Dyrektywa 2003/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Dodatki do żywności mogą zostać zatwierdzone do wykorzystania w środkach spożywczych, tylko jeśli spełniają wymagania załącznika II do dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3].
(2) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [4] ustanawia wykaz dodatków do żywności, które mogą być użyte we Wspólnocie i warunki ich używania.
(3) W dziedzinie dodatków do żywności nastąpił rozwój techniczny od czasu przyjęcia dyrektywy 95/2/WE. Dyrektywa ta powinna zostać dostosowana, aby uwzględnić ten rozwój.
(4) Dyrektywa Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [5] przewiduje przyjęcie wykazu dodatków niezbędnych do składowania i użycia środków aromatyzujących oraz przyjęcie specjalnych warunków używania takich dodatków, które mogą być niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego i zapewnienia uczciwej wymiany handlowej.
(5) Pożądane jest włączenie do dyrektywy 95/2/WE tych środków w sprawie dodatków niezbędnych do składowania i używania środków aromatyzujących, aby przyczynić się do przejrzystości i spójności prawodawstwa wspólnotowego oraz ułatwić dostosowanie do prawodawstwa wspólnotowego w sprawie dodatków do żywności przez producentów żywności, w szczególności przez małe i średnie przedsiębiorstwa. Dodatkowo, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [6], aromaty mieszczą się w definicji "żywności".
(6) Chociaż należy zatwierdzić użycie dodatków niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa i jakości środków aromatyzujących oraz ułatwić ich składowanie i używanie, ich poziom w takich środkach aromatyzujących powinien być poziomem minimalnym wymaganym do osiągnięcia zamierzonego celu. Dodatkowo konsumenci powinni mieć zapewnioną właściwą, zadowalającą i niewprowadzającą w błąd informację dotyczącą użycia dodatków.
(7) Obecność dodatku w środku spożywczym, z powodu używania środka aromatyzującego, jest zazwyczaj mała i dodatek nie spełnia funkcji technologicznej w środku spożywczym. Jednak jeśli w pewnych okolicznościach dodatek pełni funkcję technologiczną w złożonym środku spożywczym, powinien być uważany za dodatek do wieloskładnikowego środka spożywczego, a nie za dodatek do środka aromatyzującego; wówczas powinny mieć zastosowanie właściwe przepisy odnoszące się do dodatku w szczególnym środku spożywczym, włączając przepisy dotyczące etykietowania ustanowione dyrektywą 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [7].
(8) Zgodnie z dyrektywą 88/388/EWG producenci żywności powinni być poinformowani o stężeniu wszystkich dodatków w środkach aromatyzujących w celu umożliwienia im stosowania się do prawodawstwa wspólnotowego. Dyrektywa ta wymaga także, by etykietowano ilościowo każdy składnik podlegający ograniczeniu ilościowemu w środkach spożywczych. Ograniczenie ilościowe jest wyrażone liczbowo lub na zasadzie quantum satis.
(9) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, w celu osiągnięcia podstawowego celu zapewnienia jednolitości rynku i wysokiego poziomu ochrony konsumentów, konieczne i właściwe jest ustanowienie zasad używania dodatków w środkach aromatyzujących. Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia celów zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(10) Zgodnie z wnioskiem Państw Członkowskich i opinią Komitetu Naukowego ds. Żywności, ustanowionego decyzją Komisji 97/579/WE z dnia 23 lipca 1997 r. ustanawiającą komitety naukowe w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności [8], uwodorniony poli-1-deken zatwierdzony na poziomie krajowym, na mocy dyrektywy 89/107/EWG, powinien być zatwierdzony na poziomie wspólnotowym.
(11) Bifenyl (E 230), ortofenylofenol (E 231) i sól sodowa ortofenylofenolu (E 232) są wymienione jako substancje konserwujące w i na owocach cytrusowych w dyrektywie 95/2/WE. Jednakże wchodzą one w zakres definicji "środków ochrony roślin" w dyrektywie Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [9]. Dlatego nie powinny wchodzić w zakres dyrektywy 95/2/WE. Państwa Członkowskie i Komisja powinny podjąć wszelkie możliwe kroki w celu zapewnienia, że nie ma luki prawnej w odniesieniu do tych substancji. Pozwolenie na wprowadzenie do obrotu tych substancji jako środków ochrony roślin powinno być przygotowane tak szybko, jak to możliwe.
(12) Dnia 4 kwietnia 2003 r. Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził, że tymczasowa dopuszczalna dzienna dawka E 214 do E 219 estru metylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego oraz jego soli sodowej powinna być wycofana, jeśli nie zostaną przedstawione dalsze dane dotyczące dawki i toksyczności.
(13) Dlatego dyrektywa 95/2/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(14) Dyrektywa Rady 67/427/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie wykorzystania określonych substancji konserwujących do zabezpieczenia powierzchni owoców cytrusowych oraz środków kontroli wykorzystywanych w jakościowej i ilościowej analizie substancji konserwujących w i na owocach cytrusowych [10] ustanawia środki kontroli substancji konserwujących w i na owocach cytrusowych. Ponieważ dyrektywa 95/2/WE zabrania stosowania substancji konserwujących w owocach cytrusowych, należy uchylić dyrektywę 67/427/EWG.
(15) Przyjęcie przepisów, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne, konsultowane było z Komitetem Naukowym ds. Żywności, zgodnie z art. 6 dyrektywy 89/107/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/2/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 3 lit. v) otrzymuje brzmienie:
"v) "stabilizatory"; są to substancje, które, dodane do środka spożywczego, umożliwiają utrzymanie właściwości fizycznych i chemicznych tego środka; stabilizatory obejmują substancje ułatwiające utrzymanie jednolitego rozproszenia dwóch lub więcej substancji niemieszających się w środku spożywczym, jak również substancje, które stabilizują, utrzymują lub intensyfikują istniejącą barwę środka spożywczego, oraz substancje, które zwiększają zdolność łączenia się żywności, włączając tworzenie połączeń krzyżowych pomiędzy białkami umożliwiających łączenie części żywności w żywność rekonstytuowaną;";
2) w artykule 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Obecność dodatku do żywności w środku spożywczym jest dozwolona:
a) w wieloskładnikowym środku spożywczym, innym niż ten określony w art. 2 ust. 3, w takim zakresie, w jakim taki dodatek do żywności jest dozwolony, w jednym ze składników tworzących wieloskładnikowy środek spożywczy;
b) w środku spożywczym, do którego dodano środek aromatyzujący, w takim zakresie, w jakim taki dodatek jest dozwolony w środku aromatyzującym zgodnie z niniejszą dyrektywą, i który został przeniesiony do środka spożywczego poprzez środek aromatyzujący, uwzględniając, że dodatek do żywności nie pełni funkcji technologicznej w końcowym środku spożywczym; lub
c) jeśli środek spożywczy jest przeznaczony wyłącznie do przygotowania wieloskładnikowego środka spożywczego oraz w takim zakresie, w jakim ten wieloskładnikowy środek spożywczy jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3. Poziom dodatków w środkach aromatyzujących jest ograniczony do minimum niezbędnego do zapewnienia bezpieczeństwa i jakości środków aromatyzujących i ułatwienia ich składowania. Ponadto obecność dodatków w środkach aromatyzujących nie może wprowadzać w błąd konsumentów ani stwarzać zagrożenia dla ich zdrowia. Jeśli obecność dodatku w środku spożywczym, wskutek dodania środka aromatyzującego, pełni funkcję technologiczną w środku spożywczym, powinien on być traktowany jako dodatek do środka spożywczego, a nie dodatek do środka aromatyzującego.";
3) w załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Przed dniem 1 lipca 2004 r. Komisja i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przeanalizują warunki używania dodatków E 214 i E 219.
2. Przed dniem 27 stycznia 2006 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat postępu dotyczącego ponownej oceny dodatków. Niniejsza ponowna ocena jest w szczególności skupiona na E 432 do E 436 (polisorbaty), a także E 251 i E 252 (azotany) oraz E 249 i E 250 (azotyny).
Artykuł 3
Dyrektywa 67/427/EWG traci moc.
Artykuł 4
1. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w celu:
- zezwolenia na handel i używanie produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą, najpóźniej do dnia 27 lipca 2005 r.,
- zakazu handlu i używania produktów niezgodnych z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 27 stycznia 2006 r.; jednakże produkty wprowadzone do obrotu lub etykietowane przed tą datą, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, mogą być przedmiotem obrotu do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2. Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2003 r.