ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 124/2009
z dnia 10 lutego 2009 r.
ustalające maksymalne zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Kokcydiostatyki i histomonostatyki są substancjami mającymi na celu zniszczenie lub zahamowanie wzrostu pierwotniaków. Mogą one być między innymi dopuszczone do stosowania jako dodatki paszowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (2). W zezwoleniach na stosowanie kokcydiostatyków i histomonostatyków jako dodatków paszowych określone są szczególne warunki stosowania, takie jak docelowy gatunek lub kategoria zwierząt, dla których przeznaczone są dodatki.
(2)
Podmioty branży paszowej mogą w ramach jednego zakładu wytwarzać różnorodne pasze, a różne rodzaje produktów mogą być produkowane bezpośrednio po sobie na tej samej linii produkcyjnej. Może wystąpić sytuacja, w której nieuniknione śladowe ilości danego produktu pozostają wciąż na linii produkcyjnej w momencie rozpoczęcia produkcji innego produktu paszowego. Takie przeniesienie substancji z jednej partii produkcyjnej do drugiej określa się mianem „zanieczyszczenia krzyżowego”, a dojść do niego może na przykład przy stosowaniu kokcydiostatyków lub histomonostatyków jako dopuszczonego dodatku paszowego. W rezultacie kolejna produkowana pasza może ulec zanieczyszczeniu technicznie niemożliwymi do uniknięcia śladowymi ilościami wymienionych substancji obecnymi w paszy, w odniesieniu do której nie zezwolono na stosowanie kokcydiostatyków lub histomonostatyków, na przykład paszy przeznaczonej dla gatunków lub kategorii zwierząt nieprzewidzianych w zezwoleniu na stosowanie dodatku. Takie nieuniknione zanieczyszczenie krzyżowe może nastąpić na wszystkich etapach produkcji i przetwarzania pasz, a także podczas ich przechowywania i transportu.
(3)
W celu zapobieżenia przyjęciu przez państwa członkowskie przepisów krajowych dotyczących nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego dopuszczonymi kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone, i ich obecności w pochodnych środkach spożywczych, które to przepisy zakłócałyby funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konieczne jest przyjęcie w tej dziedzinie zharmonizowanych przepisów wspólnotowych.
(4)
Substancje czynne występujące w dopuszczonych kokcydiostatykach i histomonostatykach pochodzące z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, uznaje się za substancje niepożądane w paszach zwierzęcych w rozumieniu dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3), a ich obecność nie powinna zagrażać zdrowiu zwierząt, ludzi i środowisku. Dlatego w dyrektywie Komisji 2009/8/WE zmieniającej załącznik I dyrektywy 2002/32/WE (4) ustalono maksymalne zawartości takich substancji w paszach zwierzęcych.
(5)
Obecność kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, nawet poniżej maksymalnych zawartości ustalonych na podstawie dyrektywy 2002/32/WE, może skutkować obecnością pozostałości tych substancji w produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego. Wobec powyższego dla ochrony zdrowia publicznego oraz o ile nie ustalono jeszcze najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (NDP) dla danego produktu żywnościowego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającym wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (5) lub zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003, należy ustalić górne granice tolerancji substancji czynnych zawartych w kokcydiostatykach i histomonostatykach w żywności pochodzenia zwierzęcego, pochodzących z danej paszy, dla której nie są one przeznaczone, w kontekście rozporządzenia (EWG) nr 315/93 ustanawiającego procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności.
(6)
Na wniosek Komisji Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) wydał szereg opinii (6) w sprawie ryzyka dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w następstwie nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego dopuszczonymi jako dodatki paszowe kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone. W odniesieniu do każdego kokcydiostatyku lub histomonostatyku dopuszczonego jako dodatek paszowy Urząd wziął w swej ocenie pod uwagę hipotetyczne wielkości zanieczyszczenia krzyżowego paszy na poziomie 2 %, 5 % i 10 % substancjami pochodzącymi z paszy produkowanej wcześniej z zastosowaniem najwyższej dopuszczalnej dawki kokcydiostatyków lub histomonostatyków.
(7)
W świetle wniosków poszczególnych opinii naukowych można stwierdzić, że zdaniem Urzędu ogólnie mało prawdopodobne jest, by obecność kokcydiostatyków lub histomonostatyków dopuszczonych jako dodatki paszowe w paszach, dla których nie są one przeznaczone, w ilościach wynikających z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego, z uwzględnieniem wszelkich środków zapobiegawczych, wywoływała u zwierząt niepożądane skutki zdrowotne, a ryzyko dla zdrowia konsumenta związane ze spożyciem ich pozostałości w produktach pochodzących od zwierząt narażonych na zanieczyszczone pasze jest znikome.
(8)
Biorąc pod uwagę opinie Urzędu oraz różne rozwiązania stosowane obecnie w poszczególnych państwach członkowskich w odniesieniu do nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz dla ochrony zdrowia publicznego, proponuje się ustalenie maksymalnych zawartości w żywności zgodnie z załącznikami do niniejszego rozporządzenia. W celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowo-technicznej przepisy zawarte w załączniku należy poddać przeglądowi najpóźniej do dnia 1 lipca 2011 r.
(9)
Ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia maksymalne zawartości należy stale aktualizować odpowiednio do zmian najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (NDP) ustalonego dla danego produktu żywnościowego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 ustanawiającym wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego lub zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003. W świetle ewentualnego odstępu czasowego między tymi zmianami a późniejszą aktualizacją maksymalnych zawartości określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia należy uznać, że aktualizacja taka pozostaje bez uszczerbku dla wartości najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości kokcydiostatyków lub histomonostatyków ustalonych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 lub zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.
(10)
Z uwagi na to, że nieuniknione zanieczyszczenie krzyżowe kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone, może skutkować obecnością tych substancji jako zanieczyszczeń w żywności pochodnej, właściwym działaniem jest przyjęcie całościowego, zintegrowanego podejścia do tego problemu, które polega na jednoczesnym przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2009/8/WE ustalającej maksymalne zawartości kokcydiostatyków lub histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone.
(11)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Środków spożywczych wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia nie wprowadza się do obrotu, jeżeli zawartość któregoś z wymienionych w tym załączniku zanieczyszczeń w takich środkach spożywczych przekracza maksymalne zawartości określone w załączniku.
W przypadku stwierdzenia znaczącej pozostałości poniżej określonej w załączniku maksymalnej zawartości, zasadne jest, by właściwy organ przeprowadził badania w celu potwierdzenia, że obecność takiej pozostałości jest następstwem nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego paszy, nie zaś nielegalnego zastosowania kokcydiostatyku lub histomonostatyku.
Środków spożywczych, w przypadku których przestrzegane są określone w załączniku maksymalne zawartości, nie można mieszać ze środkami spożywczymi, w przypadku których takie maksymalne zawartości są przekroczone.
2. Przy stosowaniu maksymalnych zawartości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, do środków spożywczych, które są suszone, rozcieńczone, przetworzone lub składają się z co najmniej dwu składników, należy uwzględnić zmianę stężenia zanieczyszczenia spowodowaną suszeniem, rozcieńczeniem lub przetworzeniem, a także wzajemny stosunek zawartości składników produktu.
3. Maksymalne zawartości ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia nie naruszają przepisów oraz pozostają bez uszczerbku dla NDP ustalonych rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 oraz NDP ustalonych rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2009 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 2009 r.