ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1183/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Demokratycznej Republice Konga (1),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Z uwagi na utrzymywanie się nielegalnego przepływu broni w i do Demokratycznej Republiki Konga, Rada Bezpieczeństwa ONZ, działając na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych, przyjęła rezolucję nr 1596 (2005) z dnia 18 kwietnia 2005 r., przewidującą, między innymi, finansowe środki ograniczające skierowane przeciwko osobom wskazanym przez właściwy Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych, jako naruszającym embargo na broń wprowadzone przeciwko Demokratycznej Republice Konga przez rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ 1493 (2003) i 1596 (2005).
(2)
Wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB przewiduje, między innymi, wdrożenie finansowych środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom wskazanym przez właściwy Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych. Środki te wchodzą w zakres Traktatu. W przypadku Wspólnoty, w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji, wdrożenie środków wspólnotowych jest konieczne. Do celów niniejszego rozporządzenia należy przyjąć, że terytorium Wspólnoty obejmuje terytoria Państw Członkowskich, na których stosuje się postanowienia Traktatu, na warunkach w nim ustanowionych.
(3)
Ze względów praktycznych Komisja powinna być upoważniona do zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia.
(4)
Aby zapewnić skuteczność środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie z dniem publikacji.
(5)
Traktat, w art. 60 i 301, upoważnia Radę do podjęcia, pod pewnymi warunkami, środków mających na celu zerwanie lub ograniczenie płatności lub przepływu kapitału oraz stosunków gospodarczych w stosunku do państw trzecich. Środki określone w niniejszym rozporządzeniu, skierowane także przeciwko osobom fizycznym niezwiązanym bezpośrednio z rządem państwa trzeciego, są niezbędne do osiągnięcia tego celu Wspólnoty, a art. 308 Traktatu upoważnia Radę do podjęcia takich środków, jeżeli w Traktacie nie zostały przewidziane inne szczególne kompetencje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„Komitet ds. Sankcji” oznacza Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ustanowiony na mocy ust. 8 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1533 (2004);
2)
„fundusze” oznaczają aktywa finansowe i korzyści każdego rodzaju, w tym, na zasadzie niewyłącznej:
a)
gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia zapłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze;
b)
depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych podmiotach, salda rachunków, długi i zobowiązania dłużne;
c)
znajdujące się w obrocie publicznym i prywatnym papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, świadectwa udziałowe, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne i kontrakty dotyczące instrumentów pochodnych;
d)
odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów, lub wartości narosłe z aktywów lub wytworzone przez aktywa;
e)
kredyty, prawa do potrącenia, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania umowy lub inne zobowiązania finansowe;
f)
akredytywy, listy przewozowe (konosamenty), kwity zastawne;
g)
dokumenty poświadczające posiadanie udziałów w funduszach lub środkach finansowych;
h)
wszelkie inne instrumenty finansowania wywozowego;
3)
„zamrożenie funduszy” oznacza uniemożliwienie jakiegokolwiek przeniesienia, przekazania, zmiany, wykorzystania, dostępu do funduszy lub dokonywania transakcji funduszami w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z funduszy, w tym również zarządzanie majątkiem;
4)
„zasoby gospodarcze” oznaczają aktywa każdego rodzaju, zarówno materialne jak i niematerialne, ruchome lub nieruchome, które nie są funduszami, lecz mogą służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług;
5)
„zamrożenie zasobów gospodarczych” oznacza uniemożliwienie wykorzystywania ich do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym, ale nie wyłącznie, poprzez ich sprzedaż, wynajem lub zastaw.
Artykuł 2
1. Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące, pozostające w posiadaniu lub będące własnością, osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I.
2. Żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych nie udostępnia się, bezpośrednio lub pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku I, ani na ich rzecz.
3. Umyślny i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście środków określonych w ust. 1 i 2 jest zakazany.
Artykuł 3
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na zwolnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, pod takimi warunkami jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że fundusze i zasoby gospodarcze, o których mowa są:
a)
konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, włączając w to płatności za środki spożywcze, najem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b)
przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawniczych;
c)
przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych;
pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie zgłosiło takie ustalenie do Komitetu ds. Sankcji i że Komitet ds. Sankcji nie zgłosił swojego sprzeciwu w terminie czterech dni roboczych od takiego zgłoszenia.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na uwolnienie lub udostępnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, po ustaleniu, że te fundusze lub zasoby gospodarcze są niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że Państwo zgłosiło takie ustalenie do Komitetu ds. Sankcji i że Komitet ds. Sankcji ustalenie to zatwierdził.
Artykuł 4
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na zwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a)
fundusze lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed dniem 18 kwietnia 2005 r. lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego wydanego przed tą datą;
b)
fundusze lub zasoby gospodarcze będą wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, w granicach określonych przez obowiązujące przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;
c)
zastaw nie został dokonany lub orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I;
d)
uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym w danym Państwie Członkowskim;
e)
Państwo Członkowskie poinformowało o zastawie lub orzeczeniu Komitet ds. Sankcji.
Artykuł 5
1. art. 2 ust. 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach w postaci:
a)
odsetek lub innych dochodów należnych na tych rachunkach, lub
b)
płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań podjętych lub narosłych przed datą, w której rachunki takie zaczęły podlegać niniejszemu rozporządzeniu,
pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności są zamrożone zgodnie z art. 2 ust. 1.
2. art. 2 ust. 2 nie stanowi przeszkody dla zasilania zamrożonych rachunków przez instytucje finansowe lub kredytowe otrzymujące fundusze przekazywane im przez strony trzecie na rachunek osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że wszelkie takie kwoty dodatkowe do takich rachunków również zostaną zamrożone. Instytucje finansowe lub kredytowe niezwłocznie informują o takich transakcjach właściwe organy.
Artykuł 6
1. Bez uszczerbku dla mających zastosowanie zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej oraz postanowień art. 284 Traktatu, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a)
dostarczają bezzwłocznie wszelkich informacji, które mogłyby ułatwić stosowanie niniejszego rozporządzenia, takich jak informacje na temat rachunków i kwot zamrożonych zgodnie z art. 2, właściwym organom Państw Członkowskich, wymienionych w załączniku II, w których zamieszkują lub mają siedzibę oraz przekazują takie informacje Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych organów;
b)
współpracują z właściwymi organami wymienionymi w załączniku II w zakresie wszelkiej weryfikacji tych informacji.
2. Każda dodatkowa informacja otrzymana bezpośrednio przez Komisję jest udostępniana właściwym organom Państw Członkowskich, których to dotyczy.
3. Każda informacja dostarczona lub otrzymana zgodnie z ust. 1 i 2 jest wykorzystywana wyłącznie w celach, dla których została dostarczona lub otrzymana.
Artykuł 7
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych lub odmowa ich udostępnienia, dokonane w dobrej wierze, w przekonaniu, że działanie to jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie powoduje powstania odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wykonującego niniejsze rozporządzenie, lub jego dyrektorów lub pracowników, chyba że zostanie udowodnione, że fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na skutek niedbalstwa.
Artykuł 8
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają się wzajemnie o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i przekazują sobie wszelkie odpowiednie informacje znajdujące się w ich posiadaniu związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje dotyczące naruszeń i trudności w wykonywaniu oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 9
1. Komisja jest upoważniona do:
a)
zmiany załącznika I na podstawie ustaleń dokonanych przez Komitet ds. Sankcji; oraz
b)
zmiany załącznika II na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie.
2. Bez uszczerbku dla praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja utrzymuje wszystkie niezbędne kontakty z Komitetem ds. Sankcji w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia, a także podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wykonania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
a)
na terytorium Wspólnoty, w tym jej przestrzeni powietrznej;
b)
na pokładzie każdego samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
c)
wobec każdej osoby, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego i przebywa na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d)
wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu utworzonego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego;
e)
wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu prowadzącego działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, 18 lipca 2005 r.