Dyrektywa Rady 93/59/EWG
z dnia 28 czerwca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
należy przyjąć środki w ramach rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
pierwszy program działań Wspólnot Europejskich w sprawie ochrony środowiska naturalnego, zatwierdzony przez Radę dnia 22 listopada 1973 r. [4], wzywał do wzięcia pod uwagę najnowszych osiągnięć nauki w zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza wywołanego spalinami z pojazdów silnikowych oraz wzywał do odpowiedniej zmiany przyjętych wcześniej dyrektyw; trzeci program działań, zatwierdzony dnia 7 lutego 1983 r. [5] przewiduje podjęcie dodatkowych wysiłków w celu znacznego zmniejszenia obecnych poziomów emisji zanieczyszczeń z pojazdów silnikowych;
dyrektywa 70/220/EWG [6] jest jedną ze szczegółowych dyrektyw odnoszących się do procedury homologacji typu, przewidzianej w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [7];
dyrektywa 70/220/EWG ustanawia wartości graniczne dla emisji tlenku węgla i niespalonych węglowodorów z silników takich pojazdów; te wartości graniczne zostały po raz pierwszy zmniejszone dyrektywą 74/290/EWG [8] i uzupełnione, zgodnie z dyrektywą 77/102/EWG [9], przez wartości graniczne dopuszczalnych emisji tlenków azotu; wartości graniczne tych trzech związków zanieczyszczających były kolejno zmniejszane dyrektywami 78/665/EWG [10], 83/351/EWG [11] oraz 88/76/EWG [12], wartości graniczne dla emisji cząstek stałych z silników Diesla zostały wprowadzone dyrektywą 88/436/EWG [13], a bardziej rygorystyczne europejskie normy dla emisji zanieczyszczeń gazowych dla silników o pojemności poniżej 1400 cm3 dyrektywą 89/458/EWG [14]; dyrektywą 91/441/EWG normy te zostały rozszerzone na wszystkie samochody osobowe, niezależnie od pojemności ich silników, na podstawie poprawionej procedury badań obejmującej cykl jazdy pozamiejskiej i dyrektywą tą zostały wprowadzone wymagania odnoszące się do emisji par paliwa oraz do trwałości części pojazdów związanych z emisją, jak również bardziej rygorystyczne normy emisji cząstek stałych dla pojazdów wyposażonych w silniki Diesla;
rygorystyczne normy europejskie stosują się tylko do samochodów osobowych zaprojektowanych do przewozu nie więcej niż sześciu osób i mających masę maksymalną nie większą niż 2500 kg; przepisy przejściowe odnoszące się do pozostałych kategorii pojazdów objętych dyrektywą 70/220/EWG, w szczególności lekkich pojazdów użytkowych, przewidują mniej rygorystyczne normy;
wpływ na środowisko naturalne bardziej rygorystycznych norm zostałby znacznie zwiększony i przyspieszony, gdyby Państwa Członkowskie przyznały ulgi podatkowe przy zakupie nowych pojazdów spełniających z wyprzedzeniem normy ustanowione w niniejszej dyrektywie;
powszechnie uznaje się, iż przyszłemu rozwojowi transportu we Wspólnocie towarzyszyć będzie wzrost zanieczyszczenia środowiska; dotychczasowe urzędowe prognozy wzrostu natężenia ruchu drogowego zostały przewyższone przez wzrost rzeczywisty; dlatego, bardzo rygorystyczne normy emisji spalin muszą zostać ustalone dla wszystkich pojazdów silnikowych;
szczególny wysiłek badawczo-rozwojowy w dziedzinie zmniejszania zanieczyszczenia powietrza przez pojazdy silnikowe może być decydującym czynnikiem poprawy konkurencyjności europejskiego przemysłu samochodowego;
Komisja ma za zadanie regularną ocenę najnowszych postępów w nauce umożliwiających obniżanie dopuszczalnych wartości dla zanieczyszczenia powietrza przez pojazdy silnikowe i pozwalających na zaproponowanie stosownych środków ograniczających po konsultacji z Grupą ds. Emisji z Pojazdów Silnikowych;
w następnym etapie obniżania wartości granicznych dla lekkich pojazdów użytkowych, z zastrzeżeniem właściwej oceny technicznej, kategorie II i III pojazdów mogłyby zostać połączone i szczegółowe wartości graniczne stosowane dla kontroli zgodności produkcji powinny zostać skreślone;
prace podjęte przez Komisję w tej dziedzinie wykazały, że we Wspólnocie dostępne są lub są doskonalone technologie, które pozwalają pojazdom objętym niniejszą dyrektywą spełniać normy równie rygorystyczne jak normy dla samochodów osobowych, z uwzględnieniem szczególnych warunków odnoszących się do takich pojazdów; proponowane normy powinny zostać wprowadzone niezwłocznie, w celu zapewnienia spójności podejmowanych przez Wspólnotę środków przeciwko zanieczyszczeniu powietrza powodowanemu przez ruch drogowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, III, IV, V i IX do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Od dnia 1 października 1993 r., żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn odnoszących się zanieczyszczenia powietrza przez ich emisje:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, ani odmówić udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów silnikowych,
jeśli emisje z tego typu pojazdu silnikowego lub z takich pojazdów spełniają wymagania dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2. Od dnia 1 października 1993 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu EWG ani nie wydają dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego,
- muszą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego,
z którego emisje nie spełniają wymagań załączników do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
3. Od dnia 1 października 1994 r. Państwa Członkowskie zabraniają pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów, z których emisje nie spełniają wymagań załączników do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć ulgi podatkowe tylko w odniesieniu do pojazdów silnikowych, które są zgodne z niniejszą dyrektywą. Takie ulgi są zgodne z postanowieniami Traktatu oraz spełniają następujące warunki:
- stosują się do wszystkich nowych pojazdów oferowanych do sprzedaży na rynku danego Państwa Członkowskiego, które z wyprzedzeniem spełniają wymagania niniejszej dyrektywy,
- wygasają w terminie ustanowionym w art. 2 ust. 3 dla obowiązkowego wejścia w życie wartości emisji dla nowych pojazdów,
- dla każdego typu pojazdu mają wartość znacząco niższą niż rzeczywisty koszt wyposażenia zamontowanego w celu osiągnięcia wartości ustalonych dla jego montowania w pojeździe.
Komisja powiadamiana jest o wszelkich planach wprowadzenia lub zmiany ulg podatkowych określonych w akapicie pierwszym w terminie pozwalającym jej na przekazanie uwag.
Artykuł 4
Rada, stanowiąc na warunkach określonych w Traktacie, zdecyduje przed dniem 31 grudnia 1994 r. w sprawie wniosku, który Komisja przedstawi do dnia 31 grudnia 1993 r. w sprawie dalszego zmniejszenia wartości granicznych.
Zmniejszone wartości graniczne nie stosują się przed dniem 1 stycznia 1996 r. do nowych homologacji typu pojazdów kategorii I, a przed dniem 1 stycznia 1997 r. do pojazdów kategorii II i III określonych w tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą; mogą one służyć jako podstawa do ulg podatkowych od momentu przyjęcia nowej dyrektywy.
Podwyższone wartości graniczne dla kontroli produkcji (wskazane w tabeli w ppkt 7.1.1 załącznika I przestają obowiązywać od dat wprowadzenia zmniejszonych wartości granicznych ustanowionych w akapicie drugim.
Artykuł 5
1. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1993 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 czerwca 1993 r.