Dyrektywa Rady
z dnia 29 października 1990 r.
w sprawie przesyłu energii elektrycznej poprzez sieci przesyłowe
(90/547/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
należy podjąć środki zmierzające do stopniowego utworzenia rynku wewnętrznego w terminie do 31 grudnia 1992 r.; Rada Europejska na swoich kolejnych posiedzeniach, w szczególności na Rodos, uznała potrzebę utworzenia jednolitego, wewnętrznego rynku energii elektrycznej, jego utworzenie, szczególnie w sektorze energii elektrycznej, umożliwi dalszy rozwój celów energetycznych Wspólnoty;
utworzenie jednolitego rynku wewnętrznego wymaga postępu w integracji europejskiego rynku energetycznego; energia elektryczna stanowi kluczowy element bilansu energetycznego Wspólnoty;
podczas tworzenia wewnętrznego rynku energetycznego, szczególnie w sektorze energii elektrycznej, należy uwzględniać cele spójności gospodarczej i społecznej, tj. gwarancję optymalnych dostaw energii elektrycznej do wszystkich obywateli we wszystkich regionach Wspólnoty, w szczególności w regionach mniej uprzywilejowanych, w celu poprawy i ujednolicenia warunków bytowych i podstaw rozwoju;
polityka energetyczna, w stopniu większym niż jakiekolwiek inne środki zmierzające do budowy rynku wewnętrznego, nie może być realizowana jedynie w celu zmniejszenia kosztów i utrzymania konkurencji, ale musi także uwzględniać konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i zgodności metod wytwarzania energii z wymogami ochrony środowiska naturalnego;
aby osiągnąć ten cel, należy uwzględnić szczególne cechy sektora energetycznego;
wymiana handlowa w zakresie energii elektrycznej między sieciami wysokiego napięcia w Europie wzrasta z roku na rok, zaś bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej we Wspólnocie Europejskiej zostałoby zwiększone, a koszty obniżone poprzez koordynację budowy i eksploatacji połączeń, których wymaga tego rodzaju handel;
wymiana energii elektrycznej między sieciami, w oparciu o umowy o minimalnym okresie obowiązywania jednego roku, jest tak intensywna, iż wymaga systematycznego informowania Komisji o propozycjach transakcji i ich skutkach;
intensyfikacja przesyłu między sieciami jest możliwa i pożądana, podobnie jak uwzględnianie priorytetów bezpieczeństwa i jakości dostaw energii elektrycznej; zgodnie z wynikami studiów zwiększona wymiana między sieciami może zminimalizować koszty inwestycji i paliw zaangażowanych przy produkcji i przesyłaniu energii elektrycznej oraz może zapewnić optymalne wykorzystanie środków produkcji i infrastruktury;
nadal istnieją przeszkody w takim handlu w tym zakresie; z wyjątkiem czynników technicznych i cech samych sieci, przeszkody te można ograniczyć, nakładając obowiązek przesyłania energii elektrycznej za pośrednictwem sieci i wprowadzając właściwy system kontroli przestrzegania tego obowiązku;
obowiązek ten i system kontroli dotyczą przesyłu energii elektrycznej będącej przedmiotem handlu leżącego w interesie Wspólnoty, tj. przesyłu za pośrednictwem sieci wysokiego napięcia;
warunki umów dotyczących przesyłu między sieciami muszą być negocjowane przez właściwe podmioty; warunki przesyłu muszą być uczciwe i nie mogą, w sposób pośredni ani bezpośredni, prowadzić do zaistnienia warunków sprzecznych z zasadami konkurencji Wspólnoty;
w celu ułatwienia zawierania umów o przesył Komisja zapewnia ustanowienie procedury pojednawczej na prośbę jednej ze stron, której poddanie się byłoby obowiązkowe i której wynik nie miałby skutków wiążących;
niezbędna jest harmonizacja środków przyjętych przez Państwa Członkowskie w zakresie przesyłu energii;
utworzenie wewnętrznego rynku energii elektrycznej wpłynie pozytywnie na dynamiczny proces pełniejszej integracji krajowych sieci energetycznych, w tym kontekście szczególne środki i programy dotyczące infrastruktury powinny być wprowadzone w życie w celu przyspieszenia efektywnego i społecznie korzystnego przyłączania zewnętrznych obszarów i wysp Wspólnoty do jej sieci;
połączenia głównych sieci europejskich, w ramach których handel musi być koordynowany, obejmują obszar geograficzny niepokrywający się z granicami Wspólnoty; dążenie do współpracy z państwami trzecimi, korzystającymi z połączonej sieci europejskiej, niesie ze sobą oczywiste korzyści,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki niezbędne do ułatwienia przesyłu energii elektrycznej między sieciami wysokiego napięcia, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
1. Każda transakcja przesyłu energii elektrycznej na poniższych warunkach stanowi przesył w rozumieniu niniejszej dyrektywy, nie naruszając szczególnych porozumień zawartych między Wspólnotą i państwami trzecimi:
a) przesył dokonywany jest przez podmiot lub podmioty odpowiedzialne w danym Państwie Członkowskim za sieć wysokiego napięcia, z wyjątkiem sieci dystrybucyjnej na terytorium Państwa Członkowskiego, która to przyczynia się do efektywnego funkcjonowania połączeń wysokiego napięcia w Europie;
b) sieci, z których następuje przesył i miejsca przeznaczenia, znajdują się na obszarze Wspólnoty;
c) przesył jest dokonywany co najmniej przez jedną granicę wewnątrzwspólnotową.
2. Przepisy niniejszej dyrektywy stosują się do sieci przesyłowych wysokiego napięcia i odpowiedzialnych za nie podmiotów w Państwach Członkowskich, wymienionych w Załączniku. W miarę potrzeb, w kontekście celów niniejszej dyrektywy, biorąc w szczególności pod uwagę ust. l lit. a) wykaz ten jest uaktualniany decyzją Komisji, w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim.
Artykuł 3
1. Umowy dotyczące przesyłu między sieciami są negocjowane przez podmioty odpowiedzialne za dane sieci oraz za jakość świadczonych usług oraz, w miarę potrzeby, z podmiotami odpowiedzialnymi w Państwach Członkowskich za przywóz i wywóz energii elektrycznej.
2. Warunki przesyłu są, zgodnie z zasadami Traktatu, niedyskryminujące i sprawiedliwe dla wszystkich zainteresowanych stron, nie zawierają nieuczciwych klauzul lub nieuzasadnionych ograniczeń i nie zagrażają bezpieczeństwu dostaw ani jakości usług, w szczególności uwzględniając wykorzystanie mocy rezerwy produkcyjnej i jak najefektywniejsze funkcjonowanie istniejącego systemu.
3. Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że podlegające ich jurysdykcji podmioty, określone w Załączniku, niezwłocznie:
- informują Komisję i odpowiednie władze krajowe o każdym wniosku o przesył, w związku z umowami sprzedaży energii elektrycznej o minimalnym okresie obowiązywania co najmniej jednego roku,
- rozpoczynają negocjacje dotyczące warunków proponowanego przesyłu energii elektrycznej,
- informują Komisję i odpowiednie władze krajowe o zawarciu umowy o przesył energii,
- informują Komisję i właściwe władze krajowe o przyczynach niepowodzenia w negocjacjach umowy w ciągu 12 miesięcy od powiadomienia o wniosku.
4. Każda z zainteresowanych stron może zwrócić się o poddanie warunków przesyłu procedurze pojednawczej, prowadzonej przez organ powołany i kierowany przez Komisję, w którym reprezentowane są podmioty odpowiedzialne za sieci przesyłowe we Wspólnocie.
Artykuł 4
Jeżeli przyczyny braku porozumienia co do wniosku o przesył wydają się nieuzasadnione lub niewystarczające, Komisja, działając na podstawie skargi wnioskodawcy lub z własnej inicjatywy, stosuje procedury przewidziane w prawie wspólnotowym.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do l lipca 1991 r. Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 października 1990 r.