Rozporządzenie Rady (WE) nr 704/2002
z dnia 25 marca 2002 r.
czasowo zawieszające autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej na przywóz niektórych produktów przemysłowych oraz otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na przywóz niektórych produktów rybołówstwa na Wyspy Kanaryjskie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W październiku i listopadzie 2000 r. władze hiszpańskie poprosiły o utrzymanie w okresie kolejnych 10 lat środków w ramach Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) dla Wysp Kanaryjskich, pierwotnie wprowadzonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich [3], które wygasło dnia 31 grudnia 2001 r., oraz przedłożyły określoną dokumentację uzasadniającą ich żądanie. Czas na ocenę dokumentacji był jednak niewystarczający dla sformułowania ostatecznego wniosku o tym, czy utrzymanie środków na okres, o który wnioskowano, było nadal uzasadnione.
(2) Stosowanie środków taryfowych zostało w związku z tym przedłużone o jeden rok rozporządzeniem Rady (WE) nr 1105/2001 z dnia 30 maja 2001 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 1911/91 [4] i (WE) nr 1106/2001 z dnia 30 maja 2001 r. przedłużające okres stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3621/92 czasowo zawieszającego autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej na przywóz niektórych produktów rybołówstwa na Wyspy Kanaryjskie oraz rozporządzenia (WE) nr 527/96 czasowo zawieszającego autonomiczne cła Wspólnej Taryfy Celnej i stopniowo wprowadzającego cła Wspólnej Taryfy Celnej na przywóz niektórych produktów przemysłowych na Wyspy Kanaryjskie [5].
(3) Od wprowadzenia szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w 1991 r., sytuacja gospodarcza w regionie uległa znaczącej poprawie. Średni dochód pracowników osiągnął poziom odpowiadający średniej w Hiszpanii. Bezrobocie spadło do poziomu średniej w Hiszpanii (około 12 %), a różnica w standardzie życia ludności wysp i Hiszpanii prawie się wyrównała. Rozwój ten był głównie spowodowany olbrzymim wzrostem w sektorze turystycznym i związanym z nim handlu oraz poprawą w sektorze rolnym.
(4) Jednocześnie odnotowano, iż rozwój sektora wytwórczego był jednak o wiele wolniejszy niż rozwój pozostałych dwóch sektorów i że przemysł ten jest zagrożony całkowitą marginalizacją. Udział tego sektora w produkcie krajowym brutto (PKB) Wysp Kanaryjskich spadł w ciągu ostatnich dwóch lat do poziomu poniżej 6 % lokalnego PKB. Powody tego spadku zostaną wyjaśnione poniżej. Dalsza dekoniunktura w tej dziedzinie gospodarki stwarza ryzyko, że biorąc pod uwagę częste zmiany w międzynarodowej turystyce, od której wyspy są coraz bardziej uzależnione, ogólna sytuacja gospodarcza stanie się bardziej niestabilna.
(5) Do chwili obecnej sektor przemysłu na Wyspach Kanaryjskich produkuje głównie na potrzeby lokalnego rynku wysp i ma, pomimo bliskości kontynentu afrykańskiego, olbrzymie trudności w znalezieniu nabywców na swoje produkty spoza wysp. Ta trudna sytuacja jest spowodowana głównie brakiem środków transportu i wysokimi kosztami transportu przy zakupie i dystrybucji towarów. Ma to negatywny wpływ na koszty produkcji wyrobów gotowych, co może doprowadzić do wzrostu tych kosztów do 12 %, w zależności od rodzaju produktu, w porównaniu z kosztami produkcji w podobnych spółkach na Półwyspie Iberyjskim. Co więcej, wzrost cen energii i jego wpływ na koszty transportu na świecie w ciągu ostatnich dwóch lat z pewnością przyczyniły się do dalszego spadku konkurencyjności sektora przemysłu na wyspach. Ponadto, korzyści wynikające z zawieszenia taryf autonomicznych, wprowadzanych od 1991 r. w celu wspierania rozwoju tego sektora, były jednocześnie stale ograniczane. Konsekwencją tego był znaczący spadek konkurencyjności lokalnego przemysłu w stosunku do jego konkurentów w Hiszpanii i pozostałych częściach Wspólnoty.
(6) Obydwa aspekty przyczyniły się do zastoju w rozwoju przemysłu, prowadzącego do wyłączenia tego sektora z ogólnego rozwoju gospodarczego Wysp Kanaryjskich.
(7) Biorąc pod uwagę społeczny i gospodarczy rozwój Wysp Kanaryjskich od 1991 r., zniesienie do końca 2001 r. obowiązujących autonomicznych środków taryfowych nie jest właściwe. Zniesienie tych środków spowodowałoby bezpośredni skutek inflacyjny na rynku Wysp Kanaryjskich i w mniejszym lub większym stopniu zagrażałoby istnieniu już i tak bardzo niewielkiej bazy przemysłowej wysp. Jednakże niezbędne jest dokonanie zmian środków taryfowych, które uwzględniałyby zmiany w sytuacji społecznej i gospodarczej ludzi zamieszkujących wyspy, niskiej konkurencyjności lokalnego przemysłu oraz zmiany stawek celnych Wspólnej Taryfy Celnej, w związku z wynikami Rundy Urugwajskiej.
(8) W związku z tym należy dokonać rozróżnienia w podejściu do produktów przemysłowych dla końcowego konsumenta, dóbr inwestycyjnych i surowców, części oraz składników do przetworzenia przemysłowego i konserwacji. Produkty objęte na dzień 1 stycznia 2002 r. stawkami celnymi WTC niższymi niż 2 % należy wyłączyć z zawieszenia z uwagi na to, że oddziaływanie gospodarcze wynikające z zawieszenia jest uznawane za nieznaczące. Ponadto produkty, których dotyczy projekt decyzji Rady w sprawie uzgodnień dotyczących podatku AIEM, stosowanego na Wyspach Kanaryjskich, należy również wyłączyć z zawieszenia cła, ponieważ byłoby to sprzeczne z zasadą jednolitego rynku o zastąpieniu wspólnotowych opłat celnych podatkami lokalnymi.
(9) Przywóz produktów dla końcowego konsumenta w latach 2000 i 2001 był objęty uprzywilejowanym cłem w wysokości 4,5 %. Ponieważ, od 1991 r. sytuacja gospodarcza i społeczna ludzi zamieszkujących wyspy bardzo wyraźnie się poprawiła oraz uwzględniając, że we Wspólnocie występują inne regiony, których sytuacja gospodarcza jest wyraźnie gorsza i które nie korzystają z podobnych przywilejów, właściwe jest zniesienie zawieszania ceł na produkty dla końcowego konsumenta.
(10) Jednakże w celu uniknięcia skutków inflacyjnych na rynku Wysp Kanaryjskich, zawieszenia i kontyngenty taryfowe należy uchylić stopniowo w okresie pięciu lat.
(11) W celu uniknięcia zakłóceń w handlu produktami dla końcowego konsumenta, zawieszenia należy stosować wyłącznie wobec produktów, które w momencie przedłożenia hiszpańskim władzom celnym działającym na Wyspach Kanaryjskich zgłoszenia celnego, pozwalającego na wprowadzenie do swobodnego obrotu, są wyładowane ze statku lub samolotu i które są wyprowadzane z obszaru celnego po wprowadzeniu do swobodnego obrotu. Należy również wprowadzić szczególne przepisy dotyczące przywozu samochodów silnikowych.
(12) Jak wykazano powyżej, sektor przemysłu stoi dziś w obliczu całkowitego zmarginalizowania i jest bardziej niż kiedykolwiek daleki od możliwości osiągnięcia korzyści skali poprzez sprzedaż swoich produktów klientom spoza wysp. W celu umożliwienia temu sektorowi odzyskania i poprawy konkurencyjności, niezbędne jest wyznaczenie zakresu środków, które dają inwestorom długoterminową perspektywę, a podmiotom gospodarczym umożliwiają osiągnięcie poziomu działalności przemysłowej i handlowej, który zachęca spółki zajmujące się transportem towarów do świadczenia lepszych usług za rozsądne ceny.
(13) Dlatego właściwe jest całkowite zawieszenie stawek celnych WTC, na okres 10 lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., na dobra inwestycyjne i surowce, części i składniki do przetworzenia przemysłowego i konserwacji, użytkowane przez spółki na Wyspach Kanaryjskich.
(14) Zawieszenia powinny być uzależnione od ostatecznego przeznaczenia produktów, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem celnym.
(15) Wyjątkowe położenie geograficzne Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do źródeł zaopatrzenia w niektóre produkty rybołówstwa, które są niezbędne dla krajowej konsumpcji, oznacza dla tego sektora dodatkowe koszty. Ta naturalna przeszkoda może zostać usunięta między innymi przez czasowe zawieszenie ceł przywozowych na dane produkty z państw trzecich w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych o odpowiednich wielkościach.
(16) Właściwe władze hiszpańskie przedstawiły sprawozdanie na temat funkcjonowaniaustaleń zawieszania taryf w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3621/92, a Komisja zbadała wpływ przyjętych środków na przywóz niektórych produktów rybołówstwa na Wyspy Kanaryjskie.
(17) Komisja uznaje, że uzasadnione są dwa kontyngenty taryfowe na niektóre produkty rybołówstwa, ponieważ kontyngenty te mogłyby pokryć zapotrzebowanie rynku krajowego Wysp Kanaryjskich zapewniając jednocześnie, że przepływ przywożonych do Wspólnoty produktów o zmniejszonym cle pozostanie przewidywalny i jasno określony.
(18) W celu uniknięcia bezpośredniego oddziaływania na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy podjąć środki w celu zapewnienia, aby produkty rybołówstwa, dla których występuje się z wnioskiem o zawieszenie cła, były przeznaczone jedynie na rynek krajowy Wysp Kanaryjskich.
(19) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do stosowania zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych.
(20) Należy podjąć środki pozwalające na regularne informowanie Komisji o danym przywozie oraz wprowadzić wymóg upoważnienia Komisji, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, do przyjęcia, jeśli jest to konieczne, tymczasowych środków przeznaczonych do zapobiegania jakiemukolwiek spekulacyjnemu przepływowi lub zakłóceniu w handlu, do czasu przyjęcia ostatecznego rozwiązania przez instytucje wspólnotowe.
(21) Zmiany w Nomenklaturze Scalonej normalnie nie wywołują żadnych istotnych zmian w charakterze środków. W celu uproszczenia, należy wprowadzić wymóg upoważnienia Komisji, zgodnie z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, do dokonywania niezbędnych zmian i technicznych dostosowań w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, łącznie z publikacją ujednoliconej wersji.
(22) W celu zapewnienia ciągłości środków określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1911/91 niezbędne jest stosowanie od dnia 1 stycznia 2002 r. środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów dla końcowego konsumenta, wymienionych w sekcji A załącznika I, zawiesza się na poziomie i zgodnie z harmonogramem ustanowionym we wspomnianej sekcji.
2. Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów dla końcowego konsumenta, wymienionych w sekcji B załącznika I, zawiesza się na poziomie nieprzekraczającym podanych wielkości, zgodnie z harmonogramem ustanowionym w tej sekcji.
3. Zawieszenia stosuje się tylko do towarów wyładowanych ze statku lub samolotu zanim zgłoszenie celne pozwalające na wprowadzenie do swobodnego obrotu zostanie przedłożone władzom celnym działającym na Wyspach Kanaryjskich.
Przywożone pojazdy samochodowe oznaczone kodem CN 8703 i motocykle oznaczone kodem CN 8711, na które cła zostały zawieszone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, muszą być zarejestrowane na okres co najmniej 24 miesięcy przez osoby zamieszkujące na stałe na Wyspach Kanaryjskich, zgodnie z hiszpańskimi przepisami z zakresu ruchu drogowego.
4. Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie dóbr inwestycyjnych przeznaczonych do użytkowania w celach handlowych i przemysłowych, wymienione w załączniku II, są całkowicie zawieszone. Towary te są użytkowane w okresie co najmniej 24 miesięcy od wprowadzenia do swobodnego obrotu przez podmioty gospodarcze znajdujące się na Wyspach Kanaryjskich.
5. Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie surowców, części i składników przeznaczonych do przetwarzania przemysłowego i konserwacji, wymienionych w załączniku III, są całkowicie zawieszone.
Artykuł 2
1. Właściwe władze hiszpańskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 1. Władze te powiadamiają Komisję o środkach wprowadzonych w życie przed dniem 1 lipca 2002 r.
2. Zawieszenie ceł, określonych w art. 1 ust. 4 i ust. 5, podlega ostatecznemu przeznaczeniu zgodnie z art. 21 i 82 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [7] i kontroli ustanowionych we wspólnotowych przepisach wykonawczych do tych artykułów.
3. Kontyngenty taryfowe wymienione w sekcji B załącznika I i w załączniku IV są zarządzane przez Komisję, zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
1. Od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. cła WTC stosowane w przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów rybołówstwa wymienionych w załączniku IV są dla wskazanej ilości całkowicie zawieszone.
2. Podstawowe wielkości kontyngentu, wymienione w załączniku IV są corocznie zwiększane o 2,5 %.
3. Prawo stosowania zawieszenia, określone w ust. 1, jest przyznawane wyłącznie produktom przeznaczonym na rynek krajowy Wysp Kanaryjskich. Zawieszenie jest stosowane wyłącznie do produktów rybołówstwa wyładowanych ze statku lub samolotu zanim zgłoszenie celne pozwalające na wprowadzenie do swobodnego obrotu zostanie przedłożone władzom celnym znajdującym się na Wyspach Kanaryjskich.
Właściwe władze hiszpańskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności, w szczególności poprzez nałożenie ceł WTC, gdy dane produkty są wysłane do innych części obszaru celnego Wspólnoty. Władze te przed dniem 1 lipca 2002 r. powiadamiają Komisję o zastosowanych środkach.
Artykuł 4
1. Właściwe władze hiszpańskie przesyłają Komisji dnia 1 marca i dnia 1 października każdego roku półroczne sprawozdanie w sprawie przywozu towarów, które objęto prawem stosowania zawieszenia ceł zgodnie z przepisami art. 1. Sprawozdania dotyczą odpowiednio okresu od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca i od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia każdego roku. Każde sprawozdanie podaje 8 cyfrowy kod CN, łączną wartość celną i łączną wagę towarów sprowadzonych w okresie sześciu miesięcy. Sprawozdanie jest dzielone na cztery części zgodnie z załącznikami I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
2. Jeśli władze hiszpańskie zechcą wyeliminować dany produkt, bądź dodać nowe produkty do produktów wymienionych w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia, władze te składają Komisji przed dniem 1 kwietnia każdego roku wniosek z dołączoną, odpowiednią dokumentacją dowodową uzasadniającą wniosek. Komisja dokonuje analizy wniosku na podstawie przedłożonej dokumentacji dowodowej i proponuje Radzie, gdy wniosek zostanie uznany za możliwy do przyjęcia, niezbędne zmiany w załącznikach.
Artykuł 5
1. Przed dniem 1 czerwca 2004 r. właściwe władze hiszpańskie przedłożą Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania środków, określonych w art. 3. Komisja zbada wpływ przyjętych środków i, o ile okaże się to konieczne, zaproponuje Radzie, w oparciu o tę średniookresową analizę, wszelkie właściwe zmiany ilości, które mają być przywożone.
2. Przed dniem 1 czerwca 2006 r. właściwe władze hiszpańskie przedłożą Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania po roku 2004 środków, określonych w art. 3, Komisja dokona ponownej analizy wpływu przyjętych środków i, w oparciu o jej wyniki, przedłoży Radzie wszelkie istotne propozycje na okres po roku 2006.
Artykuł 6
1. W przypadku gdy Komisja będzie miała powody aby uznać, że zawieszenie wprowadzone niniejszym rozporządzeniem doprowadziło do załamania się handlu określonym produktem, może, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, czasowo wstrzymać to zawieszenie w drodze rozporządzenia Komisji, na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. Dla ceł przywozowych na produkty, dla których zawieszenie zostało tymczasowo uchylone, jest zabezpieczone gwarancją, zaś warunkiem wprowadzenia odpowiednich produktów do swobodnego obrotu na Wyspach Kanaryjskich jest dostarczenie takiej gwarancji.
2. Gdy Rada, na wniosek Komisji, w terminie 12 miesięcy zdecyduje, że zawieszenie należy definitywnie uchylić, kwoty ceł objęte zabezpieczeniem zostają ostatecznie pobrane.
3. Jeżeli w terminie 12 miesięcy nie podjęto ostatecznej decyzji, zgodnie z ust. 2, zabezpieczenie zostaje zwolnione.
Artykuł 7
Jeżeli okaże się to konieczne, Komisja może, w drodze rozporządzenia, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, dokonać zmian i dostosowań technicznych w załącznikach I-IV do niniejszego rozporządzenia, wymaganych w następstwie zmian w Nomenklaturze Scalonej.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 25 marca 2002 r.