Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3223/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2753/94 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3528/93 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
wyniki wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej powodują konieczność wprowadzenia nowego systemu przywozu świeżych owoców i warzyw wymienionych w Załączniku; system ten opiera się na porównaniu wartości przywożonych produktów oraz cen przywozowych określonych w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich;
konieczne jest ustalenie definicji wyrazów "partia towaru";
większość łatwo psujących się owoców i warzyw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dostarcza się w formie przesyłek, co stwarza wyjątkowe trudności przy ustalaniu ich wartości;
cena przywozowa, w oparciu o którą dokonuje się klasyfikacji przywożonych towarów według Wspólnej Taryfy Celnej, musi być równa albo cenie fob danych produktów, powiększonej o koszty ubezpieczenia i frachtu do granicy obszaru celnego Wspólnoty, wartości celnej określonej w art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], albo standardowej wartości przywozowej; system standardowych wartości przywozowych umożliwia wprowadzanie w życie wyników Rundy Urugwajskiej;
standardowe wartości przywozowe muszą być ustalane na podstawie średniej ważonej wyliczanej ze średnich cen na produkty wymienione w Załączniku, przywożone z państw trzecich na reprezentatywne rynki przywozowe Państw Członkowskich, pomniejszone o kwoty podane w art. 173 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/ ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2193/94 [7]; Komisja musi ustalać te wartości każdego dnia roboczego, dla każdego miejsca pochodzenia oraz na okres podany w Załączniku;
w tym celu, Państwa Członkowskie będą musiały dostarczać, regularnie i w odpowiednim czasie, odpowiedzialnym służbom Komisji wszelkich informacji wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić wyliczenie standardowych wartości przywozowych;
musi zostać ustanowiony szczególny przepis w odniesieniu do przypadków, w których brak jest cen produktów określonego pochodzenia;
importer może wybrać klasyfikację taryfową dla przywożonych produktów, która będzie odmienna od ustalonej na podstawie standardowej wartości przywozowej; jednakże, w tym przypadku oraz pod pewnymi warunkami, łącznie z wahaniami cen rynkowych, powinny istnieć przepisy o złożeniu zabezpieczenia równego kwocie należności, którą importer by zapłacił, gdyby klasyfikacja taryfowa partii towarów została ustalona na podstawie standardowej wartości przywozowej; zabezpieczenie zostanie zwrócone, o ile w określonym terminie zostanie przedstawiony dowód dokumentujący wypełnienie warunków dotyczących zagospodarowania partii towarów; jako element kontroli a posteriori, należne cło zostanie odzyskane zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92; dodanie odsetek do należnego cła, w ramach takich kontroli, jest uzasadnione;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2118/74 z dnia 9 sierpnia 1974 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu cen referencyjnych w odniesieniu do owoców i warzyw [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 249/93 [9], pozostanie w mocy w stosunku do każdego z produktów wymienionych w Załączniku, do czasu rozpoczęcia roku gospodarczego, odpowiednio dla danego produktu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia "partia towaru" oznacza towary przedstawione w ramach deklaracji o dopuszczeniu do swobodnego obrotu. Każda deklaracja może obejmować jedynie towary jednego i tego samego pochodzenia, objęte tym samym kodem Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 2
1. Dla każdego produktu oraz na okresy wymienione w Załączniku, dla każdego dnia targowego oraz dla każdego miejsca pochodzenia, Państwo Członkowskie przekazuje Komisji najpóźniej do godziny 12 w południe (czasu brukselskiego) następnego dnia roboczego:
a) średnie reprezentatywne ceny produktów przywożonych z państw trzecich, sprzedawanych na reprezentatywnych rynkach przywozowych określonych w art. 3 ust. 1, oraz znaczące ceny zarejestrowane na innych rynkach w odniesieniu do znacznych ilości przywożonych produktów lub w przypadku braku cen dla rynków reprezentatywnych, znaczące ceny dla przywożonych produktów zarejestrowane na innych rynkach;
oraz
b) łączne ilości odnoszące się do cen określonych w lit. a).
2. Ceny określone w ust. 1 lit. a) należy rejestrować:
- dla każdego produktu wymienionego w Załączniku,
- dla wszystkich dostępnych odmian oraz wielkości,
- na etapie importera/hurtownika lub na etapie hurtownika/detalisty w przypadku braku danych na temat cen na etapie importera/hurtownika.
Ceny pomniejsza się o kwoty podane w art. 173 ust. 3 pierwsze dwa tiret rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W odniesieniu do kosztów frachtu i ubezpieczenia potrącanych zgodnie z poprzednim akapitem stosuje się art. 173 ust. 4 wyżej wymienionego rozporządzenia.
3. Ceny zarejestrowane zgodnie z ust. 2 w przypadku gdy zostały ustalone na etapie hurtownika/detalisty, najpierw pomniejsza się o kwotę równą 9 %, aby uwzględnić marżę handlową hurtownika, oraz o kwotę równą 0,6 ECU za 100 kg, aby uwzględnić koszty przeładunku oraz podatków i opłat rynkowych.
4. Za reprezentatywne uznaje się:
- ceny produktów w klasie I, o ile ilości w tej klasie stanowią co najmniej 50 % łącznych ilości wprowadzonych do obrotu,
- ceny produktów w klasie I oraz, w przypadku gdy produkty w tej klasie stanowią mniej niż 50 % łącznych ilości, ceny ustalone na produkty klasy II w odniesieniu do ilości umożliwiających pokrycie 50 % łącznych ilości wprowadzonych do obrotu,
- ceny ustalone na produkty klasy II, w przypadku braku cen produktów klasy I, chyba, że podjęto decyzję o zastosowaniu współczynnika korygującego w stosunku do nich, jeśli w wyniku warunków produkcji dla produktów danego pochodzenia produkty te nie są normalnie i zwyczajowo wprowadzane do obrotu w klasie I ze względu na ich cechy jakościowe.
Współczynnik korygujący określony w trzecim tiret stosuje się do cen po potrąceniu wartości określonych w ust. 2.
Artykuł 3
1. Za reprezentatywne rynki uważa się:
-Królestwo Belgii oraz Wielkie Księstwo Luksemburga: | Antwerpia, Bruksela; |
-Królestwo Danii: | Kopenhaga; |
-Niemcy: | Hamburg, Monachium, Frankfurt, Kolonia, Berlin; |
-Republika Grecka: | Ateny, Saloniki; |
-Królestwo Hiszpanii: | Madryt, Barcelona, Sewilla, Bilbao; |
-Republika Francuska: | Paryż-Rungis, Marsylia, Rouen, Dieppe, Perpignan, Nantes, Bordeaux, Lyon, Tuluza; |
-Irlandia: | Dublin; |
-Republika Włoska: | Mediolan; |
-Królestwo Niderlandów: | Rotterdam; |
-Republika Austrii: | Wiedeń-Inzersdorf; |
-Republika Portugalska: | Lizbona, Porto; |
-Republika Finlandii: | Helsinki; |
-Królestwo Szwecji: | Helsingborg, Sztokholm; |
-Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej: | Londyn. |
2. Państwa Członkowskie informują Komisję o zwyczajowych dniach rynkowych na wyżej wspomnianych rynkach.
Artykuł 4
1. W odniesieniu do każdego produktu oraz na okres wymieniony w Załączniku Komisja ustala każdego dnia roboczego oraz dla każdego miejsca pochodzenia standardową wartość przywozową równą średniej ważonej cen reprezentatywnych, określonych w art. 2, pomniejszonej o standardową kwotę wynoszącą 5 ECU/100 kg oraz opłaty celne ad valorem.
2. Jeśli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ustala się wartość standardową dla produktów oraz na okresy stosowania podane w Załączniku, wartości jednostkowej w rozumieniu art. 173-176 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 nie stosuje się. Zastępuje się jąstandardową wartością przywozową, określoną w ust. 1.
3. W przypadku, gdy nie obowiązuje standardowa wartość przywozowa dla produktu określonego pochodzenia, stosuje się średnią standardowych wartości przywozowych obowiązujących w odniesieniu do danego produktu.
4. Stosowanie standardowych wartości przywozowych pozostaje w mocy do czasu ich zmiany.
5. Niezależnie od przepisów ust. 1, w przypadku braku możliwości wyliczenia standardowych wartości przywozowych w pierwszym dniu okresów stosowania podanych w Załączniku a także w dniach następnych, standardowa wartość przywozowa, mająca zastosowanie w odniesieniu do danego produktu, równa się ostatniej wartości jednostkowej obowiązującej dla tego produktu w rozumieniu art. 173-176 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
6. Ceny reprezentatywne w ecu przelicza się stosując reprezentatywne kursy rynkowe wyliczane na dany dzień.
7. Standardowe wartości przywozowe wyrażone w ecu są publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
1. Cena przywozowa, stanowiąca podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w Załączniku, zgodnie z Taryfa Celną Wspólnot Europejskich musi równać się, według uznania importera:
a) albo cenie fob produktów w kraju ich pochodzenia, powiększonej o koszty ubezpieczenia i frachtu do granic obszaru celnego Wspólnoty w przypadku, gdy taka cena i takie koszty są znane w chwili sporządzania deklaracji o dopuszczeniu produktów do swobodnego obrotu.
W przypadku, gdy wyżej wymienione ceny są wyższe o ponad 8 % od standardowej wartości przywozowej, importer musi złożyć zabezpieczenie, określone w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, równe kwocie należności, którą musiałby zapłacić, gdyby klasyfikacja produktów została dokonana na podstawie standardowej wartości przywozowej mającej zastosowanie w odniesieniu do danej partii towarów;
b) lub wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosowanej tylko w odniesieniu do danych przywożonych produktów. W takim przypadku opłatę celną należy potrącić zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 4 ust. 1.
W takim przypadku importer musi złożyć zabezpieczenie, określone w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, równe kwocie należności, którą musiałby zapłacić, gdyby klasyfikacja produktów została dokonana na podstawie standardowej wartości przywozowej mającej zastosowanie w odniesieniu do danej partii towarów;
c) lub standardowej wartości przywozowej wyliczonej zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia.
2. Importer ma jeden miesiąc od sprzedaży danych produktów, z zastrzeżeniem terminu do czterech miesięcy od daty zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, na wykazanie, że partia towarów została zagospodarowana zgodnie z warunkami potwierdzającymi poprawność cen, określonych w ust. 1 lit. a) akapit drugi lub na określenie wartości celnej, określonej w ust. 1 lit. b). Niedotrzymanie któregoś z tych dwóch terminów pociąga za sobą utratę złożonego zabezpieczenia, bez naruszenia stosowania przepisów ust. 3.
Złożone zabezpieczenie zwalnia się w stopniu, w jakim przedstawione dowody do warunków zagospodarowania zostają przedstawione i przyjęte przez organy celne.
W innym przypadku, złożone zabezpieczenie ulega przepadkowi stanowiąc płatność z tytułu należności przywozowych.
3. Czteromiesięczny termin podany w ust. 2 może zostać przedłużony przez właściwe władze o maksimum trzy miesiące na wniosek importera, przy czym wniosek ten musi zostać należycie umotywowany.
4. Jeśli przy kontroli właściwe władze stwierdzają, że wymogi niniejszego artykułu nie zostały dotrzymane, odzyskują one należną opłatę celną zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. Kwota należności, która ma zostać odzyskana lub pozostaje do odzyskania, obejmuje odsetki od daty dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu do dnia jej odzyskania. Stosowana stopa procentowa jest stopą obowiązującą dla czynności odzyskania na mocy prawa krajowego.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 2118/74 stosuje się nadal w odniesieniu do każdego z produktów wymienionych w Załączniku, do chwili rozpoczęcia roku gospodarczego 1995/96 właściwego dla każdego produktu.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do każdego produktu wymienionego w Załączniku, od początku roku gospodarczego 1995/96.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1994 r.