Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 65/82
z dnia 13 stycznia 1982 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 lipca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 3, art. 32 ust. 3 i art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje, że każde przedsiębiorstwo ma swobodę decydowania o przeniesieniu całości lub części swojej produkcji cukru przekraczającej kwotę A na następny rok gospodarczy i traktowania jej jako części produkcji tego roku; uwzględniając możliwość decydowania przez przedsiębiorstwa produkujące cukier o przeniesieniu całości jego produkcji przekraczającej kwotę A, zainteresowani producenci buraków powinni być bardzo zaangażowani w podejmowanie tej decyzji za pomocą porozumień branżowych obejmujących tę kwestię, w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 206/68 z dnia 20 lutego 1968 r. ustanawiającego projekt przepisów w odniesieniu do umów i porozumień branżowych w sprawie skupu buraków [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji; związki między producentami cukru trzcinowego a producentami trzciny cukrowej we francuskich departamentach zamorskich są przedmiotem prac wspólnego komitetu danej fabryki; w związku z tym uprzednia zgoda tego komitetu jest niezbędna do przeniesienia cukru trzcinowego;
pojęcie przeniesienia cukru może być stosowane tylko w odniesieniu do cukru, który został faktycznie wyprodukowany; dlatego właściwe jest zapewnienie, aby przedsiębiorstwo mogło podjąć decyzję o przeniesieniu tylko w odniesieniu do cukru przekraczającego kwotę A, którego produkcja została zweryfikowana przez zainteresowane Państwo Członkowskie, jak również właściwe jest ustanowienie zasad takiej weryfikacji, w szczególności w zakresie informacji przekazywanych w tym celu przez przedsiębiorstwo;
art. 27 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje nakładanie opłaty na przeniesiony cukier, który zbywany jest w ciągu obowiązkowego okresu przechowywania 12 kolejnych miesięcy; ponadto zbycie tego cukru w wymienionym okresie, uzasadnia, tak jak w przypadku każdego innego zbywanego cukru, nakładanie dodatkowych opłat równych opłacie za przechowywanie, określonej w art. 8 ust. 2 lit. a) akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
obecne rozporządzenie ma na celu zastąpić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 103/69 z dnia 20 stycznia 1969 r. ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia części rocznej produkcji cukru na następny rok gospodarczy [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 144/69 [4];
producenci buraków w Grecji nie posiadają jeszcze specjalnych organizacji handlowych, mających ich reprezentować; dlatego należy przewidzieć środek przejściowy w odniesieniu do przenoszenia cukru od roku gospodarczego 1981/82;
Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przedsiębiorstwo może przenieść ilość cukru buraczanego na następny rok gospodarczy na podstawie art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, jedynie w przypadku gdy ustanowiono w porozumieniach branżowych odpowiednie postanowienia w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 206/68.
Do celów przeniesienia cukru buraczanego na następny rok gospodarczy, porozumienie określone w pierwszym akapicie, zawiera postanowienia dotyczące ilości buraka odpowiadającej ilości cukru, która ma być przeniesiona oraz podział tej ilości między danych producentów buraków.
2. Przedsiębiorstwo może przenieść ilość cukru trzcinowego na następny rok gospodarczy, na podstawie art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, jedynie w przypadku gdy zostanie to zatwierdzone przez wspólny komitet danej fabryki.
Artykuł 2
1. Przedsiębiorstwo może zdecydować o przeniesieniu cukru, jedynie w przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie zweryfikuje, że cukier taki został wyprodukowany jako przekraczający kwotę A.
2. Do celów przeprowadzenia weryfikacji, określonej w ust. 1, Państwo Członkowskie:
a) dodaje ilości cukru już przeniesione z poprzednich lat gospodarczych do ilości cukru wyprodukowanego w bieżącym roku gospodarczym aż do dnia podjęcia odpowiedniej decyzji o przeniesieniu; oraz
b) odlicza od wielkości określonej w lit. a), ilości cukru C, które mogły zostać wywiezione przed datą podjęcia ostatniej decyzji o przeniesieniu oraz ilości, które mogły podlegać decyzji o przeniesieniu podjętej w trakcie bieżącego roku gospodarczego.
Ilości cukru, które przedsiębiorstwo może przenieść, nie mogą przekraczać różnicy między wynikami wyliczeń określonymi w akapicie pierwszym a kwotą A odnoszącą się do tego przedsiębiorstwa.
3. Ilości cukru przeniesionego na dany rok gospodarczy traktuje się jako pierwszy cukier wyprodukowany w tym roku gospodarczym.
Artykuł 3
1. W przypadku gdy przedsiębiorstwo podjęło decyzję o przeniesieniu, ale nie dokonało, w odniesieniu do buraków przetwarzanych na cukier, który ma być przeniesiony, opłat wstępnych odpowiadających minimalnej cenie buraka A, obowiązującej w roku gospodarczym, w którym został wyprodukowany, przedsiębiorstwo to jest zobowiązane do podziału z producentem buraków zwrotu kosztów przechowywania za okres określony w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81. Do celów tego podziału należy uwzględnić:
a) koszty finansowania brane pod uwagę przy ustalaniu kwoty odpowiednich zwrotów kosztów przechowywania określonych w art 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
b) udział określony w art. 29 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
c) wydajność określoną w art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. W przypadku stosowania art. 30 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, można dokonać odstępstwa od przepisów art. 32 ust. 2 tiret drugie niniejszego rozporządzenia na mocy porozumienia branżowego.
To zastosowanie niniejszego ustępu nie może powodować, dla dowolnego producenta buraków, łącznych wpływów pieniężnych niższych niż wpływy wynikające z zastosowania art. 6 i 32 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 4
Notyfikacja określona w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 zawiera:
a) ilość cukru, która ma być przeniesiona, wyrażoną jako cukier biały;
b) informacje niezbędne do weryfikacji określonej w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą jednak wymagać dodatkowych informacji.
Artykuł 5
1. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej uznanych przez zainteresowane Państwo Członkowskie, i bez uszczerbku dla stosowania art. 2 ust. 3, Państwa Członkowskie, nakładają opłatę w wysokości 20,00 ECU na każde 100 kilogramów z ilości cukru przeniesionego, wobec którego przedsiębiorstwa nie wywiązały się z obowiązków dotyczących przechowywania, określonych w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81. Na ilości cukru określone w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie nakładają również kwoty równe opłacie za przechowywanie, określonej w art. 8 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1785/8, obowiązującej w momencie zbycia cukru.
2. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu stosowania niniejszego artykułu, w szczególności w przypadkach, gdy dane przedsiębiorstwo powołuje się na przypadki działania siły wyższej.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 103/69 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przepisów art. 1 ust. 1 w odniesieniu do cukru przeniesionego z roku gospodarczego 1981/82 na rok gospodarczy 1982/83 nie stosuje się w Grecji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich
Sporządzono w Brukseli, dnia 13 stycznia 1982 r.