Rozporządzenie Rady (WE) NR 1683/95
z dnia 29 maja 1995 r.
ustanawiające jednolity formularz wizowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100c ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 100c ust. 3 Traktatu wymaga aby Rada przyjęła środki dotyczące jednolitego formularza wizowego przed dniem 1 stycznia 1996 r.;
wprowadzenie jednolitego formularza wizowego jest ważnym krokiem zmierzającym w kierunku harmonizacji polityki wizowej; art. 7a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ osób; krok ten jest uważany za posunięcie tworzące spójną całość z działaniami mieszczącymi się w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej;
ważne jest aby jednolity formularz wizowy zawierał wszystkie niezbędne informacje i spełniał surowe normy techniczne, szczególnie w zakresie zabezpieczeń przed podrabianiem i fałszerstwem; musi on być także tak opracowany, aby mogły go wykorzystywać wszystkie Państwa Członkowskie oraz aby był rozpoznawalny dzięki oznaczeniom widocznym gołym okiem;
niniejsze rozporządzenie określa jedynie specyfikacje niestanowiące tajemnicy; specyfikacje te należy uzupełnić dalszymi specyfikacjami, które muszą pozostać tajne, aby uchronić je przed podrabianiem i fałszerstwem, nie mogą one też zawierać danych osobowych ani odniesienia do nich; kompetencje do określania dalszych specyfikacji powinny zostać przyznane Komisji;
aby zapewnić, że informacje określone nie są dostępne większej liczbie osób niż jest to niezbędne, każde Państwo Członkowskie powinno wyznaczyć nie więcej niż jeden organ odpowiedzialny za druk jednolitego formularza wizowego, w razie potrzeby Państwa Członkowskie mogą ten organ zmienić; ze względów bezpieczeństwa, każde Państwo Członkowskie musi podać Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwę właściwego organu;
aby niniejsze rozporządzenie było skuteczne, powinno ono mieć zastosowanie do wszystkich wiz wymienionych w art. 5; Państwa Członkowskie powinny móc używać jednolitego formularza wizowego dla wydawania wiz do celów innych niż wymienione w art. 5 o ile wprowadzono oznaczenia widoczne gołym okiem, które zapobiegłyby myleniu formularzy;
w odniesieniu do danych osobowych, które mają zostać wprowadzone do jednolitego formularza wizowego zgodnie z Załącznikiem, należy zapewnić zgodność tych działań z przepisami Państw Członkowskich dotyczącymi ochrony danych, jak również z odpowiednim ustawodawstwem wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wizy wydane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 przyjmują formę jednolitego formularza (naklejki). Są one zgodne ze specyfikacjami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 2
Dalsze techniczne specyfikacje, które czynią wizę trudną do sfałszowania lub podrobienia, zostają ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 6.
Artykuł 3
1. Specyfikacje określone w art. 2 są tajne i nie są publikowane. Są dostępne tylko organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie jako odpowiedzialnym za druk lub osobom upoważnionym przez Państwo Członkowskie lub Komisję.
2. Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden organ odpowiedzialny za druk wiz, a także podaje jego nazwę Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim. Ten sam organ może zostać wyznaczony do tego celu przez dwa lub więcej Państwa Członkowskie. Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do zmiany wyznaczonego przez siebie organu. Powiadomi ono wtedy stosownie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1. Bez uszczerbku dla odpowiednich obszerniejszych przepisów dotyczących ochrony danych osoba, której została wydana wiza, ma prawo zweryfikować swoje dane szczegółowe wpisane na wizie oraz, tam gdzie stosowne, poprosić o poprawę lub usunięcie danych.
2. Na jednolitym wzorcu wizy nie mogą się pojawić żadne informacje w formie czytelnej dla urządzeń, o ile nie są one widoczne również w rubrykach opisanych w punktach 6-12 Załącznika lub też o ile nie są one wymienione w odpowiednich dokumentach podróżnych.
Artykuł 5
Do celów niniejszego rozporządzenia "wiza" oznacza zezwolenie udzielone lub decyzję podjętą przez Państwo Członkowskie, wymagane do wjazdu na jego terytorium w celu:
- zamierzonego pobytu w danym Państwie Członkowskim lub w kilku Państwach Członkowskich, nie dłuższego niż trzy miesiące ogółem,
- tranzytu przez terytorium lub port lotniczy danego Państwa Członkowskiego lub kilku Państw Członkowskich.
Artykuł 6
1. W przypadku gdy następuje odniesienie do procedury określonej w niniejszym artykule, stosuje się następujące przepisy.
2. Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy przyjąć. Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu, w terminie ustalonym przez przewodniczącego, zgodnie z wagą danej kwestii. Opinia ta jest przyjmowana większością głosów, z wagą ustanowioną w sposób zgodny z postanowieniami art. 148 ust. 2 Traktatu, ustanawiającego zasady przyjmowania decyzji przez Radę na wniosek Komisji. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać przyjęte. Rada podejmie decyzje kwalifikowaną większością.
Jeżeli po upłynięciu terminu dwóch miesięcy Rada nie podjęła żadnych działań, projektowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, gdy Rada zagłosowała przeciw tym środkom zwykłą większością głosów.
Artykuł 7
W przypadku gdy Państwa Członkowskie używają jednolitych formularzy wizowych do celów innych niż określone w art. 5, należy przyjąć właściwe środki, aby zapobiec myleniu ich z wizami określonymi w art. 5.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 1 stosuje się sześć miesięcy po przyjęciu środków określonych w art. 2.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 29 maja 1995 r.