Dyrektywa Komisji 93/10/EWG
z dnia 15 marca 1993 r.
odnosząca się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilość i charakter zmian, jakie należy obecnie wprowadzić do dyrektywy Rady 83/229/EWG z dnia 25 kwietnia 1993 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 92/15/EWG [3], wskazuje na potrzebę zastąpienia wymienionej dyrektywy;
środki wspólnotowe przewidziane przez niniejszą dyrektywę są nie tylko potrzebne, lecz również niezbędne do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego; cele te nie mogą być osiągnięte indywidualnie przez Państwa Członkowskie; co więcej, ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym jest przewidziane w dyrektywie 89/109/EWG;
artykuł 2 dyrektywy 89/109/EWG stanowi, że gotowe materiały i wyroby nie mogą uwalniać do środków spożywczych żadnych składników w ilościach stanowiących zagrożenie dla zdrowia człowieka lub powodujących niedopuszczalne zmiany w składzie środków spożywczych;
aby osiągnąć niniejszy cel, w przypadku folii z regenerowanej celulozy, odpowiednim instrumentem jest dyrektywa szczególna w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG;
syntetyczne osłonki z regenerowanej celulozy powinny być przedmiotem przepisów szczególnych;
metoda ustalania braku migracji barwników powinna być ustanowiona w późniejszym etapie;
do czasu opracowania kryteriów czystości i metod analizy powinny obowiązywać istniejące przepisy krajowe;
ustalenie wykazu zatwierdzonych substancji wraz z limitami ilościowymi, które mają być stosowane, jest w tym szczególnym przypadku w zasadzie wystarczające do spełnienia wymagań określonych w art. 2 dyrektywy 89/109/EWG;
jednakże eter bis(2-hydroksyetylu) (= glikol dietylenowy) i etanodiol (= glikol monoetylenowy) mogą w znacznych ilościach migrować do niektórych środków spożywczych i dlatego aby tego uniknąć, bardziej właściwe jest ustanowienie środka zapobiegawczego w postaci określenia najwyższych dopuszczalnych ilości tych substancji w środkach spożywczych stykających się z folią z regenerowanej celulozy;
w celu ochrony zdrowia konsumenta należy unikać bezpośredniego kontaktu środków spożywczych z zadrukowaną powierzchnią folii z regenerowanej celulozy;
w przypadku profesjonalnych zastosowań materiałów i wyrobów z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, z wyjątkiem tych, które z uwagi na swój charakter są przewidziane do takiego użytku, należy załączyć pisemną deklarację, określoną w art. 6 ust. 5 dyrektywy 89/109/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG.
2. Niniejsza dyrektywa stosuje się do folii z regenerowanej celulozy w znaczeniu przepisów podanych w załączniku I, która:
a) sama stanowi produkt gotowy; lub
b) tworzy część produktu gotowego zawierającego inne materiały,
oraz która jest przeznaczona do kontaktu ze środkami spożywczymi lub która z uwagi na charakter swojego przeznaczenia wchodzi w taki kontakt.
3. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) folii z regenerowanej celulozy, która od strony przewidzianej do kontaktu ze środkami spożywczymi, lub z uwagi na charakter swojego przeznaczenia wchodzi w taki kontakt, ma powłokę o gęstości powyżej 50 mg/dm2;
b) syntetycznych osłonek z regenerowanej celulozy.
Artykuł 2
1. Do produkcji folii z regenerowanej celulozy mogą być stosowane tylko te substancje lub grupy substancji, które wymieniono w załączniku II i jedynie na warunkach w nim określonych.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 dozwolone jest używanie substancji innych niż wymienione w załączniku II, jeżeli są one stosowane jako substancje barwiące (barwniki i pigmenty) lub kleje, pod warunkiem braku śladów ich migracji do środków spożywczych, w ilościach wykrywalnych za pomocą uznanych metod.
Artykuł 3
Zadrukowane powierzchnie folii z regenerowanej celulozy nie mogą wchodzić w kontakt ze środkami spożywczymi.
Artykuł 4
1. W obrocie handlowym innym niż detaliczny materiałom i wyrobom z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonym do kontaktu ze środkami spożywczymi towarzyszy pisemna deklaracja, zgodna z art. 6 ust. 5 dyrektywy 89/109/EWG.
2. Ustęp 1 nie stosuje się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy, które z uwagi na swój charakter są wyraźnie przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi.
3. W przypadku wskazania szczególnych warunków użytkowania materiały i wyroby z folii z regenerowanej celulozy są odpowiednio oznakowane.
Artykuł 5
1. Nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie:
- od dnia 1 stycznia 1994 r. zezwolą na handel i stosowanie folii z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- od dnia 1 stycznia 1994 r. zabronią handlu i stosowania folii z regenerowanej celulozy, przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi, która nie spełnia wymagań ani niniejszej dyrektywy, ani dyrektywy 83/229/EWG,
- od dnia 1 stycznia 1995 r. zabronią handlu i stosowania folii z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi, która nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy, ale spełnia wymagania dyrektywy 83/229/EWG.
2. Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1. Dyrektywa 83/229/EWG traci moc dnia 1 stycznia 1994 r.
2. Odniesienia do dyrektywy 83/229/EWG interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku III.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 marca 1993 r.