Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1976 r.
w sprawie ustalenia najwyższego poziomu kwasu erukowego w olejach i tłuszczach przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w środkach spożywczych zawierających dodatek olejów lub tłuszczów
(76/621/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
podawanie dużych dawek oleju rzepakowego zwierzętom doświadczalnym wykazało powstawanie niepożądanych skutków, jednakże nie wykazano występowania takich skutków u ludzi;
skutki te wywoływane są głównie przez kwas erukowy, jeden ze składników tego oleju;
inne oleje i tłuszcze jadalne zawierają kwas erukowy;
dalsze badania nad olejem rzepakowym i innymi olejami i tłuszczami są obecnie w toku, lecz w charakterze środków zapobiegawczych przyjmowanie kwasu erukowego powinno zostać ograniczone do czasu uzyskania wyników;
do osiągnięcia tego celu powinien zostać ustalony maksymalny poziom zawartości kwasu erukowego w olejach i tłuszczach oraz środkach spożywczych, do których zostały one dodane; możliwe jest jednak, bez zagrożenia dla zdrowia ludzi, wyłączenie środków spożywczych o całkowitej niskiej zawartości tłuszczu z zakresu niniejszej dyrektywy;
w tym celu powinien zostać przyjęty maksymalny poziom, stosowany nie później niż z dniem 1 lipca 1979 r., co wobec braku dokładnych i ostatecznych informacji naukowych w tej kwestii i biorąc pod uwagę jakościowy rozwój produkcji nasion rzepaku we Wspólnocie, zapewni ochronę zdrowia ludzi;
w żadnym wypadku poziom zawartości kwasu erukowego nie może być wyższy niż 10 %, począwszy od dnia 1 lipca 1977 r.;
niektóre Państwa Członkowskie ustaliły już maksymalne poziomy kwasu erukowego w odniesieniu do wskazanych rodzajów środków i modelów żywieniowych zgodnie z wymogami uzasadnionymi ochroną zdrowia publicznego;
metody pobierania próbek i analizy konieczne do określania poziomu zawartości kwasu erukowego w wymienionych środkach są środkami wykonawczymi natury technicznej; ich przyjęcie powinno zostać powierzone Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury;
we wszystkich przypadkach, w których Rada przyznaje Komisji uprawnienia do wprowadzania w życie zasad dotyczących środków spożywczych, powinna zostać ustanowiona procedura ustanawiająca ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powołanego decyzją Rady z dnia 13 listopada 1969 r. [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się:
a) w odniesieniu do olejów, tłuszczów i ich mieszanek przeznaczonych jako takie do spożycia przez ludzi,
b) w odniesieniu do mieszanek środków spożywczych, do których dodano oleje, tłuszcze lub ich mieszanki i w których ogólna zawartość tłuszczu przekracza 5 %; Państwa Członkowskie mogą jednakże stosować przepisy niniejszej dyrektywy także do środków spożywczych, gdy ich zawartość tłuszczu jest równa 5 % lub niższa.
Artykuł 2
1. Najpóźniej od dnia 1 lipca 1979 r. poziom kwasu erukowego w środkach określonych w art. 1, obliczany w ogólnym poziomie kwasów tłuszczowych w składniku tłuszczu, nie może być wyższy niż 5 %.
2. W każdym przypadku, począwszy od dnia 1 lipca 1977 r., Państwa Członkowskie ustalają poziom kwasu erukowego nieprzekraczający 10 %.
Artykuł 3
Procedury pobierania próbek i metody analizy konieczne do ustalania poziomu zawartości kwasu erukowego w produktach określonych w art. 1 określane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5.
Artykuł 4
1. W przypadku gdy Państwo Członkowskie, w wyniku nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji uzyskanych od czasu przyjęcia dyrektywy, posiada szczegółowe podstawy do ustalenia, że maksymalne poziomy kwasu erukowego ustanowione w art. 2 zagrażają zdrowiu ludzi, mimo że są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, dane Państwo Członkowskie może czasowo zawiesić albo zaostrzyć stosowanie wspomnianych przepisów na swoim terytorium. Niezwłocznie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny takiej decyzji.
2. Komisja bada, tak szybko, jak to możliwe, powody podane przez dane Państwo Członkowskie i zasięga opinii Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, po czym niezwłocznie wydaje opinię i podejmuje odpowiednie środki.
3. Jeżeli Komisja uznaje, że zmiany dyrektywy są konieczne w celu rozwiązania trudności wymienionych w ust. 1 oraz zapewnienia ochrony zdrowia ludzi, wszczyna procedurę przewidzianą w art. 5, zmierzającą do przyjęcia tych zmian; Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może w takim przypadku utrzymać je w mocy do czasu wejścia zmian w życie.
Artykuł 5
1. W przypadku gdy postępuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w niniejszym artykule, sprawa zostaje przekazana do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powołanego decyzją Rady z dnia 13 listopada 1969 r. (zwanego dalej "Komitetem") przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte. Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, mając na uwadze pilność sprawy. Opinie przyjmowane są większością 41 głosów, głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z przepisami art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) W przypadku gdy przewidziane środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja je przyjmie.
b) W przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycję środków, jakie mają zostać podjęte. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od zgłoszenia wniosku Rada nie podjęła działań, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 6
Artykuł 5 stosuje się przez okres 18 miesięcy od dnia, w którym sprawa została pierwszy raz przekazana do Komitetu na mocy art. 5 ust. 1.
Artykuł 7
1. Przed dniem 1 stycznia 1977 r. Państwa Członkowskie, jeżeli to konieczne, dokonują zmian w swoich przepisach w celu uzgodnienia z przepisami niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Zmienione ustawodawstwa stosuje się do środków po raz pierwszy wprowadzonych na rynek po dniu 1 lipca 1977 r. i 1 lipca 1979 r. odpowiednio.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 20 lipca 1976 r.