Dyrektywa Rady
z dnia 20 czerwca 1989 r.
dotycząca higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych
(89/437/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zapewnienie sprawnego funkcjonowania wspólnego rynku, a przede wszystkim wspólnej organizacji rynku jaj ustanowionej rozporządzeniem (EWG) nr 2771/75 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3907/87 [5] oraz wspólnego systemu handlu dla owalbumin i laktalbumin wprowadzonego rozporządzeniem (EWG) nr 2783/75 [6], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 4001/87 [7], jest rzeczą niezbędną, aby obrót produktami jajecznymi nie był dłużej ograniczany przez rozbieżności pomiędzy Państwami Członkowskimi w zakresie wymagań sanitarnych w tym sektorze; powyższe umożliwi ujednolicenie produkcji oraz doprowadzi do konkurencji opartej na równych warunkach przy jednoczesnym zapewnieniu konsumentom wyrobów dobrej jakości;
obrót niektórymi produktami jajecznymi, które nie zostały ujęte w załączniku II do Traktatu, jest ściśle powiązany z obrotem produktami, dla których istnieje organizacja rynków; należy wyeliminować nieuczciwą konkurencję dla wszystkich produktów jajecznych;
uważa się za stosowne wyłączenie z zakresu tej dyrektywy produktów jajecznych stosowanych w małych zakładach, sklepach lub restauracjach oraz używanych do wytwarzania artykułów spożywczych przeznaczonych do bezpośredniej sprzedaży końcowemu odbiorcy lub do konsumpcji na miejscu;
wymagania sanitarne powinny zostać określone dla produkcji, przechowywania oraz transportu produktów jajecznych; w szczególności istotne jest określenie przepisów regulujących wydawanie zezwoleń zakładom;
istotne jest również ustanowienie wymagań sanitarnych, którym muszą odpowiadać produkty jajeczne;
wspomniane przepisy muszą w taki sam sposób dotyczyć handlu w ramach Wspólnoty jak i w ramach poszczególnych Państw Członkowskich;
odpowiedzialność za spełnianie wymagań sanitarnych odnośnie produktów jajecznych, określonych w niniejszej dyrektywie ponoszą przede wszystkim producenci; właściwe władze Państw Członkowskich muszą sprawdzać, poprzez przeprowadzanie kontroli i inspekcji, czy producenci stosują się do wyżej wymienionych wymagań; przepisy odnośnie takich kontroli i inspekcji muszą uwzględniać potrzeby rynku wewnętrznego;
należy prowadzić kontrole wyrywkowe w celu wykrywania obecności pozostałości substancji potencjalnie szkodliwych dla zdrowia ludzkiego;
powinny zostać wprowadzone wspólnotowe środki kontroli w celu zagwarantowania jednolitego we wszystkich Państwach Członkowskich stosowania standardów określonych w niniejszej dyrektywie;
w kontekście handlu wewnątrzwspólnotowego, nadawca, odbiorca, lub ich przedstawiciele muszą mieć możliwość uzyskania opinii eksperta w przypadku zaistnienia sporu z właściwymi władzami Państw Członkowskich, które są krajami przeznaczenia;
warunki wprowadzania na rynek Wspólnoty produktów jajecznych wyprodukowanych w państwie trzecim, nie mogą być bardziej korzystne niż warunki określone w niniejszej dyrektywie; należy podjąć działania w celu ustalenia procedury wspólnotowej umożliwiającej przeprowadzanie inspekcji w zakładach państw trzecich;
zadanie podjęcia działań w celu zastosowania niniejszej dyrektywy powinno zostać powierzone Komisji; w tym celu należy określić procedury wprowadzające ścisłą i efektywną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa wymagania higieniczne i sanitarne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów jajecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi oraz do wytwarzania artykułów spożywczych.
Jednakże, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- finalnych artykułów spożywczych wytworzonych z produktów jajecznych określonych w art. 2 oraz objętych przepisami art. 3,
- produktów jajecznych wytwarzanych w małych zakładach, które nie podlegają żadnemu wcześniejszemu przetwarzaniu w celu ich wykorzystania do wyrobu artykułów spożywczych przeznaczonych do bezpośredniej sprzedaży, bez pośredników, konsumentom lub do konsumpcji na miejscu bezpośrednio po przygotowaniu.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicję podaną w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75 [8]. Następujące definicje mają również zastosowanie:
1) "produkty jajeczne": produkty otrzymane z jaj, ich różnych składników lub ich mieszanin, po usunięciu skorupy oraz błony, przeznaczone do spożycia przez ludzi; mogą być częściowo uzupełnione przez inne artykuły spożywcze lub dodatki; mogą być płynne, skoncentrowane, wysuszone, skrystalizowane, zamrożone, szybko zamrożone lub skoagulowane;
2) "ferma produkcyjna": nie naruszając przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 [9], ferma do produkcji jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi;
3) "zakład produkcyjny": zakład dopuszczony do produkcji i/lub przetwarzania produktów jajecznych;
4) "jaja popękane": jaja z uszkodzoną, ale nierozbitą skorupą i nienaruszoną błoną;
5) "partia": ilość produktów jajecznych, która zostanie wyprodukowana na takich samych warunkach, w szczególności przetworzona w trakcie jednego ciągłego procesu;
6) "przesyłka": ilość produktów jajecznych stanowiących pojedynczą dostawę do jednego miejsca przeznaczenia, w celu dalszego przetworzenia przez przemysł spożywczy lub przeznaczoną do bezpośredniego spożycia przez ludzi;
7) "kraj wysyłki": Państwo Członkowskie lub państwo trzecie, z którego produkty jajeczne są wysyłane do innego Państwa Członkowskiego;
8) "kraj przeznaczenia": Państwo Członkowskie, do którego produkty jajeczne są przesyłane z innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;
9) "pakowanie": umieszczanie produktów jajecznych w dowolnym opakowaniu;
10) "właściwe władze": departament weterynaryjny lub inny równoważny departament wyznaczony przez Państwo Członkowskie do monitorowania przestrzegania przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie;
11) "wprowadzanie na rynek": oznacza obrót produktami jajecznymi, zgodnie z definicją w art. 1 pkt. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, że tylko produkty jajeczne spełniające następujące wymagania ogólne będą produkowane jako artykuły spożywcze lub wykorzystywane przy produkcji żywności:
a) muszą one być otrzymywane z jaj kurzych, kaczych, gęsich, indyczych, perliczych lub przepiórczych, lecz nie z mieszanki jaj różnych gatunków;
b) muszą posiadać wyszczególnienie ich procentowej zawartości jaj, w przypadku, gdy są one częściowo uzupełnione przez inne artykuły spożywcze lub dodatki, które powinny spełniać wymagania zawarte w art. 12;
c) muszą zostać przetworzone i wyprodukowane w zakładzie posiadającym zezwolenie zgodnie z art. 6, który spełnia warunki zawarte w rozdziałach I i II Załącznika oraz wymagania niniejszej dyrektywy;
d) muszą zostać wyprodukowane w warunkach higienicznych, zgodnie z rozdziałami III i V Załącznika, z jaj spełniających wymagania określone w rozdziale IV Załącznika;
e) muszą zostać poddane procesowi przetworzenia dopuszczonemu przez procedurę określoną w art. 14, w taki sposób, że między innymi odpowiadają specyfikacjom analitycznym określonym w rozdziale VI załącznika;
Jednakże, gdzie jest to konieczne ze względu na proces technologiczny związany z wyprodukowaniem pewnych artykułów spożywczych z produktów jajecznych, właściwe władze zadecydują, na podstawie kryteriów, które zostaną ustalone, zgodnie z procedurą określoną w art. 14, że pewne produkty jajeczne nie muszą przechodzić procesu przetwarzania; w takim przypadku produkty jajeczne muszą zostać natychmiast zużyte w tym zakładzie, w którym zostały przeznaczone do produkcji innych artykułów spożywczych;
f) muszą odpowiadać specyfikacjom analitycznym przewidzianym w rozdziale VI Załącznika;
g) muszą być poddane kontroli sanitarnej zgodnie z rozdziałem VII Załącznika;
h) muszą być opakowane zgodnie z rozdziałem VIII Załącznika;
i) muszą być przechowywane i transportowane zgodnie z rozdziałami IX i X Załącznika;
j) muszą być opatrzone znakiem zdrowotności produktu przewidzianym w rozdziale XI Załącznika oraz w przypadku przeznaczenia do bezpośredniego spożycia przez ludzi muszą spełniać wymagania dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r., dotyczącej ujednolicenia w Państwach Członkowskich przepisów związanych z oznakowaniem, wystawianiem i reklamowaniem artykułów spożywczych przeznaczonych do sprzedaży finalnemu konsumentowi [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/197/EWG [11].
Artykuł 4
Właściwe władze zapewnią, że producenci produktów jajecznych podejmą wszystkie niezbędne działania w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności, że:
- próbki do badań laboratoryjnych są pobierane w celu kontrolowania zgodności specyfikacji analitycznych z przedstawionymi w rozdziale VI Załącznika,
- produkty jajeczne, które nie mogą być przechowywane w temperaturze pokojowej są transportowane lub przechowywane w temperaturach przewidzianych w rozdziałach IX i X Załącznika,
- określany jest okres gwarancji przechowywania produktów jajecznych,
- wyniki różnych kontroli i testów są rejestrowane i zachowywane do wglądu dla wymienionych władz przez okres dwóch lat,
- każda partia jest oznakowana w sposób umożliwiający rozpoznanie daty przetworzenia; oznaczenie przesyłki musi być zamieszczone w rejestrze produkcyjnym oraz na znaku zdrowotności produktu, określonym w rozdziale XI.
Artykuł 5
1. Państwa Członkowskie zapewnią, że będą prowadzone kontrole w celu wykrywania pozostałości substancji mających działanie farmakologiczne lub hormonalne oraz pozostałości antybiotyków, pestycydów, detergentów i innych substancji, które są szkodliwe lub mogą zmieniać właściwości organoleptyczne produktów jajecznych lub powodujących, że spożywanie produktów jajecznych jest niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego.
2. W przypadku, gdy w badanych produktach jajecznych zostaną stwierdzone pozostałości w ilościach przekraczających poziomy ustalone zgodnie z ust. 4, nie wolno ich używać do żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi lub umieszczać na rynku w celu wykorzystania przy produkcji artykułów spożywczych lub do bezpośredniego spożycia.
3. Badania wykrywające pozostałości muszą być prowadzone według wypróbowanych i naukowo uznawanych metod, w szczególności zgodnie z metodami zalecanymi w dyrektywach Wspólnoty lub innymi normami międzynarodowymi.
Musi istnieć możliwość oceny testów na obecność pozostałości, z wykorzystaniem metod referencyjnych opracowanych, zgodnie z procedurą w art. 14, po uprzednim wyrażeniu opinii przez Naukowy Komitet Weterynaryjny.
Zgodnie z tą samą procedurą w każdym Państwie Członkowskim musi zostać wyznaczone, co najmniej jedno laboratorium referencyjne w celu prowadzenia badań odnośnie pozostałości, w przypadkach, do których mają zastosowanie art. 7 i 8.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich metody referencyjne oraz wykaz laboratoriów referencyjnych.
4. Stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, Rada przyjmuje:
- szczegółowe ustalenia odnośnie do monitoringu,
- poziomy tolerancji dla substancji, o których mowa w ust. 2,
- częstotliwość pobierania próbek.
Artykuł 6
1. Państwa Członkowskie tworzą listy swoich zakładów produkcyjnych posiadających zezwolenie, z których każdy musi posiadać numer zezwolenia. Państwa Członkowskie przekażą wymienione listy pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Żadne z Państw Członkowskich nie wyda zezwolenia zakładowi, jeżeli nie zostanie zapewniona zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy. Państwo Członkowskie cofnie zezwolenie, jeśli warunki, na podstawie których zezwolenie zostało uzyskane, nie są spełniane. Pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisja zostaną powiadomione o cofnięciu zezwolenia.
2. Właściwe władze są odpowiedzialne za regularne przeprowadzanie inspekcji i nadzoru nad zakładami produkcyjnymi oraz pakowaniem; każdorazowo zostanie im zapewniony swobodny dostęp do wszystkich części zakładu produkcyjnego w celu sprawdzenia czy przestrzegane są przepisy niniejszej dyrektywy.
W przypadku, gdy inspekcja wykaże, że nie wszystkie wymagania niniejszej dyrektywy są spełnione, właściwe władze podejmą odpowiednie działania w celu naprawienia zaistniałej sytuacji.
Artykuł 7
1. Eksperci Komisji mogą we współpracy z właściwymi władzami przeprowadzać kontrole na miejscu, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy; w szczególności mogą oni sprawdzać, czy zakład posiadający zezwolenie zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75, aktualnie spełnia wymagania dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego przeprowadzane są kontrole, zapewni ekspertom wszelką niezbędną pomoc w trakcie wykonywanych obowiązków. Komisja poinformuje zainteresowane Państwo Członkowskie o wynikach kontroli.
Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmie działania w celu uwzględnienia wyników kontroli. Jeżeli Państwo Członkowskie nie podejmie takich działań Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, podjąć decyzję w wyniku której dane Państwo Członkowskie musi wstrzymać wprowadzanie na rynek produktów jajecznych pochodzących z zakładu, który nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy.
2. Przed rozpoczęciem kontroli, o której mowa w ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w art. 14, zostaną ustalone ogólne warunki stosowania tego artykułu i zostaną ustalone zalecenia Komisji obejmujące zasady postępowania w trakcie kontroli, zgodnie z ust. 1.
Artykuł 8
1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 6 i 7, kraj przeznaczenia może, jeżeli istnieją poważne podstawy do podejrzewania nieprawidłowości, przeprowadzać niedyskryminujące inspekcje produktów jajecznych, w celu sprawdzenia zgodności przesyłki z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
2. Inspekcje, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane w miejscu przeznaczenia towarów lub w innym odpowiednim miejscu, pod warunkiem, że wybór takiego miejsca możliwie jak najmniej zakłóca trasę przewozu towarów.
Inspekcje takie muszą być przeprowadzane możliwie jak najszybciej, żeby nadmiernie nie opóźniały wprowadzenia produktów jajecznych na rynek lub nie powodowały opóźnień mogących obniżać ich jakość.
3. Jeżeli podczas trwania inspekcji przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 i 2 zostanie stwierdzone, że produkty jajeczne nie odpowiadają niniejszej dyrektywie, właściwe władze kraju przeznaczenia mogą przedstawić nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawicielowi możliwości wycofania przesyłki z rynku w celu poddania jej dalszej obróbce lub też wykorzystania jej do innych celów, jeśli jest to dopuszczalne ze względów sanitarnych. Jeżeli nie jest to dopuszczalne, alternatywą musi być zniszczenie produktów jajecznych. W każdym przypadku właściwe władze podejmą środki ostrożności, aby zapobiec nieodpowiedniemu zużyciu takich produktów jajecznych.
4. a) Decyzje oraz podstawy do ich podjęcia muszą zostać przedłożone nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawicielowi. Na żądanie takiej osoby należy podać przyczyny podjętych decyzji i przedłożyć je na piśmie wraz ze szczegółowymi informacjami co do dostępnych środków odwoławczych, ich rodzajów oraz ograniczeń czasowych, w ramach których należy podjąć działanie.
Środki odwoławcze dostępne dla nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawiciela nie zostaną objęte niniejszą dyrektywą.
b) Jeżeli takie decyzje zostały podjęte z powodu zaistnienia szczególnie poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, należy niezwłocznie powiadomić właściwe władze wysyłającego Państwa Członkowskiego oraz Komisję.
c) W następstwie takiego zawiadomienia można podjąć odpowiednie środki, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, w szczególności w celu koordynacji działań podejmowanych w innych Państwach Członkowskich odnośnie produktów jajecznych.
5. Państwa Członkowskie przyznają nadawcy produktów jajecznych, które w wyniku inspekcji przeprowadzonej według ust. 1, nie mogły zostać wprowadzone na rynek, prawo do zasięgnięcia opinii eksperta.
Ekspert musi być obywatelem jednego z Państw Członkowskich, jednak ani z kraju wysyłki ani z kraju przeznaczenia.
Komisja w odpowiedzi na wniosek Państw Członkowskich, przedstawi listę ekspertów, którym może zostać zlecone przygotowanie takiej opinii. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 9
Jeżeli jakieś Państwo Członkowskie po przeprowadzeniu inspekcji, zgodnie z art. 8, uzna, że przepisy niniejszej dyrektywy nie są już przestrzegane w którymś z zakładów innego Państwa Członkowskiego, powiadomi o tym właściwe władze tego Państwa Członkowskiego. Władze te podejmą wszystkie niezbędne działania oraz powiadomią właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach i przyczynach ich podjęcia.
Jeżeli pierwsze Państwo Członkowskie obawia się, że wymienione działania nie zostały podjęte lub są nieodpowiednie, obydwa Państwa Członkowskie będą poszukiwały sposobów i środków naprawy sytuacji, jeśli jest to konieczne, poprzez przeprowadzenie inspekcji zakładu.
Zainteresowane Państwa Członkowskie poinformują Komisję o sporze i o osiągniętych rozwiązaniach.
Jeżeli niemożliwe jest osiągnięcie porozumienia między Państwami Członkowskimi, jedno z nich w odpowiednim czasie przedstawi sprawę Komisji, która zleci jednemu lub kilku ekspertom wydanie opinii.
W oczekiwaniu na opinię, wysyłające Państwo Członkowskie nasili kontrole produktów jajecznych pochodzących z danego zakładu oraz, na prośbę Państwa Członkowskiego przeznaczenia, Komisja wyśle bezzwłocznie eksperta do zakładu wysyłającego, w celu zaproponowania odpowiednich tymczasowych środków ochronnych.
W świetle opinii wymienionej w akapicie czwartym lub w efekcie kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 7 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą mieć prawo, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, do czasowego zakazania wprowadzania na ich terytorium produktów jajecznych pochodzących z tego zakładu.
Uprawnienie to może zostać cofnięte, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, na podstawie kolejnej opinii wydanej przez jednego lub kilku ekspertów.
Eksperci są obywatelami Państwa Członkowskiego niezaangażowanego w spór.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 10
Załącznik do niniejszej dyrektywy zmienia Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 11
1. W oczekiwaniu na wdrożenie przepisów niniejszej dyrektywy, krajowe przepisy określające zasady importu produktów jajecznych z państw trzecich obowiązują nadal i nie mogą one być bardziej korzystne niż przepisy dotyczące zasad handlu wewnątrzwspólnotowego.
2. Inspekcje odbywające się na miejscu są przeprowadzane przez ekspertów z Państw Członkowskich oraz Komisji. Eksperci Państw Członkowskich, którym zleca się przeprowadzenie inspekcji są wyznaczani przez Komisję spośród zaproponowanych przez Państwa Członkowskie. Inspekcje są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nimi koszty.
3. Lista zakładów spełniających wymagania przedstawione w Załączniku jest opracowywana zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
4. Świadectwo zdrowia towarzyszące produktom importowanym oraz rodzaj i forma znaku zdrowotności stosowane dla produktów muszą odpowiadać wzorcowi określonemu zgodnie z procedurą z art. 14.
Artykuł 12
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, decyduje, które spośród dodatkowych substancji zawartych w liście dodatków zatwierdzonych na podstawie obowiązujących przepisów Wspólnoty w zakresie dodatków dopuszczonych do stosowania w artykułach spożywczych, mogą być stosowane przy produkcji produktów jajecznych, określonych w art. 3 lit. a) oraz ustali szczegółowe zasady ich stosowania.
W oczekiwaniu na tę decyzję nadal obowiązują w tym zakresie przepisy krajowe.
Artykuł 13
1. W przypadku konieczności zastosowania procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa jest niezwłocznie przedstawiana przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r. (dalej zwanego Komitetem).
2. Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt działań, które powinny zostać podjęte. Komitet wyda swoją opinię na temat projektu w czasie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy. Opinia zostanie wydana większością głosów, zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu, który przewiduje podjęcie decyzji przez Radę na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w wymienionym artykule. Przewodniczący nie głosuje.
3. Komisja przyjmie zamierzone działania, jeśli będą one zgodne z opinią Komitetu.
4. Jeżeli jednak zamierzone działania nie będą zgodne z opinią Komitetu lub, jeśli opinia taka nie zostanie wydana, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie propozycję dotyczącą działań, które należy podjąć. Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie 15 dni od daty skierowania sprawy do Rady, Rada nie podejmie żadnej decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, za wyjątkiem odrzuconych przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 14
1. W przypadku konieczności zastosowania procedury określonej w tym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt działań, które powinny być podjęte. Komitet wydaje swoją opinię odnośnie projektu w czasie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy. Opinia zostaje wydana większością głosów, zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu, który przewiduje przyjęcie decyzji podjętych przez Radę na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie głosuje.
3. Komisja przyjmuje zaproponowane działania, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
4. Jeżeli zaproponowane działania nie są zgodne z opinią Komitetu lub, jeśli opinia taka nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które należy podjąć. Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od daty skierowania sprawy do Rady, Rada nie podejmie żadnych działań, Komisja przyjmuje zaproponowane środki, za wyjątkiem odrzuconych przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 31 grudnia 1991 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Komisja przedkłada Radzie, najpóźniej do 31 grudnia 1994 r., sprawozdanie dotyczące nabytych doświadczeń w tym zakresie, wraz z propozycjami, gdzie jest to stosowne, mającymi na celu dostosowanie załącznika do niniejszej dyrektywy ze szczególnym uwzględnieniem osiągnięć naukowych i technologicznych.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 20 czerwca 1989 r.