ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1215/2009
z dnia 30 listopada 2009 r.
wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej
(wersja ujednolicona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 (1) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (2). W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości należy to rozporządzenie ujednolicić.
(2)
Na spotkaniu w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. Rada Europejska postanowiła, że układy o stabilizacji i stowarzyszeniu z krajami Bałkanów Zachodnich powinny być poprzedzone asymetryczną liberalizacją handlu.
(3)
Oczekuje się, że dalsze otwarcie rynku Wspólnoty na przywóz z krajów Bałkanów Zachodnich, wniesie wkład w proces stabilizacji politycznej i gospodarczej w regionie bez negatywnych skutków dla Wspólnoty.
(4)
Właściwa jest zatem dalsza poprawa wspólnotowych autonomicznych preferencji handlowych poprzez usuwanie wszystkich pozostałych plafonów taryfowych dla produktów przemysłowych oraz poprzez dalszą poprawę dostępu do rynku Wspólnoty dla produktów rolnych i rybołówstwa, w tym produktów przetworzonych.
(5)
Środki te proponowane są jako część procesu stabilizacji i stowarzyszania UE w odpowiedzi na szczególną sytuację w Bałkanach Zachodnich. Nie stanowią one precedensu dla wspólnotowej polityki handlowej z innymi państwami trzecimi.
(6)
Zgodnie z procesem stabilizacji i stowarzyszania UE, opartym na wcześniejszym podejściu regionalnym i konkluzjach Rady z dnia 29 kwietnia 1997 r., rozwój dwustronnych stosunków między Unią Europejską a krajami Bałkanów Zachodnich zależy od pewnych warunków. Przyznanie autonomicznych preferencji handlowych jest powiązane z poszanowaniem podstawowych zasad demokracji i praw człowieka oraz z gotowością odnośnych krajów do rozwijania wzajemnych stosunków gospodarczych. Przyznanie poprawionych autonomicznych preferencji handlowych na rzecz krajów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszania UE powinno być połączone z ich gotowością do zaangażowania się w efektywne reformy gospodarcze i współpracę regionalną, w szczególności poprzez ustanowienie strefy wolnego handlu zgodnie z odpowiednimi standardami GATT/WTO. Ponadto uzyskanie korzyści z autonomicznych preferencji handlowych jest uwarunkowane zaangażowaniem beneficjentów w efektywną współpracę administracyjną ze Wspólnotą w celu zapobiegania ryzyku nadużyć finansowych.
(7)
Preferencje handlowe mogą być przyznane tylko krajom lub terytoriom posiadającym administrację celną.
(8)
Bośnia i Hercegowina, Serbia, jak również Kosowo, jak określono w rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1244 (1999), podlegające międzynarodowej administracji cywilnej Misji ONZ w Kosowie (UNMIK) (zwane dalej „Kosowem”), spełniają te warunki i podobne preferencje w handlu powinny być przyznane im wszystkim, w celu uniknięcia dyskryminacji w regionie.
(9)
Środki handlowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny uwzględnić fakt, że Serbia i Kosowo stanowią odrębne obszary celne.
(10)
Wspólnota zawarła z Serbią Porozumienie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi (3).
(11)
Albania, Chorwacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii i Czarnogóra powinny pozostać beneficjentami niniejszego rozporządzenia jedynie w takim zakresie, w jakim niniejsze rozporządzenie przewiduje koncesje korzystniejsze od istniejących w ramach systemów umownych między Wspólnotą a tymi krajami.
(12)
Do celów procedur poświadczania pochodzenia i współpracy administracyjnej, powinny zostać zastosowane odpowiednie przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (4).
(13)
Ze względu na racjonalizację i uproszczenie należy zapewnić, aby Komisja mogła, po konsultacji z Komitetem Kodeksu Celnego i bez naruszania szczególnych procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, wprowadzić konieczne zmiany i poprawki techniczne niezbędne dla niniejszego rozporządzenia.
(14)
Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (5).
(15)
Porozumienia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu dotyczące przywozu powinny zostać przedłużone na podstawie warunków ustanowionych przez Radę oraz w świetle doświadczenia zdobytego w przyznawaniu tych porozumień w ramach niniejszego rozporządzenia. Należy ograniczyć czas trwania porozumień do dnia 31 grudnia 2010 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienia preferencyjne
1. Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych ustanowionych w art. 3, produkty pochodzące z Bośni i Hercegowiny lub z obszarów celnych Serbii lub Kosowa, inne niż ujęte w pozycjach nr 0102, 0201, 0202, 0301, 0302, 0303, 0304, 0305, 1604, 1701, 1702 i 2204 Nomenklatury Scalonej, zostają dopuszczone do przywozu na obszar Wspólnoty bez ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym i podlegają zwolnieniu z opłat celnych i opłat o skutku równoważnym.
2. Przywóz produktów cukrowniczych objętych pozycjami nr 1701 i 1702 Nomenklatury Scalonej, pochodzących z Bośni i Hercegowiny lub z obszarów celnych Serbii lub Kosowa korzysta z koncesji przewidzianych w art. 3.
3. Produkty pochodzące z Albanii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub Czarnogóry podlegają w dalszym ciągu, w przypadkach gdy tak wskazano, przepisom niniejszego rozporządzenia lub innym środkom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu, które są korzystniejsze od koncesji handlowych przewidzianych w ramach umów dwustronnych między Wspólnotą i tymi krajami.
Artykuł 2
Warunki uprawniające do porozumień preferencyjnych
1. Uprawnienie do korzystania z porozumień preferencyjnych wprowadzonych przez art. 1 jest uwarunkowane:
a)
zgodnością z definicją „produktów pochodzących” ustaloną w części I, tytuł IV, rozdział 2, sekcja 1, podsekcja 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
b)
wstrzymaniem się krajów i terytoriów, o których mowa w art. 1 od wprowadzania nowych ceł lub opłat o skutku równoważnym oraz nowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym odnośnie do przywozu pochodzącego ze Wspólnoty lub od podnoszenia dotychczasowych poziomów ceł lub opłat, bądź od wprowadzania jakichkolwiek innych ograniczeń od dnia 30 września 2000 r.; oraz
c)
zaangażowaniem beneficjentów w efektywną współpracę administracyjną ze Wspólnotą w celu zapobiegania ryzyku nadużyć finansowych.
2. Bez uszczerbku dla warunków przewidzianych w ust. 1 uprawnienie do korzystania z porozumień preferencyjnych wprowadzonych przez art. 1 jest uwarunkowane gotowością krajów będących beneficjentami do zaangażowania się w efektywne reformy gospodarcze i współpracę regionalną z innymi krajami objętymi procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, w szczególności poprzez ustanowienie strefy wolnego handlu zgodnie z art. XXIV GATT z 1994 r. i innymi stosownymi przepisami WTO.
W przypadku niezgodności w tym zakresie Rada może, na wniosek Komisji, podjąć stosowne środki kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 3
Produkty rolne - kontyngenty taryfowe
1. W odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa i wina, wymienionych w załączniku I i pochodzących z krajów i terytoriów, o których mowa w art. 1, opłaty celne stosowane wobec przywozu do Wspólnoty zostają zawieszone na okres, na poziomach i w zakresie kontyngentów taryfowych Wspólnoty oraz na warunkach wskazanych dla każdego produktu i każdego pochodzenia określonego w tym załączniku.
2. Opłaty celne stosowane wobec przywozu do Wspólnoty młodej wołowiny zdefiniowanej w załączniku II i pochodzącej z krajów i terytoriów, o których mowa w art. 1 ust. 1, stanowią 20 % cła ad valorem i 20 % określonego cła, jak ustalono we Wspólnej Taryfie Celnej, w ramach rocznego kontyngentu taryfowego 11 475 ton wyrażonych w masie tuszy.
Wielkość rocznego kontyngentu taryfowego 11 475 ton jest rozdzielana między kraje i terytoria będące beneficjentami, jak następuje:
a)
1 500 ton (masy tuszy) młodej wołowiny pochodzącej z Bośni i Hercegowiny;
b)
9 175 ton (masa tuszy) młodej wołowiny pochodzącej z obszarów celnych Serbii lub Kosowa.
Przywóz do Wspólnoty młodej wołowiny zdefiniowanej w załączniku II i pochodzącej z Albanii nie korzysta z koncesji taryfowej.
Wnioskom w sprawie przywozu w ramach tych kontyngentów towarzyszą świadectwa autentyczności wydawane przez właściwe władze kraju wywozu i potwierdzające, że towary pochodzą z danego kraju lub terytorium i odpowiadają definicji zawartej w załączniku II niniejszego rozporządzenia. Świadectwo to zostaje sporządzone przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (6).
3. Przywóz produktów cukrowniczych objętych pozycjami nr 1701 i 1702 Nomenklatury Scalonej, pochodzących z Bośni i Hercegowiny oraz obszarów celnych Serbii lub Kosowa, podlega następującym rocznym bezcłowym kontyngentom taryfowym:
a)
12 000 ton (waga netto) dla produktów cukrowniczych pochodzących z Bośni i Hercegowiny;
b)
180 000 ton (waga netto) dla produktów cukrowniczych pochodzących z obszarów celnych Serbii lub Kosowa.
4. Nie naruszając innych przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 10, uwzględniając szczególną wrażliwość rynków rolnych i produktów rybołówstwa, jeśli przywóz produktów rolnych i rybołówstwa powoduje poważne zakłócenia rynków wspólnotowych i ich mechanizmów regulacyjnych, Komisja może podjąć właściwe środki zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 8 ust. 2.
Artykuł 4
Realizacja kontyngentów taryfowych na młodą wołowinę i cukier
Komisja określa szczegółowe zasady realizacji kontyngentu taryfowego na młodą wołowinę zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.
Komisja określa szczegółowe zasady realizacji kontyngentu taryfowego na produkty cukrownicze objęte pozycjami nr 1701 i 1702 Nomenklatury Scalonej zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007.
Artykuł 5
Zarządzanie kontyngentami taryfowymi
Kontyngentami taryfowymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia zarządza Komisja zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W tym celu, państwa członkowskie i Komisja komunikują się, w miarę możliwości, za pomocą połączeń elektronicznych.
Artykuł 6
Dostęp do kontyngentów taryfowych
Każde państwo członkowskie zapewnia, aby importerzy mieli jednakowy i niezakłócony dostęp do kontyngentów taryfowych tak długo, jak długo pozwala na to saldo odpowiednich wielkości kontyngentowych.
Artykuł 7
Przyznanie kompetencji
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 8 ust. 2, przyjmuje przepisy konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia, inne niż przepisy przewidziane w art. 4, w szczególności:
a)
konieczne zmiany i korekty techniczne po zmianach w kodach Nomenklatury Scalonej i podpodziałach TARIC;
b)
konieczne korekty po zawarciu innych układów między Wspólnotą a krajami i terytoriami, o których mowa w art. 1.
Artykuł 8
Komitet
1. Komisję wspiera Komitet Kodeksu Celnego, powołany art. 247a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (7) (zwany dalej „komitetem”).
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na jeden miesiąc.
Artykuł 9
Współpraca
Państwa członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia, w szczególności przepisów określonych w art. 10 ust. 1.
Artykuł 10
Czasowe zawieszenie
1. Jeśli Komisja stwierdzi, że istnieją wystarczające dowody nadużycia finansowego lub niezapewnienia współpracy administracyjnej zgodnie z wymaganiami weryfikacji dowodów pochodzenia lub że ma miejsce masowy wzrost przywozu do Wspólnoty ponad poziom normalnej produkcji i zdolności eksportowych lub brak przestrzegania przepisów art. 2 ust. 1 przez kraje lub terytoria, o których mowa w art. 1, może ona podjąć środki w celu zawieszenia całości lub części porozumień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu na okres trzech miesięcy, z zastrzeżeniem, że uprzednio:
a)
poinformuje komitet;
b)
wezwie państwa członkowskie do podjęcia koniecznych środków zapobiegawczych w celu zabezpieczenia interesów finansowych Wspólnoty lub zapewnienia przestrzegania art. 2 ust. 1 przez kraje i terytoria będące beneficjentami;
c)
opublikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej stwierdzające, że istnieją podstawy do uzasadnionych wątpliwości w odniesieniu do stosowania porozumień preferencyjnych lub przestrzegania art. 2 ust. 1 przez dany kraj lub terytorium będące beneficjentem, które mogą prowadzić do odebrania mu prawa do dalszego korzystania z korzyści przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia.
2. Państwo członkowskie może w ciągu 10 dni skierować decyzję Komisji do Rady. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w ciągu 30 dni podjąć odmienną decyzję.
3. Po zakończeniu okresu zawieszenia, Komisja decyduje o zniesieniu środka tymczasowego zawieszenia po konsultacji z komitetem albo o przedłużeniu środka zawieszenia zgodnie z ust. 1.
Artykuł 11
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku IV.
Artykuł 12
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.