Rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności zaś jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
(1) Działaniom i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć wprowadzenie wspólnej polityki rolnej, która dotyczyłaby w szczególności wspólnej organizacji rynków rolnych i która, w zależności od produktu, mogłaby przyjąć różne formy.
(2) Celem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów określonych w art. 33 Traktatu, a w szczególności osiągnięcie tych celów w sektorze wina w sposób, który pozwoli na stabilizację tego rynku i zapewni społeczności rolniczej, której to dotyczy, godziwy poziom życia; wyżej wspomniane cele mogą być osiągnięte w drodze dostosowania zasobów do potrzeb, a w szczególności poprzez dążenie do umocnienia polityki dostosowania upraw winorośli i polityki dotyczącej jakości.
(3) Istniejący plan wspólnej organizacji rynku wina został ustalony rozporządzeniem (EWG) nr 822/87 [5] z ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1627/98 [6]; w świetle doświadczeń, stosowne byłoby zastąpienie tego planu i odniesienie się do obecnie panującej sytuacji na rynku wina, której przykładem może być fakt, że podczas gdy strukturalne nadwyżki nie są tak częste, to nadwyżki wieloletnie są ciągle możliwe, w szczególności te wynikające z właściwego dla tego sektora potencjału dramatycznej fluktuacji produkcji pomiędzy kolejnymi zbiorami.
(4) W wyniku wdrożenia w 1995 r., porozumień Rundy Urugwajskiej powstał bardziej otwarty rynek Wspólnoty, na którym tradycyjne środki interwencyjne utraciły już w znacznej mierze swój potencjalny wpływ oraz zmniejszył się zakres subsydiowania wywozu, co oznacza, że producenci Wspólnoty muszą zwiększyć swoją konkurencyjność; większa część wywozu jest prowadzona bez subsydiów.
(5) Najbardziej istotnym problemem rynku, któremu musi stawić czoło część sektora wina Wspólnoty, jest ograniczona zdolność tej części sektora do dostosowania się do zmian związanych z konkurencyjnością, zarówno na rynku wewnętrznym, jak i zewnętrznym; zważywszy, że istniejąca wspólna organizacja rynku nie zaoferowała dotychczas żadnych rozwiązań dla obszarów upraw winorośli, których produkcja nie jest w stanie znaleźć rentownego rynku; zbyt mała elastyczność tych obszarów w odniesieniu do zdobywania rynków zbytu w znacznym stopniu zmniejszyła zakres ich rozwoju.
(6) W 1994 r. Komisja przedstawiła propozycję reformy wspólnej organizacji rynku wina, która jednakże nie została przyjęta; sytuacja na rynku zmieniła się w znacznym stopniu od czasu, gdy propozycja ta została przedstawiona.
(7) W związku z powyższym, powinna zostać wprowadzona reforma wspólnej organizacji rynku wina, która gwarantowałaby elastyczność niezbędną do dostosowania się do wszelkich zmian i która miałaby następujące cele: utrzymywanie równowagi pomiędzy popytem a podażą na rynku Wspólnoty; umożliwienie sektorowi stania się bardziej konkurencyjnym w dłuższym okresie czasu; wyeliminowanie dostępności do środków interwencyjnych, które są sztucznym ujściem dla nadwyżek produkcji; wspomaganie rynku wina, czego skutkiem byłoby umożliwienie kontynuacji dostaw destylatów winnych do tych części sektora alkoholu pitnego, w których ten alkohol jest tradycyjnie wykorzystywany; dostosowanie się do różnorodności regionalnej; oraz sformalizowanie potencjalnej roli organizacji producentów oraz organizacji sektorowych.
(8) Rozporządzenie (EWG) nr 822/82 było uzupełnione i wdrożone rozporządzeniem (EWG) nr 346/79 [7], (EWG) nr 351/79 [8] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EEC) nr 1029/91 [9], (EWG) nr 460/79 [10] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3805/85 [11], (EWG) 465/80 [12] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1597/83 [13], (EWG) nr 457/80 [14], (EWG) 458/80 [15] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 596/91 [16], (EWG) nr 1873/84 [17] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2612/9718, (EWG) nr 895/85 [18] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [19], (EWG) nr 823/87 [20] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1426/96 [21], (EWG) 1442/88 [22] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 859/199 [23], (EWG) nr 3877/88 [24], (EWG) nr 4252/88 [25] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1629/98 [26], (EWG) nr 2046/89 [27] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2468/96 [28], (EWG) nr 2048/89 [29], (EWG) nr 2389/89 [30] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2088/97 [31], (EWG) nr 2390/89 [32] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2611/97 [33], (EWG) nr 2391/89 [34], (EWG) nr 2392/89 [35] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1427/96 [36], (EWG) nr 3677/89 [37] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2796/94 [38], (EWG) nr 3895/91 [39], (EWG) nr 2332/92 [40] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) numer 1692/98 i (EWG) nr 2333/92 [41] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1429/96 [42]; do wszystkich tych rozporządzeń wielokrotnie były wnoszone istotne zmiany; w związku z planowanym wniesieniem dalszych zmian, wszystkie rozporządzenia powinny być na nowo przeredagowane w pojedynczy tekst, co pozwoli na uzyskanie przejrzystości problemów, których te rozporządzenia dotyczą.
(9) Rozporządzenie (EWG) nr 822/87 stworzyło warunki dla Rady do określenia generalnych zasad jego zastosowania; to z kolei stworzyło kompleksową strukturę warstwową przepisów; wymienione powyżej rozporządzenia zawierały wiele technicznych szczegółów, które wymagały częstych zmian; niniejsze rozporządzenie powinno zatem zawierać niezbędną informację dotyczącą metody jego stosowania; Rada powinna powierzyć Komisji, zgodnie z art. 211 Traktatu, wszystkie konieczne uprawnienia wykonawcze.
(10) Zasady rządzące wspólną organizacją rynku wina są bardzo złożone; w niektórych przypadkach nie biorą one pod uwagę różnorodności regionalnej; zasady te powinny być w jak największym stopniu uproszczone a polityka rozwinięta i wdrożona tak, aby była jak najbliższa producentowi działającemu w strukturze Wspólnoty.
(11) Aby skapitalizować i skonsolidować ulepszoną równowagę rynku oraz zrównoważyć podaż na popyt różnego rodzaju produktów, potrzebna jest struktura środków zarządzania potencjałem upraw winorośli, włączywszy ograniczenie sadzenia średnioterminowego, premie za trwałe zaniechanie upraw winorośli oraz wsparcie restrukturyzacji i przekształcenie winnic.
(12) Środki strukturalne nieodnoszące się bezpośrednio do produkcji wina powinny wchodzić w zakres rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [43]; środki promocyjne są wkładem przyczyniającym się do coraz bardziej konkurencyjnego działania sektora, w szczególności na rynkach państw trzecich promocja wina produkowanego w państwach Wspólnoty powinna być stymulowana; aby zagwarantować zgodność z generalną polityką promocyjną Wspólnoty, środki dotyczące sektora wina powinny wchodzić w zakres zasad horyzontalnych dotyczących tego problemu; w tym celu Komisja złożyła wniosek rozporządzenia dotyczącego działań odnoszących się do promowania i dostarczania w państwach trzecich informacji na temat produktów rolnych [44].
(13) Równowaga na rynku uległa poprawie, aczkolwiek w sposób relatywnie powolny i trudny; zważywszy, że funkcjonujące ograniczenia dotyczące sadzenia pokazały, że są ważnym składnikiem dla osiągnięcia równowagi; zważywszy, że w świetle doświadczeń nie wydaje się możliwe użycie innych środków, aby odnieść korzyści z i skonsolidować udoskonaloną równowagę rynku; wydaje się być konieczną, zgodnie z interesem ogólnym, kontrola wykorzystywania w taki właśnie sposób nieruchomości należącej do producenta.
(14) Obecnie funkcjonujące ograniczenia dotyczące sadzenia powinny zatem być utrzymane w mocy przez okres ograniczony do okresu średnioterminowego, co pozwoli na wejście w życie pełnego zakresu działań, tak więc sadzenie winorośli przeznaczonych do produkcji wina powinno być zakazane do dnia 31 lipca 2010 r., z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia.
(15) Z naszych doświadczeń wynika, iż obecnie funkcjonujące pozwolenie na nowe obsadzanie obszarów przeznaczonych na szkółki, konsolidację gruntów i obowiązkowy zakup, a także na eksperymenty związane z uprawą winorośli, nie wprowadza zakłóceń na rynku wina, a zatem może być kontynuowane pod warunkiem, że prowadzone będą stosowne kontrole; z tych samych powodów, powinno być możliwe sadzenie winorośli, z których wyprodukowane wino przeznaczone będzie w całości na potrzeby rodziny plantatora.
(16) Obecnie funkcjonujące pozwolenie na nowe sadzenie, którego celem jest produkcja w określonych regionach wina gatunkowego (wino gatunkowe psr) oraz wina stołowego, określonego poprzez odniesienie się do oznaczeń geograficznych, okazało się pożytecznym składnikiem kierunku postępowania odnoszącego się do jakości, którego celem jest większe zrównoważenie popytu i podaży; jednakże, raz rezerwa systemu praw do sadzenia zacznie w pełni funkcjonować, ten drugi system powinien w pełni spełnić to zadanie obecnie funkcjonujące pozwolenie powinno zatem być kontynuowane (przedmiot koniecznych kontroli) przez okres przejściowy, to znaczy do 31 lipca 2003 r., przed upływem którego system rezerwy powinien w pełni funkcjonować.
(17) Obecnie funkcjonujące pozwolenie na ponowne sadzenie winorośli pozwala na odnowę wyeksploatowanych winnic; w związku z tym, obecnie funkcjonujący system powinien być utrzymany w mocy, jednakże utrzymanie tego systemu powinno być poddane koniecznym kontrolom; celem zapewnienia większej elastyczności system ten także powinien umożliwić prowadzone pod kontrolą nabywanie i wykorzystywanie prawa ponownego sadzenia przed związanym z nim wykarczowaniem; zważywszy, że prawo do ponownego sadzenia nabyte w ramach poprzednich przepisów krajowych czy przepisów Wspólnoty powinno być respektowane; co więcej, możliwe powinno być przeniesienie, pod ścisłą kontrolą, prawa ponownego sadzenia na inne gospodarstwo, pod warunkiem, że prawo to jest przenoszone w poszukiwaniu lepszej jakości produkcji lub z powodu obaw, że obszary, których to dotyczy, są przeznaczone na szkółki szczepów lub jest to związane z przeniesieniem części gospodarstwa; zważywszy, że aby zagwarantować bezproblemowe zarządzanie wspólną organizacją rynku, przeniesienie praw powinno być prowadzone w ramach tego samego Państwa Członkowskiego.
(18) W celu podniesienia jakości zarządzania potencjałem upraw winorośli oraz w celu promocji efektywnego wykorzystania praw do sadzenia, a co za tym idzie dalszego złagodzenia efektów ograniczeń odnoszących się do sadzenia, powinien zostać stworzony krajowy lub regionalny system rezerw.
(19) Państwom Członkowskim powinna być przyznana duża swoboda działania w zarządzaniu tymi rezerwami, która, jednakże, będzie przedmiotem niezbędnych kontroli, lecz która pozwoli tym państwom na lepsze zrównoważenie z lokalnymi potrzebami wykorzystania prawa sadzenia tych rezerw; uwzględnione powinny być możliwości nabywania praw do sadzenia, do finansowania rezerwy i do sprzedaży praw sadzenia z rezerwy; zważywszy, że w tym aspekcie Państwa Członkowskie powinny posiadać prawo do niestosowania systemu rezerw pod warunkiem, że mogą one udowodnić, że na ich terytorium istnieje już efektywny system zarządzania prawami sadzenia.
(20) Przyznawanie określonych przywilejów młodym producentom wina może ułatwić im nie tylko znalezienie się na rynku producentów wina, lecz także strukturalne dostosowanie ich gospodarstw tuż po ich założeniu; w związku z tym, tacy producenci powinni klasyfikować się do uzyskania prawa nieodpłatnego korzystania z rezerwy.
(21) Aby zagwarantować, że zasoby są wykorzystywane w jak najbardziej efektywny sposób oraz ich wykorzystanie ma na celu uzyskanie lepszej równowagi pomiędzy popytem i podażą, prawa sadzenia powinny być wykorzystywane w rozsądnym okresie czasu przez tych, którzy nabyli takie prawa lub jeśli ich nie wykorzystali, prawa te powinny być przydzielone do rezerwy lub zwrócone do rezerwy; z tych samych powodów prawa przydzielone do rezerwy powinny być przyznane w rozsądnym okresie czasu.
(22) W świetle ulepszonej równowagi rynku oraz rozwijającego się rynku światowego być może istnieje usprawiedliwienie dla rozszerzenia praw do sadzenia, które byłyby przydzielane Państwom Członkowskim, których to dotyczy oraz częściowo do rezerwy Wspólnoty, która z kolei będzie je rozdzielała w zależności od dodatkowego popytu; takie zwiększenie praw do sadzenia powinno być zredukowane w stopniu do jakiego nowe prawa sadzenia zostały zatwierdzone dla win gatunkowych psr oraz win stołowych określonych oznaczeniem geograficznym.
(23) Niezależnie od istniejących obecnie ograniczeń dotyczących sadzenia, niektóre obszary zostały obsadzone winoroślą z naruszeniem tych ograniczeń; trudne do egzekwowania okazały się obecnie funkcjonujące sankcje, których celem jest zagwarantowanie, że produkty pochodzące z tych obszarów nie wprowadzą zakłóceń na rynku wina; obszary obsadzone niezgodnie z prawem powinny być zatem wykarczowane; zważywszy, że ten wymóg powinien być narzucony w odniesieniu do nielegalnego sadzenia, które miało miejsce po opublikowaniu propozycji niniejszego rozporządzenia, od którego to czasu producenci powinni być świadomi propozycji przedstawiającej taki wymóg.
(24) Bez uszczerbku dla zastosowania istniejących środków krajowych, z powodów prawnych nie jest możliwe narzucenie na poziomie Wspólnoty wymogu karczowania na obszarach, które zostały obsadzone z naruszeniem ograniczeń, zanim propozycja niniejszego rozporządzenia została opublikowana; dla lepszej kontroli potencjału uprawy wina w określonym okresie czasu Państwa Członkowskie powinny zatem mieć możliwość uregulowania sytuacji tych obszarów, co byłoby przedmiotem niezbędnych kontroli; jeśli chodzi o uregulowanie tej sytuacji inny sposób traktowania może być określony, który uzależniony będzie od szczegółowej informacji o sadzeniu, którego to dotyczy szczególnie, gdy takie sadzenie może prowadzić do wzrostu produkcji; w przypadku pojawienia się takiego ryzyka producenci mogą podlegać odpowiednim karom administracyjnym.
(25) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wzięcia pod uwagę lokalnych warunków i, w związku z tym, kiedy to konieczne, mieć możliwość narzucenia bardziej surowych przepisów w odniesieniu do nowego sadzenia, ponownego sadzenia i szczepienia.
(26) Istnieją obszary uprawy winorośli, których produkcja nie jest dostosowana do zapotrzebowania rynku; aby spowodować lepsze dostosowanie produkcji w całym sektorze, popierane powinno być stałe zaniechanie uprawy winorośli na tych obszarach; w związku z takim zaniechaniem, powinny być wypłacane premie; zarządzanie takimi premiami powinno pozostać, w ramach planu Wspólnoty, w rękach Państw Członkowskich i być przedmiotem niezbędnych kontroli, których celem będzie przyznanie premii regionom, o których mowa; szczególnie Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość określenia regionów, którym zostaną przyznane premie oraz określenia wysokości tych premii przy wzięciu pod uwagę obiektywnych kryteriów i w ramach pułapu odnoszącego się do wszystkich obszarów.
(27) Produkcja tych Państw Członkowskich, w których roczna produkcja nie przekracza 25000 hektolitrów, nie ma znaczącego wpływu na równowagę rynku wina; te Państwa Członkowskie powinny być wyłączone z ograniczeń odnoszących się do sadzenia i nie powinny mieć dostępu do premii wypłacanych za stałe zaniechanie uprawy winorośli.
(28) Istnieją inne obszary uprawy winorośli, gdzie produkcja nie jest dostosowana do popytu, lecz na których produkcja mogłaby być bardziej dostosowana po restrukturyzacji winnic, która odbyłaby się w drodze konwersji odmian, przeniesienia winnic lub podniesienia jakości zarządzania winnicami; w związku z tym powinna być tym obszarom udzielona pomoc, która byłaby przedmiotem niezbędnych kontroli.
(29) Aby zagwarantować, że taka restrukturyzacja i konwersja są prowadzone w sposób kontrolowany, restrukturyzacja i konwersja powinny być planowane; plany dotyczące restrukturyzacji i konwersji powinny być tworzone na poziomie jak najbliższym producenta, co zagwarantuje, że regionalna różnorodność jest wzięta pod uwagę; aby zagwarantować, że plany te są zgodne z przepisami Wspólnoty, Państwa Członkowskie powinny pozostać odpowiedzialne za te plany.
(30) Restrukturyzacja i konwersja mają dwa podstawowe oddziaływania finansowe na producenta, to znaczy na utratę dochodów podczas okresu konwersji oraz na koszt związany z wdrożeniem tych działań; pomoc powinna pokryć te obydwa oddziaływania; w procesie restrukturyzacji jest miejsce na dodatkowe środki krajowe w ramach określonych ograniczeń.
(31) Dla celów lepszego zarządzania potencjałem uprawy winorośli wskazane jest, aby inwentarz potencjału został sporządzony na poziomie Państw Członkowskich lub na poziomie regionalnym; aby zachęcić Państwa Członkowskie do sporządzenia takiego inwentarza dostęp do regulowania nielegalnie obsadzonymi obszarami, zwiększenie praw do sadzenia oraz pomoc na restrukturyzację i konwersję powinna być ograniczona do tych państw, które sporządziły inwentarz potencjału; w przypadku regionalnego inwentarza, regiony, które taki inwentarz sporządziły nie powinny być wyłączone z możliwości korzystania z działań odnoszących się do restrukturyzacji i konwersji, ponieważ inne regiony nie sporządziły inwentarza potencjału; jednakże, wszystkie regionalne inwentarze muszą być sporządzone przed dniem 31 grudnia 2001 r.
(32) Zważywszy, że klasyfikacja odmian winorośli do produkcji wina jest zadaniem, które najlepiej jest prowadzić w sposób jak najbliższy producenta, Państwa Członkowskie powinny zatem przejąć to zadanie od Wspólnoty.
(33) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/86, z dnia 24 lipca 1986 r. ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic [45] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) numer 1631/98 [46] powinno pozostać utrzymane w mocy, co umożliwi Państwom Członkowskim, które są w dalszym ciągu w trakcie zestawiania rejestru, aby zakończyły to zadanie; jednakże, powinny zostać opracowane przepisy odnoszące się do wnoszenia kolejnych zmian lub do uchylenia tego rozporządzenia.
(34) W celu utrzymania równowagi rynku powinny zostać opracowane przepisy odnoszące się do pomocy na prywatne składowanie wina stołowego i gatunków moszczu gronowego; działanie takie powinno być elastyczne i łatwo dostosowujące się do ruchów rynku; powinno być zatem możliwe wygaśnięcie jego stosowania za krótkoterminowym wypowiedzeniem.
(35) W celu wyeliminowania dostępności interwencji jako sztucznego ujścia dla nadwyżek, produkcji powinny zostać wprowadzone zmiany do systemu destylacji; w związku powyższym powinny być stosowane następujące formy destylacji: obowiązkowa destylacja produktów ubocznych powstałych w wyniku produkcji wina, obowiązkowa destylacja wina wyprodukowanego z winogron niesklasyfikowanych wyłącznie jako odmiana winorośli właściwej, działanie odnoszące się do destylacji celem wsparcia rynku wina poprzez promocję ciągłości dostaw destylatów winnych w częściach sektora alkoholu pitnego, który tradycyjnie używa tego alkoholu oraz środki kryzysowe odnoszące się do destylacji; inne formy destylacji powinny być tak elastyczne, jak tylko jest to możliwe, aby mogły odpowiedzieć na potrzeby rynku i specyficzne warunki regionalne.
(36) Z uwagi na niską jakość wina otrzymywanego przy nadmiernym tłoczeniu praktyka ta powinna być zabroniona i specjalne przepisy opracowane celem uniemożliwienia stosowania tej praktyki w obowiązkowej destylacji wytłoków gronowych i osadu drożdżowego winiarskiego; jednakże odstępstwa od tego zobowiązania mogą być przewidziane celem wzięcia pod uwagę warunków produkcji w określonych regionach upraw winorośli; dodatkowo, ponieważ produkcja i struktury rynku w strefach A uprawy winorośli i w niemieckiej części strefy B uprawy winorośli są w stanie zagwarantować, że cele działania są osiągnięte, producenci działający w tych regionach nie powinni być zobowiązani do destylacji produktów ubocznych produkcji wina, ale do usunięcia tych produktów ubocznych, które prowadzone byłoby pod stosowną kontrolą.
(37) Produkcja wina otrzymanego z winogron niesklasyfikowanych jako odmiana winorośli właściwej powinna być skierowana najpierw do tradycyjnego wykorzystania w sektorze spirytusowym i na innych tradycyjnych rynkach zbytu; powinny zostać opracowane przepisy odnoszące się do obowiązkowej destylacji takiego wina wyprodukowanego powyżej zwykłych ilości i kierowania go do wykorzystania w sposób przedstawiony powyżej.
(38) Niektóre części sektora alkoholu pitnego są ważnym tradycyjnym rynkiem zbytu dla destylatów winnych i innych produktów winopochodnych; w związku z tym, pomoc Wspólnoty na destylację wina stołowego i wina nadającego się do produkcji wina stołowego, które będzie dostarczone na ten rynek powinna być wypłacana w formie pomocy podstawowej wypłacanej na destylację tego wina i pomocy dodatkowej na składowanie powstałego w wyniku tej destylacji destylatu.
(39) Aby zająć się wyjątkowymi przypadkami zakłóceń występujących na rynku wina i poważnymi problemami związanymi z jakością, powinien zostać stworzony kryzysowy środek działania odnoszący się do destylacji; poziom i forma pomocy biorące pod uwagę specyficzne sytuacje włączywszy przypadki, kiedy zauważalny spadek ceny rynkowej dla danego gatunku wina jest odnotowany, powinny być określone przez Komisję; środek działania powinien być działaniem dobrowolnym dla producentów; jeśli zostanie zastosowany ten środek działania przez kolejne trzy lata w odniesieniu do określonego gatunku wina (na określonym obszarze), to Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, dołączając do niego, jeśli to stosowne, swoje wnioski.
(40) Rozporządzanie alkoholem otrzymanym na drodze destylacji powinno być prowadzone w sposób pozwalający na uzyskanie większej przejrzystości i na kontrolę oraz tak, aby uniknąć zakłóceń na tradycyjnych rynkach alkoholu.
(41) Z powodu różnych praktyk enologicznych, na które zezwala niniejsze rozporządzenie, zwiększenie naturalnego stężenia alkoholu na objętość nie jest prowadzone w ramach tych samych warunków ekonomicznych przez wszystkich producentów działających na obszarze Wspólnoty; celem wyeliminowania takiej dyskryminacji producentów powinno się ich zachęcać do stosowania produktów winorośli celem wzbogacenia wina, a co za tym idzie powiększenia rynków zbytu i uniknięcia nadwyżek produktu; aby osiągnąć ten cel, ceny różnych produktów służących do wzbogacania powinny być wyrównane; może to być osiągnięte poprzez stosowanie systemu pomocy przydzielanej dla zagęszczonego moszczu gronowego i dla rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego pochodzących z określonych regionów i wykorzystanych do wzbogacenia wina.
(42) Aby osiągnąć bardziej ustabilizowaną równowagę pomiędzy produkcją i użyciem produktu, konieczne jest podniesienie użyteczności produktów winorośli; wydaje się usprawiedliwione stosowanie działań interwencyjnych zanim wino stołowe, którego to dotyczy jest wyprodukowane, poprzez zachęcanie do wykorzystania moszczu gronowego dla celów innych niż produkcja wina przy użyciu środków pomocy, aby zagwarantować, że produkty winiarskie Wspólnoty mogą utrzymać ich tradycyjne rynki zbytu; środek działania powinien być zastosowany w takim stopniu, aby uniknąć zakłóceń konkurencyjności, biorąc pod uwagę metody produkcji.
(43) Producenci, którzy nie wypełnili swoich zobowiązań w ramach obowiązkowej destylacji, nie będą mieli prawa korzystać z żadnych środków interwencyjnych.
(44) Ustalone powinny być przepisy dotyczące środków, które miałyby być stosowane w przypadku wystąpienia wysokich cen na rynku Wspólnoty.
(45) Biorąc pod uwagę specyficzne cechy rynku wina, prawdopodobne jest, że tworzenie organizacji producentów może przyczynić się do osiągnięcia celów wspólnej organizacji rynku; Państwa Członkowskie mogą uznać takie organizacje, organizacje te powinny być zakładane dobrowolnie, powinny też udowodnić swoją użyteczność poprzez zakres i efektywność usług oferowanych przez nie swoim członkom.
(46) Celem poprawy działania rynku wina gatunkowego psr i wina stołowego z geograficznym oznaczeniem, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wdrożenia decyzji podjętych przez organizacje sektorowe; zakres takich decyzji powinien wykluczyć określone jednomyślne praktyki; zważywszy, że Komisja powinna zagwarantować, że takie decyzje są zgodne z przepisami Wspólnoty; organizacje sektorowe powinny wykonywać określone zadania biorąc pod uwagę interes konsumenta.
(47) Z uwagi na zdrowie konsumenta oraz w dążeniu do uzyskania jak najlepszej jakości, praktyki i procesy enologiczne, które stałyby się jedynymi dozwolonymi do stosowania przy wyrobie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, powinny zostać określone na poziomie Wspólnoty; zważywszy, że z tego samego powodu tylko odmiany winorośli właściwej powinny być używane do produkcji wina przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
(48) Z uwagi na fakt, że warunki produkcji na określonej glebie, obszarze, czy w określonym klimacie są różne na obszarach uprawy winorośli położonych na terytorium Wspólnoty, ważne jest, aby te różnice były wzięte pod uwagę przy ustalaniu dozwolonych praktyk i procesów enologicznych; celem uproszczenia i ułatwienia zmian opartych na doświadczeniu i postępie technologicznym, niektóre techniczne ograniczenia i warunki związane z tymi procesami i praktykami powinny być określone w szczegółowych przepisach wdrożeniowych; zważywszy, że w związku z ich znaczeniem dla zdrowia ludzkiego ograniczenia dotyczące poziomu dwutlenku siarki, kwasu sorbowego i sorbinianu potasu powinny być określone w niniejszym rozporządzeniu.
(49) Powinny być ustalone przepisy dotyczące dozwolonych metod analiz prowadzonych w sektorze wina.
(50) Określenie, oznaczenie, opis, nazwa i prezentacja produktów objętych niniejszym rozporządzeniem mogą mieć znaczny wpływ na ich zbywalność; niniejsze rozporządzenie powinno zatem określić przepisy dotyczące opisu, nazwy i prezentacji, które brałyby pod uwagę prawnie uzasadnione interesy konsumentów i producentów oraz promowałyby bezproblemowe środki rynku wewnętrznego oraz wyrobu produktów gatunkowych; w oparciu o przepisy Wspólnoty lub w oparciu o przepisy odnoszące się do zapobiegania oszukańczym praktykom, podstawowe zasady przepisów, o których mowa powyżej, powinny określić jako obowiązkowe stosowanie niektórych określeń po to, aby można było łatwo zidentyfikować produkt i dostarczyć konsumentom określonych, ważnych informacji, przy czym stosowanie pozostałej informacji byłoby nieobowiązujące.
(51) Przepisy dotyczące w szczególności oznaczenia produktów powinny zawierać przepisy dotyczące zapobiegania oszukańczym praktykom, informację o karach, jakie będą stosowane na poziomie Wspólnoty w przypadku niewłaściwego etykietowania, użycia języków, w szczególności, gdy wchodzą w grę inne alfabety, oraz użycia nazw firmowych towarów, w szczególności, gdy te mogłyby wprowadzić w błąd konsumentów.
(52) Z uwagi na różnice występujące pomiędzy produktami objętymi niniejszym rozporządzeniem oraz różnice pomiędzy rynkami tych produktów, a także oczekiwaniami konsumentów i tradycyjnymi praktykami, przepisy powinny być zróżnicowane odpowiednio do produktów, których to dotyczy i stosownie do ich pochodzenia szczególnie, jeśli chodzi o wino musujące.
(53) Przepisy powinny także odnosić się do etykietowania produktów na przywożonych, szczególnie celem wyjaśnienia ich pochodzenia oraz aby uniknąć mylenia ich z produktami pochodzącymi ze Wspólnoty.
(54) Prawo do używania geograficznych oznaczeń oraz innych tradycyjnych terminów jest bardzo cenne; stosowne przepisy powinny zatem zarządzać tym prawem i stworzyć system chroniący te terminy; celem promocji uczciwej konkurencji oraz aby nie wprowadzać w błąd konsumentów ochrona ta, być może, powinna dotyczyć produktów nieobjętych niniejszym rozporządzeniem, włączywszy te, które nie zostały wymienione w załączniku I Traktatu.
(55) Mając na uwadze interes konsumentów oraz chęć doprowadzenia do równoważnego traktowania win gatunkowych psr w państwach trzecich, powinny zostać ustalone przepisy, które dokonanie wzajemnych uzgodnień w przypadkach, gdy przywożone wino jest przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi i posiada geograficzne oznaczenia, sprzedawane na terytorium Wspólnoty może korzystać z tych umów o ochronie i kontroli.
(56) Aby wziąć pod uwagę zobowiązania wynikające w szczególności z art. 23 i 24 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, które jest integralną częścią Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu zatwierdzonej decyzją numer 94/800/WE [47], powinny zostać ustalone przepisy dla stron, których to dotyczy, których celem będzie, w ramach określonych warunków, zapobieganie niezgodnemu z prawem używania oznaczeń geograficznych chronionych przez państwo trzecie, który jest członkiem Światowej Organizacji Handlu.
(57) Rozwój polityki zachęcania do produkcji w rolnictwie wyrobów gatunkowych, a szczególnie w odniesieniu do produkcji wina przyczyni się do poprawienia warunków na rynku, czego wynikiem będzie zwiększenie rynków zbytu; przyjęcie dodatkowych wspólnych przepisów, które odniosą się do produkcji i kontroli win gatunkowych psr leży w ramach tej polityki i może przyczynić się do osiągnięcia tych celów.
(58) Celem utrzymania minimalnego standardu jakości dla win gatunkowych psr oraz celem uniknięcia niekontrolowanego wzrostu produkcji tego wina, a także zharmonizowania przepisów Państw Członkowskich oraz ustalenia warunków uczciwej konkurencji na terytorium Wspólnoty, powinien zostać przyjęty plan przepisów Wspólnoty, zarządzający produkcją i kontrolą win gatunkowych psr, z którym określone przepisy Państw Członkowskich będą musiały być zgodne.
(59) Biorąc pod uwagę tradycyjne warunki produkcji, charakter i zakres czynników, które umożliwiają rozróżnienie każdego wina gatunkowego psr, wszystkie te elementy muszą być wymienione i określone; zważywszy, że powinien być zrobiony wspólny krok w kierunku zharmonizowania wymogów odnoszących się do jakości; tymi czynnikami powinny być: wytyczenie obszaru produkcji, określenie odmian winorośli, metod uprawy, metod produkcji wina, minimalnego stężenia alkoholu przez objętość, wydajności przez hektar oraz analiz i ocen charakterystyk organoleptycznych; ze względu na szczególne cechy tych produktów, szczegółowe przepisy powinny być określone dla gatunkowych win likierowych psr oraz gatunkowych win musujących psr.
(60) Doświadczenie pokazuje konieczność stworzenia dokładnych zasad odnoszących się do przeklasyfikowania wina gatunkowego psr na wino stołowe oraz odnoszących się do określenia sytuacji, w których producent będzie miał prawo nie życzyć sobie, aby produkt wydający się podczas zbioru czy podczas deklaracji produkcji jako produkt nadający się do wina gatunkowego psr był klasyfikowany jako wino gatunkowe psr.
(61) Aby chronić szczególne charakterystyki wina gatunkowego psr, Państwa Członkowskie zgodnie ze sprawiedliwymi i tradycyjnymi praktykami, powinny mieć możliwość stosowania dodatkowych lub bardziej surowych przepisów zarządzających produkcją i przemieszczaniem wina gatunkowego psr.
(62) Tworzenie wspólnego rynku wina Wspólnoty pociąga za sobą wprowadzenie wspólnego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty; system handlowy, włączywszy należności celne przywozowe i refundacje wywozowe dodatkowo do zewnętrznych środków rynkowych, powinien, w zasadzie, stabilizować rynek Wspólnoty; system handlowy powinien być oparty na zobowiązaniach przyjętych na mocy wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej.
(63) Aby monitorować rozmiar handlu winem z państwami trzecimi powinny zostać ustalone przepisy dotyczące systemu pozwoleń na wywóz i przywóz dla niektórych produktów, które powinny obejmować wnoszenie zabezpieczenia gwarantującego, że transakcje dla których zostały wydanie pozwolenia rzeczywiście doszły do skutku.
(64) Aby chronić lub przeciwdziałać wystąpieniu na rynku Wspólnoty niekorzystnych sytuacji, które mogłyby powstać w wyniku przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz jednego lub więcej takich produktów powinien być przedmiotem opłacenia dodatkowej a należności celnej przywozowej, jeśli określone warunki są spełnione.
(65) Stosowne jest w ramach określonych warunków przyznanie Komisji uprawanień upoważniających ją do otwarcia i zarządzania kontyngentami taryfowymi wynikającymi z porozumień międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem lub wynikających z innych aktów Rady.
(66) Przepisy odnoszące się do przyznania refundacji wywozowej dla wywozu do państw trzecich, opartej na różnicy pomiędzy cenami Wspólnoty a cenami rynku światowego wchodzącej w zakres Porozumienia WTO w sprawie Rolnictwa [48] powinny służyć ochronie udziału Wspólnoty w międzynarodowym handlu winem; te refundacje wywozowe powinny być przedmiotem ograniczeń w sensie ilości i wartości.
(67) Zgodność z ograniczeniami wartości, kiedy refundacje wywozowe są określane, powinna być zagwarantowana przez monitoring płatności w ramach przepisów odnoszących się do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; monitoring może być ułatwiony poprzez zastosowanie obowiązkowego określenia z góry wysokości refundacji, co równocześnie pozwalałoby na, w przypadku zróżnicowanych refundacji, możliwość zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, do którego stosuje się jednolita stawka refundacji wywozowej; w przypadku zmiany miejsca przeznaczenia refundacja odpowiednia do rzeczywistego miejsca przeznaczenia powinna być wypłacona, przy wzięciu pod uwagę pułapu odnoszącego się do z góry określonego miejsca przeznaczenia.
(68) Gwarantowanie zgodności z ograniczeniami ilościowymi wymaga wprowadzenia wiarygodnego i efektywnego systemu monitoringu; zważywszy, że w związku z tym przyznawanie refundacji wywozowych powinno być przedmiotem posiadania pozwolenia na wywóz; refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach dostępnych ograniczeń w zależności od szczególnej sytuacji każdego produktu, którego to dotyczy; zgoda na zrobienie wyjątku od tej zasady powinna być udzielana w przypadku działań związanych z humanitarną pomocą żywnościową, która jest wyłączona z wszelkich ograniczeń; monitoring ilości wywożonych objętych refundacjami wywozowymi, podczas lat gospodarczych określonych w Porozumieniu WTO w sprawie Rolnictwa, powinien być prowadzony w oparciu o pozwolenia na wywóz wydawane na każdy rok gospodarczy.
(69) Dodatkowo do systemu przedstawionego powyżej oraz w zakresie koniecznym do jego poprawnego działania, powinny zostać ustalone przepisy dotyczące regulacji lub kiedy sytuacja panująca na rynku tego wymaga, zakazujące stosowania ustaleń uszlachetniania czynnego.
(70) System opłat celnych umożliwia uwolnienie się od wszystkich działań ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednakże rynek wewnętrzny oraz mechanizm celny mogłyby w wyjątkowych okolicznościach okazać się wadliwymi; w takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku Wspólnoty bez ochrony przeciwko zakłóceniom, które mogą powstać na nim, Wspólnota powinna mieć możliwość natychmiastowego podjęcia wszelkich działań; działania te powinny być zgodne ze zobowiązaniami wynikającymi ze stosownych porozumień w ramach WTO.
(71) Produkty przywożone z państw trzecich powinny być przedmiotem przepisów dotyczących specyfikacji niektórych produktów, które gwarantują środek równowagi z definicjami Wspólnoty dotyczącymi wina; powinny być one zgodne ze wszystkimi przepisami określonymi w kraju ich pochodzenia i w stosownych okolicznościach powinien towarzyszyć im raport analizy.
(72) Powinno być postanowione, że wszystkie produkty objęte niniejszym rozporządzeniem w czasie ich obrotu na terytorium Wspólnoty powinny być zaopatrzone w dokument towarzyszący.
(73) Tworzenie jednolitego rynku byłoby zagrożone poprzez przyznawanie niektórych środków pomocowych; zważywszy, że postanowienia Traktatu zezwalające na ocenę środków pomocowych przyznanych przez Państwa Członkowskie oraz zakaz przyznawania tych, które nie są zgodne ze wspólnym rynkiem, powinny być zastosowane w organizacji wspólnego rynku wina; zważywszy, że przepisy dotyczące premii za stałe zaniechanie uprawy winorośli nie powinny wykluczać przyznania pomocy krajowej za to samo zaniechanie.
(74) W związku ze złożonością przepisów dotyczących sektora wina, władze Państw Członkowskich powinny być odpowiedzialne za zagwarantowanie zgodności tych przepisów; Komisja, poprzez własnych inspektorów współpracujących z władzami Państw Członkowskich, powinna mieć możliwość monitorowania i gwarantowania tej zgodności.
(75) Konieczne jest, w związku z rozwojem wspólnego rynku wina, aby Państwa Członkowskie i Komisja przekazywały sobie nawzajem informacje konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia; producenci produkujący wino z winogron, moszczu gronowego i wina powinni, w związku z wagą tej informacji, złożyć deklaracje dotyczące zbioru; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość uzyskania od producentów dalszej informacji; dla oceny zebranych danych Komisja powinna mieć możliwość wykorzystania pomocy z zewnątrz.
(76) Aby ułatwić wdrożenie proponowanych środków działania, powinna zostać określona procedura ustanawiająca bliską współpracę, w ramach komitetu zarządzającego pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją.
(77) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 dotyczącym finansowania wspólnej polityki rolnej, wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań powstałych w związku zastosowaniem niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę [49].
(78) Wspólna organizacja rynku wina powinna wziąć także pod uwagę cele określone w art. 33 i 131 Traktatu.
(79) Wspólna organizacja rynku wina powinna być także zastosowana w świetle porozumień zawartych w ramach art. 300 ust. 2 Traktatu, w szczególności tych, stanowiących część umowy ustanawiającej Światową Organizację Handlu, a głównie tych dotyczących barier technicznych w handlu [50].
(80) Zmiana z porozumień określonych rozporządzeniem (WE) nr 822/87 oraz przepisów innych rozporządzeń dotyczących sektora wina na te, określone w niniejszym rozporządzeniu, może spowodować problemy, które nie zostały omówione w niniejszym rozporządzeniu; aby poradzić sobie z taką ewentualnością, powinny zostać ustalone przepisy, które umożliwią Komisji przyjęcie koniecznych działań przejściowych; Komisja powinna być upoważniona do rozwiązywania specyficznych, praktycznych problemów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zakres
Artykuł 1
1. Wspólna organizacja rynku wina obejmować będzie przepisy regulujące potencjał produkcji wina, mechanizmy rynkowe, organizacje producentów i organizacje sektorowe, procesy i doświadczenia enologiczne, opis, oznaczanie, prezentację i ochronę gatunkowych win psr oraz handel z państwami trzecimi.
2. Wspólna organizacja rynku wina będzie odnosiła się do następujących produktów:
Kod CN | Opis |
| Sok z winogron (włączywszy moszcz gronowy) |
22043092 | Inne moszcze gronowe, inne niż te w fermentacji lub z fermentacją wstrzymaną w inny sposób niż przez dodanie alkoholu |
22043094 |
22043096 |
22043098 |
| Wino ze świeżych owoców, włączywszy wino wzmocnione; moszcz gronowy inny niż ten podlegający tytułowi 2009, wyłączywszy inne moszcze gronowe podlegające podtytułom 22043092, 22043094, 22043096 i 22043098 |
| Świeże winogrona, inne niż winogrona stołowe |
08061095 |
08061097 |
22090011 | Ocet winny |
22090019 |
| Piquette |
23070011 | Osad drożdżowy winiarski |
23070019 |
23089011 | Wytłoki gronowe |
23089019 |
3. Definicje terminów produktów stosowane w niniejszym rozporządzeniu są szczegółowo przedstawione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, nazwy odnoszące się do stężenia alkoholu są szczegółowo omówione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, a strefy upraw winorośli w załączniku III do niniejszego rozporządzenia. Szczegółowe zasady dotyczące wdrożenia tych załączników mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 75 niniejszego rozporządzenia.
4. Rok produkcji wina dla produktów objętych niniejszym rozporządzeniem (zwany dalej rokiem winnym) rozpoczyna się 1 sierpnia każdego roku i kończy w dniu 31 lipca roku następnego.
TYTUŁ II
POTENCJAŁ PRODUKCJI
ROZDZIAŁ I
SADZENIE WINOROŚLI
Artykuł 2
1. Do dnia 31 lipca 2010 r. zabronione będzie sadzenie winorośli z gatunku odmian winorośli właściwej sklasyfikowanej zgodnie z art. 19 ust. 1, chyba że sadzenie jest prowadzone zgodnie z:
a) z nowym prawem do sadzenia, o którym mowa w art. 3;
b) z prawem do ponownego sadzenia, o którym mowa w art. 4; lub
c) prawem do sadzenia przyznawanym z rezerwy, w przypadku stosowania art. 5 ust. 8, jak to omówiono w art. 5 i art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Do tego czasu będzie także zabronione szczepienie odmian winorośli właściwej z innymi odmianami niż tymi, należącymi do odmiany winorośli właściwej.
2. Winogrona pochodzące z obszarów, gdzie:
a) winorośl była posadzona przed dniem 1 września 1998 r.; i
b) których produkcja, zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 mogłaby być rozporządzana przez destylację,
nie mogą być użyte do produkcji wina, które ma być wprowadzone na rynek. Produkt wyprodukowany z takich winogron może być włączony do obiegu tylko w celu destylacji. Produkty te jednakże nie mogą być użyte w preparowaniu alkoholu mającego 80 % (osiemdziesięcioprocentowe) lub niższe rzeczywiste stężenie alkoholu.
3. Jeśli Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz potencjału produkcji wina zgodnie z art. 16, to może ono odstąpić od ust. 2 niniejszego artykułu. Prawo do odstąpienia będzie także przyznawane do dnia 31 lipca 2002 r. i będzie obejmowało udzielenie zgody dla obszarów zainteresowanych produkcją wina, które będzie wprowadzone na rynek.
Prawo do odstąpienia od ust. 2 niniejszego artykułu będzie przyznawane:
a) w przypadku, gdy producent poprzednio wykarczował inne winorośle na równoważnym w sensie czystych zbiorów obszarze, z wyjątkiem przypadków, kiedy producent, którego to dotyczy, otrzymał premię wypłacaną w ramach przepisów prawnych Wspólnoty lub krajowych przepisów prawnych za wykarczowanie obszaru, którego to dotyczy; i/lub
b) poprzez udzielenie zgody na wykorzystanie prawa do ponownego sadzenia, w przypadku, gdy producent otrzymał takie prawo w terminie, który zostanie określony i dokonał tego przed obsadzeniem obszaru, którego to dotyczy; w tym celu, w ramach art. 6 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą także wykorzystać nowo stworzone prawo do sadzenia; i/lub
c) w przypadku, gdy Państwo Członkowskie może udowodnić (przedstawiony dowód musi satysfakcjonować Komisję), że nie rościło sobie praw do ponownego sadzenia, które w dalszym ciągu byłyby ważne, jeśli ubiegałoby się o nie; takie prawa mogą być wykorzystane i przeniesione na producentów na obszary równoważne, w sensie czystego zbioru; i/lub
d) w przypadku, gdy producent, którego to dotyczy, przedsięwziął w okresie trzech lat wykarczowanie obszaru równoważnego, w sensie czystego zbioru, pod warunkiem, że obszar ten został zarejestrowany w Rejestrze Winnic Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
4. W przypadku, gdy stosowany jest ust. 3 lit. a) lub c) Państwa Członkowskie nałożą stosowne kary administracyjne na producentów, których to dotyczy.
5. Ust. 3 lit. c) może być wykorzystany tylko dla obszaru nie większego niż 1,2 % limitu obszaru obsadzonego winoroślą.
6. Ust. 3 lit. b) jest stosowany:
a) w przypadku, gdy producent uzyska zezwolenie na skorzystanie z rezerwy, zezwolenie takie można uzyskać tylko w ramach art. 5 ust. 3 lit. b) i producent będzie musiał zapłacić 150 % ceny zazwyczaj pobieranej przez Państwo Członkowskie w ramach stosownych przepisów; lub
b) w przypadku, gdy producent kupi prawo do ponownego sadzenia, będzie ono obejmowało obszar, którego to dotyczy plus 50 %, z czego druga wymieniona kwota zostanie przekazana do rezerwy lub rezerw zgodnie z art. 5 lub dodana do kwoty nowopowstałych w art. 6 ust. 1 praw do sadzenia, w przypadku, gdy stosowany jest art. 5 ust. 8.
7. Obszary obsadzone winoroślą będącą odmianą winorośli właściwej sklasyfikowanej zgodnie z art. 19 ust. 1 były:
a) obsadzane od dnia 1 września 1998 r., których produkcja zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 może być zbyta wyłącznie do destylacji; lub
b) obsadzane przy naruszeniu zakazu sadzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,
zostaną wykarczowane. Kosztem wykarczowania zostanie obciążony producent, którego to dotyczy. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie kroki celem zagwarantowania, że ten ustęp jest stosowany.
Artykuł 3
1. Państwa Członkowskie mogą przyznać producentom nowe prawa sadzenia w odniesieniu do obszarów:
a) przeznaczonych do nowego obsadzania, które będzie prowadzone w ramach działań związanych z konsolidacją gruntów lub działań związanych z obowiązkowym zakupem, prowadzonym w interesie publicznym, przyjętym w ramach krajowego ustawodawstwa;
b) przeznaczone do eksperymentalnej uprawy winorośli; lub
c) przeznaczone na szkółki szczepów.
Państwa Członkowskie mogą przyznać nowe prawa sadzenia także dla obszarów, z których wino lub jego produkty są przeznaczone wyłącznie do spożycia przez rodzinę producenta.
2. Państwa Członkowskie mogą także przyznać nowe prawa sadzenia, nie później niż do 31 lipca 2003 r. obszarom, na których produkuje się wino gatunkowe psr lub wino stołowe opisane przy użyciu oznaczenia geograficznego, na których ogólnie uznano, że dzięki jej jakości produkcja wina, o którym mowa, jest znacznie niższa niż popyt na wino, o którym mowa.
3. Nowe prawa sadzenia będą wykorzystane przez producenta, któremu zostały przyznane w odniesieniu do obszarów i dla celów, dla których zostały one przyznane.
4. Nowe prawa sadzenia będą stosowane przez upływem drugiego roku winnego, po roku w którym zostały one przyznane. Nowe prawa sadzenia inne niż te, o których mowa w ust. 1 niewykorzystane w tym okresie zostaną przydzielone do rezerwy, zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a).
5. Nowe prawa sadzenia inne niż te, o których mowa w ust. 1 mogą być tylko przyznane producentom w granicach ilości określonej w art. 6 ust. 1. Tak więc:
a) przed przydzieleniem do rezerwy nowo stworzonych praw do sadzenia, o których mowa w art. 6, Państwa Członkowskie zagwarantują, że przyznanie nowych praw sadzenie nie przyczynia się do redukcji rozmiaru nowo stworzonych w art. 6 ust. 1 praw do sadzenia do wartości mniejszej niż zero; oraz
b) raz Państwo Członkowskie przydzieliło do rezerwy nowo stworzone prawa sadzenia, o których mowa w art. 6 lub do rezerw, późniejsze przydzielania nowych praw do sadzenia będzie oznaczało, że prawo do sadzenia korespondujące z równoważnym obszarem w sensie czystego plonu przydzielone do rezerwy lub rezerw dotyczących regionów, o których mowa zostanie zniesione. Jeśli wystarczające prawa sadzenia nie będą dostępne z rezerwy lub rezerw, których to dotyczy, przydzielenie nowych praw do sadzenia nie może mieć miejsca.
Artykuł 4
1. Prawa ponownego sadzenia są:
a) prawa ponownego sadzenia są przyznawane w ramach ust. 2; lub
b) podobne prawa nabyte w ramach wcześniejszych praw krajowych lub praw Wspólnoty.
2. Państwa Członkowskie będą przyznawały prawa ponownego sadzenia tym producentom, którzy wykarczowali obszar, na którym rosła winorośl. Państwa Członkowskie mogą przyznać prawa ponownego sadzenia tym producentom, którzy zobowiązali się do wykarczowania obszaru, na którym rośnie winorośl, przed upływem trzeciego roku po roku, w którym winorośl była sadzona. Prawa ponownego sadzenia będą przyznane dla obszaru równoważnego w sensie czystych plonów obszarowi, z którego winorośl została wykarczowana lub ma być wykarczowana.
3. Prawa ponownego sadzenia będą wykorzystywane w gospodarstwie, któremu zostały przydzielone. Państwa Członkowskie mogą dalej ustalić, że takie prawa ponownego sadzenia mogą być wykorzystane tylko na obszarze, na którym winorośl została już wykarczowana.
4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3, prawa ponownego sadzenia mogą być przeniesione w części lub w pełni na inne gospodarstwo tego samego Państwa Członkowskiego jeśli:
a) część gospodarstwa, którego to dotyczy jest przeniesiona do tego drugiego gospodarstwa. W takim przypadku, prawo może być wykorzystane na obszarze drugiego gospodarstwa na obszarze nie większym niż obszar przeniesiony; lub
b) obszary drugiego gospodarstwa są przeznaczone na:
i) produkcję wina gatunkowego psr lub wina stołowego opisanego przy użyciu oznaczenia geograficznego lub
ii) szkółki szczepów.
Prawa ponownego sadzenia mogą być wykorzystane w odniesieniu do obszarów i do celów, dla których zostały przyznane.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że stosowanie tych odstępstw nie będzie prowadziło do ogólnego wzrostu potencjału produkcyjnego na ich terytorium w szczególności, kiedy przekazane są prawa z obszarów nienawodnionych na obszary nawodnione.
5. Prawa ponownego sadzenia nabyte w ramach niniejszego rozporządzenia zostaną wykorzystane przed końcem piątego roku winnego, po zakończeniu roku winnego, w którym wykarczowano winorośl. Poprzez wyjątek okres ten może być przedłużony przez dane Państwo Członkowskie do ośmiu lat winnych. Prawa ponownego sadzenia niewykorzystane w tym okresie zostaną przydzielone do rezerwy zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a).
Artykuł 5
1. Aby podnieść jakość zarządzania potencjałem produkcji na poziomie regionalnym i krajowym, Państwa Członkowskie stworzą krajową rezerwę i/lub regionalne rezerwy praw do sadzenia.
2. Rezerwie lub rezerwom przydziela się, co następuje:
a) nowe prawa sadzenia, prawa ponownego sadzenia oraz przydzielone z rezerwy prawa sadzenia, które nie zostały wykorzystane w okresach czasu określonych w art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 5 i ust. 6 niniejszego artykułu;
b) prawa ponownego sadzenia przydzielone do rezerwy przez producentów, którzy uzyskali takie prawa, kiedy to konieczne w zamian za wypłatę z krajowych funduszów, kwota, na temat której oraz wszystkie stosowane szczegóły, które zostaną określone przez Państwa Członkowskie przy wzięciu przez nie pod uwagę prawnie uzasadnionego interesu stron;
c) nowo stworzone prawa sadzenia, o czym mowa w art. 6.
3. Państwa Członkowskie mogą przyznać prawa przydzielone do rezerwy:
a) bez dokonania wpłaty producentom. którzy nie przekroczyli czterdziestego roku życia, którzy posiadają stosowne umiejętności zawodowe, którzy po raz pierwszy zakładają gospodarstwo produkujące wino i którzy są głowami gospodarstwa; lub
b) w zamian za wpłatę do krajowego i, jeśli to stosowne, regionalnego funduszu, producentom, którzy zamierzają wykorzystać prawo do sadzenia winorośli, a których produkcja ma zapewniony zbyt. Państwa Członkowskie określą kryteria określania kwoty wpłat, które mogą się różnić w zależności od planowanego końcowego produktu winnicy, której to dotyczy.
4. Państwa Członkowskie zagwarantują, że lokalizacja dla której przydzielane są pochodzące z rezerw prawa sadzenia oraz sadzone odmiany i technika uprawy gwarantują, że powstała w ich wyniku produkcja jest dostosowana do zapotrzebowania rynku i, że zbiory, o których mowa, są średnimi zbiorami typowymi dla regionu, któremu te prawa zostały szczególnie przyznane w przypadku, gdy prawa sadzenia biorą swój początek z regionów nienawodnionych są wykorzystywane na regionach nawodnionych.
5. Prawa sadzenia przydzielone do rezerwy mogą być przyznane z tej rezerwy nie później niż do końca piątego roku winnego, następującego po roku, w którym prawa te zostały przydzielone do rezerwy. Prawa sadzenia nieprzyznane do tego czasu będą anulowane.
6. Prawa sadzenia przyznane z rezerwy będą wykorzystane przed upływem drugiego roku winnego, następującego po roku, w którym zostały one przyznane. Prawa sadzenia przyznane z rezerwy, niewykorzystane w tym terminie, zostaną przeniesione do rezerwy w ramach ust. 2 lit. a).
7. W czasie tworzenia regionalnej rezerwy, Państwo Członkowskie może określić przepisy zezwalające na przenoszenie tych praw pomiędzy regionalnymi rezerwami. Jeśli regionalne i krajowe rezerwy współistnieją w tym samym państwie członkowskim, przeniesienia pomiędzy takimi rezerwami także mogą być dozwolone.
Przeniesienia, o których mowa w niniejszym ustępie mogą stać się przedmiotem współczynnika redukcji.
8. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1-7, właściwe władze danego Państwa Członkowskiego mogą zdecydować się na niewdrażanie systemu rezerw w przypadku, gdy dane Państwo Członkowskie może udowodnić, że na jego całym terytorium działa efektywny system zarządzania prawem do sadzenia. System ten może, jeśli to konieczne uchylać odpowiednie przepisy niniejszego rozdziału. Jeśli Państwo Członkowskie posiada taki system, prawa ponownego sadzenia, o których mowa w pierwszym zdaniu art. 4 ust. 5, będą przedłużone o 5 lat winnych. Drugie zdanie art. 4 ust. 5 pozostaje w mocy.
Artykuł 6
1. Nowopowstałe prawa sadzenia, włączywszy nowo powstałe prawa sadzenia przyznane przez Państwo Członkowskie w ramach art. 3 ust. 2 będą przydzielane w następującym wymiarze:
a)Niemcy: | 1534 ha |
Grecja: | 1098 ha |
Hiszpania: | 17355 ha |
Francja: | 13565 ha |
Włochy: | 12933 ha |
Luksemburg: | 18 ha |
Austria: | 737 ha |
Portugalia: | 3760 ha |
b)Rezerwa Wspólnoty: | 17000 ha |
2. Nowo powstałe prawa sadzenia mogą być przydzielone do rezerwy lub wykorzystane w ramach art. 2 ust. 3 lit. b) w przypadku, gdy Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz potencjału produkcji, zgodnie z art. 16.
3. Przydzielenie do rezerwy nowopowstałych praw do sadzenia, o których mowa w ust. 1, lub wykorzystanie tych praw w ramach art. 2 ust. 3 lit. b) może być przeprowadzone tylko jeden raz.
Artykuł 7
1. Następujące definicje mają zastosowanie w niniejszym rozdziale:
a) "karczowanie" znaczy całkowite wyeliminowanie wszystkich winorośli z kawałka ziemi, ma którym te winorośle zostały posadzone;
b) "sadzenie" oznacza definitywne zaprowadzenie sadzonek winorośli lub ich części, szczepionych lub nie, z zamiarem produkowania winogron lub założenia szkółki szczepionek;
c) "prawo do sadzenia" oznacza prawo do sadzenia winorośli w ramach nowego prawa sadzenia, prawo do ponownego sadzenia, prawo do sadzenia przyznane z rezerwy lub nowopowstałe prawo do sadzenia zgodnie z warunkami określonymi w art. 3, 4, 5 i 6;
d) "prawo do ponownego sadzenia" oznacza prawo do sadzenia winorośli na obszarze równoważnym, w sensie czystego zbioru, obszarowi, na którym winorośle zostały wykarczowane lub, na którym winorośle zostaną wykarczowane zgodnie z warunkami określonymi w art. 4 i art. 5 ust. 8;
e) "dalsze szczepienie" oznacza szczepienie winorośli, które już były poddane szczepieniu.
2. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te mogą, w szczególności, obejmować:
- przepisy regulujące destylacją produktów, o których mowa w art. 2 ust. 7,
- przepisy odnoszące się do uniknięcia nadmiernych opłat administracyjnych przy stosowaniu przepisów niniejszego rozdziału,
- rozpoznanie, o którym mowa w art. 3 ust. 2,
- koegzystencję winorośli, zgodnie z art. 4 ust. 2,
- zastosowanie współczynnika redukcji, o którym mowa w art. 5 ust. 7,
- działanie rezerwy Wspólnoty, o której mowa w art. 6 ust. 1. W szczególności przepisy mogą zapewniać w okresie do 31 grudnia 2003 r. przydzielenie z rezerwy Wspólnoty nowopowstałych praw do sadzenia Państwu Członkowskiemu, które wykorzysta te prawa w regionach, gdzie taka potrzeba istnieje i która może być zaspokojona poprzez przyznanie nowo powstałych praw do sadzenia,
- przepisy gwarantujące, że nowe prawa sadzenia, przyznane zgodnie z art. 3 ust. 1, są sprzeczne z zakazem dotyczącym nowego sadzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1.
3. Do dnia 31 grudnia 2003 r. i w trzyletnich odstępach czasu od dnia 31 grudnia 2003 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczący funkcjonowania niniejszego rozdziału. Do sprawozdania mogą być dołączone, jeśli to stosowne, propozycje przyznania dalszych nowopowstałych praw do sadzenia.
ROZDZIAŁ II
PREMIE ZA ZANIECHANIE UPRAWY WINOROŚLI
Artykuł 8
1. Premia może być przyznana w zamian za permanentne zaniechanie uprawy winorośli na danym obszarze.
Premia może być przyznana, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału, producentom z obszarów, na których celem uprawy winorośli jest produkcja winogron na wino. Obszar, którego to dotyczy, musi mieć co najmniej 10 akrów.
2. Państwa Członkowskie mogą też określić obszary, dla których premia będzie przyznawana. Państwa Członkowskie mogą podporządkować określenie obszarów stosownym warunkom, włączywszy te, których celem jest zagwarantowanie równowagi pomiędzy produkcją a ekologią w regionach, o których mowa.
3. Przyznanie premii spowoduje, że producent straci wszelkie prawa ponownego sadzenia w odniesieniu do obszarów, za które premia została wypłacona.
4. Państwa Członkowskie określą wysokość premii za jeden hektar biorąc pod uwagę:
a) wydajność rolną lub zdolność produkcyjną gospodarstw;,
b) metodę stosowaną w produkcji;
c) obszar, którego premia ma dotyczyć w porównaniu z całkowitym obszarem gospodarstwa;
d) produkowany przez gospodarstwo gatunek wina;
e) istnienie współdziałającej uprawy.
5. Wysokość wypłacanej premii nie może być wyższa od wysokości premii określonej przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 9
Do otrzymania premii nie będą kwalifikowały się:
a) obszary uprawy winorośli, dla których naruszenie przepisów wspólnotowych lub przepisów krajowych odnoszące się do sadzenia zostało zarejestrowane w okresie, który zostanie określony, a który nie może być dłuższy niż 10 lat winnych;
b) obszary uprawy winorośli, które nie są już pielęgnowane;
c) obszary uprawy winorośli, które zostały posadzone w terminie, który zostanie określony, a który nie może przekroczyć liczby lat winnych;
d) obszary uprawy winorośli, których restrukturyzacja i przekształcenie zostały sfinansowane w terminie, który zostanie określony i który nie może przekroczyć liczby lat winnych;
Artykuł 10
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, mogą obejmować:
a) daty składania wniosków oraz wykarczowania;
b) warunki przyznania płatności;
c) maksymalna wysokość premii, o których mowa w art. 8 ust. 5;
d) okoliczności odnoszące się do środowiska naturalnego;
e) określenie okresów czasu, o których mowa w art. 9.
ROZDZIAŁ III
RESTRUKTURYZACJA I PRZEKSZTAŁCANIE
Artykuł 11
1. Niniejszym, przyjęty zostaje system restrukturyzacji i przekształcania winnic.
2. Celem tego systemu jest dostosowanie produkcji do zapotrzebowania rynku.
3. System będzie obejmował jedno lub więcej z poniżej wymienionych środków:
a) różnorodne przekształcenie, włączywszy przekształcenie w drodze przeszczepiania;
b) przeniesienie winnicy;
c) poprawa zarządzania winnicą i stosowanymi technikami odnoszącymi się do przedmiotu systemu.
System nie będzie obejmował zwykłego odświeżenia winnic, których naturalne życie ma się ku końcowi.
4. Dostęp do systemu będą miały tylko te regiony danego Państwa Członkowskiego, w odniesieniu do których Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz potencjału produkcyjnego zgodnie z art. 16.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie będą odpowiedzialne za plany restrukturyzacji i przekształcenia włączywszy tam, gdzie to stosowne, zatwierdzenie tych planów. Plany powinny być zgodne z przepisami określonymi w niniejszym rozdziale oraz z przepisami wykonawczymi.
Artykuł 13
1. Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie będzie przyznawana tylko w odniesieniu do planów, które zostały przygotowane i tam, gdzie to konieczne i zatwierdzone przez Państwo Członkowskie. Pomoc przyjmie następujące formy:
a) odszkodowania dla producentów za utratę dochodów spowodowaną wdrożeniem planu; oraz
b) pokrycie kosztów restrukturyzacji i przekształcenia.
2. Odszkodowania dla producentów za utratę dochodów mogą przybrać jedną z następujących form:
a) niezależnie od przepisów rozdziału I niniejszego tytułu udzielenie zgody na współistnienie starych i nowych winorośli przez określony okres czasu, który nie może być dłuższy niż 3 lata; lub
b) odszkodowanie finansowe, które będzie finansowane przez Wspólnotę.
3. Pokrycie przez Wspólnotę kosztów restrukturyzacji i przekształcenia nie może przekroczyć 50 % tych kosztów. Jednakże, w regionach klasyfikowanych jako Cel 1 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. określającego ogólne przepisy dotyczące Funduszy Strukturalnych [51], pokrycie kosztów restrukturyzacji i przekształcenia przez Wspólnotę nie może przekroczyć 75 % tych kosztów. Bez uszczerbku dla zastosowanie art. 14 ust. 4, Państwa Członkowskie nie muszą pokrywać kosztów w obydwu wspomnianych powyżej przypadkach.
Artykuł 14
1. Komisja, raz w roku, dokona wstępnych przydziałów dla Państw Członkowskich na podstawie obiektywnego kryterium przy wzięciu pod uwagę szczególnej sytuacji i potrzeb, będą to starania, które zostaną przedsięwzięte w świetle celów stojących przed planem.
2. Wstępne przydziały będą dostosowane do rzeczywistych wydatków oraz na podstawie prognozy wydatków przedstawionej przez Państwo Członkowskie, które weźmie pod uwagę cel planu oraz dostępne fundusze.
3. Przy przydziale finansowym dla danego Państwa Członkowskiego zostanie wzięta pod uwagę proporcjonalna część winnic Wspólnoty jaka jest położona w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy.
4. W przypadku przydziału finansowego dla Państwa Członkowskiego odnoszącego się do pewnej ilości hektarów, to dane Państwo Członkowskie może wykorzystać ten przydział dla większej ilości hektarów. W tym kontekście Państwo Członkowskie może wykorzystać fundusze krajowe celem podwyższenia zredukowanej kwoty dla każdego hektara do wysokości oryginalnego pułapu na jeden hektar kwoty pochodzącej z przydziału Finansowego Wspólnoty.
Artykuł 15
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te w szczególności mogą obejmować:
a) minimalną powierzchnię winnicy, której to dotyczy;
b) przepisy regulujące wykorzystanie prawa ponownego sadzenia wynikające z wdrożenia planów;
c) przepisy, których celem jest zapobieżenie wzrostowi potencjału produkcyjnego powstającego wskutek zastosowania niniejszego rozdziału;
d) maksymalna wysokość kwoty pomocy udzielanej na jeden hektar.
ROZDZIAŁ IV
INFORMACJA I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 16
1. Inwentarz potencjału produkcji będzie zawierał następujące informacje:
a) obszary na terytorium Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, na których rośnie winorośl sklasyfikowana zgodnie z art. 19 ust. 1 jako odmiana do produkcji wina;
b) odmiany, których to dotyczy;
c) całkowity zasób istniejących praw do sadzenia;
d) wszystkie dodatkowe przepisy krajowe i regionalne przyjęte zgodnie z niniejszym tytułem.
2. Państwo Członkowskie może ustalić, że inwentarz zostanie sporządzony w oparciu o regiony. Jednakże w takim przypadku, wszystkie regionalne inwentarze muszą być sporządzone do dnia 31 grudnia 2001 r. Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia zaniechanie sporządzenia przez region inwentarza nie uniemożliwia stosowania niniejszego tytułu w innych regionach tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 17
1. Komisja może dokonywać oceny:
a) produkcji produktów sektora wina;
b) przemysłowego wykorzystania tych produktów;
c) trendów konsumpcyjnych odnoszących się do wina oraz innych produktów sektora wina, które nadają się do spożycia bez dalszego przetwarzania;
d) każdy inny czynnik, który musi być znany celem efektywnego zarządzania rynkiem lub też system dostosowania podaży.
2. Podczas przygotowywania tej oceny Komisja może skorzystać z pomocy z zewnątrz.
3. Komisja sfinansuje niezależne badanie na temat wykorzystania specyficznych odmian. Na podstawie tego badania, do dnia 31 grudnia 2003 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, do którego zostaną dołączone, jeśli to stosowne, propozycje.
Artykuł 18
1. Producenci winogron przeznaczonych na produkcję wina oraz producenci moszczu i wina podadzą każdego roku informację dotyczącą ilości wyprodukowanej od ostatniego zbioru. Państwa Członkowskie mogą także zażądać od handlowców zajmującym się handlem winogronami przeznaczonymi do wyrobu wina, aby podali każdego roku sprzedaną od ostatniego zbioru ilość.
2. Producenci moszczu i wina oraz handlowcy inni niż kupcy detaliczni, podadzą każdego roku informację dotyczącą posiadanych przez nich zapasów moszczu i wina, niezależnie od tego, czy pochodzą one z ostatnich zbiorów, czy też ze zbiorów lat poprzednich. Posiadane przez handlowców zapasy moszczu i wina na przywożonych z państw trzecich muszą być podane oddzielnie.
Artykuł 19
1. Państwa Członkowskie sklasyfikują odmiany winorośli służące do produkcji wina. Wszystkie sklasyfikowane odmiany muszą należeć do gatunków Vitis vinifera lub pochodzić z krzyżówki tych gatunków i innymi gatunkami Vitis. Następujące odmiany nie mogą być włączone do klasyfikacji:
- Noah,
- Othello,
- Isabelle,
- Jacquez,
- Clinton,
- Herbemont.
2. W sporządzonej przez nie klasyfikacji Państwa Członkowskie wskażą odmiany odpowiednie do produkcji wina gatunkowego psr produkowanego na ich terytorium. Odmiany te będą należały do gatunku Vitis vinifera.
3. Tylko te odmiany winorośli, które zostały zamieszczone w klasyfikacji będą mogły być sadzone, przesadzane lub szczepione w celu produkcji wina na obszarze Wspólnoty. Ograniczenia te nie odnoszą się do winorośli wykorzystywanych do badań i eksperymentów naukowych.
4. Obszary, na których rosą odmiany winorośli, z których będzie produkowane wino, które nie są zamieszczone w klasyfikacji, zostaną wykarczowane, chyba, że wyprodukowane z nich wino jest przeznaczone wyłącznie do spożycia przez rodzinę producenta. Państwa Członkowskie podejmą stosowne działania, których celem będzie monitorowanie tych wyjątków.
5. W przypadku, gdy odmiany są skreślone z klasyfikacji wykarczowanie nastąpi w ciągu 15 lat od czasu skreślenia odmiany z klasyfikacji.
Artykuł 20
Przepisy regulujące rejestr winnic Wspólnoty będą przepisami, które zostały określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2392/86.
Artykuł 21
Rozdziały I i II niniejszego tytułu nie będą stosowane w Państwach Członkowskich, gdzie produkcja wina w jednym roku winnym nie przekracza 25000 hektolitrów. Produkcja ta będzie obliczana na podstawie średniej produkcji podczas ostatnich 5 lat winnych.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie mogą przyjąć bardziej restrykcyjne przepisy krajowe w odniesieniu do nowego sadzenia lub ponownego sadzenia winorośli lub też w odniesieniu do szczepienia winorośli. Państwa Członkowskie mogą też żądać, aby informacje określone w niniejszym tytule były wspomagane przez dodatkowe informacje konieczne do monitorowania i rozwoju potencjału produkcji.
Artykuł 23
1. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, mogą obejmować:
a) format i stopień szczegółów dotyczących informacji wymaganej celem sporządzenia inwentarza, o którym mowa w art. 16;
b) zarządzanie klasyfikacją odmian winorośli, o których mowa w art. 19;
c) przeznaczenie produktów pochodzących z odmian winorośli, które nie zostały zamieszczone w klasyfikacji.
2. Przepisy dotyczące dokumentu towarzyszącego materiałom do rozmnażania wegetatywnego winorośli oraz szczegółowe zasady jego zastosowania włączywszy te, dotyczące kontroli, mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
3. Rozporządzenie (EWG) nr 2392/86 może być zmienione lub uchylone zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
4. Zgodnie z procedurą określoną w art. 75 zostanie podjęta decyzja, czy Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz, o którym mowa w art. 16 oraz, czy ta decyzja powinna być cofnięta w stosownych okolicznościach, włączywszy te, gdy Państwo Członkowskie nie dokonało niezbędnej aktualizacji inwentarza.
TYTUŁ III
MECHANIZMY RYNKOWE
ROZDZIAŁ I
POMOC NA PRYWATNE SKŁADOWANIE
Artykuł 24
1. Producentom będzie udzielona pomoc na prywatne składowanie:
a) wina stołowego;
b) moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego.
2. Pomoc dla długoterminowych umów składu będzie przyznawana, z zastrzeżeniem rozstrzygnięć z agencjami interwencyjnymi, pomiędzy 16 grudnia a 15 lutego następnego roku na warunkach, które zostaną określone.
3. Długoterminowe umowy składu będą zawarte na okres, który kończy się:
a) najwcześniej w dniu 1 września następującym po dniu zawarcia umowy dla win stołowych, dla moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego moszczu gronowego w dniu 1 sierpnia następującym po dniu zawarcia umowy;
b) najpóźniej w dniu 30 listopada następującym po dacie zawarcia umowy.
Artykuł 25
1. Zawarcie umów składu będzie podporządkowane warunkom odnoszącym się w szczególności do jakości produktów, których to dotyczy.
2. Dla win stołowych umowy składu mają zawierać przepisy odnoszące się do zakończenia wypłacania środków pomocowych oraz odpowiednich obowiązków producenta w odniesieniu do całości lub części składowanych ilości, jeśli cena rynkowa gatunku wina, którego to dotyczy, wzrośnie powyżej poziomu, który zostanie określony.
3. Kwota pomocy na prywatne składowanie może pokrywać tylko techniczne koszty składowania oraz procenty podlegające zapłacie. Koszty te zostaną określone na poziomie stawki standardowej.
4. Dla zagęszczonego moszczu gronowego kwota ta może być dostosowana poprzez współczynnik odpowiadający stopniowi zagęszczenia.
Artykuł 26
1. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
W szczególności zasady mogą ustalać, co następuje:
- określenie poziomu, stawki i współczynnika, o których mowa w art. 25,
- że długoterminowe umowy składu wina stołowego mogą być zawierane tylko dla specyficznych gatunków wina,
- że moszcze gronowe, które są przedmiotem długoterminowej umowy składu mogą być w okresie trwania tej umowy w całości lub częściowo zmienione na zagęszczony moszcz gronowy lub rektyfikowany zagęszczony moszcz gronowy,
- że przepisy odnoszące się do stosowania przepisów dotyczących zakończenia wypłat środków pomocowych, o których mowa w art. 25 ust. 2,
- że moszcze gronowe i zagęszczone moszcze gronowe przeznaczone do produkcji soku winogronowego nie mogą być przedmiotem długoterminowej umowy składu,
- efektywny czas trwania umów.
2. W ramach procedury określonej w art. 75 może zostać ustalone, co następuje:
- że plan prywatnej pomocy na składowanie nie będzie stosowany w przypadku, gdy z sytuacji rynkowej jasno wynika, że stosowanie tego planu nie może być w żaden sposób usprawiedliwione,
- że zawieranie dalszych długoterminowych umów składu może być zawieszone w każdej chwili jeśli jest to usprawiedliwione przez sytuację panująca na rynku, a w szczególności tempo w jakim umowy zostały zawarte.
ROZDZIAŁ II
DESTYLACJA
Artykuł 27
1. Zakazane jest nadmierne tłoczenie zmiażdżonych winogron lub całych winogron oraz tłoczenie osadu drożdżowego winiarskiego. Zakazana jest ponowna fermentacja wytłoków gronowych dla celów innych, niż destylacja.
2. Filtrowanie i odwirowywanie osadu drożdżowego winiarskiego nie będzie traktowane jako tłoczenie, gdy:
a) uzyskany produkt jest solidnej jakości i posiada dobrą jakość handlową,
b) osad drożdżowy winiarski nie został zredukowany do suchej masy.
3. Każda osoba prawna i każda osoba fizyczna lub grupa osób, za wyjątkiem osoby lub osób, o których mowa w ust. 7, po wyprodukowaniu wina będzie zobowiązana dostarczyć do destylacji wszystkie produkty uboczne pochodzące z produkcji wina, której to dotyczy.
4. Zawartość alkoholu w produktach ubocznych musi być równa co najmniej 10 % w stosunku do zawartości alkoholu w wyprodukowanym winie jeśli wino, którego to dotyczy, zostało wyprodukowane z winogron. Odstąpienie od tej reguły, z uzasadnionych przyczyn technicznych, jest możliwe, jeśli wino zostało wyprodukowane w drodze fermentacji winiarskiej moszczu gronowego, częściowo sfermentowanego moszczu gronowego lub młodych fermentujących win, jednakże zawartość alkoholu nie może być niższa niż 5 %. Jeśli stosowny procent nie zostanie uzyskany, osoby, które są przedmiotem tego zobowiązania dostarczą określoną ilość wina pochodzącą z własnej produkcji, co zagwarantuje, że wymagane stężenie alkoholu w produktach ubocznych będzie możliwe do osiągnięcia.
Odstąpienie od ust. 3 oraz akapitu pierwszego niniejszego ustępu będzie możliwe dla kategorii producentów, która zostanie określona, dla niektórych obszarów produkcyjnych i dla win, które są przedmiotem destylacji, o której mowa w art. 28.
5. Obowiązek dostarczenia określony w ust. 3 może być zastąpiony przez dostarczenie wina do producenta octu winnego.
6. Każda osoba fizyczna oraz każda osoba prawna lub też grupa osób, za wyjątkiem osób lub grup osób, o których mowa w ust. 7, w których posiadaniu znajdują się produkty uboczne powstałe w wyniku każdego, innego niż winifikacja, procesu przetwarzania winogron, będą zobowiązane dostarczyć do destylacji produkty uboczne, o których mowa.
7. Każda osoba fizyczna oraz każda osoba prawna lub też grupa osób, które zajmują się przetwórstwem winogron zebranych w strefie A upraw winorośli lub niemieckiej strefie B upraw winorośli oraz na obszarach położonych w Austrii, na których zostały posadzone winorośle, będą zobowiązane do wycofania produktów ubocznych powstałych w wyniku tego przetwórstwa pod kontrola, której warunki zostaną określone.
8. Osoby, które są przedmiotem zobowiązań, o których mowa w ust. 3 lub tych, o których mowa w ust. 6 mogą być od nich zwolnione poprzez wycofanie produktów ubocznych winifikacji pod kontrolą oraz z zastrzeżeniem warunków, które zostaną określone.
9. Cena skupu wytłoków gronowych, osadu drożdżowego winiarskiego oraz wina dostarczonego do destylacji w ramach niniejszego artykułu będzie wynosiła 0,995 EUR na % vol/h.
10. Cena płacona przez gorzelnika nie może być niższa niż cena skupu.
11. Gorzelnik może:
a) otrzymać pomoc w odniesieniu do produktu, który ma być destylowany, pod warunkiem, że produkt uzyskany w drodze destylacji ma co najmniej 52 % stężenie alkoholu; lub
b) dostarczyć produkt otrzymany w drodze destylacji do agencji interwencyjnej, pod warunkiem, że produkt ten ma co najmniej 92 % stężenie alkoholu.
Jeśli wino zostało przetworzone na wino wzmocnione do destylacji przed dostarczeniem go do gorzelnika, pomoc, o której mowa w punkcie a) będzie wypłacona producentowi wina wzmocnionego, a produkt powstały w wyniku destylacji nie może być dostarczony do agencji interwencyjnej.
12. Może zostać podjęta decyzja, że dostarczenie alkoholu do agencji interwencyjnej może być zastąpione przez dostarczenie alkoholu do operatora, który złożył ofertę w ramach sprzedaży organizowanej na rozporządzanie produktami powstałymi w wyniku destylacji i która to oferta została przyjęta w ramach procedury, o której mowa w art. 31 ust. 1.
13. Ust. od 1 do 13 nie dotyczą soku winogronowego lub zagęszczonego soku winogronowego, lub moszczu gronowego czy też zagęszczonego moszczu gronowego przeznaczonego do produkcji soku winogronowego.
Artykuł 28
1. W przypadku gdy wino jest produkowane z odmiany winogron wymienionych w klasyfikacji dla tych samych jednostek administracyjnych, zarówno jako gatunek winorośli oraz gatunek do stosowania w innych celach, to ilość wina wyprodukowana powyżej ilości zwykle produkowanej, która nie jest wywożona podczas roku winnego, którego to dotyczy, zostanie poddana destylacji w terminie, który zostanie określony. Z wyjątkiem zastosowania odstępstwa, wino wyprodukowane w nadmiarze nie może być dostarczone do innego miejsca poza gorzelnią.
2. Ilość wina zwykle produkowana będzie określona na podstawie:
a) ilości wina zwykle produkowanej w okresie odniesienia, który zostanie określony;
b) ilości wina oddanej do tradycyjnego wykorzystania.
3. Cena skupu wina dostarczonego do destylacji w ramach niniejszego artykułu będzie wynosiła 1,34 EUR na % vol.; cena może być zróżnicowana w danym roku winnym, pod warunkiem, że średnia roczna pozostanie na określonej wysokości 1,34 EUR na % vol.
4. Cena płacona przez gorzelnika nie może być niższa od ceny skupu.
5. Gorzelnik może:
a) otrzymać pomoc w odniesieniu do produktu, który ma być destylowany, pod warunkiem że produkt uzyskany w drodze destylacji ma co najmniej 52 % stężenie alkoholu; lub
b) dostarczyć produkt otrzymany w drodze destylacji do agencji interwencyjnej, pod warunkiem, że produkt ten ma co najmniej 92 % stężenie alkoholu.
Jeśli wino zostało przetworzone na wino wzmocnione do destylacji przed dostarczeniem go do gorzelnika, pomoc, o której mowa w punkcie a) będzie wypłacona producentowi wina wzmocnionego, a produkt powstały w wyniku destylacji nie może być dostarczony do agencji interwencyjnej.
6. Może zostać podjęta decyzja, że dostarczenie alkoholu do agencji interwencyjnej może być zastąpione przez dostarczenie alkoholu do operatora, który złożył ofertę w ramach sprzedaży organizowanej na rozporządzenie produktami powstałymi w wyniku destylacji i która to oferta została przyjęta w ramach procedury, o której mowa w art. 31 ust. 1.
7. Niniejszy artykuł stosuje się nie naruszając art. 1 ust. 2.
Artykuł 29
1. Celem wspomagania rynku wina i w konsekwencji ułatwienia kontynuacji dostaw destylatu wina do tych części sektora alkoholu pitnego, gdzie użytkowanie takiego alkoholu jest tradycją, Wspólnota może udzielić pomocy na destylację wina stołowego oraz win, które są odpowiednie do produkcji win stołowych.
2. Pomoc wypłacana gorzelnikom przybierze formę pomocy podstawowej i pomocy dodatkowej.
3. Pomoc podstawowa będzie wypłacana na podstawie destylowanej ilości wina stołowego i wina odpowiedniego do produkcji wina stołowego.
4. Pomoc podstawowa zostanie wdrożona na podstawie systemu umów zawartych pomiędzy gorzelnikami a producentami wina. Minimalna cena, która będzie płacona przez gorzelnika zostanie określona; cena ta może być różna w ciągu danego roku winnego, pod warunkiem, że średnia cena za ten rok nie będzie niższa niż 2,488 na % vol.
5. Wysokość pomocy podstawowej będzie odzwierciedlała:
a) potrzebę średniej ceny minimalnej, która ma być płacona przez producenta w danym roku winnym, aby uwzględnić poziom, o którym mowa w ust. 4;
b) zapotrzebowanie na utrzymanie dostaw o konkurencyjnych cenach do tradycyjnych rynków zbytu sektora alkoholu pitnego.
6. Pomoc dodatkowa przybierze formę płatności, która będzie pokrywała uzasadnione koszty składowania powstałego produktu. Jej zadaniem będzie ułatwienie działań prowadzonych przez system pomocy podstawowej.
Artykuł 30
1. W przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami i/lub problemami dotyczącymi jakości, wprowadzona może zostać destylacja w sytuacji kryzysowej.
2. Celem tego środka działania będzie wyeliminowanie specyficznych "gniazd" nadwyżek:
a) wyeliminowanie specyficznych "gniazd" nadwyżek;
b) zagwarantowanie kontynuacji dostaw od jednego zbioru do kolejnego zbioru.
3. Działanie to będzie działaniem dobrowolnym ze strony producentów.
4. Działanie to może być ograniczone do niektórych gatunków wina lub niektórych obszarów produkcji. Może być ono stosowane do wina gatunkowego psr tylko na żądanie Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
5. Kryterium wdrożenia tego środka może być dający się udowodnić, trwający od jakiegoś czasu spadek cen rynkowych danego gatunku wina lub win pochodzących z niektórych obszarów produkujących wino.
6. Jeśli Wspólnota będzie stosowała ten środek przez kolejne trzy lata, dla określonego gatunku wina (na określonym obszarze), Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym przedstawia informację dotyczącą trwałego kryzysu dołączając do niego, jeśli to stosowne, swoje wnioski.
Artykuł 31
1. Alkohol przejęty przez agencję interwencyjną zostanie sprzedany na aukcji publicznej lub w drodze przetargu. Sprzedając alkohol, o którym mowa, stosowne władze będą starały się, aby sprzedażą tą nie zostały dotknięte rynki zbytu alkoholu tradycyjnie uzależnione od istnienia takiego zbytu. Alkohol, o którym mowa, nie może być sprzedany sektorowi alkoholu przeznaczonego do użytku spożywczego.
2. Jednakże, może zostać podjęta decyzja, że jeśli dostawa do sektora, w którym wykorzystanie alkoholu wina jest obowiązkowe nie jest zagwarantowana przez środki działania przedstawione w art. 27, 28 i 29, to alkohol ten może być sprzedany temu sektorowi.
Artykuł 32
1. Dla wina wyprodukowanego przez producentów, którzy podnieśli zawartość alkoholu w winie poprzez dodanie sacharozy lub skorzystali z pomocy, o której mowa w art. 34, cena skupu określona dla każdej destylacji z wyjątkiem tej, o której mowa w art. 27, zostanie zredukowana na każdym z obszarów uprawy winorośli o podobną jednolitą stawkę obliczoną na podstawie kwoty udzielonej pomocy, o której mowa w art. 34 i podwyższenia zawartości alkoholu ustalonej dla obszaru uprawy winorośli, którego to dotyczy.
2. Na żądanie producenta, którego to dotyczy, redukcja ceny skupu zostanie stosowana tylko dla takiej samej ilości wina, która była przedmiotem podniesienia zawartości alkoholu, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 33
1. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te w szczególności mogą obejmować:
a) odstępstwa, o których mowa w niniejszym rozdziale;
b) w odniesieniu do art. 27 i 28 warunki, w jakich destylacja ma być przeprowadzana, oszacowanie ilości alkoholu zawartego w produkowanym winie, warunki w ramach których produkty mogą być dostarczane do agencji interwencyjnej oraz ceny skupu produktów destylacji, które mogą być przejęte przez agencje interwencyjne lub kryteria określania tych cen;
c) minimalne standardy, które muszą być spełnione przez wytłoki gronowe i osad drożdżowy winiarski;
d) warunki w jakich prowadzone może być wycofywanie się pod kontrolą, o czym mowa w artykule 27 ust. 7;
e) ilość wina zwykle produkowana, jak wspomniano w art. 28 ust. 2;
f) szczegółowe mechanizmy stosowania środka działania, o którym mowa w art. 30, włączywszy produkty objęte tym środkiem oraz przepływ produktów powstałych w wyniku destylacji, przy szczególnym wzięciu pod uwagę wszelkich starań, których celem będzie uniknięcie powstania zakłóceń na rynku napojów alkoholowych i spirytusowych;
g) przepisy dotyczące modulacji ceny skupu, o której mowa w art. 28 ust. 3;
h) określenie ceny minimalnej, o której mowa w art. 29 ust. 4.
2. Kwota pomocy, o której mowa w art. 27 i 28, która umożliwi rozdysponowanie uzyskanych produktów, kwota pomocy, o której mowa w art. 29 oraz przepisy określające okoliczności, które mogą prowadzić do wprowadzenia środków działań, o których mowa w art. 30 oraz poziom i forma pomocy finansowej udzielonej dla tego środka działania przez Wspólnotę zostaną określone zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
ROZDZIAŁ III
POMOC DO SPECJALNEGO WYKORZYSTANIA
Artykuł 34
1. Niniejszym zostaje ustanowiona pomoc na wykorzystanie wyprodukowanych na terytorium Wspólnoty:
a) zagęszczonego moszczu gronowego;
b) rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego,
jeśli są one wykorzystywane do podniesienia zawartości alkoholu w produktach wina, na podstawie upoważnienia na podniesienie zawartości alkoholu w winie, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
2. Przyznanie pomocy może być ograniczone do produktów pochodzących ze strefy C uprawy winorośli, jeśli struktura handlu wina produkowanego z moszczu i ich połączenie nie może być zagwarantowana bez wprowadzenia tego środka.
3. Kwota pomocy zostanie określona w euro na % vol. potencjalnego stężenia alkoholu i na hektolitr zagęszczonego moszczu gronowego lub rektyfikowanego moszczu gronowego przy równoczesnym wzięciu pod uwagę różnicy pomiędzy kosztem wzbogacenia przy użyciu tych produktów i przy użyciu sacharozy.
Artykuł 35
1. Niniejszym zostaje ustanowiona pomoc na wykorzystanie wyprodukowanych na terytorium Wspólnoty:
a) moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego produkowanych w celu wyrobu soku winogronowego lub wyrobu z tego soku winogronowego innych produktów spożywczych,
b) moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego produkowanych w strefie C uprawy winorośli w celu wyrobu w Wielkiej Brytanii i Irlandii produktów objętych kodem CN 220600, w odniesieniu do których zgodnie z punktem C, ust. 2, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, stosowanie złożonej nazwy zawierającej słowo "wino" może być dozwolone przez te Państwa Członkowskie;
c) zagęszczony moszcz gronowy produkowany jako główny składnik grupy produktów sprzedawanych w Wielkiej Brytanii i Irlandii, opatrzonych w instrukcje dla konsumenta informujące jak otrzymać z tych produktów napój imitujący wino (wino domowe).
2. Drogą odstępstwa od ust. 1 lit. b), tam gdzie ograniczenia geograficzne odnoszące się do produkcji moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego, o których mowa w punkcie b, ust. 1, mają wpływ na zakłócenia w konkurencyjności, może zostać podjęta decyzja rozszerzenia pomocy udzielanej na produkcję moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego produkowanego w regionach Wspólnoty innych niż strefa C III.
3. Pomoc, o której mowa w ust. 1 będzie ograniczona do wykorzystania produktów pochodzących z odmian winorośli, które są wyłącznie klasyfikowane jako winorośl właściwa lub jako obydwie: odmiana winorośli właściwej i odmiana do użycia dla innych celów, pomoc może być w równym stopniu przydzielana dla winogron tych samych odmian pochodzących ze Wspólnoty.
4. Kwota pomocy musi być określona tak, aby koszt dostaw moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego pochodzących ze Wspólnoty pozwalał na utrzymanie tradycyjnych rynków zbytu.
5. Część pomocy ustanowionej w ust. 1 lit. a) będzie zarezerwowana na organizowanie kampanii promujących spożycie soku winogronowego. Pomoc może, dla celów zorganizowania takich kampanii, zostać określona na wyższym poziomie niż ten wynikający ze stosowania ust. 4.
Artykuł 36
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, będą obejmowały:
a) warunki przyznawania pomocy, o której mowa w art. 34 ust. 1;
b) środki konieczne do zagwarantowania kontroli stosowania produktów, o których mowa w art. 35 ust. 1;
c) kwotę pomocy, o której mowa w art. 34 i 35, która zostanie określona przed rozpoczęciem się każdego roku winnego;
d) decyzję, o której mowa w art. 35 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 37
Producenci, którzy są przedmiotem zobowiązań, o których mowa w art. 27 i 28, będą uprawnieni do korzystania z działań interwencyjnych w ramach niniejszego tytułu, pod warunkiem, że przestrzegali tych zobowiązań w okresie referencyjnym, który zostanie określony. Okres ten oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 38
1. W przypadku, gdy zostaną odnotowane na rynku Wspólnoty nadmiernie wysokie ceny dla danego gatunku wina i występuje prawdopodobieństwo kontynuacji tej sytuacji, a co za tym idzie zakłócenia rynku, Komisja może podjąć niezbędne środki.
2. Do stopnia koniecznego do wspomożenia rynku win stołowych, środki interwencyjne mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 75 w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b), innych niż wina stołowe.
TYTUŁ IV
ORGANIZACJE PRODUCENTÓW I ORGANIZACJE SEKTOROWE
ROZDZIAŁ I
ORGANIZACJE PRODUCENTÓW
Artykuł 39
1. "Organizacjami producentów", jeśli uznane w ramach niniejszego rozporządzenia, są wszystkie osoby prawne:
a) które powstały z własnej inicjatywy producentów, wytwarzających produkty objęte niniejszym rozporządzeniem;
b) których celem jest:
i) zagwarantowanie, że produkcja jest planowana i dostosowana do popytu, w szczególności, jeśli chodzi o ilość i jakość;
ii) promowanie skoncentrowania zapasów i umieszczenie na rynku produktów wytwarzanych przez producentów należących do tej organizacji;
iii) redukcja kosztów produkcji i stabilizacja cen producenta;
iv) promowanie stosowania przyjaznych środowisku praktyk uprawy, technik produkcji i praktyk zarządzania odpadami, których celem, w szczególności, jest ochrona jakości wody, gleby i krajobrazów oraz zachowanie i/lub popieranie różnorodności biologicznej.
2. Organizacje producentów uznane w ramach niniejszego rozporządzenia, będą musiały nałożyć stosowne kary na ich członków za naruszenie obowiązków nałożonych w ramach przepisów stowarzyszenia.
3. Państwa Członkowskie mogą uznać jako organizacje producentów, w ramach niniejszego rozporządzenia, wszystkie grupy producentów starające się o ich uznanie, pod warunkiem, że:
a) spełniają one wymogi określone w ust. 1 i 2 i dostarczyły stosownego dowodu, że w ich skład wchodzi minimalna grupa członków i że w rękach tych członków znajduje się minimalna ilość nadającej się do sprzedaży rynkowej produkcji:
b) istnieje wystarczający dowód, że mogą one prowadzić swoją działalność właściwie, zarówno jeśli chodzi o czas, jak i efektywność;
c) w sposób efektywny umożliwiają ich członkom uzyskanie pomocy technicznej odnoszącej się do stosowania przyjaznych środowisku metod uprawy.
Artykuł 40
1. Państwa Członkowskie:
a) w ciągu trzech miesięcy od złożenia przez organizację producentów podania i wszystkich wspomagających dokumentów, podejmą decyzję o uznaniu organizacji producentów;
b) będą prowadziły w regularnych odstępach czasu kontrole, aby upewnić się, że organizacja producentów spełnia warunki, które były konieczne do jej uznania i nałożą, w przypadku niespełniania tych warunków, kary na te organizacje lub, jeśli to konieczne, cofną uznanie danej organizacji;
c) w ciągu dwóch miesięcy powiadomią Komisję o każdej decyzji odnoszącej się do uznania organizacji lub wycofania tego uznania.
2. Komisja sprawdzi, czy art. 39 i ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu są przestrzegane przez organizacje. Odbędzie się to w drodze kontroli. W świetle tych kontroli Komisja, tam gdzie to stosowne, zawiadomi Państwo Członkowskie o wycofaniu uznania.
ROZDZIAŁ II
ORGANIZACJE SEKTOROWE
Artykuł 41
1. W celu poprawienia operacji rynku wina gatunkowego psr i wina stołowego opisanego przy użyciu oznaczeń geograficznych, produkujące Państwo Członkowskie, szczególnie przy wdrażaniu decyzji podjętych przez organizacje sektorowe, może określić zasady sprzedaży, których celem będzie regulowanie dostaw pierwszej sprzedaży, zakładając że takie zasady odnoszą się do zatrzymania i/lub stopniowego wypuszczania na rynek produktu, z wykluczeniem innej zgodnie ustalonej praktyki takiej, jak:
- określanie ceny nawet w celu poradnictwa czy na drodze rekomendacji,
- czynienie niedostępną znacznej proporcji wina, które normalnie byłoby ogólnie dostępne, każde nietypowe działanie, którego celem jest ograniczenie zaopatrzenia,
- odmówienie wydania krajowego zaświadczenia i/lub zaświadczenia Wspólnoty, które jest konieczne do obrotu i sprzedaży produktów wina, gdzie sprzedaż prowadzona jest zgodnie z tymi przepisami.
2. Przepisy, o których mowa w ust. 1 muszą być przekazane operatorom poprzez obwieszczenie ich w urzędowych publikacjach Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
3. Każdego roku Państwa Członkowskie, które korzystały z możliwości oferowanych w ust. 1 przekażą Komisji decyzje podjęte poprzedniego roku z tytułu tych możliwości. Komisja zbada, czy decyzje były zgodne w prawem Wspólnoty, w szczególności zasady dotyczące wolnego przepływu (art. 28 do 31 Traktatu) i konkurencji (art. 81 do 86 Traktatu) oraz zasadę niedyskryminacji (art. 34 ust. 3 Traktatu).
4. Organizacje, o których mowa w ust. 1 przeprowadzą kilka z poniżej wymienionych działań w jednym lub na większej liczbie regionów Wspólnoty, biorąc pod uwagę interesy konsumentów:
i) podniesienie poziomu wiedzy i przejrzystości produkcji oraz rynku;
ii) udzielenie pomocy, której celem będzie lepsze skoordynowanie sposobu w jaki produkty są umieszczane na rynku, w szczególności na poszukiwania i badania rynku;
iii) przygotowanie standardowych formularzy umów zgodnych z przepisami Wspólnoty;
iv) pełniejsze wykorzystanie potencjału produkcji;
v) dostarczenie informacji i prowadzenie badań niezbędnych do dostosowania produkcji do produktów bardziej odpowiadających wymogom rynku oraz gustom i oczekiwaniom konsumentów, w szczególności w odniesieniu do jakości produktu i ochrony środowiska;
vi) poszukiwanie dróg ograniczenia spożycia zdrowych produktów oraz innych wkładów oraz zagwarantowanie jakości produktu oraz konserwacji gleby i wody;
vii) rozwijanie metod i instrumentów służących do podniesienia jakości produktów na wszystkich etapach produkcji, winifikacji i wprowadzania do obrotu;
viii) wykorzystanie potencjału gospodarstw organicznych i ich ochrona, a także nazw pochodzenia, etykiet co do jakości i oznaczeń geograficznych;
ix) promowanie w szczególności zintegrowanej produkcji lub innych przyjaznych środowisku naturalnemu metod produkcji.
TYTUŁ V
PRAKTYKI I PROCESY ENOLOGICZNE, OPIS, OZNACZENIE, PREZENTACJA I OCHRONA
ROZDZIAŁ I
PRAKTYKI I PROCESY ENOLOGICZNE
Artykuł 42
1. Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne Wspólnoty są ustalone dla produkcji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, innych niż sok winogronowy, moszcz gronowy i zagęszczony moszcz gronowy, przeznaczonych na produkcję soku winogronowego.
2. Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne mogą być stosowane tylko dla celów gwarantujących właściwą winifikację, odpowiednią konserwację lub właściwe rafinowanie produktu.
3. Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne będą wykluczały dodawanie wody, poza przypadkami, gdy jest to wymagane przez specyficzną konieczność techniczną, będą także wykluczały dodawanie alkoholu, poza świeżym moszczem gronowym ze wstrzymaną przez dodanie alkoholu fermentacją, wina likierowe, wina musujące, wina wzmocnione do destylacji oraz w warunkach, które zostaną określone, półmusujące wina.
4. Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do praktyk i procesów enologicznych, narzucić bardziej surowe warunki celem zachowania istotnych charakterystyk win gatunkowych psr, win stołowych, które są określone w drodze oznaczenia geograficznego i są produkowane na ich terytorium, win musujących oraz win likierowych. Państwa Członkowskie przekażą informację dotyczącą tych warunków Komisji, która z kolei przekaże ją pozostałym Państwom Członkowskim.
5. Poza przypadkami, gdzie zadecydowano inaczej, jedynie odmiany winogron należące do odmian winorośli właściwej, wymienione w klasyfikacji stworzonej zgodnie z art. 19 lub otrzymane z nich produkty, mogą być wykorzystywane w państwach Wspólnoty do produkcji:
a) moszczu gronowego z zahamowaną poprzez dodanie alkoholu fermentacją;
b) zagęszczonego moszczu gronowego;
c) rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego;
d) wina odpowiedniego do produkcji wina stołowego;
e) wina stołowego;
f) wina gatunkowego psr;
g) wina likierowego;
h) moszczu gronowego w fermentacji, uzyskiwanego z winogron suszonych;
i) wina produkowanego z przejrzałych winogron.
6. W wyniku połączenia wina nadającego się do produkowania białego wina stołowego lub białego wina stołowego z winien nadającym się do uzyskania czerwonego wina stołowego lub z czerwonym winem stołowym, można nie otrzymać wina stołowego.
Jednakże niniejsze zastrzeżenie nie będzie uniemożliwiało w niektórych przypadkach, które zostaną określone, połączenia, o którym mowa w pierwszym punkcie, zakładając że produkt powstały w jego wyniku posiada charakterystyki czerwonego wina stołowego.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, takie łączenie będzie dozwolone na obszarach, gdzie ta praktyka jest tradycyjnie stosowana, zgodnie ze szczegółowymi przepisami, które zostaną określone do dnia 31 lipca 2005 r.
Artykuł 43
1. Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne są określone w załączniku IV i załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
2. W szczególności:
- usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne odnoszące się do wzbogacenia, zakwaszenia, odkwaszenia i słodzenia oraz przepisy odnoszące się do zawartości dwutlenku siarki i maksymalnej zawartości kwasu lotnego są określone w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, punkty A do G,
- usankcjonowane praktyki i procesy oraz przepisy dotyczące produkcji wina musującego oraz jakościowego wina musującego są określone w punktach H i I, załącznik V do niniejszego rozporządzenia,
- usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne oraz przepisy dotyczące produkcji wina likierowego są określone w punkcie J, załącznik V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44
1. Z produktów objętych kodami CN 220410, 220421 i 220429, jedynie wina likierowe, wina musujące, gazowane wina musujące, wina półmusujące, gazowane wina półmusujące, wina gatunkowe psr, wina stołowe oraz tam, gdzie to stosowne, nie naruszając art. 45, wina przywożone legalnie mogą w państwach Wspólnoty być oferowane lub dostarczane do bezpośredniego spożycia przez ludzi.
2. Z wyjątkiem wina butelkowanego, w odniesieniu do którego istnieje dowód, że butelkowanie nastąpiło przed dniem 1 września 1971 r., wino inne niż wino gatunkowe psr otrzymane z odmian wina, o których mowa w art. 42 ust. 5, lecz niekorespondujące do definicji zawartych w punktach od 12 do 18 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, może być używane do spożycia tylko przez rodziny indywidualnych producentów wina oraz do produkcji octu winnego lub do destylacji.
3. W latach, kiedy warunki atmosferyczne nie były sprzyjające, może zostać podjęta decyzja, że produkty otrzymane ze strefy A i B uprawy winorośli, które nie mają minimalnego naturalnego stężenia alkoholu przez objętość, określonego dla stref uprawy winorośli, o których mowa, mogą być użyte w państwach Wspólnoty do produkcji wina musującego i gazowanego wina musującego pod warunkiem, że wina te posiadają rzeczywiste stężenie alkoholu przez objętość nie niższe niż 8,5 % vol. lub mogą być użyte do produkcji gazowanych półmusujących win. W tym przypadku zostaną one wzbogacone, co podlega ograniczeniom, o których mowa w ust. 5, punkt D, załącznika V do niniejszego rozporządzenia.
4. Bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów, które Państwa Członkowskie przyjmą w odniesieniu do produkcji na ich terytorium produktów nieobjętych kodami CN 220410, 220421 i 220429, świeży moszcz gronowy z fermentacją wstrzymaną poprzez dodanie alkoholu może być używany tylko do wytwarzania tych produktów.
5. Sok winogronowy oraz koncentrat soku winogronowego pochodzące z państw Wspólnoty nie mogą być przetwarzane na wino lub dodane do wina. Produkty te zostaną poddane kontroli w odniesieniu do ich wykorzystania. Nie mogą też być poddawane fermentacji alkoholowej na terytorium Wspólnoty.
6. Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do produktów przeznaczonych na produkcję w Wielkiej Brytanii i Irlandii produktów objętych kodem CN 220600, dla których, zgodnie z punktem C, ust. 2, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie mogą wydać zezwolenie na wykorzystanie złożonej nazwy zawierającej słowo "wino".
7. Wino nadające się do produkcji wina stołowego, które nie zawiera minimalnego dla wina stołowego rzeczywistego stężenia alkoholu na objętość, nie może być włączone do obiegu poza przeznaczeniem go na produkcję wina musującego, produkcję octu winnego, destylację oraz wykorzystanie w przemyśle. Wzbogacenie takiego wina i jego połączenie z winem stołowym w celu podniesienia rzeczywistego stężenia alkoholu na objętość do poziomu określonego dla wina stołowego może być przeprowadzone w gospodarstwie producenta lub w jego imieniu.
8. Z wyjątkiem alkoholu, spirytusu i piquette, ani wino, ani inne napoje przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi nie mogą być produkowane z osadu drożdżowego winiarskiego czy z wytłoków gronowych.
9. Piquette, którego produkcja jest usankcjonowana przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może być użyte tylko do destylacji lub spożycia przez rodzinę danego hodowcy winorośli.
10. Wino wzmocnione do destylacji może być wykorzystane wyłącznie do destylacji.
11. Moszcz gronowy w fermentacji, uzyskany z winogron suszonych oraz wino z przejrzałych winogron mogą być wprowadzone na rynek tylko celem produkcji win likierowych, tylko na obszarach uprawy winorośli, gdzie takie wykorzystanie moszczu gronowego w fermentacji oraz wina z przejrzałych winogron było tradycyjnie stosowane w dniu 1 stycznia 1985 r.
12. Świeże winogrona, moszcz gronowy, moszcz gronowy w fermentacji, zagęszczony moszcz gronowy, rektyfikowany zagęszczony moszcz gronowy, moszcz gronowy ze wstrzymaną poprzez dodanie alkoholu fermentacją, sok winogronowy i koncentrat soku winogronowego pochodzące z państw trzecich nie mogą być przetwarzane na wino lub dodawane do wina na obszarze Wspólnoty.
13. Produkty, o których mowa w ust. 12 nie mogą być poddawane procesowi fermentacji alkoholowej na obszarze Wspólnoty. Ten przepis nie dotyczy produktów przeznaczonych w Wielkiej Brytanii i Irlandii do wytwarzania produktów objętych kodem CN 220600, dla których, zgodnie z punktem C, ust. 2, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, Państwo Członkowskie może wyrazić zgodę na stosowanie złożonej nazwy zawierającej słowo "wino".
14. Połączenie wina pochodzącego z kraju trzeciego z winem pochodzącym ze Wspólnoty oraz połączenie na terytorium Wspólnoty win pochodzących z państw trzecich jest zabronione.
15. Rada może derogować ust. 12, ust. 13 zdanie pierwsze i ust. 14, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
Artykuł 45
1. Z wyjątkiem odstępstwa, następujące produkty nie mogą być oferowane lub sprzedawane do bezpośredniego spożycia przez ludzi:
a) produkty przywożone lub nie, objęte kodami CN 22043010, 220421, 220429 i 220410, które zostały poddane enologicznym praktykom nieusankcjonowanym przez przepisy obowiązujące we Wspólnocie lub usankcjonowane tylko przez przepisy krajowe;
b) produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c), które są produktami o jakości niepozwalającej na włączenie ich do sprzedaży;
c) produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2, które nie spełniają warunków określonych w definicji przedstawionej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2. Odstępstwo, o którym mowa w ust. 1 dotyczące produktów na przywożonych zostanie przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 133 Traktatu.
Artykuł 46
1. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału oraz załączników IV i V do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, będą obejmowały:
a) w odniesieniu do punktu A, załącznik V do niniejszego rozporządzenia, środki przejściowe dotyczące win produkowanych przed 1 września 1986 r. oraz zmiany do listy win zamieszczonej w ust. 2, załącznik V do niniejszego rozporządzenia;
b) w odniesieniu do załączników IV i V do niniejszego rozporządzenia, ograniczenia i określone warunki stosowania enologicznych praktyk i procesów, o których mowa w tych załącznikach, za wyjątkiem ograniczeń i warunków określonych w tych załącznikach;
c) decyzje, wyjątki, uchylenia, warunki i listy, o których mowa w niniejszym rozdziale i załączniku V do niniejszego rozporządzenia;
d) stosowanie punktów od C do G, załącznik V do niniejszego rozporządzenia do produktów zebranych w regionach Wspólnoty niewłączonych do stref uprawy winorośli określonych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
e) w odniesieniu do punktu J, załącznik V do niniejszego rozporządzenia, listy, o których mowa w ust. 2 lit. b) i 6 tego załącznika, uchylenie, o którym mowa w ust. 4 lit. b) oraz procedury odnoszące się do deklaracji i rejestracji, o których mowa w ust. 6;
2. Następujące przepisy przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75:
a) przepisy regulujące porównanie określonych praktyk i procesów enologicznych stosowanych w państwach trzecich oraz tych, o których mowa w art. 43 ust. 1 i załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
b) przepisy regulujące mieszanie i łączenie moszczów i win;
c) czystość i ustalenie spisu substancji stosowanych w praktykach enologicznych;
d) przepisy administracyjne odnoszące się do usankcjonowanych praktyk i procesów enologicznych; przepisy te mogą określić, że niektóre praktyki i procesy enologiczne mogą być prowadzone pod kontrolą osoby uznanej przez Państwo Członkowskie, która posiada wystarczającą wiedzę, która zagwarantuje stosowną jakość, higienę i odżywcze działanie produktu;
e) warunki zarządzające zapasami i obrotem, wykorzystaniem produktów, o których mowa w art. 45 lub w liście produktów wykluczonych z wymogów tego artykułu oraz stworzenie kryteriów, których celem będzie uniknięcie niedostatku w przypadkach indywidualnych, warunki w ramach których Państwa Członkowskie mogą usankcjonować zapasy, obrót i wykorzystanie produktów, które nie są podporządkowane przepisom niniejszego rozporządzenia innych, niż te, o których mowa w art. 45 ust. lub przepisami przyjętymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
f) ogólne zasady eksperymentalnego stosowania praktyk i procesów enologicznych, inaczej niedozwolonych.
3. Metody analizy służącej do określenia składu produktów objętych niniejszym Rozporządzeniem oraz przepisy, dzięki którym będzie można ustalić, czy produkty te zostały poddane procesom, które nie są zgodne z usankcjonowanymi praktykami enologicznymi, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Przy zastosowaniu tej samej procedury przyjmuje się, jeśli zajdzie taka potrzeba, maksymalna ilość substancji, których obecność wskazuje, że określone praktyki enologiczne były stosowane oraz tabele analizy porównawczej.
Jednakże w przypadku, gdy brak jest przepisów odnoszących się do metod analiz stosowanych we Wspólnocie lub do przepisów, o których mowa w pierwszym punkcie odnoszących się do wykrywania i obliczania substancji poszukiwanych w produkcie, którego to dotyczy, będą stosowane następujące metody analizy:
a) te, uznane przez Zgromadzenie Ogólne Międzynarodowego Biura ds. Winorośli i Wina (IWO) publikowane przez to Biuro; lub
b) jeśli odpowiednia metoda analizy nie występuje wśród tych, o których mowa w punkcie a), metoda analizy zgodna ze standardami rekomendowanymi przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO); lub
c) z braku odpowiedniej metody w punktach a) i b) oraz dzięki jej dokładności, będzie brana pod uwagę powtarzalność i niezmienność;
i) metoda analizy dozwolona przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy; lub
ii) jeśli to konieczne, każda inna odpowiednia metoda analizy.
Automatyczne metody analizy stosowane zamiast metod analizy Wspólnoty będą uważane za równoważne metodom analizy Wspólnoty, o których mowa w pierwszym punkcie pod warunkiem, że są one przyjęte w ramach procedury określonej w art. 75 oraz, że otrzymane wyniki są, jeśli chodzi o ich dokładność, powtarzalność i niezmienność, co najmniej równe wynikom uzyskanym poprzez stosowanie korespondującej metody analizy Wspólnoty.
ROZDZIAŁ II
OPIS, OZNACZENIE, PREZENTACJA I OCHRONA OKREŚLONYCH PRODUKTÓW
Artykuł 47
1. Przepisy dotyczące opisu, oznaczenia i prezentacji określonych produktów objętych niniejszym rozporządzeniem oraz ochrona pewnych szczegółów i terminów są określone w niniejszym rozdziale oraz w załącznikach VII i VIII do niniejszego rozporządzenia. Przepisy wezmą pod uwagę, w szczególności, następujące cele:
a) ochronę słusznych interesów konsumentów;
b) ochronę słusznych interesów producentów;
c) bezproblemowe działanie rynku wewnętrznego;
d) promocję gatunkowych produktów.
2. Przepisy, o których mowa w ust. 1 będą zawierały w szczególności przepisy dotyczące:
a) wykorzystywania określonych terminów jako obowiązkowe;
b) wyrażania zgody na wykorzystanie określonych terminów, przedmiot warunków;
c) wyrażania zgody na stosowanie innych terminów, włączywszy informację, która może być dla konsumentów pożyteczna;
d) regulowania umowami dotyczącymi ochrony i kontroli określonych terminów;
e) regulowania użycia oznaczeń geograficznych i tradycyjnych terminów;
f) regulowania etykietowaniem produktów, które są przywożone lub tam, gdzie to usankcjonowane w ramach niniejszego rozporządzenia, produktów wyprodukowanych z tych produktów celem zagwarantowania, że konsumenci są świadomi właściwości produktu, którego to dotyczy oraz, że ten produkt nie jest etykietowany jako produkt pochodzący ze Wspólnoty lub jako produkt pochodzący z jednego z Państw Członkowskich.
3. Przepisy, o których mowa w ust. 1 stosuje się do opisu produktu:
a) na etykietach;
b) w rejestrach oraz w dokumentach towarzyszących oraz innych dokumentach wymaganych przez przepisy prawne Wspólnoty, dalej zwane "dokumentami urzędowymi", innymi niż dokumenty celne;
c) w dokumentach handlowych, w szczególności na fakturach i dowodach dostawy;
d) w materiałach reklamowych o tyle, że w niniejszym rozporządzeniu została stworzona specjalna klauzula dla tych celów.
4. Przepisy, o których mowa w ust. 1 stosują się do prezentacji produktów w odniesieniu do:
a) zbiorników, włączywszy zamknięcie;
b) etykietowania;
c) pakowania.
5. Przepisy, o których mowa w ust. 1 stosują się do produktów przeznaczonych do sprzedaży oraz produktów wprowadzonych na rynek.
Artykuł 48
Opis i prezentacja produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu oraz każda forma reklamy tych produktów nie mogą być nieprawidłowe, mylące lub wprowadzać w błąd osobę, do której są adresowane, w szczególności w odniesieniu do:
- informacji określonej w art. 47. Zakaz powyższy stosuje się nawet wówczas, gdy informacja jest przetłumaczona lub posiada odniesienie do rzeczywistego pochodzenia lub zawiera takie słowa, jak "rodzaj", "typ", "styl", "imitacja", "marka" i tym podobne;
- charakterystyki produktów, a w szczególności właściwości, składu, stężenia alkoholu przez objętość, koloru, pochodzenia, jakości, odmiany winorośli, roku produkcji czy nominalnej pojemności zbiorników;
- identyfikacji statusu osoby fizycznej czy prawnej, grupy osób, które były lub są zaangażowane w produkcję czy dystrybucję produktu, którego to dotyczy, w szczególności osoby zajmującej się butelkowaniem.
Artykuł 49
1. Produkty, których opis lub prezentacja nie spełnia warunków przepisów niniejszego Rozporządzenia lub szczegółowych przepisów przyjętych do wdrożenia niniejszego Rozporządzenia, nie będą mogły być przeznaczone do sprzedaży lub wprowadzone na rynek Wspólnoty, czy wywożone.
Jednakże, w przypadku produktów przeznaczonych na wywóz, odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia mogą:
- być usankcjonowane przez Państwo Członkowskie, kiedy przepisy prawne importującego trzeciego kraju wymagają tego,
- być określone w przepisach wdrażających w przypadkach nieobjętych pierwszym akapitem.
2. Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się produkt, którego opis i prezentacja nie spełniają przepisów, o których mowa w ust. 1, podejmie niezbędne kroki, aby nałożyć kary za to naruszenie odpowiednie do stopnia tego naruszenia.
Państwo Członkowskie może jednak zezwolić, aby produkt został przeznaczony do sprzedaży, wprowadzony na rynek Wspólnoty lub wywożony, pod warunkiem, że jego opis lub prezentacja zostaną zmienione, aby spełnić przepisy, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 50
1. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki, aby umożliwić zainteresowanym stronom zapobieżenia, na warunkach określonych w art. 23 i 24 Porozumienia o aspektach handlowych praw własności intelektualnej posługiwania się na obszarze Wspólnoty oznaczeniami geograficznymi dołączonymi do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) w stosunku do produktów niepochodzących z miejsca wskazanego na oznaczeniu geograficznym, o którym mowa, nawet jeśli prawdziwe miejsce pochodzenia towaru jest wskazane lub oznaczenie geograficzne jest użyte w tłumaczeniu, lub towarzyszą mu wyrażenia takie, jak "rodzaj", "typ", "styl", "imitacja" i tym podobne.
2. Dla celów niniejszego artykułu "oznaczenia geograficzne" oznaczają oznaczenia, które identyfikują produkt jako produkt pochodzący z terytorium trzeciego kraju, który jest członkiem Światowej Organizacji Handlu lub z regionu, czy miejscowości położonej na tym terytorium, w przypadkach, gdzie określona jakość, reputacja lub inne charakterystyki produktu mogą być przypisane do tego geograficznego miejsca pochodzenia.
3. Ust. 1 i 2 stosuje się niezależnie od innych szczególnych przepisów prawnych Wspólnoty określających zasady oznaczenia i prezentacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 51
1. Dla celów zastosowania niniejszego tytułu "jednostka geograficzna, która jest mniejsza, niż Państwo Członkowskie" będzie oznaczała nazwę:
- małej miejscowości lub grupy takich miejscowości,
- lokalnego obszaru administracyjnego lub jego części,
- podregionu uprawy winorośli lub jego części,
- regionu innego, niż ściśle określony region,
2. Stosowanie oznaczeń geograficznych do określenia win stołowych powstałych w wyniku połączenia win produkowanych z winogron zebranych na różnych obszarach uprawy winorośli będzie dozwolone jeśli co najmniej 85 % wina stołowego powstałego w wyniku połączenia pochodzi z obszaru uprawy winorośli, którego nazwę nosi.
Jednakże stosowanie, w celu opisu białych win stołowych, oznaczeń geograficznych odnoszących się do obszaru uprawy winorośli położonego w strefie uprawy winorośli A lub strefie uprawy winorośli B będzie możliwe tylko wtedy jeśli produkty zawierające mieszankę pochodzą ze stref uprawy winorośli, których to dotyczy lub jeśli wino, którego to dotyczy, jest mieszanką win stołowych pochodzących ze strefy uprawy winorośli A i win stołowych pochodzących ze strefy uprawy winorośli B.
3. Państwa Członkowskie mogą uwarunkować oznaczenie geograficzne do określenia wina stołowego, w szczególności w odniesieniu do wina wyprodukowanego w całości ze ściśle określonych odmian winorośli i pochodzącego wyłącznie z terytorium precyzyjnie określonego, którego nazwę nosi.
Artykuł 52
1. Jeśli Państwo Członkowskie używa nazwy określonego regionu do określenia wina gatunkowego psr lub, gdzie to stosowne, wina przeznaczonego do wyrobu wina gatunkowego psr, nazwa ta nie może być użyta do określenia produktów sektora wina nieprodukowanych w tym regionie i/lub produktów nieokreślonych przez nazwę, zgodnie z przepisami stosownych przepisów Wspólnoty lub przepisów krajowych. Zasadę tę stosuje się także w przypadku gdy Państwo Członkowskie użyło nazwy lokalnego obszaru administracyjnego lub jego części, czy nazwy małej miejscowości, w celu określenia wina gatunkowego psr lub tam, gdzie to stosowne, wina przeznaczonego na produkcję wina gatunkowego psr.
Bez uszczerbku dla przepisów Wspólnoty dotyczących określonych odmian wina gatunkowego psr, Państwa Członkowskie mogą w przypadku ściśle określonych warunków produkcji, które te państwa określą, udzielić zezwolenia na użycie nazwy ściśle określonego regionu, której będą towarzyszyły szczegóły dotyczące metody produkcji, gatunku czy nazwa odmiany winorośli lub jej synonimu.
Nie naruszając akapitu pierwszego, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, może podjąć do dnia 31 sierpnia 2001 r., decyzję zezwalającą pewnym nazwom geograficznym tradycyjnie używanym do określenia wina stołowego i które stały się nazwą danego regionu na kontynuację ich używania celem określenia win stołowych przez okres, który nie może przekroczyć trzech lat.
2. Następujące nazwy i terminy:
- nazwa odmiany winorośli,
- tradycyjny, ściśle określony termin, o którym mowa w subtiret czwarte, tiret drugie, punktu A 2 C, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia lub w drugim akapicie punktu D 2 C, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia; lub
- dodatkowy tradycyjny termin, o którym mowa w piątym akapicie, punktu B 1 lit. b, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że jest przypisany przez Państwo Członkowskie, w ramach przepisów Wspólnoty, do określania wina
mogą być używane do określenia, prezentacji i reklamy napojów innych niż wino lub moszcz gronowy, tylko w przypadku, gdy nie istnieje ryzyko powstania nieporozumień co do natury, miejsca pochodzenia oraz składu tych napojów.
3. Użycie nazwy lub terminu, o których mowa w punkcie 2 lub użycie słów "Hock", "Claret" czy "Liebfrauenmilch" i "Liebfraumilch", nawet jeśli towarzyszy im słowo takie, jak "rodzaj", "typ", "styl", "imitacja" lub inne podobne wyrażenia, będzie zakazane w odniesieniu do określenia i prezentacji:
- produktów objętych kodem CN 2206, z wyjątkiem, gdy produkt, o którym mowa, rzeczywiście pochodzi z miejsca wskazanego,
- produktu opatrzonego w jasne instrukcje dla konsumenta informujące jak otrzymać z niego napój imitujący wino (wino domowej roboty); jednakże, nazwa odmiany winorośli może być użyta jeśli produkt, o którym mowa, rzeczywiście został wyprodukowany z tej odmiany winorośli chyba, że nazwa ta może spowodować mylenie jej z nazwą ściśle określonego regionu lub jednostki geograficznej używanych do określenia win gatunkowych psr.
4. Nazwy:
- danego regionu,
- jednostki geograficznej mniejszej niż dany region pod warunkiem, że nazwy te, na mocy przepisów Wspólnoty, zostały przypisane przez Państwo Członkowskie do określania wina,
mogą być używane tylko do określenia, prezentacji, czy reklamy napoju innego, niż wino lub moszcz gronowy, pod warunkiem, że:
a) w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 2009, 2202, 2205, 2206, 2207, 2208 i 2209 i w odniesieniu do produktów produkowanych z surowców służących do produkcji wina, nazwy i terminy, o których mowa, są urzędowo dopuszczane przez Państwo Członkowskie, z którego pochodzą te produkty i że urzędowe dopuszczenie jest podporządkowane przepisom prawnym Wspólnoty;
b) w odniesieniu do napojów innych niż te, o których mowa w punkcie a), że nie istnieje ryzyko powstania nieporozumień co do natury, miejsca pochodzenia oraz składu takiego napoju.
Jednakże, nawet jeśli urzędowe dopuszczenie nazwy, o którym mowa w punkcie a) nie miało miejsca, nazwy te mogą być używane do 31 grudnia 2000 r. pod warunkiem, że istnieje zgodność z punktem b).
Artykuł 53
1. Szczegółowe zasady wykonania niniejszego rozdziału oraz załącznika VII i VIII do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75. Zasady te regulują w szczególności odstępstwa, warunki i zezwolenia określone w tych załącznikach.
2. Następujące przepisy przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75:
a) oznaczenia, znaki oraz inne oznakowania, o których mowa we wstępie do załącznika VII do niniejszego rozporządzenia oraz w ust. 2, punkcie A, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
b) lista tradycyjnych specyficznych terminów, o której mowa w subtiret czwarte, tiret drugie, ust. 2 lit. c), punktu A, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia oraz, o której mowa w drugim akapicie, ust. 2 lit. c) punktu 8, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
c) warunki odnoszące się do używania oznaczeń geograficznych, o których mowa w ust. 2, punktu A, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia;
d) szczegółowe dane, o których mowa w ust. 4, punktu A, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia;
e) warunki używania szczegółowych danych, o których mowa w ust. 1, punkt B, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia i okoliczności używania szczegółowych danych, o których mowa w ust. 3, punkt B, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia;
f) szczegółowe dane, o których mowa w ust. 2, punkt B, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, oraz warunki, w ramach których, są one używane;
g) zakres i warunki w jakich przepisy załącznika VII do niniejszego rozporządzenia są przyjęte w odniesieniu do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, do których nie odniesiono się w ust. 1, punkt A, załącznik VII i w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia, w szczególności, moszcz gronowy, częściowo sfermentowany moszcz gronowy, zagęszczony moszcz gronowy, młode wino w fermentacji i wino wyprodukowane z przejrzałych winogron, wyprodukowane na terytorium Wspólnoty;
h) warunki, w ramach których, produkty są pakowane i przewożone w kontenerach, ich wykorzystanie i tworzenie, włączywszy te, odnoszące się do kontenerów służących do produkcji i składowania wina musującego;
i) nadawanie, tam gdzie to stosowne, nazw jednostek geograficznych, o których mowa w drugim akapicie, ust. 1, punkt E, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
j) obowiązujące lub pozostawione do wyboru szczegółowe dane, które mają być włączone do rejestru oraz do dokumentów handlowych i urzędowych;
k) szczegółowe umowy, o których mowa w ust. 2 i 5, punkt G, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
l) szczegółowe porozumienia i przepisy derogacyjne, o których mowa w ust. 6, punkt 1, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ VI
WINO GATUNKOWE PRODUKOWANE W OKREŚLONYCH REGIONACH
Artykuł 54
1. Wina gatunkowe produkowane w określonych regionach (wina gatunkowe psr) to wina, które spełniają przepisy niniejszego tytułu oraz przepisy Wspólnoty i krajowe przyjęte w związku z nimi.
2. Wina gatunkowe psr będą obejmowały następujące kategorie:
a) gatunkowe wina likierowe produkowane w określonych regionach, dalej zwane "gatunkowymi winami likierowymi psr", które spełniają warunki definicji win likierowych;
b) gatunkowe wina musujące produkowane w określonych regionach, dalej zwane "gatunkowymi winami musującymi psr", które spełniają warunki definicji win musujących, włączywszy gatunkowe wina musujące z gatunku aromatycznych;
c) gatunkowe wina półmusujące produkowane w określonych regionach, zwane dalej "gatunkowymi winami półmusującymi psr", które spełniają warunki definicji win półmusujących;
d) wina gatunkowe psr inne, niż te wymienione w punktach a), b) i (c).
3. Produkty nadające się do produkcji wina gatunkowego psr:
a) świeże winogrona;
b) moszcz gronowy;
c) moszcz gronowy w trakcie fermentacji;
d) młode wina w trakcie fermentacji;
e) wino.
4. Państwa Członkowskie prześlą do Komisji listę win gatunkowych psr, które zostały przez nieuznane jako wina gatunkowe, podając na temat każdego wina gatunkowego psr szczegółową informację odnoszącą się do krajowych przepisów regulujących produkcję tych win gatunkowych psr.
5. Komisja opublikuje listę w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 55
1. Przepisy obejmujące produkcję win gatunkowych psr będą, niezależnie od jakichkolwiek przepisów krajowych przyjętych na podstawie art. 57 ust. 1, przy czym pod uwagę zostaną wzięte tradycyjne warunki produkcji, jeśli nie przynoszą uszczerbku polityce popierającej produkcję wina dobrej jakości i bezproblemowemu działaniu wspólnego rynku; oparte na następujących elementach:
a) wytyczeniu granic obszaru produkcyjnego;
b) odmianach winorośli;
c) metodach uprawy;
d) metodach produkcji wina;
e) minimalnym stężeniu alkoholu na objętość;
f) wydajności na hektar;
g) analizach i ocenie charakterystyk organoleptycznych.
2. Przepisy, o których mowa w ust. 1 są określone w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia, w punktach od A do J.
3. Przepisy punktu K załącznika VI do niniejszego rozporządzenia będą stosowane tylko w odniesieniu do gatunkowego wina musującego psr. Przepisy punktu L załącznika VI do niniejszego rozporządzenia stosują się do tylko gatunkowego wina likierowego psr.
Artykuł 56
1. Państwa Członkowskie stworzą przepisy zgodnie z którymi w okresie produkcji:
a) producent może:
i) nie żądać klasyfikacji wina gatunkowego psr dla produktu, który wydaje się podczas zbiorów lub podczas deklarowania produkcji produktem odpowiednim do produkcji wina psr; lub
ii) ii)obniżyć wartość wina psr, szczególnie do wina stołowego;
b) upoważniony organ, który zostanie powołany przez Państwo Członkowskie, może obniżyć wartość wina gatunkowego psr.
2. Obniżanie na etapie sprzedaży wartości wina gatunkowego psr będzie prowadzone:
a) przez upoważniony organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się wino:
i) jeśli wino pochodzi z tego Państwa Członkowskiego; lub
ii) jeśli niewielkie ilości wina wchodzą w grę;
b) w przypadkach, do których nie odniesiono się w punkcie a), przez upoważniony organ Państwa Członkowskiego, z którego wino pochodzi.
3. Decyzja o obniżeniu wartości, o którym mowa w ust. 2, będzie podjęta w szczególności, gdy upoważniony organ ustali, co następuje:
a) podczas składowaniu lub transportu w winie nastąpiły zmiany, które spowodowały, że właściwości wina gatunkowego psr, o którym mowa, pogorszyły się lub uległy zmianie;
b) wino zostało poddane zakazanym obróbkom lub nie jest prawnie określone jako wino gatunkowe psr.
Artykuł 57
1. Dodatkowo do elementów wymienionych w art. 55, produkujące Państwa Członkowskie mogą, biorąc pod uwagę rzetelne i tradycyjne praktyki, określić inne warunki dla produkcji i charakterystyk, jako obligatoryjne dla wina gatunkowego psr.
2. Dodatkowo do innych przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu, produkujące Państwa Członkowskie mogą, biorąc pod uwagę rzetelne i tradycyjne praktyki, określić dodatkowe lub bardziej rygorystyczne charakterystyki lub warunki produkcji, wyrobu i przemieszczania w odniesieniu do win gatunkowych psr produkowanych na ich terytorium.
Artykuł 58
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu i załącznika VI do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady mogą obejmować:
a) decyzje, wyjątki, odstępstwa oraz listy, o których mowa w niniejszym tytule oraz w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia;
b) definicję obszarów w bezpośredniej bliskości określonych regionów, przy szczególnym wzięciu pod uwagę położenia geograficznego i struktur administracyjnych;
c) w jaki sposób zostanie zużyte wino gatunkowe psr o obniżonej wartości oraz warunki regulujące zużycie tego wina;
d) stosowne przepisy odnoszące się systematycznego i powszechnego stosowania testów organoleptycznych, zużycia wina, które nie spełnia wymogów tych testów oraz warunków zarządzających zużyciem tego wina;
e) określenie niewielkich ilości, o których mowa w art. 56 ust. 2 lit. a) punkt ii).
TYTUŁ VII
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 59
1. Przywóz do Wspólnoty każdego artykułu wymienionego w art. 100 ust. 2 lit. a) i b) będzie wymagał posiadania pozwolenia na przywóz. Przywóz do Wspólnoty innych produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 oraz wywóz ze Wspólnoty każdego z produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 może wymagać posiadania pozwolenia na przywóz lub pozwolenia na wywóz.
2. Pozwolenia będą wydawane przez Państwo Członkowskie wszystkim, którzy wystąpili o takie pozwolenia niezależnie od miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub zamieszkania na obszarze Wspólnoty oraz bez uszczerbku dla środków podjętych celem zastosowania art. 62 i 63.
Pozwolenia będą ważne na obszarze całej Wspólnoty.
Wydanie pozwolenia będzie uwarunkowane wniesieniem zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone lub wywożone w czasie okresu ważności pozwolenia; poza przypadkami siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub części, jeśli przywóz lub wywóz nie były przeprowadzone lub nie są częściowo prowadzone w okresie ważności pozwolenia.
3. Zgodnie z procedurą określoną w art. 75 przyjęte zostanie, co następuje:
a) lista produktów w odniesieniu do których wymagane jest posiadanie pozwolenia na przywóz lub wywóz;
b) okres ważności pozwolenia oraz inne szczegółowe zasady odnoszące się do zastosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 60
1. Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, to stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej będą stosowane dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
2. Dla soku i moszczu gronowego objętych kodami CN 200960 i 220430, dla których stosowanie stawek Wspólnej Taryfy Celnej jest uzależnione od ceny przywozowej produktu, rzeczywista wysokość tej ceny będzie weryfikowana poprzez kontrolowanie każdej partii towaru lub poprzez zastosowanie jednolitej stawki obliczonej przez Komisję na podstawie notowań cen dla tych samych produktów w krajach pochodzenia tych produktów.
Jeśli zadeklarowana cena partii towaru będzie wyższa od jednolitej stawki przywozowej podwyższonej o margines przyjęty zgodnie z ust. 3, który nie może przekroczyć 10 % wartości stawki jednolitej, należy wnieść zabezpieczenie równe wysokości należności przywozowej określonej na podstawie wartości jednolitej stawki przywozowej.
Jeśli w przypadku, o którym mowa w drugim punkcie, cena na deklaracji celnej przesyłki nie jest zadeklarowana, zastosowanie Wspólnej Taryfy Celnej będzie uzależnione od jednolitej stawki przywozowej lub od zastosowania w ramach warunków, które zostaną określone zgodnie z ust. 3 odnośnych przepisów celnych.
3. W przypadku, gdy odstępstwa, o których mowa w art. 44 ust. 15 są stosowane do produktów na przywożonych, importerzy wnoszą zabezpieczenie dla tych produktów określonym władzom celnym w momencie dopuszczenia tych produktów do swobodnego obrotu. Zabezpieczenie będzie równe kwocie, która zostanie określona. Zabezpieczenie zostanie zwrócone po przedstawieniu przez importera dowodu satysfakcjonującego władze celne Państwa Członkowskiego, w którym produkt został dopuszczony do swobodnego obrotu, że moszcze zostały przetworzone na sok winogronowy lub zostały wykorzystane w innych produktach, poza sektorem wina lub jeśli poddane fermentacji winiarskiej, zostały zaopatrzone w odpowiednie etykiety.
4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75. Przepisy te będą obejmowały w szczególności ustalenie kryteriów służących do określenia jaka metoda kontroli powinna być przyjęta i jakie czynniki mają być wzięte pod uwagę przy obliczaniu wartości jednolitej stawki przywozowej, poziomu zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 3 i przepisów regulujących zwolnienie zabezpieczenia.
Artykuł 61
1. Aby zapobiec lub przeciwdziałać niekorzystnym skutkom na rynku Wspólnoty, które mogą wystąpić w wyniku przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, przywóz jednego lub większej liczby tych produktów po stawce celnej określonej we Wspólnej Taryfie Celnej będzie przedmiotem zapłaty dodatkowej należności celnej przywozowej jeśli warunki określone w art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego zgodnie z art. 300 Traktatu w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zostały spełnione, chyba że istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że przywóz wprowadzi zakłócenia na rynku Wspólnoty lub, gdy skutki byłyby nieproporcjonalne do planowanego celu.
2. Ceny minimalne poniżej których nałożone muszą być dodatkowe opłaty celne to ceny, które zostały przekazane przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu.
Ilości minimalne, które muszą być przekroczone, aby zostały nałożone dodatkowe opłaty celne będą określone w szczególności na podstawie przywozu wspólnotowego na przestrzeni trzech lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły lub istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia niekorzystnych skutków, o których mowa w ust. 1.
3. Ceny przywozowe, które zostaną wzięte pod uwagę przy nakładaniu dodatkowych opłat celnych, będą określone na podstawie cen przywozowych "cif" danego ładunku.
Ceny importu cif będą w tym celu weryfikowane na podstawie reprezentatywnych cen produktów, o których mowa, na rynku światowym lub na rynku przywozu wspólnotowego dla tego produktu.
4. Komisja przyjmie szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 75. Te szczegółowe zasady ustalą, co następuje:
a) produkty, dla których dodatkowe należności przywozowe będą stosowane zgodnie z art. 5 Porozumienia w Sprawie Rolnictwa;
b) inne kryteria niezbędne do zastosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 Porozumienia w Sprawie Rolnictwa.
Artykuł 62
1. Kontyngenty taryfowe dla produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z innego aktu Rady, zostaną otwarte i zarządzane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi przepisami przyjętymi w ramach procedury określonej w art. 75.
2. Kontyngenty będą zarządzane poprzez stosowanie jednej z poniżej wymienionych metod lub połączenia tych metod:
a) metoda oparta na kolejności chronologicznej, w jakiej podania były składane (zasada "kto pierwszy, ten lepszy");
b) metoda dystrybucji proporcjonalnej do ilości zgłoszonych przy składaniu podań (zasada "symultanicznego badania");
c) metoda oparta na wzięciu pod uwagę tradycyjnych struktur handlowych (zasada "tradycyjny importer/nowi przybysze")
Przyjęte mogą być też inne stosowne metody. Wszystkie metody będą unikały dyskryminacji któregokolwiek z operatorów, których to dotyczy.
3. Przyjęta metoda zarządzania będzie tam, gdzie to stosowne, przykładała dużą wagę do wymogów popytu na rynku Wspólnoty oraz do potrzeby ochrony równowagi tego rynku, czerpiąc równocześnie wiedzę z metod, które były stosowane w przeszłości w odniesieniu do kontyngentów odpowiadających tym, o których mowa w ust. 1, metoda będzie zastosowana bez uszczerbku dla praw wynikających z porozumień zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
4. Szczegółowe zasady, o których mowa w ust. 1 będą określały roczne kontyngenty, jeśli to konieczne, odpowiednio rozłożone na cały rok, określą też metody administracyjne jakie będą stosowane, a także, kiedy to stosowne, określą:
a) gwarancje obejmujące charakter i pochodzenie danego produktu;
b) uznanie dokumentu używanego do weryfikacji gwarancji, o których mowa w powyższym punkcie a);
c) warunki, w ramach których wydawane są pozwolenia na przywóz oraz okres ważności tych pozwoleń.
Artykuł 63
1. W zakresie koniecznym do zagwarantowania wywozu:
a) produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c);
b) cukrów objętych kodem CN 1701, glukozy oraz syropu glukozy objętych kodami CN 17023091, 17023099, 17024090 i 17029050, włączywszy te w formie produktów objętych kodami CN 17023051 i 17023059 dodane do produktów objętych kodami CN 20096011, 20096071, 20096079 i 22043099,
na podstawie cen tych produktów w handlu międzynarodowym oraz w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, różnica pomiędzy tymi cenami i cenami Wspólnoty może być pokryta przez refundacje wywozowe.
2. Metoda służąca do podziału ilości produktów wywożonych, które podlegają refundacjom wywozowym będzie:
a) najbardziej odpowiednią dla charakteru produktu i sytuacji panującej na rynku, o którym mowa, gwarantującą najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych środków, biorącą pod uwagę sprawność i strukturę wywozu Wspólnoty, a zarazem niestwarzającą sytuacji dyskryminacyjnej pomiędzy małymi i dużymi operatorami;
b) jak najmniej skomplikowaną, w sensie działań administracyjnych, mającą na uwadze imperatyw zarządzania;
c) wykluczającą dyskryminację pomiędzy operatorami, których to dotyczy.
3. Refundacje wywozowe będą takie same we wszystkich krajach Wspólnoty. Refundacje wywozowe mogą się jednakże różnić stosownie do miejsca przeznaczenia, kiedy będzie tego wymagała sytuacja na międzynarodowym rynku lub ściśle określone wymogi określonych rynków.
Refundacje wywozowe, o których mowa w ust. 1 lit. a) zostaną określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 75. Refundacje będą określane w regularnych odstępach czasu.
Refundacje określane w regularnych odstępach czasu, kiedy okaże się to konieczne, mogą być, w okresach pomiędzy wyżej wspomnianymi regularnymi odstępami czasu, dostosowane przez Komisję na żądanie Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
Przepisy art. 64 odnoszące się do produktów, o których w nim mowa, będą zastosowane na zasadach uzupełniających.
4. Refundacje będą przyznawane tylko na podstawie złożonego podania oraz na podstawie stosownego pozwolenia na wywóz.
5. Refundacja wywozowa do produktów wymienionych w art. 1 będzie tą refundacją, która jest stosowana w dniu złożenia podania o pozwolenie, a w przypadku zróżnicowanej refundacji, tą mającą zastosowanie tego samego dnia:
a) dla miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu lub, jeśli to stosowne,
b) dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeśli jest inne od tego wskazanego na pozwoleniu. W takim przypadku zastosowana kwota refundacji nie może przewyższyć kwoty stosowanej dla miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu.
Stosowne środki mogą być podjęte, których celem będzie wykluczenie nadużywania elastycznych zasad określonych w niniejszym ustępie.
6. Od ust. 4 i 5 można odstąpić zgodnie z procedurą określona w art. 75, w przypadku produktów wymienionych w art. 1, dla których refundacje wywozowe są wypłacane w ramach refundacji za pomoc humanitarną.
7. Zgodność z ograniczeniami dotyczącymi ilości wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu będzie gwarantowana na podstawie świadectw wywozowych wydanych dla okresu referencyjnego określonego dla nich i ma zastosowanie do produktów, których to dotyczy.
Co do zgodności ze zobowiązaniami wynikającymi z porozumień zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zakończenie okresu referencyjnego nie będzie miało wpływu na okres ważności pozwolenia na wywóz.
8. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączywszy przepisy dotyczące redystrybucji nieprzydzielonych lub niewykorzystanych ilości wywozowych, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 64
1. Niniejszy artykuł będzie stosował się do refundacji wywozowych, o których mowa w art. 63 ust. 1.
2. Kwota refundacji wywozowej dla produktów, o których mowa w art. 63 ust. 1:
a) w przypadku cukru surowego i cukru białego: kwota refundacji wywozowych tych produktów nieprzerobionych będzie taka, jak określono zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r., dotyczącego wspólnej organizacji rynku sektora cukru [52] z przepisami przyjętymi celem jego zastosowania;
b) w przypadku glukozy i syropu glukozy: kwota refundacji wywozowych tych produktów nieprzerobionych będzie taka, jak określono dla każdego z tych produktów zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., dotyczącego wspólnej organizacji rynku zbóż [53] z przepisami przyjętymi celem jego zastosowania.
Aby mogły zakwalifikować się do refundacji wywozowej, przetworzonym produktom muszą towarzyszyć w eksporcie deklaracje zgłaszającego, wskazujące ilość cukru surowego, cukru białego, glukozy i syropu glukozy użytych do wyrobu tych produktów.
Dokładność deklaracji będzie przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez kompetentne władze Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
3. Przy określaniu kwoty refundacji będzie brane pod uwagę, co następuje:
a) istniejąca sytuacja i prawdopodobne trendy w odniesieniu do:
i) cen i dostępności na rynku Wspólnoty produktów wymienionych w art. 63 ust. 1;
ii) ceny tych produktów na rynku światowym;
b) najbardziej korzystne ceny sprzedaży i transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych punktów wywozu Wspólnoty, a także koszty transportu do kraju przeznaczenia;
c) cele wspólnej organizacji rynku wina, których zadaniem jest zagwarantowanie równowagi na rynkach i naturalnego rozwoju w odniesieniu do cen i handlu;
d) ograniczenia wypływające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu;
e) konieczność uniknięcia zakłóceń na rynku Wspólnoty;
f) ekonomiczny aspekt proponowanego wywozu.
4. Ceny rynkowe Wspólnoty, o których mowa w art. 63 ust. 1, będą określone w oparciu o najbardziej korzystne cen wywozu.
Przy określaniu cen w handlu międzynarodowym pod uwagę będzie brane, co następuje:
a) ceny zarejestrowane na rynkach państw trzecich;
b) najbardziej korzystne ceny w państwach trzecich, które są krajami przeznaczenia dla przywozu z państw trzecich;
c) ceny producenta zarejestrowane w eksportujących państwach trzecich, przy wzięciu pod uwagę, tam, gdzie to stosowne, subsydiów przyznawanych przez te kraje;
d) oferowane ceny franko-granica na granicach Wspólnoty.
5. Nie naruszając trzeciego punktu art. 63 ust. 3 odstępy czasu, w których będzie określana lista produktów, dla których refundacja wywozowa zostanie przyznany oraz kwota tego refundacji zostaną określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 75.
6. Refundacja wywozowa będzie wypłacany po przedstawieniu dowodu świadczącego o tym, że produkty:
a) pochodzą z Państw Członkowskich Wspólnoty;
b) były wywożone z państw Wspólnoty; oraz
c) w przypadku zróżnicowanej refundacji wywozowej, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja wywozowa została określona bez uszczerbku dla przepisów art. 63 ust. 5 lit. b). Jednakże od tej reguły mogą być robione pewne wyjątki, zgodnie z procedurą określoną w art. 75 przy założeniu, że warunki oferujące równoważne gwarancje zostały określone.
Przyjęte mogą być dodatkowe przepisy zgodnie z procedura określoną w art. 75.
7. Nie naruszając przepisów ust. 6 lit. a), przy braku uchylenia przyznanego zgodnie z procedurą określoną w art. 75, refundacja wywozowa nie zostanie przyznana dla produktów na przywożonych z państw trzecich, a następnie wywożonych ponownie do państw trzecich.
Artykuł 65
1. W zakresie koniecznym do zagwarantowania należytego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku wina Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji może, w szczególnych przypadkach, wydać zakaz stosowania w całości lub w części ustaleń uszlachetniania czynnego odnośnie produktów wymienionych w art. 1.
2. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, jeśli ze szczególną pilnością wystąpi sytuacja, o której mowa w tym ust. 1, jeśli wystąpią na rynku Wspólnoty zakłócenia lub jeśli istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia tych zakłóceń spowodowanych ustaleniami uszlachetniania biernego lub czynnego, Komisja na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmie decyzję o podjęciu koniecznych środków; Rada i Państwa Członkowskie zostaną powiadomione o tych środkach, które zostaną zastosowane bezzwłocznie i których okres ważności nie będzie przekraczał okresu sześciu miesięcy. Jeśli do Komisji wpłynie żądanie Państwa Członkowskiego, Komisja podejmie decyzję, odnoszącą się do tego żądania, w ciągu jednego tygodnia od daty otrzymania tego żądania.
3. Decyzja Komisji może być przedstawiona Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu jednego tygodnia następującego po dniu otrzymania przez nie zawiadomienia. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może potwierdzić, wprowadzić zmiany lub uchylić decyzję Komisji. Jeśli w ciągu trzech miesięcy Rada nie podejmie decyzji, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 66
1. Ogólne zasady odnoszące się do interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz szczególnych przepisów odnoszących się do jej zastosowania stosują się do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura celna wynikająca z zastosowania niniejszego rozporządzenia zostanie włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
2. Z wyjątkiem, gdy określono inaczej dla niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z jego przepisem, zakazuje się, co następuje:
a) pobierania jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do opłaty celnej;
b) stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub działań mających o skutku równoważnym.
Artykuł 67
1. Zakazany będzie przywóz produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, do których został dodany alkohol, za wyjątkiem tych produktów będących ekwiwalentem produktów pochodzących ze Wspólnoty, w odniesieniu do których takie domieszki są dozwolone.
2. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, a w szczególności te, odnoszące się do ustalenia ekwiwalentów produktów, a także odstępstwa od ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 68
1. Produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) mogą być przywożone tylko wtedy, gdy następujące warunki są spełnione:
a) w odniesieniu do wszystkich produktów:
i) jeśli są zgodne z przepisami zarządzającymi produkcją, sprzedażą oraz tam, gdzie to stosowne, dostarczeniem do bezpośredniego spożycia przez ludzi w państwach trzecich, z których te produkty pochodzą; oraz jeśli zostanie przedstawiony dowód zgodności z tym warunkiem mający formę świadectwa wydanego przez kompetentny organ (włączywszy listę, która zostanie określona) trzeciego kraju, z którego ten produkt pochodzi;
ii) kiedy są przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi, jeśli towarzyszy im sprawozdanie analiz przygotowany przez organ lub departament powołany do tego celu przez państwo trzecie, z którego ten produkt pochodzi;
b) W odniesieniu do win przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi, innych, niż wina likierowe i wina musujące:
i) jeśli mają rzeczywiste stężenie alkoholu przez objętość nie jest mniejsze niż 9 % a całkowite stężenie alkoholu przez objętość nie przekracza 15 % vol.;
ii) jeśli całkowita zawartość kwaśności wyrażonej jako kwas winowy jest nie mniejsza, niż 3,5 lub 46,6 miliekwiwalentów na jeden litr.
2. W ramach procedury określonej w art. 75 mogą zostać stworzone przepisy dotyczące:
a) definicji charakterystyk, które wina likierowe i wina musujące powinny posiadać oraz odstępstw od przepisów ust. 1 lit. b);
b) obywania się bez świadectw i raportów analiz określonych w ust. 1 lit. a) w przypadku określonych produktów, o których mowa w ust. 1, które są przewożone w ograniczonych ilościach i w niewielkich pojemnikach;
c) odstępowania od całego lub części wymogu odnoszącego się do szczegółowych danych zawartych w świadectwie lub raportu analiz określonego w ust. 1 lit. a), w przypadku niektórych win, którym towarzyszy świadectwo przeznaczenia lub świadectwo pochodzenia.
3. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 69
1. Jeśli z powodu przywozu lub wywozu, rynek Wspólnoty jednego lub większej liczby produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 jest zagrożony lub jeśli prawdopodobne jest wystąpienie na tym rynku poważnych zakłóceń, które mogą narazić na niebezpieczeństwo osiągnięcie celów określonych w art. 33 Traktatu, odpowiednie środki mogą być stosowane w handlu z państwami trzecimi do czasu, gdy zakłócenia miną.
W trakcie ustalania, czy sytuacja usprawiedliwia stosowanie takich działań, musi być wzięte pod uwagę, co następuje:
a) ilości, w odniesieniu do których pozwolenia na przywóz zostały wydane lub podania na pozwolenia zostały złożone oraz sytuacja rynku Wspólnoty w odniesieniu do sektora wina;
b) tam, gdzie to stosowne, skala interwencji.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, przyjmie ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i określi przypadki, w których oraz ograniczenia w ramach których, Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć wewnętrzne środki ochronne.
2. Jeśli powstanie sytuacja, o której mowa w ust. 1, Komisja na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmie decyzję dotyczącą koniecznych do podjęcia środków; Państwa Członkowskie zostaną powiadomione o tych środkach. Środki będą miały natychmiastowe zastosowanie. Jeśli do Komisji wpłynie żądanie Państwa Członkowskiego, to Komisja podejmie decyzję dotyczącą tego życzenia w ciągu trzech dni roboczych od dnia jego wpłynięcia.
3. Środki podjęte przez Komisję, mogą być przekazane Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia notyfikacji. Rada zbiera się bezzwłocznie. Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, wprowadzić zmiany lub uchylić środki, o których mowa.
4. Niniejszy artykuł stosuje się biorąc pod uwagę zobowiązania wynikające z międzynarodowych porozumień zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY OGÓLNE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 70
1. Produkty objęte niniejszym rozporządzeniem mogą być wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty tylko jeśli towarzyszą im dokumenty, które zostały poddane kontroli urzędowej.
2. Osoby fizyczne, osoby prawne lub grupy osób, w których posiadaniu znajdują się te produkty w związku z wykonywanym przez nie zawodem, w szczególności, producenci, osoby zajmujące się butelkowaniem i przetwarzaniem produktów, o których mowa, a także handlowcy, którzy zostaną określeni, będą zobowiązani do prowadzenia rejestrów przychodu i rozchodu tych produktów.
3. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, a w szczególności, charakter i forma dokumentów, o których mowa w ust. 1 oraz odstępstwa od niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 71
1. Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami objętymi niniejszym rozporządzeniem.
2. Rozdział II, tytułu II nie będzie hamował przyznawania krajowej pomocy przeznaczonej do osiągnięcia celów podobnych do celów tego rozdziału. Niemniej jednak, ust. 1 będzie miał zastosowanie do tej pomocy.
Artykuł 72
1. Państwa Członkowskie powołają jeden lub więcej organów, które będą odpowiedzialne za zagwarantowanie zgodności przepisów Wspólnoty odnoszących się do sektora wina. Państwa Członkowskie określą także laboratoria, które będą upoważnione do prowadzenia urzędowych analiz w sektorze wina.
2. Państwa Członkowskie poinformują Komisję o nazwach i adresach tych organów i laboratoriów. Komisja przekaże tę informację innym Państwom Członkowskim.
3. Komisja powoła do życia organ, w którego skład wejdą określeni urzędnicy, których zadaniem będzie współpraca z kompetentnymi władzami Państw Członkowskich w zakresie wyrywkowo prowadzonych kontroli, których celem będzie zagwarantowanie jednolitego zastosowania przepisów sektora wina.
4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te mogą, w szczególności, zawierać przepisy:
a) gwarantujące jednolite stosowanie przepisów Wspólnoty odnoszących się do sektora wina, a w szczególności do kontroli;
b) regulujące stosunki między wyznaczonymi organami;
c) regulujące określonymi procedurami finansowymi, których celem będzie usprawnienie kontroli;
d) regulujące sankcjami administracyjnymi; oraz
e) regulujące upoważnieniami i zobowiązaniami powołanych inspektorów.
Artykuł 73
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informację konieczną do wykonania niniejszego rozporządzenia. Szczegółowe zasady regulujące przekazywanie informacji, w tym sposób i format informacji, która ma być przekazana, terminy przekazania informacji, a także rozpowszechnianie zebranej informacji, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 74
Niniejszym ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Wina (dalej zwany "Komitetem"), w którego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 75
1. W przypadku, gdy procedura określona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący przedstawi sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte. Komitet wyda swoją opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy. W przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji, opinię wydaje się większością głosów określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich zasiadających w Komitecie ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie. Jednakże, jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, zostaną one przedstawione przez Komisję Radzie. W takim wypadku, Komisja może odroczyć zastosowanie środków przyjętych przez nią jednakże nie na dłużej niż na jeden miesiąc licząc od daty tej informacji.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w ust. 2.
Artykuł 76
Komitet może zbadać każdą inną sprawę przedstawioną przez swojego przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 77
1. Niniejsze rozporządzenie będzie stosowane w taki sposób, który pozwoli na wzięcie pod uwagę celów określonych w art. 33 i 131 Traktatu.
2. Niniejsze rozporządzenie będzie stosowane przy równoczesnym wzięciu pod uwagę zobowiązań wynikających z porozumień międzynarodowych zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 78
1. Rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 oraz przepisy przyjęte w celu jego wykonania stosuje się do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
2. Premia, o której mowa w rozdziale II, tytułu II, wsparcie, o którym mowa w rozdziale III tego tytułu, pomoc, o której mowa w rozdziale I, tytułu III, skup oraz środki pomocowe, o których mowa w rozdziale II, tego tytułu oraz refundacje, o których mowa w tytule VII będą traktowane jako działanie interwencyjne, którego celem jest ustabilizowanie rynków rolnych w znaczeniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
3. Nie naruszając bardziej rygorystycznych przepisów, pomoc Wspólnoty, która może być przyznana w ramach tytułu II oraz refundacje, które mogą być przyznane w ramach tytułu VII, mogą być przyznane tylko w odniesieniu do produktów produkowanych na obszarze Wspólnoty z winogron zebranych na obszarze Wspólnoty.
Artykuł 79
Celem zapobieżenia nadwyżkom wina stołowego i win, z których można wyprodukować wino stołowe, Państwa Członkowskie mogą określić limit plonów wyrażony jako ilość hektolitrów na jeden hektar, przekroczenie którego spowoduje stracenie przez producenta prawa do korzystania z przywilejów w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 80
Zgodnie z procedurą określoną w art. 75 przyjęte zostaną następujące środki:
a) ułatwiające przejście od porozumień przewidzianych przez rozporządzenia, o których mowa w art. 81 oraz tych, przyjętych przez niniejsze rozporządzenie;
b) tam, gdzie zajdzie taka potrzeba, rozwiązanie praktycznych problemów. Środki te, jeśli uzasadnione, mogą umniejszać niektóre przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 81
Rozporządzenia (EWG) nr 346/79, (EWG) nr 351/79, (EWG) nr 460/79, (EWG) 1873/84, (EWG) nr 895/85, (EWG) nr 822/87, (EWG) nr 823/87, (EWG) nr 1442/88, (EWG) nr 3877/88, (EWG) nr 4252/88, (EWG) nr 2046/89, (EWG) nr 2048/89, (EWG) nr 2389/89, (EWG) nr 2390/89, (EWG) nr 2391/89, (EWG) nr 2392/89, (EWG) nr 3677/89, (EWG) nr 3895/91, (EWG) nr 2332/92 i (EWG) nr 2333/92 są niniejszym uchylone.
Artykuł 82
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 17 maja 1999 r.