Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1982 r.
w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie
(82/894/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólnota uchwaliła rozporządzenia dotyczące wymagań zdrowotnych dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem i trzodą chlewną, świeżym mięsem, świeżym mięsem drobiowym i produktami mięsnymi;
pojawienie się lub obecność niektórych zakaźnych chorób zwierząt stanowi ryzyko dla inwentarza wspólnotowego, zwłaszcza ze względu na ich rozprzestrzenianie się w wyniku handlu wewnątrzwspólnotowego; szybkie i dokładne informacje są istotne w przypadku zastosowania różnych środków ochronnych przewidzianych w rozporządzeniach wspólnotowych;
każde Państwo Członkowskie ma zgłaszać każdemu innemu Państwu Członkowskiemu i Komisji ogniska i zanik niektórych chorób zwierząt na swoim terytorium, zgodnie z art. 9 dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/1274/EWG [4]; art. 11 dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/216/EWG [6]; art. 7 dyrektywy Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/1099/EWG [8] oraz art. 7 dyrektywy Rady 80/215/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [9], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/1100/EWG [10];
należy określić metodę zgłaszania chorób oraz choroby, które mają być zgłaszane; w szczególności powinien mieć miejsce okresowy przegląd sytuacji w każdym Państwie Członkowskim;
w świetle nabytego doświadczenia w wyniku wspomnianego zgłaszania dostosowanie do wymagań technicznych będzie zgodne z procedurą ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa dotyczy zgłaszania:
- ognisk którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I,
- zniesienia - po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby - ograniczeń wprowadzonych wskutek wystąpienia ogniska którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I.
2. Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych przepisów dotyczących informacji w zakresie harmonizacji środków zwalczania i/lub profilaktyki chorób zwierząt.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "gospodarstwo" oznacza zakład (rolniczy lub inny) położony na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zwierzęta są hodowane lub trzymane;
b) "przypadek zachorowania" oznacza urzędowe potwierdzenie, u zwierzęcia lub w tuszy, którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I;
c) "ognisko" oznacza gospodarstwo lub miejsce położone na terytorium Wspólnoty, w którym gromadzone są zwierzęta i w którym urzędowo potwierdzono jeden lub więcej przypadków zachorowania;
d) "ognisko pierwotne" oznacza ognisko niepowiązane epizootiologicznie z poprzednim ogniskiem w tym samym regionie Państwa Członkowskiego, zgodnie z definicją w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG, lub pierwsze ognisko w innym regionie tego samego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1. Każde Państwo Członkowskie zgłasza bezpośrednio Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim w ciągu 24 godzin:
- ognisko pierwotne którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku. I, która została potwierdzona na jego terytorium,
- zniesienie - po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby - ograniczeń wprowadzonych na jego terytorium wskutek wystąpienia ogniska którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I.
2. Zgłoszenia określone w ust. 1 zawierają informacje opisane w załączniku II i są przekazywane teleksem.
3. W przypadku klasycznego pomoru świń za wystarczającą uznaje się informację dostarczoną zgodnie z dyrektywą Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [11], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1274/EWG [12].
Artykuł 4
1. Bez uszczerbku dla przepisów określonych w art. 1 ust. 2, każde Państwo Członkowskie zgłasza bezpośrednio Komisji, przynajmniej pierwszego roboczego dnia każdego tygodnia, wtórne ogniska którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I, które zostały potwierdzone na jego terytorium.
Wspomniane zgłoszenie obejmuje tydzień kończący się o północy w niedzielę poprzedzającą to zgłoszenie.
Komisja sporządza zestawienia różnych informacji, które przekazuje do głównej siedziby władz weterynaryjnych w każdym Państwie Członkowskim.
2. Nieotrzymanie informacji przez Komisję zostaje uznane za równoznaczne z brakiem wystąpienia wtórnych ognisk w okresie określonym w ust. 1 akapit drugi.
3. Zgłoszenie określone w ust. 1 zawiera informacje opisane w załączniku II i jest przekazywane teleksem.
Artykuł 5
1. Skodyfikowaną formę, w której mają być przekazywane informacje znajdujące się w załączniku II ustanawia się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6, przed datą wykonania niniejszej dyrektywy.
2. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 może zostać podjęta decyzja o:
- uzupełnieniu lub zmianie załączników,
- tymczasowej zmianie, bez względu na przepisy art. 4, zakresu, przedmiotu i częstotliwości zgłaszanych informacji, w zależności od danej choroby i jej szczególnego rozwoju epizootiologicznego.
Artykuł 6
1. W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być stosowana, sprawa bezzwłocznie zostaje skierowana przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego do Stałego Komitetowi Weterynaryjnego (dalej zwanego "Komitetem"), ustanowionemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2. Głosy Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają zostać przyjęte. Komitet wydaje swoją opinię w sprawie tych środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności kwestii przedstawionych do zbadania. Opinie wydawane są większością 45 głosów.
4. Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie je stosuje, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu. W przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przyjęte. Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je w trybie natychmiastowym, chyba że Rada głosowała przeciwko wspomnianym środkom zwykłą większością.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1984 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1982 r.