Dyrektywa 2003/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/671/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach poniżej 3,5 tony
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 153 Traktatu wymaga w szczególności, w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, aby Wspólnota przyczyniła się do ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów.
(2) W swojej rezolucji z dnia 13 marca 1984 r. [4], Parlament Europejski uznał obowiązkowe stosowanie pasów bezpieczeństwa na wszystkich drogach, zarówno wiejskich jak i miejskich, za priorytetowy środek. W swojej rezolucji z dnia 18 lutego 1986 r. [5], Parlament Europejski podkreślił potrzebę obowiązkowego zapinania pasów bezpieczeństwa przez wszystkich pasażerów, włącznie z dziećmi, z wyjątkiem w pojazdach służb publicznych.
(3) Dyrektywa 91/671/EWG [6] przewiduje obowiązkowe stosowanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci na siedzeniach wyposażonych w pasy bezpieczeństwa. Dyrektywa ta nie określa rodzaju urządzenia przytrzymującego dla dzieci, które byłoby odpowiednie, oraz umożliwia przewóz dzieci bez mocowania odpowiednim urządzeniem przytrzymującym dla dzieci, w przypadku gdy takie urządzenie jest niedostępne.
(4) Stosowanie takich systemów powinno być bardziej rygorystyczne, przybliżając się w ten sposób do zasady obowiązkowego stosowania, określonej w art. 2 akapit drugi dyrektywy.
(5) Na mocy dyrektywy Rady 97/836/WE [7], Wspólnota przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach i/lub na nich, oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielanych na podstawie tych wymagań.
(6) Przystępując do tego Porozumienia, Wspólnota przystąpiła do określonego wykazu rozporządzeń ustanowionych zgodnie z tym Porozumieniem, włącznie z rozporządzeniem dotyczącym homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci podróżujących w pojazdach o napędzie silnikowym (urządzenia przytrzymujące dla dzieci).
(7) Mimo, że liczba dzieci śmiertelnie rannych w wypadkach samochodowych jest stosunkowo niewielka w porównaniu z liczbą zgonów wśród dzieci poruszających się pieszo i dzieci jeżdżących na rowerach, należy wzmocnić wspólne reguły ochrony dzieci. W szczególności, badania wykazały, że wykorzystanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci może w istotny sposób przyczynić się do zmniejszenia ciężkości urazu w wyniku wypadku, oraz że ryzyko wystąpienia poważnego urazu w wyniku wypadku jest wyższe dla dzieci nieprzytrzymywanych niż dla dzieci przytrzymywanych odpowiednim urządzeniem.
(8) Jednakże Państwa Członkowskie powinny, za zgodą Komisji, móc zezwolić na pewne wyłączenia odnoszące się do przewozów na ich terytorium, w przypadku szczególnych sytuacji; Państwa Członkowskie powinny również podjąć niezbędne kroki w celu uniknięcia nadużyć.
(9) Ponieważ coraz częstsze jest wyposażanie pojazdów kategorii M2 oraz M3 w pasy bezpieczeństwa, zgodnie z dyrektywami Komisji 96/36/WE [8], 96/37/WE [9] oraz 96/38/WE [10], uzasadnionym jest wymaganie od pasażerów, aby używali takich pasów. Pasażerowie podróżujący tymi pojazdami powinni być informowani o wymogu, zgodnie z którym należy mieć zapięte pasy bezpieczeństwa, gdy pojazd znajduje się w ruchu.
(10) Obecnie nie ma żadnych badań uznawanych na poziomie wspólnotowym, dotyczących stosowania systemów zabezpieczenia przez dzieci poniżej trzeciego roku życia w pojazdach kategorii M2 oraz M3. Odpowiednio, mając na względzie ważność ochrony dzieci przed wszelkimi rodzajami wypadków, Komisja powinna prowadzić takie badania w celu określenia najwłaściwszych uzgodnień wspólnotowych stosowanych do podróżowania dzieci w takich pojazdach. Jednakże do czasu zakończenia takich badań,. Państwa Członkowskie powinny zezwolić na wybór stosowanych uzgodnień.
(11) W dziedzinie systemów zabezpieczenia ma miejsce stały rozwój techniczny; dlatego też powinno się ustanowić urządzenia do przystosowania technicznego.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/671/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. Tytuł otrzymuje brzmienie: "Dyrektywa Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnosząca się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach";
2. Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich pojazdów silnikowych kategorii M1, M2, M3, N1, N2 oraz N3 jak określono w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG [*] Dyrektywa Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2001/116/WE (Dz.U. L 18 z 21.1.2002, str. 1)., przeznaczonych do użytkowania na drodze, mających co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h.
2. Do celów niniejszej dyrektywy:
- definicje systemów zabezpieczenia, włącznie z pasami bezpieczeństwa oraz urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci, w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1, a także ich części, znajdują się w załączniku I do dyrektywy 77/541/EWG [**] Dyrektywa Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych (Dz.U. L 220 z 29.8.1977, str. 95). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2000/3/WE (Dz.U. L 53 z 25.2.2000, str. 1).,
- "pozycja tyłem do kierunku jazdy"; oznacza pozycję w kierunku przeciwnym do zwykłego kierunku poruszania się pojazdu.
3. Urządzenia przytrzymujące dla dzieci klasyfikuje się według pięciu "grup wagowych";:
a) grupa 0 dla dzieci o wadze mniejszej niż 10 kg;
b) grupa 0 + dla dzieci o wadze mniejszej niż 13 kg;
c) grupa I dla dzieci o wadze 9-18 kg;
d) grupa II dla dzieci o wadze 15-25 kg;
e) grupa III dla dzieci o wadze 22-36 kg.
4. Urządzenia przytrzymujące dla dzieci dzieli się na dwie klasy:
a) integralna klasa składająca się z połączenia taśm lub elastycznych części z zamkiem, systemu regulacji, elementów mocujących oraz w niektórych przypadkach z dodatkowego siedzenia i/lub osłony przed uderzeniem, możliwa do przymocowania przy pomocy swojej własnej integralnej taśmy lub taśm;
b) nieintegralna klasa, która może obejmować częściowe urządzenie mocujące, które, jeżeli jest ono wykorzystywane w połączeniu z pasem dla dorosłych, otaczającym ciało dziecka lub przytrzymującym urządzenie, w którym dziecko jest umieszczone, tworzy pełne urządzenie przytrzymujące dziecko.";
3. Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Pojazdy kategorii M1, N1, N2 oraz N3:
a) i) dla pojazdów kategorii M1, N1, N2 oraz N3, Państwa Członkowskie wymagają, aby wszyscy użytkownicy pojazdów znajdujących się w użyciu stosowali systemy zabezpieczenia znajdujące się w pojeździe.
Dzieci poniżej 150 cm wzrostu korzystające z pojazdów kategorii M1, N1, N2 i N3 zaopatrzonych z systemy zabezpieczenia, przytrzymywane są integralnymi lub nieintegralnymi urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci, w rozumieniu art. 1 ust. 4 lit. a) i b), odpowiednimi do wagi dziecka, jak określono w art. 1 ust. 3;
w pojazdach kategorii M1, N1, N2 oraz N3, które nie są wyposażone w systemy zabezpieczenia:
- nie można przewozić dzieci poniżej trzeciego roku życia,
- bez uszczerbku dla ppkt ii), dzieci trzyletnie i starsze mające mniej niż 150 cm wzrostu zajmują miejsce inne niż na przednim siedzeniu;
ii) Państwa Członkowskie mogą, na swoim terytorium zezwolić, aby dzieci mające mniej niż 150 cm wzrostu i co najmniej 135 cm wzrostu były przytrzymywane pasami bezpieczeństwa dla dorosłych. Ta granica wzrostu podlega ponownemu przeglądowi zgodnie z procedurą określoną w art. 7b ust. 2;
iii) jednakże Państwa Członkowskie mogą na swoim terytorium zezwolić, aby dzieci, określone w ppkt i) oraz ii) nie były przytrzymywane urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci w czasie podróży taksówką. Jeżeli jednak dzieci, o których mowa wyżej, podróżują taksówką niewyposażoną w urządzenia przytrzymujące, zajmują miejsce inne niż na przednim siedzeniu;
b) dzieci nie wolno przewozić, stosując urządzenie przytrzymujące, w którym dziecko siedzi tyłem do kierunku jazdy na siedzeniu dla pasażera chronionym poduszką powietrzną, o ile poduszka powietrzna nie zostanie dezaktywowana, nawet w przypadkach gdy poduszka powietrzna jest automatycznie dezaktywowana w sposób wystarczający;
c) w przypadku stosowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci, powinno ono posiadać homologację zgodną z normami zawartymi w rozporządzeniu UN-ECE 44/03 lub w dyrektywie 77/541/EWG, lub w jakichkolwiek ich modyfikacjach;
d) do dnia 9 maja 2008 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci homologowanych zgodnie z krajowymi normami mającymi zastosowanie w Państwie Członkowskim w dniu montażu urządzenia przytrzymującego lub z krajowymi normami odpowiadającymi rozporządzeniu 44/03 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych lub dyrektywie 75/541/EWG.
2. Pojazdy kategorii M2 i M3:
a) Państwa Członkowskie wymagają, aby wszyscy użytkownicy mający trzy lata lub więcej, pojazdów kategorii M2 i M3 znajdujących się w użyciu stosowali systemy zabezpieczenia znajdujące się w pojeździe, gdy znajdują się w pozycji siedzącej.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci podlegają homologacji zgodnie z ust. 1 lit. c) i d);
b) pasażerowie podróżujący pojazdami kategorii M2 i M3 są informowani o wymogu zapinania pasów bezpieczeństwa, gdy znajdują się w pozycji siedzącej, a samochód jest w ruchu. Osoby te informowane są przynajmniej w jeden ze sposobów wymienionych poniżej:
- przez kierowcę,
- przez konduktora, pilota lub urzędnika wyznaczonego na kierownika grupy,
- przy pomocy środków audiowizualnych (np. wideo),
- przy pomocy znaków i/lub piktogramów określonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z projektem wspólnotowym znajdującym się w Załączniku, umieszczonych w widoczny sposób przy każdym miejscu siedzącym.";
4. Skreśla się art. 4.
5. Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do przewozów na ich terytorium, za zgodą Komisji, udzielić zwolnień innych, niż ustanowione w art. 5, w celu:
- uwzględnienia szczególnych warunków fizycznych lub szczególnych okoliczności o ograniczonym czasie trwania,
- umożliwienia skutecznego wykonywania niektórych rodzajów zawodów,
- zapewnienia, by policja, służby bezpieczeństwa lub służby ratunkowe mogły właściwie wypełniać swoje obowiązki,
- umożliwienia przytrzymania trzeciego dziecka, mającego trzy lata lub więcej i mniej niż 150 cm wzrostu, przy pomocy pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, w przypadku gdy dwa urządzenia przytrzymujące dla dzieci są zamontowane z tyłu pojazdów kategorii M1 i N1, a brak miejsca uniemożliwia montaż trzeciego urządzenia,
- umożliwienia przytrzymania dzieci mających trzy lata lub więcej, pasami bezpieczeństwa dla dorosłych, na miejscach innych niż przednie siedzenia pojazdów kategorii M1 i N1, w przypadku sporadycznych przewozów na krótkich odcinkach, jeżeli w pojeździe brak jest urządzeń przytrzymujących dla dzieci lub ilość tych urządzeń jest niewystarczająca,
- uwzględnienia szczególnych warunków wykorzystania pojazdów kategorii M2 i M3 do przewozów miejscowych na terenach miejskich i zabudowanych, lub w których można podróżować na stojąco.";
6. Dodaje się art. 6a i 6b w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Państwa Członkowskie mogą, za zgodą Komisji, udzielić czasowych zwolnień innych, niż przewidziane w art. 5 i 6, aby więcej dzieci mogło być przewożonych na siedząco w pojazdach kategorii M2 i M3 niż jest miejsc zaopatrzonych w pasy bezpieczeństwa, pod warunkiem zgodności z przepisami danego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do przewozów lokalnych, w szczególności do autobusów szkolnych.
Termin ważności dla tych zwolnień, określony przez Państwo Członkowskie, nie może przekraczać pięciu lat od dnia 9 maja 2003 r.
Artykuł 6b
Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do przewozów na swoim terytorium, udzielić czasowych zwolnień innych niż zwolnienia przewidziane w art. 5 i 6, aby więcej osób mogło być przewożonych na siedzeniach innych niż siedzenia przednie w pojazdach kategorii M1 i N1 niż jest miejsc zaopatrzonych w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące, pod warunkiem zgodności z przepisami danego Państwa Członkowskiego.
Termin ważności dla tych zwolnień, określony przez Państwo Członkowskie, nie może przekraczać sześciu lat od dnia 9 maja 2003 r.";
7. Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1. W celu uwzględnienia postępu technicznego, art. 2 i 6 niniejszej dyrektywy mogą zostać dostosowane zgodnie z procedurą określoną w art. 7b ust. 2.
2. Komisja nadal prowadzi badania dotyczące systemów zabezpieczenia najbardziej odpowiednich dla poprawy ochrony wszystkich pasażerów przed wszelkimi rodzajami wypadków oraz przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące ustaleń z tych badań oraz stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności odnośnie do zwolnień przyznanych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 6, w celu oceny celowości wzmocnienia środków bezpieczeństwa i potrzeby większej harmonizacji. Gdzie stosowne, na podstawie tego sprawozdania, Komisja przedkłada właściwe wnioski.
Artykuł 7b
1. Komisja jest wspierana przez komitet.
2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, ma zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [*] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23., uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.".
8. Dodaje się Załącznik o treści podanej w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 9 maja 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 8 kwietnia 2003 r.