Rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94
z dnia 7 marca 1994 r.
w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
wspólna polityka handlowa musi być oparta na jednolitych zasadach; wspólne przepisy stosowane do towarów przywożonych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 288/82 z dnia 5 lutego 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [1], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1765/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z krajów o upaństwowionym handlu [2], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1766/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej [3] oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3420/83 z dnia 14 listopada 1983 r. w sprawie ustaleń dotyczących przywozu produktów pochodzących z krajów o upaństwowionym handlu, niezliberalizowanych na poziomie Wspólnoty [4], stanowią ważny aspekt tej polityki; jednakże wciąż dopuszczają one wyjątki i odstępstwa, co umożliwia Państwom Członkowskim kontynuację stosowania środków krajowych w stosunku do przywozu niektórych wyrobów, tak więc polityka ta wymaga uzupełnienia;
na mocy art. 7a Traktatu od dnia 1 stycznia 1993 r. rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wprowadzenie wspólnej polityki handlowej, która dotyczy reguł przywozu, jest dlatego niezbędnym uzupełnieniem wprowadzenia rynku wewnętrznego i jedynym środkiem zapewniającym, że reguły mające zastosowanie do handlu wspólnotowego z państwami trzecimi prawidłowo odzwierciedlają integrację rynków;
w celu osiągnięcia większej jednolitości reguł przywozu konieczne jest wyeliminowanie wyjątków i odstępstw wynikających z pozostających w mocy krajowych środków polityki handlowej oraz w szczególności z ograniczeń ilościowych utrzymywanych przez Państwa Członkowskie na mocy rozporządzenia (EWG) nr 288/82; gospodarcze i przemysłowe następstwa ich zniesienia są lub mogą być brane pod uwagę we wspólnotowych politykach horyzontalnych dotyczących danego rynku; ta jednolitość musi być osiągnięta poprzez ustanowienie, tak dalece jak to tylko możliwe z uwzględnieniem cech systemu gospodarczego w państwach trzecich, przepisów podobnych do stosowanych na mocy wspólnych reguł dla innych państw trzecich;
liberalizacja przywozu, mianowicie brak jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub ich zawieszenie, musi dlatego stanowić punkt wyjścia dla reguł wspólnotowych;
w wyniku zakończenia rokowań Rundy Urugwajskiej GATT w sprawie integracji sektora włókienniczego i odzieżowego z normalnymi regułami i zasadami Światowej Organizacji Handlu konieczne jest, aby wyjątki i odstępstwa wynikające z pozostających w mocy krajowych środków polityki handlowej zostały zawieszone do czasu, kiedy wyroby będące przedmiotem sprawy zostaną zintegrowane zgodnie z tym porozumieniem;
dodatkowo dla ograniczonej liczby wyrobów pochodzących z niektórych państw trzecich z powodu wrażliwości sektora włókienniczego Wspólnoty ograniczenia ilościowe i środki nadzoru stosowane na poziomie wspólnotowym powinny być zawarte w niniejszym rozporządzeniu;
powinno się wprowadzić specjalne przepisy dotyczące ponownego przywozu na mocy uzgodnień dotyczących uszlachetniania biernego;
przywóz pewnych wyrobów włókienniczych z pewnych państw trzecich może być poddany nadzorowi wspólnotowemu, limitom ilościowym lub innym właściwym środkom;
jeżeli jest stosowany nadzór wspólnotowy, dopuszczenie do swobodnego obrotu danych wyrobów musi być dokonane za okazaniem dokumentu przywozowego spełniającego jednolite kryteria; dokument ten, na zwykły wniosek importera, musi być potwierdzony przez władze Państwa Członkowskiego w określonym czasie, lecz bez uzyskania w ten sposób przez importera prawa do przywozu; dokument ten musi być dlatego ważny jedynie przez taki okres, w którym reguły przywozowe pozostają bez zmian;
interes Wspólnoty wymaga, aby Państwa Członkowskie i Komisja zapewniły możliwie pełną wymianę informacji wynikających z nadzoru wspólnotowego;
doświadczenie pokazało, że konieczne jest przyjęcie bardziej dokładnych kryteriów określających możliwe szkody oraz wprowadzenie dochodzeń, umożliwiających Komisji równoczesne wprowadzanie właściwych środków w pilnych przypadkach;
w tym celu powinny być wprowadzone bardziej szczegółowe przepisy w sprawie wszczynania dochodzeń, wymaganych kontroli i inspekcji, przesłuchań zainteresowanych osób, postępowania dotyczącego uzyskanych informacji oraz kryteriów dotyczących szacowania szkód;
powinien zostać ustanowiony nowy system nakładania ograniczeń ilościowych opierający się na zasadzie jednolitej wspólnej polityki handlowej, zgodnie z wytycznymi określonymi przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz z zasadą rynku wewnętrznego;
konieczne jest ustanowienie właściwego systemu nakładania wspólnotowych ograniczeń ilościowych;
procedura administracyjna musi zapewnić, aby wszyscy ubiegający się mieli sprawiedliwy dostęp do kontyngentów;
w interesie jedności reguł dotyczących przywozu formalności przeprowadzane przez importerów powinny być uproszczone oraz muszą być identyczne bez względu na miejsce odprawy celnej towarów; pożądane jest dlatego, aby wszelkie formalności były przeprowadzane z zastosowaniem formularzy odpowiadających wzorowi, który jest załączony do niniejszego rozporządzenia;
nadzór lub środki ochronne ograniczone do jednego lub kilku regionów zamiast do całej Wspólnoty mogą jednakże okazać się konieczne; niemniej jednak takie środki powinny być dozwolone tylko wyjątkowo oraz tam, gdzie nie ma innego rozwiązania; konieczne jest dodatkowo zapewnienie, że takie środki mają charakter czasowy i powodują minimalne zakłócenie działania rynku wewnętrznego;
przepisy niniejszego rozporządzenia oraz przepisy regulujące jego wdrożenie nie powinny naruszać istniejącego krajowego i wspólnotowego prawodawstwa dotyczącego tajemnicy zawodowej;
pożądane jest, aby zarządzanie i procedury decyzyjne były tradycyjnie przewidzianymi w sektorze włókienniczym i odzieżowym;
dlatego konieczne jest powołanie komitetu w tym celu, aby badać warunki przywozu, tendencje przywozowe oraz różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej oraz, tam gdzie jest to właściwe, środki, które należy podjąć;
konieczne jest zapewnienie, aby ten komitet również posiadał uprawnienia do przeglądu i kontroli podejmowanych środków na podstawie systemu przyznawania kontyngentów w celu przystosowania ich do zmian sytuacji;
nie jest konieczne utrzymywanie w dalszym ciągu dwóch oddzielnych rozporządzeń dla krajów o upaństwowionym handlu i dla Chińskiej Republiki Ludowej;
powinno się zapewnić wdrożenie środków ochronnych wymaganych przez interesy Wspólnoty z odpowiednim uwzględnieniem istniejących zobowiązań międzynarodowych;
środki objęte niniejszym rozporządzeniem znajdują się w kompetencji Wspólnoty Europejskiej i są zarówno konieczne, jak i właściwe w celu realizacji wspólnej polityki handlowej oraz zabezpieczenia podjętych już przez Wspólnotę środków w sektorze włókienniczym i odzieżowym;
rozporządzenia (EWG) nr 288/82, (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 powinny zostać uchylone w zakresie, w jakim dotyczą wyrobów włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
TYTUŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu wyrobów włókienniczych znajdujących się w sekcji XI Nomenklatury Scalonej oraz innych wyrobów włókienniczych, wymienionych w załączniku I, pochodzących z państw trzecich i nieobjętych dwustronnymi porozumieniami, protokołami lub innymi uzgodnieniami czy też innymi szczególnymi wspólnotowymi regułami przywozowymi.
2. Do celów ust. 1 powyżej wyroby włókiennicze z sekcji XI Nomenklatury Scalonej są klasyfikowane według kategorii określonych w załączniku I A, z wyjątkiem wyrobów objętych kodami CN 56041000, 63090000 i 6310, które są wymienione w załączniku I B.
3. Do celów niniejszego rozporządzenia termin "wyroby pochodzące" oraz metody kontroli pochodzenia takich wyrobów są definiowane przez odpowiednie obowiązujące reguły wspólnotowe.
Artykuł 2
1. Przywóz do Wspólnoty wyrobów określonych w art. 1 i pochodzących z państw trzecich innych niż wymienione w załączniku II jest wolny i dlatego nie jest poddany ograniczeniom ilościowym, bez uszczerbku dla:
- środków, które mogą być podjęte na mocy tytułu III;
- środków, które mogą być podjęte na mocy szczególnych wspólnych reguł przywozowych w czasie obowiązywania tych reguł, oraz
- rocznych ograniczeń ilościowych wymienionych w załączniku III A stosowanych od dnia 31 grudnia 1993 r. na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 288/82 w stosunku do przywozu wyrobów wymienionych w załączniku I i pochodzących z państw trzecich innych niż określone w załączniku II;
- rocznych ograniczeń ilościowych wymienionych w załączniku III B stosowanych w odniesieniu do wyrobów włókienniczych pochodzących ze wskazanych tam krajów.
2. Ograniczenia ilościowe wymienione w załączniku III A są niniejszym zawieszone do czasu zintegrowania wyrobów będących przedmiotem sprawy z normalnych regułami i zasadami Światowej Organizacji Handlu zgodnie z porozumieniem w sprawie wyrobów włókienniczych i odzieżowych wynegocjowanym w ramach rokowań Rundy Urugwajskiej GATT.
Artykuł 3
1. Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku IV i pochodzących z krajów wskazanych w tym załączniku podlega rocznym limitom ilościowym ustalonym w tym załączniku, jeżeli te wyroby są wysłane po lub w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Do celów niniejszego ustępu towary uważa się za wysłane w dniu, w którym zostały załadowane do wywożącego je samolotu, pojazdu lub na statek.
2. Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie towarów przywiezionych podlegających limitom ilościowym określonym w ust. 1 wymaga przedstawienia zezwolenia na przywóz lub równoważnego dokumentu wydanego przez władze Państw Członkowskich zgodnie z procedurą określoną w niniejszym rozporządzeniu. Towary, na które zostało wydane zezwolenia na przywóz zgodnie z niniejszym ustępem, są zaliczone na poczet limitów ilościowych ustalanych na rok kalendarzowy, na który zostały ustalone limity ilościowe.
3. Wszelkie wyroby włókiennicze określone w załączniku V i pochodzące z krajów tam wskazanych mogą być przywożone do Wspólnoty, pod warunkiem że roczny limit ilościowy został ustalony zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
4. Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych innych niż określone w ust. 1 i 3 powyżej i pochodzące z krajów wskazanych w załączniku II będzie swobodny, poddany środkom, które mogą być podjęte na mocy tytułu III, i środkom, które są lub mogą być podjęte na mocy szczególnych wspólnych reguł przywozowych na czas obowiązywania tych reguł.
Artykuł 4
1. Bez uszczerbku dla środków, które mogą być podjęte na mocy wspólnych reguł przywozowych lub na mocy tytułu III, powrotny przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych po uszlachetnieniu w innych krajach niż wymienione w załączniku II nie podlega limitom ilościowym.
2. Jednakże powrotny przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku VI po uszlachetnieniu w krajach tam wymienionych nie podlega rocznym ograniczeniom ilościowym, określonym w załączniku III B, pod warunkiem że są one stosowane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie zasadami dotyczącymi uszlachetniania biernego oraz w ramach rocznych limitów ustalonych w załączniku VI.
Artykuł 5
1. Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji załączniki III-VII mogą być przedmiotem obrad w ramach komitetu przewidzianego w art. 25.
2. Na zakończenie tych obrad Komisja może przyjąć, zgodnie z odpowiednim właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, środki wymagane do przyjęcia załączników III-VII.
TYTUŁ II
Wspólnotowa procedura informacyjna i dochodzeniowa
Artykuł 6
1. W odniesieniu do wyrobów włókienniczych w załączniku I Państwa Członkowskie w terminie 30 dni od końca każdego miesiąca notyfikują Komisji o łącznej ilości towarów przywiezionych w danym miesiącu z wyszczególnieniem kraju pochodzenia i kodu Nomenklatury Scalonej oraz jednostek, a także, tam gdzie to stosowne, dodatkowych jednostek kodu CN. Przywóz rozbija się na pozycje zgodnie z obowiązującymi procedurami statystycznymi.
2. W celu umożliwienia monitorowania tendencji rynkowych w zakresie wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem Państwa Członkowskie przekazują Komisji do dnia 31 marca każdego roku dane statystyczne z poprzedniego roku dotyczące wywozu. Dane statystyczne dotyczące produkcji oraz konsumpcji każdego produktu są przekazywane w sposób, który zostanie ustalony w późniejszym terminie zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
3. Jeżeli wymagać tego będzie charakter wyrobów lub szczególne okoliczności, Komisja, na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może zmienić terminy przekazywania wyżej wymienionych informacji na mocy właściwej procedury przewidzianej w art. 25.
4. W pilnych przypadkach, określonych w art. 13, zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie przesyłają teleksem Komisji i innym Państwom Członkowskim niezbędne statystyki dotyczące przywozu oraz dane ekonomiczne.
Artykuł 7
1. Jeżeli jest oczywiste dla Komisji, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające dochodzenie, w odniesieniu do warunków przywozu wyrobów wymienionych w art. 1, Komisja, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25:
a) ogłasza wszczęcie dochodzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; takie ogłoszenia zawierają streszczenie otrzymanej informacji oraz przewidują, że wszelkie istotne informacje mają być przekazywane Komisji do wiadomości; Komisja określi termin, w czasie którego zainteresowane strony mogą przekazywać na piśmie do wiadomości swoje poglądy;
b) wszczyna dochodzenie, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi.
2. W uzupełnieniu do informacji przekazywanych na mocy art. 6 Komisja poszukuje wszelkich informacji, które uważa za konieczne oraz, tam gdzie jest to właściwe, po konsultacji z komitetem określonym w art. 25 dokłada wszelkich starań, aby sprawdzić te informacje, kontaktując się z importerami, podmiotami gospodarczymi, agentami, producentami, związkami oraz organizacjami handlowymi.
Komisja jest wspomagana podczas realizacji tego zadania przez kadry Państwa Członkowskiego, na którego terytorium takie kontrole są przeprowadzane, pod warunkiem że to Państwo Członkowskie wyraziło takie życzenie.
3. Państwa Członkowskie przekazują Komisji, na jej żądanie oraz zgodnie z procedurami przez nią przewidzianymi, informacje będące w ich posiadaniu na temat rozwoju rynku wyrobu, który jest przedmiotem dochodzenia.
4. Komisja może przesłuchiwać zainteresowane osoby fizyczne i prawne. Takie strony muszą być przesłuchane, jeżeli wnioskowały na piśmie w terminie ustanowionym w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wykazując, że wynik dochodzenia może ich dotyczyć oraz że istnieją szczególne powody, aby je ustnie przesłuchać.
5. Jeżeli informacja, której domaga się Komisja, nie jest dostarczona w rozsądnym terminie lub dochodzenie jest znacząco utrudnione, wnioski mogą być przyjęte na podstawie dostępnych faktów.
6. Jeżeli Komisja została poproszona przez Państwo Członkowskie o podjęcie działań i stwierdzi, że brak jest dostatecznych dowodów uzasadniających przeprowadzenie dochodzenia, po konsultacjach informuje ona Państwo Członkowskie o swojej decyzji.
Artykuł 8
1. Na zakończenie dochodzenia Komisja przedstawia komitetowi, określonemu w art. 25, sprawozdanie dotyczące wyników.
2. Jeżeli Komisja uważa, że nie jest wymagane zastosowanie żadnych wspólnotowych środków nadzoru lub środków ochronnych, publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich po konsultacji z komitetem, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 ogłoszenie stwierdzające, że dochodzenie jest zamknięte, podając przy tym główne wnioski z dochodzenia.
3. Jeżeli Komisja uważa, że jest konieczne zastosowanie wspólnotowych środków nadzoru lub środków ochronnych, podejmuje ona niezbędne decyzje zgodnie z tytułem III.
Artykuł 9
1. Informacja otrzymana na podstawie niniejszego rozporządzenia jest używana wyłącznie do celu, dla którego o nią wnioskowano.
2. a) Rada, Komisja, Państwa Członkowskie ani też ich urzędnicy nie udostępniają żadnych informacji o charakterze poufnym otrzymanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ani żadnych informacji udostępnionych poufnie, bez specjalnego zezwolenia osoby dostarczającej te informacje.
b) Każdy wniosek o zachowanie poufności powinien określać przyczyny, dla których informacja jest poufna.
Jednakże jeżeli wydaje się, że wniosek o zachowanie poufności jest nieuzasadniony oraz jeżeli osoba dostarczająca informacje nie życzy sobie, aby informacje były upubliczniane, oraz nie zezwala na ich ujawnianie w formie ogólnikowej lub w formie streszczenia, dane informacje mogą być pominięte.
3. Informacje w każdym przypadku będą uważane za poufne, jeżeli ich ujawnienie może mieć znacząco niekorzystne skutki dla osoby dostarczającej informacje lub źródła tych informacji.
4. Ustępy 1, 2 i 3 nie wykluczają powoływania się władz Wspólnoty na informacje ogólne oraz w szczególności na przyczyny, na których opierają się decyzje podjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Te władze muszą jednakże brać pod uwagę uzasadniony interes osób fizycznych i prawnych, których dotyczy sprawa, w nieujawnianiu ich tajemnic handlowych.
Artykuł 10
1. Badanie tendencji przywozu towarów, warunków, w jakich ma on miejsce, oraz poważnych szkód lub groźby poważnych szkód dla Wspólnoty wynikających z takiego przywozu, powinno obejmować w szczególności następujące czynniki:
a) rozmiary przywozu, w szczególności jeżeli miał miejsce znaczący wzrost, zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i względnych w stosunku do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie;
b) ceny przywożonych towarów, w szczególności jeżeli miało miejsce znaczące zaniżanie cen w porównaniu z cenami podobnych wyrobów we Wspólnocie;
c) wpływ na wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów zgodnie z tendencjami niektórych czynników ekonomicznych, takich jak:
- produkcja,
- wykorzystanie mocy przerobowych,
- zapasy,
- sprzedaż,
- udział w rynku,
- ceny (tj. obniżanie cen lub zapobieganie wzrostowi cen, który normalnie by wystąpił),
- zyski,
- zwrot zaangażowanego kapitału,
- przepływ środków pieniężnych,
- zatrudnienie.
2. Podczas przeprowadzania dochodzenia Komisja ma na uwadze szczególny system gospodarczy krajów określonych w załączniku II.
3. Jeżeli domniemywa się poważną szkodę, Komisja bada również, czy jest wyraźnie przewidywalne, że szczególna sytuacja może się przekształcić w rzeczywistą szkodę. W tym celu można uwzględnić takie czynniki, jak:
a) stopa wzrostu wywozu do Wspólnoty;
b) zdolności wywozowe w kraju pochodzenia lub wywozu, aktualnie istniejące lub mogące zostać uruchomione w przewidywalnej przyszłości oraz prawdopodobieństwo, że wywóz zostanie skierowany do Wspólnoty.
TYTUŁ III
Nadzór i środki ochronne
Artykuł 11
1. Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych pochodzących z innych państw trzecich niż wymienione w załączniku II grozi wyrządzeniem szkody wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów, Komisja, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może:
a) zadecydować o wprowadzeniu następczego nadzoru wspólnotowego niektórych towarów przywożonych zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
b) zadecydować, do celów monitorowania tendencji przywozu, aby niektóre towary przywożone podlegały uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
2. Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych zliberalizowanych na poziomie wspólnotowym i pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku II grozi wyrządzeniem szkody wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów lub jeżeli wymaga tego interes gospodarczy Wspólnoty, Komisja, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może:
a) zadecydować o wprowadzeniu następczego nadzoru wspólnotowego niektórych towarów przywożonych zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
b) zadecydować, do celów monitorowania tendencji przywozu, aby niektóre towary przywożone podlegały uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
3. Środki określone w ust. 1 i 2 powyżej mają zasadniczo ograniczony okres ważności.
Artykuł 12
1. Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych pochodzących z innych państw trzecich niż wymienione w załączniku II ma miejsce w takich zwiększonych ilościach, bezwzględnych lub względnych, i/lub na takich warunkach, że powoduje poważną szkodę lub faktyczną groźbę wystąpienia poważnej szkody w odniesieniu do wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów, Komisja może, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić reguły przywozowe dla danego wyrobu poprzez zastrzeżenie, że może on być dopuszczony do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu zezwolenia na przywóz, którego wydanie jest regulowane przepisami i ograniczeniami określonymi przez Komisję.
2. Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych zliberalizowany na poziomie wspólnotowym i pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku II ma miejsce w tak zwiększonych ilościach bezwzględnych lub względnych lub na takich warunkach, że grozi wyrządzeniem poważnej szkody wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów lub jeżeli wymaga tego interes gospodarczy Wspólnoty, Komisja może, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić reguły przywozowe dla danego wyrobu poprzez zastrzeżenie, że może on być dopuszczony do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu zezwolenia na przywóz, którego wydanie jest regulowane przepisami i ograniczeniami określonymi przez Komisję.
3. Środki określone w ust. 1 i 2 powyżej oraz inne właściwe środki lub sposoby zastosowania są przyjmowane zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
4. Środki określone w niniejszym artykule i art. 11 stosuje się do każdego wyrobu, który znalazł się w swobodnym obrocie po wejściu w życie tych środków.
Jednakże takie środki nie stanowią przeszkody dla dopuszczenia do swobodnego obrotu wyrobów już wysłanych do Wspólnoty, pod warunkiem że miejsce przeznaczenia takich wyrobów nie może być zmienione oraz że do tych wyrobów, które zgodnie z niniejszym artykułem i art. 11 mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu dokumentu przywozowego, jest w rzeczywistości dołączony taki dokument.
Zgodnie z art. 16 środki określone w niniejszym artykule i art. 11 mogą być ograniczone do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.
Artykuł 13
Jeżeli Komisja stwierdza, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, że warunki określone w art. 12 ust. 1 i 2 zostały spełnione, oraz uważa, że dana kategoria wyrobów wymieniona w załączniku I i niebędąca przedmiotem żadnych ograniczeń ilościowych powinna być przedmiotem limitów ilościowych lub uprzednich albo następczych środków nadzoru, przekazuje ona w nagłym przypadku sprawę do komitetu, określonego w art. 25, w ciągu pięciu dni roboczych następujących po zakończeniu obrad komitetu.
Artykuł 14
1. Wyroby podlegające uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi lub środkom ochronnym mogą być wprowadzone do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu dokumentu przywozowego.
a) W przypadku środków nadzoru taki dokument jest wydawany przez właściwe władze wyznaczone przez Państwa Członkowskie, bez opłat, w terminie maksymalnym pięciu dni roboczych następujących od otrzymania przez właściwe władze krajowe deklaracji od importera wspólnotowego, bez względu na jego miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie, na dowolną żądaną ilość. Taka deklaracja będzie uważana za otrzymaną przez właściwe władze krajowe nie później niż trzy dni po przedłożeniu, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
b) W przypadku środków ochronnych taki dokument jest wydawany zgodnie z przepisami tytułu IV.
2. Formularz odpowiadający wzorowi przedstawionemu w załączniku VII będzie stosowany jako dokument przywozowy oraz deklaracja importera.
Jeżeli podjęto decyzję o zastosowaniu środków nadzoru lub środków ochronnych, może być wymagane przedłożenie dodatkowych informacji.
3. Dokument przywozowy jest ważny przy przywozie na całym terytorium, gdzie jest stosowany Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach określonych w tym Traktacie, bez względu na Państwo Członkowskie wydania, jednakże bez uszczerbku dla stosowania środków podjętych na podstawie art. 16.
4. Dokumenty przywozowe nie mogą w żadnym przypadku być stosowane po wygaśnięciu terminu, który będzie ustanowiony w tym samym czasie i w trybie tej samej procedury co środki nadzoru lub środki ochronne, oraz który będzie uwzględniał charakter wyrobów i innych szczególnych cech transakcji.
5. Jeżeli decyzja podjęta zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 tego wymaga, pochodzenie wyrobów będących przedmiotem wspólnotowych środków nadzoru i środków ochronnych musi być uzasadnione świadectwem pochodzenia. Niniejszy ustęp nie uchybia innym przepisom dotyczącym przedstawiania takiego świadectwa.
6. Jeżeli wyrób podlegający uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi jest przedmiotem regionalnych środków ochronnych w Państwie Członkowskim, zezwolenia na przywóz udzielone przez to Państwo Członkowskie może zastąpić dokument przywozowy.
Artykuł 15
Zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, jeżeli może powstać sytuacja, określona w art. 12 ust. 2:
- skrócić okres ważności każdego dokumentu przywozowego wymaganego przez środki nadzoru;
- wydać taki dokument z zastrzeżeniem spełnienia niektórych warunków oraz, jako środek wyjątkowy, z zastrzeżeniem umieszczenia klauzuli uchylającej, lub, z częstotliwością i na czas trwania wskazany przez Komisję, z uwzględnieniem uprzedniej informacji i procedury konsultacji, określonej w art. 6 i 8.
Artykuł 16
Jeżeli na podstawie w szczególności czynników określonych w art. 10, 11 i 12 okaże się, że warunki ustanowione dla przyjęcia środków nadzoru lub środków ochronnych są spełnione w jednym lub więcej regionów Wspólnoty, Komisja może, po zbadaniu rozwiązań alternatywnych, wyjątkowo zezwolić na ograniczone zastosowanie środków nadzoru i środków ochronnych do regionu lub regionów, których to dotyczy, jeżeli uważa, że takie środki zastosowane na tym poziomie są bardziej właściwe niż środki zastosowane na całym obszarze Wspólnoty.
Takie środki muszą być tymczasowe oraz muszą w jak najmniejszym stopniu zakłócać działanie rynku wewnętrznego.
Takie środki są przyjmowane zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
CZĘŚĆ II
TYTUŁ IV
Zarządzanie wspólnotowymi ograniczeniami przywozowymi
Artykuł 17
1. Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o ilościach wyrobów objętych otrzymanymi wnioskami o udzielenie zezwolenia na przywóz.
2. Komisja potwierdza, że przywóz wnioskowanych ilości wyrobów jest możliwy według porządku chronologicznego, w jakim otrzymano notyfikacje od Państw Członkowskich (na zasadzie "kto pierwszy ten lepszy").
3. Jeżeli istnieją podstawy do przypuszczenia, że przewidywane wnioski o zezwolenia na przywóz mogą przewyższyć wielkość limitów ilościowych, Komisja, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, może podzielić limity ilościowe na transze lub ustalić maksymalne kwoty przydziału. Zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 Komisja może zarezerwować cześć szczególnych limitów ilościowych dla wniosków popartych dowodami wcześniejszej realizacji przywozu towarów.
4. Normalnie notyfikacje określone w poprzednich ustępach niniejszego artykułu są przekazywane elektronicznie w ramach zintegrowanej sieci utworzonej w tym celu, chyba że z bezwzględnych przyczyn technicznych konieczne jest tymczasowe zastosowanie innych środków komunikacyjnych.
5. Właściwe władze notyfikują Komisji o każdej ilości towaru, która nie jest wykorzystana podczas okresu trwania ważności zezwolenia na przywóz, niezwłocznie po otrzymaniu takiej informacji. Takie niewykorzystane ilości są automatycznie przekazywane do pozostałych ilości całkowitego wspólnotowego limitu ilościowego.
6. Komisja może, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, podjąć wszelkie środki konieczne do wdrożenia niniejszego artykułu.
Artykuł 18
1. Wszyscy importerzy wspólnotowi, bez względu na to, gdzie we Wspólnocie prowadzą działalność gospodarczą, mogą przedłożyć wnioski o zezwolenie właściwym władzom dowolnego Państwa Członkowskiego.
2. Do celów zastosowania art. 17 ust. 3 zdanie drugie do wniosków importerów w miarę potrzeby są dołączane udokumentowane dowody wcześniejszych przywozów towarów dla każdej kategorii i państwa trzeciego, które są przedmiotem sprawy.
Artykuł 19
Właściwe władze Państw Członkowskich wydają zezwolenia na przywóz w terminie pięciu dni roboczych od notyfikacji decyzji Komisji lub w terminie określonym przez Komisję.
Wymienione władze powiadamiają Komisję w terminie dziesięciu dni od ich wydania, że zezwolenia na przywóz zostały wydane.
Artykuł 20
W miarę potrzeby oraz zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 zezwolenia na przywóz mogą być sporządzane pod warunkiem złożenia zabezpieczenia.
Artykuł 21
1. Bez uszczerbku dla środków podjętych na podstawie z art. 16 zezwolenia na przywóz zezwalają na przywóz wyrobów, które są przedmiotem limitów ilościowych i są ważne na całym terytorium, gdzie jest stosowany Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach określonych w tym Traktacie, bez względu na miejsce przywozu wymienione we wnioskach przez importerów.
Jeżeli Wspólnota wprowadza czasowe limity dla jednego lub kilku regionów zgodnie z art. 16, limity te nie wykluczają przywozu do tego regionu lub regionów wyrobów wysłanych przed datą wprowadzenia powyższych limitów.
2. Okres ważności zezwoleń na przywóz wydanych przez właściwe władze Państw Członkowskich wynosi sześć miesięcy. Ten okres ważności może być zmieniany w miarę potrzeby, zgodnie z właściwą procedurą określoną w art. 25.
3. Wnioski o udzielenie zezwoleń na przywóz są sporządzane na formularzach odpowiadających wzorowi, którego elementy charakterystyczne zostaną ustalone zgodnie z właściwa procedurą przewidzianą w art. 25.
Artykuł 22
Bez uszczerbku dla zastosowania specjalnych przepisów, które mają być przyjęte zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, zezwolenia na przywóz nie mogą być pożyczane lub przenoszone, zarówno za opłatą, jak i nieodpłatnie przez osobę, na którą został wydany ten dokument.
Artykuł 23
1. Całkowicie lub częściowo niewykorzystane zezwolenia na przywóz są zwracane właściwym władzom Państwa Członkowskiego wydania najpóźniej w terminie piętnastu dni od daty ich wygaśnięcia, z wyjątkiem przypadku siły wyższej. Ten termin może być zmieniony w miarę potrzeby zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
2. Jeżeli wydanie zezwoleń na przywóz było warunkowane złożeniem zabezpieczenia, zabezpieczenie przepada, jeżeli termin określony powyżej nie został dotrzymany, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Artykuł 24
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję w terminie 30 dni od zakończenia każdego miesiąca o ilościach wyrobów podlegających wspólnotowym limitom ilościowym, które zostały przywiezione w trakcie poprzedniego miesiąca.
CZĘŚĆ III
TYTUŁ V
Procedury podejmowania decyzji oraz przepisy końcowe
Artykuł 25
1. Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2. W celu przeprowadzenia procedury określonej niniejszym artykułem przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedkłada kwestię komitetowi.
3. Bez uszczerbku dla ust. 4 i 5,
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które planuje się podjąć. Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy. Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu
b) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
c) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczące środków, które mają być podjęte. Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
d) Jeżeli w czasie trzech miesięcy od daty przedłożenia takiego wniosku Radzie, Rada nie podejmie żadnych działań, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
4. W przypadku przyjęcia środków liberalizujących w odniesieniu do wyrobów i państw wyszczególnionych w załącznikach III B, IV, V i VI do niniejszego rozporządzenia lub w przypadku wprowadzenia nagłych środków ochronnych na podstawie art. 13:
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć, a komitet przedstawia swoją opinię zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3 lit. a).
b) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
c) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte. Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
d) Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty skierowania propozycji do Rady nie podejmie ona działania, wówczas projektowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem sytuacji, gdy Rada zwykłą większością głosów opowiedziała się przeciwko tym środkom.
5. W przypadku wprowadzenia innych środków ochronnych niż środki natychmiastowe określone w ust. 4:
a) Przed przyjęciem decyzji o wprowadzeniu środków ochronnych przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć, a komitet przedstawia swoją opinię zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3 lit. a).
b) Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o wszystkich decyzjach dotyczących środków ochronnych.
c) Każde Państwo Członkowskie może decyzję Komisji skierować do rozpatrzenia przez Radę w terminie jednego miesiąca od dnia notyfikacji decyzji Komisji.
d) Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję przyjętą przez Komisję. Jeżeli Rada nie podjęła decyzji w terminie jednego miesiąca od daty skierowania przez Państwo Członkowskie decyzji Komisji do Rady, taka decyzja jest uważana za uchyloną.
6. Na wniosek przewodniczącego działającego z własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na wniosek przedstawicieli jednego lub kilku Państw Członkowskich, komitet bada każde inne zagadnienie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 26
1. Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza realizacji zobowiązań wynikających ze specjalnych reguł mieszczących się w porozumieniach zawartych między Wspólnotą i państwami trzecimi.
2. a) Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych niniejsze rozporządzenie nie wyklucza przyjmowania lub stosowania przez Państwa Członkowskie:
- zakazów, ograniczeń ilościowych lub środków nadzoru ze względów moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzkiego, zwierząt lub roślin, ochrony narodowych dóbr kultury posiadających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną, lub ochrony własności przemysłowej i handlowej;
- specjalnych formalności dotyczących dewiz;
- formalności wprowadzanych dla wykonania umów międzynarodowych zgodnie z Traktatem.
b) Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach lub formalnościach, które mają być wprowadzone lub zmienione zgodnie z niniejszym ustępem. W przypadku nagłej potrzeby krajowe środki lub formalności będące przedmiotem sprawy są przekazywane Komisji niezwłocznie po ich przyjęciu.
Artykuł 27
1. Rozporządzenia (EWG) nr 288/82, (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 3420/83 tracą moc w takim zakresie, w jakim mają one zastosowanie do wyrobów włókienniczych określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
2. Jednakże wyroby włókiennicze objęte niniejszym rozporządzeniem i wysłane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia będą regulowane przepisami obowiązującymi w momencie ich wysłania.
Artykuł 28
Zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia niezbędne w celu uwzględnienia zawarcia, zmian bądź wygaśnięcia porozumień lub uzgodnień z państwami trzecimi lub też zmian we wspólnotowych regułach dotyczących statystyki, przepisach celnych bądź wspólnych regułach przywozowych, są dokonywane zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 7 marca 1994 r.