Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r. [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 701/2000 [3], ustanowiło wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji. Ponieważ przedmiotowe rozporządzenie było zmieniane piętnaście razy, w związku z wprowadzeniem nowych zmian do celów jasności należy teraz zmienić rozporządzenie (WE) nr 1222/94.
(2) Rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynków jaj, zbóż, ryżu, mleka i przetworów mlecznych oraz cukru stanowią, że w zakresie wymaganym dla umożliwienia wywozu danych produktów rolnych w formie niektórych przetworów niewymienionych w załączniku I do Traktatu na podstawie światowych notowań rynkowych lub cen takich produktów, różnica między takimi notowaniami lub cenami a cenami w Unii Europejskiej może zostać pokryta refundacją wywozową.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 [4] ustanawia ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości takich refundacji. Sposób stosowania tych zasad w odniesieniu do towarów nieobjętych załącznikiem I wymaga jednak sprecyzowania.
(4) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa załączonego do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu ustanawia, iż refundacje przyznane do wywozu produktów rolnych zaliczanych do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu nie mogą przewyższać refundacji, które przypadałyby do zapłaty w przypadku wywozu tych produktów w stanie niezmienionym. Należy to uwzględnić przy ustalaniu stawek refundacji i określaniu zasad w zakresie przyrównywania produktów do poszczególnych kategorii.
(5) Skrobia ziemniaczana przyrównywana jest do skrobi kukurydzianej. Jednakże należy umożliwić ustalenie szczególnej stawki refundacji dla skrobi ziemniaczanej w sytuacjach rynkowych, gdy jej cena jest znacznie niższa niż cena skrobi kukurydzianej.
(6) Towary takie mogą być otrzymywane bezpośrednio z produktów podstawowych, z produktów otrzymywanych wskutek przetwarzania produktów podstawowych, albo z produktów przyrównywanych do jednej z tych kategorii. Należy ustanowić zasady ustalania wysokości refundacji wywozowej w każdym z przedmiotowych przypadków.
(7) Wiele towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwo na jasno określonych warunkach technicznych i posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, podlega powszechnie przyjętej strukturze wywozu. Dla uproszczenia formalności wywozowych należy przyjąć dla takich towarów procedurę uproszczoną, według której producent przekazuje właściwym władzom informacje, jakie uważają one za konieczne, dotyczące warunków wytwarzania towarów.
(8) Zawartość produktów rolnych w najliczniej wywożonych towarach różni się. Kwota refundacji musi, zatem zostać ustalona na podstawie ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystywanych do produkcji wywożonych towarów. Niemniej jednak, w przypadku niektórych towarów o prostym i stosunkowo stałym składzie, kwotę refundacji, dla uproszczenia procedur administracyjnych, należy ustalić na podstawie stałych ilości produktów rolnych. W przypadku rejestracji tych ilości przez właściwe władze, należy wprowadzić wymóg corocznego potwierdzania takiej rejestracji, w celu zmniejszenia ryzyka związanego z brakiem informacji o zmianach ilości produktów używanych do wytwarzania danych towarów.
(9) Przy braku dowodów na brak przyznania refundacji na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 dotyczących refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 87/1999 [6] lub na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1010/86 z dnia 25 marca 1986 r. ustanawiającego ogólne zasady refundacji produkcyjnych do określonych wyrobów cukrowniczych używanych w przemyśle chemicznym [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2074/98 [8], refundację wywozową należy obniżyć o wysokość refundacji produkcyjnej obowiązującej w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego. Jest to jedyny system, który pozwala uniknąć nadużyć finansowych.
(10) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [10], oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [11], ustanowiły system zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych, który musi zostać uwzględniony przy dostosowywaniu refundacji wywozowych.
(11) Należy podjąć środki w celu zapewnienia ścisłej zgodności ze zobowiązaniami Wspólnoty. Ponadto środki te nie mogą nakładać zbędnych ograniczeń na podmioty gospodarcze.
(12) Umowy zawarte zgodnie z art. 300 Traktatu ograniczają wysokość refundacji, które mogą zostać przyznane w roku budżetowym. Koniecznie należy umożliwić wywóz towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu na wcześniej ustalonych warunkach; w szczególności należy umożliwić uzyskanie zapewnienia, że wywóz kwalifikuje się do refundacji zgodnej ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z umów albo, w przypadku braku takiej możliwości, uzyskanie takiej informacji z wystar-czającymwyprzedzeniem; ponadto wydawanie świadectw umożliwia monitorowanie wniosków o refundację oraz zagwarantowanie, iż refundacje mogą być wypłacane posiadaczom świadectw do kwot wymienionych na świadectwie z zastrzeżeniem, że posiadacz świadectwa spełnia inne warunki w zakresie refundacji, ustanowione w regułach wspólnotowych.
(13) Umowy takie dotyczą wszystkich produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Produkty te obejmują niektóre zboża, wywożone w formie napojów alkoholowych określonych w art. 13 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [12]. Rozporządzenie (EWG) nr 2825/93 [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3098/94 [14], ustanawia niektóre szczegółowe zasady w odniesieniu do takich zbóż. Przyznawanie refundacji do wszystkich produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu należy objąć wspólnymi regułami.
(14) Istnieje duże prawdopodobieństwo, że otrzymywane wnioski o świadectwa będą uwzględniały ilości większe niż te, które można przyznać. W związku z tym rok należy podzielić na okresy, aby świadectwa były dostępne zarówno dla podmiotów gospodarczych, które dokonują wywozu pod koniec roku budżetowego, jak i dla tych, które realizują wywóz na początku roku budżetowego. Współczynnik redukcji należy stosować, w miarę możliwości, w odniesieniu do wszystkich wnioskowanych kwot.
(15) Należy ustanowić warunki zwalniania zabezpieczeń odnoszących się do świadectw objętych zakresem rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu produktów rolnych [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 z dnia 9 września 1999 r. [16]
(16) W wyniku zobowiązań międzynarodowych przyjętych przez Unię Europejską, niektóre rodzaje wywozu nie podlegają ograniczeniom w zakresie wypłacania refundacji. Wywóz taki należy zwolnić ze wszelkich zobowiązań odnośnie do przedstawiania świadectwa refundacji.
(17) Większość eksporterów otrzymuje tytułem refundacji mniej niż 50000 EUR rocznie. Ogólnie biorąc, wywóz ten stanowi jedynie niewielką część łącznej kwoty refundacji przyznawanych do produktów rolnych wywożonych w formie towarów. Należy umożliwić zwolnienie takiego wywozu z wymogu przedstawiania świadectwa.
(18) Niektórzy eksporterzy odpowiadają na zaproszenia do składania ofert, wydawane przez państwa trzecie przywozu. W razie odrzucenia oferty eksporterzy tacy muszą posiadać możliwość bezkarnego odjęcia kwoty odłożonej na poczet oferty od kwoty uwzględnionej w posiadanym przez nich świadectwie.
(19) Świadectwa refundacji służą wywiązaniu się ze zobowiązań zaciągniętych przez Unię Europejską wobec Światowej Organizacji Handlu; umożliwiają one także wcześniejsze ustalenie refundacji, która może zostać przyznana na produkty rolne używane do wytwarzania towarów wywożonych do państw trzecich. Cel ten różni się, pod niektórymi względami, od celów pozwoleń na wywóz wydawanych na produkty podstawowe wywożone w stanie niezmienionym, które są przedmiotem zobowiązań wobec Światowej Organizacji Handlu dotyczących ograniczeń ilościowych. Dlatego konieczne jest określenie przepisów ogólnych obowiązujących w odniesieniu do licencji rolnych i świadectw, ustanowionych obecnie w rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 [17] ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych.
(20) Zarządzanie wysokością refundacji, które mogą być przyznawane w ciągu roku budżetowego do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, może skutkować potrzebą ustalenia różnych stawek dla wywozu, ze wcześniejszym ustaleniem stawki refundacji na podstawie sytuacji na rynku Wspólnoty oraz na rynkach światowych lub bez takiego ustalenia.
(21) Należy ustanowić warunki w odniesieniu do monitorowania, oparte na zasadzie zgłaszania przez eksportera właściwym władzom, przy każdym wywozie towarów, ilości produktów użytych do wytworzenia wywożonych towarów. Właściwe władze zobowiązane są podjąć środki, jakie uznają za niezbędne, w celu sprawdzania prawidłowości takich zgłoszeń.
(22) W konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, w którym wytwarzane są towary, podmiotom gospodarczym należy zezwolić na dokonanie uproszczonego zgłoszenia użytych produktów, w formie zsumowanych ilości tych produktów z zastrzeżeniem, że przechowują oni szczegółowy rejestr wykorzystanych produktów i udostępniają go wspomnianym władzom.
(23) Eksporter, w szczególności jeżeli nie jest producentem, nie zawsze może znać dokładne ilości wykorzystanych produktów rolnych w odniesieniu, do których może wnioskować o refundację. Dlatego też nie zawsze może takie ilości zadeklarować. W związku z tym zachodzi konieczność zapewnienia alternatywnej metody obliczania refundacji, o którą może wnioskować zainteresowana osoba, ograniczonej do niektórych towarów, opartej na analizie chemicznej tych towarów i wykorzystującej tabelę przeliczeniową, sporządzoną w tym celu. Jeżeli przedmiotowa metoda obliczania stosowana jest dla niektórych towarów wymienionych w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93, pochodzenie wykorzystanej skrobi jest nieznane. Refundacja produkcyjna mogła zostać przyznana w odniesieniu do tej skrobi; dlatego też towary takie nie mogą być przedmiotem refundacji wywozowej dla skrobi.
(24) Władze odpowiedzialne za sprawdzanie zgłoszenia eksportera mogą nie posiadać wystarczających dowodów umożliwiających im przyjęcie zgłoszenia wykorzystanych ilości, nawet w przypadku gdy jest ono oparte na analizie chemicznej. Prawdopodobieństwo zaistnienia takich sytuacji jest największe w przypadku gdy towary przeznaczone do wywozu zostały wyprodukowane w Państwie Członkowskim innym niż państwo wywozu. Dlatego też właściwym władzom Państwa Członkowskiego wywozu należy umożliwić, w razie konieczności, uzyskanie bezpośrednio od właściwych władz drugiego Państwa Członkowskiego wszelkich informacji, jakie są w stanie uzyskać i dotyczących warunków wytwarzania przedmiotowych towarów.
(25) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [18], dopuszcza udostępnianie masła i śmietany po obniżonych cenach, gałęziom przemysłu wytwarzającym niektóre towary. Fakt ten należy uwzględnić przy obliczaniu refundacji na podstawie analizy chemicznej.
(26) Pożądane jest zapewnienie dla całej Unii Europejskiej jednolitego stosowania przepisów dotyczących przyznawania refundacji do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. W tym celu każde Państwo Członkowskie powinno poinformować inne Państwa Członkowskie, za pośrednictwem Komisji, o przepisach w zakresie monitorowania, stosowanych na jego terytorium w odniesieniu do różnych rodzajów wywożonych towarów.
(27) Artykuł 31 ust. 10, 11 i 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [19] ustanawia warunki, jakie muszą zostać spełnione przed przyznaniem refundacji do niektórych przetworów mlecznych, które zostały sprowadzone, a następnie powrotnie wywiezione w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
(28) Koniecznie należy uwzględnić zwiększone ilości niektórych przetworów mlecznych, sprowadzanych po obniżonych stawkach celnych na mocy umów zawartych z niektórymi państwami trzecimi oraz możliwość przyznania refundacji wywozowej wyższej niż taka obniżona stawka celna.
(29) Aby zapewnić właściwe stosowanie przepisów rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków w odniesieniu do przyznawania refundacji wywozowych, refundacji takich nie należy przyznawać na produkty z państw trzecich, wykorzystanych do produkcji towarów, które są wywożone po tym, jak były przedmiotem swobodnego obrotu w Unii Europejskiej.
(30) Należy ustalić współczynniki obowiązujące przy określaniu refundacji do niektórych przetworzonych produktów rolnych, a wysokość refundacji na 100 kg zużytego produktu należy opublikować.
(31) Komitet Zarządzający ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu nie dostarczył opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do podstawowych produktów wymienionych w załączniku A (zwanych dalej "produktami podstawowymi") do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktów podstawowych lub do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z ust. 3, w przypadku gdy przedmiotowe różne produkty są wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, ale są wyszczególnione w zależności od przypadku:
- w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 [20],
- w załączniku B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92,
- w załączniku B do rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [21],
- w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [22],
- w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 [23].
Towary, które nie zostały wymienione w załącznikach B i C do niniejszego rozporządzenia, są określane w dalszej części niniejszego rozporządzenia terminem "towary".
2. Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "okres budżetowy" oznacza okres od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku;
b) "świadectwo" albo "świadectwo refundacji" oznacza świadectwo sporządzone zgodnie z art. 6-14, ważne w całej Unii Europejskiej i wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od miejsca jego siedziby w Unii Europejskiej. Świadectwo refundacji gwarantuje wypłatę refundacji z zastrzeżeniem, że spełnione zostaną warunki określone w art. 16. Może ono zawierać wcześniejsze ustalenie stawek refundacji. Świadectwa są ważne tylko na jeden okres budżetowy;
c) "Porozumienie" oznacza Porozumienie w sprawie Rolnictwa zawarte podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych;
d) "pomoc żywnościowa" oznacza działalność związaną z pomocą żywnościową, spełniającą warunki ustanowione w art. 10 ust. 4 Porozumienia.
3. Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) skrobia ziemniaczana objęta kodem CN 11081300, wyprodukowana bezpośrednio z ziemniaków, z wykluczeniem produktów drugorzędnych, przyrównywana jest do produktu uzyskanego w wyniku przetwarzania kukurydzy;
b) serwatka objęta kodami CN 04041048-04041062, nieskoncentrowana, nawet mrożona, przyrównywana jest do serwatki w proszku wymienionej w załączniku A (PG 1);
c) - mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04039051 i 04049021, nieskoncentrowane ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone, o zawartości tłuszczu w mleku nieprzekraczającej 0,1 % w masie
oraz
- mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04039011 i 04049021, w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących nawet mrożone o zawartości tłuszczu w mleku wynoszącej do 1,5 % w masie
przyrównywane są do odtłuszczonego mleka w proszku wymienionego w załączniku A (PG 2);
d) - mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04031013, 04039051, 04039053, 04049021 i 04049023, nieskoncentrowane ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone o zawartości tłuszczu w mleku przekraczającej 0,1 % w masie, ale nieprzekraczającej 6 %
oraz
- mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04031013, 04031019, 04039013, 04039019, 04049023 i 04049029, w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone o zawartości tłuszczu w mleku przekraczającej 1,5 % w masie, ale niższej niż 45 %
przyrównywane są do mleka pełnego w proszku wymienionego w załączniku A (PG 3);
e) - mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031019, 04039059, 04049023 i 04049029, nieskoncentrowane ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących o zawartości tłuszczu w mleku przekraczającej 6 % w masie,
- mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031019, 04039019 i 04049029, w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących o zawartości tłuszczu w mleku nie mniejszej niż 45 % w masie,
oraz
- masło i inne tłuszcze mleka o zawartości tłuszczu w mleku innej, niż 82 %, ale nie mniejszej niż 62 % w masie, objęte kodami CN 040510, 04052090, 04059010, 04059090
przyrównywane są do masła wymienionego w załączniku A (PG 6);
f) - mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011-04031019, 04039051-04039059 i 04049021-04049029, skoncentrowane, inne niż w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących
oraz
- sery
i) odtłuszczonego mleka w proszku wymienionego w załączniku A (PG 2), w odniesieniu do beztłuszczowej części zawartości suchej masy w przyrównywanym produkcie
oraz
ii) masła określonego w załączniku A (PG 6), w odniesieniu do części tłuszczu w mleku w przyrównywanym produkcie;
g) ryż łuskany objęty kodem CN 100620 przyrównywany jest do ryżu całkowicie bielonego objętego kodami CN 10063061-10063098;
h) surowy cukier buraczany lub trzcinowy, objęty kodem CN 17011190 lub kodem CN 17011290 i zawierający w stanie suchym przynajmniej 92 % sacharozy w masie, określonej metodą polarymetryczną,
- cukier objęty kodami CN 17019100 lub 17019990,
- produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2038/1999 z wykluczeniem mieszanek uzyskanych częściowo z wykorzystaniem produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1766/92,
- produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, z wykluczeniem mieszanek uzyskanych częściowo z wykorzystaniem produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1766/92,
które spełniają warunki kwalifikujące do refundacji ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2038/1999 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 2135/95 [24], w przypadku ich wywozu w stanie nieprzetworzonym, przyrównywane są do cukru białego objętego kodem CN 17019910.
4. Niemniej jednak, na wniosek strony i w porozumieniu z właściwym organem, przetwory mleczne określone w ust. 3 lit. d) przyrównywane są:
i) do odtłuszczonego mleka w proszku określonego w załączniku A (PG 2), w odniesieniu do beztłuszczowej części zawartości suchej masy przyrównywanego produktu
oraz
ii) do masła określonego w załączniku A (PG 6), w odniesieniu do części tłuszczu w mleku przyrównywanego produktu.
Artykuł 2
Wysokość refundacji przyznanej dla ilości ustalonej zgodnie z art. 3, dla każdego z produktów podstawowych wywożonych w formie towarów tego samego rodzaju, uzyskuje się poprzez pomnożenie tej ilości przez stawkę refundacji do produktu podstawowego, obliczoną na jednostkę wagi zgodnie z art. 4.
Jednakże w przypadku mieszanek D-sorbitu (sorbitolu) objętych kodami CN 290544 i 382460, gdy zainteresowana strona nie sporządza zgłoszenia określonego w art. 16 ust. 1 z podaniem informacji wymaganych na mocy art. 16 ust. 4 akapit czwarty lub w przypadku gdy nie załączy ona do zgłoszenia wystarczającej dokumentacji dowodowej, stawka refundacji do tych mieszanek jest taka sama, jak do produktu podstawowego, do którego stosuje się najniższą stawkę refundacji.
W przypadku gdy zgodnie z art. 4 ust. 3 można ustalić różne stawki refundacji do poszczególnych produktów podstawowych, kwotę dla każdej ilości produktu podstawowego o różnych stawkach refundacji oblicza się oddzielnie.
W przypadku wykorzystania towarów do produkcji towarów wywożonych, stawka refundacji uwzględniona do obliczenia kwoty mającej zastosowanie do każdego produktu podstawowego, do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktu podstawowego, albo do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 1 ust. 3, które zostały wykorzystane do produkcji wywożonych towarów, jest stawką stosowaną w przypadku wywozu towarów w stanie nieprzetworzonym.
Artykuł 3
1. W odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku B, ilość każdego produktu podstawowego, jaka ma zostać uwzględniona przy obliczaniu kwoty refundacji, ustala się w podany poniżej sposób, z wyjątkiem przypadków, w których sporządzono odniesienie do załącznika C albo przypadków, w których stosuje się przepisy art. 16 ust. 3 akapit drugi:
a) w przypadku wykorzystania w stanie nieprzetworzonym produktu podstawowego albo produktu przyrównywanego, uwzględniana ilość odpowiada ilości faktycznie wykorzystanej do produkcji wywożonych towarów, uwzględniając następujące współczynniki przeliczeniowe:
- 6,06 kg produktu pilotażowego z grupy 1 odpowiada 100 kg serwatki przyrównywanej do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b),
- 9,1 kg produktu pilotażowego z grupy 2 odpowiada 100 kg przetworów mlecznych przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. c) tiret pierwsze,
- 1,01 kg produktu pilotażowego z grupy 2 odpowiada beztłuszczowej części 100 kg przetworów mlecznych przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret pierwsze lub art. 1 ust. 4 i) na 1 % beztłuszczowej substancji suchej w masie, zawartej w danym przetworze mlecznym,
- 0,8 kg produktu pilotażowego z grupy 2 odpowiada beztłuszczowej części 100 kg serów przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret drugie, na 1 % beztłuszczowej substancji suchej w masie, zawartej w danym serze,
- 3,85 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg jednego z przetworów mlecznych przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) o zawartości tłuszczu z mleka w suchej masie nie większej niż 27 % na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danych przetworach mlecznych;
Niemniej jednak, na wniosek strony zainteresowanej, 3,85 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg mleka płynnego przyrównywanego do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) tiret pierwsze o zawartości tłuszczu z mleka w mleku płynnym nieprzekraczającej 3,2 % w masie na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danym przetworze mlecznym,
- 100 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg suchej masy zawartej w jednym z przetworów mlecznych przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) o zawartości tłuszczu z mleka w suchej masie powyżej27 % w masie.
Niemniej jednak, na wniosek strony zainteresowanej, 12,32 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg mleka płynnego przyrównywanego do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) tiret pierwsze o zawartości tłuszczu z mleka w mleku płynnym wynoszącej przekraczającej 3,2 % w masie,
- 1,22 kg produktu pilotażowego z grupy 6 odpowiada 100 kg jednego z przetworów mlecznych przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. e) na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danym przetworze mlecznym,
- 1,22 kg produktu pilotażowego z grupy 6 odpowiada części tłuszczu w 100 kg jednego z przetworów mlecznych przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret pierwsze lub z art. 1 ust. 4 ppkt ii), na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danym przetworze mlecznym,
- 0,8 kg produktu pilotażowego z grupy 6 odpowiada części tłuszczu w 100 kg serów przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret drugie na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w przedmiotowych serach,
- 77,5 kg okrągłoziarnistego całkowicie bielonego ryżu odpowiada 100 kg okrągłoziarnistego ryżu łuskanego określonego w art. 1 ust. 3 lit. g),
- 69 kg długoziarnistego całkowicie bielonego ryżu odpowiada 100 kg średnioziarnistego ryżu łuskanego albo ryżu długoziarnistego określonego w art. 1 ust. 3 lit. g),
- 92 kg białego cukru odpowiada 100 kg cukru surowego określonego w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret pierwsze,
- 1 kg białego cukru odpowiada 100 kg cukru określonego w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret drugie, na 1 % sacharozy,
- 1 kg białego cukru odpowiada 100 kg jednego z produktów określonych w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret trzecie, spełniających warunki ustanowione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, na 1 % sacharozy (plus, w stosownych przypadkach, zawartość innych cukrów, obliczona w równoważniku sacharozy), określonej zgodnie ze wspomnianym art. 3,
- 100 kg białego cukru odpowiada 100 kg suchej masy [określonej zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95], zawartej w izoglukozie lub syropie izoglukozowym określonym w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret czwarte, spełniającej warunki ustanowione w art. rozporządzenia (WE) nr 2135/95;
b) w przypadku użycia produktu objętego przepisami art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 albo rozporządzeniem (WE) nr 3072/95:
- uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego albo produktu przyrównywanego do danego produktu podstawowego,
- lub przyrównywanego do produktu uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego,
- uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu przyrównywanego do produktu uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego,
ilość ta powinna być ilością faktycznie wykorzystaną do wytworzenia wywożonych towarów, dostosowaną do ilości produktu podstawowego przez zastosowanie współczynników wymienionych w załączniku E;
Jednakże w przypadku wódki zbożowej zawartej w napojach alkoholowych objętych kodem CN 2208, ilość ta wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu otrzymywanego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju alkoholowego;
c) w przypadku wykorzystania:
- produktu nieobjętego załącznikiem I do Traktatu, uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu określonego w lit. a) lub b), lub
- produktu uzyskanego z mieszanki i/lub w wyniku przetworzenia kilku produktów określonych w lit. a) i/lub b), i/lub produktów określonych w tiret pierwsze,
ilość, jaka ma zostać określona na podstawie ilości produktu faktycznie wykorzystanego do wytworzenia wywożonych towarów, dla każdego z przedmiotowych produktów podstawowych oraz z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, jest równa ilości ustanowionej przez właściwe władze zgodnie z art. 16 ust. 1. Do celów obliczania tej ilości stosuje się współczynniki przeliczeniowe określone w lit. a) lub w zależności od przypadku, szczególne zasady kalkulacji, wskaźniki równoważności oraz współczynniki określone w lit. b).
Niemniej jednak w przypadku zbożowych napojów alkoholowych zawartych w napojach alkoholowych objętych kodem CN 2208 ilość ta wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu powstałego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju alkoholowego.
2. Do celów ust. 1, produkty wykorzystane w stanie nieprzetworzonym do wytworzenia towarów wywożonych uważa się za faktycznie wykorzystane. Jeśli podczas jednego z etapów produkcji takich towarów, produkt podstawowy jest przetwarzany na inny, jeszcze bardziej przetworzony produkt podstawowy używany na dalszym etapie za faktycznie wykorzystany produkt uważa się tylko ten drugi produkt podstawowy.
Ilości produktów faktycznie wykorzystanych w rozumieniu akapitu pierwszego ustala się dla każdego typu wywożonych towarów.
Niemniej jednak w przypadku regularnego wywozu towarów produkowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa według ściśle określonych warunków technicznych oraz posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, za zgodą właściwych władz, ilości można ustalić na podstawie wzoru produkcyjnego dla danych towarów lub na podstawie średnich ilości produktu, wykorzystanych w określonym czasie do wytworzenia danej ilości przedmiotowych towarów. Ustalone w ten sposób ilości produktów pozostają podstawą obliczeń do czasu zmiany warunków wytwarzania przedmiotowych towarów.
Z wyjątkiem przypadku formalnego zezwolenia wydanego przez właściwe władze, ustalone w ten sposób ilości produktów potwierdza się przynajmniej raz w roku.
Przy określaniu ilości faktycznie wykorzystanych należy uwzględnić przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3615/92 [25].
3. W odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku C, ilość podstawowych produktów, która ma być uwzględniona przy obliczaniu kwoty refundacji, jest przedstawiona w wymienionym załączniku w odniesieniu do każdego z tych towarów.
Jednakże:
a) w przypadku świeżego ciasta makaronowego ilości produktów podstawowych, podane w załączniku C, trzeba zmniejszyć do ilości równoważnej suchemu ciastu makaronowemu, mnożąc przedmiotowe ilości przez procentową zawartość suchego ekstraktu ciasta makaronowego i dzieląc przez 88;
b) jeżeli przedmiotowe towary zostały wytworzone częściowo z produktów objętych zasadami uszlachetniania czynnego, a częściowo z produktów spełniających warunki ustanowione w art. 23 Traktatu, ilość produktów podstawowych uwzględnianą do obliczania refundacji, która ma zostać przyznana w odniesieniu do drugiej klasy produktów określa się zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 4
1. Stawkę refundacji ustala się, co miesiąc na 100 kg produktów podstawowych, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i odpowiednimi artykułami innych rozporządzeń określonych w art. 1 ust. 1.
Może ona zostać zmieniona zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i odpowiednimi artykułami innych rozporządzeń określonych w art. 1 ust. 1.
Jednakże stawkę refundacji do jaj drobiowych w skorupkach, świeżych lub konserwowanych, oraz jaj bez skorupek i żółtek jaj, nadających się do spożycia przez ludzi, świeżych, suszonych albo inaczej konserwowanych, niesłodzonych, ustala się na okres uwzględniany przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
2. Stawkę refundacji ustala się w szczególności w odniesieniu do:
a) średniego kosztu ponoszonego przez przemysł przetwórczy na pozyskanie produktów podstawowych na rynku Unii Europejskiej oraz cen na rynku światowym;
b) poziomu refundacji wywozowej przetworzonych produktów rolnych objętych załącznikiem I do Traktatu, które są wytwarzane w podobnych warunkach;
c) konieczności zapewnienia równych warunków konkurencji zakładom przemysłowym wykorzystującym produkty Wspólnoty oraz tym, które wykorzystują produkty z państw trzecich według zasad uszlachetniania czynnego;
d) tendencji w wydatkach z jednej strony oraz tendencji cenowych we Wspólnocie i na rynku światowym z drugiej strony;
e) zgodności z limitami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
W przypadku skrobi ziemniaczanej objętej kodem CN 11081300 stawkę refundacji ustala się oddzielnie, w równoważniku kukurydzy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, przez zastosowanie kryteriów określonych powyżej. Ilości wykorzystanej skrobi ziemniaczanej przelicza się na równoważne ilości kukurydzy zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b).
3. Przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich w odniesieniu do produktów podstawowych lub produktów przypisywanych, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danych produktów.
4. Poza przypadkiem zbóż, refundacji nie przyznaje się do produktów używanych do produkcji alkoholu zawartego w napojach alkoholowych określonych w załączniku B i objętych kodem CN 2208.
5. Wywóz towarów objętych kodem CN 35051050 może być przedmiotem obniżonej stawki, jedynie w związku z refundacją produkcyjną stosowaną wobec produktów podstawowych, wykorzystywanych podczas zakładanego okresu produkcji danych towarów, na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1722/93. Stawki określane w ten sposób ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 1.
6. a) Refundacja do skrobi objętej kodem CN 11081100-11081990, albo do produktów wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, powstałych z przetworzenia takiej skrobi, przyznawana jest jedynie w przypadku sporządzenia przez dostawcę zgłoszenia, poświadczającego, że przedmiotowe produkty zostały wyprodukowane bezpośrednio ze zbóż, ziemniaków lub ryżu, z wykluczeniem zastosowania produktów drugorzędnych uzyskanych podczas produkcji innych produktów rolnych lub towarów.
Zgłoszenie określone w akapicie pierwszym może być stosowane do czasu wycofania decyzji, w odniesieniu do wszystkich dostaw od tego samego producenta; sprawdza się je zgodnie z art. 16 ust. 1.
b) W przypadku gdy zawartość suchej masy skrobi ziemniaczanej przyrównywanej do skrobi kukurydzianej na mocy art. 1 ust. 3 lit. a) wynosi 80 % albo więcej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1; jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 80 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1 i pomnożona przez 1/80 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
Dla wszystkich innych rodzajów skrobi o zawartości suchej masy 87 % lub większej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1; jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 87 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1, pomnożona przez 1/87 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
Jeżeli zawartość suchej masy glukozy albo syropów maltodekstrynowych objętych kodami CN 17023059, 17023099, 17024090, 17029050 lub 21069055 wynosi 78 % lub więcej, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1; jeżeli zawartość suchej masy takich syropów jest niższa niż 78 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1, pomnożona przez 1/78 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
c) Do celów lit. b), zawartość suchej masy skrobi ustala się z zastosowaniem metody określonej w załączniku II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1908/84 [26]; zawartość suchej masy glukozy albo syropów maltodekstrynowych ustala się z zastosowaniem metody 2 określonej w załączniku II do dyrektywy Rady 79/796/EWG [27], albo innej odpowiedniej metody analitycznej dającej przynajmniej takie same gwarancje.
d) W przypadku sporządzania zgłoszenia określonego w art. 16 ust. 1, wnioskodawca musi zadeklarować wykorzystaną zawartość suchej masy skrobi, glukozy albo syropów maltodekstrynowych.
7. W przypadku gdy wymaga tego sytuacja na świecie w odniesieniu do handlu kazeiną objętą kodem CN 350110, kazeinianami objętymi kodem CN 35019090 lub albuminą jaja kurzego objętą kodami CN 35021190 i 35021990 lub w przypadku szczególnych wymagań niektórych rynków, refundacje do tych towarów mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia.
8. Stawka refundacji do towarów objętych kodami CN 19021100, 190219 i 19024010 może być zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia.
9. Refundacja może różnić się w zależności, czy została wcześniej ustalona zgodnie z art. 7 ust. 2.
Artykuł 5
1. Stawką refundacji jest stawka obowiązująca w dniu wywozu towarów.
2. Niemniej jednak stosuje się system wcześniejszego ustalania stawki refundacji.
W przypadku stosowania systemu wcześniejszego ustalania stawki refundacji, stawka obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stosowana jest w odniesieniu do towarów wywożonych w terminie późniejszym, w trakcie okresu ważności świadectwa refundacji, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2.
Stawkę refundacji ustaloną zgodnie z poprzednim akapitem dostosowuje się z zastosowaniem tych samych zasad, jakie mają zastosowanie do wcześniejszego ustalania refundacji w przypadku produktów podstawowych wywożonych w stanie nieprzetworzonym, lecz z wykorzystaniem współczynników przeliczeniowych ustanowionych w załączniku E dla przetworzonych produktów zbożowych.
Przepisy poprzedniego akapitu nie mają zastosowania do wniosków o wcześniejsze ustalenie refundacji sporządzonych do dnia 24 marca 2000 r. włącznie.
Artykuł 6
1. Od dnia 1 marca 2000 r., przyznawanie refundacji wywozowych do produktów rolnych spełniających warunki określone w art. 16, albo do zbóż znajdujących się pod kontrolą ze względu na produkcję napojów spirytusowych, określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, uwarunkowane jest sporządzeniem świadectwa refundacji wydanego zgodnie z art. 7.
Przepisy akapitu poprzedniego nie stosuje się do wywozu w ramach międzynarodowych działań związanych z pomocą żywnościową w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia, w odniesieniu do dostaw określonych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie lub w art. 36, 40, 44, 45 oraz w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 lub w odniesieniu do wywozu określonego w art. 14.
2. Przyznawanie refundacji według systemu wcześniejszego ustalania przewidzianego w art. 5 ust. 2 uwarunkowane jest sporządzeniem świadectwa refundacji zawierającego informację o wcześniejszym ustaleniu stawek refundacji.
3. Prawa wynikające ze świadectwa refundacji nie mogą być przenoszone na inne osoby. Korzystać z nich może wyłącznie posiadacz świadectwa.
4. Jeżeli wnioskodawca nie planuje realizować wywozu z Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym składa wniosek o świadectwo refundacji, właściwy organ może je zatrzymać, w szczególności w formie pliku komputerowego.
5. W przypadku zastosowania przepisów niniejszego artykułu do zbóż objętych kontrolą w związku z wytwarzaniem napojów spirytusowych określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, wszelkie odniesienia do terminu "wywóz" należy rozumieć jako odniesienie do czynności obejmowania zbóż taką kontrolą.
Artykuł 7
1. Kwota na wniosku o świadectwo refundacji oraz na wystawianym świadectwie refundacji wyrażana jest w euro.
Wniosek o świadectwo refundacji oraz samo świadectwo refundacji sporządza się w oparciu o wzór przedstawiony w załączniku F albo zgodnie z przepisami art. 20.
2. Zainteresowana strona może zwrócić się o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji obowiązujących w dniu złożenia wniosku. W takim przypadku wcześniejsze ustalenie dotyczy wszystkich stosowanych stawek refundacji. Sam wniosek o wcześniejsze ustalenie może zostać złożony zgodnie z warunkami przedstawionymi w załączniku F, wraz z wnioskiem o świadectwo refundacji albo w dniu przyznania świadectwa refundacji, lecz przed ostatnim dniem jego ważności.
Wcześniejszego ustalenia nie stosuje się do wywozu zrealizowanego przed dniem złożenia wniosku.
3. Wydanie świadectwa refundacji zobowiązuje jego posiadacza do złożenia wniosku o refundacje równe kwocie, na jaką wydane zostało świadectwo, w odniesieniu do towarów wywożonych podczas okresu ważności świadectwa refundacji. Celem zagwarantowania wywiązania się z tego obowiązku należy wnieść zabezpieczenie określone w art. 11.
4. Obowiązki określone w ust. 3 są zobowiązaniami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Wymóg pierwotny uważa się za spełniony, jeżeli eksporter przekaże specjalny(-e) wniosek(-i) dotyczący(-e) towarów wywożonych w okresie ważności świadectwa refundacji zgodnie z warunkami ustanowionymi w sekcji VI załącznika F. W przypadku gdy specjalny wniosek nie jest zgłoszeniem wywozowym, musi zostać złożony w terminie trzech miesięcy od daty wygaśnięcia ważności świadectwa refundacji opatrzonego numerem, który został podany w specjalnym wniosku z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Dowód na spełnienie wymogu pierwotnego polega na przedstawieniu właściwemu organowi egzemplarza należycie wypełnionego świadectwa refundacji, zgodnie z przepisami sekcji VI załącznika F. Przedmiotowe dowody przedstawia się do końca dziewiątego miesiąca po wygaśnięciu okresu ważności świadectwa refundacji.
Artykuł 8
1. Wnioski o świadectwa refundacji można składać:
a) przed dniem 31 sierpnia w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 października;
b) przed dniem 5 listopada w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 grudnia;
c) przed dniem 5 stycznia w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 lutego;
d) przed dniem 5 marca w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 kwietnia;
e) przed dniem 5 maja w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 czerwca;
f) przed dniem 5 lipca w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 sierpnia;
2. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji nie później niż do dnia:
- 5 września wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. a);
- 12 listopada wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. b);
- 12 stycznia wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. c);
- 12 marca wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. d);
- 12 maja wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. e);
- 12 lipca wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. f);
3. Komisja ustala kwotę, na jaką mogą zostać wystawione świadectwa refundacji w oparciu o:
a) maksymalną kwotę refundacji ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 2 Porozumienia,
minus
b) tam, gdzie to właściwe, kwota przekraczająca kwotę maksymalną, jaka mogła zostać przyznana w poprzednim roku budżetowym,
minus
c) kwota zarezerwowana na pokrycie wywozu określonego w art. 14,
minus
d) wypłaty dokonane w bieżącym roku budżetowym w odniesieniu do wywozu zrealizowanego przed dniem 1 marca 2000 r.,
minus
e) wypłaty dokonane w bieżącym roku budżetowym w odniesieniu do wywozu zrealizowanego w poprzednim okresie budżetowym,
minus
f) kwoty, na jakie zostały wydane świadectwa refundacji ważne w danym okresie budżetowym,
plus
g) kwota, na jaką zwrócone zostały wystawione świadectwa określone w art. 12,
plus
h) niedostateczne wykorzystanie zarezerwowanej kwoty określonej w powyższej lit. c),
oraz
i) wszelkie wątpliwości dotyczące niektórych z przedmiotowych kwot.
4. Łączna kwota, na jaką mogą zostać wystawione świadectwa na każdy z okresów wymienionych w ust. 1 wynosi:
- 30 % kwoty określonej w ust. 3 na okres wymieniony w ust. 1 lit. a);
- 20 % kwoty określonej w ust. 3 na okres wymieniony w ust. 1 lit. b);
- 25 % kwoty określonej w ust. 3 ustalonej dnia 12 stycznia, na okres wymieniony w ust. 1 lit. c);
- 33 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej dnia 12 marca na okres wymieniony w ust. 1 lit. d);
- 50 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej dnia 12 maja na okres wymieniony w ust. 1 lit. e);
- 100 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej dnia12 lipca na okres wymieniony w ust. 1 lit. f).
5. W przypadku gdy łączna kwota z wniosków otrzymanych na każdy z odnośnych okresów przekracza kwotę maksymalną określoną w ust. 4, Komisja ustanawia współczynnik redukcji, stosowany do wszystkich wniosków złożonych przed odpowiednią datą określoną w ust. 1, celem dostosowania przedmiotowej kwoty do kwoty maksymalnej określonej w ust. 4.
Komisja publikuje przedmiotowy współczynnik w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie pięciu dni roboczych od daty określonej w ust. 2.
6. W przypadku ustanowienia współczynnika redukcji przez Komisję, świadectwa można wystawiać na wnioskowaną kwotę, pomnożoną przez 1 minus współczynnik redukcji ustanowiony zgodnie z ust. 5 lub 8.
W tym przypadku wnioskodawcy mogą wycofać swe wnioski w terminie pięciu dni roboczych od dnia opublikowania współczynnika w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
7. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji do dnia 1 października, dnia 1 grudnia, dnia 1 lutego, dnia 1 kwietnia, dnia 1 czerwca i dnia 1 sierpnia, kwoty z wniosków o świadectwa refundacji wycofanych na mocy ust. 6.
8. Wnioski o świadectwa refundacji mogą zostać złożone poza okresami wymienionymi w ust. 1 z mocą od dnia 1 października każdego okresu budżetowego. Wnioski złożone w trakcie każdego tygodnia notyfikuje się Komisji w następny wtorek. W przypadku braku innych zaleceń ze strony Komisji, odpowiednie świadectwa można wystawiać od poniedziałku po dokonaniu notyfikacji.
W przypadku stwierdzenia przez Komisję niebezpieczeństwa nie wywiązania się przez Unię Europejską z jej zobowiązań międzynarodowych, może ona zastosować współczynnik redukcji w odniesieniu do złożonych już wniosków o świadectwa refundacji, uwzględniając w szczególności metodę obliczeń określoną w ust. 3 i 4. Może ona także zawiesić wydawanie świadectw.
Komisja publikuje współczynnik w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie czterech dni roboczych od dnia notyfikowania jej wniosków zgodnie z akapitem pierwszym.
9. Wnioski o świadectwa refundacji określone w ustępie poprzednim można składać wyłącznie wówczas, gdy nie został ustanowiony współczynnik redukcji zgodnie z ust. 5 oraz do czasu wykorzystania kwot określonych w ust. 4 plus kwoty, na które świadectwa nie zostały faktycznie wydane oraz kwoty ze świadectw zwróconych.
10. Wnioski o świadectwa refundacji można składać od dnia 15 sierpnia w odniesieniu do towarów, które mają zostać wywiezione przed dniem 1 października na warunkach ustanowionych w ust. 8, jeżeli kwoty ustalone zgodnie z ust. 3 pozostają dostępne.
11. Przepisy ust. 1-5, 7, 9 i 10 stosuje się od dnia 15 lipca 2000 r.
Artykuł 9
1. Świadectwa refundacji są ważne od daty wskazanej na wniosku o świadectwo, na warunkach ustanowionych w załączniku F.
2. Świadectwa refundacji są ważne do końca piątego miesiąca, następującego po miesiącu, w którym sporządzono wniosek o przedmiotowe świadectwo, albo do końca okresu budżetowego, jeżeli przypada on wcześniej.
Niemniej jednak w przypadku wcześniejszego ustalenia stawek refundacji, pozostają one ważne do końca piątego miesiąca, następującego po miesiącu, w którym złożony został wniosek o wcześniejsze ustalenie, albo do końca okresu ważności świadectwa, jeżeli przypada on wcześniej.
W przypadku świadectw dostarczonych po dniu 1 czerwca, Komisja może przedłużyć okres ich ważności.
W przypadku wcześniejszego ustalenia stawek refundacji do towarów wywożonych w okresie od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 30 września 2000 r., przedmiotowe stawki stosuje się do końca okresu ważności świadectwa.
Wnioski o wcześniejsze ustalenie sporządza się zgodnie z sekcją II załącznika F.
Wyciągi ze świadectw refundacji nie mogą być przedmiotem wcześniejszego ustalenia, niezależnie od świadectwa, z którego zostały sporządzone.
Artykuł 10
W rubryce 20 wniosku o świadectwa refundacji oraz świadectw refundacji wystawionych do celów międzynarodowej pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia, należy umieścić następujące wyrazy:
"Certificado GATT - Ayuda alimentaria"
"GATT-attest - Fødevarehjælp"
"GATT-Bescheinigung - Nahrungsmittelhilfe"
"Πιστοποιητικό ΓΣΔΕ - Επισιτιστική βοήθεια"
"GATT certificate - Food aid"
"Certificat GATT - Aide alimentaire"
"Titolo GATT - Aiuto alimentare"
"GATT-certificaat - Voedselhulp"
"Certificado GATT - Ajuda alimentar"
"GATT-todistus - Elintarvikeapu"
"GATT-licens - Livsmedelsbistånd"
Przepisów art. 8 nie stosuje się do takich świadectw.
Na zasadzie odstępstwa od rozporządzeń ustalających stawki refundacji stosowane w odniesieniu do wywozu produktów podstawowych w formie towarów, wcześniej ustalone stawki refundacji, stosowane wobec wniosków o świadectwa i świadectw wydanych do celów transakcji w zakresie pomocy żywnościowej, to stawki obowiązujące w odniesieniu do pozostałych form wywozu bez wcześniejszego ustalania stawek refundacji. Stawki, jakie należy uwzględnić to stawki obowiązujące w dniu ustalonym na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 259/98, w przypadku wywozu w ramach wspólnotowej pomocy żywnościowej lub dniu ustalonym na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 [28], w przypadku wywozu mleka lub przetworów mlecznych w ramach krajowej pomocy żywnościowej.
Artykuł 11
Wnioski o świadectwa refundacji inne niż te w odniesieniu do transakcji w zakresie pomocy żywnościowej, określone w art. 10, są ważne tylko w przypadku wniesienia zabezpieczenia w wysokości 25 % wnioskowanej kwoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione zgodnie z warunkami określonymi w art. 12.
Artykuł 12
1. Jeżeli Komisja ustali współczynnik redukcji na podstawie art. 8 ust. 5 i 8, część zabezpieczenia, równa wniesionej kwocie pomnożonej przez współczynnik redukcji, zostaje zwolniona niezwłocznie.
2. W przypadku wycofania wniosku przez wnioskodawcę, zgodnie z przepisami art. 8 ust. 6, zwolnione zostaje 94 % zabezpieczenia.
3. Zabezpieczenie zostaje zwolnione w całości w przypadku gdy posiadacz świadectwa wnioskował o refundacje stanowiące łącznie 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wystawione.
4. Jeżeli posiadacz świadectwa refundacji nie złoży wniosku o refundacje stanowiące łącznie przynajmniej 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wystawione, część zabezpieczenia w wysokości 25 % różnicy między 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wystawione a kwotą refundacji faktycznie wnioskowanej zostaje zatrzymane.
5. Jednakże w przypadku gdy posiadacz świadectwa zwróci je przed dniem 28 lutego, zatrzymana kwota, określona zgodnie z ust. 4, zostaje pomniejszona o 50 %. Jeżeli posiadacz zwróci świadectwo po tym terminie, ale przed dniem 15 sierpnia 2000 r. oraz przed dniem 31 maja w kolejnych latach, zatrzymana kwota, określona zgodnie z ust. 4, zostaje pomniejszona o 25 %.
6. Posiadacz świadectwa refundacji, który dostarcza dowód, iż przedłożył ofertę w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert, wydane w państwie trzecim przywozu, określone w art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, oraz że jego oferta nie została przyjęta, może zwrócić się o odstąpienie od kwoty równej refundacji, którą otrzymałby w przypadku wygrania przetargu. W tej sytuacji kwota na świadectwie zostaje pomniejszona o przedmiotową kwotę, a zabezpieczenie zostaje zwolnione.
Artykuł 13
1. Przed końcem każdego miesiąca Państwa Członkowskie notyfikują Komisji kwoty refundacji przyznanych w ubiegłym miesiącu w odniesieniu do towarów wywiezionych przed dniem 1 marca 2000 r.
2. Przed dniem 1 stycznia 2001 r. oraz przed dniem 1 stycznia każdego następnego roku Państwa Członkowskie notyfikują Komisji łączne kwoty refundacji, które faktycznie przyznały do dnia 30 września minionego roku, w odniesieniu do towarów wywiezionych w poprzednich okresach budżetowych i które nie zostały poprzednio notyfikowane z wyszczególnieniem odnośnych okresów.
3. Do celów poprzedniego ustępu, refundacje faktycznie przyznane obejmują zaliczki. Zwroty refundacji wypłaconych bezzasadnie notyfikuje się oddzielnie.
4. Przed dziesiątym dniem każdego miesiąca, Państwa Członkowskie notyfikują Komisji:
a) kwoty, na które świadectwa refundacji zostały zwrócone w minionym miesiącu zgodnie z art. 12 ust. 5;
b) kwoty, na które świadectwa refundacji zostały zwrócone lub o które zostały pomniejszone w minionym miesiącu zgodnie z art. 12 ust. 6;
c) kwoty, na które niewykorzystane świadectwa refundacji wygasły;
d) świadectwa refundacji wystawione w poprzednim miesiącu, określone w art. 10.
Artykuł 14
1. Do dnia 30 września 2000 r. i dla każdego okresu budżetowego od dnia 1 października 2000 r., wywóz nieobjęty świadectwem kwalifikuje się do wypłaty refundacji w ramach limitu rezerwy łącznej w wysokości 30 mln EUR za każdy rok budżetowy.
Jednakże niniejszego artykułu nie stosuje się do wywozu w ramach transakcji związanej z międzynarodową pomocą żywnościową w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia ani do dostaw określonych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie i w art. 36, 40, 44, 45 i 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2. Niniejszy artykuł stosuje się do wywozu dokonywanego przez eksportera, który nie posiadał świadectwa refundacji od początku odnośnego okresu budżetowego, i który nie posiada takiego świadectwa w dniu wywozu. Ma on zastosowanie wyłącznie w przypadku gdy wnioski złożone uprzednio przez eksportera zgodnie z ust. 2 sekcją VI do załącznika F podczas danego roku budżetowego odnoszą się do łącznej kwoty mniejszej niż 50000 EUR.
Stosuje się tylko w Państwie Członkowskim, w którym towary są wytwarzane bądź produkowane.
3. Nie później niż piątego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie notyfikują Komisji kwoty refundacji przyznanych na mocy niniejszego artykułu od szesnastego dnia do końca poprzedniego miesiąca, oraz nie później niż dwudziestego dnia każdego miesiąca, kwoty refundacji przyznanych na mocy niniejszego artykułu od pierwszego do piętnastego dnia bieżącego miesiąca.
Jeżeli suma kwot zgłoszonych przez Państwa Członkowskie osiąga 20000000 EUR, Komisja zawiesza stosowanie przepisów ust. 1 i 2 w odniesieniu do wywozu towarów nieobjętych świadectwem refundacji.
Artykuł 15
1. Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 stosuje się do świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących pozwoleń na przywóz.
Przepisy w sprawie praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji denominowanych w ilościach stosuje się mutatis mutandis do praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu dla kwot denominowanych w EUR, z uwzględnieniem przepisów załącznika F.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, następujące przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie mają zastosowania do świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu:
- art. 9, 12, 14, 21, 24, 32, 33, 35, 42, 46, 47, 50;
- art. 8 ust. 2;
- art. 8 ust. 4;
- art. 18 ust. 1;
- art. 36 ust. 5.
3. Do celów art. 40 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, świadectwa ważne do dnia 30 września mogą nie zostać przedłużone. W takim przypadku świadectwo musi zostać anulowane w odniesieniu do wszystkich kwot, na które nie złożono wniosków z uwagi na siłę wyższą.
Artykuł 16
1. Stosuje się rozporządzenie (WE) nr 800/1999. Ponadto jeżeli towary mają zostać wywiezione, zainteresowana strona musi dokonać zgłoszenia ilości produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia albo produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 1 ust. 3, które zostały faktycznie wykorzystane, w rozumieniu art. 3 ust. 2, do wytworzenia tych towarów, w odniesieniu do których wnioskowana będzie refundacja, albo w inny sposób odnieść się do tego składu, jeżeli został on określony zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit trzeci.
Jeżeli towary zostały wykorzystane do produkcji towarów, które mają zostać wywiezione, zgłoszenie strony zainteresowanej musi zawierać ilość faktycznie wykorzystanych towarów oraz charakter i ilość każdego z produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia albo produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 1 ust. 3, z których uzyskano dane towary.
Zainteresowana strona na poparcie swego zgłoszenia zobowiązana jest dostarczyć właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje, jakie te władze uznają za stosowne.
Właściwe władze sprawdzają prawidłowość przedłożonych im zgłoszeń za pomocą odpowiednich środków.
Na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przeprowadzane są formalności celne związane z wywozem, właściwe władze drugiego Państwa Członkowskiego przekazują im bezpośrednio wszystkie informacje, które są w stanie uzyskać, aby umożliwić sprawdzenie zgłoszenia sporządzonego przez zainteresowaną stronę.
2. Na zasadzie odstępstwa od poprzedniego ustępu oraz w konsultacji z właściwymi władzami, zgłoszenie wykorzystanych produktów i/lub towarów można zastąpić zbiorczym zgłoszeniem ilości wykorzystanych produktów albo odniesieniem do zgłoszenia dotyczącego tych ilości, jeżeli zostały one już ustalone w zastosowaniu art. 3 ust. 2 akapit trzeci oraz pod warunkiem że producent przekazuje do dyspozycji władz wszelkie informacje konieczne do sprawdzenia zgłoszenia.
3. Eksporter, który nie sporządzi zgłoszenia określonego w ust. 1 albo nie dostarczy zadowalających informacji na poparcie swego zgłoszenia, nie jest uprawniony do refundacji.
Niemniej jednak jeżeli zainteresowana strona przestawi właściwym władzom dostateczne dowody, że nie posiada albo nie jest w stanie dostarczyć wymaganych informacji dotyczących warunków produkcji towarów przeznaczonych do wywozu, oraz jeżeli towary te są wymienione w kolumnach 1 i 2 załącznika D, stronie takiej przyznaje się refundację, na jej wyraźne żądanie, z uwzględnieniem charakteru i ilości produktów podstawowych przy obliczaniu takiej refundacji, określanej na podstawie analizy towarów przeznaczonych do wywozu oraz zgodnie z tabelą przeliczeniową zamieszczoną w załączniku D. Właściwe władze podejmują decyzję dotyczącą warunków przeprowadzenia analizy.
Koszt takiej analizy ponosi eksporter.
Jeżeli wywożone towary są określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2571/97, stawką refundacji do przetworów mlecznych jest stawka obowiązująca w przypadku zastosowania produktów mleczarskich po obniżonej cenie, chyba że eksporter dostarczy dowody, że przedmiotowe towary nie zawierają produktów mleczarskich po obniżonej cenie.
4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do ilości produktów rolnych określonych na podstawie załącznika C z wyjątkiem:
- ilości produktów określonych w ust. 1 akapicie pierwszym, wywożonych w formie towarów otrzymanych częściowo z produktów objętych zasadami uszlachetniania czynnego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 3 lit. b),
- ilości jaj lub produktów jajczarskich, wywożonych w formie ciasta makaronowego objętego kodem CN 19021100,
- zawartości suchej masy świeżego ciasta makaronowego określonej w art. 3 ust. 3 lit. a),
- charakteru produktów podstawowych faktycznie użytych w produkcji D-sorbitu (sorbitolu) objętego kodami CN 290544 i 382460 oraz w razie konieczności, proporcji D-sorbitu (sorbitolu) uzyskanego z produktów skrobiowych i sacharozy,
- ilości kazeiny wywożonej w formie towarów objętych kodem CN 35019090,
- stopnia Plato piwa produkowanego ze słodu objętego kodem CN 22029010,
- ilości jęczmienia niebrowarnego zatwierdzonych przez właściwe władze.
Przy wyszczególnieniu towarów w zgłoszeniu wywozowym oraz na wniosku o refundację do towarów wymienionych w załączniku C należy uwzględnić nomenklaturę stosowaną w tym załączniku.
5. W przypadku analizy towarów zgodnie z niniejszym artykułem, należy stosować metody analizy określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 4056/87 [29] lub w razie ich braku, metody mające zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej, towarów podobnych, które są przywożone do Unii Europejskiej.
6. Na dokumencie poświadczającym wywóz należy wyszczególnić ilości towarów wywożonych oraz ilości produktów określonych w ust. 1 akapit pierwszy lub zamieścić odniesienie do składu określonego zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit trzeci. Jednakże w przypadku gdy stosuje się ust. 2 akapit drugi, te drugie ilości należy zastąpić ilościami produktów podstawowych wykazanych w kolumnie 4 załącznika D, odpowiednio do wyników analizy wywożonych towarów.
7. Do celów ust. 1 i 2, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o kontrolach przeprowadzanych na jego terytorium i o różnych rodzajach wywożonych towarów. Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
8. W odniesieniu do wywozu realizowanego między dniem 1 a dniem 15 października każdego roku, refundacji nie można wypłacać przed dniem 16 października.
Artykuł 17
1. Zgodnie z art. 16 w przypadku towarów objętych kodami CN 04052010, 04052010, 18069060-18069090, 1901 lub 21069098, o wysokiej zawartości przetworów mlecznych objętych kodami CN 04021019, 04022119, 040500 lub 0406, zwanych dalej "przetworami mlecznymi", zainteresowana strona musi także zadeklarować:
a) że żaden z przetworów mlecznych nie został przywieziony z państw trzecich na mocy szczególnych uzgodnień przewidujących obniżone stawki celne,
lub
b) ilości przetworów mlecznych przywożonych z państw trzecich w ramach szczególnych uzgodnień przewidujących obniżone stawki celne.
2. Do celów ust. 1, wyrażenie "o wysokiej zawartości" oznacza 51 kilogramów lub więcej przetworów mlecznych użytych na 100 kilogramów wywożonych towarów.
3. W przypadku wniosku o ustalenie ilości zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit trzeci, właściwe władze mogą akceptować poświadczenie zainteresowanej strony, że ilości przetworów mlecznych, które mają zostać wykorzystane, nie będą korzystały ze szczególnych uzgodnień uwzględniających obniżone stawki celne przy przywozie.
4. Zgłoszenie dokonane zgodnie z ust. 1 lub zaświadczenie złożone na podstawie ust. 3 może być akceptowane przez właściwe władze, jeżeli są one przekonane, że cena płacona za przetwór mleczny zawarty w wywożonych towarach jest na tym samym lub zbliżonym poziomie co obowiązująca cena równoważnego produktu na rynku wspólnotowym. Przy porównywaniu cen należy uwzględnić datę nabycia przetworu mlecznego.
5. W przypadku wykorzystania przetworów mlecznych korzystających ze szczególnych uzgodnień uwzględniających obniżone stawki celne, refundację oblicza się zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999.
Artykuł 18
Refundacja określona w art. 1 ust. 1 nie jest przyznawana do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 24 Traktatu, a następnie powrotnie wywożonych.
Podobnie nie przyznaje się refundacji na takie towary, jeżeli są one wywożone po przetworzeniu lub w przypadku gdy stanowią składnik innych towarów.
Artykuł 19
Komisja przyjmuje niniejsze rozporządzenie wraz ze zmianami Nomenklatury Scalonej i przyjmuje załącznik B, w celu utrzymania równoważności z odnośnymi załącznikami do rozporządzeń określonych w art. 1 ust. 1.
Artykuł 20
Do dnia 31 grudnia 2000 r. zainteresowane strony, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, mogą stosować formularz zamieszczony w załączniku F do rozporządzenia (WE) 1222/94, zgodnie z przepisami załącznika F w miejsce załącznika F do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Rozporządzenie (WE) nr 1222/94 niniejszym traci moc.
Wszelkie odniesienia do uchylonego rozporządzenia stosują się do niniejszego rozporządzenia i należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku G.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 13 lipca 2000 r.