Dyrektywa Rady
z dnia 29 czerwca 1976 r.
zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(76/580/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [3] w celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia wspomnianej działalności zniosła niektóre rozbieżności pomiędzy ustawodawstwami krajowymi; zapewniła ona właściwą ochronę ubezpieczonym i osobom trzecim we wszystkich Państwach Członkowskich, a jednocześnie umożliwiła skoordynowanie przepisów, w szczególności tych dotyczących gwarancji finansowych wymaganych od towarzystw ubezpieczeniowych;
na mocy powyższej dyrektywy minimalny fundusz gwarancyjny wymagany przez każde Państwo Członkowskie od wszystkich towarzystw ubezpieczeniowych, których centrale znajdują się na jego terytorium, nie może być niższy od pewnych kwot, wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych określonych w dyrektywie;
jednostka rozliczeniowa zostaje również określona w celu ustalenia wartości dochodu z tytułu udziału w niektórych towarzystwach ubezpieczeń wzajemnych, poniżej której dyrektywa nie ma zastosowania;
do celów niniejszej dyrektywy "jednostka rozliczeniowa" oznacza jednostkę określoną w art. 4 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego; opierając się na tym określeniu przeliczenie kwot wymienionych w dyrektywie na waluty krajowe prowadziłoby do zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami, których centrale umiejscowione są w różnych Państwach Członkowskich;
decyzją 75/250/EWG [4] z dnia 21 kwietnia 1975 r. Rada określiła europejską jednostkę rozrachunkową odzwierciedlającą przeciętną wartość zmian wszystkich walut Państw Członkowskich; kurs przeliczeniowy każdej waluty wobec tej jednostki rozliczeniowej ustalany jest automatycznie poprzez odniesienie do dziennych notowań na rynkach walutowych; korzystanie z europejskiej jednostki rozrachunkowej ustawia towarzystwa ubezpieczeniowe na tej samej płaszczyźnie konkurencji;
art. 4 wspomnianego wyżej Protokołu zostaje poddany rewizji; na mocy decyzji z dnia 18 marca 1975 r. Rady Gubernatorów EBI Bank korzysta z europejskiej jednostki rozrachunkowej, określonej decyzją Rady 75/250/EWG;
nieco później, dnia 18 grudnia 1975 r., Komisja decyzją nr 3289/75/EWWiS [5] przyjęła za jednomyślną zgodą Rady europejską jednostkę rozrachunkową do celów stosowania Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;
wartość europejskiej jednostki rozrachunkowej w walucie każdego Państwa Członkowskiego ustalana jest codziennie; stosując tę dyrektywę należy również ustalić dzień odniesienia;
jednakże w poszczególnych Państwach Członkowskich wprowadzenie europejskiej jednostki rozrachunkowej mogłoby prowadzić do zmniejszenia, w przeliczeniu na walutę krajową, kwot wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych ujętych w dyrektywie; zmniejszenie kwot mogłoby doprowadzić do porównywalnego zmniejszenia ochrony, jaką obecnie objęte są strony ubezpieczone poprzez minimalny fundusz gwarancyjny; wspomniane kwoty powinny być poddawane ocenie co dwa lata; należy spodziewać się, że w wyniku tej oceny rozważane kwoty zostaną zmienione; w tych warunkach w niektórych Państwach Członkowskich w obliczu zmniejszenia się kwot wyrażonych w walucie krajowej mogłyby szybko nastąpić dalsze dostosowania; wprowadzenie kolejnych środków wywołałoby trudności w przedsiębiorstwach i organach nadzorczych; w związku z powyższym kwoty te powinny być utrzymywane na poziomie, który mógłby zostać osiągnięty na podstawie kursu przeliczeniowego stosowanego przed wprowadzeniem europejskiej jednostki rozrachunkowej, o ile poziom ten jest wyższy od europejskiej jednostki rozrachunkowej, aż do chwili oceny kwot określonych dyrektywą 73/239/EWG;
zmiany sytuacji gospodarczej i monetarnej Wspólnoty uzasadniają badanie tych kwot w regularnych odstępach czasu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
"a) "jednostka rozliczeniowa" oznacza europejską jednostkę rozrachunkową (EUA), jak określono decyzją Komisji 3289/75/EWWiS (1). W każdym przypadku, gdy niniejsza dyrektywa powołuje się na jednostkę rozliczeniową, jako wartość przeliczenia w walucie krajowej corocznie od 31 grudnia przyjmuje się wartość z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego październik, w którym wartości przeliczenia europejskiej jednostki rozrachunkowej dostępne będą we wszystkich walutach wspólnotowych;"
.
[6]."
.
Artykuł 2
Jako środek przejściowy do czasu pierwszej zmiany kwot wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych określonych przez dyrektywę 73/239/EWG kwoty wyrażone w walutach krajowych do celów przeliczenia na jednostki rozliczeniowe w rozumieniu art. 5 lit. a) nie są niższe niż te otrzymane zgodnie z kursem przeliczeniowym stosowanym do jednostek rozliczeniowych przed przyjęciem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Co dwa lata Rada, działając na wniosek Komisji, dokonuje oceny i - jeżeli to niezbędne - zmienia kwoty wyrażone w jednostkach rozliczeniowych w dyrektywie 73/239/EWG, uwzględniając zmiany sytuacji ekonomicznej i monetarnej Wspólnoty.
Artykuł 4
Przepisy prawa krajowego zmienione zgodnie z niniejszą dyrektywą stosuje się od dnia 31 grudnia 1976 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 czerwca 1976 r.