Dyrektywa 2002/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 lutego 2002 r.
w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do i/lub wychodzących z portów Państw Członkowskich Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota posiada ustaloną politykę zachęcania do utrzymywania stałych połączeń transportowych, takich jak żegluga, w szczególności wspierania żeglugi morskiej na krótkich odcinkach.
(2) Ułatwienie transportu morskiego jest podstawowym celem Wspólnoty dla dalszego umocnienia pozycji żeglugi w systemie transportowym jako alternatywy i uzupełnienia innych rodzajów transportu w łańcuchu transportu od drzwi do drzwi.
(3) Procedury dokumentacyjne wymagane w transporcie morskim wzbudziły obawy i uważa się, że utrudniają one rozwój i osiągnięcie pełni możliwości przez ten rodzaj transportu.
(4) Konwencja Międzynarodowej Organizacji Morskiej o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego przyjęta przez Międzynarodową Konferencję w sprawie ułatwienia morskich podróży i transportu w dniu 9 kwietnia 1965 r., z kolejnymi zmianami (zwana dalej "Konwencją IMO FAL"), przedstawiła komplet wzorów standaryzowanych formularzy ułatwiających dla statków w celu wypełnienia niektórych formalności sprawozdawczych w momencie wejścia do lub wyjścia z portu.
(5) Większość Państw Członkowskich używa tych ułatwiających formularzy, lecz nie stosuje w jednolity sposób wzorów dostarczonych pod auspicjami IMO.
(6) Jednolitość formatu formularzy wymaganych dla statku wchodzącego do lub wychodzącego z portu powinna ułatwić procedury dokumentacyjne dla portów pośrednich i być korzystna dla rozwoju wspólnotowej żeglugi.
(7) W rezultacie dogodne jest wprowadzenie uznawania na poziomie wspólnotowym formularzy ułatwiających Międzynarodowej Organizacji Morskiej (zwanych dalej "formularzami IMO FAL"). Państwa Członkowskie powinny uznawać formularze IMO FAL i kategorie informacji w nich zawarte za wystarczający dowód, że statek wypełnił formalności sprawozdawcze, dla których przewidziane są te formularze.
(8) Jednakże uznawanie niektórych formularzy IMO FAL, w szczególności zgłoszenia ładunku i - dla statków pasażerskich - listy pasażerów, zwiększyłoby zawiłość formalności sprawozdawczych albo dlatego, że formularze te nie mogą zawierać wszystkich niezbędnych informacji, albo dlatego, że już istnieją utrwalone praktyki ułatwień. Dlatego też, nie powinno się wprowadzać obowiązkowego uznawania tych formularzy.
(9) Transport morski jest działalnością globalną i wprowadzenie formularzy IMO FAL we Wspólnocie może utorować drogę do intensywnego stosowania ich na całym świecie.
(10) Ponieważ cele proponowanego działania, mianowicie ułatwienia transportu morskiego, nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie i dlatego mogą, ze względu na skalę i skutki działania, być lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(11) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie transportu morskiego poprzez znormalizowanie formalności sprawozdawczych.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do formalności sprawozdawczych w momencie wejścia do i/lub wyjścia z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, jak określono w części A załącznika I, odnoszących się do statku, jego zasobów, rzeczy jego załogi, jego listy załogi i, w przypadku statku dopuszczonego do przewozu 12 lub mniej pasażerów, jego listy pasażerów.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
a) "Konwencja IMO FAL" oznacza Konwencję Międzynarodowej Organizacji Morskiej o ułatwieniu międzynarodowego ruchu morskiego przyjętą w dniu 9 kwietnia 1965 r.; przez Międzynarodową Konferencję w sprawie ułatwienia morskich podróży i transportu;
b) "formularze IMO FAL" oznaczają znormalizowany wzór formularzy IMO o wymiarach A4, przewidzianych przez Konwencję IMO FAL;
c) "formalności sprawozdawcze" oznaczają informacje, które, gdy są wymagane przez Państwo Członkowskie, muszą być przedstawione do celów administracyjnych i proceduralnych, gdy statek wchodzi do lub wychodzi z portu;
d) "statek" oznacza statek morski dowolnego typu wykorzystywany na morzu morskim;
e) "zasoby statku" oznaczają rzeczy do użycia na statku, włącznie z produktami konsumpcyjnymi, rzeczami przewożonymi do sprzedaży pasażerom i członkom załogi, paliwo i smary z wyłączeniem wyposażenia i części zapasowych statku;
f) "wyposażenie statku" oznacza artykuły inne niż części zapasowe statku, znajdujące się na statku i przeznaczone do wykorzystania na nim, które są przenośne, lecz nie mają charakteru konsumpcyjnego, włącznie z takimi przynależnościami statku, jak łodzie ratunkowe, urządzenia ratunkowe, meble, sprzęt statku i inne podobne przedmioty;
g) "części zapasowe statku" oznaczają artykuły służące do naprawy lub części zamienne przeznaczone do wmontowania na statku, na którym są przewożone;
h) "rzeczy załogi" oznacza odzież, przedmioty codziennego użytku i jakiekolwiek inne artykuły, włączając również pieniądze, należące do załogi i przewożone na statku;
i) "członek załogi" oznacza każdą osobę faktycznie zatrudnioną dla pełnienia obowiązków na statku w czasie podróży w zakresie funkcjonowania lub obsługi statku i wpisaną na listę załogi.
Artykuł 4
Uznawanie formularzy
Państwa Członkowskie przyjmują, że formalności sprawozdawcze określone w art. 2 są spełnione, gdy przedłożone informacje są zgodne z:
a) odpowiednimi specyfikacjami wymienionymi w częściach B i C załącznika I; oraz
b) odpowiadającymi im wzorami formularzy wymienionymi w załączniku II z ich kategoriami danych.
Artykuł 5
Procedura zmian
Wszelkie zmiany załączników I i II do niniejszej dyrektywy i odniesień do dokumentów IMO w celu dostosowania ich do środków wspólnotowych lub IMO, które weszły w życie, przyjmowane są zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 6 ust. 2 w zakresie, w jakim takie zmiany nie rozszerzają zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Komitet
1. Komisja jest wspomagana przez komitet powołany zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 93/75/EWG [5] 12. panta 1. punktu.
2. W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Wykonanie
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 9 września 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
Skierowanie
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2002 r.