Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/97
z dnia 25 czerwca 1997 r.
dotyczące kryteriów wspólnotowych dla miejsc postoju oraz zmieniające plan trasy określony w Załączniku do dyrektywy 91/628/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2 i art. 14,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu poprawienia dobrostanu niektórych kategorii transportowanych zwierząt, dyrektywa 91/628/EWG ustanawia wymagania dotyczące maksymalnego czasu podróży, po którym zwierzęta mają być wyładowane, nakarmione i napojone oraz mają odpoczywać przez co najmniej 24 godziny przed dalszą podróżą;
takie obligatoryjne przerwy w transporcie zwierząt na długich dystansach mają miejsce w miejscach postoju;
konieczne jest ustanowienie kryteriów stosowanych w całej Wspólnocie, jakie powinny spełniać miejsca postoju, tak aby zapewnić optymalne warunki dobrostanu zwierząt przez nie przejeżdżających, a także aby przewidzieć pewne przypadkowe problemy zdrowotne zwierząt;
w celu ułatwienia kontroli działania miejsc postoju, jak również pojazdów i zwierząt przez nie przejeżdżających, konieczne jest zapewnienie prowadzenia rejestrów oraz innych niektórych spraw administracyjnych;
w celu zagwarantowania kontynuowania podróży przez zwierzęta w optymalnych warunkach dobrostanu, właściwy organ powinien upewniać się, że zwierzęta nadają się do tego;
do czasu przyjęcia środków zmierzających do obciążania opłatą wspólnotową za wydatki poniesione z powodu kontroli weterynaryjnej, która ma służyć upewnieniu się, że zwierzęta nadają się do dalszej podróży, należy zastrzec, że Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu, obciążać wymienionymi wydatkami zainteresowany podmiot gospodarczy;
w celu zapewnienia zgodności z niektórymi zasadami mającymi zastosowanie w odniesieniu do miejsc postoju, plan trasy określony w Załączniku do dyrektywy 91/628/EWG rozdział VIII powinien zostać dostosowany do nowych przepisów;
istotne jest, aby w pierwszym etapie określić zasady dla miejsc postoju przyjmujących gospodarskie zwierzęta nieparzystokopytne oraz gospodarskie bydło, owce, kozy i trzodę chlewną;
Naukowy Komitet Weterynaryjny zalecił niektóre minimalne wymagania dla miejsc postoju, które zostały uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie w odniesieniu do miejsc postoju na terenie Wspólnoty przyjmujących na pobyt co najmniej 24-godzinny gospodarskie zwierzęta nieparzystokopytne oraz gospodarskie bydło, owce, kozy i trzodę chlewną, zgodnie z Załącznikiem do dyrektywy 91/628/EWG rozdział VII bez uszczerbku dla dyrektyw 64/432/EWG [2], 80/213/EWG [3], 85/511/EWG [4], 89/608/EWG [5], 90/425/EWG [6], 90/426/EWG [7], 91/68/EWG [8], 91/496/EWG [9], 92/102/EWG [10] i 93/119/WE [11].
2. Miejsca postoju, określone w ust. 1 powinny spełniać wspólnotowe kryteria ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się w razie potrzeby definicje występujące w art. 2 dyrektyw 64/432/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG i 91/628/EWG.
Artykuł 3
1. Państwa Członkowskie zapewniają zatwierdzanie miejsc postoju przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na terytorium którego dane miejsca się znajdują.
2. W celu takiego zatwierdzenia właściwy organ, określony w art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG zapewnia, aby miejsca postoju spełniały wszystkie wymogi wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; a ponadto, aby te miejsca postoju:
a) znajdowały się w obszarze nie objętym zakazami lub ograniczeniami zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym;
b) pozostawały pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, który zapewnia, między innymi, zgodność z przepisami niniejszego rozporządzenia;
c) działały zgodnie z wszystkimi odpowiednimi regułami wspólnotowymi dotyczącymi zdrowia zwierząt, przemieszczania się zwierząt i ochrony zwierząt w czasie uboju;
d) poddawały się regularnej kontroli mającej na celu zapewnienie, aby wymagania odnośnie do uzyskania zatwierdzenia zostały spełnione.
3. Właściwy organ nadaje każdemu miejscu postoju numer zatwierdzenia. Takie zatwierdzenie może być ograniczone do szczególnych gatunków lub niektórych kategorii zwierząt i stanu zdrowia. Właściwy organ przekazuje Komisji wykaz zatwierdzonych miejsc postoju i wszystkie uaktualnienia w tym zakresie. Komisja przedstawia tę informację Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
4. Właściwy organ mogą wycofać lub zawiesić zatwierdzenie w razie braku zgodności z niniejszym artykułem lub innymi istotnymi przepisami niniejszego rozporządzenia, w przypadku zmiany w poziomie stanu zdrowia w obszarze, w którym położony jest miejsce postoju lub w przypadku naruszenia zasad dotyczących dobrostanu zwierząt. Zatwierdzenie może zostać przywrócone wówczas, gdy właściwy organ uznaje, że miejsce postoju ponownie pozostaje w zgodności ze wszystkimi przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1. Miejsca postoju są wykorzystywane wyłącznie do przyjmowania, karmienia, pojenia, odpoczynku, noclegu oraz obsługi i wysyłki zwierząt przez nie przejeżdżających.
2. Jednakże na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie mogą również zatwierdzić jako miejsca postoju centra gromadzenia, określone w art. 2 lit. o) dyrektywy 64/432/EWG, pod warunkiem że wówczas, gdy służą za miejsce postoju, odpowiadają one następującym warunkom:
a) spełniają odpowiednie wymagania art. 11 dyrektywy 64/432/EWG oraz wymagania niniejszego rozporządzenia;
b) wykorzystywanie danych pomieszczeń i urządzeń jest zastrzeżone wyłącznie dla tego celu w danym okresie;
c) nie są wykorzystywane do prowadzenia handlu zwierzętami będącymi przedmiotem niniejszego rozporządzenia.
3. W tym samym czasie w miejscu postoju mogą przebywać jedynie zwierzęta o tym samym potwierdzonym stanie zdrowia, należące do gatunków, dla których dane miejsce postoju został zatwierdzony, tak aby nie narażać stanu zdrowia zwierząt.
Artykuł 5
Właściciel lub każda osoba fizyczna lub prawna prowadząca miejsce postoju jest odpowiedzialna za zgodność z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia i w tym celu jest zobowiązana do:
a) dopuszczania jedynie tych zwierząt, które posiadają świadectwo lub zostały zidentyfikowane zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym, w szczególności w odniesieniu do przepisów określonych w art. 3 ust. 3. W tym celu ta osoba lub inne osoby przez nią wyznaczone kontrolują towarzyszące zwierzęciu dokumenty dotyczące zdrowia lub inne dokumenty należące do przedmiotowych gatunków lub kategorii i losowo sprawdzają oznakowanie identyfikacyjne zwierząt;
b) zapewnienia, bez uszczerbku przepisów pkt B.3 załącznika I, aby zwierzęta w miejscu postoju były trzymane w tych samych grupach w których zostały wysłane po raz pierwszy oraz aby każda przesyłka zwierząt była umieszczana w całkowicie oddzielnych pomieszczeniach, zarządzanych zgodnie z wymogami urzędowego lekarza weterynarii, tak aby unikać kontaktu, który mógłby narażać stan zdrowia zwierząt;
c) zapewnienia, aby zwierzęta przebywające w miejscu postoju były karmione i pojone w czasie właściwym dla poszczególnych gatunków oraz zapewnienia w tym celu dostawy odpowiednich ilości pasz i płynów;
d) zapewnienia opieki zwierzętom przebywającym w miejscu postoju oraz kiedy to jest wymagane, podejmowania wszystkich niezbędnych działań w celu zagwarantowania dobrostanu zwierząt oraz zgodności z warunkami zdrowia zwierząt;
e) do wzywania lekarza weterynarii, jeżeli zajdzie taka potrzeba
- aby zapewnić właściwe traktowania zwierzętom, które zachorują lub odniosą obrażenia w czasie, gdy pozostają pod opieką danej osoby, oraz
- o ile konieczne, aby doprowadzić do uboju, zabicia lub uśpienia zwierzęcia, zgodnie z dyrektywą 93/119/WE;
f) wykorzystania personelu posiadającego właściwe umiejętności, wiedzę i kwalifikacje zawodowe oraz legitymującego się odpowiednim w tym celu przeszkoleniem w ramach przedsiębiorstwa lub w jednostce szkoleniowej albo posiadającego odpowiednie doświadczenie praktyczne kwalifikującą je do pracy oraz gdy to konieczne do udzielania przedmiotowym zwierzętom opieki;
g) podejmowania niezbędnych kroków w celu zapewnienia, że osoby zajmujące się zwierzętami w miejscach postoju, przestrzegały odpowiednich przepisów dotyczącym dobrostanu zwierząt;
h) prowadzenia rejestru lub bazy danych zawierających informacje określone w pkt C.7 załącznika I, przechowywania jej i utrzymywania do dyspozycji właściwego organu przez okres co najmniej trzech lat;
i) informowania właściwego organu o stwierdzonych nieprawidłowościach, w możliwie najkrótszym czasie.
Artykuł 6
1. Przed opuszczeniem miejsca postoju przez zwierzęta, urzędowy lekarz weterynarii lub inny lekarz weterynarii wyznaczony do tego celu przez właściwy organ potwierdza na planie trasy dostosowanym w tym celu zgodnie z załącznikiem II, że zwierzęta nadają się do dalszej podróży.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że wydatki poniesione w związku z kontrolą weterynaryjną, powinny być pokryte przez zainteresowany podmiot gospodarczy.
2. Zasady odnoszące się do wymiany wiadomości między organami, w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami niniejszego rozporządzenia są ustanawiane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/628/EWG.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 25 czerwca 1997 r.