Dyrektywa Rady
z dnia 30 stycznia 1978 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer chlorku winylu przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(78/142/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/893/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 dyrektywy 76/893/EWG określa, że materiały i wyroby nie mogą uwalniać do środków spożywczych żadnych składników w ilościach, które mogłyby stanowić zagrożenie dla ludzkiego zdrowia;
artykuł 3 tej samej dyrektywy przewiduje, że Rada, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100 Traktatu, przyjmuje w drodze dyrektyw specjalne przepisy stosowane do niektórych grup materiałów i wyrobów (dyrektywy szczególne); przepisy te mogą zawierać specjalne ograniczenia odnośnie do migracji określonych składników do lub na środki spożywcze, a także inne zasady w celu zapewnienia zgodności z art. 2 wymienionej dyrektywy;
podanie dużych dawek monomeru chlorku winylu zwierzętom doświadczalnym wykazało, że wywołuje szkodliwe skutki; podobne działanie może wystąpić również u człowieka;
Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię, że zawartości monomeru chlorku winylu w polichlorku winylu i innych powiązanych polimerach powinny zostać ograniczone w możliwie najszerszym zakresie oraz jednocześnie wydał zalecenie, że żadne ślady obecności chlorku winylu nie powinny być wykrywalne w żywności lub w wodzie pitnej za pomocą metody, która może być powszechnie stosowana w odniesieniu do większości środków spożywczych w większości laboratoriów;
obecnie przeprowadzane są dalsze badania monomeru chlorku winylu; jednak w charakterze środka ostrożności należy ograniczyć przyjmowanie monomeru chlorku winylu do czasu poznania ich wyników;
właściwym instrumentem do osiągnięcia tego celu jest dyrektywa szczególna w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG, której przepisy ogólne stosuje się w tym konkretnym przypadku;
jednakże niniejsza dyrektywa nie dotyczy wszystkich aspektów materiałów i wyrobów wytwarzanych z polimerów chlorku winylu lub kopolimerów a Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do tego, by nie wymagać podawania na etykietach danych, określonych w art. 7 dyrektywy 76/893/EWG, zgodnie z opiniami przewidzianymi w ust. 4 i 5 wymienionego artykułu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG.
2. Niniejsza dyrektywa dotyczy obecności monomeru chlorku winylu w, oraz możliwej migracji z, materiałach i wyrobach wytwarzanych z polimerów chlorku winylu lub kopolimerów, zwanych dalej "materiałami i wyrobami", które w swojej postaci końcowej przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub które wchodzą w kontakt ze środkami spożywczymi oraz przeznaczone są do tego celu.
Artykuł 2
1. Materiały i wyroby nie mogą zawierać monomeru chlorku winylu w ilości przekraczającej zawartość podaną w załączniku I.
2. Materiały i wyroby nie mogą oddawać do środków spożywczych, z którymi mają lub miały kontakt z takimi materiałami i wyrobami, żadnej ilości chlorku winylu, wykrywalnej przy zastosowaniu metody spełniającej kryteria ustanowione w załączniku II.
Artykuł 3
Metoda analizy konieczna do sprawdzenia zgodności z art. 2, zostaje przyjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 dyrektywy 76/893/EWG i zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku II.
Artykuł 4
Rada dokona ponownego przeglądu niniejszej dyrektywy w oparciu o sprawozdania Komisji sporządzone w świetle wiedzy naukowej i technicznej, dostępnej po przyjęciu dyrektywy, którym towarzyszą, gdzie to właściwe, odpowiednie wnioski. Pierwsze sprawozdanie Komisji zostanie przekazane Radzie nie później niż dnia 1 stycznia 1979 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów krajowych dotyczących innych możliwych zasad, przewidzianych w art. 3 dyrektywy 76/893/EWG ani możliwości przyznanych Państwom Członkowskim na mocy art. 7 ust. 4 i 5 wymienionej dyrektywy.
Artykuł 6
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 26 listopada 1979 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Państwa Członkowskie mogą odłożyć w czasie wprowadzenie w życie art. 2 ust. 2 oraz załącznika II do momentu przyjęcia wspólnotowej metody analizy, wymaganej zgodnie z art. 3.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 30 stycznia 1978 r.