Dyrektywa Rady 92/114/EWG
z dnia 17 grudnia 1992 r.
odnosząca się do zewnętrznych elementów wystających znajdujących się przed tylnym oblachowaniem kabiny w pojazdach kategorii N
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
ve spolupráci s Evropským parlamentem [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
należy podjąć działania mające na celu stopniowe tworzenie rynku wewnętrznego w okresie, który kończy się 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wymagania techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe zgodnie z przepisami krajowymi, odnoszą się między innymi do elementów zewnętrznych znajdujących przed tylnym oblachowaniem kabiny w pojazdach ciężarowych;
wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4];
w celu poprawy bezpieczeństwa na drogach uznano za bezwzględne i pilnie konieczne, aby w kabinach pojazdów kategorii N nie znajdowały się ostre zewnętrzne wystające elementy w celu obniżenia ryzyka lub stopnia obrażeń u osób, które wchodzą w styczność z zewnętrzną powierzchnią pojazdu w razie wypadku;
zaleca się przestrzeganie technicznych wymagań rozporządzenia EKG nr 61 Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ odnoszącego się do ujednoliconych przepisów dotyczących zewnętrznych elementów wystających w kabinach pojazdów; wspomniane rozporządzenie EKG jest załączone do układu z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania tych homologacji dotyczących wyposażenia i części pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza dowolny pojazd silnikowy kategorii N, określony w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, zaprojektowany i zbudowany w celu jego użycia na drogach, z albo bez karoserii, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu lub też odmówić czy zabronić jego sprzedaży, rejestracji, oddania do użytku lub wykorzystania pojazdów z powodów dotyczących ich zewnętrznych elementów wystających znajdujących się przed tylnym oblachowaniem kabiny, jeśli pojazdy te spełniają wymagania określone w załączniku I.
Artykuł 3
Jakiekolwiek zmiany konieczne do dostosowania wymagań znajdujących się w załącznikach do postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
1. Państwa Członkowskie wprowadzają, nie później niż do 1 czerwca 1993 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Stosują je od dnia 1 października 1993 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienia takie towarzyszą ich urzędowej publikacji. Metody wykonania takich odniesień są ustalane przez Państwa Członkowskie.
2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 17 grudnia 1992 r.