze stosowaniem art. 10 ust. 3 i 4.
Obowiązek pokrycia wynagrodzeń lub kosztów, regulowany jest przez prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
3. W przypadku konieczności wydania opinii przez biegłego, sąd wezwany może przed wykonaniem wniosku, zwrócić się do sądu wzywającego o złożenie odpowiedniego depozytu lub zaliczki na żądane opłaty. We wszystkich innych przypadkach, depozyt lub zaliczka nie są warunkami wykonania wniosku.
Depozyt lub zaliczka wpłacane są przez strony, jeśli jest to przewidziane przez prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Przepisy wykonawcze
1. Komisja opracowuje i regularnie aktualizuje podręcznik, dostępny również w wersji elektronicznej, który zawiera informacje przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 22 i z obowiązującymi porozumieniami lub umowami zgodnie z art. 21.
2. Aktualizacja tych informacji lub wprowadzanie zmian technicznych w standardowych formularzach ustalonych w załączniku, odbywa się zgodnie z procedurą doradczą ustaloną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 20
Komitet
1. Komisję wspiera Komitet Doradczy.
2. W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3. Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 21
Związek z istniejącymi lub przyszłymi umowami bądź porozumieniami między Państwami Członkowskimi
1. Niniejsze rozporządzenie w sprawach, których dotyczy, ma pierwszeństwo w stosunku do przepisów określonych w dwustronnych lub wielostronnych umowach bądź porozumieniach zawartych przez Państwa Członkowskie, w szczególności w Konwencji haskiej z dnia 1 marca 1954 r., dotyczącej procedury cywilnej i w Konwencji haskiej o przeprowadzaniu dowodów za granicą w sprawach cywilnych lub handlowych z dnia 18 marca 1970 r., w stosunkach między Państwami Członkowskimi, które są ich stronami.
2. Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw Państw Członkowskich do utrzymywania w mocy lub zawierania umów bądź porozumień między dwoma lub więcej państwami w celu dalszego usprawnienia przeprowadzania dowodów, pod warunkiem że są one zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
3. Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji:
a) do dnia 1 lipca 2003 r. kopie umów lub porozumień utrzymanych w mocy między Państwami Członkowskimi, określonych w ust. 2;
b) kopie umów lub porozumień zawartych między Państwami Członkowskimi, określonych w ust. 2, a także projekty takich umów lub porozumień, które zamierzają przyjąć; i
c) wszelkie wypowiedzenia lub zmiany takich umów lub porozumień.
Artykuł 22
Informowanie
Do dnia 1 lipca 2003 r., każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji następujące dane:
a) wykaz sądów, zgodnie z art. 2 ust. 2, z podaniem ich właściwości miejscowej i, gdzie jest to właściwe, właściwości szczególnej;
b) nazwy i adresy jednostek centralnych i właściwych władz, zgodnie z art. 3, z podaniem ich właściwości miejscowej;
c) środki techniczne służące do przyjmowania wniosków dostępne w sądach podanych w wykazie, zgodnie z art. 2 ust. 2;
d) języki akceptowane dla wniosków, określone w art. 5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zaistniałych zmianach w tych danych.
Artykuł 23
Kontrola
Nie później niż dnia 1 stycznia 2007 r., a następnie, co pięć lat, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia ze szczególnym zwróceniem uwagi na praktyczne stosowanie art. 3 ust. 1 lit. c) i ust. 3 oraz art. 17 i 18.
Artykuł 24
Wejście w życie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 19, 21 i 22, które stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Sporządzono w Brukseli, dnia 28 maja 2001 r.