Rozporządzenie Rady (WE) nr 992/95
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólnota zawarła Umowę w formie wymiany listów, w szczególności z Norwegią, zatwierdzone decyzją 86/557/EWG [1];
powyższa Umowa zostało zmienione i uzupełnione Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Umową dwustronną w formie wymiany listów z Norwegią zatwierdzoną decyzją 93/737/WE [2];
w ramach powyższego Porozumienia Wspólnota zobowiązała się, pod pewnymi warunkami, do ustanowienia każdego roku kontyngentów taryfowych Wspólnoty z obniżoną lub zerową stawką celną na pewną ilość produktów rolnych i rybołówstwa pochodzących z tego kraju; należy stosownie do tego ustanawiać kontyngenty celne, wyszczególniając tam gdzie to jest konieczne, wszelkie ustanowione warunki uprawnienia; do celów uproszczenia powinny zostać ustalone przepisy upoważniające Komisję do nadawania mocy obowiązującej, po otrzymaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, niezbędnym zmianom i technicznym adaptacjom niniejszego rozporządzenia, wynikającym ze zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric, a także dostosowywaniu wielkości, okresu i stawki kontyngentowej wynikającej z decyzji Rady;
kontyngenty taryfowe przewidziane w omawianych umowach odnoszą się do nieograniczonego okresu, i dlatego w celu skuteczności i uproszczenia w stosowaniu odnośnych środków, wydaje się być wskazane ustalenie, że stosowanie niniejszego rozporządzenia będzie oparte na zasadzie wieloletniości;
wszyscy importerzy ze Wspólnoty powinni mieć zapewniony równy i ciągły dostęp do wyżej wymienionych kontyngentów a stawka celna ustanowiona dla kontyngentów powinna być stosowana konsekwentnie do wszystkich przywozów omawianego produktu do wszystkich Państw Członkowskich do czasu wyczerpania się kontyngentów podczas całego okresu ważności powyższych umów w formie wymiany listów;
Wspólnota podejmuje decyzję o ustanowieniu kontyngentów taryfowych, realizując swoje zobowiązania międzynarodowe; dla zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami, nie ma uzasadnionej przeszkody dla upoważnienia Państw Członkowskich do czerpania z kontyngentów ilościowych niezbędnych wielkości odpowiadających aktualnym przywozom; ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją, która musi w szczególności być w stanie kontrolować szybkość z którą kontyngenty są wyczerpywane i odpowiednio informować o tym Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku lub w okresach podanych w załączniku I, opłaty celne mające zastosowanie do produktów, określonych w niniejszym rozporządzeniu, są zawieszone lub obniżone do poziomu wskazanego dla każdego produktu, w ramach limitu kontyngentu taryfowego Wspólnoty podanej dla każdego produktu.
2. Przywóz produktów, określonych w załączniku I objętych porządkowymi numerami 09.0703 i 09.0711 nie nabywa prawa do korzystania z kontyngentów taryfowych, chyba że cena nie podlegająca obciążeniom granicznym ustalona przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [3] jest przynajmniej równa cenie referencyjnej ustalonej przez Wspólnotę dla produktów lub kategorii produktów, o których mowa.
3. Obowiązuje Protokół w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej załączony do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [4].
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe, określone w art. 1, będą zarządzane przez Komisję, która może podjąć jakiekolwiek właściwe środki w celu zapewnienia sprawnego zarządzania.
Artykuł 3
Jeżeli importer przedstawi w Państwie Członkowskim deklarację zgłoszenia do swobodnego obrotu łącznie z wnioskiem o preferencyjne potraktowanie produktu objętego niniejszym rozporządzeniem i jeżeli ta deklaracja zostanie zaakceptowana przez organy celne, odnośne Państwo Członkowskie będzie czerpać z kontyngentu ilościowego wielkość odpowiadającą zaakceptowanym deklaracjom poprzez powiadomienie o tym Komisji.
Komisja musi być powiadomiona bezzwłocznie o wnioskach o przydział z podaniem daty akceptacji wyżej wymienionych deklaracji.
Przydziały są przyznawane przez Komisję w oparciu o datę przyjęcia deklaracji zgłoszenia do swobodnego obrotu przez organy celne odnośnego Państwa Członkowskiego, do wysokości, w jakiej umożliwia to dostępny bilans.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta przydzielonych ilości, wtedy zwróci je ono w możliwie krótkim terminie do odpowiedniego kontyngentu ilościowego.
Jeżeli wnioskowane ilości są większe od dostępnego bilansu kontyngentu ilościowego, rozdysponowanie będzie dokonywane na podstawie proporcjonalnej w odniesieniu do wniosków. Państwa Członkowskie zostaną o tym poinformowane przez Komisję.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zagwarantuje importerom produktów, o których mowa, równy i ciągły dostęp do kontyngentów tak długo jak pozwala na to bilans odpowiedniego kontyngentu ilościowego.
Artykuł 5
1. Przepisy konieczne w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia:
a) zmiany i techniczne adaptacje, tak dalece jak to jest konieczne, wynikające ze zmian nomenklatury scalonej i kodów celnych; oraz
b) niezbędne dostosowania ilości, okresów i stawki celnej wynikające z decyzji przyjętych przez Radę;
zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2.
2. Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 nie upoważniają Komisji do:
- przenoszenia preferencyjnych ilości z jednego okresu obowiązywania kontyngentu do innego,
- zmieniania harmonogramów czasowych ustanowionych w umowach,
- przekazywania ilości z jednego kontyngentu do innego,
- przyznawania i zarządzania kontyngentami wynikającymi z nowych umów.
Artykuł 6
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany w art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [5].
2. Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet dostarczy swoją opinię na temat tego projektu w określonym czasie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy. Opinia powinna być wydana przez większość ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie powinny być ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja podejmuje środki, które obowiązują niezwłocznie. Jeżeli jednak te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja powinna niezwłocznie powiadomić o nich Radę. W takim wypadku:
- Komisja odroczy stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia,
- Rada, działając na zasadzie kwalifikowanej większości może podjąć inną decyzję w okresie, określonym w tiret poprzednie.
3. Komitet może badać każdą kwestię dotyczącą stosowania tego rozporządzenia, która jest wniesiona przez przewodniczącego albo z jego własnej inicjatywy lub na prośbę Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby niniejsze rozporządzenie było przestrzegane.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuję się od dnia 1 stycznia 1995 r. dla całego okresu ważności umów w formie wymiany listów z Norwegią, zatwierdzonych odpowiednio decyzjami 86/557/EWG i 93/737/WE.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 10 kwietnia 1995 r.