ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1216/2009
z dnia 30 listopada 2009 r.
ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych
(wersja ujednolicona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych (2) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (3). W celu zapewnienia jego jasności i zrozumiałości należy je zatem ujednolicić.
(2)
Traktat przewiduje utworzenie wspólnej polityki rolnej obejmującej produkty rolne wymienione w załączniku I do Traktatu.
(3)
Niektóre produkty rolne wchodzą w skład wielu towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
(4)
Konieczne jest wprowadzenie środków w ramach wspólnej polityki rolnej i w ramach wspólnej polityki handlowej, aby wziąć pod uwagę wpływ handlu tymi towarami na cele art. 33. Traktatu oraz to, jak środki przyjęte celem wykonania art. 37 Traktatu oddziałują na pozycję gospodarczą tych towarów, zważywszy na różnicę pomiędzy kosztami związanymi z zaopatrywaniem się w produkty rolne w granicach i poza granicami Wspólnoty, a także różnice cen produktów rolnych.
(5)
Traktat ustanawia, że polityka rolna oraz polityka handlowa są politykami Wspólnoty. Aby osiągnąć cele Traktatu konieczne jest ustalenie dla niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, ogólnych i wyczerpujących zasad dotyczących handlu tymi towarami i mających zastosowanie we Wspólnocie.
(6)
Należy uwzględnić ograniczenia powstałe w wyniku Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w wyniku wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej (4).
(7)
Niektóre towary nieobjęte załącznikiem I Traktatu i wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia są uzyskiwane przy użyciu produktów rolnych, które są przedmiotem wspólnej polityki rolnej. Opłaty nakładane na przywóz towarów objętych wspólną polityką rolną muszą więc pokryć różnicę cen produktów rolnych użytych do ich produkcji na światowym rynku i rynku wspólnotowym oraz zapewnić ochronę stosownego przemysłu przetwórczego.
(8)
Zgodnie z zawartymi umowami, Wspólnota ma ograniczyć takie opłaty do wysokości pokrycia, w całości albo w części, różnic w cenach produktów rolnych użytych do produkcji danych towarów. W związku z tym konieczne jest określenie dla tych towarów takiej części całkowitej opłaty, która pokryje różnicę cen produktów rolnych branych pod uwagę.
(9)
Ponadto, konieczne jest utrzymanie ścisłych powiązań pomiędzy obliczaniem części związanej z rolnictwem w opłacie mającej zastosowanie do towarów a tej mającej zastosowanie do podstawowych produktów przywożonych w niezmienionym stanie.
(10)
Aby uniknąć niepotrzebnych formalności administracyjnych, nieznaczne kwoty nie powinny być stosowane i państwa członkowskie powinny uzyskać zgodę na wstrzymanie się od regulowania kwot związanych z daną transakcją, tam gdzie saldo kwot nie jest znaczące.
(11)
Wdrożenie umów preferencyjnych nie powinno komplikować procedur mających zastosowanie w handlu z krajami trzecimi. Dlatego przepisy wykonawcze muszą zagwarantować, że towary zgłaszane do wywozu na warunkach preferencyjnych nie są wywożone zgodnie z zasadami ogólnymi i na odwrót.
(12)
Zgodnie z niektórymi umowami preferencyjnymi w ramach wspólnotowej polityki handlowej przyznaje się obniżki dla elementów rolnych. Obniżki te ustalone są z odniesieniem do elementów rolnych stosowanych w handlu niepreferencyjnym. Zmniejszone kwoty muszą zatem być przeliczane na walutę krajową po tym samym kursie, jaki jest stosowany do przeliczenia nieobniżonych kwot.
(13)
Zgodnie z niektórymi umowami preferencyjnymi przyznaje się koncesje w granicach kontyngentów odnoszących się zarówno do ochrony rolnej, jak i nierolnej lub też ochrona nierolna jest przedmiotem obniżek wynikających z tych umów. Ważne jest, aby zarządzanie nierolną częścią ochrony podlegało tym samym zasadom, którym podlega część ochrony rolnej.
(14)
Należy ustanowić zasady dotyczące refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych używanych przy produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I Traktatu, aby uniknąć karania producentów tych towarów z powodu cen, które są zobowiązani stosować w odniesieniu do swoich dostaw w następstwie wspólnej polityki rolnej. Refundacje te mogą pokryć jedynie różnicę pomiędzy ceną produktu rolnego, odpowiednio, na rynku wspólnotowym i rynku światowym. Zasady te należy ustalić jako część wspólnej organizacji danych rynków.
(15)
Art. 162, 163 i 164 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (5), przewidują przyznawanie takich refundacji. Należy przyjąć przepisy wykonawcze w ramach procedury określonej w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 Kwoty refundacji powinny być ustalone w ramach tej samej procedury, według której ustalane są kwoty refundacji za produkty rolne wywożone w niezmienionym stanie; natomiast przepisy wykonawcze powinny uwzględniać przede wszystkim proces wytwarzania tych towarów. Przepisy wykonawcze należy więc oprzeć na takiej samej zasadzie.
(16)
W szczególności powinny istnieć kontrole wydatków na podstawie zobowiązań powstałych przy wydawaniu świadectw. Jednakże w przypadku wydatków, które nie są objęte uzyskaniem świadectwa lub świadectw, księgowanie takich wydatków będzie nadal prowadzone na podstawie wypłaty refundacji, w razie konieczności w formie zaliczek.
(17)
Komisja rozważy sytuację zakładów przetwórstwa produktów rolnych jako całość, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, biorąc pod uwagę wpływ zamierzonych środków dotyczących oszczędności w odniesieniu do refundacji wywozowych. Z uwagi na ich specyficzne interesy, drobni eksporterzy powinni być zwolnieni z przedkładania świadectw wymaganych na podstawie przepisów dotyczących refundacji wywozowych.
(18)
Może okazać się, że mechanizm ochrony rolnej przewidziany przez niniejsze rozporządzenie ma braki, które mogą wyjść na jaw w szczególnych okolicznościach. Ryzyko może także powstać w kontekście umów preferencyjnych. Celem uniknięcia takich przypadków, które naraziłyby rynek Wspólnoty na niemożność obrony przed zakłóceniami, jakie mogłyby w związku z tym powstać, właściwe jest przewidzenie możliwości niezwłocznego podejmowania wszelkich koniecznych środków.
(19)
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (6) powinno mieć zastosowanie do handlu objętego niniejszym rozporządzeniem.
(20)
Rozróżnienie pomiędzy produktami rolnymi objętymi załącznikiem I Traktatu a towarami nieobjętymi tym załącznikiem jest kryterium specyficznym dla Wspólnoty, opartym na sytuacji rolnictwa oraz przemysłu rolno-spożywczego we Wspólnocie. Sytuacja w niektórych krajach trzecich, z którymi Wspólnota zawiera umowy, może być zupełnie inna. Dlatego też w takich umowach należy przewidzieć możliwość rozszerzenia ogólnych zasad mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych, które nie zostały objęte załącznikiem I Traktatu, z niezbędnymi zmianami, na niektóre produkty rolne objęte załącznikiem I Traktatu.
(21)
W ramach umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu istnieje ryzyko, że zapotrzebowanie przemysłów przetwórczych na surowce rolne może nie być całkowicie zaspokojone, na konkurencyjnych warunkach, przez surowce pochodzące ze Wspólnoty. Art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 zezwala na obejmowanie towarów procedurą uszlachetniania czynnego z zastrzeżeniem spełnienia warunków ekonomicznych określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (7). Uwzględniając wyżej wymienione umowy, należy rozpatrzyć warunki ekonomiczne, które muszą być spełnione, aby objąć określone ilości niektórych produktów rolnych procedurą uszlachetniania czynnego.
(22)
W celu zabezpieczenia interesów producentów surowców rolnych, w kolejnych latach budżetowych należy udostępnić wymagane środki, aby towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu mogły całkowicie wykorzystać obecne pułapy WTO. Powinny także istnieć, przy wypracowaniu elastycznej procedury, całościowe kontrole oparte na regularnie sprawdzanych prognozach, a dotyczące ilości objętych procedurą uszlachetniania czynnego, niepodlegające uprzedniemu indywidualnemu sprawdzeniu warunków ekonomicznych (z wyłączeniem tych, które dotyczą przetwórstwa, zabiegów zwyczajowych lub wytwarzania towarów, dla których nie przysługują refundacje), przy zachowaniu innych ogólnych warunków dotyczących procedur uszlachetniania czynnego. Aby zapewnić rozsądne zarządzanie tymi ilościami, należy również wziąć pod uwagę sytuację na wspólnotowym rynku danych produktów.
(23)
Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (8),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, DEFINICJE I ZAKRES
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa zasady handlu niektórymi towarami określonymi w załączniku II.
Artykuł 2
1. Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje:
a)
„produkty rolne” oznaczają produkty objęte załącznikiem I do Traktatu;
b)
„towary” oznaczają produkty nieobjęte załącznikiem I do Traktatu i wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże termin „towary” użyty w rozdziale III oraz w art. 12 odnosi się do produktów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu i zawartych w załączniku XX do rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku.
2. Do celów stosowania niektórych umów preferencyjnych, stosuje się następujące definicje:
a)
„element rolny” oznacza część opłaty odpowiadającej cłom Wspólnej Taryfy Celnej, mającej zastosowanie do produktów rolnych wymienionych w załączniku I lub, gdzie stosowne, cła mające zastosowanie do produktów rolnych pochodzących z danych krajów, których dla ilości tych produktów rolnych, uznanych za wykorzystane, jak określono w art. 14;
b)
„element nierolny” oznacza część opłaty odpowiadającej cłom Wspólnej Taryfy Celnej, obniżoną o element rolny określony w lit. a);
c)
„produkty podstawowe” oznaczają niektóre produkty rolne objęte załącznikiem I lub podobne do tych produktów, lub powstałe z ich przetworzenia, dla których cła opublikowane we Wspólnej Taryfie Celnej służą do określenia elementu rolnego opłaty mającej zastosowanie do towarów.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie może mieć zastosowanie również do niektórych produktów rolnych w ramach handlu preferencyjnego.
W takim wypadku wykaz tych produktów rolnych podlegających zasadom dotyczącym obrotu towarami zostaje zawarty w danej umowie.
ROZDZIAŁ II
PRZYWÓZ
SEKCJA I
Handel z krajami trzecimi
Artykuł 4
1. Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, cła Wspólnej Taryfy Celnej stosują się do towarów wymienionych w załączniku II.
Dla towarów wymienionych w załączniku II tabela 1, opłata składa się z cła ad valorem, oznaczonego jako „stały element”, oraz specjalnej kwoty wyrażonej w euro, oznaczonej jako „element rolny”.
Dla towarów wymienionych w załączniku II tabela 2, element rolny opłaty jest częścią opłaty mającej zastosowanie do przywozu takich towarów.
2. Z zastrzeżeniem art. 10 i 11, pobranie jakiegokolwiek cła lub opłaty o skutku równoważnym inne niż opłata przewidziana w ust. 1 niniejszego artykułu jest zakazane.
3. Główne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i specjalne zasady jej stosowania stosują się do celów taryfowej klasyfikacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nazewnictwo taryf celnych, będące rezultatem stosowania niniejszego rozporządzenia, jest włączone do Wspólnej Taryfy Celnej.
4 Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 16, ust. 2.
Artykuł 5
1. W przypadku, gdy Wspólna Taryfa Celna ustanawia maksymalną opłatę, opłata przewidziana w art. 4 nie może przekraczać tego maksimum.
W przypadku, gdy maksymalna opłata, o której mowa w akapicie pierwszym, jest uzależniona od określonych warunków, wówczas warunki te ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (9).
2. W przypadku, gdy maksymalna opłata składa się ze stawki ad valorem powiększonej o cło dodatkowe na różne rodzaje cukru, wyrażane jako sacharoza (AD S/Z), lub na mąkę (AD F/M), o dodatkowe cło odpowiada cłu ustanowionemu we Wspólnej Taryfie Celnej.
SEKCJA II
Handel preferencyjny
Artykuł 6
1. Element rolny stosowany w ramach handlu preferencyjnego jest specjalną kwotą określoną we Wspólnej Taryfie Celnej.
Jednakże, jeżeli dany kraj spełnia wymogi prawa wspólnotowego dla produktów przetworzonych, przyjmuje te same produkty podstawowe, co Wspólnota, obejmuje te same towary i używa tych samych współczynników co Wspólnota, wówczas:
a)
element rolny może być ustalony na podstawie ilości produktów podstawowych obecnie używanych, jeżeli Wspólnota zawarła umowę o współpracy celnej obejmującą ustanowienie takich ilości;
b)
opłaty celne w przywozie produktów podstawowych mogą być zastąpione kwotą ustanowioną na podstawie różnic między cenami rolnymi we Wspólnocie a cenami w danym kraju lub regionie albo kwotą kompensującą w stosunku do wspólnie ustanowionej ceny dla danego regionu;
c)
w przypadku gdy stosowanie lit. b) prowadzi do kwot o małym wpływie na objęte towary, system ten może być zastąpiony systemem kwot lub stawek ryczałtowych.
2. Elementy rolne, po ewentualnych obniżkach, mające zastosowanie w przywozie zgodnie z umową preferencyjną, są przeliczane na walutę krajową przy zastosowaniu tych samych kursów walutowych, co stosowane do handlu niepreferencyjnego.
3. Cła ad valorem, odpowiadające elementowi rolnemu opłaty dla towarów objętych załącznikiem II tabela 2, mogą być zastąpione innym elementem rolnym w ramach umowy preferencyjnej.
4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16, ust. 2.
W razie potrzeby szczegółowe zasady obejmują w szczególności:
a)
wypełnianie i obieg dokumentów niezbędnych do przyznania systemu preferencyjnego, przewidzianego w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu;
b)
środki niezbędne do uniknięcia zakłóceń kierunków handlu;
c)
wykaz produktów podstawowych.
5. W przypadku, gdy niezbędna jest analiza użytego produktu rolnego, stosuje się metodę analizy określoną dla tych samych produktów rolnych w przypadku refundacji w wywozie do krajów trzecich.
6. Komisja publikuje opłaty wynikające ze stosowania umów określonych w ust. 2 i 3.
Artykuł 7
1. W przypadku, gdy umowa preferencyjna przewiduje obniżenie lub stopniowe wycofanie elementów nierolnych opłat, w przypadku towarów wymienionych w załączniku II tabela 1 jest to stały element.
2. W przypadku, gdy umowa preferencyjna przewiduje obniżenie elementu rolnego, w granicach kontyngentu taryfowego lub poza nim, szczegółowe zasady dla określenia i zarządzania tak obniżonymi elementami rolnymi przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 ust. 2, pod warunkiem, że umowa określa:
a)
produkty kwalifikujące się do tych obniżek;
b)
ilości towarów lub wielkość kontyngentów, do których te obniżki się stosują, albo metodę obliczania tych ilości lub wielkości;
c)
czynniki wpływające na obniżkę elementu rolnego.
3. Szczegółowe zasady niezbędne do wprowadzania i zarządzania obniżkami elementów nierolnych opłat przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 ust. 2.
4. Komisja publikuje opłaty wynikające ze stosowania umów określonych w ust. 1 i 2.
ROZDZIAŁ III
WYWÓZ
Artykuł 8
1. Przy wywozie towarów produkty rolne, które zostały użyte i które spełniają warunki określone w art. 23 ust. 2 Traktatu, mogą kwalifikować się do refundacji określonych zgodnie z rozporządzeniami o jednolitej wspólnej organizacji rynku.
Nie przyznaje się refundacji wywozowych na produkty rolne, użyte w towarach, nieobjęte wspólną organizacją rynku przewidującą refundacje na produkty wywożone w postaci takich towarów.
2. Wykaz towarów kwalifikujących się do refundacji jest ustalany z uwzględnieniem:
a)
wpływu różnicy pomiędzy cenami na rynku wspólnotowym a cenami na rynku światowym produktów rolnych użytych do produkcji tych towarów;
b)
potrzeby pokrycia tej różnicy w całości albo w części, aby umożliwić wywóz produktów rolnych użytych w danych towarach.
Wykaz jest sporządzany zgodnie z rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku.
3. Wspólne przepisy wykonawcze dotyczące zasad refundacji określonych w niniejszym artykule są przyjmowane zgodnie z procedurą wskazaną w art. 16 ust. 2.
Kwoty refundacji ustala się zgodnie z procedurą, jaka jest stosowana przy przyznawaniu refundacji na dane produkty rolne, kiedy są wywożone w postaci nieprzetworzonej.
4. Jeśli w ramach umowy preferencyjnej wprowadzany jest system bezpośredniego wyrównywania określony w art. 6 ust. 1 lit. b), kwoty płacone przy wywozie do kraju lub krajów, których dotyczy umowa, są, na warunkach w niej określonych, ustalane wspólnie i na tej samej podstawie co element rolny opłaty.
Kwoty te ustala się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2. Przepisy wykonawcze, które mogą być niezbędne dla stosowania niniejszego akapitu, w szczególności środki zapewniające, że towary zgłaszane do wywozu na warunkach preferencyjnych nie są w rzeczywistości wywożone na warunkach niepreferencyjnych lub na odwrót, są przyjmowane na podstawie tej samej procedury.
Jeśli konieczna jest analiza użytych produktów rolnych, stosuje się metody analizy określone dla tych samych produktów rolnych w przypadku refundacji przy wywozie do krajów trzecich.
5. Zgodność z limitami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu zapewnia się na podstawie świadectw wydawanych na ustalone okresy referencyjne, po doliczeniu ilości przewidzianych dla małych eksporterów.
6. Kwotę, poniżej której drobni eksporterzy mogą być zwolnieni z przedstawiania świadectw wymaganych na podstawie przepisów dotyczących refundacji wywozowych, ustala się w wysokości 50 000 EUR na rok. Pułap ten może zostać dostosowany zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2.
Artykuł 9
Jeśli, zgodnie z rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku, stosuje się opłaty wyrównawcze, podatki lub inne środki przy wywozie produktu rolnego wymienionego w załączniku I, można przedsięwziąć, zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2, biorąc pod uwagę specyficzny interes przemysłu przetwórczego, stosowne środki w odniesieniu do niektórych towarów, których wywóz może przeszkodzić w osiągnięciu celu w danym sektorze rolnym, z powodu wysokiej zawartości w nich danego produktu rolnego, a także ich ewentualnego zastosowania.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 10
Jeśli istnieje niebezpieczeństwo, że zmniejszenie elementu rolnego mającego zastosowanie w przywozie towarów w ramach umowy preferencyjnej może prowadzić do zakłóceń na danych rynkach rolnych lub rynkach towarów, klauzule ochronne stosowane w przywozie danych produktów rolnych są stosowane także do towarów wymienionych w załączniku II.
Do celów oceny danych zakłóceń bierze się pod uwagę cechy charakterystyczne towarów obecnie przywożonych w ramach zasad preferencyjnych, w porównaniu z cechami charakterystycznymi towarów tradycyjnie przywożonych przed wprowadzeniem tych zasad.
Artykuł 11
1. W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania negatywnemu oddziaływaniu na rynek wspólnotowy, które mogą wynikać z przywozu niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych wymienionych w załączniku III, przywóz, przy stawce celnej przewidzianej we Wspólnej Taryfie Celnej, takich towarów objęty jest dodatkowymi należnościami celnymi przywozowymi, jeżeli warunki ustanowione w art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa zostały spełnione, chyba, że przywóz nie zagraża zakłóceniem rynku wspólnotowego lub skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonych celów.
2. Ceny progowe, poniżej których można nałożyć dodatkowe należności celne przywozowe, są przekazywane przez Wspólnotę do Światowej Organizacji Handlu.
Ilości progowe, które muszą zostać przekroczone, aby nałożyć dodatkowe należności celne przywozowe, są określane w szczególności na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty podczas trzech lat poprzedzających rok, w którym występuje lub może wystąpić negatywne oddziaływanie wskazane w ust. 1.
3. Ceny importowe, jakie należy wziąć pod uwagę przy nakładaniu dodatkowych należności celnych przywozowych, są określane na podstawie cen importowych CIF danej partii.
4. Szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą wskazaną w art. 16 ust. 2.
Przepisy te określają w szczególności:
a)
towary, do których dodatkowe należności celne przywozowe są stosowane na mocy art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa;
b)
inne kryteria niezbędne w celu zapewnienia stosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa.
Artykuł 12
1. Zastosowanie procedury uszlachetniania czynnego względem produktów rolnych podlega uprzedniemu sprawdzeniu zgodności z warunkami ekonomicznymi określonymi w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. Warunki te uznaje się za spełnione zgodnie z art. 552 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93, warunki ekonomiczne określone w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, uznaje się także za spełnione dla pewnych ilości produktów podstawowych użytych do wytworzenia towarów. Ilości te ustala się za pomocą bilansu sporządzonego przez Komisję, opartego na porównaniu wymaganych dostępnych środków z prognozowanym zapotrzebowaniem na refundacje oraz uwzględniając, w szczególności, szacunkową wielkość wywozu danych towarów i wewnętrzną oraz zewnętrzną sytuację rynkową odpowiednich produktów podstawowych. Bilans ten, a więc także ilości, są oceniane w regularnych odstępach czasu, aby wziąć pod uwagę zmianę czynników gospodarczych i przepisów.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do akapitu drugiego, umożliwiające wyznaczenie podstawowych produktów dopuszczonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego oraz kontroli i planowania ilości w nim wymienionych, zagwarantują podmiotom gospodarczym większą przejrzystość dzięki uprzedniej publikacji indykatywnych ilości przywozu dla każdej wspólnej organizacji rynku. Publikacje te są dokonywane regularnie, w zależności od wykorzystania takich ilości. Szczegółowe przepisy wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2.
Termin „produkt podstawowy” użyty w niniejszym artykule dotyczy produktów wyszczególnionych według kodu CN w tabeli w załączniku I, włączając jedynie przypis 1 dotyczący zbóż.
2. Za ilość towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego innych niż określone w ust. 1 akapit drugi i przez to niepodlegających opłacie przewidzianej w art. 4 w celu albo w wyniku wywozu innych towarów uznaje się ilość faktycznie wykorzystaną przy wytworzeniu tych towarów.
Artykuł 13
1. Zmiany do załącznika II tabela 2, celem przystosowania jej do umów zawartych przez Wspólnotę, mogą być wprowadzane zgodnie z procedurą wskazaną w art. 16 ust. 2.
2. Komisja dostosowuje niniejsze rozporządzenie lub przyjęte zgodnie z nim rozporządzenia do kolejnych zmian przyjętych w Nomenklaturze Scalonej.
Artykuł 14
Niniejszy artykuł stosuje się do całego handlu preferencyjnego, dla którego określenie elementu rolnego opłat, ewentualnie obniżonych na warunkach określonych w art. 7, nie jest oparte na faktycznej zawartości określonej w art. 6 ust. 1 lit. a) lub dla którego kwoty bazowe nie są oparte na różnicach cenowych określonych w art. 6 ust. 1 lit. b).
Właściwości i ilości produktów podstawowych, które należy wziąć pod uwagę, są wskazane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1460/96 z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzania w życie preferencyjnych zasad handlu mających zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych, jak przewidziano w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 (10).
Wszelkie zmiany do niniejszego rozporządzenia są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 ust. 2.
Artykuł 15
1. Zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2 można ustanowić progi, poniżej których elementy rolne określone zgodnie z art. 6 i 7 ustalone są na zero. Zgodnie z tą samą procedurą można uzależnić to niestosowanie elementów rolnych od szczególnych warunków w celu uniknięcia tworzenia sztucznego obrotu handlowego.
2. Zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2 można określić próg, poniżej którego państwa członkowskie mogą zaniechać stosowania kwot, które mają być przyznane i nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia, w związku z daną transakcją gospodarczą, jeśli bilans tych kwot jest niższy od progu.
Artykuł 16
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. handlu produktami rolnymi przetworzonymi niewymienionymi w załączniku I (zwany dalej „komitetem”).
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3. Komitet może zbadać każdą inną sprawę przekazaną mu przez jego przewodniczącego, z inicjatywy samego przewodniczącego lub na wniosek państwa członkowskiego.
Artykuł 17
Środki niezbędne do dostosowania niniejszego rozporządzenia do zmian dokonanych w rozporządzeniu o jednolitej wspólnej organizacji rynku, w celu zachowania istniejącego systemu, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2.
Artykuł 18
Metody jakościowej i ilościowej analizy towarów, a także inne przepisy techniczne konieczne do ich identyfikacji lub określenia ich składu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
Artykuł 19
Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia, dotyczące przywozu, wywozu oraz, jeżeli to stosowne, produkcji towarów, a także przyjętych administracyjnych środków wykonawczych. Szczegółowe zasady przekazywania tych informacji są określane zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust 2.
Artykuł 20
Rozporządzenie (WE) nr 3448/93, traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.
Artykuł 21
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Zastosowanie niniejszego rozporządzenia do kazein objętych kodem CN 3501 10 oraz do kazeinianów i ich pochodnych objętych kodem CN 3501 90 90 jest odroczone do czasu podjęcia przez Radę ostatecznej decyzji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.