Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/2001
z dnia 12 czerwca 2001 r.
w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2251/92 z dnia 29 lipca 1992 r. w sprawie kontroli jakości świeżych owoców i warzyw [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 766/97 [4], musi zostać w wielu miejscach zmienione, aby uwzględnić rozwój handlu świeżymi owocami i warzywami oraz jego wyższy profesjonalizm, jak również zmiany we wspólnej organizacji rynku w tym sektorze, a także w celu wyjaśnienia szeregu niejasności w tym rozporządzeniu. W celu ich uproszczenia oraz zachowania przejrzystości zasady powinny być całkowicie zmienione, należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2251/92.
(2) Państwa Członkowskie muszą wyznaczyć organy kontroli, które na każdym etapie obrotu są odpowiedzialne za przeprowadzanie oceny zgodności. Uwzględniając wysoce odmienne okoliczności w Państwach Członkowskich, jeden z tych organów w Państwie Członkowskim powinien być odpowiedzialny za kontakty między wszystkimi wyznaczonymi organami oraz za koordynację ich działań.
(3) Kontrole zgodności powinny być przeprowadzane za pomocą pobierania próbek i powinny koncentrować się na podmiotach gospodarczych, które najprawdopodobniej posiadają towary nie odpowiadające normom. W zależności od właściwości swojego rynku krajowego Państwa Członkowskie muszą ustanawiać zasady ustalające pierwszeństwo kontroli w odniesieniu do poszczególnych kategorii podmiotów gospodarczych. W celu zapewnienia przejrzystości zasady te powinny zostać notyfikowane Komisji. Z uwagi na to, iż wiedza na temat podmiotów gospodarczych i ich głównych cech jest nieodzownym narzędziem w analizie dokonywanej przez Państwa Członkowskie, istotne jest utworzenie bazy danych dotyczących podmiotów gospodarczych zajmujących się świeżymi owocami i warzywami w każdym Państwie Członkowskim, z uwzględnieniem rejestru sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2251/92.
(4) Wywóz owoców i warzyw do państw trzecich musi odpowiadać normom. Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że ma to miejsce i poświadczać zgodność, zgodnie z Protokołem Genewskim w sprawie standaryzacji świeżych owoców i warzyw oraz suchych i suszonych owoców, zawartego w ramach programu Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych i OECD dotyczącego stosowania norm międzynarodowych do owoców i warzyw. Przywóz świeżych owoców i warzyw z państw trzecich musi odpowiadać normom handlowym lub przynajmniej normom im równoważnym. Dlatego kontrole zgodności muszą być przeprowadzane przed wprowadzeniem wymienionych towarów na wspólnotowy obszar celny, z wyjątkiem drobnych partii, uważanych przez władze kontrolne za obarczone niskim ryzykiem. W niektórych państwach trzecich, zapewniających dostateczne gwarancje zgodności, kontrole mogą być przeprowadzane przez organy kontroli danych państw trzecich. W przypadku wykorzystywania tego rodzaju możliwości Państwa Członkowskie mają regularnie sprawdzać ważność kontroli przeprowadzanych przez organy kontroli państwa trzeciego i powiadamiać Komisję o wynikach tych weryfikacji.
(5) Nie wymaga się, aby produkty przeznaczone do przetwórstwa były zgodne z tymi normami, a więc bezwzględnie należy zapewnić, aby nie były one sprzedawane na rynku produktów świeżych. Produkty przeznaczone do przetwórstwa powinny być odpowiednio oznakowane, a w niektórych przypadkach powinien im towarzyszyć certyfikat przetwórstwa potwierdzający ostateczne przeznaczenie i pozwalający na dokonanie kontroli.
(6) Owoce i warzywa poddane ocenie zgodności z normami handlowymi powinny podlegać kontroli tego samego rodzaju na wszystkich etapach obrotu. W tym celu powinny zostać przyjęte wytyczne kontrolne zalecane przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych, zgodne z kolei z odpowiednimi zaleceniami OECD. Jednakże przepisy szczególne powinny być ustanowione w odniesieniu do kontroli na etapie sprzedaży detalicznej.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole na wszystkich etapach obrotu w zakresie zgodności z normami handlowymi ustanowionymi w art. 7, 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
Właściwe organy
1. Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden właściwy organ odpowiedzialny za koordynację i kontakty w zakresie objętym niniejszym rozporządzeniem, zwany dalej "organem koordynującym".
2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
- nazwę oraz pocztowy i elektroniczny adres organu koordynującego, który powołały w zastosowaniu ust. 1,
- nazwę oraz pocztowy i elektroniczny adres organów kontroli, które wyznaczyły w zastosowaniu art. 7 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zwanych dalej "organami kontroli", oraz
- dokładny opis odpowiednich zakresów działalności organów kontroli, które wyznaczyły.
3. Organ koordynujący może być organem kontroli lub jednym z organów kontroli lub każdym innym organem wyznaczonym zgodnie z ust. 1.
4. Wykaz organów koordynujących powołanych przez Państwa Członkowskie jest publikowany przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C.
Artykuł 3
Baza danych obejmująca podmioty gospodarcze
1. Państwa Członkowskie tworzą bazę danych obejmującą podmioty gospodarcze zajmujące się owocami i warzywami, która zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule zawiera wykaz podmiotów gospodarczych zajmujących się obrotem świeżymi owocami i warzywami, w odniesieniu do których ustanowiono normy w zastosowaniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Pod pojęciem "podmiot gospodarczy" rozumie się każdą osobę fizyczną lub prawną, posiadającą świeże owoce i warzywa podlegające normom handlowym, w celu ich prezentowania lub oferowania do sprzedaży, sprzedaży lub ich obrotu w każdy inny sposób na własny rachunek lub w imieniu strony trzeciej na terytorium Wspólnoty i/lub ich wywozu do państwa trzeciego.
Państwa Członkowskie określają warunki, na których poniższe podmioty gospodarcze zostają lub nie zostają włączone do bazy danych:
- podmioty gospodarcze, których działalność jest zwolniona z obowiązku zgodności z normami handlowymi na podstawie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96,
- osoby fizyczne lub prawne, których działalność w sektorze owoców i warzyw jest ograniczona albo do przewozu towarów albo do sprzedaży małych ilości na etapie detalicznym.
2. W przypadku gdy baza danych składa się z kilku odmiennych elementów organ koordynujący zapewnia, że baza danych, jej elementy oraz ich aktualizacja są jednolite. Aktualizacja dokonywana jest w szczególności przez organy kontroli wykorzystujące informacje zebrane w czasie kontroli przeprowadzanej na wszystkich etapach obrotu.
3. Omawiana baza danych zawiera w odniesieniu do każdego podmiotu gospodarczego: numer rejestracyjny, nazwę, adres, informacje potrzebne do zaliczenia go do jednej z kategorii wymienionych w art. 4 niniejszego rozporządzenia, w szczególności informacje na temat jego pozycji w łańcuchu obrotu, informację dotyczącą znaczenia firmy, informację dotyczącą danych zebranych w czasie poprzednich kontroli każdego podmiotu gospodarczego, jak również inne informacje, które uważane są za niezbędne do celów kontroli.
4. Podmioty gospodarcze muszą dostarczyć informacje uznane przez Państwa Członkowskie za niezbędne do stworzenia i aktualizowania bazy danych. Państwa Członkowskie określają warunki, na których podmioty gospodarcze nie utworzone na ich terytorium, ale zajmujące się handlem na tym terytorium, wykazuje się w bazie danych tych państw.
Artykuł 4
Kontrole zgodności na rynku wewnętrznym
1. Państwa Członkowskie wprowadzają system pobierania próbek przy kontrolach w zakresie zgodności produktów posiadanych przez podmioty gospodarcze na wszystkich etapach obrotu, z normami handlowymi.
W ramach tego systemu Państwa Członkowskie określają, w oparciu o analizę ryzyka dotyczącej podmiotu gospodarczego zajmującego się obrotem towarami niezgodnymi z normami handlowymi, częstotliwość, z jaką muszą być wykonywane kontrole przez organy kontroli, która musi być wystarczająca, aby zapewnić zgodność z regułami wspólnotowymi, w odniesieniu do każdej uprzednio określonej kategorii podmiotu gospodarczego. Omawiana analiza ryzyka odnosić się będzie w szczególności do wielkości firm, ich pozycji w łańcuchu obrotu, informacji zebranych w czasie poprzednich kontroli oraz innych ewentualnych parametrów, określonych przez Państwa Członkowskie. Podmioty gospodarcze zajmujące się przygotowaniem i pakowaniem owoców i warzyw, szczególnie w regionie produkcji, podlegają kontrolom o większej częstotliwości niż inne kategorie podmiotów gospodarczych. Kontrole mogą nastąpić także w czasie transportu.
W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, organy kontroli zwiększają częstotliwość kontroli u podmiotów gospodarczych, których to dotyczy.
2. Podmioty gospodarcze muszą zapewnić organom kontroli wszystkie informacje, które te organy kontroli uważają za konieczne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli.
3. Państwa Członkowskie mogą zezwolić podmiotom gospodarczym, na etapie wysyłki gwarantującym jednolity i wysoki stopień zgodności wysyłanych przez nich owoców i warzyw podlegających normom handlowym, na stosowanie wzoru przedstawionego w załączniku III, przy etykietowaniu każdego opakowania. Zezwolenia udziela się na okres trzech lat z możliwością przedłużenia.
Dodatkowo podmioty gospodarcze korzystające z tej możliwości muszą:
- posiadać pracowników kontroli, którzy otrzymali przeszkolenie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie,
- posiadać odpowiedni sprzęt do przygotowania i pakowania produktu,
- zobowiązać się do prowadzenia kontroli zgodności towarów, które wysyłają oraz posiadać rejestr, w którym zapisywane są wszystkie czynności przeprowadzanych kontroli.
Gdy podmioty gospodarcze nie mogą dłużej gwarantować wysokiego i jednolitego stopnia zgodności lub gdy jeden z wyżej wymienionych warunków nie jest już spełniany, Państwo Członkowskie cofa zezwolenie dla podmiotu gospodarczego na stosowanie wzoru w załączniku III przy etykietowaniu każdego opakowania.
4. Organ koordynujący podaje do wiadomości Komisji przepisy dotyczące systemu kontroli określonego w ust. 1 przed zastosowaniem niniejszego rozporządzenia. Powiadomienie to obejmuje różne kategorie podmiotów gospodarczych, które zostały zidentyfikowane oraz częstotliwość kontroli określoną w odniesieniu do każdej z nich, jak również, gdzie to stosowne, szczegółowe warunki wprowadzenia w życie przepisów ust. 3, szczegółowe warunki wprowadzenia w życie przepisów art. 5 ust. 1, łącznie z minimalnym odsetkiem kontroli w odniesieniu do różnych podmiotów gospodarczych, których to dotyczy. Organ ten niezwłocznie powiadamia Komisję o wszystkich kolejnych zmianach w tym systemie.
Artykuł 5
Kontrole zgodności w punkcie wywozu
1. Na etapie wywozu właściwy organ kontroli zapewnia poprzez kontrolę zgodności, że produkty przeznaczone do wywozu do państw trzecich opuszczają obszar celny Wspólnoty jedynie w przypadku gdy są zgodne z normami handlowymi.
Eksporterzy muszą dostarczyć organom kontroli wszelkie informacje, które organy te uważają za niezbędne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli.
W odniesieniu do podmiotów gospodarczych spełniających warunki stosowania przepisów wymienionych w art. 4 ust. 3 Państwa Członkowskie mogą określić w stosunku do każdej odnośnej kategorii podmiotów gospodarczych i na podstawie analizy ryzyka minimalny odsetek przesyłek i ilości, które podlegają kontroli zgodności przeprowadzanej przez właściwy organ kontroli na etapie wywozu. Odsetek ten musi być wystarczający do zapewnienia zgodności z regułami wspólnotowymi. W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, organy kontroli zwiększają odsetek sprawdzanych przesyłek realizowanych przez podmioty gospodarcze, których to dotyczy.
2. Organ kontroli wystawia świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I, dla każdej partii przeznaczonej do wywozu uznanej przez nie za zgodną z normami handlowymi, po zakończeniu czynności kontrolnych wymienionych w ust. 1. W przypadku gdy przesyłka wywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się różne partie składające się na daną przesyłkę.
3. Zgłoszenie wywozowe może zostać przyjęte przez właściwe władze celne tylko wtedy, gdy:
- towarom towarzyszy albo świadectwo określone w ust. 2, albo świadectwo określone w art. 8 ust. 2, lub gdy
- właściwy organ kontroli poinformował władze celne w odpowiedni sposób że w odniesieniu do danych partii wystawione było jedno z dwóch wymienionych świadectw.
Artykuł 6
Kontrole zgodności w punkcie przywozu
1. Przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu kontroluje się produkty z państw trzecich w zakresie zgodności z normami handlowymi.
Importerzy muszą dostarczyć organom kontroli wszelkie informacje, które organy te uważają za niezbędne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu oraz w art. 7 ust. 5.
2. Nie naruszając przepisów art. 7 organ inspekcji urzędowej w punkcie przywozu przeprowadza kontrolę zgodności w stosunku do każdej sprowadzonej partii oraz, w przypadku gdy wymienione produkty odpowiadają wymaganym normom, wystawia świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I. W przypadku gdy przesyłka przywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się różne partie składające się na daną przesyłkę.
3. Władze celne zezwalają na dopuszczenie do swobodnego obrotu tylko wtedy, gdy:
- towarom towarzyszy świadectwo, określone w ust. 2, świadectwo określone w art. 7 ust. 3 albo świadectwo określone w art. 8 ust. 2, lub gdy
- właściwy organ kontroli poinformował władze celne w odpowiedni sposób, że w odniesieniu do danych partii wystawione było jedno z wymienionych świadectw.
4. Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, w przypadku gdy właściwy organ kontroli w punkcie przywozu uważa, iż istnieje niskie ryzyko, że niektóre partie o masie niższej niż lub równej 500 kilogramów nie odpowiadają normom handlowym, może zaniechać kontroli tych partii. W tym celu wysyła ona ostemplowane oświadczenie do władz celnych albo informuje wymienione władze celne w inny sposób, że można przeprowadzać procedury odprawy celnej.
Artykuł 7
Zatwierdzenie czynności kontrolnych przeprowadzanych przez państwa trzecie przed przywozem do Wspólnoty
1. Na wniosek państwa trzeciego Komisja może zatwierdzić, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, czynności związane z kontrolą zgodności przeprowadzone przez dane państwo trzecie przed przywozem do Wspólnoty.
2. Zatwierdzenie, określone w ust. 1, może zostać udzielone państwom trzecim, które o to wnioskują i na których terytorium spełnione są normy handlowe Wspólnoty lub przynajmniej normy równoważne w przypadku produktów wywożonych do Wspólnoty.
W zatwierdzeniu wskazuje się władzę publiczną państwa trzeciego, na której spoczywa odpowiedzialność związana z wykonywaniem czynności kontrolnych wymienionych w ust. 1. Władze te odpowiadają za kontakty ze Wspólnotą. Zatwierdzenie określa także organy kontroli kierujące odpowiednimi kontrolami, zwane dalej "organami kontroli państwa trzeciego".
Zatwierdzenie może mieć jedynie zastosowanie w odniesieniu do produktów pochodzących z danego państwa trzeciego i może być ograniczone do niektórych produktów.
Komisja publikuje wykaz zatwierdzeń przyznanych państwom trzecim, zgodnie z warunkami niniejszego artykułu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C.
3. Organy kontroli państwa trzeciego muszą być organami urzędowymi lub urzędowo uznawanymi przez władze wymienione w ust. 2, zapewniającymi wystarczające gwarancje i posiadającymi niezbędny personel, wyposażenie i pomieszczenia w celu przeprowadzania kontroli zgodnie z metodami wymienionymi w art. 9 ust. 1 lub metodami równoważnymi.
Organy kontroli państwa trzeciego przygotowują w odniesieniu do każdej partii skontrolowanej przed jej wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty albo świadectwo zgodności wymienione w załączniku I, albo inny formularz uzgodniony między Komisją a państwem trzecim. W przypadku gdy przesyłka przywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się różne partie składające się na daną przesyłkę.
4. Komisja może zawiesić zatwierdzenie w przypadku ustalenia, że w znaczącej liczbie partii i/lub ilościach towary nie odpowiadają informacjom zawartym w świadectwach zgodności wystawionych przez organy kontroli państwa trzeciego.
5. Państwa Członkowskie prowadzą kontrole w punkcie przywozu produktów przywożonych zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym artykule w zakresie zgodności z normami, przeprowadzając kontrole zgodności w odniesieniu do każdego zainteresowanego państwa trzeciego, w stosunku do znaczącej części przesyłek i ilości przywożonych na wymienionych warunkach. Część ta musi być wystarczająca, aby zapewnić zgodność z regułami wspólnotowymi przez organy kontroli państwa trzeciego. Państwa Członkowskie zapewniają, że środki ustanowione w art. 9 ust. 3 są stosowane w odniesieniu do skontrolowanych partii, w przypadku gdy partie te nie odpowiadają normom handlowym.
W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję, a organy kontroli zwiększają odsetek przesyłek i ilości kontrolowanych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
6. Organ koordynujący przedstawia Komisji co kwartał, najpóźniej do końca kwartału następującego po zakończeniu danego kwartału, informację dotyczącą każdego państwa trzeciego i danego produktu, obejmującą dane na temat liczby partii i łącznych ilości przywiezionych zgodnie z ust. 1, dane na temat liczby partii i łącznych ilości skontrolowanych w zakresie zgodności, jak określono w ust. 5, oraz na temat tych partii, co do których organy kontroli stwierdziły, że nie odpowiadają one danym wymienionym w świadectwach zgodności wystawionych przez organ kontroli państwa trzeciego, ze wskazaniem ilości w odniesieniu do każdej partii oraz rodzaju wad dających podstawę do powyższych ustaleń.
7. Władze celne dostarczają organowi koordynującemu i/lub organom kontroli wszelkie informacje niezbędne w celu zastosowania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 8
Produkty przeznaczone do przetwórstwa
1. Dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia produktami przeznaczonymi do przetwórstwa są świeże owoce i warzywa podlegające normom handlowym, które są wysyłane do zakładów przetwórstwa, gdzie są przetwarzane na produkty sklasyfikowane w pozycji CN, innej niż pozycja odnosząca się do wyjściowego produktu świeżego.
2. Właściwe organy kontroli wystawiają świadectwa przetwórstwa przewidziane w załączniku II w odniesieniu do produktów przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oraz produktów przywożonych do Wspólnoty, w przypadku gdy tego rodzaju produkty są przeznaczone do przetwórstwa i dlatego, zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, nie podlegają ocenie zgodności z normami handlowymi. Organy te zapewniają, że przestrzegane są przepisy szczególne dotyczące etykietowania ustanowione w ust. 3.
3. W przypadku przywozu, po wystawieniu świadectwa określonego w ust. 2, właściwy organ kontroli niezwłocznie wysyła do organu koordynującego Państwa Członkowskiego, w którym ma nastąpić przetwórstwo, kopię wymienionego świadectwa oraz dalsze informacje potrzebne do ewentualnej kontroli czynności przetwórstwa. Po przetworzeniu zakład przetwórstwa zwraca świadectwo do właściwego organu kontroli, który zapewnia, że produkty zostały rzeczywiście przetworzone.
4. Opakowanie zbiorcze produktów przeznaczonych do przetwórstwa musi być wyraźnie oznakowane przez pakującego wyrazami "przeznaczone do przetwórstwa" albo z innym równoważnym sformułowaniem. W przypadku towarów wysyłanych luzem, bezpośrednio ładowanych na środki transportu, oznaczenie to musi być podane w dokumencie towarzyszącym towarom albo musi widnieć na kwicie umieszczonym w widocznym miejscu wewnątrz środków transportu.
5. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki, jakie uznają za konieczne, w szczególności odnoszące się do współpracy z pozostałymi zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, mające na celu zapobieganie wysyłce towarów przeznaczonych na rynek świeżych owoców i warzyw poza rejon ich produkcji jako towarów przeznaczonych do przetwórstwa.
Artykuł 9
Metoda kontroli
1. Kontrole zgodności przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem kontroli w punkcie detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu, przeprowadza się, z zastrzeżeniem odmiennych uregulowań przewidzianych na podstawie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z metodami w załączniku IV.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy szczególne dla kontroli zgodności w punkcie detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu.
2. W przypadku gdy inspektorzy stwierdzają, że towary odpowiadają normom handlowym, organ kontroli może wystawić świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I. W każdym przypadku świadectwo to wystawia się w punkcie przywozu lub wywozu.
3. W przypadku gdy towary nie odpowiadają normom, organ kontroli wystawia orzeczenie o niezgodności do wiadomości podmiotu gospodarczego lub jego przedstawicieli. Towary, w odniesieniu do których zostało wystawione orzeczenie o niezgodności, nie mogą być przemieszczane bez zezwolenia organu kontroli, który wydał takie orzeczenie. Wydanie zezwolenia może wymagać spełnienia warunków określonych przez organ kontroli.
Podmioty gospodarcze mogą podjąć decyzję o doprowadzeniu wszystkich lub niektórych towarów do stanu zgodności. Towary doprowadzone do stanu zgodności nie mogą być wprowadzane do obrotu przed zapewnieniem przez właściwy organ kontroli za pomocą wszystkich odpowiednich środków, że dane towary rzeczywiście zostały doprowadzone do stanu zgodności. Organ ten wystawia, gdzie to stosowne, świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I w odniesieniu do partii lub części partii wyłącznie po doprowadzeniu towarów do stanu zgodności.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1. Organy kontroli Państw Członkowskich, na których terytorium stwierdzono, że partia towarów z innego Państwa Członkowskiego nie odpowiada normom z powodu wad lub pogorszenia jakości, które mogły zostać wykryte w czasie pakowania, bezzwłocznie powiadamiają o takich przypadkach niezgodności stwierdzonej do etapu obrotu hurtowego, łącznie z centrami dystrybucji, władze w innych Państwach Członkowskich, których może to dotyczyć.
2. W przypadku gdy stwierdzono przy przywozie z państwa trzeciego, że towary nie odpowiadają normom, organ koordynujący danego Państwa Członkowskiego bezzwłocznie powiadamia o tym Komisję i organy koordynujące pozostałych Państw Członkowskich, których może to dotyczyć, które następnie przekazują powyższą informację jako konieczną na ich terytorium. Komisja jest powiadamiana za pośrednictwem systemu elektronicznego wskazanego przez Komisję.
3. Dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia w przypadku produktów, w odniesieniu do których przyjęto normy handlowe, faktury i dokumenty towarzyszące muszą wskazywać klasę jakości, kraj pochodzenia produktów oraz, gdzie to stosowne, fakt, iż są one przeznaczone do przetwórstwa. Wymóg ten nie ma zastosowania w odniesieniu do detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu.
Artykuł 11
1. Rozporządzenie (EWG) nr 2251/92 niniejszym traci moc.
2. Podmioty gospodarcze zwolnione z kontroli towarów w czasie wysyłki, na mocy art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2251/92, mogą stosować opakowania zbiorcze z przytwierdzoną etykietą przewidzianą w załączniku III do niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2002 r.
3. Świadectwa kontroli wystawione zgodnie z art. 3 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2251/92 są ważne do wygaśnięcia terminu ważności wymienionego w rubryce 12 przedmiotowych świadectw. Świadectwa przetwórstwa wystawione zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2251/92 są ważne do dnia 31 stycznia 2002 r.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 12 czerwca 2001 r.