Decyzja Komisji
z dnia 15 marca 2002 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania dyrektywy Rady 91/492/EWG w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu zawartości i metod analizy niektórych morskich biotoksyn w małżach, szkarłupniach, osłonicach i ślimakach morskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1001)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/225/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności rozdział V pkt 3 i 5 jej Załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział V pkt 7 Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG przewiduje, że zwyczajowe metody przeprowadzania badania biologicznego nie mogą dać pozytywnych wyników na obecność toksyny, powodującej Diarrhetic Shellfish Poisoning (DSP), w jadalnych częściach mięczaków (całym ciele lub każdej jadalnej części oddzielnie).
(2) Zostało naukowo udowodnione, że niektóre morskie biotoksyny takie jak powodujące Diarrhetic Shellfish Poisoning (DSP) ((kwas okadaikowy (OA) i dinofysistoksyny (DTXs)), jak również yessotoksyny (YTX), pektenotoksyny (PTX) i kwasy azaspirowe (AZA), stwarzają duże zagrożenie dla zdrowia ludzi, jeśli występują w małżach, szkarłupniach, osłonicach czy ślimakach morskich, w ilościach przekraczających pewne poziomy.
(3) W świetle najnowszych badań naukowych, obecnie możliwe jest ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów i metod analiz dla tych biotoksyn.
(4) Najwyższe dopuszczalne poziomy oraz metody analiz powinny zostać ujednolicone i wprowadzone w życie przez Państwa Członkowskie, w celu ochrony zdrowia ludzi.
(5) Poza biologicznymi metodami badania, powinny być zaakceptowane inne metody wykrywania, takie jak metody chemiczne i testy in vitro, jeśli zostanie wykazane, że skuteczność wybranych metod nie jest mniejsza od skuteczności metod biologicznych i że ich zastosowanie zapewnia równoważny poziom ochrony zdrowia publicznego.
(6) Najwyższe dopuszczalne poziomy są oparte na podstawie danych tymczasowych i z chwilą gdy będą dostępne nowe dowody naukowe powinny być określone ponownie.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa najwyższe dopuszczalne poziomy dla morskich biotoksyn powodujących Diarrhetic Shellfish Poisoning (DSP) (kwasu okadaikowego i dinofysistoksyny), yessotoksyn, pektenotoksyn i kwasu azaspirowego oraz metody analiz, które należy stosować do ich wykrywania. Ma ona zastosowanie do małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, które są przeznaczone do bezpośredniego spożycia lub dalszego przetwarzania przed spożyciem.
Artykuł 2
Najwyższy dopuszczalny poziom kwasu okadaikowego, dinofysistoksyn i pektenotoksyn łącznie u zwierząt określonych w art. 1 (w całym ciele lub każdej części jadalnej oddzielnie) wynosi 160 μg równoważników kwasu okadaikowego/kg. Metody analiz są ustanowione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 3
Najwyższy dopuszczalny poziom yessotoksyn w zwierzętach określonych w art. 1 (w całym ciele lub każdej części jadalnej oddzielnie) wynosi 1 mg równoważnika yessotoksyny/kg. Metody analiz są wymienione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 4
Najwyższy dopuszczalny poziom kwasu azaspirowego w zwierzętach określonych w art. 1 (całym ciele lub każdej części jadalnej oddzielnie) wynosi 160 μg równoważników kwasu azaspirowego/kg. Metody analiz są wymienione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 5
Jeżeli wyniki przeprowadzonych analiz wykazują rozbieżności między różnymi metodami, próba biologiczna na myszach jest uznawana za metodę odniesienia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 marca 2002 r.