Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2000 r.
dotycząca niewłączania monolinuronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/WE oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancje czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 656)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/234/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1],ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/73/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2330/95 [6] ustanowiło substancje czynne zawarte w środkach ochrony roślin, wyznaczyło Państwa Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawców w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 i określiło powiadamiających w odniesieniu do każdej substancji czynnej.
(2) Monolinuron jest jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3600/92, Zjednoczone Królestwo, wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy, przedłożyło Komisji w dniu 30 kwietnia 1996 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez jedynego powiadamiającego zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
(4) Przedstawione sprawozdanie zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 20 lipca 1999 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego monolinuronu, zgodnie z przepisami art. 7. ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(5) Po przeprowadzeniu ocen okazało się, że przedłożone informacje nie są wystarczające, do wykazania, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniają wymogi określone w art. 5. ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Jedyny powiadamiający poinformował Komisję i Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy, że nie będzie dalej uczestniczyć w programie pracy dotyczącym tej substancji czynnej. W związku z tym nie zostaną złożone dalsze informacje wymagane w celu osiągnięcia pełnej zgodności z wymogami dyrektywy 91/414/EWG.
(7) W związku z tym nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Należy przewidzieć okres karencji w odniesieniu do zbytu, składowania, wprowadzania do obrotu i wykorzystania istniejących zapasów, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek działań, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w związku z tą substancją czynną w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Monolinuronu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające monolinuron zostały cofnięte w okresie sześciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji;
2) od dnia notyfikacji niniejszej decyzji nie zostały przyznane lub odnowione żadne zezwolenie na środki ochrony roślin zawierające monolinuron w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyznają okres karencji w odniesieniu do zbytu, składowania, wprowadzania do obrotu i wykorzystania istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, który jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 9 marca 2000 r.