Dyrektywa Rady
z dnia 22 lipca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania)
(74/408/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi wyposażenia wnętrza zapewniającego wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG [2] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep;
wspólne wymogi dotyczące wewnętrznych części kabiny, rozmieszczenia dźwigni, dachu, oparć i ich tylnych części zostały ustanowione w dyrektywie Rady 74/60/EWG [3] z dnia 17 grudnia 1973 r.; wymogi dotyczące wyposażenia wnętrza związane z zachowaniem układu kierowniczego w przypadku uderzenia zostały przewidziane w dyrektywie Rady 74/297/EWG [4] z dnia 4 czerwca 1974 r.; w późniejszym terminie zostaną przyjęte inne wymogi dotyczące wyposażenia wnętrz, w szczególności odnoszące się do zagłówków, mocowania pasów bezpieczeństwa i rozmieszczenia dźwigni;
jeśli chodzi o wymogi techniczne, wskazanym jest stosowanie tych, które zostały przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej rozporządzeniu nr 17 [5] ("ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania"), stanowiącym Załącznik do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. w sprawie przyjęcia ujednoliconych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i podzespołów pojazdów silnikowych;
zbliżenie ustawodawstw krajowych, odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie wyników kontroli, przeprowadzanych w każdym z nich w oparciu o wspólne przepisy; dla sprawnego funkcjonowania takiego systemu musi on być stosowany we wszystkich Państwach Członkowskich jednocześnie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do siedzeń z wbudowanymi punktami mocowania pasów bezpieczeństwa, do siedzeń składanych ("kładzionych"), do siedzeń zwróconych na boki lub do tyłu.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG ani krajowej homologacji pojazdu, z przyczyn odnoszących się do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania, jeżeli spełniają one wymogi określone w załączniku I i II, kiedy pojazd należy do kategorii M1, oraz wymogi określone w załączniku III, kiedy pojazd należy do kategorii M2, M3, N1, N2 lub N3. Kategorie pojazdów zostały określone w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji pojazdu ani zakazać jego sprzedaży, dopuszczenia do ruchu lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania, jeżeli spełniają one wymogi określone w załączniku I i II, kiedy pojazd należy do kategorii M1, oraz wymogi określone w załączniku III, kiedy pojazd należy do kategorii M2, M3, N1, N2 lub N3.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, podejmie niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub charakterystyk, określonych w załączniku I pozycja 2.2. Właściwe władze danego Państwa Członkowskiego określą, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmodyfikowanym prototypie i sporządzenia nowego Protokołu. W przypadku gdy badania takie wykażą, że wymogi niniejszej dyrektywy nie zostały spełnione, zmiana nie zostaje zatwierdzona.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne do dostosowania przepisów zawartych w załącznikach I-IV do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
1. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują do dnia 1 marca 1975 r. przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 października 1975 r.
2. Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powiadomią Komisję, w terminie umożliwiającym jej zgłoszenie własnych uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 22 lipca 1974 r.