Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 1995 r.
ustalająca dopuszczalne wartości całkowitego azotu lotnych zasad amonowych (N-LZA) dla niektórych kategorii produktów rybołówstwa oraz określająca metody analizy, które powinny być stosowane
(95/149/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności rozdział V sekcja II pkt 3 jej Załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje:
w ramach kontroli przewidzianych w dyrektywie 91/493/EWG mających na celu zapobieganie wprowadzaniu do obrotu produktów rybołówstwa nienadających się do spożycia przez ludzi przeprowadzane mogą być także niektóre analizy chemiczne, w tym sprawdzające całkowitą zawartość azotu lotnych zasad amonowych (N-LZA);
istnieje konieczność określenia poziomów N-LZA, które w przypadku niektórych kategorii gatunków nie mogą być przekraczane, oraz ustalenia stosowanych w tym zakresie metod analizy;
uznane naukowo metody analizy do badania zawartości N-LZA muszą być nadal stosowane rutynowo, należy jednak określić metodę odniesienia, która może być zastosowana w przypadku pojawienia się wątpliwości co do wyników] albo na wypadek sporu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nieprzetworzone produkty rybołówstwa należące do kategorii gatunków wymienionych w załączniku I uznaje się za nienadające się do spożycia przez ludzi, jeżeli ocena organoleptyczna budzi wątpliwości co do ich świeżości, a kontrola chemiczna wykazuje, że następujące dopuszczalne wartości N-LZA zostały przekroczone:
1. 25 miligramów azotu/l00 gramów mięsa w odniesieniu do gatunków określonych w pkt A załącznika I;
2. 30 miligramów azotu/100 gramów mięsa w odniesieniu do gatunków określonych w pkt B załącznika I;
3. 35 miligramów azotu/100 gramów mięsa w odniesieniu do gatunków określonych w pkt C załącznika I.
Artykuł 2
1. Metoda odniesienia, która powinna być stosowana do kontroli poziomu N-LZA, jest metodą, w której stosuje się destylację ekstraktu odbiałczonego kwasem nadchlorowym wymienionym w załączniku II.
2. Destylacja określona w ust. l musi być wykonana z zastosowaniem aparatury odpowiadającej zasadom przedstawionym na rysunku w załączniku III.
3. Rutynowe metody, które mogą być stosowane do kontroli poziomu N-LZA, przedstawiają się następująco:
- metoda mikrodyfuzji opisana przez Conway & Byme (l 933),
- metoda destylacji bezpośredniej opisana przez Antonacopoulos (1968),
- destylacja ekstraktu odbiałczonego kwasem trójchlorooctowym (Codex Alimentarius Komitetu ds. Ryb i Produktów Rybołówstwa (1968)).
4. Próbka musi się składać z około stu gramów mięsa pobranego co najmniej z trzech różnych miejsc i zmieszanych razem w procesie rozcierania.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie jako metodę rutynową zalecają laboratoriom urzędowym metodę odniesienia określoną w art. 2 ust. 1. W przypadku wątpliwości albo sporu dotyczącego wyników analiz wykonanych za pomocą jednej z rutynowych metod do sprawdzania wyników badań można zastosować jedynie metodę odniesienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 8 marca 1995 r.