ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 100/2008
z dnia 4 lutego 2008 r.
zmieniające - w odniesieniu do kolekcji próbek i niektórych formalności związanych z handlem gatunkami dzikiej fauny i flory - rozporządzenie (WE) nr 865/2006 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (1), w szczególności jego art. 19 ust. 1 ppkt (i) i (iii), ust. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W celu wdrożenia niektórych rezolucji, przyjętych na trzynastym i czternastym spotkaniu Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), do rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (2) należy dodać kolejne przepisy.
(2)
Rezolucje CITES Konf. 9.7 (Zm. CoP13) w sprawie tranzytu i przeładunku oraz Konf. 12.3 (Zm. CoP13) w sprawie zezwoleń i świadectw przewidują specjalne procedury mające na celu ułatwienie przemieszczania przez granice kolekcji próbek objętych karnetami ATA określonymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3). Aby zapewnić podmiotom gospodarczym we Wspólnocie podobne warunki, jakie posiadają pozostałe Strony Konwencji CITES w odniesieniu do przemieszczania takich kolekcji próbek, konieczne jest ustanowienie odpowiednich procedur w prawodawstwie wspólnotowym.
(3)
Zgodnie z rezolucją CITES Konf. 12.3 (Zm. CoP13) w sprawie zezwoleń i świadectw zezwolenia mogą być wydawane z mocą wsteczną dla dóbr osobistych i majątku gospodarstwa domowego w przypadku, gdy organ administracyjny jest przekonany o tym, że została popełniona autentyczna pomyłka i że nie było próby oszustwa, a Strony Konwencji mają obowiązek przekazywania do Sekretariatu Konwencji informacji o takich zezwoleniach w dwuletnich raportach. Należy wprowadzić przepisy w celu zapewnienia odpowiedniej elastyczności oraz ograniczenia obciążenia biurokratycznego w związku z przywozem dóbr osobistych i majątku gospodarstwa domowego.
(4)
Rezolucja CITES Konf. 13.6 w sprawie stosowania artykułu VII ust. 2 Konwencji dotyczącego okazów przedkonwencyjnych ustanawia definicję okazu przedkonwencyjnego i określa daty, które należy uwzględniać przy podejmowaniu decyzji, czy dany okaz należy uznać za okaz przedkonwencyjny. W celu jasności przepisy te należy wdrożyć do prawa wspólnotowego.
(5)
Rezolucja CITES Konf. 13.7 (Zm. CoP14) dotycząca kontroli handlu dobrami osobistymi i majątkiem gospodarstwa domowego ustanawia wykaz gatunków, w przypadku których przy wywozie i przywozie okazów będących dobrami osobistymi i majątkiem gospodarstwa domowego poniżej określonej ilości nie wymaga się żadnego dokumentu. Wykaz ten zawiera odstępstwa w odniesieniu do przydaczni i pławikoników oraz w odniesieniu do ograniczonej ilości kawioru, które należy wdrożyć.
(6)
Rezolucja CITES Konf. 12.7 (Zm. CoP14) w sprawie ochrony jesiotrów i wiosłonosów oraz handlu nimi określa specjalne warunki, przy spełnieniu których Strony mogą zezwalać na przywóz, wywóz i powrotny wywóz kawioru. W celu ograniczenia oszustw przepisy te należy wdrożyć do prawa wspólnotowego.
(7)
Na czternastym spotkaniu Konferencji Stron Konwencji CITES standardowe źródła nomenklatury, którą należy stosować w celu podania naukowych nazw gatunków w zezwoleniach i świadectwach, zostały zaktualizowane, a wykazy gatunków zwierząt w załącznikach do Konwencji CITES zostały przeredagowane tak, aby wykazywały rzędy, rodziny i rodzaje w porządku alfabetycznym. Zmiany te należy zatem uwzględnić w załączniku VIII i X do rozporządzenia (WE) nr 865/2006.
(8)
Konferencja Stron Konwencji CITES przyjęła format dwuletniego raportu, zgodnie z którym należy składać dwuletnie raporty wymagane na mocy art. VIII ust. 7 lit. b) Konwencji. Państwa członkowskie powinny zatem składać swoje dwuletnie raporty zgodnie z formatem dwuletniego raportu w odniesieniu do informacji wymaganych na mocy Konwencji oraz zgodnie z dodatkowym formatem raportu w odniesieniu do informacji wymaganych na mocy rozporządzenia (WE) nr 338/97 i rozporządzenia (WE) nr 865/2006.
(9)
Doświadczenie zdobyte przy wdrażaniu rozporządzenia (WE) nr 865/2006 pokazało, że istnieje konieczność zmiany zawartych w tym rozporządzeniu przepisów w zakresie świadectw dotyczących określonej transakcji, tak aby zapewnić większą elastyczność przy stosowaniu takich świadectw oraz umożliwić stosowanie takich świadectw w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które je wydało.
(10)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 865/2006.
(11)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Handlu Dzikimi Gatunkami Fauny i Flory,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 865/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
punkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1)
»data pozyskania« oznacza dzień, w którym okaz został schwytany w środowisku naturalnym, przyszedł na świat w niewoli lub został sztucznie rozmnożony, lub - jeżeli dzień ten jest nieznany bądź nie można go dowieść - każdy późniejszy dający się udowodnić dzień, w którym osoba weszła w posiadanie okazu;”;
b)
punkt 7 otrzymuje brzmienie:
„7)
»świadectwa dotyczące określonej transakcji« oznaczają świadectwa wydane zgodnie z art. 48, ważne wyłącznie w odniesieniu do określonej transakcji lub większej liczby określonych transakcji;”;
c)
dodaje się pkt 9 i 10 w brzmieniu:
„9)
»kolekcja próbek« oznacza kolekcję pozyskanych legalnie martwych okazów, ich części i produktów pochodnych, które są przemieszczane przez granice w celach prezentacji;
10)
»okaz przedkonwencyjny« oznacza okaz pozyskany przed włączeniem danego okazu po raz pierwszy do załączników do Konwencji.”;
2)
w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Formularze, na których sporządza się zezwolenia na przywóz, zezwolenia na wywóz, świadectwa powrotnego wywozu, świadectwa własności prywatnej, świadectwa kolekcji próbek oraz wnioski o wydanie takich dokumentów są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku I, za wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.”;
3)
w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Formularze należy wypełniać pismem maszynowym.
Jednakże wnioski o wydanie zezwoleń na przywóz i wywóz, świadectw powrotnego wywozu, świadectw, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 i art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97, świadectw własności prywatnej, świadectw kolekcji próbek oraz świadectw dla wystaw objazdowych, jak również powiadomienia o przywozie, załączniki do formularzy oraz etykiety mogą być wypełniane pismem ręcznym czytelnie, atramentem i drukowanymi literami.”;
4)
dodaje się art. 5a w brzmieniu:
„Artykuł 5a
Szczególna treść zezwoleń, świadectw i wniosków dotyczących okazów roślin
W przypadku okazów roślin, które przestały kwalifikować się do zwolnienia z postanowień Konwencji lub przepisów rozporządzenia (WE) nr 338/97 zgodnie z „Uwagami w sprawie wykładni załączników A, B, C oraz D” w załączniku do tego rozporządzenia, na mocy którego były legalnie wywożone lub wwożone, państwem, które należy wskazać w polu 15 formularzy zawartych w załączniku I i III, polu 4 formularzy zawartych w załączniku II i polu 10 formularzy zawartych w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, może być państwo, w którym okazy przestały kwalifikować się do zwolnienia.
W takich przypadkach pole zarezerwowane dla wpisu »warunków szczególnych« w zezwoleniu lub świadectwie zawiera stwierdzenie »Wwiezione legalnie na mocy zwolnienia z postanowień Konwencji CITES« i określa zwolnienie, do którego to się odnosi.”;
5)
w art. 7 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„4. Zezwolenia i świadectwa wydane przez kraje trzecie z kodem źródłowym »O« przyjmowane są jedynie wtedy, jeżeli obejmują okazy zgodne z definicją okazów przedkonwencyjnych określoną w art. 1 pkt 10 i zawierają datę pozyskania okazów lub oświadczenie, że okazy zostały pozyskane przed określoną datą.”;
6)
artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 9
Przesyłki okazów
Bez uszczerbku dla art. 31, 38 i 44b odrębne zezwolenie na przywóz, powiadomienie o przywozie, zezwolenie na wywóz i świadectwo powrotnego wywozu wydawane są dla każdej przesyłki okazów stanowiących część jednego ładunku.”;
7)
w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a)
tytuł otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 10
Ważność zezwoleń na przywóz i na wywóz, świadectw powrotnego wywozu, świadectw dla wystaw objazdowych, świadectw własności prywatnej oraz świadectw kolekcji próbek”;
b)
w ust. 1 dodaje się akapity w brzmieniu:
„W odniesieniu do kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) pochodzącego ze wspólnych zasobów, który podlega kontyngentom wywozowym i jest objęty zezwoleniem na wywóz, okres ważności wydawanych zezwoleń na przywóz, o których mowa w akapicie pierwszym, upływa ostatniego dnia roku kontyngentowego, w którym kawior został zebrany i przetworzony, lub ostatniego dnia dwunastego miesiąca okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.
W odniesieniu do kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) objętego świadectwem powrotnego wywozu okres ważności wydawanych zezwoleń na przywóz, o których mowa w akapicie pierwszym, upływa ostatniego dnia 18 miesiąca od daty wydania odpowiedniego oryginalnego zezwolenia na wywóz lub ostatniego dnia 12 miesiąca okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.”;
c)
w ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:
„W odniesieniu do kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) pochodzącego ze wspólnych zasobów, który podlega kontyngentom wywozowym, okres ważności wydawanych zezwoleń na wywóz, o których mowa w akapicie pierwszym, upływa ostatniego dnia roku kontyngentowego, w którym kawior został zebrany i przetworzony lub ostatniego dnia sześciomiesięcznego okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.
W odniesieniu do kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) okres ważności wydawanych świadectw powrotnego wywozu, o których mowa w akapicie pierwszym, upływa ostatniego dnia 18 miesiąca od daty wydania odpowiedniego oryginalnego zezwolenia na wywóz lub ostatniego dnia sześciomiesięcznego okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.”;
d)
dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„2a. Do celów ust. 1 akapit drugi i ust. 2 akapit drugi rok kontyngentowy jest ustalany przez Konferencję Stron Konwencji.”;
e)
dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„3a. Okres ważności świadectw kolekcji próbek wydanych zgodnie z art. 44a nie może przekraczać sześciu miesięcy. Data upływu ważności świadectwa kolekcji próbek nie może być datą późniejszą niż data upływu ważności załączonego do niego karnetu ATA.”;
f)
ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Po wygaśnięciu zezwoleń i świadectw, o których mowa w ust. 1, 2, 3 i 3a, są one uważane za nieważne.”;
g)
ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Posiadacz, bez nieuzasadnionej zwłoki, zwraca wydającemu organowi zarządzającemu oryginał oraz wszelkie kopie wygasłego, niewykorzystanego lub nieważnego zezwolenia na przywóz, zezwolenia na wywóz, świadectwa powrotnego wywozu, świadectwa dla wystawy objazdowej, świadectwa własności prywatnej lub świadectwa kolekcji próbek.”;
8)
w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
„e)
w przypadku gdy warunki szczególne określone w polu 20 nie są już dłużej spełnione.”;
b)
w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Świadectwo dotyczące określonej transakcji wydane w celu dopuszczenia kilku transakcji jest ważne jedynie na terytorium państwa członkowskiego, które je wydało. Świadectwa dotyczące określonej transakcji, które mają być stosowane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, które je wydało, wydaje się tylko na jedną transakcję i ich ważność jest ograniczona do tej transakcji. W polu 20 wskazuje się, czy świadectwo dotyczy jednej czy większej liczby transakcji oraz państwo(-a) członkowskie, na terytorium którego(-ych) świadectwo jest ważne.”;
c)
akapit drugi ust. 4 zastępuje się nowym ust. 5 w brzmieniu:
„5. Dokumenty, które tracą ważność zgodnie z niniejszym artykułem, są zwracane bez nadmiernej zwłoki wydającemu je organowi zarządzającemu, który w stosownych przypadkach może wydać świadectwo uwzględniające wymagane zmiany zgodnie z art. 51.”;
9)
w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
„W odniesieniu do okazów przywiezionych lub (powrotnie) wywiezionych jako dobra osobiste lub majątek gospodarstwa domowego - do których stosują się przepisy rozdziału XIV - oraz w odniesieniu do żywych zwierząt będących własnością prywatną, legalnie nabytych i przetrzymywanych do osobistych celów niekomercyjnych, odstępstwo określone w ust. 1 obowiązuje również, jeśli właściwy organ zarządzający państwa członkowskiego - po konsultacji z właściwym organem egzekwującym prawo - jest przekonany o dowodach popełnienia autentycznej pomyłki i o braku próby oszustwa, a przywóz lub (powrotny) wywóz danych okazów był zgodny z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97, postanowieniami Konwencji i odpowiednim prawodawstwem kraju trzeciego.”;
b)
dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„3a. W odniesieniu do okazów, dla których zezwolenie na przywóz jest wydawane na mocy ust. 2 akapit drugi, zakazuje się prowadzenia działalności komercyjnej określonej w art. 8 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 338/97 przez sześć miesięcy od daty wydania zezwolenia i w tym okresie nie przyznaje się zwolnień dla okazów gatunków wymienionych w załączniku A zgodnie z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.
W przypadku zezwoleń na przywóz, wydanych na mocy ust. 2 akapit drugi dla okazów gatunków wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz dla okazów gatunków wymienionych w załączniku A i określonych w jego art. 4 ust. 5 lit. b), w polu 23 wpisuje się klauzulę »w drodze odstępstwa od art. 8 ust. 3 lub 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97 zakazuje się prowadzenia działalności komercyjnej określonej w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia przez co najmniej 6 miesięcy od daty wydania niniejszego zezwolenia«.”;
10)
dodaje się art. 20a w brzmieniu:
„Artykuł 20a
Odrzucenie wniosków o wydanie zezwolenia na przywóz
Państwa członkowskie odrzucają wnioski o zezwolenie na przywóz kawioru i mięsa gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) pochodzącego ze wspólnych zasobów, jeżeli nie zostały ustalone kontyngenty wywozowe dla tych gatunków zgodnie z procedurą zatwierdzoną przez Konferencję Stron Konwencji.”;
11)
dodaje się art. 26a w brzmieniu:
„Artykuł 26a
Odrzucenie wniosków o wydanie zezwolenia na wywóz
Państwa członkowskie odrzucają wnioski o zezwolenie na wywóz kawioru i mięsa gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) pochodzącego ze wspólnych zasobów, jeżeli nie zostały ustalone kontyngenty wywozowe dla tych gatunków zgodnie z procedurą zatwierdzoną przez Konferencję Stron Konwencji.”;
12)
artykuł 31 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3)
świadectwo zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłącznie w celu umożliwienia wystawiania okazów na widok publiczny w celach komercyjnych.”;
13)
w art. 36 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Świadectwo zastępcze ma, jeśli to możliwe, taki sam numer i taką samą datę ważności jak oryginał, a w polu 20 należy umieścić jedno z następujących stwierdzeń:
»Niniejsze świadectwo jest uwierzytelnioną kopią oryginału.« lub »Niniejsze świadectwo unieważnia i zastępuje oryginał o numerze xxxx wydany w dniu xx/xx/xxxx.«”;
14)
w art. 44 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Świadectwo zastępcze ma, jeśli to możliwe, taki sam numer i taką samą datę ważności jak oryginał, a w polu 23 należy umieścić jedno z następujących stwierdzeń:
»Niniejsze świadectwo jest uwierzytelnioną kopią oryginału.” lub „Niniejsze świadectwo unieważnia i zastępuje oryginał o numerze xxxx wydany w dniu xx/xx/xxxx.«”;
15)
po art. 44 dodaje się rozdział VIIIa w brzmieniu:
„ROZDZIAŁ VIIIa
ŚWIADECTWA KOLEKCJI PRÓBEK
Artykuł 44a
Wydawanie
Państwa członkowskie mogą wydawać świadectwa kolekcji próbek w odniesieniu do kolekcji próbek objętych ważnym karnetem ATA i zawierających okazy gatunków wymienionych w załączniku A, B lub C rozporządzenia (WE) nr 338/97, ich części lub produkty pochodne.
Do celów akapitu pierwszego okazy gatunków wymienionych w załączniku A, ich części lub produkty pochodne muszą spełniać warunki rozdziału XIII niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44b
Użycie
Jeżeli do kolekcji próbek objętej świadectwem kolekcji próbek załączony jest ważny karnet ATA, świadectwo wydane zgodnie z art. 44a może być wykorzystywane jako:
1)
zezwolenie na przywóz, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97;
2)
zezwolenie na wywóz lub świadectwo powrotnego wywozu, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97, jeśli kraj przeznaczenia uznaje karnety ATA i zezwala na ich stosowanie;
3)
świadectwo zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłącznie w celu umożliwienia wystawiania okazów na widok publiczny w celach komercyjnych.
Artykuł 44c
Organ wydający
1. W przypadku gdy kolekcja próbek pochodzi z terytorium Wspólnoty, organem wydającym świadectwa kolekcji próbek jest organ zarządzający państwa członkowskiego, z którego pochodzi kolekcja próbek.
2. W przypadku gdy kolekcja próbek pochodzi z kraju trzeciego, organem wydającym świadectwo kolekcji próbek jest organ zarządzający państwa członkowskiego pierwszego przeznaczenia, a takie świadectwo zostaje wydane na podstawie dostarczonego równoważnego dokumentu wydanego w kraju trzecim.
Artykuł 44d
Wymogi
1. Kolekcja próbek objęta świadectwem kolekcji próbek musi zostać powrotnie wwieziona na terytorium Wspólnoty przed datą upływu ważności świadectwa.
2. Okazy objęte świadectwem kolekcji próbek nie mogą zostać sprzedane lub w inny sposób przekazane poza terytorium państwa, które wydało świadectwo.
3. Świadectwo kolekcji próbek nie może być przekazywane innym podmiotom. W przypadku kradzieży, zniszczenia lub utraty okazów objętych świadectwem kolekcji próbek w trybie natychmiastowym informowane są wydający organ zarządzający oraz organ zarządzający kraju, w którym okazy zostały skradzione, zniszczone lub utracone.
4. W świadectwie kolekcji próbek wskazane jest następujące przeznaczenie dokumentu: »inne: kolekcja próbek«, a w polu 23 podany jest numer załączonego do niego karnetu ATA.
W polu 23 lub w odpowiednim załączniku do świadectwa znajduje się następujące stwierdzenie:
»Dla kolekcji próbek, do której załączony jest karnet ATA nr: xxx
Niniejsze świadectwo obejmuje kolekcję próbek i jest nieważne bez załączonego karnetu ATA. Niniejsze świadectwo jest niezbywalne. Okazy objęte niniejszym świadectwem nie mogą zostać sprzedane lub w inny sposób przekazane poza terytorium państwa, które wydało niniejszy dokument. Niniejsze świadectwo może być wykorzystane do (powrotnego) wywozu z [wskazać państwo (powrotnego) wywozu] przez [wskazać odwiedzane państwa] w celach prezentacji i do przywozu z powrotem do [wskazać państwo (powrotnego) wywozu].«.
5. W przypadku świadectw kolekcji próbek wydanych zgodnie z art. 44c ust. 2, przepisów ust. 1 i 4 niniejszego artykułu nie stosuje się. W takich przypadkach świadectwo zawiera w polu 23 następujący tekst:
»Niniejsze świadectwo jest nieważne bez załączonego oryginalnego dokumentu CITES wydanego przez kraj trzeci zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Konferencję Stron Konwencji.«.
Artykuł 44e
Zastosowanie
1. Wnioskujący o wydanie świadectwa kolekcji próbek wypełnia w stosownym przypadku pola 1, 3, 4 oraz 7-23 formularza wniosku oraz pola 1, 3, 4 oraz 7-22 oryginału i wszystkich kopii. Wpisy w polach 1 i 3 muszą być identyczne. W polu 23 musi być wskazany wykaz odwiedzanych krajów.
Państwa członkowskie mogą jednakże postanowić, że należy wypełnić jedynie formularz wniosku.
2. Prawidłowo wypełniony formularz jest składany do organu zarządzającego państwa członkowskiego, w którym znajdują się okazy, lub - w przypadku określonym w art. 44c ust. 2 - do organu zarządzającego państwa członkowskiego pierwszego przeznaczenia wraz z niezbędnymi informacjami i dokumentacją uzupełniającą, które organ uzna za konieczne do stwierdzenia, czy świadectwo powinno zostać wydane.
Pominięcie informacji we wniosku musi zostać uzasadnione.
3. Przy składaniu wniosku o wydanie świadectwa dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca informuje organ zarządzający o takim fakcie.
Artykuł 44f
Dokumenty składane przez posiadacza w urzędzie celnym
1. W przypadku świadectwa kolekcji próbek wydanego zgodnie z art. 44c ust. 1 posiadacz lub jego upoważniony przedstawiciel składa oryginał świadectwa (formularz 1) i jego kopię oraz - w stosownych przypadkach - kopię dla posiadacza (formularz 2) oraz kopię do zwrotu wydającemu organowi zarządzającemu (formularz 3), a także oryginał ważnego karnetu ATA do celów weryfikacji w urzędzie celnym wyznaczonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97.
Urząd celny po sprawdzeniu karnetu ATA zgodnie z przepisami prawa celnego zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 2454/93 oraz - jeśli to konieczne - po wpisaniu do oryginału i kopii świadectwa kolekcji próbek numeru karnetu ATA załączonego do świadectwa zwraca oryginalne dokumenty posiadaczowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi, poświadcza kopię świadectwa kolekcji próbek i przesyła taką poświadczoną kopię odpowiedniemu organowi zarządzającemu zgodnie z art. 45.
Jednakże przy pierwszym wywozie z terytorium Wspólnoty urząd celny, po wypełnieniu pola 27, zwraca oryginał świadectwa kolekcji próbek (formularz 1) oraz kopię dla posiadacza (formularz 2) posiadaczowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi i przekazuje kopię do zwrotu wydającemu organowi zarządzającemu (formularz 3) zgodnie z art. 45.
2. W przypadku świadectwa kolekcji próbek wydanego zgodnie z art. 44c ust. 2 stosuje się przepisy ust. 1 niniejszego artykułu, z zastrzeżeniem, że posiadacz lub jego upoważniony przedstawiciel składa do weryfikacji również oryginał świadectwa wydanego przez kraj trzeci.
Artykuł 44g
Wymiana
Utracone, ukradzione lub zniszczone świadectwo kolekcji próbek może być zastąpione innym świadectwem, wydanym przez ten sam organ.
Świadectwo zastępcze ma, jeśli to możliwe, taki sam numer i taką samą datę ważności jak oryginał, a w polu 23 należy umieścić jedno z następujących stwierdzeń:
»Niniejsze świadectwo jest uwierzytelnioną kopią oryginału.« lub »Niniejsze świadectwo unieważnia i zastępuje oryginał o numerze xxxx wydany w dniu xx/xx/xxxx.«”;
16)
w art. 57 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. W drodze odstępstwa od ust. 3 i 4 wprowadzenie lub ponowne wprowadzenie na terytorium Wspólnoty następujących pozycji wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 nie wymaga okazania zezwolenia na przywóz ani dokumentu (powrotnego) wywozu:
a)
kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) do 125 gramów na osobę w opakowaniach, które zostały indywidualnie oznaczone zgodnie z art. 66 ust. 6;
b)
»pałeczek deszczowych« z Cactaceae spp., do trzech sztuk na osobę;
c)
martwych przetworzonych okazów Crocodylia spp. (za wyjątkiem mięsa i trofeów myśliwskich), do czterech sztuk na osobę;
d)
muszli Strombus gigas do trzech sztuk na osobę;
e)
Hippocampus spp. do czterech martwych okazów na osobę;
f)
muszli Tridacnidae spp. do trzech okazów na osobę, łącznie nie więcej niż 3 kg, przy czym okazem jest jedna nieuszkodzona muszla lub dwie pasujące połówki.”;
17)
w art. 58 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. W drodze odstępstwa od ust. 2 i 3, wywóz lub powrotny wywóz pozycji wymienionych w art. 57 ust. 5 lit. a)-f) nie wymaga okazania dokumentu (powrotnego) wywozu.”;
18)
w art. 66 ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:
„6. Okazy, o których mowa w art. 64 i 65, są znakowane zgodnie z metodą zatwierdzoną lub zalecaną przez Konferencję Stron Konwencji dla danych okazów, w szczególności opakowania kawioru, o których mowa w art. 57 ust. 5 lit. a), art. 64 ust. 1 lit. g), art. 64 ust. 2 i art. 65 ust. 3, znakowane są indywidualnie za pomocą jednorazowych etykiet mocowanych na każdym podstawowym opakowaniu. W przypadku gdy podstawowe opakowanie nie jest zabezpieczone jednorazową etykietą, kawior pakuje się w sposób umożliwiający stwierdzenie w drodze oględzin, czy opakowanie było w jakikolwiek sposób otwierane.
7. Wyłącznie te zakłady zajmujące się przetwarzaniem i pakowaniem lub przepakowywaniem, które uzyskały licencję organu zarządzającego państwa członkowskiego, są uprawnione do przetwarzania i pakowania lub przepakowywania kawioru przeznaczonego do wywozu, powrotnego wywozu lub handlu wewnątrzwspólnotowego.
Od licencjonowanych zakładów zajmujących się przetwarzaniem i pakowaniem lub przepakowywaniem wymaga się prowadzenia odpowiednich rejestrów ilości przywożonego, wywożonego, wywożonego z powrotem, produkowanego na miejscu i przechowywanego kawioru. Rejestry te muszą być udostępniane do kontroli organowi zarządzającemu odpowiedniego państwa członkowskiego.
Organ zarządzający przypisuje każdemu takiemu zakładowi zajmującemu się przetwarzaniem lub pakowaniem i przepakowywaniem niepowtarzalny kod rejestracyjny.
Wykaz zakładów licencjonowanych zgodnie z niniejszym ustępem oraz wszelkie zmiany w tym wykazie są przekazywane Sekretariatowi Konwencji i Komisji.
Do celów niniejszego ustępu zakłady zajmujące się przetwórstwem obejmują zakłady akwakultury produkujące kawior.”;
19)
w art. 69 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 5 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
„f)
przypadków wydania zezwoleń na wywóz i świadectw powrotnego wywozu z mocą wsteczną zgodnie z art. 15 rozporządzenia.”;
b)
dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„6. Informacje, o których mowa w ust. 5, za dwuletni okres kończący się w dniu 31 grudnia poprzedniego roku, przekazuje się co drugi rok przed dniem 15 czerwca w formie skomputeryzowanej i zgodnie z formatem dwuletniego raportu wydanym przez Sekretariat Konwencji i zmienionym przez Komisję.”;
20)
w art. 71 tytuł otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 71
Odrzucenie wniosków o wydanie zezwoleń na przywóz w następstwie ustanowienia ograniczeń”;
21)
załącznik VIII zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
22)
załącznik X zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 4 lutego 2008 r.