Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 139/81
z dnia 16 stycznia 1981 r.
określające warunki objęcia niektórych rodzajów mrożonej wołowiny i cielęciny podpozycją 02.01 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji [2], w szczególności jego art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 162/74 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2014/75 [4], określa warunki objęcia niektórych rodzajów mrożonej wołowiny i cielęciny podpozycją 02.01 A II a) 2 dd) 22 bbb) Wspólnej Taryfy Celnej; od czasu przyjęcia tego rozporządzenia Wspólna Taryfa Celna została zmieniona; w celu przejrzystości należy dostosować przepisy rozporządzenia (EWG) nr 162/74;
rozwój handlu wołowiną i cielęciną między Wspólnotą a państwami trzecimi doprowadził do opracowania nowych form świadectw w celu poprawy efektywności tego handlu; wydaje się właściwe, aby świadectwa autentyczności przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 162/74 zostały dostosowane do świadectw dla pozostałych produktów w sektorze wołowiny i cielęciny;
produkty objęte podpozycją 02.01 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 586/77 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 882/79 [6];
przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają przepisów prawa wspólnotowego przyjętego w odniesieniu do prawodawstwa w dziedzinie weterynarii oraz prawodawstwa w dziedzinie środków spożywczych, w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz zapobiegania fałszerstwom i nadużyciom finansowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Objęcie mięsa mrożonego z państw trzecich podpozycją 02.01 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej (rozbratel, karkówka, łopatka i mostek) wymaga wystawienia świadectwa autentyczności spełniającego wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1. Świadectwo autentyczności jest wydawane na formularzu, którego wzór jest zamieszczony w załączniku I.
Wymiary tego formularza wynoszą około 210 x 297 mm. Stosuje się biały papier o gramaturze przynajmniej 40 gramów na metr kwadratowy.
2. Formularze są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty. Formularze mogą być także drukowane i wypełniane w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych kraju wywozu.
3. Formularze wypełnia się pismem maszynowym lub odręcznie. W tym ostatnim przypadku stosuje się atrament i litery drukowane.
4. Każde świadectwo autentyczności oznaczone jest odrębnym numerem seryjnym, nadawanym przez agencję wydającą świadectwo, określoną w art. 4.
Artykuł 3
Świadectwo przedkłada się, w załączeniu do odpowiedniego produktu, organom celnym przywożącego Państwa Członkowskiego w okresie trzech miesięcy od dnia wydania świadectwa.
Artykuł 4
1. Świadectwo autentyczności jest ważne tylko wówczas, gdy jest należycie wypełnione i potwierdzone, zgodnie z instrukcją określoną w załączniku I, przez agencję wydającą świadectwo, znajdującą się w wykazie zawartym w załączniku II.
2. Świadectwo autentyczności uważa się za należycie potwierdzone, jeśli określa miejsce i datę wystawienia oraz posiada pieczęć agencji wydającej świadectwo i podpis osoby lub osób upoważnionych do podpisywania świadectw.
Pieczęć może zostać zastąpiona znakiem drukowanym.
Artykuł 5
1. Agencja wydająca świadectwo, znajdująca się w wykazie zawartym w załączniku II, musi:
a) być uznana jako agencja wydająca świadectwo przez kraj wywozu;
b) przeprowadzać weryfikację danych szczegółowych znajdujących się na świadectwie autentyczności;
c) dostarczać na żądanie Komisji i Państw Członkowskich informacje umożliwiające ocenę danych szczegółowych znajdujących się na świadectwach autentyczności.
2. Wykaz jest korygowany, jeśli warunek określony w ust. 1 lit. a) przestaje być spełniany lub jeśli agencja wydająca świadectwo nie spełnia jednego ze spoczywających na niej zobowiązań.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 162/74 traci moc.
Jednakże świadectwa wystawione zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 162/74 pozostają ważne do dnia 30 czerwca 1981 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 16 stycznia 1981 r.