Dyrektywa Komisji 1999/51/WE
z dnia 26 maja 1999 r.
dostosowująca po raz piąty do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (cyna, PCP i kadm)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń przy wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/64/WE [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzony dyrektywą Rady 89/678/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej, w szczególności art. 69, 84 i 122 odpowiednio, przewiduje się, że w okresie czterech lat, poczynając od dnia 1 stycznia 1995 r., niektóre przepisy załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG nie mają zastosowania do Austrii, Finlandii i Szwecji i zostaną przejrzane zgodnie z procedurami ustalonymi w Traktacie WE.
(2) Niektóre związki cynoorganiczne, w szczególności tributylocyna (TBT), używane jako środki przeciwporostowe, nadal stanowią ryzyko dla środowiska wodnego i zdrowia ludzkiego, łącznie z możliwym zakłócaniem czynności organów dokrewnych; Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) uznała ryzyko stwarzane przez TBT, a Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO wezwał do globalnego zakazu stosowania związków cynoorganicznych, które działają jako biocydy w systemach przeciwporostowych na statkach, od dnia 1 stycznia 2003 r.; przepisy o TBT zostaną przejrzane z uwzględnieniem w całej rozciągłości prac rozwojowych prowadzonych w ramach IMO; zostały opracowane produkty przeciwporostowe pozwalające na kontrolowane uwalnianie TBT i powinny one być stosowane zamiast farb o cząstkach niezwiązanych.
(3) Wody śródlądowe i Morze Bałtyckie są środowiskami szczególnie wrażliwymi; stosowanie TBT w wodach śródlądowych Wspólnoty powinno być zakazane; jako środek tymczasowy upoważnia się Austrię i Szwecję do utrzymania bardziej surowych przepisów dotyczących stosowania TBT w tych wrażliwych środowiskach.
(4) Pięciochlorofenol (PCP) stwarza ryzyko dla zdrowia i dla środowiska, pomimo ograniczeń nałożonych przez dyrektywę 76/769/EWG; stosowanie PCP powinno być jeszcze bardziej ograniczone, jednakże niektóre zastosowania PCP są ze względów technicznych nadal niezbędne w oceaniczno-morskich Państwach Członkowskich.
(5) Uchwała Rady z dnia 25 stycznia 1988 r. wzywa do ogólnej strategii zwalczania zanieczyszczenia środowiska kadmem, włączając w to środki dla ograniczania stosowania kadmu i stymulacji opracowywania jego substytutów; zagrożenia stwarzane przez kadm są oceniane zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [4], a Komisja dokona przeglądu ograniczeń dotyczących kadmu w świetle wyników tej oceny; jako środek tymczasowy Szwecja i Austria, które stosują dalej idące ograniczenia, mogą je utrzymać.
(6) Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska wydał opinie odnośnie do związków cynoorganicznych i PCP.
(7) Niniejsza dyrektywa nie narusza legislacji wspólnotowej ustanawiającej minimalne wymagania ochrony pracowników, zawartego w dyrektywie Rady 89/391/EWG [5] oraz w poszczególnych dyrektywach na niej opartych, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [6] i dyrektywie Rady 98/24/WE [7] o ochronie zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi przy pracy.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw dotyczących zniesienia barier technicznych w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym dostosowuje się do postępu technicznego załącznik 1 do dyrektywy 76/769/EWG, zgodnie z ustaleniami Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 29 lutego 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję. Państwa Członkowskie wdrożą te przepisy, poczynając od dnia 1 września 2000 r. Jednakże Austria, Finlandia i Szwecja mogą wdrożyć te przepisy od dnia 1 stycznia 1999 r., o ile Załącznik nie przewiduje inaczej.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji najważniejsze przepisy prawa krajowego przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 26 maja 1999 r.