Dyrektywa Rady
z dnia 13 lutego 1978 r.
odnosząca się do wysokiej jakości wytwornic ciepła używanych do ogrzewania pomieszczeń i wytwarzania ciepłej wody w budynkach nieprzemysłowych, nowych lub istniejących, a także do izolowania instalacji rozprowadzania ciepła i ciepłej wody sanitarnej w nowych budynkach nieprzemysłowych
(78/170/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 103,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
Rada, swym postanowieniem z dnia 17 września 1974 r. dotyczącym nowej strategii polityki energetycznej dla Wspólnoty [3], zatwierdziła zadanie zmniejszenia stopnia wzrostu zużycia wewnętrznego poprzez zastosowanie środków racjonalnego i oszczędnego wykorzystania energii, bez narażenia celów rozwoju gospodarczego i społecznego;
Rada, swym postanowieniem z dnia 17 grudnia 1974 r. dotyczącym wspólnotowego programu działania w dziedzinie racjonalnego wykorzystania energii [4], przyjęła do wiadomości, że Komisja w komunikacie skierowanym do Rady zatytułowanym "Racjonalne wykorzystanie energii" ustaliła wspólnotowy program działania w tym zakresie;
wszelka poprawa w racjonalnym wykorzystaniu energii jest ogólnie korzystna dla środowiska naturalnego;
sektor instalacji grzewczych w budynku szczególnie nadaje się do podjęcia takich kroków;
zalecenie nr 76/493/EWG [5] odnosi się do instalacji grzewczych w budynkach istniejących;
w nowych instalacjach grzewczych należy uzyskać możliwie jak najszybciej oszczędności energii, które będą miały wpływ na globalne zużycie energii w miarę ich zakładania;
w tym celu należy uchwalić dyrektywę zapewniającą ogólne ramy, w jakich Państwa Członkowskie wspólnie poszukiwać będą oszczędności energii mających na celu złagodzenie trudności w zaopatrzeniu, o których mowa w art. 103 ust. 4 Traktatu;
wytwornice ciepła używane do ogrzewania lokali i produkcji ciepłej wody sanitarnej w budynkach nieprzemysłowych nowych lub istniejących powinny stanowić przedmiot kontroli w stadium produkcji lub w chwili ich instalowania;
należy uznać za obowiązkową, z jednej strony dla tych wytwornic, a z drugiej strony dla systemu rozprowadzania ogrzanych cieczy w nowych budynkach nieprzemysłowych, uzasadnioną ekonomicznie izolację termiczną;
Komisja powinna być regularnie informowana o zastosowanych środkach, a także o ich skutkach uzyskanych bądź oczekiwanych;
w skład środków podjętych dla zastosowania niniejszej dyrektywy powinny wejść także środki uchwalone w zakresie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w tych dziedzinach, których dotyczy niniejsza dyrektywa, i powinny one dążyć do ułatwienia prac nad harmonizacją lub normalizacją, podjętymi lub tymi, które mają być podjęte, we wspomnianych wyżej dziedzinach na szczeblu wspólnotowym lub międzynarodowym;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby nowa wytwornica ciepła używana do ogrzewania pomieszczeń i/lub do produkcji ciepłej wody w budynkach nieprzemysłowych nowych lub istniejących spełniała minimalne wymagania eksploatacyjne.
W przypadku wytwornic mogących wykorzystywać różne formy energii minimalne każda forma wykorzystywanej energii powinna odpowiadać wymaganiom eksploatacyjnym.
Przez "wytwornice ciepła" rozumie się w szczególności kotły na ciepłą wodę, kotły parowe, wytwornice ciepłego powietrza, włącznie z ich składnikami, i przede wszystkim urządzenia do spalania dostosowane do rodzaju stosowanych paliw kopalnych. Wytwornice kombinowane elektrociepłownicze stosowane w budynkach uważane są także za wytwornice ciepła; w tym wypadku minimalne wymagania eksploatacyjne powinny dotyczyć całej sprawności energetycznej.
Wyłącza się elektryczne opornościowe wytwornice ciepła i podłączenia do sieci ogrzewania zdalnego.
Urządzenia, które nie mogą zostać poddane kontroli w stadium produkcji, powinny stanowić przedmiot późniejszego wniosku kontrolnego na zakończenie stosownych badań technicznych.
2. Państwa Członkowskie czuwają nad tym, żeby przestrzeganie minimalnych wymagań eksploatacyjnych zostało zagwarantowane przez kontrolę w stadium produkcji wytwornicy lub w chwili jej instalowania.
3. Wytwornice ciepła poddane kontroli w stadium produkcji nie mogą być skierowane do handlu, jeśli nie spełniają minimalnych wymagań eksploatacyjnych; o zgodności z przepisami zaświadcza tabliczka znamionowa, posiadająca przynajmniej następujące dane:
- tożsamość producenta,
- typ wytwornicy ciepła i rok produkcji,
- moc cieplna w kW dla każdego przewidzianego typu energii,
- natura i cechy typu lub typów energii,
- maksymalna temperatura cieczy grzewczej,
- potwierdzenie kontroli i identyfikacja instytucji, która jej dokonała,
- zużycie w zależności od mocy cieplnej wytwornicy.
Przez określenie "moc cieplna" rozumie się maksymalną moc, jaką wytwornica ciepła jest zdolna dostarczyć w stanie stacjonarnym.
Przy instalowaniu wytwornicy ciepła typu kontrolowanego w stadium produkcji użytkownikowi dostarcza się pisemne instrukcje dotyczące jej funkcjonowania i konserwacji, pozwalające na uzyskanie maksymalnej skuteczności. Instrukcje te powinny zostać skontrolowane tak samo jak wytwornica i zawierać istotne wyniki kontroli.
4. W przypadku wytwornic ciepła poddawanych kontroli w momencie instalacji, straty energii nie powinny przekraczać stopni przewidzianych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki mające na celu zapewnienie, aby w nowych budynkach nieprzemysłowych obowiązkowo stosować uzasadnioną ekonomicznie izolację systemu rozprowadzania i magazynowania, tak w przypadku cieczy grzewczej, jak i ciepłej wody sanitarnej.
Przepisy te stosują się także do systemu podłączeń do ogrzewania zdalnego.
Stosują się one także do każdego, nowego lub istniejącego, budynku nieprzemysłowego z nowymi wytwornicami ciepła, włącznie z instalacjami elektrycznego grzania wody.
Artykuł 3
Data, po której wytwornica ciepła nie będzie mogła zostać zainstalowana bez spełnienia minimalnych wymagań eksploatacyjnych zgodnie z art. 1, została ustalona na dzień 1 stycznia 1981 r.
Środki, określone w art. 2, stosuje się od dnia 1 lipca 1980 r.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie regularnie powiadamiają Komisję o środkach podjętych w zakresie zastosowania niniejszej dyrektywy i o wynikach, uzyskanych lub oczekiwanych, zastosowania tych środków.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa w niczym nie przesądza o środkach określonych w art. 100 Traktatu.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 13 lutego 1978 r.