Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1996 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG, w zakresie geotekstyliów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/581/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13, ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji odnośnie do danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest niezbędnym i wystarczającym warunkiem dla zaświadczenia zgodności lub czy z uwagi na potrzebę zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja upoważnionej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; dlatego pożądane jest zdefiniowanie pojęcia wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są szczegółowo opisane w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne określenie metod stosowania obu procedur dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, z uwzględnieniem załącznika III z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez ciągłego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z ciągłym nadzorem, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I ustala się stosując procedurę, na mocy której producent sam odpowiada za system kontroli produkcji w fabryce, zapewniający, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II jest ustala się stosując procedurę, na mocy której, oprócz systemu kontroli produkcji w fabryce stosowanego przez producenta, upoważniona jednostka certyfikująca włączona jest w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach na opracowanie zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 24 czerwca 1996 r.