Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów
(76/116/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
w każdym Państwie Członkowskim nawozy muszą wykazywać niektóre właściwości techniczne przewidziane w bezwzględnie obowiązujących przepisach; przepisy te, dotyczące w szczególności składu i określenia typów nawozów, przeznaczenia tych typów, ich identyfikacji i opakowania, różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich i z uwagi na istniejące różnice utrudniają handel w obrębie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
te przeszkody w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku można ograniczyć lub nawet wyeliminować w przypadku przyjęcia tych samych przepisów przez wszystkie Państwa Członkowskie albo w uzupełnieniu dotychczasowych ustawodawstw, albo zamiast nich;
w tym celu niezbędne jest ustalenie na poziomie wspólnotowym przeznaczenia, definicji i składu podstawowych nawozów prostych i wieloskładnikowych stosowanych we Wspólnocie; w podobny sposób należy zapewnić, aby nawozy spełniające kryteria określone w niniejszej dyrektywie miały oznakowanie "nawóz EWG";
konieczne jest też ustanowienie wspólnotowych reguł dotyczących identyfikacji i etykietowania tych nawozów oraz zamykania pojemników;
produkcja nawozów może w różnym stopniu różnić się wskutek różnych technologii wytwarzania lub podstawowych surowców; także procedury pobierania próbek i analiz mogą być różne; z tego względu niezbędne jest zatwierdzenie tolerancji dla deklarowanej zawartości składników nawozowych; w interesie rolniczego użytkownika nawozów wskazane jest utrzymywanie powyższych tolerancji w wąskich granicach;
niniejsza dyrektywa dotyczy tylko nawozów prostych i wieloskładnikowych; następne dyrektywy ustanowią przepisy dotyczące m.in. nawozów płynnych, elementów wtórnych i śladowych;
ustalenie technik pobierania próbek i metod analizy, jak również wprowadzanie wszelkich zmian lub uzupełnień uwzględniających postęp techniczny, opiera się na środkach o charakterze technicznym; właściwe jest powierzenie ich przyjęcia Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowania wymagań technicznych określonych w różnych dyrektywach dotyczących nawozów; aby ułatwić zastosowanie środków wymaganych w tym celu wskazane jest zapewnienie procedury ustanawiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów sprzedawanych jako nawozy i oznaczanych jako "nawóz EWG".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, aby oznaczenie "nawóz EWG" mogło być stosowane wyłącznie dla nawozów należących do jednego z typów nawozów wymienionych w załączniku I i spełniających warunki określone w dyrektywie i załącznikach I-III do dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby nawozy określone w art. 1 miały oznakowanie identyfikacyjne. Te oznakowania identyfikacyjne wyszczególniono w ust. 1 załącznika II, natomiast warunki regulujące stosowanie tych oznakowań określono w ust. 2 tego załącznika.
Jeżeli nawozy są pakowane, oznakowanie to musi znaleźć się na opakowaniach lub etykietach. W przypadku pojemników zawierających ponad 100 kg nawozu, oznakowanie to wymagane jest tylko w dokumentach towarzyszących. W przypadku nawozów luzem, oznakowanie to musi znajdować się w dokumentach towarzyszących.
W celu spełnienia wymogów określonych w załączniku II ust. 1 lit. b) i c) Państwa Członkowskie mogą nakazać, żeby w przypadku nawozów sprzedawanych na ich terytorium podawano zawartość fosforu, potasu, i magnezu:
- wyłącznie w postaci tlenków (P2O5, K2O, MgO),
- lub wyłącznie w postaci pierwiastków (P, K, Mg),
- lub w obu tych postaciach jednocześnie.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie nakazują, aby zawartość fosforu, potasu i magnezu była podawana w postaci pierwiastków, wszelkie odniesienia w załącznikach do postaci tlenków są wyrażone w postaci pierwiastków po przeliczeniu wartości liczbowej przy zastosowaniu następujących przeliczników:
pentatlenek fosforu (P2O5) × 0,436
= fosfor (P.);
tlenek potasu (K2O) × 0,83
= potas (K);
tlenek magnezu (MgO) × 0,6
= magnez (Mg).
Państwa Członkowskie nakazujące stosowanie tej postaci wprowadzają niezbędne dostosowania w przepisach zawartych w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1. Bez uszczerbku dla innych reguł wspólnotowych, jedynymi oznakowaniami dozwolonymi na opakowaniach i etykietach oraz w dokumentach towarzyszących, określonych w art. 3, są następujące oznakowania odnoszące się do nawozów:
a) obowiązkowe oznakowanie identyfikacyjne określone w ust. 1 załącznika II;
b) fakultatywne dane wymienione w załączniku I;
c) własny znak producenta, znak towarowy produktu i handlowy opis produktu;
d) wskazówki dotyczące stosowania, przechowywania i posługiwania się nawozem.
Zalecenia określone w lit. c) i d) nie mogą być sprzeczne z tymi z lit. a) i b) oraz muszą być od nich wyraźnie oddzielone.
2. Wszystkie oznakowania określone w ust. 1 muszą być wyraźnie oddzielone od wszelkich innych informacji podanych na opakowaniu i etykietach oraz w dokumentach towarzyszących.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby na ich terytorium etykieta, oznakowanie na opakowaniu i dokumenty towarzyszące były sporządzone co najmniej w ich języku lub językach ojczystych.
Artykuł 6
W przypadku nawozów w opakowaniach, opakowanie musi być zamknięte w taki sposób lub za pomocą takiego urządzenia, aby po jego otwarciu, pieczęć, plomba zamykająca lub samo opakowanie zostały nieodwracalnie zniszczone.
Dopuszcza się stosowanie worków wentylowych.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów innych dyrektyw wspólnotowych, Państwa Członkowskie nie mogą z powodu składu, identyfikacji, etykietowania lub opakowania zabronić, ograniczyć ani utrudnić wprowadzania do obrotu nawozów mających oznakowanie "nawóz EWG", spełniających przepisy niniejszej dyrektywy i jej załączników.
Artykuł 8
1. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by znajdujące się w obrocie nawozy z oznakowaniem "nawóz EWG" były objęte środkami kontroli urzędowej do celów sprawdzenia ich zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy i jej załączników I i II.
2. Zgodność z niniejszą dyrektywą i jej załącznikami I i II w odniesieniu do zgodności typu nawozów i zgodności z deklarowaną zawartością składników nawozowych wyrażonych jako postaci i/lub roztwory takich składników nawozowych może być sprawdzana w drodze kontroli urzędowej wyłącznie poprzez pobieranie próbek i badanie metodami analitycznymi ustanowionymi zgodnie z niniejszą dyrektywą i przy uwzględnieniu tolerancji określonych w załączniku III.
3. Państwa Członkowskie mogą podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by tolerancje określone w załączniku III nie były wykorzystywane do osiągania stałych korzyści.
Artykuł 9
1. Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania kolumn 4, 5 i 6 części A oraz kolumn 8, 9 i 10 części B załączników I i II do wymogów postępu technicznego są wprowadzane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
2. Podobnie metody pobierania próbek i wykonywania analizy są ustalane zgodnie z wymienioną procedurą.
Artykuł 10
1. Ustanawia się Komitet (zwany dalej "Komitetem") ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Sektorze Handlu Nawozami, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2. Komitet przyjmuje regulamin.
Artykuł 11
1. W przypadku gdy wymagane będzie przestrzeganie procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa jest kierowana do Komitetu przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte. Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie dwóch miesięcy. Opinie przyjmuje się większością 41 głosów, ważonych zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie należy przyjąć. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy od przekazania jej wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 24 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 1975 r.