Rozporządzenie Rady (WE) nr 415/2003
z dnia 27 lutego 2003 r.
w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) pkt ii),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady wydawania wiz na granicy marynarzom podróżującym tranzytem muszą być wyjaśnione i uaktualnione, w szczególności w celu umożliwienia wydawania na granicy grupowych wiz tranzytowych marynarzom posiadającym obywatelstwo tego samego kraju, podróżującym w grupie, o ile okres tranzytu jest ograniczony.
(2) Konieczne jest zatem zastąpienie zasad zawartych w decyzji Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie wydawania wiz marynarzom podróżującym tranzytem (SCH/Com-ex (96) 27) [3] zasadami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu. W interesie jasności zasady te powinny być połączone z ogólnymi zasadami zawartymi w decyzji Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 26 kwietnia 1994 r. w sprawie wydawania na granicy wiz jednolitych (SCH/Com-ex (94) 2) [4], która również odpowiada załącznikowi 14 do Wspólnego podręcznika [5]. Wspomniane decyzje i załącznik powinny zatem zostać uchylone. Wspólny podręcznik oraz Wspólne instrukcje konsularne dla placówek dyplomatycznych i konsularnych dotyczące wiz [6] powinny również zostać zmienione w celu uwzględnienia niniejszego rozporządzenia.
(3) Podejmując decyzję w sprawie formularza na oddzielnym arkuszu wymienionego w załączniku I, na którym powinna być umieszczona zbiorowa wiza tranzytowa, Państwa Członkowskie powinny mieć na względzie jednolity formularz określony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego formularza umieszczania wizy wydanej przez Państwo Członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez Państwo Członkowskie sporządzające formularz [7].
(4) Środki konieczne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(5) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana ani mu nie podlega. Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie stanowi element dorobku Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania zadecyduje o wdrożeniu niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy od jego przyjęcia przez Radę.
(6) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku z Schengen, w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [9], mieszczących się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu [10].
(7) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [11]; dlatego też Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związane ani mu nie podlega.
(8) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [12]; dlatego też Irlandia nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani mu nie podlega.
(9) Niniejsze rozporządzenie stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób związany z tym dorobkiem w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od ogólnej zasady wydawania wiz przez placówki dyplomatyczne i konsularne, zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 1 Konwencji wykonawczej Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. [13], zwanej dalej "Konwencją z Schengen", obywatelowi państwa trzeciego podlegającemu wymogowi posiadania wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich, wiza może wyjątkowo być wydana na granicy, jeżeli zostały spełnione poniższe warunki:
a) osoba taka spełnia warunki przewidziane w postanowieniach art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) Konwencji z Schengen;
b) osoba taka nie miała możliwości wcześniejszego złożenia wniosku o wizę;
c) osoba taka składa, w razie konieczności, dokumenty uzupełniające uzasadniające nieprzewidywalne i bezwzględne powody wjazdu; oraz
d) zapewniony jest powrót takiej osoby do kraju jej pochodzenia lub tranzyt do państwa trzeciego.
2. Wiza wydawana na granicy, jeżeli zostały spełnione warunki opisane w ust. 1, jest odpowiednio wizą tranzytową (typ B) lub wizą podróżną (typ C) w rozumieniu postanowień art. 11 ust. 1 Konwencji z Schengen, która:
a) jest ważna we wszystkich Państwach Członkowskich stosujących postanowienia tytułu II rozdział 3 Konwencji z Schengen; albo
b) ma ograniczoną ważność terytorialną w rozumieniu postanowień art. 10 ust. 3 Konwencji z Schengen.
W obydwu przypadkach wydana wiza jest wizą jednokrotną. Ważność tego rodzaju wiz podróżnych nie może przekraczać 15 dni. Ważność tego rodzaju wiz tranzytowych nie może przekraczać pięciu dni.
3. Obywatel państwa trzeciego składający wniosek o wydanie wizy tranzytowej na granicy posiada wizy konieczne do kontynuowania podróży do państw tranzytowych innych niż Państwa Członkowskie stosujące postanowienia tytułu II rozdział 3 Konwencji z Schengen oraz do państwa przeznaczenia. Wydana wiza tranzytowa umożliwia bezpośredni tranzyt przez terytorium danego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich.
4. Obywatelowi państwa trzeciego zaliczającemu się do kategorii osób, w odniesieniu do których konieczne jest zasięgnięcie opinii co najmniej jednego organu władz centralnych pozostałych Państw Członkowskich, nie można, w zasadzie, wydać wizy na granicy.
Niemniej jednak w wyjątkowym przypadkach takim osobom można wydać wizę na granicy, zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 2 Konwencji z Schengen.
Artykuł 2
1. Marynarzowi, który podlega wymogowi posiadania wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich można wydać wizę tranzytową na granicy, jeżeli:
a) spełnia on warunki określone w art. 1 ust. 1 i 3; oraz
b) przekracza on daną granicę w celu zaokrętowania się, ponownego zaokrętowania się lub wyokrętowania się ze statku, na którym będzie pracował lub pracuje jako marynarz.
Wiza tranzytowa wydawana jest zgodnie z postanowieniami art. 1 ust. 2, a oprócz tego zawiera wzmiankę, iż jej posiadacz jest marynarzem.
2. Marynarzom posiadającym obywatelstwo tego samego państwa i podróżującym w grupie liczącej od pięciu do 50 osób może być wydana na granicy grupowa wiza tranzytowa, jeżeli w odniesieniu do każdego z marynarzy w grupie spełnione zostały warunki ust. 1.
3. Przed wydaniem wizy na granicy marynarzowi lub marynarzom podróżującym tranzytem właściwe władze krajowe przestrzegają instrukcji postępowania zawartej w załączniku I.
4. Podczas wykonywania tej instrukcji postępowania właściwe organy krajowe Państw Członkowskich dokonują wymiany niezbędnych informacji dotyczących danego marynarza lub marynarzy za pośrednictwem należycie wypełnionego formularza dla marynarzy podróżujących tranzytem, zawartego w załączniku II.
5. W załącznikach I i II wprowadza się zmiany zgodnie z procedurą regulacyjną wymienioną w art. 3 ust. 2.
6. Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 4.
Artykuł 3
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1683/95 [14].
2. W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kompetencje Państw Członkowskich w odniesieniu do uznawania państw, jednostek terytorialnych i paszportów, dokumentów podróży i tożsamości wystawionych przez ich władze.
Artykuł 5
1. Tracą moc:
a) Decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen (SCH/Com-ex (94) 2) z dnia 26 kwietnia 1994 r.; oraz
b) Decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen (SCH/Com-ex (96) 27) z dnia 19 grudnia 1996 r.
2. Punkt 5 i ppkt 5.1 części II Wspólnego podręcznika otrzymuje brzmienie:
"Zasady wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem, zostały zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem [15] (patrz załącznik 14)."
3. Załącznik 14 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Zasady wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem, zostały zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 415/2003 lub zostały przyjęte w oparciu o to rozporządzenie."
Pozostała część załącznika 14 traci moc.
4. Na końcu ppkt 2.1.4 części I Wspólnych instrukcji konsularnych dodaje się:
"W drodze odstępstwa od powyższego grupowe wizy tranzytowe mogą być wydawane marynarzom zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem. [16]
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2003 r.