ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 312/2009
z dnia 16 kwietnia 2009 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (1), w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Załącznik 37 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) stanowi, że w niektórych przypadkach w zgłoszeniu celnym należy podawać numer identyfikujący daną osobę. Rodzaj numeru identyfikacyjnego, który należy stosować, jest jednak ustalany przez państwa członkowskie, które wymagają od danej osoby zarejestrowania w swoich systemach krajowych. W wyniku powyższego przedsiębiorcy i inne osoby zamierzające dokonać przywozu towarów, ich transportu w ramach procedury tranzytowej lub ich wywozu, bądź też zamierzające wystąpić o pozwolenie na stosowanie uproszczeń celnych lub procedur celnych w różnych państwach członkowskich, mają obowiązek rejestracji i uzyskania nowego numeru identyfikacyjnego w każdym z tych państw.
(2)
Środki mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa, wprowadzone rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92 zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (3), przewidują analizę ryzyka oraz elektroniczną wymianę informacji związanych z ryzykiem pomiędzy organami celnymi, jak również pomiędzy tymi organami a Komisją, w ramach wspólnego ramowego systemu zarządzania ryzykiem, przekazywanie organom celnym informacji poprzedzających wprowadzenie i wyprowadzenie wszystkich towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wyprowadzanych oraz nadawanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) wiarygodnym przedsiębiorcom spełniającym określone warunki. W celu wzmocnienia efektywności tych środków powinno być możliwe identyfikowanie tych osób na podstawie niepowtarzalnego numeru nadawanego każdej z tych osób.
(3)
W związku z tym należy ustanowić numer rejestracyjny i identyfikacyjny przedsiębiorcy (numer EORI) nadawany każdemu przedsiębiorcy i, w stosownych przypadkach, innym osobom, który będzie stanowił ogólny znak referencyjny w ich kontaktach z organami celnymi na terytorium całej Wspólnoty oraz będzie stosowany przy wymianie informacji między organami celnymi oraz między organami celnymi i innymi organami. W celu zapewnienia niepowtarzalności należy stosować tylko jeden numer w odniesieniu do danej osoby.
(4)
Niektóre przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mogą wymagać od osób innych niż przedsiębiorcy podawania numeru EORI w przypadku kontaktów z organami celnymi. Państwa członkowskie muszą zatem mieć możliwość rejestracji tych osób.
(5)
Aby ograniczyć konieczność dokonania znacznych zmian w istniejących krajowych systemach rejestracji oraz w przepisach prawnych, a także ułatwić integrację centralnego systemu z innymi systemami krajowymi, należy ustanowić, że przedsiębiorcy oraz, w stosownych przypadkach, inne osoby składają wnioski i otrzymują numer EORI w państwach członkowskich.
(6)
Biorąc pod uwagę różnorodność organów zajmujących się rejestracją przedsiębiorców i innych osób w państwach członkowskich, każde państwo członkowskie powinno wyznaczyć organ lub organy nadające numery EORI i dokonujące rejestracji przedmiotowych przedsiębiorców i innych osób.
(7)
Aby ograniczyć obciążenie administracyjne przedsiębiorców i innych osób, powinny one mieć możliwość uzyskania numeru EORI ważnego w innych państwach członkowskich poprzez rejestrację w jednym państwie członkowskim. W celu uproszczenia przetwarzania informacji i ułatwienia kontaktów z organami celnymi, po nadaniu numeru przedsiębiorcy i inne osoby powinni mieć obowiązek stosowania tego niepowtarzalnego numeru we wszystkich kontaktach z organami celnymi, przy których wymagany jest ich identyfikator.
(8)
Celem uproszczenia procedur administracyjnych oraz zapewnienia łatwego i niezawodnego dostępu organów celnych do danych, należy wprowadzić centralny elektroniczny system służący do przechowywania i wymiany danych dotyczących rejestracji przedsiębiorców i innych osób oraz numerów EORI.
(9)
Państwa członkowskie i Komisja powinny ściśle współpracować w celu stworzenia centralnego systemu elektronicznego działającego bezpiecznie i bez zakłóceń.
(10)
Dane dostępne w centralnym systemie powinny być wykorzystywane w wymianie informacji między organami celnymi i innymi organami krajowymi tylko w takim stopniu, w jakim ich dostęp do tych danych jest niezbędny w celu wypełnienia zobowiązań prawnych w odniesieniu do przepływu towarów objętych procedurą celną.
(11)
Publikacja numerów EORI oraz, w ograniczonym stopniu, danych dotyczących rejestracji przedsiębiorców i innych osób jest przydatnym narzędziem weryfikacji tych danych przez inne strony. Należy zatem opublikować numery EORI oraz, w ograniczonym stopniu, dane dotyczące rejestracji. Jednakże uwzględniając konsekwencje takiej publikacji, powinna ona mieć miejsce wyłącznie w przypadku, gdy przedsiębiorca lub inna osoba udzieliły dobrowolnej, wyraźnej i świadomej zgody na piśmie.
(12)
Zasady ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie określa dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4), natomiast zasady ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez Komisję określa rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).
(13)
Zgodnie z art. 28 dyrektywy 95/46/WE krajowe organy nadzorcze powinny monitorować legalność przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie, podczas gdy zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Europejski Inspektor Ochrony Danych powinien monitorować działania instytucji i organów wspólnotowych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w związku z ograniczonymi zadaniami instytucji i organów wspólnotowych odnośnie do tych danych; organy te, działając w ramach swoich kompetencji, powinny aktywnie współpracować i zapewniać skoordynowany nadzór nad przetwarzaniem danych osobowych dokonywanym na mocy tego rozporządzenia.
(14)
W świetle doświadczenia zdobytego od momentu przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1875/2006 (6) zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 należy dostosować i określić niektóre szczegółowe informacje dotyczące składanych organom celnym deklaracji poprzedzających wprowadzenie towarów na obszar celny Wspólnoty lub zgłoszeń/deklaracji poprzedzających wyprowadzenie towarów z tego obszaru.
(15)
Bardziej szczegółowe przepisy są w szczególności potrzebne w odniesieniu do informacji wymienianych między dysponentem środka transportu a urzędem celnym wprowadzenia w przypadkach, gdy środek transportu przybywa do portu wodnego lub lotniczego innego niż zadeklarowany w przywozowej deklaracji skróconej.
(16)
Ponadto należy określić, w jakich przypadkach i jaki sposób dysponent środka transportu ma powiadomić urząd celny wprowadzenia o przybyciu środka transportu.
(17)
Potrzebne są bardziej szczegółowe przepisy określające osobę odpowiedzialną za dostarczenie informacji o towarach niewspólnotowych, które po przybyciu na obszar celny Wspólnoty są czasowo składowane. Informacje te powinny w jak największym stopniu opierać się na danych dostępnych już organom celnym.
(18)
Określono dodatkowe przypadki, w których złożenie deklaracji poprzedzającej wprowadzenie lub zgłoszenia/deklaracji poprzedzających wyprowadzenie nie jest wymagane, szczególnie w odniesieniu do towarów dostarczanych na platformy wiertnicze lub produkcyjne bądź pochodzących z takich platform, jak również broni i sprzętu wojskowego transportowanych przez władze wojskowe państwa członkowskiego lub w ich imieniu. Ponadto w celu ograniczenia obciążenia przedsiębiorców towary w przesyłkach, których rzeczywista wartość nie przekracza 22 EUR, powinny być objęte zwolnieniem z obowiązku złożenia deklaracji poprzedzającej wprowadzenie lub zgłoszenia/deklaracji poprzedzających wyprowadzenie, z zastrzeżeniem określonych warunków. Jeżeli takie zwolnienie ma zastosowanie, po wprowadzeniu lub wyprowadzeniu towarów należy przeprowadzić analizę ryzyka na podstawie deklaracji skróconej do czasowego składowania lub zgłoszenia celnego obejmującego te towary.
(19)
Konieczne jest również określenie trybu postępowania w przypadku zgłoszeń poprzedzających wyprowadzenie, w odniesieniu do których potwierdzenie wyprowadzenia nie zostało przesłane przez urząd celny wyprowadzenia urzędowi celnemu wywozu, oraz określenie postępowania poszukiwawczego i informacyjnego między urzędem celnym wywozu a urzędem celnym wyprowadzenia. Ponadto urząd celny wywozu powinien mieć możliwość zamknięcia operacji wywozowej, w odniesieniu do której urząd celny wyprowadzenia nie przesłał potwierdzenia wyprowadzenia, na podstawie dowodów przedstawionych przez eksportera lub zgłaszającego bądź po upływie określonego terminu.
(20)
Rozporządzeniem (WE) nr 1875/2006 wprowadzono do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 szereg środków w odniesieniu do danych wymaganych do zebrania w przypadku sporządzania przywozowych i wywozowych deklaracji skróconych. Rozwój techniczny w dziedzinie technologii informatycznych niezbędny do wdrożenia tych środków wykazał, że dostosowanie tych danych, wskazanych w załączniku 30A do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, jest konieczne.
(21)
W celu lepszego zidentyfikowania przypadków, w których dla określonych kategorii deklaracji mogą być stosowane uproszczone zestawy danych, podawanie danych dotyczących „Rodzaju transportu” powinno być obowiązkowe.
(22)
Najlepszą metodą jednoznacznej identyfikacji środka transportu jest stosowanie numeru identyfikacyjnego statku nadanego przez IMO (niepowtarzalnego europejskiego numeru identyfikacyjnego statku) oraz niepowtarzalnego europejskiego numeru identyfikacyjnego statku (ENI). Zamiast nazwy statku należy zatem przedstawiać te dane.
(23)
Ponieważ przewoźnik musi być poinformowany, jeżeli przywozowa deklaracja skrócona jest składana przez inną osobę, konieczne jest posiadanie numeru dokumentu przewozowego przewoźnika.
(24)
Możliwość zmian w operacjach transportu międzynarodowego sprawia, że konieczne jest zapewnienie rozpatrywania ewentualnych wniosków o zmianę trasy. W tym celu należy wprowadzić nową tabelę odnośnie do wymaganych danych dotyczących wniosków o zmianę trasy.
(25)
Ze względu na wymóg podania numeru EORI nie będzie już konieczne stosowanie kodów w celu identyfikowania stron, a w przypadku przesyłek pocztowych odniesienia do zgłoszeń pocztowych powinny zostać zastąpione danymi udostępnianymi przez organy pocztowe.
(26)
W wyniku zmian poczynionych w odniesieniu do wymaganych danych należy odpowiednio dostosować wyjaśnienia dotyczące danych.
(27)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2454/93.
(28)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 dodaje się pkt 16 i 17 w brzmieniu:
„16. Numer EORI (numer rejestracyjny i identyfikacyjny przedsiębiorcy) oznacza: numer niepowtarzalny w ramach Wspólnoty Europejskiej, nadawany przez organ celny państwa członkowskiego lub przez wyznaczony przez dane państwo członkowskie organ lub organy przedsiębiorcom i innym osobom zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 6.
17. Przywozowa deklaracja skrócona oznacza: deklarację skróconą, o której mowa w art. 36a Kodeksu, składaną w odniesieniu do towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie określono inaczej.”;
2)
w części I tytuł I dodaje się rozdział 6 w brzmieniu:
„ROZDZIAŁ 6
System rejestracji i identyfikacji
Artykuł 4k
1. Numer EORI stosuje się do celów identyfikacji przedsiębiorców i innych osób w ich kontaktach z organami celnymi.
Struktura numeru EORI odpowiada kryteriom ustanowionym w załączniku 38.
2. W przypadku gdy organem odpowiedzialnym za nadawanie numeru EORI nie jest organ celny, każde państwo członkowskie wyznacza organ lub organy odpowiedzialne za rejestrację przedsiębiorców i innych osób oraz za nadanie im numerów EORI.
Organy celne państwa członkowskiego przekazują Komisji nazwę i dane adresowe organu lub organów odpowiedzialnych za nadanie numeru EORI. Komisja publikuje te informacje w Internecie.
3. Z zastrzeżeniem ust. 1 państwa członkowskie mogą stosować, jako numer EORI, numer już nadany przedsiębiorcy lub innej osobie przez właściwe organy do celów podatkowych, statystycznych lub innych.
Artykuł 4l
1. Przedsiębiorca mający siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty jest rejestrowany przez organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę. Przedsiębiorcy składają wniosek o rejestrację przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w art. 1 pkt 12. Jednakże przedsiębiorcy, które nie złożyły wniosku o rejestrację, mogą to uczynić podczas pierwszej operacji.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 4k ust. 3, państwa członkowskie mogą zwolnić przedsiębiorcę lub inną osobę z obowiązku ubiegania się o numer EORI.
3. Jeżeli przedsiębiorca, który nie ma siedziby na obszarze celnym Wspólnoty, nie posiada numeru EORI, jego rejestracji dokonuje organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym po raz pierwszy ten podmiot dokonuje jednej z poniższych czynności:
a)
składa we Wspólnocie deklarację skróconą lub zgłoszenie celne, inne niż:
(i)
zgłoszenie celne dokonane zgodnie z art. 225-238; lub
(ii)
zgłoszenie celne do procedury odprawy czasowej;
b)
składa we Wspólnocie wywozową lub przywozową deklarację skróconą;
c)
prowadzi magazyn składowania czasowego zgodnie z art. 185 ust. 1;
d)
występuje o zezwolenie zgodnie z art. 324a lub 372;
e)
składa wniosek o świadectwo upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z art. 14a.
4. Osoby inne niż przedsiębiorcy nie podlegają rejestracji, chyba że spełnione są wszystkie następujące warunki:
a)
rejestracja taka jest wymagana przez prawo państwa członkowskiego;
b)
osobie takiej nie nadano wcześniej numeru EORI;
c)
osoba taka prowadzi działalność, w przypadku której wymagany jest numer EORI zgodnie z wymogami załącznika 30A lub załącznika 37 tytuł I.
5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4:
a)
osoba mająca siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, inna niż przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest rejestrowana przez organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę;
b)
osoba niemająca siedziby na obszarze celnym Wspólnoty, inna niż przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 3, jest rejestrowana przez organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym prowadzi działalność objętą przepisami celnymi.
6. Przedsiębiorcy i inne osoby mają tylko jeden numer EORI.
7. Do celów niniejszego rozdziału przy określaniu, czy dana osoba ma siedzibę w państwie członkowskim, stosuje się art. 4 ust. 2 Kodeksu z niezbędnymi zmianami.
Artykuł 4m
1. Dane rejestracyjne i identyfikacyjne przedsiębiorców lub, w stosownych przypadkach, innych osób, przetwarzane w systemie, o którym mowa w art. 4o, obejmują dane określone w załączniku 38d, z uwzględnieniem szczególnych warunków określonych w art. 4o ust. 4 i 5.
2. Przy rejestracji przedsiębiorców i innych osób w celu nadania im numeru EORI państwa członkowskie mogą nałożyć na nie wymóg przekazywania danych innych niż dane wymienione w załączniku 38d, jeżeli dane te są konieczne do celów określonych w prawodawstwie krajowym.
3. Państwa członkowskie mogą nałożyć na przedsiębiorców lub, w stosownych przypadkach, na inne osoby wymóg przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 i 2, drogą elektroniczną.
Artykuł 4n
Numer EORI jest stosowany, jeżeli jest to wymagane, we wszystkich kontaktach przedsiębiorców i innych osób z organami celnymi. Jest on również stosowany do wymiany informacji między organami celnymi oraz między organami celnymi i innymi organami na warunkach określonych w art. 4p i 4q.
Artykuł 4o
1. Państwa członkowskie współpracują z Komisją w celu opracowania centralnego, elektronicznego systemu informacyjnego i komunikacyjnego, w którym przechowywane są dane wymienione w załączniku 38d, przekazywane przez wszystkie państwa członkowskie.
2. Organy celne współpracują z Komisją celem przetwarzania i wymiany wymienionych w załączniku 38d danych rejestracyjnych i identyfikacyjnych przedsiębiorców i innych osób, między organami celnymi oraz między Komisją i organami celnymi, przy wykorzystaniu systemu, o którym mowa w ust. 1.
Dane inne niż dane wymienione w załączniku 38d nie są przetwarzane w centralnym systemie.
3. Państwa członkowskie zapewniają aktualizowanie krajowych systemów, ich kompletność i dokładność.
4. Państwa członkowskie regularnie wprowadzają do centralnego systemu dane wymienione w pkt 1-4 załącznika 38d dotyczące przedsiębiorców i innych osób, za każdym razem, kiedy nadawane są nowe numery EORI lub następują zmiany w tych danych.
5. Państwa członkowskie regularnie wprowadzają do centralnego systemu dane wymienione w pkt 5-12 załącznika 38d dotyczące przedsiębiorców i innych osób, jeżeli są one dostępne w systemach krajowych, za każdym razem, kiedy nadawane są nowe numery EORI lub następują zmiany w tych danych.
6. Do centralnego systemu, obok innych danych wymienionych w załączniku 38d, wprowadzane są tylko numery EORI nadane zgodnie z art. 4 l ust. 1-5.
7. W przypadku gdy stwierdzono, że przedsiębiorca lub osoba inna niż przedsiębiorca zaprzestaje prowadzenia działalności, o której mowa w art. 1 pkt 12, państwa członkowskie odnotowują ten fakt w danych wymienionych w pkt 11 załącznika 38d.
Artykuł 4p
W każdym państwie członkowskim organ wyznaczony zgodnie z art. 4k ust. 2 zapewnia bezpośredni dostęp organów celnych tego państwa członkowskiego do danych, o których mowa w załączniku 38d.
Artykuł 4q
1. W każdym państwie członkowskim następujące organy mogą, w indywidualnych przypadkach, zapewnić sobie nawzajem bezpośredni dostęp do znajdujących się w ich posiadaniu danych, o których mowa w pkt 1-4 załącznika 38d:
a)
organy celne;
b)
organy weterynaryjne;
c)
organy sanitarne;
d)
organy statystyczne;
e)
organy podatkowe;
f)
organy odpowiedzialne za zwalczanie oszustw;
g)
organy odpowiedzialne za politykę handlową, w tym, w stosownych przypadkach, organy odpowiedzialne za rolnictwo;
h)
organy odpowiedzialne za kontrolę granic.
2. Organy, o których mowa w ust. 1, mogą przechowywać dane, o których mowa w tym ustępie, lub dokonywać między sobą ich wymiany, wyłącznie jeżeli jest to niezbędne do celów spełnienia wymogów prawnych w odniesieniu do przemieszczenia towarów objętych procedurą celną.
3. Organy celne państwa członkowskiego przekazują Komisji dane adresowe organów, o których mowa w ust. 1. Komisja publikuje te informacje w Internecie.
Artykuł 4r
Numer EORI i dane wymienione w załączniku 38d są przetwarzane w centralnym systemie przez czas wymagany w prawodawstwie państw członkowskich, które wprowadziły dane, o których mowa w art. 4o ust. 4 i 5.
Artykuł 4s
1. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu ani nie narusza poziomu ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych na mocy przepisów prawa wspólnotowego i krajowego, a w szczególności nie zmienia zobowiązań państw członkowskich w odniesieniu do przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy dyrektywy 95/46/WE lub zobowiązań instytucji i organów wspólnotowych w odniesieniu do przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 podczas pełnienia przez nie swoich obowiązków.
2. Dane rejestracyjne i identyfikacyjne przedsiębiorców i innych osób, składające się z zestawu danych określonych w pkt 1, 2 i 3 załącznika 38d, mogą zostać opublikowane przez Komisję w Internecie, wyłącznie jeżeli dany przedsiębiorca lub osoba dobrowolnie udzieliła wyraźnej, świadomej zgody na piśmie. W przypadku udzielenia zgody jest ona przekazywana, zgodnie z prawodawstwem krajowym państw członkowskich, organowi lub organom państw członkowskich wyznaczonym zgodnie z art. 4k ust. 2 lub organom celnym.
3. Prawa osób w odniesieniu do ich danych rejestracyjnych wymienionych w załączniku 38d i przetwarzanych w krajowych systemach są stosowane zgodnie z przepisami prawa państwa członkowskiego, które przechowuje dane osobowe tych osób, w szczególności, w stosownych przypadkach, z przepisami wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE.
Artykuł 4t
Krajowe organy nadzorujące ochronę danych oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych, działając w ramach swoich kompetencji, aktywnie współpracują i zapewniają skoordynowany nadzór nad systemem, o którym mowa w art. 4o ust. 1.”;
3)
artykuł 181b otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 181b
Do celów niniejszego rozdziału oraz załącznika 30A:
Przewoźnik oznacza: osobę, która wprowadza towary na obszar celny Wspólnoty lub przejmuje odpowiedzialność za przewóz towarów na ten obszar zgodnie z art. 36b ust. 3 Kodeksu. Jednakże:
w przypadku transportu kombinowanego, o którym mowa w art. 183b, przewoźnik oznacza osobę prowadzącą środek transportu, który po wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty będzie poruszał się samodzielnie jako aktywny środek transportu,
w przypadku transportu morskiego lub lotniczego, gdy istnieją uzgodnienia dotyczące współużytkowania lub zakontraktowania statku wodnego lub powietrznego, o których mowa w art. 183c, przewoźnik oznacza osobę, która podpisała umowę oraz wystawiła konosament lub lotniczy list przewozowy na rzeczywisty przewóz towarów na obszar celny Wspólnoty.”;
4)
w art. 181c w ustępie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:
a)
litera e) otrzymuje brzmienie:
„e)
towary objęte zgłoszeniami celnymi dokonywanymi w innej formie, zgodnie z art. 230, 232 i 233, z wyjątkiem palet, kontenerów oraz środków transportu drogowego, kolejowego, powietrznego, morskiego i wodnego transportu śródlądowego przewożonych na podstawie umowy przewozu;”;
b)
litera g) otrzymuje brzmienie:
„g)
towary, w odniesieniu do których dopuszcza się ustne zgłoszenie celne, zgodnie z art. 225, 227 i art. 229 ust. 1, z wyjątkiem palet, kontenerów oraz środków transportu drogowego, kolejowego, powietrznego, morskiego i wodnego transportu śródlądowego przewożonych na podstawie umowy przewozu;”;
c)
litera j) otrzymuje brzmienie:
„j)
towary przewożone na pokładzie statków regularnej linii żeglugowej, posiadającej świadectwo pozwolenia zgodnie z art. 313b, oraz towary na statkach wodnych lub statkach powietrznych przewożone między wspólnotowymi portami wodnymi lub lotniczymi bez zatrzymywania się w innym porcie poza obszarem celnym Wspólnoty;”;
d)
dodaje się lit. l)-n) w brzmieniu:
„l)
broń i sprzęt wojskowy wprowadzane na obszar celny Wspólnoty przez organy odpowiedzialne za obronę wojskową państwa członkowskiego w ramach transportu wojskowego lub transportu prowadzonego na wyłączny użytek władz wojskowych;
m)
następujące towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty bezpośrednio z platform wiertniczych lub produkcyjnych eksploatowanych przez osobę mającą swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty:
(i)
towary, które zostały wprowadzone na te platformy, w celu ich budowy, naprawy, konserwacji lub adaptacji;
(ii)
towary, które zostały wykorzystane do zamontowania na platformach lub jako wyposażenie tych platform;
(iii)
zaopatrzenie wykorzystywane lub zużywane na tych platformach; oraz
(iv)
produkty odpadowe, inne niż niebezpieczne, pochodzące z tych platform;
n)
towary w przesyłce, których rzeczywista wartość nie przekracza 22 EUR, pod warunkiem że organy celne, w porozumieniu z przedsiębiorcą, zaakceptują przeprowadzenie analizy ryzyka z wykorzystaniem informacji zawartych w systemie stosowanym przez przedsiębiorcę lub dostarczonych przez ten system.”;
e)
skreśla się akapit drugi;
5)
w art. 183 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
„Organy celne zezwalają na złożenie przywozowej deklaracji skróconej w formie papierowej lub zastosowanie innej procedury zastępczej zgodnie z uzgodnieniami dokonanymi między organami celnymi tylko w razie zaistnienia jednego z następujących zdarzeń:”;
b)
dodaje się ust. 6-9 w brzmieniu:
„6. Organy celne niezwłocznie powiadamiają osobę, która złożyła przywozową deklarację skróconą, o zarejestrowaniu deklaracji. W przypadku gdy przywozowa deklaracja skrócona została złożona przez osobę, o której mowa w art. 36b ust. 4 Kodeksu, organy celne powiadamiają o rejestracji również przewoźnika, o ile jest on podłączony do systemu celnego.
7. W przypadku gdy przywozowa deklaracja skrócona została złożona przez osobę, o której mowa w art. 36b ust. 4 Kodeksu, organy celne mogą założyć, o ile nie ma dowodów przeciwnych, że przewoźnik wyraził na to zgodę na mocy ustaleń wynikających z umowy i że deklaracja została złożona za jego wiedzą, o ile nie pojawią się dowody świadczące przeciw temu.
8. Organy celne niezwłocznie powiadamiają osobę, która dokonała sprostowania przywozowej deklaracji skróconej, o rejestracji tego sprostowania. W przypadku gdy sprostowanie przywozowej deklaracji skróconej zostało dokonane przez osobę, o której mowa w art. 36b ust. 4 Kodeksu, organy celne powiadamiają o rejestracji również przewoźnika, o ile wnioskował, aby organy celne przekazywały mu takie powiadomienia, oraz o ile jest on podłączony do systemu celnego.
9. Jeżeli po upływie 200 dni od daty złożenia przywozowej deklaracji skróconej organy celne nie zostały powiadomione o przybyciu środka transportu zgodnie z art. 184g lub towary nie zostały przedstawione organom celnym zgodnie z art. 186, przywozową deklarację skróconą uznaje się za niezłożoną.”;
6)
artykuł 183b otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 183b
W przypadku transportu kombinowanego, jeżeli aktywny środek transportu wprowadzany na obszar celny Wspólnoty przewozi jedynie inny środek transportu, który po wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty będzie poruszał się samodzielnie jako aktywny środek transportu, obowiązek złożenia przywozowej deklaracji skróconej spoczywa na dysponencie tego innego środka transportu.
Termin złożenia przywozowej deklaracji skróconej odpowiada terminowi odnoszącemu się do aktywnego środka transportu wprowadzonego na obszar celny Wspólnoty, zgodnie z art. 184a.”;
7)
artykuł 183d otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 183d
1. W przypadku gdy aktywny środek transportu wprowadzany na obszar celny Wspólnoty ma przybyć najpierw do urzędu celnego znajdującego się w państwie członkowskim, które nie zostało zadeklarowane w przywozowej deklaracji skróconej, dysponent tego środka transportu lub jego przedstawiciel powiadamiają o tym deklarowany urząd celny wprowadzenia, stosując komunikat »wniosek o zmianę trasy«. Komunikat ten zawiera dane określone w załączniku 30A i jest wypełniany zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w tym załączniku. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania w przypadkach, o których mowa w art. 183a.
2. Deklarowany urząd celny wprowadzenia niezwłocznie powiadamia rzeczywisty urząd celny wprowadzenia o zmianie trasy oraz o wynikach analizy ryzyka w zakresie ochrony i bezpieczeństwa.”;
8)
artykuł 184a ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
„b)
dla przesyłek masowych/luzem, w sytuacjach innych niż gdy zastosowanie znajduje lit. c) lub d), przynajmniej cztery godziny przed przybyciem do pierwszego portu na obszarze celnym Wspólnoty;”;
9)
w art. 184d wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 akapit drugi zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
„W przypadku gdy analiza ta daje organom celnym uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że wprowadzenie towarów na obszar celny Wspólnoty prowadziłoby do tak poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa i ochrony Wspólnoty, iż wymagana jest natychmiastowa interwencja, organy celne powiadamiają osobę, która złożyła przywozową deklarację skróconą, oraz, jeżeli jest to inna osoba, przewoźnika, o ile jest on podłączony do systemu celnego, o tym że towary nie mogą zostać załadowane.”;
b)
ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W przypadku gdy na obszar celny Wspólnoty wprowadzane są towary nieujęte w przywozowej deklaracji skróconej, zgodnie z art. 181c lit. c)-i) oraz l)-n), analizę ryzyka przeprowadza się po przedstawieniu towarów, na podstawie deklaracji skróconej do czasowego składowania, jeżeli jest ona dostępna, lub zgłoszenia celnego obejmującego te towary.”;
10)
w art. 184e akapity drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
„W przypadku rozpoznania ryzyka urząd celny pierwszego portu wprowadzenia podejmuje działania zapobiegawcze w stosunku do przesyłek rozpoznanych jako stwarzające zagrożenie o tak poważnym charakterze, że wymagana jest natychmiastowa interwencja oraz, w każdym przypadku, przekazuje wyniki analizy ryzyka do kolejnych portów.
W kolejnych portach obszaru celnego Wspólnoty do towarów przedstawianych organom celnym w danym porcie zastosowanie znajduje art. 186.”;
11)
skreśla się art. 184f;
12)
w części I tytuł VI rozdział 1 dodaje się sekcję 5 w brzmieniu:
„Sekcja 5
Powiadomienie o przybyciu
Artykuł 184g
Dysponent aktywnego środka transportu wprowadzanego na obszar celny Wspólnoty lub jego przedstawiciel powiadamiają organy celne pierwszego urzędu celnego wprowadzenia o przybyciu środka transportu. Powiadomienie o przybyciu zawiera dane niezbędne do identyfikacji przywozowych deklaracji skróconych złożonych w odniesieniu do wszystkich towarów przewożonych tym środkiem transportu. Tam gdzie to możliwe, stosuje się dostępne metody powiadomienia o przybyciu.”;
13)
artykuł 186 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 186
1. Towary niewspólnotowe przedstawiane organom celnym obejmuje się deklaracją skróconą do czasowego składowania określoną przez organy celne.
Deklaracja skrócona do czasowego składowania jest składana przez osobę przedstawiającą towary lub na jej rzecz nie później niż w chwili przedstawiania. W przypadku gdy deklaracja skrócona do czasowego składowania jest składana przez osobę inną niż podmiot prowadzący magazyn składowania czasowego, organy celne powiadamiają ten podmiot o deklaracji, o ile jest on wskazany w deklaracji skróconej do czasowego składowania i podłączony do systemu celnego.
2. Deklaracja skrócona do czasowego składowania może mieć jedną z poniższych form określonych przez organy celne:
a)
odniesienia do przywozowej deklaracji skróconej obejmującej dane towary, uzupełnionego o dane dotyczące deklaracji skróconej do czasowego składowania;
b)
deklaracji skróconej do czasowego składowania zawierającej odniesienie do przywozowej deklaracji skróconej obejmującej dane towary;
c)
manifestu lub innego dokumentu przewozowego, o ile zawiera on dane dotyczące deklaracji skróconej do czasowego składowania, włączając odniesienie do przywozowej deklaracji skróconej obejmującej dane towary.
3. Odniesienie do przywozowej deklaracji skróconej nie jest wymagane, jeżeli towary były już czasowo składowane lub nadano im przeznaczenie celne i nie opuściły one obszaru celnego Wspólnoty.
4. Portowe, handlowe, lub transportowe systemy inwentaryzacyjne mogą być stosowane, o ile są one zatwierdzone przez organy celne.
5. Deklaracja skrócona do czasowego składowania może zostać złożona wraz z powiadomieniem o przybyciu, o którym mowa w art. 184g, lub zawierać to powiadomienie.
6. Do celów art. 49 Kodeksu deklarację skróconą do czasowego składowania uznaje się za złożoną w dniu przedstawienia towarów.
7. Organy celne zatrzymują deklarację skróconą do czasowego składowania w celu sprawdzenia, czy towarom, których ona dotyczy, zostanie nadane przeznaczenie celne.
8. Deklaracja skrócona do czasowego składowania nie jest wymagana, jeżeli najpóźniej w chwili przedstawienia towarów organom celnym:
a)
towary są zgłaszane do procedury celnej lub w inny sposób nadaje się im przeznaczenie celne; bądź
b)
zgodnie z art. 314b-336 zostanie dowiedzione, że towary posiadają status wspólnotowy.
9. Jeżeli zgodnie z art. 36c Kodeksu w urzędzie celnym wprowadzenia w charakterze przywozowej deklaracji skróconej zostaje złożone zgłoszenie celne, organy celne przyjmują zgłoszenie niezwłocznie po przedstawieniu towarów, a towary zostają bezpośrednio objęte zadeklarowaną procedurą celną zgodnie z warunkami określonymi dla tej procedury.
10. Do celów ust. 1-9, jeżeli towary niewspólnotowe przemieszczane z urzędu celnego wyjścia w ramach procedury tranzytu są przedstawiane organom celnym w urzędzie celnym przeznaczenia na obszarze celnym Wspólnoty, zgłoszenie tranzytowe przeznaczone dla organów celnych w urzędzie przeznaczenia uznaje się za deklarację skróconą do czasowego składowania.”;
14)
artykuł 189 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 189
Jeżeli towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty drogą morską lub powietrzną są przewożone tym samym środkiem transportu bez przeładunku, przedstawia się je organom celnym, zgodnie z art. 40 Kodeksu, tylko we wspólnotowym porcie wodnym lub lotniczym, w którym są wyładowywane lub przeładowywane.”;
15)
w art. 251 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
„b)
w przypadku innych towarów, w odniesieniu do których urząd celny wywozu został poinformowany, zgodnie z art. 792a ust. 1, lub uznaje on, zgodnie z art. 796e ust. 2, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty.”;
16)
w art. 592a wprowadza się następujące zmiany:
a)
litera e) otrzymuje brzmienie:
„e)
towarów objętych zgłoszeniami celnymi sporządzanymi w innej formie, zgodnie z art. 231, 232 ust. 2 i art. 233, z wyjątkiem palet, kontenerów oraz środków transportu drogowego, kolejowego, powietrznego, morskiego i wodnego transportu śródlądowego przewożonych na podstawie umowy przewozu;”;
b)
litera g) otrzymuje brzmienie:
„g)
towarów, w odniesieniu do których dopuszcza się zgłoszenie ustne, zgodnie z art. 226, 227 i art. 229 ust. 2, z wyjątkiem palet, kontenerów oraz środków transportu drogowego, kolejowego, powietrznego, morskiego i wodnego transportu śródlądowego przewożonych na podstawie umowy przewozu;”
c)
litera j) otrzymuje brzmienie:
„j)
towarów przewożonych na pokładzie statków regularnej linii żeglugowej, posiadającej świadectwo pozwolenia zgodnie z art. 313b, oraz towarów przewożonych na statkach wodnych lub statkach powietrznych poruszających się między portami wodnymi lub portami lotniczymi Wspólnoty bez zatrzymywania się w innym porcie poza obszarem celnym Wspólnoty;”;
d)
dodaje się lit. k)-m) w brzmieniu:
„k)
broni i sprzętu wojskowego wyprowadzanego poza obszar celny Wspólnoty przez organy odpowiedzialne za obronę wojskową państwa członkowskiego, w ramach transportu wojskowego lub transportu prowadzonego wyłącznie do użytku władz wojskowych;
l)
następujących towarów wyprowadzanych poza obszar celny Wspólnoty bezpośrednio na platformy wiertnicze lub produkcyjne eksploatowane przez osobę mającą swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty:
(i)
towarów, które będą wykorzystane do budowy, naprawy, konserwacji lub adaptacji tych platform;
(ii)
towarów, które będą stanowiły uzupełnienie lub wyposażenie tych platform;
(iii)
zaopatrzenia, które będzie wykorzystane lub zużyte na tych platformach;
m)
przesyłek towarów, których rzeczywista wartość nie przekracza 22 EUR, pod warunkiem że organy celne, w porozumieniu z przedsiębiorcą, akceptują przeprowadzenie analizy ryzyka z wykorzystaniem informacji zawartych w systemie stosowanym przez przedsiębiorcę lub dostarczonych przez ten system.”;
17)
w art. 592b ust. 1 lit. a) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:
„(ii)
dla przesyłek masowych/luzem, innych niż gdy zastosowanie znajduje ppkt (iii) lub (iv), przynajmniej cztery godziny przed opuszczeniem portu na obszarze celnym Wspólnoty;”;
18)
artykuł 592 g otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 592g
Jeżeli towary, dla których nie składa się zgłoszenia celnego zgodnie z art. 592a lit. c)-m) w terminach określonych w art. 592b i 592c, zostają wyprowadzone poza obszar celny Wspólnoty, analizę ryzyka przeprowadza się po przedstawieniu towarów, na podstawie zgłoszenia celnego, które ich dotyczy, jeżeli jest ono dostępne.”;
19)
w art. 792a ust. 1 skreśla się zdanie trzecie;
20)
artykuł 792b otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 792b
W przypadku złożenia zgłoszenia wywozowego w formie papierowej stosuje się art. 796da i 796e z niezbędnymi zmianami.”;
21)
po art. 796d wprowadza się art. 796da w brzmieniu:
„Artykuł 796da
1. Jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma komunikatu »Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia«, o którym mowa w art. 796d ust. 2, urząd celny wywozu może, w razie potrzeby, zażądać od eksportera lub zgłaszającego, by wskazał datę, w której towary opuściły obszar celny Wspólnoty oraz urząd celny, przez który to nastąpiło.
2. Eksporter lub zgłaszający, z własnej inicjatywy lub na żądanie sporządzone zgodnie z ust. 1, mogą poinformować urząd celny wywozu, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty, podając datę, w której towary opuściły obszar celny Wspólnoty, oraz urząd celny, przez który to nastąpiło, oraz zażądać od urzędu celnego wywozu potwierdzenia wyprowadzenia towarów. W takim przypadku urząd celny wywozu żąda od urzędu celnego wyprowadzenia przekazania komunikatu »Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia«, a urząd celny wyprowadzenia udziela odpowiedzi w ciągu 10 dni.
3. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 2, urząd celny wyprowadzenia nie potwierdzi wyprowadzenia towarów w terminie określonym w ust. 2, urząd celny wywozu informuje o tym eksportera lub zgłaszającego.
Eksporter lub zgłaszający mogą przekazać urzędowi celnemu wywozu dowód, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty.
4. Dowód, o którym mowa w ust. 3, może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich:
a)
kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty;
b)
dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Wspólnoty;
c)
oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Wspólnoty;
d)
dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Wspólnoty;
e)
prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze wydobywające ropę naftową i gaz oraz na platformy produkcyjne.”;
22)
artykuł 796e otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 796e
1. Urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu w następujących przypadkach:
a)
po otrzymaniu komunikatu »Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia« z urzędu celnego wyprowadzenia;
b)
jeżeli, w przypadkach określonych w art. 796da ust. 2, nie otrzymał w ciągu 10 dni komunikatu »Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia« z urzędu celnego wyprowadzenia, ale jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 są dostateczne.
2. Jeżeli w ciągu 150 dni od daty zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzymał komunikatu »Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia« z urzędu celnego wyprowadzenia ani dostatecznych dowodów zgodnie z art. 796da ust. 4, urząd celny wywozu może uznać to za informację, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty.
3. O unieważnieniu zgłoszenia wywozowego urząd celny wywozu informuje eksportera lub zgłaszającego oraz deklarowany urząd celny wyprowadzenia. Urząd celny wywozu informuje deklarowany urząd celny wyprowadzenia o uznaniu dowodów zgodnie z ust. 1 lit. b).”;
23)
w art. 842a wprowadza się następujące zmiany:
a)
litera a) otrzymuje brzmienie:
„a)
wymienionych w art. 592a lit. a)-m);”;
b)
skreśla się lit. b);
24)
w art. 842d ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 592b ust. 2 i 3 oraz art. 592c stosują się z niezbędnymi zmianami.”;
25)
dodaje się art. 842f w brzmieniu:
„Artykuł 842f
Jeżeli po upływie 150 dni od daty złożenia wywozowej deklaracji skróconej towary objęte tą deklaracją nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty, wywozową deklarację skróconą uznaje się za niezłożoną.”;
26)
załącznik 30A zmienia się zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
27)
załącznik 37 zmienia się zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
28)
załącznik 38 zmienia się zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
29)
dodaje się załącznik 38d zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2009 r.
Jednakże do dnia 1 lipca 2010 r. art. 1 pkt 2, w zakresie, w jakim dotyczy on art. 4o ust. 4, oraz dane, o których mowa w załączniku 38d pkt 4, stosuje się jedynie w przypadku, gdy dane te są dostępne w systemach krajowych.
Artykuł 1 pkt 2, w zakresie, w jakim dotyczy on art. 4o ust. 1, stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Przed dniem 1 lipca 2009 r. państwa członkowskie mogą stosować art. 1 pkt 2 w zakresie, w jakim dotyczy on art. 4l. W takim przypadku powiadamiają one Komisję o dacie zastosowania tego przepisu. Komisja publikuje tę informację.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 kwietnia 2009 r.