Dyrektywa 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 30 czerwca 1994 r.
w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
różnice istniejące między ustawodawstwami krajowymi odnoszącymi się do substancji słodzących oraz warunków ich użycia utrudniają swobodny przepływ środków spożywczych; w wyniku tego mogą zostać stworzone warunki nieuczciwej konkurencji;
głównym motywem każdego uregulowania dotyczącego substancji słodzących oraz warunków ich użycia musi być potrzeba ochrony i informowania konsumentów;
uwzględniając najbardziej aktualne informacje naukowe i toksykologiczne, używanie takich substancji może być dozwolone tylko dla niektórych środków spożywczych i pod pewnymi warunkami użycia;
niniejsza dyrektywa nie wpływa na zasady odnoszące się do innych funkcji niż zdolności słodzące substancji objętych niniejszą dyrektywą;
używanie substancji słodzących w zastępstwie cukru uzasadnione jest w produkcji żywności o zmniejszonej wartości energetycznej, środków spożywczych niepowodujących próchnicy i żywności bez dodatku cukru, w celu przedłużenia terminu ważności na skutek zastąpienia cukru oraz w produkcji produktów dietetycznych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową, stanowiącą część dyrektywy ogólnej w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/107/EWG.
2. Niniejsza dyrektywa stosuje się do dodatków do żywności zwanych dalej "substancjami słodzącymi", używanymi:
- w celu nadania słodkiego smaku środkom spożywczym,
- jako słodziki stołowe.
3. Do celów niniejszej dyrektywy wyrazy "bez dodatku cukru" i "o zmniejszonej wartości energetycznej" znajdujące się w kolumnie III Załącznika są zdefiniowane w sposób następujący:
- "bez dodatku cukru": bez żadnego dodatku mono- lub dysacharydów ani jakiegokolwiek środka spożywczego używanego ze względu na jego właściwości słodzące,
- "o zmniejszonej wartości energetycznej": o wartości energetycznej zmniejszonej o co najmniej 30 % w stosunku do środka wyjściowego lub do podobnego produktu.
4. Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do posiadających właściwości słodzące środków spożywczych.
Artykuł 2
1. Jedynie substancje słodzące wyszczególnione w Załączniku mogą być wprowadzone na rynek w celu:
- sprzedaży konsumentowi końcowemu,
lub
- użycia do produkcji środków spożywczych.
2. Substancje słodzące określone w ust. 1 tiret drugie mogą być użyte tylko do produkcji środków spożywczych wyszczególnionych w Załączniku i na warunkach, które są tam określone.
3. Z wyjątkiem specjalnych ustaleń substancje słodzące nie mogą być używane w żywności przeznaczonej dla niemowląt i dla małych dzieci, zgodnie z dyrektywą 89/398/EWG [5].
4. Maksymalne dawki użycia wskazane w Załączniku odnoszą się do środków spożywczych gotowych do spożycia, przygotowanych według instrukcji użycia.
Artykuł 3
1. Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku do dyrektyw szczególnych zezwalających na używanie dodatków wyszczególnionych w Załączniku do celów innych niż słodzenie.
2. Niniejszą dyrektywę stosuje się również bez uszczerbku do wspólnotowych przepisów regulujących skład i opis środków spożywczych.
Artykuł 4
W przypadku gdy występują różnice opinii w odniesieniu do tego, czy można użyć substancje słodzące w danym środku spożywczym na warunkach niniejszej dyrektywy, można podjąć decyzję, według procedury przewidzianej w art. 7, czy taki środek spożywczy jest uważany za należący do jednej z kategorii wyszczególnionych w kolumnie III Załącznika.
Artykuł 5
1. Określenie sprzedaży słodzików stołowych musi zawierać wzmiankę "stołowe słodziki na bazie…", po której wymienia się nazwę(-wy) substancji słodzącej(-ych) wchodzącej(-ych) w ich skład.
2. Etykietowanie stołowych słodzików zawierających alkohole wielowodorotlenowe i/lub aspartam musi zawierać następujące ostrzeżenia:
- alkohole wielowodorotlenowe: "nadużywanie może mieć skutki przeczyszczające",
- aspartam: "zawiera źródło fenyloalaniny".
Artykuł 6
Przepisy dotyczące:
- szczegółów, jakie muszą się pojawić na etykietach środków spożywczych zawierających substancje słodzące, w celu ujawnienia ich obecności,
- ostrzeżeń dotyczących obecności niektórych substancji słodzących w środkach spożywczych,
zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7, przed wygaśnięciem terminu ustanowionego w art. 9 ust. 1 tiret pierwsze.
Artykuł 7
1. Jeżeli procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma zostać zastosowana, kwestia jest przedstawiana Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych (zwanemu dalej "Komitetem") przez przewodniczącego Komitetu, z jego inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy. Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli środki są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub przy braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte. Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 8
1. W terminie trzech lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy, zgodnie z ogólnymi kryteriami wymienionymi w załączniku II pkt 4 do dyrektywy 89/107/EWG, Państwa Członkowskie wprowadzają system badań konsumentów dla monitorowania zmian konsumpcji substancji słodzących.
Szczegółowe zasady takiego systemu monitorowania są koordynowane według procedury ustanowionej w art. 7.
2. W terminie pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy i na podstawie informacji, jakie otrzyma dzięki systemowi monitorowania określonemu w ust. 1, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zmian, jakie zaszły na rynku substancji słodzących, stopnia ich używania oraz ewentualnej potrzeby wniesienia dodatkowych restrykcji do warunków ich używania, w tym odpowiednich ostrzeżeń przeznaczonych dla konsumentów, aby wspomniani konsumenci nie przekraczali dopuszczalnych dawek dziennych. Jeżeli jest to niezbędne, sprawozdaniu takiemu, w zależności od przypadku, towarzyszą propozycje zmian niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r. Środki niniejsze zakładają:
- zezwolenie, nie później niż od dnia 31 grudnia 1995 r., na handel i używanie produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą,
- zakaz, nie później niż od dnia 30 czerwca 1996 r., handlu i używania wyrobów niezgodnych z niniejszą dyrektywą, jednakże wyroby wprowadzone na rynek lub etykietowane przed tą datą i niezgodne z niniejszą dyrektywą mogą zostać na rynku do wyczerpania zapasów.
Bezzwłocznie informują o tym Komisję.
2. Gdy Państwa Członkowskie przyjmą te środki, muszą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 30 czerwca 1994 r.