Decyzja Komisji
z dnia 1 marca 2004 r.
wykonująca dyrektywę Rady 64/432/EWG w odniesieniu do dodatkowych gwarancji dla handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem, odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i zatwierdzenia programów zwalczania przedstawionych przez Państwa Członkowskie
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 573)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2004/215/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła jest wynikiem najbardziej widocznych klinicznych objawów zakażenia wirusem opryszczki bydła typ 1 (BHV1). Jako że wiele zakażeń tym wirusem miało podkliniczny przebieg, środki zwalczania powinny być raczej skierowane na likwidowanie zakażenia niż na tłumienie symptomów.
(2) Część druga załącznika E do dyrektywy 64/432/EWG umieszcza "zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła" wśród chorób, dla których mogą być zatwierdzone krajowe programy zwalczania i wymagane dodatkowe gwarancje.
(3) Niemcy przedstawiły program prowadzony w celu zwalczania zakażenia BHV1 w każdej części ich terytorium, który stosuje się do kryteriów ustalonych w art. 9 ust. 1 dyrektywy 64/432/EWG, oraz ustaliły przepisy krajowego przemieszczania się bydła, które odpowiadają wcześniej wprowadzonym w Danii, Austrii, prowincji Bolzano we Włoszech oraz Szwecji, które skutecznie zwalczały chorobę w tych krajach.
(4) Dlatego właściwe jest zatwierdzenie programu przedstawionego przez Niemcy i, na wniosek tego Państwa Członkowskiego, określenie w tym samym czasie dodatkowych gwarancji w stosunku do handlu bydłem w celu zapewnienia powodzenia programu.
(5) Dodatkowe gwarancje istnieją w odniesieniu do Danii, Austrii, Finlandii oraz Szwecji, również Włoch, odnośnie do prowincji Bolzano. Te Państwa Członkowskie uważają, że ich terytoria są wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła, Włochy tak samo oceniają prowincje Bolzano. Zgodnie Komisji z art. 10 ust. 1 dyrektywy 64/432/EWG przekazały dokumenty uzupełniające, zwłaszcza poświadczające, że kontynuowane jest monitorowanie sytuacji.
(6) W Państwach Członkowskich lub ich regionach, które są uznane za wolne od choroby i które obecnie są wymienione w załączniku do decyzji Komisji 93/42/EWG [2], mają zastosowanie tylko minimalne wymagania wysyłki bydła hodowlanego i użytkowego.
(7) W celu normalizacji testów BHV1 w laboratoriach Światowa Organizacja ds. Zdrowia Zwierząt (OIE) przyjęła silnie dodatni, słabo dodatni lub ujemny wynik w teście seroneutralizacji jako międzynarodową normę OIE dla testów na BHV1 dostępną w laboratoriach referencyjnych OIE dla zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła wymienionego w Podręczniku norm dla badań diagnostycznych oraz szczepionek [3].
(8) Do maja 2004 r., gdy wejdą w życie zmodyfikowane warunki dotyczące zdrowia zwierząt i weterynaryjnego świadectwa przywozu bydła do Wspólnoty, należy zapewnić, że odniesienie do decyzji 93/42/EWG ustalającej dodatkowe gwarancje w odniesieniu do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła pochodzącego z państw trzecich jest rozumiane jako odniesienie do odpowiednich przepisów niniejszej decyzji.
(9) Właściwe jest połączenie w jednej decyzji zatwierdzenia niemieckiego programu i dodatkowych gwarancji dla zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła. Decyzja 93/42/EWG traci moc.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Programy przedstawione przez Państwa Członkowskie wymienione w pierwszej kolumnie tabeli w załączniku I, w celu zwalczania i likwidacji zakażenia wirusem opryszczki bydła typ 1 (BHV1), dalej zwane "zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicy bydła", w regionach Państw Członkowskich określonych w drugiej kolumnie tabeli w załączniku I, są zatwierdzone.
Artykuł 2
1. Bydło hodowlane i użytkowe pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I spełnia przynajmniej następujące dodatkowe gwarancje:
a) musi pochodzić z gospodarstwa, w którym, zgodnie z urzędowymi informacjami, nie stwierdzono klinicznych lub patologicznych dowodów zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła przez ostatnie 12 miesięcy;
b) było izolowane w pomieszczeniach zatwierdzonych przez właściwy organ przez okres 30 dni bezpośrednio poprzedzających przemieszczenie i całe bydło w tych samych pomieszczeniach izolacyjnych pozostało wolne w tym okresie od klinicznych objawów zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła;
c) bydło to i pozostałe bydło w tych samych pomieszczeniach izolacyjnych zostało poddane testowi serologicznemu w oparciu o próbki krwi pobrane co najmniej 21 dni po wprowadzeniu do pomieszczeń izolacyjnych, z wynikami ujemnymi, w celu wykrycia następujących przeciwciał:
i) w przypadku szczepionego bydła, przeciwciał glikoprotein gE wirusa BHV1; lub
ii) w przypadku bydła nieszczepionego, przeciwciał BHV1.
2. Bydło przeznaczone do uboju pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I jest transportowane bezpośrednio do rzeźni przeznaczenia lub zatwierdzonego miejsca gromadzenia, z którego jest przenoszone zgodnie z art. 7, tiret drugie, dyrektywy 64/432/EWG w celu uboju do rzeźni.
3. W pkt 4 Sekcji C świadectwa zdrowia określonego w wzorze 1 załącznika F do dyrektywy 64/432/EWG towarzyszącego bydłu, jak przewidziano w ust. 1, dodaje się następującą informację w brzmieniu:
a) po tiret pierwszym: "zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła",
b) po tiret drugim: "art. 2 decyzji Komisji 2004/215/WE".
Artykuł 3
1. Bydło hodowlane i użytkowe pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów, wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i wymienione w załączniku II, spełnia następujące dodatkowe gwarancje:
a) stosuje się do dodatkowych gwarancji przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b);
b) bydło to i pozostałe bydło w tych samych pomieszczeniach izolacyjnych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) zostało poddane testowi serologicznemu w oparciu o próbki krwi pobrane co najmniej 21 dni po wprowadzeniu do pomieszczeń izolacyjnych, z wynikami ujemnymi, w celu wykrycia przeciwciał BHV1;
c) nie było szczepione przeciwko zakaźnemu zapaleniu nosa i tchawicy bydła.
2. Bydło przeznaczone do uboju pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku II, jest transportowane bezpośrednio do rzeźni przeznaczenia w celu uboju zgodnie z art. 7, tiret pierwsze, dyrektywy 64/432/EWG.
3. W pkt 4 Sekcji C świadectwa zdrowia określonego w wzorze 1 załącznika F do dyrektywy 64/432/EWG towarzyszącego bydłu jak przewidziano w ust. 1, dodaje się następującą informację w brzmieniu:
a) po tiret pierwszym: "zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła"
b) po tiret drugim: "art. 3 decyzji Komisji 2004/215/WE"
Artykuł 4
Bydło hodowlane i użytkowe pochodzące z Państw Członkowskich lub ich regionów innych niż wymienione w załączniku II i przeznaczone do Państw Członkowskich lub ich regionów wymienionych w załączniku I lub II stosuje się do warunków przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a).
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią, że test seroneutralizacji przewidziany w art. 2 ust. 1 lit. c) pkt ii) i z art. 3 ust. 1 lit. b), w celu wykrycia przeciwciał BHV1, jest normalizowany na silnie dodatnią, słabo dodatnią lub ujemna surowicę przyjętą jako międzynarodową normę OIE dla testów na BHV1.
Artykuł 6
Decyzja 93/42/EWG traci moc.
Odniesienia do decyzji 93/42/EWG należy rozumieć jako odniesienia do art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od 8 marca 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 1 marca 2004 r.