Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2003
z dnia 18 lipca 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych (Pane di Altamura)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 2003 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Włochy przesłały Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "Pane di Altamura" jako chronionej nazwy pochodzenia.
(2) Uznano, że wniosek, zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, spełnia wymogi rozporządzenia, w szczególności w tym względzie, że zawiera wszystkie dane szczegółowe przewidziane w art. 4 rozporządzenia.
(3) Republika Grecka przesłała Komisji oświadczenie sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w wyniku publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] głównych elementów odnoszących się do wniosku o zarejestrowanie "Pane di Altamura". Sprzeciw odnosił się do niezgodności z warunkami określonymi w art. 2 rozporządzenia. W przypadku nazwy pochodzenia, produkcja, przetwarzanie i przygotowanie mają mieć miejsce na określonym obszarze geograficznym. Jednakże w przypadku "Pane di Altamura", zgodnie ze specyfikacją produktu, chleb powstał z surowca, semoliny, produkowanej w pięciu różnych gminach miejskich: Altamura, Gravina di Puglia, Poggiorsini, Spinazzola oraz Minervo Murge, podczas gdy obszar procesu produkcji chleba był ograniczony do gminy miejskiej Altamura.
(4) Republika Portugalska przesłała Komisji oświadczenie sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w wyniku publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich głównych elementów odnoszących się do wniosku o zarejestrowanie "Pane di Altamura". Sprzeciw odnosił się do tych samych argumentów, jak te przesłane przez Republikę Grecką. Dodatkowo wskazano, że wniosek o rejestrację powinien zostać złożony w odniesieniu do chronionego oznaczenia geograficznego, a nie do chronionej nazwy pochodzenia.
(5) Oświadczenia sprzeciwu Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej były dopuszczalne w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia. Komisja poprosiła zainteresowane Państwa Członkowskie o zawarcie porozumienia między sobą zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
(6) W swojej odpowiedzi na oświadczenie sprzeciwu Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej, Republika Włoska zgodziła się z przedstawionymi uwagami. Wskazała również, że definiowanie w inny sposób obszaru produkcji surowca i obszaru przemiału w stosunku do obszaru produkcji chleba było wynikiem wyłącznie błędu natury urzędniczej oraz dostarczyła przeredagowaną wersję ustępu definiującego obszar geograficzny w podsumowaniu specyfikacji, które stwierdza, że obszar produkcji dla "Pane di Altamura" jest taki sam, jak dla jego surowca.
(7) Republika Grecka odpowiedziała, że nie sprzeciwia się więcej zarejestrowaniu nazwy "Pane di Altamura".
(8) Republika Portugalska odpowiedziała, że podtrzymuje swój sprzeciw w stosunku do zarejestrowania nazwy "Pane di Altamura" jako chronionej nazwy pochodzenia. Wskazała, że niewłaściwe jest używanie nazwy geograficznej "Altamura" w odniesieniu do produktów pochodzących z całego obszaru geograficznego odpowiadającego wyżej wymienionym pięciu gminom miejskim oraz że były dowody w oświadczeniu podsumowującym, że tylko gmina miejska Altamura znana była z produkcji chleba, a nie cały region. Z tych powodów nazwa powinna, jak się wydaje, być zarejestrowana jako chronione oznaczenie geograficzne.
(9) Republika Włoska przesłała Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "Pane di Altamura" jako nazwy pochodzenia, zmieniony w stosunku do wniosku pierwotnego. Geograficzny obszar produkcji chleba obejmuje pięć wyżej wymienionych gmin miejskich i dlatego pokrywa się z geograficznym obszarem produkcji surowca.
(10) Ponieważ nie zostało osiągnięte żadne porozumienie między Republiką Włoską a Republiką Portugalską w ciągu trzech miesięcy, Komisja musi podjąć decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
(11) Komisja złożyła wniosek o opinię Komitetu Naukowego ds. Nazw Pochodzenia, Oznaczeń Geograficznych i Świadectw o Szczególnym Charakterze. Komitet Naukowy wyraził pogląd, że "cechy charakterystyczne przedstawione we wniosku dotyczącym Pane di Altamura odnoszą się zarówno do gminy miejskiej Altamura, jak i do określonych obszarów poza gminą miejską, gdzie ma również miejsce produkcja, przetwarzanie i przygotowywanie. Szczególne środowisko geograficzne wraz z jego nieodłącznymi czynnikami naturalnymi i ludzkimi, jakość surowców i produkcji, podobnie jak tradycja sięgająca średniowiecza mogą być przyjęte za takie same na całym obszarze, którego dotyczy wniosek". Komitet Naukowy stwierdził, że wniosek wypełnia wymogi określone w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92. Dodał, że używanie nazwy geograficznej gminy miejskiej dla oznaczenia obszaru geograficznego nazwy pochodzenia, która jest inna i określona w tym celu, jest dość częste i do przyjęcia z prawnego punktu widzenia, jeśli jest to uzasadnione.
(12) Komisja wzięła pod uwagę opinię doradczą Komitetu Naukowego. Uważa wyjaśnienia przesłane przez władze włoskie za dopuszczalne. Ponadto analiza formalna specyfikacji produktu odnoszącej się do nazwy "Pane di Altamura" nie ujawniła żadnych oczywistych błędów w ocenie.
(13) Dlatego też nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwa pochodzenia.
(14) Załącznik I do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1257/2003 [5].
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w załączniku I do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chroniona nazwa pochodzenia (PDO) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Główne elementy specyfikacji wymienione są załączniku II. Zastępują one te opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (patrz: przypis 3).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lipca 2003 r.