Rozporządzenie Rady (EWG) NR 386/90
z dnia 12 lutego 1990 r.
w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania Wspólnej Polityki Rolnej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [4], Państwa Członkowskie mają podejmować środki niezbędne dla upewnienia się, że transakcje finansowanie przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) są faktycznie realizowane i prawidłowo wykonywane, zapobiegać nadużyciom i eliminować je w razie ich zaistnienia oraz odzyskiwać kwoty utracone wskutek nieprawidłowości lub zaniedbania;
w specjalnym sprawozdaniu w sprawie systemu refundacji wywozowych produktów rolnych [5] oraz w sprawozdaniu rocznym dotyczącym roku budżetowego 1987 [6] Trybunał Obrachunkowy zwrócił uwagę na istnienie w niektórych Państwach Członkowskich szeregu niedociągnięć w zakresie monitorowania produktów rolnych, dla których przyznaje się refundacje lub inne kwoty w związku z wywozem;
systemem organizacyjnym, który stwarzałby zasadniczo najlepsze zabezpieczenie, a jednocześnie nie powodował ograniczeń ekonomicznych i kosztów administracyjnych przewyższających ewentualne zyski finansowe dla Wspólnoty, byłby system łączący fizyczną kontrolę wywozu z kontrolą ksiąg rachunkowych;
w celu poprawy i zharmonizowania środków podejmowanych przez Państwa Członkowskie należy stworzyć wspólnotowy system monitorowania;
taki system monitorowania musi opierać się w szczególności na fizycznych kontrolach na miejscu towarów w momencie ich wywozu, łącznie z towarami wywożonymi zgodnie z procedurą uproszczoną, oraz na kontroli wniosków o płatności dokonywanej przez agendy dokonujące płatności; kontrola ksiąg rachunkowych zainteresowanych przedsiębiorstw prowadzona ex post przez odpowiednie organy jest uregulowana rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającym dyrektywę 77/435/EWG [7];
z uwagi na znaczenie refundacji rolnych dla budżetu Wspólnoty, należy zwiększyć liczbę bezpośrednich fizycznych kontroli, łącznie, gdy jest to konieczne, z analizami laboratoryjnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre procedury monitorowania, czy operacje dające tytuł do refundacji lub innych kwot odnośnie do wywozu są faktycznie realizowane i prawidłowo przeprowadzane.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia, termin "towary" oznacza produkty, z tytułu których kwoty określone w ust. 1 wypłacane są zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, przyjętymi w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przeprowadzają:
a) fizyczne kontrole towarów zgodnie z art. 3, w momencie zakończenia celnych formalności wywozowych, a przed wydaniem zezwolenia na wywóz tych towarów, na podstawie dokumentów przedłożonych jako potwierdzenie informacji zawartych w zgłoszeniu wywozowym; oraz
b) kontrolę dokumentów we wnioskach o płatności zgodnie z art. 4.
Artykuł 3
1. Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych, które zobowiązują do rozszerzonej kontroli, fizyczne kontrole określone w art. 2 lit. a) muszą:
a) mieć formę kontroli na miejscu, przeprowadzanych często i bez uprzedniego ostrzeżenia;
b) w każdym wypadku obejmować nie mniej niż 5 % towarów wymienionych w zgłoszeniu wywozowym, z tytułu których składa się wnioski o kwoty wyszczególnione w art. 1 ust. 1.
2. Zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 6, wskaźnik podany w 1 lit. b) stosuje się:
- do danego urzędu celnego,
- do danego roku kalendarzowego, oraz
- do danego sektora produkcji.
Zgodnie z tą samą procedurą, wskaźnik zakresu kontroli wyższy od 5 % może, w drodze wyjątku, zostać ustalony dla szczególnych przypadków i okresów, na podstawie obiektywnych danych wskazujących na podwyższone ryzyko nadużycia finansowego.
W takim przypadku uważa się, że wskaźnik podany w ust. 1 lit. b) został spełniony dla urzędu celnego, jeżeli, uwzględniając kontrole przeprowadzone we wspomnianych szczególnych przypadkach, minimalny wskaźnik 5 % został osiągnięty dla wszystkich sektorów łącznie w danym roku kalendarzowym.
3. W przypadku, gdy zwykła kontrola wzrokowa nie pozwoliła stwierdzić, że towary odpowiadają opisowi podanemu w nomenklaturze refundacji, oraz w przypadku, gdy z uwagi na klasyfikację lub jakość towarów konieczne są bardzo precyzyjne informacje o ich składnikach, organy celne weryfikują ten opis zgodnie z charakterem produktu w drodze kontroli organoleptycznej lub stosując metody bezpośredniego pomiaru, które obejmować mogą nawet przedstawienie towarów do analizy w specjalnie wyposażonych do tego celu laboratoriach.
4. Kontrole określone w niniejszym artykule są przeprowadzane bez uszczerbku dla ewentualnych środków, które mogą podejmować organy celne by zapewnić, że towary opuszczą obszar celny w takim samym stanie, w jakim się znajdowały podczas wydawania zezwolenia na wywóz.
Artykuł 4
Agencje dokonujące płatności kontrolują, na podstawie wniosków o płatności i innych dostępnych informacji, w szczególności na podstawie dokumentów wywozowych oraz uwag służb celnych, wszelkie dowody w tych dokumentach, przedstawione w celu uzasadnienia wypłaty danych kwot.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują kroki w celu skoordynowania kontroli indywidualnych podmiotów gospodarczych oraz włączenia weryfikacji przewidzianych w art. 3 i 4 oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 4045/89.
Takie skoordynowane kontrole są przeprowadzane z inicjatywy lub na wniosek pracowników Komisji lub organów celnych dokonujących kontroli fizycznych albo też właściwych władz badających wnioski o płatności bądź kontrolujących księgi rachunkowe na zasadzie ex post facto.
Artykuł 6
Wszelkie przepisy niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 [8] lub ewentualnie w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków.
Mogą one dotyczyć w szczególności:
- metody obliczania minimalnego procentu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. b), a zwłaszcza szczegółowych zasad i/lub odstępstw od nich w odniesieniu do szczególnych sytuacji,
- towarów, które mają być poddane analizie na mocy art. 3 ust. 3,
- koordynacji kontroli między właściwymi służbami Państw Członkowskich i Komisji.
Artykuł 7
1. Zgodnie z procedurą określoną w art. 6, w odniesieniu do stosowania art. 3 ust. 1 i 2 zostają przyjęte środki przejściowe.
2. Przed dniem 1 stycznia 1992 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie z postępów w wykonaniu niniejszego rozporządzenia i, w świetle zebranych doświadczeń, zaproponuje ewentualne niezbędne zmiany w systemie monitorowania, przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lutego 1990 r.