Dyrektywa Rady
z dnia 3 grudnia 1982 r.
w sprawie wartości dopuszczalnej dla ołowiu w powietrzu
(82/884/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
jednym z podstawowych zadań Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej jest wspieranie w całej Wspólnocie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej oraz ciągłego i zrównoważonego wzrostu, który nie jest możliwy bez prowadzenia kampanii na rzecz walki z zanieczyszczeniem i zagrożeniami ani bez poprawy jakości życia i ochrony środowiska;
stosowanie ołowiu powoduje zanieczyszczanie nim wielu obszarów środowiska;
wdychany ołów znacząco przyczynia się do ogólnego zatrucia nim organizmów;
ochrona zdrowia ludzkiego przed niebezpieczeństwami związanymi z ołowiem wymaga monitorowania narażania człowieka na działanie ołowiu znajdującego się w powietrzu;
w pierwszym [4] i drugim [5] programie działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska stwierdza się, że walkę z tym zanieczyszczeniem należy traktować priorytetowo; wspomniane programy przewidują koordynację programów krajowych w tej dziedzinie i harmonizację polityk krajowych we Wspólnocie w oparciu o wspólny długoterminowy plan, mający na celu poprawę jakości życia; ponieważ Traktat nie przewiduje szczególnych uprawnień do działań wymaganych w tym celu, należy zastosować jego art. 235;
brak jest wystarczających informacji naukowo-technicznych, które umożliwiłaby Radzie ustanowienie szczególnych norm dla ochrony środowiska w całości; przyjęcie wartości dopuszczalnych dotyczących ochrony zdrowia ludzi przyczyni się także do ochrony środowiska;
wskazane jest ustalenie wartości dopuszczalnej stężenia ołowiu w powietrzu;
środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy muszą być wykonalne pod względem ekonomicznym i zgodne ze zrównoważonym rozwojem; w konsekwencji należy ustanowić wystarczająco długi okres na jej wykonanie; należy uwzględnić przepisy dyrektywy 78/611/EWG z dnia 29 czerwca 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zawartości ołowiu w benzynie [6];
pożądane jest monitorowanie jakości powietrza w miejscach, w których ludzie mogą stale i przez dłuższy czas być narażeni na działanie ołowiu i tam, gdzie istnieje ryzyko nieprzestrzegania wartości dopuszczalnej;
ważne jest, by Komisja otrzymywała informacje dotyczące stanowisk, na których pobiera się próbki, samego poboru próbek i procedur analitycznych wykorzystywanych do ustalenia stężenia ołowiu w powietrzu, miejsc, w których przekroczono wartość dopuszczalną ustanowioną w dyrektywie oraz stężeń mierzonych w tych miejscach, a także środków podjętych w celu uniknięcia powtórzenia się takich przypadków;
każdego roku począwszy od drugiego roku następującego po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy Komisja publikuje sprawozdanie zbiorcze wsprawie wykonania przepisów prawa krajowego przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy;
stosowanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie powinno doprowadzić do widocznego pogorszenia jakości powietrza w miejscach, gdzie poziom zanieczyszczenia ołowiem obserwowany w momencie wprowadzania w życie dyrektywy jest niższy niż ustalona wartość dopuszczalna;
w celu wykonania dyrektywy należy stosować się do właściwości przyjętych w Załączniku służących wyborowi metody pobierania próbek; w celu analizy pobranych próbek wskazane jest stosowanie metody referencyjnej wymienionej w Załączniku lub jakiejkolwiek innej metody, w odniesieniu do której uprzednio przedstawiono Komisji dowód, że zapewnia ona równoważne rezultaty;
dalsze zmiany właściwości, których należy przestrzegać przy wyborze metody pobierania próbek i referencyjnej metody analitycznej, wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy, mogą być wskazane w świetle postępu naukowo-technicznego osiągniętego w tej dziedzinie; w celu ułatwienia realizacji niezbędnych prac, należy przewidzieć procedurę umożliwiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskim i Komisją w ramach komitetu odpowiedzialnego za dostosowanie dyrektywy do postępu naukowo-technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa ustanawia wartość dopuszczalną dla ołowiu w powietrzu, w szczególności w celu ochrony ludzi przed skutkami oddziaływania ołowiu na środowisko.
2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku narażenia na działanie ołowiu w miejscu pracy.
Artykuł 2
1. Do celów niniejszej dyrektywy przez "wartość dopuszczalną" rozumie się stężenie ołowiu w powietrzu, którego, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych poniżej, nie wolno przekraczać.
2. Wartość dopuszczalną ustala się na 2 μg Pb/m 3 wyrażoną jako średnie stężenie roczne.
3. W dowolnym momencie Państwa Członkowskie mogą ustalić bardziej surowe ograniczenia niż ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
1. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że pięć lat po notyfikacji niniejszej dyrektywy stężenie ołowiu w powietrzu, mierzone zgodnie z art. 4, nie będzie większe niż wartość dopuszczalna podana w art. 2.
2. W przypadku gdy Państwo Członkowskie uzna, że wartość dopuszczalna ustalona w art. 2 ust. 2 może zostać przekroczona w niektórych miejscach cztery lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy, powiadamia o tym Komisję.
3. Zainteresowane Państwa Członkowskie, w ciągu dwóch lat od wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, przesyłają Komisji plany stopniowej poprawy jakości powierza w takich miejscach. Plany te, opracowane na podstawie odpowiednich informacji, co do charakteru, pochodzenia i zwiększania się zanieczyszczenia, w szczególności zawierają opis środków już podjętych lub przewidzianych oraz procedury stosowane lub planowane przez zainteresowane Państwa Członkowskie. Celem środków i procedur musi być doprowadzenie w możliwie najkrótszym czasie, a najpóźniej siedem lat po notyfikacji niniejszej dyrektywy, do zmniejszenie stężenia ołowiu w powietrzu w tych miejscach poniżej wartości dopuszczalnej ustalonej w art. 2 ust. 2. lub do tej wartości. Wymienione środki i procedury muszą uwzględniać przepisy dyrektywy 78/611/EWG oraz rezultaty otrzymane w wyniku jej stosowania.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, by stacje pobierania próbek powstały i działały w miejscach, w których ludzie mogą być stale i przez dłuższy czas narażeni na działanie ołowiu i tam, gdzie uznają, że zachodzi prawdopodobieństwo nieprzestrzegania przepisów art. 1 i 2.
Artykuł 5
1. Do celów stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej wniosek, informacji dotyczących:
- stanowisk pobierania próbek,
- procedur pobierania próbek i analizy stosowanych dla ustalenia stężenia ołowiu w powietrzu.
2. Corocznie nie później niż dnia 1 lipca, począwszy od roku kalendarzowego następującego po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o miejscach, w których wartość dopuszczalna ustalona w art. 2 ust. 2 została przekroczona w poprzednim roku kalendarzowym i o zanotowanych stężeniach.
3. Ponadto, nie później niż w ciągu roku kalendarzowego następującego po tym, w którym przekroczono wartości dopuszczalne, Państwa Członkowskie notyfikują Komisji środki, jakie podjęły w celu uniknięcia powtórzenia się takich przypadków.
Artykuł 6
Corocznie, począwszy od drugiego roku po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy, Komisja publikuje sprawozdanie zbiorcze w sprawie jej wykonania.
Artykuł 7
Stosowanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie może spowodować znacznego pogorszenia jakości powietrza w miejscach, w których poziom zanieczyszczenia ołowiem w okresie wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy jest niski w porównaniu do wartości dopuszczalnej ustalonej w art. 2 ust. 2.
Artykuł 8
W celu stosowania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przestrzegają właściwości ustanowionych w Załączniku, służących wyborowi metody pobierania próbek; w celu analizy pobranych próbek Państwa Członkowskie wykorzystują metodę referencyjną, określoną w Załączniku lub jakąkolwiek inną metodę, w odniesieniu do której uprzednio przedstawiono Komisji dowody, że zapewnia ona równoważne rezultaty.
Artykuł 9
Procedura dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego określona w art. 10 i 11, odnosi się do właściwości, których należy przestrzegać w przypadku wyboru metody pobierania próbek i metody referencyjnej, określonych w Załączniku.
Dostosowanie nie może powodować bezpośredniej lub pośredniej zmiany stosowania rzeczywistej wartości stężenia ustalonej w art. 2 ust. 2.
Artykuł 10
1. Niniejszym ustanawia się Komitet ds. dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego, zwany dalej "Komitetem"; w skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
2. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
1. W przypadku gdy wymagane jest przestrzeganie procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa jest kierowana do Komitetu przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności pilności sprawy. Opinie przyjmuje się większością 45 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie stanowi w ciągu trzech miesięcy po przekazaniu jej sprawy, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 24 miesięcy od jej notyfikacji oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 3 grudnia 1982 r.