Rozporządzenie Rady (WE) NR 2501/2001
z dnia 10 grudnia 2001 r.
wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od 1971 r., Wspólnota przyznawała preferencje handlowe krajom rozwijającym się w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych.
(2) Wspólna polityka handlowa Wspólnoty musi być zgodna i konsolidować cele polityki rozwoju, w szczególności zwalczanie ubóstwa oraz promowanie trwałego rozwoju w krajach rozwijających się.
(3) Komunikat Komisji do Rady z dnia 1 czerwca 1994 r. ustala wytyczne w celu stosowania planu ogólnych preferencji taryfowych na okres od 1995 r. do 2004 r.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2820/98 [4] wprowadza w życie plan ogólnych preferencji taryfowych do dnia 31 grudnia 2001 r. Po tym terminie plan ten powinien być, zgodnie z wytycznymi, nadal stosowany do dnia 31 grudnia 2004 r.
(5) Plan powinien zawierać przepisy rozporządzenia (WE) nr 416/2001 rozszerzającego bezcłowy dostęp bez ograniczeń ilościowych do produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych. Korzyści z tych rozwiązań powinny zostać przyznane wszystkim krajom uznanym i zaklasyfikowanym przez Narody Zjednoczone jako kraje najsłabiej rozwinięte.
(6) Szczególne rozwiązania dotyczące zwalczania produkcji i handlu narkotykami powinny być dokładnie monitorowane.
(7) Preferencje powinny być różnicowane stosownie do wrażliwości produktów. Wystarczający byłby podział na dwie kategorie produktów: niewrażliwych i wrażliwych.
(8) Stawki taryfowe na produkty niewrażliwe powinny być nadal zawieszone, podczas gdy cła na produkty wrażliwe powinny ulec obniżeniu.
(9) Obniżka taka powinna być wystarczająco atrakcyjna w celu zachęcenia podmiotów gospodarczych do wykorzystania możliwości stwarzanych przez plan. Jeśli chodzi o cła ad valorem, stawka redukcji powinna być ryczałtowa i wynosić 3,5 punktu procentowego w stosunku do państw objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania w zakresie stawek celnych. Cła specyficzne powinny zostać obniżone o 30 %. W przypadku gdy cła zawierają cła minimalne, takie minimalne cło nie powinno być stosowane.
(10) W przypadku gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z rozporządzeniem (WE) 2820/98, przewidują większą obniżkę celną, powinny nadal być stosowane.
(11) Cła powinny być całkowicie zawieszone, w przypadku gdy preferencyjne traktowanie skutkuje cłem ad valorem w wysokości 1 % lub mniej albo cłem specyficznym w wysokości 2 EUR lub mniejszym.
(12) Przepisy dotyczące wykluczania państw beneficjentów na podstawie stopnia ich rozwoju powinny być stosowane raz do roku. Jednakże państwa powinny być wykluczane, tylko w przypadku gdy spełniają kryteria wykluczenia przez trzy kolejne lata i powinny zostać ponownie włączone w przypadku gdy nie spełniają tych kryteriów przez kolejne trzy lata.
(13) Przez pierwszy rok stosowania niniejszego rozporządzenia państwa poprzednio wykluczone powinny pozostać wykluczone.
(14) Przepisy dotyczące klasyfikacji sektorów powinny być stosowane raz do roku. Jednakże sektory powinny być klasyfikowane, tylko w przypadku gdy spełniają kryteria klasyfikacji przez trzy kolejne lata, oraz powinny powrócić do poprzedniej klasyfikacji, gdy nie spełniają tych kryteriów przez kolejne trzy lata.
(15) Przez pierwszy rok stosowania niniejszego rozporządzenia państwa poprzednio klasyfikowane powinny pozostać w swej klasie.
(16) Preferencje taryfowe na mocy szczególnych rozwiązań motywacyjnych powinny być podwójnej wysokości preferencji stosowanych na podstawie rozwiązań ogólnych.
(17) Szczególne rozwiązania motywacyjne powinny przyznawać preferencje taryfowe we wszystkich sektorach, które zostały klasyfikowane, równoważne preferencjom przyznawanym na mocy rozwiązań ogólnych.
(18) Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych powinny wymagać skutecznego zastosowania wszystkich norm zawartych w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy (MOP).
(19) Dostępne oceny, komentarze, decyzje, zalecenia i wnioski różnych organów nadzorczych MOP, w szczególności procedury art. 33, powinny służyć jako punkt wyjścia dla badania wniosków o specjalne traktowanie motywacyjne w celu ochrony praw pracowniczych, jak również przy badaniu, czy czasowe wycofanie się jest uzasadnione ze względu na naruszenia Konwencji MOP.
(20) Ogólne reguły dotyczące dowodów pochodzenia i metod współpracy administracyjnej ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [5] oraz reguły dotyczące długu celnego, w szczególności art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [6], stosują się do preferencji taryfowych, łącznie z preferencjami przyznanymi na mocy szczególnych rozwiązań motywacyjnych dotyczących ochrony praw pracowniczych.
(21) Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony środowiska naturalnego powinny uwzględniać nowe osiągnięcia dotyczące międzynarodowo uzgodnionych norm i planów certyfikacji.
(22) Powody czasowego wycofania powinny obejmować poważne i systematyczne naruszenia norm określonych w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw pracy (MOP).
(23) Czasowe wycofanie wszystkich preferencji taryfowych w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z Myanmaru powinno pozostać w mocy.
(24) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wspólnotowy plan ogólnych preferencji taryfowych stosuje się w latach 2002, 2003 i 2004 zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2. Niniejsze rozporządzenie reguluje:
a) rozwiązania ogólne;
b) szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych;
c) szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony środowiska naturalnego;
d) szczególne rozwiązania dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych; oraz
e) szczególne rozwiązania dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami.
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2
Państwa beneficjenci każdego z rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2 są wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
1. Państwo beneficjent jest skreślane z załącznika I w przypadku gdy przez trzy kolejne lata spełnia oba z poniższych kryteriów:
- państwo jest zaklasyfikowane przez Bank Światowy jako państwo o wysokim dochodzie,
- współczynnik rozwoju państwa, określony w załączniku II, jest wyższy niż - 1.
2. W przypadku gdy państwo lub terytorium, które zostało skreślone z załącznika I, nie spełnia przez trzy kolejne lata kryteriów określonych w ust. 1, jest ono ponownie wpisywane do załącznika I.
3. Na podstawie najnowszych danych dostępnych w dniu 1 września każdego roku Komisja ustala, które z państw beneficjentów spełniają warunki określone w ust. 1 i 2.
4. Komisja publikuje obwieszczenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniające państwa beneficjentów, które spełniają kryteria wymienione w ust. 1 za poprzedni rok, dla którego dane są dostępne.
5. Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a przed końcem każdego roku Komisja decyduje zgodnie z procedurą określoną w art. 38 o wykreśleniu z załącznika I państw beneficjentów, które spełniają warunki określone w ust. 1 i o wpisaniu tych państw, które spełniają warunki określone w ust. 2.
6. Pierwsza decyzja podjęta zgodnie z ust. 5 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Następnie decyzje podjęte zgodnie z ust. 5 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia następnego roku po tym, w którym zostały podjęte.
7. Komisja powiadamia o decyzji podjętej zgodnie z ust. 5 państwo beneficjenta, którego ona dotyczy, i informuje je o dniu, w którym decyzja ta wchodzi w życie.
Artykuł 4
Produkty objęte rozwiązaniami określonymi w art. 1 ust. 2 lit. a), b), c) i e) są wymienione w załączniku IV.
Artykuł 5
1. Preferencje taryfowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do przywozu towarów objętych traktowaniem, z którego korzystają państwa beneficjenci i z których pochodzą.
2. Reguły dotyczące definiowania pojęcia produktów pochodzących, dowodu pochodzenia i metod współpracy administracyjnej do celów rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93.
3. Kumulacja regionalna w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ma zastosowanie również w przypadku, gdy produkt używany w dalszej produkcji w państwie należącym do grupy regionalnej pochodzi z innego państwa należącego do tej grupy, które nie korzysta z traktowania w odniesieniu do produktu końcowego, pod warunkiem że oba państwa korzystają z kumulacji regionalnej dla tej grupy.
Artykuł 6
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "cła Wspólnej Taryfy Celnej" oznaczają cła wyszczególnione w załączniku I część druga do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [8], z wyjątkiem ceł ustanowionych w ramach kontyngentów taryfowych;
b) "sektor" oznacza każdy z sektorów produktów wymienionych w załączniku III;
c) "Komitet" oznacza komitet określony w art. 37.
TYTUŁ II
PREFERENCJE TARYFOWE
Sekcja 1
Rozwiązania ogólne
Artykuł 7
1. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty niewrażliwe są całkowicie zawieszone, z wyjątkiem ceł na składniki rolne.
2. Cła ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty wrażliwe są obniżane o 3,5 punktu procentowego. Dla produktów wymienionych w działach 50-63 obniżka ta wynosi 20 %.
3. W przypadku gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2820/98 dotyczącego ceł ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej, stosowane od dnia 31 grudnia 2001 r., powodują obniżenie taryf celnych na produkty określone w ust. 2 niniejszego artykułu o więcej niż 3,5 punktu procentowego, takie preferencyjne stawki celne stosuje się tak długo, jak długo redukcja jest wyższa niż 3,5 punktu procentowego.
4. Specyficzne cła Wspólnej Taryfy Celnej inne niż cła minimalne lub maksymalne na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty wrażliwe są obniżane o 30 %. Dla produktów objętych kodem CN 2207 obniżka wynosi 15 %.
5. W przypadku gdy cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty wrażliwe obejmują cła ad valorem i cła specyficzne, cła specyficzne nie są obniżane.
6. W przypadku gdy cła obniżone zgodnie z ust. 2 i 4 określają cło maksymalne, to cło maksymalne nie jest obniżane. W przypadku gdy takie cła określają cło minimalne, takie cło minimalne nie ma zastosowania.
7. Preferencje taryfowe określone w ust. 1-4 nie mają zastosowania do produktów z sektorów, które zgodnie z załącznikiem I kolumna C nie są objęte ogólnymi rozwiązaniami dotyczącymi zainteresowanego kraju pochodzenia.
8. Preferencje taryfowe określone w ust. 1-4 nie mają zastosowania do produktów z sektorów, w odniesieniu do których preferencje taryfowe zostały zlikwidowane, dla zainteresowanego kraju pochodzenia, zgodnie z załącznikiem I kolumna D lub decyzją podjętą później zgodnie z art. 12.
Sekcja 2
Szczególne rozwiązania motywacyjne
Artykuł 8
1. Z zastrzeżeniem przepisów tytułu III cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty określone w art. 7:
a) które należą do sektorów, które zgodnie z załącznikiem I są objęte, dla zainteresowanego kraju pochodzenia, szczególnymi rozwiązaniami motywacyjnymi dotyczącymi ochrony praw pracowniczych; lub
b) które zgodnie z załącznikiem IV są objęte szczególnymi rozwiązaniami motywacyjnymi dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego i które pochodzą z państwa, które, zgodnie z załącznikiem I, korzysta z takiego traktowania,
są dalej obniżane zgodnie z niniejszym artykułem.
2. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, do których stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 2 zdanie pierwsze, są dalej obniżane o kolejnych 5 punktów procentowych. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, do których stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 3, są dalej obniżane w taki sposób, aby całkowita obniżka wyniosła 8,5 punktu procentowego. W przypadku gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2820/98 dotyczącego ceł ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej, które weszło w życie z dniem 31 grudnia 2001 r., przewidują obniżkę ceł o więcej niż 8,5 punktu procentowego, takie preferencyjne stawki celne stosuje się tak długo, jak długo obniżka jest większa niż 8,5 punktu procentowego.
3. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, do których stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 2 zdanie drugie lub te określone w art. 7 ust. 4, są dalej obniżane o tę samą kwotę.
4. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, które spełniają oba kryteria wymienione w ust. 1 lit. a) i b), są dalej obniżane zgodnie z ust. 2 i 3.
5. Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych nie obejmują sektorów, które zgodnie z załącznikiem I kolumna C nie są objęte ogólnym traktowaniem dla zainteresowanego kraju pochodzenia.
6. Dodatkowe preferencje taryfowe określone w ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do produktów, do których nie stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 1-4 zgodnie z art. 7 ust. 8. W przypadku gdy takie produkty spełniają którekolwiek z kryteriów wymienionych w ust. 1 lit. a) i b), to preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 1-4 stosuje się bez względu na przepisy art. 7 ust. 8. Świadectwo pochodzenia formularz A lub deklaracja fakturowa dla takich produktów jest ważna tylko w odniesieniu do preferencji taryfowych określonych w art. 7.
Sekcja 3
Szczególne rozwiązania dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych
Artykuł 9
1. Bez uszczerbku dla ust. 2-4 cła Wspólnej Taryfy Celnej na wszystkie produkty wymienione w działach 1-97, oprócz produktów wymienionych w dziale 93, pochodzące z kraju, który, zgodnie z załącznikiem I, korzysta ze szczególnego traktowania dotyczącego krajów najsłabiej rozwiniętych, zostają całkowicie zawieszone.
2. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty objęte kodem CN 08030019 są obniżane corocznie o 20 %, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 stycznia 2006 r.
3. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty pozycji taryfowej 1006 zostają obniżone o 20 % z dniem 1 września 2006 r., o 50 % z dniem 1 września 2007 r. i o 80 % z dniem 1 września 2008 r. Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 września 2009 r.
4. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty pozycji taryfowej 1701 zostają obniżone o 20 % z dniem 1 lipca 2006 r., o 50 % z dniem 1 lipca 2007 r. i o 80 % z dniem 1 lipca 2008 r. Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 lipca 2009 r.
5. Do czasu całkowitego zawieszenia ceł Wspólnej Taryfy Celnej zgodnie z ust. 3 i 4 na każdy rok gospodarczy otwarty zostaje kontyngent taryfowy na stawkę zerową odpowiednio na produkty pozycji taryfowej 1006 i podpozycji 17011110, pochodzące z państw korzystających z tego szczególnego traktowania. Początkowe kontyngenty taryfowe na rok gospodarczy 2001/2002 wynoszą 2517 ton w ekwiwalencie ryżu łuskanego dla produktów z pozycji taryfowej 1006 oraz 74185 ton w ekwiwalencie cukru białego dla produktów z podpozycji 17011110. Dla każdego z następujących lat gospodarczych kontyngenty są podnoszone o 15 % powyżej kontyngentów z poprzedniego roku gospodarczego.
6. Komisja przyjmuje szczegółowe warunki otwierania i zarządzania kontyngentami określonymi w ust. 5, zgodnie z procedurą określoną w art. 38. W otwieraniu i zarządzaniu tymi kontyngentami Komisja jest wspomagana przez komitety zarządzające odpowiednich wspólnych organizacji rynku.
Sekcja 4
Szczególne rozwiązania dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami
Artykuł 10
1. Cła ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, które zgodnie z załącznikiem IV są objęte szczególnym traktowaniem dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami, określonym w tytule IV, a które pochodzą z państwa, które zgodnie z załącznikiem I kolumna I korzysta z tego traktowania, zostają całkowicie zawieszone. Dla produktów objętych kodem CN 030613 cło zostaje obniżone do stawki 3,6 %.
2. Specyficzne cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty określone w ust. 1 zostają całkowicie zawieszone, z wyjątkiem produktów, w odniesieniu do których cła Wspólnej Taryfy Celnej obejmują również cła ad valorem. Dla produktów objętych kodami CN 17041091 i 17041099 specyficzne cła zostają ograniczone do 16 % wartości celnej.
Sekcja 5
Przepisy wspólne
Artykuł 11
Preferencje taryfowe na produkty, które poddane są środkom antydumpingowym lub wyrównawczym na mocy rozporządzeń (WE) nr 384/96 [9] lub (WE) nr 2026/97 [10], wprowadzone po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia i oparte na marginesie szkody, zostaną ograniczone do preferencji taryfowych odzwierciedlonych przez ceny przywozowe, na podstawie których ten margines szkody został obliczony.
Artykuł 12
1. Preferencje taryfowe określone w art. 7 i 10 zostają zniesione w stosunku do produktów pochodzących z państw beneficjentów, z sektorów, które przez trzy kolejne lata spełniały którekolwiek z następujących kryteriów:
a) - wskaźnik rozwoju państwa określony w załączniku II jest wyższy niż - 2, oraz
- wspólnotowy przywóz z tego państwa wszystkich produktów danego sektora i objętych traktowaniem, z którego korzysta to państwo, przekracza 25 % wspólnotowego przywozu takich samych produktów ze wszystkich państw i terytoriów wymienionych w załączniku I;
b) - wskaźnik rozwoju państwa określony w załączniku II jest wyższy niż - 2, oraz
- wskaźnik specjalizacji danego sektora jest wyższy od progu odpowiadającego wskaźnikowi rozwoju państwa określonemu w załączniku II, oraz
- wspólnotowy przywóz z tego państwa wszystkich produktów danego sektora i objętych traktowaniem, z którego korzysta to państwo, przekracza 2 % wspólnotowego przywozu takich samych produktów ze wszystkich państw i terytoriów wymienionych w załączniku I.
2. W przypadku gdy sektor, w stosunku do którego preferencje taryfowe zostały zniesione zgodnie z załącznikiem I kolumna D lub z decyzją podjętą później zgodnie z niniejszym artykułem, nie spełnia przez trzy kolejne lata żadnego z kryteriów określonych w ust. 1, preferencje taryfowe zostają przywrócone.
3. Na podstawie najświeższych danych dostępnych w dniu 1 września każdego roku, Komisja ustala, które sektory spełniają warunki ustanowione w ust. 1 i 2.
4. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie, w którym wymienione są sektory spełniające kryteria wymienione w ust. 1 w poprzednim roku, dla którego dane są dostępne.
5. Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a przed końcem każdego roku, Komisja decyduje, zgodnie z procedurą określoną w art. 38, o zniesieniu preferencji taryfowych w stosunku do sektorów, które spełniają warunki określone w ust. 1 i o przywróceniu preferencji taryfowych dla sektorów, które spełniają warunki określone w ust. 2.
6. Pierwsza decyzja podjęta zgodnie z ust. 5 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Następnie decyzje podjęte zgodnie z ust. 5 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia kolejnego roku, w którym zostały podjęte.
7. Komisja powiadamia o decyzji podjętej zgodnie z ust. 5 zainteresowane państwo beneficjenta i informuje o dniu wejścia tej decyzji w życie.
Artykuł 13
1. W przypadku gdy cło ad valorem obniżone zgodnie z przepisami niniejszego tytułu wynosi 1 % lub mniej, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.
2. W przypadku gdy stawka specyficznego cła obniżona zgodnie z przepisami niniejszego tytułu wynosi 2 EUR lub mniej na każdą pojedynczą kwotę euro, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.
3. Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2 ostateczna preferencyjna stawka celna obliczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje zaokrąglona w dół do pierwszego miejsca dziesiętnego.
TYTUŁ III
SZCZEGÓLNE ROZWIĄZANIA MOTYWACYJNE
Sekcja 1
Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych
Artykuł 14
1. Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 1 stosują się do produktów pochodzących z państw, które zgodnie z załącznikiem I korzystają ze szczególnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony praw pracowniczych lub którym później udzielono takiego traktowania na mocy decyzji podjętej zgodnie z art. 18 dla danego sektora, pod warunkiem że produktom towarzyszy deklaracja określona w art. 19.
2. Szczególne traktowanie motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych może zostać udzielone państwu, którego ustawodawstwo krajowe zawiera podstawowe normy określone w konwencjach MOP nr 29 i nr 105 dotyczących pracy przymusowej, nr 87 i nr 98 dotyczących wolności zrzeszania się i praw do negocjacji zbiorowych, nr 100 i nr 111 dotyczących niedyskryminowania w zakresie zatrudnienia i zawodu oraz nr 138 i nr 182 dotyczących pracy dzieci, i który skutecznie wprowadza to ustawodawstwo w życie.
Artykuł 15
1. Szczególne traktowanie motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych zostaje udzielone, pod warunkiem że:
- zwraca się o nie państwo lub terytorium wymienione w załączniku I,
- po zbadaniu wniosku okaże się, że państwo to spełnia warunki ustanowione w art. 14 ust. 2,
- wnioskujące państwo zobowiązało się do monitorowania stosowania szczególnych rozwiązań motywacyjnych i do zapewnienia koniecznej współpracy administracyjnej,
- państwo wnioskujące wyraziło zgodę określoną w art. 17.
2. Państwo wnioskujące przedkłada Komisji wniosek na piśmie i przedstawia wyczerpujące informacje dotyczące:
- ustawodawstwa krajowego określonego w art. 14 ust. 2, środków podjętych w celu wprowadzenia i monitorowania jego stosowania,
- wszelkich sektorów, w których ustawodawstwo to nie jest stosowane.
3. Do wniosku dołącza się pełny tekst ustawodawstwa określonego w art. 14 ust. 2 oraz środków wykonawczych.
4. W przypadku gdy ustawodawstwo określone w art. 14 ust. 2 nie jest stosowane w niektórych sektorach, państwo może wystąpić z wnioskiem o objęcie szczególnym traktowaniem tylko tych sektorów, w których to ustawodawstwo jest stosowane.
Artykuł 16
1. W przypadku gdy Komisja otrzymuje wniosek, któremu towarzyszą informacje określone w art. 15 ust. 2, publikuje obwieszczenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Obwieszczenie stanowi, że wszelkie istotne informacje dotyczące tego wniosku mogą być przesyłane Komisji i określa czas, w jakim zainteresowane strony mogą wyrażać swoje opinie na piśmie.
2. Komisja bada wniosek. Może ona zwracać się do państwa składającego wniosek z wszelkimi pytaniami, które uzna za istotne, i może dokonywać weryfikacji otrzymanych informacji w państwie składającym wniosek lub u dowolnej osoby fizycznej lub prawnej.
3. Komisja może dokonywać ocen w państwie składającym wniosek. Przy wykonywaniu tego zadania Komisja może korzystać z pomocy Państw Członkowskich.
4. Komisja informuje państwo składające wniosek o swojej ocenie. W przypadku gdy państwo składające wniosek potrzebuje dodatkowego okresu czasu na wypełnienie warunków ustanowionych w art. 14 ust. 2, może zwrócić się do Komisji o odroczenie decyzji określonej w art. 18 ust. 1. Komisja podejmuje decyzję w sprawie odroczenia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 39.
5. Badanie wniosku zostaje zakończone w terminie roku od daty publikacji obwieszczenia określonego w ust. 1. Komisja może przedłużyć ten okres, informując uprzednio Komitet.
6. Komisja przedkłada swoje ustalenia Komitetowi.
Artykuł 17
Podczas badania wniosku Komisja ustala w porozumieniu z państwem składającym wniosek
a) organy tego państwa, które będą odpowiedzialne za współpracę administracyjną,
b) organy tego państwa, które będą odpowiedzialne za wydanie deklaracji określonej w art. 19.
Artykuł 18
1. Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 38, o udzieleniu państwu składającemu wniosek specjalnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony praw pracowniczych.
2. W przypadku gdy wniosek jest złożony zgodnie z art. 15 ust. 4 lub w przypadku gdy badanie określone w art. 16 wykazuje, że w niektórych sektorach ustawodawstwo określone w art. 14 ust. 2 nie jest stosowane, szczególne traktowanie może być udzielone tylko dla tych sektorów, w których jest ono stosowane.
3. Komisja powiadamia państwo składające wniosek o decyzji podjętej zgodnie z ust. 1. W przypadku gdy państwu udzielono szczególnego traktowania motywacyjnego, zostaje ono poinformowane o dniu wejścia tej decyzji w życie.
4. W przypadku gdy państwu składającemu wniosek nie zostanie udzielone szczególne traktowanie motywacyjne lub w przypadku gdy niektóre sektory są wyłączone, Komisja na wniosek tego państwa wyjaśnia powody decyzji.
5. Komisja prowadzi wszelkie działania dotyczące wniosku z państwem składającym wniosek w ścisłej koordynacji z Komitetem.
Artykuł 19
1. Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że danym produktom towarzyszy deklaracja wydana przez organy określone w art. 17 lit. b) poświadczająca, że produkty te zostały wytworzone w kraju pochodzenia w warunkach zgodnych z ustawodawstwem określonym w art. 14 ust. 2. Deklaracja taka jest potwierdzana stemplem organu wydającego, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.
2. Deklaracja określona w ust. 1 obejmuje: "Konwencje MOP nr 29, nr 87, nr 98, nr 100, nr 105, nr 111, nr 138, nr 182 - tytuł III sekcja 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001" oraz zostaje wpisana w polu 4 świadectwa pochodzenia formularza A lub na deklaracji fakturowej określonej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 20
1. Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 dotyczące dowodu pochodzenia i metod współpracy administracyjnej stosuje się mutatis mutandis do deklaracji określonej w art. 19 w stosunku do państw beneficjentów.
2. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 39, może dokonać przeglądu niepełnego wykazu kryteriów określającego przypadki uzasadnionych wątpliwości, które mogą wystąpić w związku ze zgodnością ze szczególnymi rozwiązaniami motywacyjnymi [11]. Wszelkie zmiany w tych wykazach zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3. W przypadku gdy wysyłany jest drugi komunikat w celu późniejszej weryfikacji formularzy A świadectw pochodzenia i deklaracji fakturowych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93, dotyczącym preferencji taryfowych określonych w art. 8 ust. 1, organy celne we Wspólnocie powiadamiają Komisję, która niezwłocznie publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich powiadomienie ogłaszające, że istnieje uzasadniona wątpliwość dotycząca niektórych produktów, producentów lub eksporterów, i je wymieniające.
4. W przypadku gdy zostało ustalone, zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 do celów późniejszej weryfikacji formularzy A świadectw pochodzenia i deklaracji fakturowych, że preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 1 nie stosują się do produktów pochodzących od niektórych producentów lub eksporterów, organy celne Wspólnoty powiadamiają Komisję, która niezwłocznie publikuje powiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Sekcja 2
Szczególne rozwiązania dotyczące ochrony środowiska naturalnego
Artykuł 21
1. Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 3 stosują się do produktów z lasów tropikalnych pochodzących z państwa, które zgodnie z załącznikiem I korzysta ze szczególnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony środowiska naturalnego lub któremu później przyznano takie traktowanie na mocy decyzji podjętej zgodnie z art. 23.
2. Szczególne traktowanie dotyczące ochrony środowiska naturalnego może być udzielone państwu, które skutecznie wprowadza w życie ustawodawstwo krajowe zawierające istotę uznanych, potwierdzonych międzynarodowo norm i wytycznych dotyczących zrównoważonego gospodarowania lasami tropikalnymi.
Artykuł 22
1. Szczególnego traktowania motywacyjnego określonego w art. 21 udziela się pod warunkiem że:
- z wnioskiem o takie traktowanie występuje państwo lub terytorium wymienione w załączniku I,
- badanie wniosku wykazuje, że państwo występujące z wnioskiem spełnia warunki ustanowione w art. 21 ust. 2,
- państwo występujące z wnioskiem zobowiązało się do utrzymania ustawodawstwa krajowego określonego w art. 21 ust. 2 do monitorowania stosowania szczególnych rozwiązań motywacyjnych i do zapewnienia koniecznej współpracy administracyjnej.
2. Państwo występujące z wnioskiem składa swój wniosek Komisji na piśmie i przedstawia wyczerpujące informacje dotyczące:
- ustawodawstwa krajowego określonego w art. 21 ust. 2, środków podjętych w celu jego wprowadzenia w życie i monitorowania jego stosowania,
- systemu certyfikacji gospodarki leśnej, w przypadku gdy taki system jest używany w tym państwie.
3. Pełny oficjalny tekst ustawodawstwa określonego w art. 21 ust. 2 oraz środków wykonawczych jest dołączany do wniosku.
4. Wnioski złożone zgodnie ust. 2 Komisja rozpatruje zgodnie z przepisami art. 16.
Artykuł 23
1. Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 38, czy udzielić państwu składającemu wniosek szczególnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony środowiska naturalnego.
2. Komisja powiadamia państwo składające wniosek o decyzji podjętej zgodnie z ust. 1. W przypadku gdy państwu udziela się szczególnego traktowania motywacyjnego, jest ono informowane o dniu wejścia takiej decyzji w życie.
3. W przypadku gdy państwu składającemu wniosek nie udziela się szczególnego traktowania motywacyjnego, Komisja na wniosek państwa przedstawia powody swojej decyzji.
4. Komisja prowadzi wszelkie działania dotyczące wniosku wraz z państwem składającym wniosek w ścisłej koordynacji z Komitetem.
Artykuł 24
Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 3 stosuje się pod warunkiem, że danym produktom towarzyszy następująca deklaracja: "Klauzula dotycząca środowiska - tytuł III sekcja 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001".
Deklaracja ta zostaje wpisana w polu 4 formularza A świadectwa pochodzenia lub deklaracji fakturowej określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
TYTUŁ IV
SZCZEGÓLNE ROZWIĄZANIA DLA ZWALCZANIA PRODUKCJI I HANDLU NARKOTYKAMI
Artykuł 25
1. Komisja monitoruje i ocenia efekty wprowadzenia szczególnych rozwiązań dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami w stosunku do każdego państwa beneficjenta:
a) wykorzystanie preferencji taryfowych wprowadzonych na mocy tych rozwiązań;
b) wysiłki na rzecz zwalczania produkcji i handlu narkotykami.
2. Komisja ocenia również, w stosunku do każdego państwa beneficjenta:
a) rozwój społeczny, w szczególności przestrzeganie i propagowanie norm ustanowionych w konwencjach MOP określonych w Deklaracji MOP dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy,
b) politykę ochrony środowiska, w szczególności zrównoważoną gospodarkę lasów tropikalnych.
3. Ocena określona w ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. a) i b) uwzględnia ustalenia właściwych organizacji i agencji międzynarodowych. Komisja informuje każde państwo beneficjenta o swojej ocenie i zaprasza do jej komentowania. Ocena zostaje włączona do sprawozdania określonego w art. 37 ust. 3. Pozostanie ona bez uszczerbku dla kontynuacji rozwiązań określonych w ust. 1 do 2004 r. oraz możliwości ich późniejszego przedłużenia.
4. Przed końcem 2004 r. Komisja przeprowadza ogólną ocenę rozwiązań, określonych w ust. 1. Komisja przedkłada rozwiązania Komitetowi i uwzględnia je przy ustanawianiu wytycznych dla planu ogólnych preferencji taryfowych na dekadę 2005-2014.
TYTUŁ V
PRZEPISY DOTYCZĄCE CZASOWEGO WYCOFANIA I ZABEZPIECZENIA
Artykuł 26
1. Preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu może zostać tymczasowo cofnięte w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta, z dowolnego z wymienionych poniżej powodów:
a) praktykowanie jakiejkolwiek formy niewolnictwa lub pracy przymusowej zgodnie z definicją zawartą w konwencjach genewskich z dnia 25 września 1926 r. i z dnia 7 września 1956 r. oraz konwencjach MOP nr 29 i nr 105;
b) poważne i systematyczne naruszanie wolności zrzeszania się, prawa do rokowań zbiorowych lub zasady niedyskryminacji w zakresie zatrudnienia i zawodu lub zatrudniania dzieci, zgodnie z definicjami zawartymi w odpowiednich konwencjach MOP;
c) wywóz towarów wykonanych przez więźniów;
d) braki w systemie kontroli celnej wywozu lub tranzytu narkotyków (nielegalnych substancji lub ich prekursorów) lub niedostosowanie się do międzynarodowych konwencji dotyczących prania brudnych pieniędzy;
e) nadużycie finansowe, nieregularności lub systematyczny brak zgodności lub niemożność zapewnienia zgodności z regułami pochodzenia produktów i ich dowodów oraz zapewnienia współpracy administracyjnej wymaganej do wprowadzenia w życie i kontroli przestrzegania rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2;
f) nieuczciwe praktyki handlowe, w tym takie, które są zakazane lub które podlegają zaskarżeniu na mocy Porozumień Światowej Organizacji Handlu, pod warunkiem że takie orzeczenie zostało wcześniej wydane przez właściwy organ Światowej Organizacji Handlu;
g) naruszenie celów międzynarodowych konwencji takich jak NAFO, NEAFC, ICCAT i NASCO dotyczących ochrony i gospodarki zasobami połowowymi.
2. Współpraca administracyjna określona w ust. 1 lit. e) wymaga między innymi, aby państwo beneficjent:
a) przekazywało Komisji i uaktualniało informacje konieczne do wprowadzenia w życie reguł pochodzenia i kontroli ich przestrzegania;
b) wspomagało Wspólnotę, dokonując, na żądanie organów celnych Państw Członkowskich, późniejszych weryfikacji dowodów pochodzenia i przekazywania ich wyników we właściwym czasie;
c) wspomagało Wspólnotę, zezwalając Komisji, w koordynacji i ścisłej współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, na prowadzenie wspólnotowych działań administracyjnych i dochodzeniowych w tym państwie w celu weryfikacji autentyczności dokumentów lub dokładności informacji związanych z udzieleniem traktowania określonego w art. 1 ust. 2;
d) prowadziło lub organizowało odpowiednie dochodzenia dla identyfikacji i przeciwdziałania naruszeniu reguł pochodzenia;
e) podporządkowało się lub zapewniło zgodność z regułami pochodzenia w odniesieniu do kumulacji regionalnej, jeśli dane państwo z niej korzysta.
3. Bez uszczerbku dla ust. 1 szczególne traktowanie motywacyjne określone w tytule III może zostać tymczasowo cofnięte w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów objętych tym traktowaniem, pochodzących z państwa beneficjenta, z dowolnego z poniższych powodów:
a) jeśli ustawodawstwo krajowe nie zawiera już norm określonych w art. 14 ust. 2 lub art. 21 ust. 2 lub jeśli ustawodawstwo to nie jest skutecznie stosowane;
b) jeśli zobowiązanie określone w art. 15 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 nie jest przestrzegane.
4. Bez uszczerbku dla art. 11 nie cofa się na mocy ust. 1 lit. f) preferencyjnego traktowania przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do produktów, które są przedmiotem stosowania środków antydumpingowych lub wyrównawczych na mocy rozporządzeń (WE) nr 384/96 lub (WE) nr 2026/97, z powodów uzasadniających takie środki.
Artykuł 27
1. W przypadku gdy Komisja lub Państwo Członkowskie otrzyma informację, która może uzasadniać czasowe cofnięcie i w przypadku gdy uważa, że istnieją podstawy do rozpoczęcia dochodzenia, informuje Komitet i żąda konsultacji, które odbywają się w terminie 15 dni.
2. Po zakończeniu konsultacji Komisja może zdecydować o wszczęciu dochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 28
1. W przypadku gdy Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające wszczęcie dochodzenia oraz powiadamia zainteresowane państwo beneficjenta o tym fakcie. Obwieszczenie zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz stwierdza, że wszelkie użyteczne informacje mogą być przesyłane Komisji. Komisja określa termin, w którym zainteresowane strony mogą przekazywać na piśmie swoje opinie.
2. Komisja zapewnia państwu beneficjentowi wszelkie możliwości współpracy w prowadzeniu dochodzenia.
3. Komisja poszukuje wszelkich informacji, jakie uzna za niezbędne i może weryfikować informacje otrzymane od podmiotów gospodarczych i zainteresowanego państwa beneficjenta. Dostępne oceny, komentarze, decyzje, zalecenia i wnioski różnych organów nadzorczych MOP, w tym w szczególności procedury art. 33, służą jako punkt wyjścia dochodzenia, czy czasowe cofnięcie jest uzasadnione z powodu określonego w art. 26 ust. 1 lit. b).
4. Komisja może być wspomagana przez urzędników Państwa Członkowskiego, na którego terenie weryfikacja może być prowadzona, jeżeli to Państwo Członkowskie tego żąda.
5. W przypadku gdy informacja, o którą zwraca się Komisja nie jest dostarczona w odpowiednim czasie lub dochodzenie jest znacząco utrudnione, ustalenia mogą być podjęte na podstawie dostępnych faktów.
6. Dochodzenie powinno zostać zakończone w terminie roku. Komisja może przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 29
1. W sprawozdaniu Komisja przedkłada Komitetowi swoje ustalenia.
2. W przypadku gdy Komisja uznaje, że ustalenia nie uzasadniają czasowego cofnięcia traktowania, podejmuje decyzję o zakończeniu dochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 39. W takim przypadku Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające zakończenie dochodzenia i przedstawiające jego główne wnioski.
3. W przypadku gdy Komisja uznaje, że ustalenia uzasadniają czasowe cofnięcie traktowania z powodu określonego w art. 26 ust. 1 lit. b), Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 39, o monitorowaniu i ocenie sytuacji w zainteresowanym państwie beneficjencie przez okres sześciu miesięcy. Komisja powiadamia zainteresowane państwo beneficjenta o tej decyzji i publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające, że Komisja zamierza przedłożyć Radzie wniosek dotyczący czasowego cofnięcia traktowania, chyba że przed upływem tego sześciomiesięcznego okresu zainteresowane państwo beneficjent zobowiąże się do podjęcia koniecznych środków w celu uzyskania w rozsądnym okresie czasu zgodności z zasadami określonymi w Deklaracji MOP dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy z 1998 r.
4. W przypadku gdy Komisja uznaje czasowe cofnięcie traktowania za konieczne, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie, która w terminie trzydziestu dni podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
5. W przypadku gdy z upływem terminu określonego w ust. 3 Komisja stwierdza, że zainteresowane państwo beneficjent nie podjęło odpowiedniego zobowiązania i w przypadku gdy uzna czasowe wycofanie za konieczne, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie, która w terminie trzydziestu dni podejmuje decyzję kwalifikowaną większością. W przypadku gdy Rada podejmuje decyzję o czasowym wycofaniu, taka decyzja wchodzi w życie sześć miesięcy po jej podjęciu, chyba że przed upływem tego czasu zdecyduje, że powody ją uzasadniające już nie istnieją.
Artykuł 30
1. Po poinformowaniu Komitetu Komisja może zawiesić preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta:
a) w przypadku gdy Komisja uzna, że wystarczające dowody uzasadniają czasowe wycofanie w oparciu o powody określone w art. 26 ust. 1 lit. e); lub
b) w przypadku gdy przywóz towarów na mocy tych rozwiązań w znacznym stopniu przekracza normalne poziomy produkcji i zdolność wywozową tego państwa.
2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie istotne informacje, które mogą uzasadniać zawieszenie preferencji.
3. W przypadku gdy Komisja uznaje, że istnieją wystarczające dowody na to, że warunki zawieszenia są spełnione, podejmuje właściwe środki tak szybko, jak to możliwe.
4. Okres zawieszenia zostaje ograniczony do trzech miesięcy i może zostać raz odnowiony. Komisja może przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 31
1. W przypadku gdy produkt pochodzący z państwa beneficjenta jest przywożony na warunkach, które powodują lub mogą powodować poważne trudności dla wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurujących produktów, zwykłe cła Wspólnej Taryfy Celnej na ten produkt mogą zostać ponownie wprowadzone w dowolnym czasie na żądanie Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
2. W przypadku gdy Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające rozpoczęcie dochodzenia. Powiadomienie stwierdza, że wszelkie użyteczne informacje powinny być przesłane Komisji. Podaje ono termin w okresie którego zainteresowane strony mogą przekazywać na piśmie swoje opinie.
3. Przy badaniu, czy istnieją poważne trudności, Komisja bierze pod uwagę, między innymi następujące czynniki dotyczące wspólnotowych producentów, tam gdzie informacje są dostępne:
- udział w rynku,
- produkcję,
- zapasy,
- zdolność produkcyjną,
- bankructwa,
- rentowność,
- wykorzystanie zdolności produkcyjnej,
- zatrudnienie,
- przywóz,
- ceny.
4. Komisja podejmuje decyzję w terminie trzydziestu dni roboczych po konsultacji z Komitetem.
5. W przypadku gdy wyjątkowe okoliczności wymagające natychmiastowego działania powodują, że dochodzenie staje się niemożliwe, Komisja może, po przekazaniu informacji Komitetowi, podjąć wszelkie środki zapobiegawcze, jakie są bezwzględnie konieczne.
Artykuł 32
W przypadku gdy przywóz produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu powoduje lub może powodować poważne zakłócenia na rynkach wspólnotowych lub w ich mechanizmach regulacyjnych, Komisja może zawiesić traktowanie preferencyjne w odniesieniu do danych produktów po poinformowaniu komitetu zarządzającego odpowiedniej wspólnej organizacji rynku.
Artykuł 33
1. Komisja informuje zainteresowane państwo beneficjenta o każdej decyzji podjętej zgodnie z art. 30, 31 lub 32 zanim zacznie ona obowiązywać. Komisja powiadamia również o takiej decyzji Radę i Państwa Członkowskie.
2. Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję podjętą zgodnie z art. 30, 31 lub 32 do Rady w terminie dziesięciu dni. Rada stanowiąc kwalifikowaną większością może w terminie trzydziestu dni podjąć inną decyzję.
Artykuł 34
Żadne przepisy niniejszego tytułu nie wpływają na stosowanie klauzuli ochronnej przyjętej jako część wspólnej polityki rolnej na mocy art. 37 Traktatu lub jako część wspólnej polityki handlowej na mocy art. 133 Traktatu ani żadnej innej klauzuli ochronnej.
TYTUŁ VI
PRZEPISY PROCEDURALNE
Artykuł 35
Komisja przyjmuje zmiany do załączników do niniejszego rozporządzenia wymagane przez zmiany w Nomenklaturze Scalonej lub przez zmiany w międzynarodowym statusie lub klasyfikacji państw lub terytoriów zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 36
1. W terminie sześciu tygodni od końca każdego kwartału Państwa Członkowskie przesyłają Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich swoje dane statystyczne dotyczące produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu w tym kwartale na mocy preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Dane te, przedstawione w odniesieniu do kodów Nomenklatury Scalonej i, gdzie ma to zastosowanie, kodów TARIC, wskazują, według państw pochodzenia, wartości, ilości i wszelkie dodatkowe jednostki wymagane zgodnie z definicjami ujętymi w rozporządzeniu (WE) nr 1172/95 [12] i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000 [13].
2. Zgodnie z art. 308 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 Państwa Członkowskie przesyłają na żądanie Komisji szczegółowe dane dotyczące ilości produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu na zasadzie preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w czasie poprzednich miesięcy.
3. Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, monitoruje przywóz towarów objętych kodem CN 08030019, pozycjami taryfowymi 0603, 1006, i 1701 i objętych kodami CN 16041411, 16041418, 16041490, 16041939 oraz 16042070 w celu ustalenia, czy spełnione są warunki określone w art. 30, 31 i 32.
Artykuł 37
1. Komisja wspierana jest przez Komitet Ogólnych Preferencji składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2. Komitet może badać wszelkie sprawy odnoszące się do stosowania niniejszego rozporządzenia zgłaszane przez Komisję lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
3. Komitet bada skutki wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych na podstawie rocznego sprawozdania Komisji. Sprawozdanie to obejmuje wszystkie rozwiązania preferencyjne określone w art. 1 ust. 2.
4. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 38
1. W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
2. Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 3 miesiące.
Artykuł 39
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
TYTUŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 40
1. Wnioski dotyczące tytułu III niniejszego rozporządzenia sporządzone na mocy przepisów wcześniejszych rozporządzeń w sprawie wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych, co do których nie została podjęta decyzja przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, uznaje się za odnoszące się do odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
2. Rozporządzenie Rady (WE) nr 552/97 z dnia 24 marca 1997 r. tymczasowo cofające dostęp do ogólnych preferencji taryfowych Związkowi Myanmar [14], które odwołuje się do rozporządzeń Rady (WE) nr 3281/94 [15] i (WE) nr 1256/96 [16], uważa się za odwołujące się do odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
3. Niniejsze rozporządzenie zastępuje rozporządzenie Rady (WE) nr 416/2001, zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2820/98 wprowadzające wieloletnie plany ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. w celu poszerzenia bezcłowego dostępu, bez żadnych ograniczeń ilościowych, do produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych.
Artykuł 41
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2004 r. Data ta nie ma zastosowania do szczególnych rozwiązań dotyczących krajów najsłabiej rozwiniętych ani, w zakresie w jakim są stosowane w związku z tymi rozwiązaniami, do pozostałych przepisów niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 10 grudnia 2001 r.