ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1061/2009
z dnia 19 października 2009 r.
ustanawiające wspólne reguły wywozu
(wersja ujednolicona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając instrumenty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych, jak też instrumenty dotyczące przetworzonych produktów rolnych, przyjęte na mocy art. 308 Traktatu, w szczególności przepisy zawarte w tych instrumentach, które dopuszczają odstępstwo od ogólnej zasady zastępowania wszelkich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym środkami przewidzianymi we wspomnianych instrumentach,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2603/69 z dnia 20 grudnia 1969 r. ustanawiające wspólne reguły wywozu (1) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (2). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości rozporządzenie to powinno zostać ujednolicone.
(2)
Wspólna polityka handlowa powinna być oparta na jednolitych zasadach, między innymi w odniesieniu do wywozu.
(3)
Dlatego należy ustanowić wspólne reguły wywozu ze Wspólnoty.
(4)
We wszystkich państwach członkowskich wywóz jest prawie całkowicie zliberalizowany. W takich warunkach staje się możliwe przyjęcie we Wspólnocie zasady, zgodnie z którą wywóz do państw trzecich nie podlega żadnemu ograniczeniu ilościowemu, z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz bez uszczerbku dla środków, jakie państwa członkowskie mogą podejmować zgodnie z Traktatem.
(5)
Jeśli w następstwie wyjątkowej zmiany na rynku państwo członkowskie uzna, że środki ochronne mogą być konieczne, Komisja powinna być o tym powiadomiona.
(6)
Niezbędne jest, aby na poziomie wspólnotowym i w ramach Komitetu Doradczego, w szczególności w oparciu o takie informacje, przeprowadzać badanie warunków wywozu, zmiany tych warunków oraz różnych aspektów sytuacji gospodarczej i handlowej, jak też, w zależności od przypadku, środków do podjęcia.
(7)
Rzeczą niezbędną może wydawać się wykonywanie nadzoru nad wywozem lub stworzenie tymczasowych środków ochronnych, a to w celach zapobiegawczych, dla sprostania nieoczekiwanym praktykom. Wymogi w zakresie szybkości i skuteczności uzasadniają upoważnienie Komisji do podjęcia decyzji o takich środkach, ale bez uszczerbku dla późniejszego stanowiska Rady, do której należy przyjęcie polityki zgodnej z interesami Wspólnoty.
(8)
Środki ochronne niezbędne ze względu na interesy Wspólnoty powinny zostać przyjęte przy przestrzeganiu istniejących zobowiązań międzynarodowych.
(9)
Pożądane jest, aby państwa członkowskie, pod pewnymi warunkami i w celu zapobiegawczym, mogły podejmować środki ochronne.
(10)
Pożądane jest, aby w czasie stosowania środków ochronnych mogły odbywać się konsultacje w celu zbadania ich skutków oraz sprawdzenia, czy warunki ich stosowania nadal są spełnione.
(11)
Konieczne jest upoważnienie państw członkowskich, mających międzynarodowe zobowiązania ustanawiające, w przypadku wystąpienia rzeczywistych bądź potencjalnych trudności w zaopatrzeniu, system przydzielania produktów naftowych między umawiającymi się stronami, do wykonywania tych zobowiązań wobec państw trzecich, bez uszczerbku dla przyjętych w tym celu przepisów wspólnotowych. Niniejsze upoważnienie powinno obowiązywać do momentu, w którym Rada przyjmie właściwe środki na podstawie zobowiązań zaciągniętych przez Wspólnotę bądź przez wszystkie państwa członkowskie.
(12)
Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich produktów, zarówno przemysłowych, jak i rolnych. Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie uzupełniające do instrumentów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych, jak też do specjalnych instrumentów przyjętych na mocy art. 308 Traktatu, w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych. Jednakże należy unikać kolizji między przepisami niniejszego rozporządzenia a przepisami tych instrumentów, w szczególności klauzulami ochronnymi tych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADA PODSTAWOWA
Artykuł 1
Wywóz produktów ze Wspólnoty Europejskiej do państw trzecich jest wolny, to znaczy nie podlega ograniczeniom ilościowym, z wyjątkiem tych, które są stosowane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
WSPÓLNOTOWA PROCEDURA INFORMACYJNA I KONSULTACYJNA
Artykuł 2
Jeżeli, w następstwie wyjątkowej zmiany na rynku, państwo członkowskie uzna, że środki ochronne w rozumieniu rozdziału III mogą być konieczne, państwo to informuje o tym Komisję, która następnie powiadamia pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 3
1. W każdej chwili mogą zostać rozpoczęte konsultacje, bądź na wniosek państwa członkowskiego, bądź z inicjatywy Komisji.
2. Konsultacje muszą odbyć się w ciągu czterech dni roboczych po otrzymaniu przez Komisję informacji określonej w art. 2, a w każdym razie przed wprowadzeniem jakiegokolwiek środka na podstawie art. 5, 6 i 7.
Artykuł 4
1. Konsultacje odbywają się w ramach Komitetu Doradczego zwanego dalej „Komitetem”, złożonego z przedstawicieli każdego państwa członkowskiego, i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2. Komitet zbiera się na wezwanie swojego przewodniczącego; przewodniczący przekazuje państwom członkowskim, możliwie jak najszybciej, wszelkie odpowiednie informacje.
3. Konsultacje dotyczą w szczególności:
a)
warunków wywozu i ich zmiany, jak również różnych aspektów sytuacji gospodarczej i handlowej dla danego produktu;
b)
w zależności od przypadku, środków, jakie należałoby przyjąć.
Artykuł 5
Komisja może zażądać od państw członkowskich dostarczenia jej danych statystycznych na temat zmiany na rynku dla danego produktu w celu określenia sytuacji gospodarczej i handlowej oraz nadzorowania w tym celu wywozu, zgodnie z ustawodawstwem krajowym oraz z procedurą określoną przez Komisję. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu wykonania żądań Komisji oraz przekazują jej żądane dane. Komisja powiadamia pozostałe państwa członkowskie.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI OCHRONNE
Artykuł 6
1. W celu zapobieżenia sytuacji krytycznej spowodowanej brakiem podstawowych produktów lub dla naprawienia takiej sytuacji oraz gdy interesy Wspólnoty wymagają działania natychmiastowego, Komisja, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy oraz uwzględniając rodzaj produktów oraz inne cechy szczególne danych transakcji, może podporządkować wywóz produktu przedstawieniu zezwolenia na wywóz przyznawanego według zasad oraz w granicach, jakie Komisja ustanawia, oczekując na późniejszą decyzję Rady na podstawie art. 7.
2. Rada i państwa członkowskie są powiadamiane o podjętych środkach; środki takie stają się skuteczne niezwłocznie.
3. Środki mogą być ograniczone do niektórych krajów i do wywozu z niektórych regionów Wspólnoty. Nie mają one wpływu na produkty będące już w drodze do granicy Wspólnoty.
4. W przypadku gdy z wnioskiem o podjęcie przez Komisję działania wystąpiło państwo członkowskie, Komisja podejmuje decyzję w terminie maksymalnie 5 dni roboczych od otrzymaniu wniosku. Jeżeli Komisja nie uwzględnia wniosku, niezwłocznie powiadamia o tej decyzji Radę, która może, stanowiąc większością kwalifikowaną, podjąć odmienną decyzję.
5. Każde państwo członkowskie może przekazać Radzie podjęte środki, w terminie 12 dni roboczych od dnia, w którym o środkach tych powiadomiono państwa członkowskie. Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, podjąć odmienną decyzję.
6. Jeżeli Komisja działała na mocy ust. 1, składa ona Radzie, w terminie 12 dni roboczych od wejścia w życie środka, który przyjęła, wniosek w sprawie właściwych środków w rozumieniu w art. 7. Jeżeli w ciągu sześciu tygodni od wejścia w życie środka przyjętego przez Komisję Rada nie podjęła decyzji w odniesieniu do danego wniosku, środek taki uznany zostaje za uchylony.
Artykuł 7
1. Jeżeli interesy Wspólnoty tego wymagają, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może przyjąć właściwe środki w celu:
a)
zapobieżenia sytuacji krytycznej spowodowanej brakiem podstawowych produktów lub naprawienia takiej sytuacji;
b)
umożliwienia wykonywania zobowiązań międzynarodowych zaciągniętych przez Wspólnotę lub przez wszystkie państwa członkowskie, w szczególności w dziedzinie handlu surowcami.
2. Środki, o których mowa w ust. 1, mogą być ograniczone do niektórych krajów i do wywozu z niektórych regionów Wspólnoty. Nie mają one wpływu na produkty będące już w drodze do granicy Wspólnoty.
3. Przy wprowadzaniu ograniczeń ilościowych w wywozie uwzględnia się w szczególności:
a)
wielkość wywozu na podstawie umów zawartych na normalnych warunkach, przed wejściem w życie środka ochronnego w rozumieniu niniejszego rozdziału, który to środek został zgłoszony przez zainteresowane państwo członkowskie Komisji zgodnie z jego prawem krajowym, z jednej strony;
b)
fakt, iż realizacja celu oczekiwanego przez wprowadzenie ograniczeń ilościowych nie może zostać naruszona, z drugiej strony.
Artykuł 8
1. W czasie stosowania środków określonych w art. 6 i 7, na wniosek państwa członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, przeprowadza się konsultacje w ramach Komitetu w celu:
a)
zbadania skutków wymienionych środków;
b)
sprawdzenia, czy warunki ich stosowania są nadal spełnione.
2. Jeżeli Komisja uważa, że potrzebne jest uchylenie lub zmiana środków określonych w art. 6 i 7:
a)
o ile Rada nie podjęła decyzji o środkach Komisji, Komisja zmienia lub uchyla środki niezwłocznie i natychmiast sporządza sprawozdanie dla Rady;
b)
w innych przypadkach Komisja proponuje Radzie uchylenie lub zmianę środków podjętych przez Radę. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 9
W przypadku produktów wymienionych w załączniku I państwa członkowskie są upoważnione, do momentu, w którym Rada przyjmie właściwe środki na podstawie zobowiązań międzynarodowych zaciągniętych przez Wspólnotę lub przez wszystkie państwa członkowskie, do wprowadzania, bez uszczerbku dla przepisów przyjętych przez Wspólnotę w tym zakresie, systemów zarządzania kryzysowego wprowadzających obowiązek przydziału wobec państw trzecich, oraz będących przedmiotem zobowiązań międzynarodowych, które państwa członkowskie zaciągnęły przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Państwa członkowskie informują Komisję o środkach, które zamierzają przyjąć. Komisja powiadamia o przyjętych środkach Radę i pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla przyjęcia lub stosowania przez państwa członkowskie ograniczeń ilościowych w wywozie, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla stosowania instrumentów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych lub specjalnych instrumentów przyjętych na mocy art. 308 Traktatu w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się w sposób uzupełniający.
Jednakże przepisy art. 6 nie mają zastosowania do produktów podlegających tym instrumentom i dla których wspólnotowe reguły w sprawie handlu z państwami trzecimi przewidują możliwość stosowania ograniczeń ilościowych w wywozie. Przepisy art. 5 nie mają zastosowania do produktów podlegających tym instrumentom i dla których wspólnotowe reguły handlu z państwami trzecimi przewidują przedstawienie pozwolenia na wywóz lub innego dokumentu wywozowego.
Artykuł 12
Rozporządzenie (EWG) nr 2603/69, zmienione aktami wymienionymi w załączniku II, zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu dnia 19 października 2009 r.