Dyrektywa Rady 99/70/WE
z dnia 28 czerwca 1999 r.
dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 139 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po wejściu w życie Traktatu z Amsterdamu, postanowienia Porozumienia w sprawie polityki społecznej, dołączonego do Protokołu w sprawie polityki społecznej, załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zostały włączone do art. 136-139 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(2) Partnerzy społeczni mogą, zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu, wspólnie wnieść o to, aby ich porozumienia na poziomie wspólnotowym mogły być wprowadzone w życie decyzją Rady podjętą na wniosek Komisji.
(3) Punkt 7 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników stanowi między innymi, że "zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego musi prowadzić do poprawy warunków życia i pracy pracowników we Wspólnocie Europejskiej. Proces taki musi wynikać ze zbliżania tych warunków jednocześnie z utrzymaniem tendencji do ich poprawy, w szczególności jeśli chodzi o formy zatrudnienia inne niż umowy o pracę na czas nieokreślony, takie jak umowy o pracę na czas określony, praca w niepełnym wymiarze czasu, praca czasowa i praca sezonowa".
(4) Rada nie była w stanie przyjąć decyzji ani w sprawie projektu dyrektywy dotyczącej niektórych stosunków pracy w odniesieniu do zakłóceń konkurencji [1], ani projektu dyrektywy w sprawie niektórych rodzajów stosunków pracy w odniesieniu do warunków pracy [2].
(5) Konkluzje Rady Europejskiej w Essen podkreśliły potrzebę podjęcia środków w celu "zwiększenia intensywności zatrudnienia, w szczególności poprzez bardziej elastyczną organizację pracy w sposób, który zaspakajałby zarówno życzenia pracowników jak i wymogi konkurencji".
(6) Rezolucja Rady z dnia 9 lutego 1999 r. w sprawie wytycznych dotyczących zatrudnienia na rok 1999 zachęca partnerów społecznych na wszystkich poziomach, do negocjowania porozumień modernizujących organizacje pracy, włączając elastyczne zasady pracy, mając na celu uczynienie przedsiębiorstw produktywnymi i konkurencyjnymi oraz osiągnięcie koniecznej równowagi pomiędzy elastycznością i bezpieczeństwem.
(7) Komisja, zgodnie z art. 3 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej, przeprowadziła konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie możliwych kierunków działania wspólnotowego w odniesieniu do elastycznego czasu pracy oraz bezpieczeństwa pracy.
(8) Komisja, stwierdziwszy po niniejszej konsultacji, że wspólnotowe działanie byłoby pożądane, ponownie podjęła konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie przedmiotu przewidywanych działań zgodnie z art. 3 ust. 3, niniejszego Porozumienia.
(9) Ogólne organizacje międzybranżowe działające w przemyśle, a mianowicie Europejska Unia Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejska Konfederacja Związków Zawodowych (ETUC), poinformowały Komisję wspólnym pismem z dnia 23 marca 1998 r., że ich pragnieniem jest wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 4 niniejszego Porozumienia; wspólnym pismem wnieśli do Komisji o dodatkowy termin trzech miesięcy; Komisja zgodziła się na ten wniosek, przedłużając termin negocjacji do dnia 30 marca 1999 r.
(10) Wspomniane organizacje międzybranżowe działające w przemyśle, zawarły dnia 18 marca 1999 r. Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony; przekazały Komisji wspólną wniosek, o to aby Porozumienie ramowe zostało wprowadzone w życie decyzją Rady podjętą na wniosek Komisji, zgodnie z art. 4 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej.
(11) Komisja w swej rezolucji z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie "niektórych aspektów polityki społecznej Unii Europejskiej: wkład do ekonomicznej i społecznej spójności w Unii" [3], zwróciła się do partnerów społecznych, aby korzystali z możliwości zawierania porozumień, jako że z natury rzeczy posiadają lepszą orientację w społecznych realiach i problemach.
(12) W preambule Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin z dnia 6 czerwca 1997 r., sygnatariusze wyrazili zamiar rozważenia potrzeby zawarcia podobnych porozumień odnoszących się do innych form elastycznej pracy.
(13) Partnerzy społeczni uznali, że szczególną uwagę należy zwrócić na zatrudnienie na czas określony, a jednocześnie wskazali, że zamierzają rozważyć potrzebę podobnego porozumienia w sprawie pracy czasowej.
(14) Sygnatariusze uznali za stosowne zawrzeć porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, ustalające ogólne zasady i minimalne wymogi dotyczące umów o pracę na czas określony oraz stosunku pracy; wyrazili pragnienie poprawy jakości pracy na czas określony poprzez wprowadzenie zasady niedyskryminacji oraz ustalenia sposobów przeciwdziałania nadużyciom wynikającym ze stosowania następujących po sobie umów o pracę na czas określony i nawiązywania następujących po sobie stosunków pracy na czas określony.
(15) Właściwą formą wprowadzenia w życie Porozumienia ramowego jest dyrektywa w rozumieniu art. 249 Traktatu; wiąże ona strony, co do celu, który ma być osiągnięty, pozostawiając im wybór, co do form i metod.
(16) Zgodnie z zasadami subsydiarności i proporcjonalności, ustanowionymi w art. 5 Traktatu, cele niniejszej dyrektywy nie mogą być właściwie osiągnięte przez Państwa Członkowskie i dlatego mogą być w pełni zrealizowane przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa ograniczona jest do minimum niezbędnego do osiągnięcia jej celów i nie wykracza poza to co jest konieczne do ich osiągnięcia.
(17) Odnośnie pojęć użytych w Porozumieniu ramowym, ale bezpośrednio w nim nie zdefiniowanych, niniejsza dyrektywa pozwala Państwom Członkowskim zdefiniować te terminy zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym i praktyką krajową, tak jak to jest w przypadku innych dyrektyw w sprawach społecznych, używających podobnych pojęć, pod warunkiem, że definicje, o których mowa, pozostają zgodne z treścią Porozumienia ramowego.
(18) Komisja sporządziła projekt dyrektywy zgodnie ze swym komunikatem z dnia 14 grudnia 1993 r. dotyczącym stosowania Porozumienia w sprawie polityki społecznej oraz z komunikatem z dnia 20 maja 1998 r. o dostosowaniu i popieraniu dialogu społecznego na poziomie wspólnotowym, uwzględniając reprezentatywny status stron porozumienia, ich mandat, oraz zgodność z prawem poszczególnych postanowień Porozumienia ramowego; umawiające się strony Porozumienia są łącznie wystarczająco reprezentatywne.
(19) Komisja poinformowała Parlament Europejski oraz Komitet Ekonomiczno-Społeczny przesyłając im tekst Porozumienia, wraz z projektem dyrektywy oraz jej uzasadnieniem, zgodnie z jej komunikatem dotyczącym wykonania postanowień Protokołu w sprawie polityki społecznej.
(20) Parlament Europejski przyjął dnia 6 maja 1999 r. uchwałę w sprawie Porozumienia ramowego zawartego przez partnerów społecznych.
(21) Wykonanie porozumienia ramowego przyczynia się do osiągnięcia celów określonych w art. 136 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wykonanie załączonego do niej Porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony, zawartego dnia 18 marca 1999 r. między głównymi organizacjami międzybranżowymi (UNICE, CEEP oraz ETUC).
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w terminie do dnia 10 lipca 2001 r. lub zapewniają, że najpóźniej w tym terminie partnerzy społeczni wprowadzą, w drodze porozumienia, niezbędne ku temu środki, przy czym od Państw Członkowskich wymaga się podjęcia wszelkich środków niezbędnych dla umożliwienia im stałego zapewniania realizacji celów określonych w niniejszej dyrektywie. Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie mogą skorzystać z dodatkowego rocznego terminu, w razie konieczności, po skonsultowaniu z partnerami społecznymi, w celu przezwyciężenia szczególnych trudności lub w celu wykonania postanowień układu zbiorowego. Państwa Członkowskie w takich okolicznościach niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie, o których mowa w pierwszym akapicie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 czerwca 1999 r.