Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich
(77/96/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 75/379/EWG [2], w szczególności jej art. 21,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w dyrektywie 72/462/EWG Rada w art. 21 przewidziała określenie metod i procedur wymaganych dla wykrywania obecności włosieni w świeżej wieprzowinie;
stosowanie dyrektywy 72/462/EWG nie odniesie pożądanych skutków dopóki istnieć będą między Państwami Członkowskimi różnice co do wymaganych gwarancji w kwestii wykrywania włosieni w przywozie świeżego mięsa z państw trzecich; konieczne jest więc określenie ustaleń Wspólnoty w tym zakresie;
w celu ochrony zdrowia konsumentów konieczne jest, aby świeża wieprzowina była systematycznie poddawana badaniu przy użyciu metod uznanych za skuteczne, w celu wyeliminowania mięsa zawierającego włosienie;
jeżeli badanie jest przeprowadzane w państwie trzecim wywozu, musi być przeprowadzane w ubojniach, które spełniają pewne warunki i które posiadają, w szczególności, laboratorium ekranujące wyposażone w odpowiedni sprzęt;
w celu umożliwienia odróżnienia badanych próbek mięsa od próbek niebadanych niezbędne jest zapewnienie, aby do mięsa przebadanego z wynikiem negatywnym dołączano specjalne oznakowanie;
powinna istnieć procedura ustanawiająca ścisłą i skuteczną współpracę między Komisją i Państwami Członkowskimi, w celu oceny możliwości uznania zakładów kontrolnych dopuszczonych do przeprowadzania tych badań w państwach trzecich lub do obróbki badanego mięsa; powinna również istnieć procedura dostosowywania przepisów technicznych odnoszących się w szczególności do metod badania wymagań dotyczących laboratoriów ekranujących i procedury znakowania badanego mięsa do postępu technicznego i nabytych doświadczeń;
należy zezwolić Państwom Członkowskim na przyjmowanie świeżego mięsa, które nie zostało przebadane na obecność włosieni w państwie trzecim wywozu, z zastrzeżeniem, że mięso to zostanie poddane obróbce poprzez zamrożenie, które zapewnia unieszkodliwienie wszelkich obecnych w tym mięsie włosieni, albo w państwie trzecim wywozu, albo w Państwach Członkowskich, dla których mięso to jest przeznaczone; obróbka ta musi być jednakże przeprowadzona z zachowaniem pewnych dopracowanych procedur i ustaleń spełniających określone warunki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje używane w niniejszej dyrektywie są definicjami zawartymi w dyrektywie 72/462/EWG.
Poza tym:
a) "świeże mięso" oznacza świeże mięso świni domowej;
b) "badanie" odnosi się do badania przeprowadzanego w celu wykrycia obecności włosieni w świeżym mięsie.
Artykuł 2
1. W celu uzyskania dopuszczenia do handlu wewnątrzwspólnotowego, świeże mięso pochodzące z państw trzecich, zawierające mięśnie szkieletowe (mięśnie prążkowane), zostaje przebadane pod nadzorem i na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii.
2. Badanie przeprowadzane jest zgodnie z jedną z metod określonych w załączniku I, na całej tuszy lub, w razie niezrobienia tego, na każdej półtuszy, ćwierćtuszy lub jej części przeznaczonej do przywozu do Wspólnoty.
3. Badanie ma miejsce w ubojni zatwierdzonej w państwie wywozu zgodnie z art. 4 dyrektywy 72/462/EWG i upoważnionej do przeprowadzenia tego badania zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy.
4. Badanie ma miejsce przed oznakowaniem stanu zdrowia ustalonym w rozdziale X załącznika B do dyrektywy 72/462/EWG.
5. Jeżeli przeprowadzenie badania w państwie wywozu nie jest możliwe, Państwo Członkowskie, dla którego mięso jest przeznaczone, może zezwolić na jego przywóz, pod warunkiem że badanie to jest przeprowadzone na jego terytorium, w momencie badania weterynaryjnego przewidzianego w art. 24 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG, w punkcie kontroli w znaczeniu art. 27 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy.
6. a) Jeżeli wynik badania jest negatywny, świeże mięso powinno być oznakowane natychmiast po badaniu, zgodnie z załącznikiem III.
b) W przypadku oznakowywania stemplami atramentowymi, należy zastosować barwnik w rozumieniu art. 17 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 3
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2, Państwo Członkowskie, dla którego świeże mięso jest przeznaczone, może zatwierdzić odstępstwo od badania tego mięsa pochodzącego z niektórych państw trzecich lub części takich państw, pod warunkiem że jest ono zamrożone zgodnie z przepisami załącznika IV.
2. Obróbka ta przeprowadzana jest w zakładzie położonym w państwie trzecim wywozu i opisana w art. 4 ust. 1.
Zamrażanie w państwie trzecim wywozu musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii na świadectwie zdrowia dołączonym do mięsa, jak to określono w art. 22 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG.
3. Jeżeli obróbka nie została przeprowadzona w państwie trzecim wywozu, musi zostać przeprowadzona w punkcie kontroli, jak opisano w art. 2 ust. 5.
Zamrażanie w Państwie Członkowskim musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii na świadectwach dołączonych do mięsa, jak określono w art. 25 dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 4
1. Upoważnienie dla ubojni na przeprowadzanie badania oraz zakładu rozbioru do ćwiartowania lub oddzielania kości od mięsa, na którym przeprowadzono takie badanie, lub upoważnienie zakładu na przeprowadzenie obróbki mrożeniem, opisanej w art. 3, powinno być udzielone zgodnie z procedurą określoną w art. 9. Dodatkowo do wymogów art. 4 dyrektywy 72/462/EWG należy uwzględnić zagwarantowanie wymogów niniejszej dyrektywy, a w przypadku ubojni:
a) obecności pomieszczeń i aparatury niezbędnej do przeprowadzenia badania;
b) kwalifikacji personelu odpowiedzialnego za przeprowadzenie badania.
Upoważnienia udziela się ubojni oraz zakładowi rozbioru jedynie wówczas, gdy właściwe organy państwa trzeciego, którego to dotyczy, urzędowo uznały, że ubojnia i zakład rozbioru mogą spełnić warunki określone w art. 5 i w załączniku III; jak również, w wypadku ubojni, że posiada ona laboratorium, które spełnia warunki określone w rozdziale I załącznika II, oraz inne wymogi określone w pozostałych rozdziałach załącznika II oraz załącznika I.
Upoważnienia do przeprowadzenia obróbki mrożeniem udziela się zakładowi jedynie wówczas, gdy właściwe organy państwa trzeciego, którego to dotyczy, uznały urzędowo, że zakład spełnia warunki ustanowione w załączniku IV.
2. Na wykazach określonych w art. 4 ust. 4 dyrektywy 72/462/EWG, przy nazwach zakładów, które otrzymały upoważnienie w rozumieniu ust. 1, należy umieścić specjalne oznakowanie.
Artykuł 5
1. W ubojniach, którym udzielono upoważnienia zgodnie z art. 4, ubój trzody chlewnej, której mięso jest przeznaczone dla Wspólnoty, musi mieć miejsce w osobnych pomieszczeniach lub w przypadku ich braku w innym czasie niż ubój trzody chlewnej, której mięso nie jest przeznaczone dla Wspólnoty, chyba że mięso takiej trzody chlewnej jest badane zgodnie z taką samą procedurą.
2. Rozbiór i oddzielenie od kości mięsa, które przeszło badanie z negatywnym wynikiem i jest przeznaczone dla Wspólnoty, musi być przeprowadzane w zakładach rozbioru mięsa, zgodnie z art. 4.
W tych zakładach rozbioru mięsa rozbiór i oddzielenie mięsa od kości musi być przeprowadzane w osobnych pomieszczeniach, a w przypadku ich braku, w innym czasie niż mięsa, które nie jest przeznaczone dla Wspólnoty, chyba że takie mięso jest badane zgodnie z taką samą procedurą.
Artykuł 6
Inspekcje w państwach trzecich, przewidziane w art. 5 dyrektywy 72/462/EWG, muszą również kontrolować stosowanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie sporządzają i zgłaszają Komisji wykaz punktów kontroli określonych w art. 2 ust. 5, w których można przeprowadzać:
- badanie,
- mrożenie określone w art. 3.
Zapewniają one tym punktom wyposażenie w sprzęt niezbędny do przeprowadzania określonych działań.
Artykuł 8
Stanowiąc na wniosek Komisji, Rada podejmuje przed dniem 1 stycznia 1979 r. decyzję o wszelkich dodatkach, które należy poczynić do metod ustanowionych w załączniku I.
Artykuł 9
1. Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący bezzwłocznie przedkłada sprawę, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem"), powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2. Głosy Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt proponowanych środków. Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności badanej sprawy. Opinie są przyjmowane większością 41 głosów.
4. Komisja przyjmuje te środki i wprowadza je niezwłocznie, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu. Jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada przyjmuje te środki większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie przyjmie żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, wówczas proponowane środki zostają przyjęte i bezzwłocznie wprowadzone przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 10
Artykuł 9 stosuje się do dnia 21 czerwca 1981 r.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej w dniu 1 stycznia 1979 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1976 r.