Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96
z dnia 28 października 1996 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ogólnie pojętym sektorze owocowo-warzywnym zachodzą różne zmiany, które Komisja musi brać pod uwagę przy reorientacji podstawowych reguł organizacji rynku w tym sektorze; w odniesieniu do niektórych przetworów należy także uwzględnić sytuację na rynku międzynarodowym; z uwagi na liczne zmiany, jakim podlegała wspólna organizacja rynku owoców i warzyw od czasu jej początkowego przyjęcia, należy, ze względu na przejrzystość, przyjąć nowe rozporządzenie.
(2) Niektóre przetwory mają szczególne znaczenie dla śródziemnomorskich regionów Wspólnoty, w których ceny produkcji są znacznie wyższe niż w państwach trzecich; system pomocy produkcyjnej oparty na podpisywaniu umów gwarantujących regularne dostawy dla przemysłu w zamian za płacenie producentom ceny minimalnej, jaka była stosowana w przeszłości, przetrwał próbę czasu i powinien być kontynuowany; jednakże podobnie jak w odniesieniu do świeżych produktów, rola organizacji producentów powinna zostać wzmocniona, aby zagwarantować producentom większą koncentrację podaży, zarządzanie podażą w sposób bardziej racjonalny i wreszcie, aby ułatwić monitorowanie przestrzegania ceny minimalnej.
(3) Ze względu na powiązania istniejące między cenami produktów przeznaczonych do spożycia w postaci świeżej i cenami produktów przeznaczonych do przetworzenia, należy postanowić, że cena minimalna płacona producentom musi być ustalana przy uwzględnieniu wahań ceny rynkowej w sektorze owocowo-warzywnym, oraz potrzeby utrzymania właściwej równowagi między różnymi rynkami zbytu dla produktów świeżych.
(4) Kwota pomocy musi kompensować różnicę między cenami płaconymi producentom we Wspólnocie a cenami płaconymi w państwach trzecich; dlatego też musi zostać ustanowiona podstawa obliczeń uwzględniająca tę różnicę oraz wpływ zmian ceny minimalnej, bez uszczerbku dla stosowania niektórych czynników technicznych.
(5) Ze względu na szeroką dostępność surowców i elastyczność potencjału przetwórczego, przyznawanie pomocy produkcyjnej może w niektórych przypadkach prowadzić do znacznego wzrostu produkcji; aby uniknąć trudności związanych ze zbytem, jakie mogą z takiego wzrostu wyniknąć, powinny zostać ustanowione ograniczenia odnośnie do przyznawania pomocy, albo w postaci gwarantowanego progu albo systemu kwot, zależnie od produktu.
(6) Z uwagi na przeszłe doświadczenia dotyczące przetworów na bazie pomidorów należy przyjąć system elastyczny, ukierunkowany na wzrost dynamiki przedsiębiorstw i konkurencyjności przemysłu wspólnotowego; należy ustalić kwoty na grupę produktów oraz Państwo Członkowskie na zasadzie stawki ryczałtowej przez pierwsze dwa lata wprowadzania nowego systemu; kwota pomocy na koncentraty i ich pochodne musi ulec obniżeniu, aby zrekompensować zwiększone wydatki wynikające ze zwiększenia kwot na koncentraty pomidorowe i inne produkty w stosunku do starego systemu.
(7) Sektor suszonych winogron charakteryzuje się pewnymi specjalnymi cechami, które doprowadziły do wprowadzenia systemu pomocy dla wyspecjalizowanych obszarów; system ten, wraz z systemem maksymalnej gwarantowanej powierzchni, mającym zapobiec nieproporcjonalnemu rozwojowi uprawy winogron do produkcji suszonych winogron, należy zachować w takiej formie jak w przeszłości w tym samym rozporządzeniu.
(8) Trwają programy przesadzania w celu zwalczania filoksery winiec; aby uniknąć przerwania tej operacji w chwili, kiedy duże obszary nadal czekają na przesadzenie, należy kontynuować system pomocy dla tych producentów, którzy przesadzają swoje winnice, aby zwalczać filokserę winiec.
(9) Aby ułatwić zbyt przetworów i lepiej dostosować ich jakość do popytu na rynku, powinna zostać przewidziana możliwość ustanowienia norm.
(10) Dla sektorów suszonych winogron i suszonych fig system przechowywania podczas przewozu, ograniczony do pewnej ilości suszonych winogron, należy zachować bez uszczerbku dla niektórych zmian; poziomy cen zakupu powinny zostać ustalone dla tych dwóch produktów, uwzględniając cechy charakterystyczne każdego z nich.
(11) Powinna być przewidziana możliwość wprowadzania szczególnych środków korzystnych dla niektórych sektorów stojących wobec międzynarodowej konkurencji, jeśli ich produkcja ma znaczną wagę na poziomie lokalnym lub regionalnym; takie środki muszą zawierać ulepszenia strukturalne ukierunkowane na podniesienie konkurencyjności i wspieranie wykorzystania przedmiotowych produktów; w okresie przejściowym należy zapewnić pomoc w postaci ryczałtu za obszar, na którym obecnie uprawia się szparagi przeznaczone do przetworzenia, mając na uwadze kondycję branży.
(12) W rozporządzeniu (WE) nr 3290/94 [4] Rada przyjęła dostosowania i regulacje przejściowe wymagane w sektorze rolnym dla wprowadzenia w życie porozumień przyjętych w kontekście Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, w szczególności nowe regulacje handlowe z państwami trzecimi w sektorze przetworów owocowych i warzywnych; przepisy załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 3290/94 powinny zostać dodane do niniejszego rozporządzenia; jednakże dla uproszczenia, powinno zostać wprowadzone odwołanie do Komisji dysponującej uprawnieniami w zakresie wprowadzania niektórych przepisów technicznych dotyczących ewentualnych deficytów cukru.
(13) Przyznanie pewnej pomocy mogłoby mieć niekorzystny wpływ na działanie jednolitego rynku; w związku z tym postanowienia Traktatu, według których pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie może podlegać kontroli, a pomoc, która jest niezgodna ze wspólnym rynkiem może być zakazana, powinny zostać rozszerzone w taki sposób, aby obejmowały sektor określony w niniejszym rozporządzeniu.
(14) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [5] powinno być stosowane do sektora przetworów owocowych i warzywnych, aby uniknąć dublowania norm i organów monitorujących; należy zapewnić sankcje gwarantujące jednolite stosowanie nowego systemu w całej Wspólnocie.
(15) Wspólna organizacja rynków przetworów owocowych i warzywnych musi jednocześnie we właściwy sposób uwzględniać cele wymienione w art. 39 i 110 Traktatu.
(16) W celu ułatwienia wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia należy ustalić procedurę dotyczącą ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją za pośrednictwem komitetu zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólną organizację rynków przetworów owocowych i warzywnych.
2. Wspólna organizacja obejmuje następujące produkty:
Kod CN | Wyszczególnienie |
| Warzywa (niegotowane lub gotowane na parze albo w wodzie) mrożone za wyjątkiem kukurydzy cukrowej z podpozycji 07104000, oliwek z podpozycji 07108010 i owoców z rodzaju Capsicum lub z rodzaju Pimenta z podpozycji 07108059 |
ex0711 | Warzywa zakonserwowane tymczasowo (na przykład w gazowym ditlenku siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadające się w tym stanie do bezpośredniego spożycia, za wyjątkiem oliwek z podpozycji 071120, owoców z rodzaju Capsicum lub z rodzaju Pimenta z podpozycji 07119010 oraz kukurydzy cukrowej z podpozycji 07119030 |
ex0712 | Warzywa suszone, całe, cięte w kawałki, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone, za wyjątkiem ziemniaków odwadnianych w procesie sztucznego suszenia termicznego i nienadających się do spożycia przez ludzi objętych podpozycją ex07129005, kukurydzy cukrowej objętej podpozycjami ex07129011 i 07129019 oraz oliwek objętych podpozycją ex07129090 |
08042090 | Figi suszone |
080620 | Winogrona suszone |
ex0811 | Owoce i orzechy, niegotowane lub gotowane na parze albo w wodzie, mrożone, niezawierające dodatku cukru lub innego środka słodzącego, za wyjątkiem bananów mrożonych objętych podpozycją ex08119095 |
ex0812 | Owoce i orzechy zakonserwowane tymczasowo (na przykład gazowym ditlenkiem siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadające się w tym stanie do bezpośredniego spożycia, za wyjątkiem bananów zakonserwowanych tymczasowo objętych podpozycją ex08129095 |
ex0813 | Owoce, suszone, inne niż z pozycji od 0801 do 0806; mieszanki orzechów lub suszonych owoców objętych niniejszym działem, z wyłączeniem mieszanek wyłącznie z orzechów z pozycji 0801 i 0802 objętych podpozycjami 08135031 i 08135039 |
08140000 | Skórki owoców cytrusowych i melonów (włącznie z arbuzami), świeże, mrożone, suszone lub zakonserwowane tymczasowo w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących |
09042010 | Słodka papryka suszona, nierozgniatana ani niemielona |
| Owoce i orzechy, niegotowane lub gotowane na parze lub w wodzie, mrożone, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego |
ex130220 | Substancje pektynowe i pektyniany |
ex2001 | Warzywa, owoce, orzechy i inne jadalne części roślin, przetworzone lub zakonserwowane za pomocą octu lub kwasu octowego, za wyjątkiem: Owoców z rodzaju Capsicum innych niż słodka papryka lub pieprz angielski z podpozycji 20019020Słodkiej kukurydzy (Zea mays var. saccharata) z podpozycji 20019030Ignamów, słodkich ziemniaków i podobnych jadalnych części roślin, zawierających w masie 5 % lub więcej skrobi, z podpozycji 20019040Rdzeni palmowych z podpozycji 20019060Oliwek z podpozycji 20019065Liści winorośli, pędów chmielu i podobnych innych jadalnych części roślin objętych podpozycją ex20019096 |
2002 | Pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego |
2003 | Grzyby i trufle, przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego |
ex2004 | Pozostałe warzywa przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego, mrożone, inne niż produkty objęte pozycją 2006, za wyjątkiem słodkiej kukurydzy (Zea mays var. saccharata) z podpozycji 20049010, oliwek z podpozycji 20049030 oraz ziemniaków przetworzonych lub zakonserwowanych w postaci mąki, mączki lub płatków z podpozycji 20041091 |
ex2005 | Pozostałe warzywa przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego, niemrożone, inne niż produkty objęte pozycją 2006, za wyjątkiem oliwek z podpozycji 200570, słodkiej kukurydzy (Zea mays var. saccharata) z podpozycji 20058000 i owoców z rodzaju Capsicum innych niż słodka papryka lub pieprz angielski z podpozycji 20059010 i ziemniaków przetworzonych lub zakonserwowanych w postaci mąki, mączki lub płatków z podpozycji 20052010 |
ex200600 | Owoce, orzechy, skórka i inne części roślin, zakonserwowane cukrem (odsączone, lukrowane lub kandyzowane), za wyjątkiem bananów zakonserwowanych cukrem objętych pozycją ex20060038 i ex20060099 |
ex2007 | Dżemy, galaretki owocowe, marmolady, przeciery i pasty owocowe lub orzechowe, będące przetworami gotowanymi, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, za wyjątkiem: Przetworów homogenizowanych z bananów z podpozycji ex200710Dżemów, galaretek, marmolad, purée lub past z bananów z podpozycji ex20079939, ex20079958 i ex20079998 |
ex2008 | Owoce, orzechy i inne jadalne części roślin, inaczej przetworzone lub zakonserwowane, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego lub alkoholu, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, za wyjątkiem: Masła orzechowego z podpozycji 20081110Rdzeni palmowych z podpozycji 20089100Kukurydzy z podpozycji 20089985Ignamów, słodkich ziemniaków i podobnych jadalnych części roślin zawierających w masie 5 % lub więcej skrobi, z podpozycji 20089991, orazLiści winorośli, pędów chmielu i innych podobnych jadalnych części roślin objętych pozycją ex20089999Mieszanek bananów przetworzonych lub zakonserwowanych inaczej, z podpozycji ex20089259, ex20089278, ex20089293 i ex20089298Bananów przetworzonych lub zakonserwowanych inaczej z podpozycji ex20089949, ex20089968 i ex20089999 |
ex2009 | Soki owocowe (wyłączając sok winogronowy i moszcz winogronowy z podpozycji 200960 i sok bananowy z podpozycji 200980) i soki warzywne niesfermentowane i niezawierające dodatku alkoholu, z dodatkiem cukru lub innej substancji słodzącej. |
3. Lata gospodarcze dla produktów określonych w ust. 2 ustala się, jeśli to konieczne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
TYTUŁ I
System pomocy
Artykuł 2
1. System pomocy produkcyjnej stosuje się w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I otrzymanych z owoców i warzyw zebranych na obszarze Wspólnoty.
2. Pomoc produkcyjną przyznaje się przetwórcom, którzy zapłacili producentom za ich surowce cenę nie niższą niż cena minimalna uzgodniona na podstawie umów między organizacjami producentów, uznanymi lub tymczasowo upoważnionymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2200/96 z jednej strony a przetwórcami z drugiej strony.
Jednakże w ciągu pięciu lat gospodarczych od chwili stosowania niniejszego rozporządzenia stronami umów mogą być również przetwórcy i producenci indywidualni, dla ilości nieprzekraczającej dla każdego roku odpowiednio: 75 %, 65 %, 55 %, 40 % i 25 % ilości dającej upoważnienie do pomocy produkcyjnej.
Organizacje producentów rozszerzają przywileje wynikające z przepisów niniejszego artykułu na podmioty gospodarcze niezrzeszone w żadnej ze struktur kolektywnych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96, którzy podejmują się wprowadzania do obrotu, poprzez takie struktury, całej swojej produkcji przeznaczonej do wytwarzania produktów określonych w załączniku I, i którzy płacą składkę na ogólne koszty zarządzania tym systemem ponoszone przez organizację.
Umowy muszą być podpisane przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Artykuł 3
1. Cena minimalna płacona producentom jest obliczana na podstawie:
a) ceny minimalnej obowiązującej w ciągu poprzedniego roku gospodarczego;
b) dynamiki cen rynkowych w sektorze owocowo-warzywnym;
c) konieczności zapewnienia normalnego zbytu podstawowych produktów świeżych do różnych zastosowań, łącznie z zaopatrzeniem dla przemysłu przetwórczego.
2. Ceny minimalne ustala się przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego.
3. Ceny minimalne i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 4
1. Pomoc produkcyjna nie może przekraczać różnicy między ceną minimalną płaconą producentowi we Wspólnocie a ceną surowca w głównych produkujących i wywożących państwach trzecich.
2. Kwotę pomocy produkcyjnej ustala się w taki sposób, aby umożliwić sprzedaż produktu wspólnotowego w granicach określonych w ust. 1. Przy ustanawianiu kwoty pomocy, bez uszczerbku dla stosowania art. 5, uwzględnia się w szczególności:
a) różnicę między ceną surowca we Wspólnocie oraz ceną uzyskiwaną w głównych konkurencyjnych państwach trzecich;
b) kwotę pomocy ustaloną lub obliczoną przed obniżką przewidzianą w ust. 10, jeśli ma zastosowanie, za ubiegły rok gospodarczy; oraz
c) w przypadku gdy produkcja wspólnotowa jakiegoś produktu stanowi znaczący udział w rynku, tendencje wolumenu handlu zagranicznego i ceny uzyskiwane w takim handlu, przy czym ostatnie kryterium prowadzi do obniżenia kwoty pomocy.
3. Pomoc produkcyjną ustala się w kategoriach wagi netto produktu przetworzonego. Współczynniki wyrażające stosunek między wagą użytego surowca a wagą netto produktu przetworzonego definiuje się na zasadzie znormalizowanej. Podlegają one regularnym uaktualnieniom na podstawie gromadzonych doświadczeń.
4. Pomoc produkcyjną przyznaje się przetwórcom tylko do przetworów, które:
a) zostały wyprodukowane z surowców zebranych na terenie Wspólnoty, za które składający wniosek zapłacił przynajmniej cenę minimalną określoną w art. 3;
b) spełniają minimalne wymogi jakości.
5. Cenę surowca w głównych konkurencyjnych państwach trzecich ustala się głównie na podstawie cen faktycznie obowiązujących na etapie gospodarstwa rolnego za produkty świeże o porównywalnej jakości, wykorzystywane w przetwórstwie, ocenianych na podstawie ilości wyrobów produktów wywożonych przez te państwa trzecie.
6. Jeśli produkcja wspólnotowa stanowi co najmniej 50 % ilości produktu stanowiącego rynek konsumpcyjny Wspólnoty, tendencje cen oraz ilości przywozu i wywozu ocenia się na podstawie porównywania danych za rok kalendarzowy poprzedzający początek roku gospodarczego z danymi za poprzedni rok kalendarzowy.
7. W przypadku przetworów pomidorowych pomoc produkcyjna obliczana jest dla:
a) koncentratu pomidorowego objętego kodem CN 200290;
b) pomidorów całych bez skórek, uzyskanych z odmiany San Marzano lub podobnych odmian objętych kodem CN 200210;
c) pomidorów całych bez skórek, uzyskanych z odmiany Roma lub podobnych odmian i objętych kodem CN 200210;
d) soku pomidorowego objętego kodem CN 200950.
8. Pomoc produkcyjna w odniesieniu do innych przetworów otrzymywanych z pomidorów pochodzi, odpowiednio, albo z pomocy obliczonej dla koncentratu pomidorowego, ze szczególnym uwzględnieniem zawartości suchego ekstraktu tego produktu, lub z pomocy obliczonej dla pomidorów całych bez skórek uzyskanych z odmiany Roma lub podobnych odmian, ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki handlowej produktu.
9. Komisja ustala kwotę pomocy produkcyjnej przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29. Współczynniki określone w ust. 3, minimalne wymogi jakości oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.
10. Dla przetworów otrzymywanych z pomidorów całkowite wydatki za każdy rok gospodarczy nie mogą przekraczać kwoty, jaka zostałaby osiągnięta, gdyby francuskie i portugalskie kontyngenty na koncentraty za rok gospodarczy 1997/1998 zostały ustalone jak następuje:
Francja : 224323 tony
Portugalia : 670451 ton.
W tym celu pomoc ustaloną do koncentratów pomidorowych i ich pochodnych zgodnie z ust. 9 obniża się o 5,37 %. Po upływie roku gospodarczego można wypłacić dodatek, jeśli zwiększenie kwot francuskich i portugalskich nie zostało całkowicie wykorzystane.
Artykuł 5
1. Wprowadza się gwarantowany próg obowiązujący na całym obszarze Wspólnoty za każdy rok gospodarczy dla produktów wymienionych poniżej. Jeśli gwarantowany próg zostanie przekroczony, pomoc produkcyjna zostanie obniżona. Gwarantowany próg wynosi:
a) 582000 ton wagi netto dla brzoskwiń w syropie i/lub naturalnym soku owocowym,
b) 102805 ton wagi netto dla gruszek Williams i Rocha w syropie i/lub naturalnym soku owocowym.
2. Ilość, o którą przekraczane są progi określone w ust. 1, obliczana jest na podstawie średnich ilości wyprodukowanych w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających ten rok gospodarczy, dla którego należy ustalić wielkość pomocy produkcyjnej. Jeśli gwarantowany próg został przekroczony, pomoc w następnym roku gospodarczym obniżana jest proporcjonalnie do ilości, o jaką próg został przekroczony.
Artykuł 6
1. Wprowadza się system kwot przy przyznawaniu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów otrzymywanych z pomidorów. Pomoc produkcyjną ogranicza się do wolumenu przetworów odpowiadającego wadze 6836262 ton świeżych pomidorów.
2. Wolumen przetworów określony w ust. 1 podlega rozdysponowaniu co pięć lat między trzy odrębne grupy produktów, mianowicie koncentrat pomidorowy, całe pomidory bez skórek w puszkach i inne produkty, na podstawie średnich ilości produktów w każdej grupie, wyprodukowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu pięciu lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego odbywa się rozdysponowanie.
Jednakże pierwsze rozdysponowanie, za rok gospodarczy 1997/1998 i za kolejne cztery lata gospodarcze, ustala się następująco:
- koncentrat pomidorowy 4585253 tony
- pomidory całe bez skórek w puszkach 1336119 ton
- inne produkty 914890 ton.
3. Każdego roku ilość świeżych pomidorów, ustalona zgodnie z ust. 2 dla każdej grupy produktów, podlega rozdysponowaniu między Państwa Członkowskie według średnich ilości produkowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego odbywa się przydział.
Jednakże rozdysponowanie na lata gospodarcze 1997/1998 i 1998/1999 jest takie, jak wskazane w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Za rok gospodarczy 1999/2000 rozdysponowanie odbywa się na podstawie średnich ilości produkowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu lat gospodarczych 1997/1998 i 1998/1999.
Począwszy od roku gospodarczego 1999/2000, żadne rozdysponowanie dokonywane na podstawie niniejszego ustępu nie może doprowadzić do odchyleń, ani wobec Państwa Członkowskiego ani grupy produktów, większych niż 10 % między jednym rokiem gospodarczym a rokiem po nim następującym. Jeśli rozdysponowanie odbywa się na mocy ust. 2, procent ten oblicza się na podstawie ilości z poprzedniego roku gospodarczego, skorygowanych o współczynniki odchylenia wynikające, dla każdej grupy produktów, z takiego przydziału.
4. Państwa Członkowskie rozdzielają ilości, jakie zostały im przydzielone, między przedsiębiorstwa przemysłu przetwórczego ustanowione na ich terytorium według średnich ilości wyprodukowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego odbywa się przydział, z wyłączeniem roku 1996/1997, który nie jest uwzględniany.
Jednakże dla pierwszych trzech przydziałów za lata gospodarcze 1997/1998, 1998/1999 i 1999/2000 ilości uwzględniane odnośnie do lat gospodarczych 1993/1994, 1994/1995 i 1995/1996 są ilościami faktycznie wyprodukowanymi.
5. Począwszy od roku gospodarczego 1999/2000, przydziały określone w ust. 2 i 3 przeprowadzane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą. Obejmują one w szczególności reguły mające zastosowanie do przedsiębiorstw, które prowadzą działalność krócej niż trzy lata, do nowych przedsiębiorstw oraz w przypadkach łączenia się lub transferów przedsiębiorstw.
Artykuł 7
1. Pomoc przyznawana jest w odniesieniu do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji suszonych winogron odmiany sułtańskiej i Moscatel oraz rodzynek.
Kwotę pomocy ustala się odnośnie do hektara wyspecjalizowanego obszaru, z którego zbiera się plony, na podstawie średnich plonów z hektara danego obszaru. Dodatkowo kwota pomocy ustalana jest z uwzględnieniem:
a) konieczności zapewnienia, że obszary tradycyjnie wykorzystywane do wspomnianych upraw zostaną zachowane;
b) rynków zbytu dostępnych dla takich suszonych winogron.
Kwota pomocy może być zróżnicowana zależnie od odmiany winogron i innych czynników mogących wpływać na plony.
2. Wprowadza się maksymalną gwarantowaną powierzchnię Wspólnoty dla każdego roku gospodarczego, równy średniej obszarów we Wspólnocie, wykorzystywanych do upraw określonych w ust. 1 w latach gospodarczych 1987/1988, 1988/1989 i 1989/1990. Jeśli wyspecjalizowane obszary wykorzystywane do produkcji suszonych winogron przekraczają maksymalną gwarantowaną powierzchnię Wspólnoty, kwota pomocy na kolejny rok gospodarczy obniżana jest stosownie do stopnia przekroczenia tego obszaru.
3. Pomoc przyznaje się po zebraniu plonów z obszarów i po ususzeniu produktów do przetwarzania.
4. Producenci, którzy przesadzają swoje winnice w celu zwalczania filoksery winiec i którzy nie otrzymują pomocy przewidzianej w ramach środków strukturalnych podejmowanych przeciwko tej chorobie, finansowanych przez Sekcję Orientacji (EFOGR), są uprawnieni, przez okres trzech lat gospodarczych, do otrzymywania pomocy w kwocie ustalanej w świetle kwoty pomocy określonej w ust. 1 oraz do otrzymywania kwoty pomocy przyznawanej w ramach wspomnianych środków strukturalnych. W tym przypadku ust. 3 nie stosuje się.
5. Przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego Komisja ustala kwotę pomocy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29. Zgodnie z tą samą procedurą Komisja ustanawia szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i ustala, w miarę potrzeby, do jakiego stopnia przekroczona została maksymalna gwarantowana powierzchnia oraz wynikające z tego zmniejszenie kwoty pomocy.
Artykuł 8
Mogą zostać wprowadzone wspólne normy w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 7 ust. 1 i produktów wymienionych w załączniku I, przeznaczonych do spożycia na obszarze Wspólnoty albo na wywóz do państw trzecich, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 9
1. W ciągu dwóch ostatnich miesięcy roku gospodarczego agencje zatwierdzone przez zainteresowane Państwa Członkowskie, zwane dalej "agencjami składu", mogą skupować sułtanki, rodzynki i suszone figi wyprodukowane we Wspólnocie w trakcie bieżącego roku gospodarczego, pod warunkiem, że produkty te spełniają normy jakości, jakie mają zostać ustalone.
Ilości sułtanek i rodzynek zakupionych zgodnie z ust. 2 nie mogą przekroczyć 27370 ton.
2. Ceną skupu, po jakiej agencje składu skupują produkty określone w ust. 1 jest:
a) w przypadku suszonych fig cena minimalna za klasę o najniższej jakości minus 5 %;
b) w przypadku sułtanek i rodzynek cena skupu obowiązująca w roku gospodarczym 1994/1995, korygowana co roku zgodnie ze zmianą w minimalnej cenie importowej określonej w art. 13 lub, począwszy od 2000 r., w cenach światowych.
3. Produkty skupowane przez agencje składu zbywane są na warunkach, które nie zagrażają równowadze rynkowej i które zapewniają równy dostęp do produktów oferowanych do sprzedaży oraz równe traktowanie nabywców.
Jeśli produkty nie mogą zostać zbyte na normalnych warunkach można podjąć specjalne środki. W tym przypadku może być wymagane specjalne zabezpieczenie w celu zapewnienia, że przedsięwzięcia rozpoczęte zostaną zrealizowane, w szczególności te dotyczące miejsca przeznaczenia produktu. Zabezpieczenie przepada, w całości lub częściowo, jeśli przedsięwzięcia nie zostały zrealizowane lub zostały zrealizowane częściowo.
4. Pomoc w odniesieniu do składowania przyznaje się agencjom składu za ilości produktów, jakie zakupiły i za faktyczny czas składowania. Jednakże przyznawanie pomocy ulega zakończeniu na koniec osiemnastomiesięcznego okresu następującego po zakończeniu roku gospodarczego, w którym produkt został zakupiony.
5. Agencjom składu przyznawana jest rekompensata finansowa, równa różnicy między ceną skupu, płaconą przez agencje składu, a ceną sprzedaży. Rekompensata ta ulega obniżeniu o kwotę wszelkich zysków wynikających z różnicy między ceną skupu a ceną sprzedaży.
6. Dla celów stosowania ust. 1, Państwa Członkowskie zatwierdzają agencje składu, które zapewniają stosowne gwarancje, że są w stanie zarówno składować produkty w zadowalających warunkach technicznych, oraz że są w stanie w sposób zadowalający zarządzać skupowanymi produktami.
Od agencji takich wymaga się w szczególności, aby składowały skupowane produkty w oddzielnych pomieszczeniach oraz aby prowadziły dla tych produktów oddzielną księgowość.
7. Sprzedaż produktów skupowanych zgodnie z ust. 1 odbywa się poprzez zaproszenie do składania ofert przetargowych lub po cenie z góry ustalonej.
Przedłożone oferty przetargowe są uwzględniane dopiero po wniesieniu zabezpieczenia.
8. Cena skupu określona w ust. 2 i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności uzgodnień dotyczących pomocy w odniesieniu do składowania, rekompensaty finansowej oraz skupu i sprzedaży produktów przez agencje składu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 10
1. W przypadku produktów uwzględnionych w art. 1 ust. 2 o głównym znaczeniu gospodarczym lub ekologicznym na poziomie lokalnym lub regionalnym, oraz w szczególności stających wobec silnej konkurencji międzynarodowej, mogą zostać podjęte specjalne środki w celu promowania tych produktów i podnoszenia ich konkurencyjności zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Takie środki mogą obejmować w szczególności:
a) działania w celu poprawy przydatności zebranych produktów do przetwarzania, oraz dostosowania ich właściwości do potrzeb przemysłu przetwórczego;
b) działania w celu udoskonalenia naukowych i technicznych aspektów nowych metod operacyjnych i procedur, w związku z poprawą jakości i/lub obniżenia kosztów produkcji przetworów;
c) działania związane z rozwojem nowych produktów i/lub nowych zastosowań przetworów;
d) przeprowadzanie badań gospodarczych i rynkowych;
e) działania w celu wspierania spożycia i wykorzystania danych produktów.
2. Środki przewidziane w ust. 1 podejmowane są przez organizacje producentów lub ich stowarzyszenia uznane na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wspólnie z organizacjami reprezentującymi podmioty gospodarcze, które przetwarzają i/lub wprowadzają do obrotu produkt(-y) w danym sektorze.
3. Aby ułatwić wprowadzenie szczególnych środków ukierunkowanych na poprawę konkurencyjności, określonej w ust.. 1 w odniesieniu do szparagów, zgodnie z niniejszym artykułem przyznawana jest zryczałtowana pomoc w wysokości 500 ECU na hektar dla maksymalnie 9000 hektarów w okresie pierwszych trzech lat po wprowadzeniu tych środków.
4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące zapewnienia zgodności i komplementarności środków przewidzianych w niniejszym artykule z przyjętymi na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 z jednej strony, i ze środkami finansowanym na mocy art. 2, 5 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 4256/88 [6] z drugiej strony, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
TYTUŁ II
Handel z państwami trzecimi
Artykuł 11
1. Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 może podlegać wymogowi okazania pozwolenia na przywóz lub wywóz.
Pozwolenia wydawane są przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od rejonu jego działania we Wspólnocie i bez uszczerbku dla środków podjętych w celu stosowania art. 15, 16, 17 i 18.
Pozwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty. Wydawanie takich pozwoleń może podlegać wymogowi złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone lub wywożone w okresie ważności pozwolenia; poza przypadkami siły wyższej zabezpieczenie przepada w całości lub częściowo, jeżeli przywóz lub wywóz nie jest realizowany, lub jest zrealizowany tylko częściowo, we wspomnianym okresie.
2. Termin ważności pozwoleń na przywóz lub wywóz oraz inne szczegółowe zasady w odniesieniu do stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 12
1. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stawki celne we Wspólnej Taryfie Celnej stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
2. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 13
1. Minimalna cena importowa za lata gospodarcze 1997/1998, 1998/1999 i 1999/2000 ustalana jest w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II. Minimalna cena importowa ustalana jest z uwzględnieniem w szczególności:
- cen franco granica przy przywozie do Wspólnoty,
- cen uzyskiwanych na rynkach światowych,
- sytuacji na wewnętrznym rynku wspólnotowym, oraz
- tendencji w handlu z państwami trzecimi.
Jeśli minimalna cena importowa nie jest przestrzegana, oprócz opłaty celnej nakładana jest dodatkowo opłata wyrównawcza w oparciu o ceny głównych zaopatrujących państw trzecich.
2. Minimalną cenę importową na suszone winogrona ustala się przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Minimalną cenę importową ustala się na rodzynki i inne suszone winogrona. Dla każdej z dwóch grup produktów cena ta może być ustalona w odniesieniu do produktów w opakowaniach bezpośrednich o wadze netto do ustalenia i w odniesieniu do produktów w opakowaniach bezpośrednich o wadze netto przekraczającej tę wagę.
3. Minimalną cenę importową za przetworzone wiśnie ustala się przed rozpoczęciem roku gospodarczego. Cena może być ustalana w odniesieniu do produktów w opakowaniach bezpośrednich o ustalonej wadze netto.
4. Minimalna cena importowa, jakiej należy przestrzegać dla suszonych winogron, to cena obowiązująca w dniu przywozu. Opłata wyrównawcza jak ma zostać nałożona, jeżeli istnieje, jest opłatą, która obowiązuje tego samego dnia.
5. Minimalna cena importowa, jakiej należy przestrzegać dla przetworzonych wiśni, to cena obowiązująca w dniu przyjęcia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
6. Opłaty wyrównawcze za suszone winogrona ustala się poprzez odniesienie do skali cen importowych. Różnica między minimalną ceną importową i każdym stopniem skali wynosi:
- 1 % ceny minimalnej dla pierwszego stopnia skali,
- 3, 6 i 9 % ceny minimalnej odpowiednio dla drugiego, trzeciego i czwartego stopnia.
Piąty stopień skali obejmuje wszystkie przypadki, w których cena importowa jest niższa od ceny stosowanej dla czwartego stopnia.
Maksymalna opłata wyrównawcza ustalana w odniesieniu do suszonych winogron nie przekracza różnicy między ceną minimalną i kwotą ustaloną na podstawie najkorzystniejszych cen stosowanych na rynku światowym dla znacznych ilości przez najbardziej reprezentatywne państwa trzecie.
7. Jeżeli cena importowa za przetworzone wiśnie jest niższa niż cena minimalna na te produkty, pobiera się opłatę wyrównawczą równą różnicy między tymi cenami.
8. Minimalna cena importowa, kwota opłaty wyrównawczej oraz inne przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 14
1. Aby zapobiec lub przeciwdziałać negatywnym skutkom dla rynku wspólnotowego, które mogą wyniknąć z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, przywóz jednego lub więcej takich produktów po stawce celnej ustanowionej we Wspólnej Taryfie Celnej podlega dodatkowej należności przywozowej, jeśli spełnione są warunki określone w art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa [7], zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, chyba że przywóz nie stwarza prawdopodobieństwa zakłóceń na rynku Wspólnoty lub skutki byłyby niewspółmierne do zamierzonego celu.
2. Ceny spustowe, poniżej których można nakładać dodatkową opłatę celną, to ceny przekazane przez Wspólnotę do Światowej Organizacji Handlu zgodnie z jej ofertą rozpatrywaną podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
Wolumeny graniczne, których przekroczenie jest konieczne w celu nałożenia dodatkowej należności przywozowej, są określane w szczególności na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty na przestrzeni trzech lat poprzedzających rok, w którym występują lub mogą wystąpić szkodliwe skutki określone w ust. 1.
3. Ceny importowe, które mają być brane pod uwagę przy nakładaniu dodatkowej należności przywozowej, określane są na podstawie cen importowych cif danej przesyłki.
W tym celu sprawdza się ceny importowe cif na podstawie reprezentatywnych cen za przedmiotowy produkt na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku przywozowym tego produktu.
4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29. Takie szczegółowe zasady określają w szczególności:
a) produkty, co do których mogą być stosowane dodatkowe należności przywozowe na mocy art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa określonego w ust. 1 niniejszego artykułu;
b) inne kryteria niezbędne do stosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa.
Artykuł 15
1. Kontyngenty taryfowe na produkty wymienione w art. 1 ust. 2 wynikające z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych są otwierane i zarządzane zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
2. Kontyngenty mogą być stosowane w oparciu o jedną spośród poniższych metod lub ich kombinację:
a) metodę opartą na chronologicznej kolejności składania wniosków (zasada "kto pierwszy, ten lepszy");
b) metodę przydziału kontyngentów proporcjonalnie do wnioskowanych ilości według składanych wniosków (zastosowanie metody "jednoczesnego rozpatrywania");
c) metodę opartą na uwzględnianiu tradycyjnych przepływów handlowych (zastosowanie metody "tradycyjne/nowe dostawy").
Można przyjąć inne właściwe metody. Muszą one unikać dyskryminacji między danymi podmiotami.
3. Przyjęta metoda zarządzania uwzględnia, jeśli to konieczne, potrzeby podaży na rynku Wspólnoty, oraz potrzebę zagwarantowania równowagi na tym rynku, jednocześnie czerpiąc z metod stosowanych w przeszłości w odniesieniu do kontyngentów odpowiadających kontyngentom określonym w ust. 1, bez uszczerbku dla praw wynikających z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej negocjacji handlowych.
4. Szczegółowe zasady określone w ust. 1 przewidują roczne kontyngenty, odpowiednio wprowadzane w ciągu roku, określają wykorzystywaną metodę zarządzania nimi i, gdy jest to właściwe, obejmują:
a) gwarancje obejmujące charakter i pochodzenie produktu;
b) uznanie dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji określonych w lit. a); oraz
c) warunki, zgodnie z którymi wydaje się pozwolenia na przywóz, oraz termin ich ważności.
Artykuł 16
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu:
a) istotnych gospodarczo ilości produktów niezawierających dodatku cukru określonych w art. 1 ust. 2;
b) - cukru białego i cukru surowego objętych kodem CN 1701:
- glukozy i syropu glukozowego objętych kodami CN 17023051, 17023059, 17023091, 17023099 i 17024090,
- izoglukozy objętej kodami CN 17023010, 17024010, 17026010 i 17029030, i
- syropów buraczanego i trzcinowego objętych kodem CN ex17029099,
stosowanych w produktach wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b),
na podstawie cen tych produktów w handlu międzynarodowym oraz w ramach limitów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu, różnica między tymi cenami a cenami stosowanymi we Wspólnocie może być pokryta refundacjami wywozowymi.
2. Metoda, jaką należy przyjąć odnośnie do przydziału ilości, jakie mogą być wywiezione z refundacją, jest metodą, która:
a) jest najlepiej dostosowana do charakteru produktu i sytuacji na danym rynku, pozwala na najbardziej wydajne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględnia należycie efektywność i strukturę wywozu ze Wspólnoty, nie tworząc jednakże dyskryminacji między dużymi i małymi podmiotami;
b) jest najmniej uciążliwa dla podmiotów z administracyjnego punktu widzenia przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogów administracyjnych;
c) pozwala uniknąć wszelkiej dyskryminacji między danymi podmiotami.
3. Refundacje są jednakowe dla całej Wspólnoty.
W przypadku gdy w wyniku sytuacji w handlu międzynarodowym lub na skutek szczególnych wymagań niektórych rynków jest to niezbędne, refundacja do danego produktu może ulegać zmianie w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
Refundacje są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29. Refundacje są ustalane w regularnych odstępach czasu.
Refundacje ustalane w regularnych odstępach czasu mogą, jeśli to konieczne, być zmieniane w danym okresie przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jej własnej inicjatywy.
4. Refundacje są przyznawane tylko w wyniku złożenia wniosku i przedstawienia właściwego pozwolenia na wywóz.
5. Stosowana jest refundacja mająca zastosowanie w dniu złożenia wniosku o pozwolenie i, w przypadku zróżnicowanej refundacji, mająca zastosowanie w tym samym dniu:
a) dla miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu; lub
b) dla faktycznego miejsca przeznaczenia, jeśli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu. W takim przypadku stosowana kwota nie może przekroczyć kwoty stosowanej dla miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
Właściwe środki mogą zostać podjęte w celu przeciwdziałania nadużyciu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie.
6. Ustępy 4 i 5 mogą zostać uchylone w przypadku produktów, do których wypłacane są refundacje w ramach operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
7. Przestrzeganie limitów wolumenów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu jest zapewnione na podstawie certyfikatów eksportowych wydanych na okresy referencyjne w nich przewidziane i stosowanych do produktów, których to dotyczy. W odniesieniu do przestrzegania zobowiązań wynikających z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych zakończenie okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.
8. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włącznie z przepisami dotyczącymi redystrybucji nieprzydzielonych lub niewykorzystanych ilości przeznaczonych na wywóz przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 17
1. Niniejszy artykuł stosuje się do refundacji określonych w art. 16 ust. 1 lit. a).
2. Przy ustalaniu wysokości refundacji uwzględnia się:
a) istniejącą sytuację i przyszłe tendencje w odniesieniu do:
- cen i dostępności na rynku Wspólnoty przetworów owocowych i warzywnych,
- cen w handlu międzynarodowym;
b) minimalny obrót i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych punktów wywozu we Wspólnocie, jak również kosztów wysyłki do krajów przeznaczenia;
c) aspekty gospodarcze proponowanego wywozu;
d) limity wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu.
3. Jeśli ceny na rynku Wspólnoty są ustalane dla produktów określonych w art. 16 ust. 1 lit. a), wówczas uwzględnia się te ceny rynkowe, które są najkorzystniejsze z punktu widzenia wywozu.
Przy ustalaniu cen w handlu międzynarodowym uwzględnia się:
a) ceny na rynkach państw trzecich;
b) najkorzystniejsze ceny w państwach trzecich będących krajami przeznaczenia dla przywozu z państw trzecich;
c) ceny producenta zarejestrowane w państwach trzecich wywozu;
d) ceny ofertowe na granicy Wspólnoty.
4. Refundacja jest wypłacana po przedstawieniu dowodu, że:
- produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty,
- produkty są pochodzenia wspólnotowego, oraz
- w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu, lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację, bez uszczerbku dla art. 16 ust. 5 lit. b). Jednakże od tej zasady można poczynić wyjątki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, pod warunkiem ustanowienia warunków oferujących równoważne gwarancje.
5. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 18
1. Niniejszy artykuł stosuje się do refundacji określonych w art. 16 ust. 1 lit. b).
2. Kwota refundacji jest równa:
- dla cukru surowego, cukru białego oraz syropu buraczanego i trzcinowego, kwocie refundacji wywozowej do takich produktów w stanie nieprzetworzonym, ustalonej zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [8] oraz z jego przepisami wykonawczymi,
- dla izoglukozy, kwocie refundacji wywozowej do tego produktu w stanie nieprzetworzonym, ustalonej zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 oraz z jego przepisami wykonawczymi,
- dla glukozy i syropu glukozowego kwocie refundacji wywozowej do tych produktów w stanie nieprzetworzonym, ustalonej dla każdego z tych produktów zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [9] oraz z jego przepisami wykonawczymi.
3. Aby móc skorzystać z refundacji przetworom musi towarzyszyć, przy wywozie, deklaracja od składającego wniosek, zawierająca wskazanie ilości cukru surowego i cukru białego oraz syropów buraczanego i trzcinowego, izoglukozy, glukozy i syropu glukozowego wykorzystywanych w produkcji.
Dokładność takiej deklaracji wskazanej w akapicie pierwszym podlega kontroli właściwych władz danych Państw Członkowskich.
4. Jeśli refundacja jest niewystarczająca do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b), przepisy ustanowione w odniesieniu do refundacji określone w art. 16 ust. 1 lit. a) stosuje się do tych produktów, zamiast przepisów art. 16 ust. 1 lit. b).
5. Refundacja przyznawana jest do wywozu produktów:
a) które są pochodzenia wspólnotowego;
b) które zostały przywiezione z państw trzecich i za które zapłacono należności przywozowe określone w art. 12, pod warunkiem, że eksporter udowodni, że:
- produkt przeznaczony do wywozu i produkt uprzednio przywożony są jednym i tym samym produktem, oraz
- należności przywozowe zostały pobrane przy przywozie.
W przypadku określonym w lit. b) refundacja do każdego produktu jest równa należnościom celnym pobranym przy przywozie, jeśli te ostatnie są niższe niż mająca zastosowanie refundacja; jeśli należności celne pobrane przy przywozie są wyższe niż ta refundacja, stosuje się tę ostatnią.
6. Refundacja wypłacana jest po przedstawieniu dowodu, że:
- produkty spełniają jeden z dwóch warunków wymienionych w ust. 5,
- produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty, oraz
- w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację, bez uszczerbku dla art. 16 ust. 5 lit. b). Jednakże od tej zasady można poczynić wyjątki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, pod warunkiem ustanowienia warunków oferujących równoważne gwarancje.
7. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 19
1. W zakresie niezbędnym do prawidłowego działania wspólnej organizacji rynków zbóż, cukru oraz owoców i warzyw, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, może w szczególnych przypadkach zakazać całkowicie lub częściowo stosowania ustaleń o uszlachetnianiu czynnym w odniesieniu do:
- produktów określonych w art. 16 ust. 1 lit. b), oraz
- owoców i warzyw przeznaczonych do wytwarzania produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
2. Jednakże na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli sytuacja określona w ust. 1 wystąpi w trybie pilnym, a rynek Wspólnoty ulegnie lub będzie narażony na zakłócenia, na skutek ustaleń o uszlachetnianiu czynnym, Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o niezbędnych środkach; Rada i Państwa Członkowskie powiadamiane są o takich środkach, które są ważne przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy i są niezwłocznie stosowane. Jeśli do Komisji wpłynie wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje ona decyzję w tej sprawie w ciągu tygodnia od otrzymania wniosku.
3. Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w ciągu tygodnia od dnia, w którym zostało o niej powiadomione. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji. Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy, decyzję Komisji uznaje się za uchyloną.
Artykuł 20
1. Jeśli na mocy art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 opłata wyrównawcza przekraczająca 5 ECU za 100 kilogramów jest poniesiona przy wywozie cukru białego, decyzja o nałożeniu opłaty na wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 zawierających minimum 35 % dodatku cukru może być podjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
2. Kwotę opłaty wywozowej ustala się z uwzględnieniem:
- rodzaju przetworu otrzymywanego z owoców i warzyw, który zawiera dodatek cukru,
- zawartości dodatku cukru w przedmiotowym produkcie,
- cen cukru białego na rynku Wspólnoty i na rynkach światowych,
- wywozowej opłaty wyrównawczej mającej zastosowanie do cukru białego,
- implikacji ekonomicznych stosowania wspomnianej opłaty.
3. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 21
1. Ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i specjalne zasady jej stosowania stosuje się do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura towarowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia jest włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
2. Chyba że niniejsze rozporządzenie lub przepisy przyjęte na jego mocy stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zakazane jest:
- nakładanie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do ceł,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równorzędnym.
Artykuł 22
1. Jeżeli z powodu przywozu lub wywozu rynek Wspólnoty jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 ulegnie zakłóceniu lub grozi mu poważne zakłócenie, które może narazić na niebezpieczeństwo cele określone w art. 39 Traktatu, w handlu z państwami trzecimi można zastosować odpowiednie środki do czasu ustąpienia takiego zakłócenia lub groźby zakłócenia.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu oraz ustala przypadki i limity, w ramach których Państwa Członkowskie mogą podejmować środki ochronne.
2. Jeśli zaistnieje sytuacja określona w ust. 1 Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o niezbędnych środkach; Państwo Członkowskie jest powiadamiane o takich środkach, które mają niezwłocznie zastosowanie. W przypadku, gdy Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.
3. Każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Rady w sprawie środków, co do których Komisja podjęła decyzję, w ciągu trzech dni roboczych następujących po dniu powiadomienia ich o tej decyzji. Rada zbiera się bezzwłocznie. Rada stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub znieść przedmiotowy środek.
4. Niniejszy artykuł stosowany jest z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z art. 228 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 23
Artykuł 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami określonymi w art. 1 ust. 2.
Artykuł 24
Tytuł VI (Kontrole krajowe i wspólnotowe) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 stosuje się do kontroli zgodności z regułami wspólnotowymi dotyczącymi rynku przetworów owocowych i warzywnych.
Artykuł 25
Kary finansowe lub inne kary administracyjne przyjmowane są stosownie do szczególnych potrzeb sektora zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 26
Jeśli wymagane są środki ułatwiające przejście z poprzednich ustaleń do ustanowionych niniejszym rozporządzeniem, przyjmowane są one zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 27
1. Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia. Dane, które mają być przekazywane, określane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29. Szczegółowe zasady przekazywania i dystrybucji takich informacji przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.
2. Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte przez Państwa Członkowskie w celu stosowania niniejszego rozporządzenia, łącznie ze wszelkimi zmianami, przekazywane są Komisji nie później niż w ciągu miesiąca od ich przyjęcia.
3. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, w celu wymierzania kar za naruszanie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapobieżenia nadużyciom i ich wyeliminowania.
Artykuł 28
Niniejszym ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych, zwany dalej "Komitetem", w skład którego wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 29
1. W przypadkach stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przedkłada sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy bądź na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć. Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy. Opinia przyjmowana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
b) Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie. W takim wypadku Komisja może odroczyć stosowanie przyjętych przez nią środków na okres nie przekraczający jednego miesiąca od dnia powiadomienia Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 30
Komitet może rozpatrywać każdą inną sprawę określoną przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 31
Wydatki poniesione na mocy art. 2, 7 i art. 9 ust. 4 i 5 oraz art. 10 ust. 3 uważa się za interwencję stabilizującą rynki rolne w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [10].
Artykuł 32
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym uwzględnieniu celów wymienionych w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 33
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r. Jednakże tytułu I nie stosuje się w odniesieniu do każdego danego produktu do chwili rozpoczęcia roku gospodarczego 1997/1998.
2. Następujące rozporządzenia tracą moc ze skutkiem od daty stosowania odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [11],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2245/88 z dnia 19 lipca 1988 r. wprowadzające systemy gwarancyjnego progu w odniesieniu do brzoskwiń i gruszek w syropie i/lub naturalnym soku owocowym [12],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1206/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiające ogólne zasady systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych [13],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 668/93 z dnia 17 marca 1993 r. w sprawie wprowadzenia ograniczenia przyznawania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów z pomidorów [14].
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelami korelacji w załączniku IV.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 października 1996 r.