Dyrektywa Rady 93/15/EWG
z dnia 5 kwietnia 1993 r.
w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje:
artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny musi zostać ustanowiony do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny ma obejmować obszar bez granic wewnętrznych, na którym, zgodnie z postanowieniami Traktatu, zapewniony będzie swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
artykuł 100a ust. 3 Traktatu stanowi, że Komisja w swoich wnioskach dotyczących bezpieczeństwa przyjmie za podstawę wysoki poziom ochrony;
swobodny przepływ towarów zakłada spełnienie pewnych podstawowych warunków; w szczególności swobodny przepływ materiałów wybuchowych zakłada harmonizację przepisów prawnych dotyczących wprowadzania materiałów wybuchowych do obrotu;
materiały wybuchowe do użytku cywilnego objęte są szczegółowymi uregulowaniami krajowymi, głównie w odniesieniu do wymogów bezpieczeństwa i ochrony; takie uregulowania krajowe stanowią w szczególności, że zezwolenia na obrót mogą być udzielane tylko wtedy, gdy materiały wybuchowe przejdą pomyślnie szereg badań;
harmonizacja przepisów dotyczących wprowadzania takich materiałów wybuchowych do obrotu zakłada harmonizację rozbieżnych przepisów krajowych celem zapewnienia swobodnego przepływu tych produktów bez obniżania optymalnych poziomów bezpieczeństwa i ochrony;
niniejsza dyrektywa określa jedynie wymagania zasadnicze, które muszą zostać spełnione przez badania zgodności materiałów wybuchowych; w celu ułatwienia procedury wykazywania zgodności z wymaganiami zasadniczymi, użyteczne byłoby przyjęcie zharmonizowanych na szczeblu europejskim norm dotyczących w szczególności metod badania materiałów wybuchowych; takie normy aktualnie nie istnieją;
normy zharmonizowane na szczeblu europejskim są opracowywane przez instytucje prywatne i muszą zachować swój niezobowiązujący status; w związku z tym Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) został uznany za jeden z dwóch organów właściwych do przyjęcia zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją, CEN i CENELEC, które zostały ratyfikowane dnia 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy "zharmonizowana norma" oznacza tekst ustalający specyfikację techniczną przyjętą przez CEN na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez Komisję, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [4] oraz stosujący się do określonych powyżej ogólnych wytycznych;
Rada w swojej decyzji 90/683/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. dotyczącej modułów dla różnych faz procedur oceny zgodności przeznaczonych do wykorzystania w dyrektywach harmonizacji technicznej [5] wprowadziła zharmonizowane środki stosowania procedur oceny zgodności; zastosowanie tych modułów do materiałów wybuchowych umożliwi ustalenie odpowiedzialności wytwórców oraz instytucji odpowiedzialnych za stosowanie procedur oceny zgodności przez uwzględnienie rodzaju danych materiałów wybuchowych;
jeśli chodzi o bezpieczeństwo, zasady dotyczące transportu materiałów wybuchowych ujęte są w międzynarodowych konwencjach i umowach; na szczeblu międzynarodowym istnieją zalecenia Narodów Zjednoczonych dotyczące transportu przewozu towarów niebezpiecznych (obejmujących materiały wybuchowe), których zakres przekracza ramy Wspólnoty; w związku z tym niniejsza dyrektywa nie dotyczy zasad transportu;
artykuły pirotechniczne wymagają odpowiednich środków celem zapewnienia ochrony konsumentów i bezpieczeństwa publicznego; w tej dziedzinie planowana jest dodatkowa dyrektywa;
definicja produktów objętych niniejszą dyrektywą powinna być oparta na definicji takich produktów ujętej w wyżej wymienionych zaleceniach;
zakres stosowania niniejszej dyrektywy obejmuje amunicję, ale tylko w odniesieniu do zasad dotyczących kontroli jej przemieszczania i związanych z tym ustaleń; w związku z faktem, że amunicja i broń są przemieszczane na podobnych warunkach, przemieszczanie amunicji powinno być regulowane przepisami podobnymi do tych stosowanych do przemieszczania broni, jak stanowi dyrektywa 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni [6];
musi być zapewniona ochrona zdrowia i bezpieczeństwo pracowników produkujących lub wykorzystujących materiały wybuchowe; trwa opracowywanie dodatkowej dyrektywy obejmującej, między innymi, zdrowie i bezpieczeństwo pracowników zaangażowanych w działalność związaną z wytwarzaniem, składowaniem i wykorzystaniem materiałów wybuchowych;
w przypadku poważnego zagrożenia lub zamachu na bezpieczeństwo publiczne wskutek nielegalnego posiadania lub wykorzystania materiałów wybuchowych lub amunicji objętych zakresem niniejszej dyrektywy stosowne jest, aby Państwa Członkowskie miały możliwość odstąpienia, na określonych warunkach, od przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do przemieszczania;
podsumowując, istotne jest stworzenie mechanizmów współpracy administracyjnej; w związku z tym właściwe władze powinny opierać się na rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [7];
niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich do podejmowania środków w celu zapobiegania nielegalnemu obrotowi materiałami wybuchowymi i amunicją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do materiałów wybuchowych w rozumieniu ust. 2.
2. "Materiały wybuchowe" oznaczają materiały i artykuły uznane za takie w zaleceniach Narodów Zjednoczonych dotyczących transportu towarów niebezpiecznych i należące do klasy 1 określonej w tych zaleceniach.
3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- materiałów wybuchowych, łącznie z amunicją, przeznaczonych do wykorzystania zgodnie z prawem krajowym przez siły zbrojne lub policję,
- artykułów pirotechnicznych,
- amunicji, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 10-13 i 17-19.
4. Do celów niniejszej dyrektywy:
- "zalecenia Narodów Zjednoczonych" oznaczają zalecenia ustanowione przez Komitet Ekspertów Narodów Zjednoczonych ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, opublikowane przez ONZ (Pomarańczowa Księga) wraz ze zmianami wprowadzonymi do daty przyjęcia niniejszej dyrektywy,
- "bezpieczeństwo" oznacza zapobieganie wypadkom i jeśli mają one miejsce - ograniczanie ich skutków,
- "zabezpieczenie" oznacza zapobieganie wykorzystaniu sprzecznemu z prawem i porządkiem publicznym,
- "osoba handlująca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, której całość lub część działalności polega na wytwarzaniu, handlu, wymianie, wypożyczaniu, naprawie lub przetwarzaniu broni palnej i amunicji,
- "zgoda" oznacza decyzję podjętą w celu umożliwienia planowanego przemieszczenia materiałów wybuchowych na terenie Wspólnoty,
- "przedsiębiorstwo w sektorze materiałów wybuchowych" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną posiadającą licencję lub zezwolenie uprawniające do wytwarzania, składowania, wykorzystywania, przemieszczania lub handlu materiałami wybuchowymi,
- "wprowadzanie do obrotu" oznacza pierwsze odpłatne lub nieodpłatne rozporządzenie materiałami wybuchowymi objętymi niniejszą dyrektywą, w związku z ich dystrybucją lub wykorzystaniem na rynku wspólnotowym,
- "przemieszczanie" oznacza wszelki fizyczny ruch materiałów wybuchowych w ramach terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem ruchu w obrębie jednej i tej samej lokalizacji.
5. Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla klasyfikowania przez Państwa Członkowskie niektórych substancji, nieobjętych niniejszą dyrektywą, jako materiałów wybuchowych zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi.
ROZDZIAŁ II
Harmonizacja przepisów odnoszących się do materiałów wybuchowych
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu materiałów wybuchowych objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.
2. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby materiały wybuchowe objęte niniejszą dyrektywą mogły być wprowadzane do obrotu tylko gdy są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, są opatrzone oznakowaniem WE opisanym w art. 7 oraz ich zgodność została oceniona zgodnie z procedurami określonymi w załączniku II.
3. Jeżeli materiały wybuchowe objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy są przedmiotem innych dyrektyw, które dotyczą innych aspektów i przewidują umieszczanie oznakowania WE, oznakowanie to będzie oznaczało, że wyżej wymienione produkty z założenia spełniają przepisy tych innych dyrektyw mających do nich zastosowanie.
Artykuł 3
Materiały wybuchowe objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy muszą spełniać zasadnicze wymagania bezpieczeństwa, które mają do nich zastosowanie i są wymienione w załączniku I.
Artykuł 4
1. Materiały wybuchowe objęte zakresem niniejszej dyrektywy, zgodne z odpowiednimi normami krajowymi transponującymi normy zharmonizowane, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, są uznawane przez Państwa Członkowskie za zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w art. 3. Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do krajowych norm transponujących te zharmonizowane normy.
2. Komisja przedstawi szczegółowe informacje dotyczące prac przeprowadzonych w dziedzinie norm zharmonizowanych w ramach sprawozdania przedstawianego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ze stosowania dyrektywy 83/189/EWG i przewidzianego w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy.
Artykuł 5
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja uznają, że zharmonizowane normy określone w art. 4 nie spełniają w pełni zasadniczych wymagań określonych w art. 3, Komisja lub dane Państwo Członkowskie przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ustanowionemu dyrektywą 83/189/EWG, podając powody. Komitet niezwłocznie wydaje opinię.
W świetle opinii Komitetu Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o środkach, jakie mają zostać podjęte w odniesieniu do norm i publikacji określonych w art. 4.
Artykuł 6
1. Procedury badania zgodności materiałów wybuchowych obejmują:
a) badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku II pkt 1 oraz zależnie od wyboru wytwórcy jedno z następujących:
- badanie zgodności z typem (moduł C) określone w załączniku II pkt 2,
- procedura zapewnienia jakości produkcji (moduł D) określona w załączniku II pkt 3,
- procedura zapewnienia jakości produkcji (moduł E) określona w załączniku II pkt 4,
- sprawdzanie produktu (moduł F) określone w załączniku II pkt 5; lub
b) sprawdzanie jednostkowe (moduł G) określone w załączniku II pkt 6.
2. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i innym Państwom Członkowskim wyznaczone przez siebie jednostki, które będą przeprowadzać wyżej wymienione procedury oceny zgodności, jak również wyznaczone dla nich szczególne zadania, a także nadane im wcześniej przez Komisję numery identyfikacyjne.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz zadaniami, które zostały im przydzielone. Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.
Podczas oceny jednostek, które mają zostać notyfikowane Komisji, Państwa Członkowskie stosują minimalne kryteria wymienione w załączniku III. Jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uważa się za spełniające odpowiednie kryteria minimalne.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało Komisji określoną jednostkę, wycofuje notyfikację, jeżeli odkryje, że jednostka ta przestała spełniać kryteria określone w akapicie drugim. Państwo to niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 7
1. Oznakowanie zgodności WE jest umieszczane w taki sposób, aby było widoczne, łatwe do odczytania i trwałe, na samych materiałach wybuchowych lub, jeżeli nie jest to możliwe, na przymocowanej do nich tabliczce znamionowej albo, jeśli dwie pierwsze metody nie są możliwe do zastosowania, na opakowaniu. Tabliczka znamionowa musi być tak zaprojektowana, aby uniemożliwić jej ponowne użycie.
Wzór oznakowania WE, jaki należy stosować, jest przedstawiony w załączniku IV.
2. Zakazane jest umieszczanie na materiałach wybuchowych jakichkolwiek znaków lub napisów, których znaczenie i styl pisma osoby trzecie mogłyby mylić z oznakowaniem WE. Wszelkie inne znaki mogą być umieszczane na materiałach wybuchowych, pod warunkiem że nie pogorszy to widoczności i czytelności oznakowania WE.
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 8:
a) jeżeli Państwo Członkowskie ustali, że oznakowanie WE zostało umieszczone bezprawnie, wytwórca, jego przedstawiciel lub, w przypadku ich braku, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie przedmiotowego produktu do obrotu wspólnotowego będzie zobowiązana do przywrócenia zgodności produktu z przepisami dotyczącymi znakowania oraz zaprzestanie naruszeń na warunkach nałożonych przez Państwa Członkowskie;
b) jeżeli niezgodność nadal się utrzymuje, Państwo Członkowskie musi podjąć wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazania wprowadzania do obrotu danego produktu lub zapewnienia jego wycofania z obrotu zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 8.
Artykuł 8
1. Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że materiał wybuchowy posiadający oznakowanie zgodności WE i używany zgodnie z jego przeznaczeniem może zagrażać bezpieczeństwu, podejmuje ono wszelkie środki tymczasowe niezbędne do wycofania materiału wybuchowego z obrotu lub zakazania wprowadzania go do obrotu lub jego swobodnego przepływu.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o takich środkach, wskazując powody ich zastosowania w szczególności, czy niezgodność jest spowodowana:
- niezgodnością z wymaganiami zasadniczymi,
- niewłaściwym stosowaniem norm,
lub
- brakami w samych normach.
2. Komisja jak najszybciej przeprowadza konsultacje z zainteresowanymi stronami. Jeżeli po konsultacji Komisja uzna, że środki te są uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą, jak również pozostałe Państwa Członkowskie. Jeżeli po konsultacji Komisja uzna, że środki te są nieuzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło tę decyzję.
W przypadku szczególnym, kiedy środki określone w ust. 1 są uzasadnione brakami w samych normach, Komisja zasięga najpierw opinii zainteresowanych stron, a następnie w terminie dwóch miesięcy przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi ustanowionemu dyrektywą 83/189/EWG, o ile Państwo Członkowskie, które podjęło środki, zamierza je utrzymać i rozpocznie procedury określone w art. 5.
3. Jeżeli oznakowanie zgodności WE jest umieszczone na materiale wybuchowym, który nie spełnia tych wymagań, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe środki odnośnie do osoby, która umieściła to oznakowanie, i powiadamia Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
Przepisy dotyczące nadzoru nad przemieszczaniem we Wspólnocie
Artykuł 9
1. Materiały wybuchowe objęte niniejszą dyrektywą mogą być przemieszczane jedynie zgodnie z następującymi ustępami.
2. Kontrole wykonywane zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem krajowym w przypadku przemieszczania materiałów wybuchowych objęte niniejszym artykułem nie są już wykonywane jako wewnętrzne kontrole graniczne, ale wyłącznie jako część zwykłych procedur kontrolnych stosowanych w sposób niedyskryminacyjny na całym terytorium Wspólnoty.
3. Odbiorca musi uzyskać zgodę na przemieszczenie materiałów wybuchowych od właściwego organu w miejscu przeznaczenia. Właściwy organ sprawdza, czy odbiorca jest zgodnie z prawem upoważniony do nabywania materiałów wybuchowych oraz czy posiada on niezbędne licencje i zezwolenia. Osoba odpowiedzialna za przewóz musi powiadomić właściwe władze tranzytowego Państwa lub Państw Członkowskich, że przez terytorium tego Państwa lub tych Państw będą przewożone materiały wybuchowe; wymagana jest ich zgoda.
4. Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że istnieje problem dotyczący weryfikacji uprawnień do nabywania materiałów wybuchowych określonych w ust. 3, Państwo to bezzwłocznie przesyła wszelkie dostępne informacje na ten temat Komisji, która przedstawi sprawę komitetowi przewidzianemu w art. 13.
5. Jeżeli właściwy organ w miejscu przeznaczenia wyda zgodę na przemieszczenie, wyśle odbiorcy dokument zawierający wszelkie informacje określone w ust. 7. Ten dokument musi towarzyszyć materiałom wybuchowym aż do ich przybycia na miejsce przeznaczenia. Musi być on być okazany na żądanie właściwych władz. Kopię tego dokumentu przechowuje odbiorca, który okazuje go do wglądu na żądanie właściwych władz miejsca przeznaczenia.
6. Jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego uzna, że szczególne wymagania bezpieczeństwa wymienione w ust. 5 nie są niezbędne, materiały wybuchowe mogą być przemieszczane na terytorium tego Państwa lub jego części bez wcześniejszego powiadamiania w rozumieniu ust. 7. Właściwy organ miejsca przeznaczenia udziela zgody na czas określony z możliwością jego zawieszenia lub wycofania w każdym momencie na podstawie uzasadnionych przyczyn. Dokument określony w ust. 5, który musi towarzyszyć materiałom wybuchowym do ich przybycia na miejsce przeznaczenia, odnosi się jedynie do wyżej wymienionej zgody.
7. W przypadku gdy przemieszczenie materiałów wybuchowych musi być specjalnie nadzorowane celem spełnienia szczególnych wymagań bezpieczeństwa na terytorium lub części terytorium Państwa Członkowskiego, to przed jego rozpoczęciem odbiorca dostarczy właściwemu organowi w miejscu przeznaczenia następujące informacje:
- nazwiska i adresy zainteresowanych podmiotów gospodarczych; informacje te muszą być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić kontakt z podmiotami gospodarczymi i uzyskanie potwierdzenia, że dane osoby są zgodnie z prawem upoważnione do otrzymania przesyłki,
- liczba i ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych,
- pełny opis danych materiałów wybuchowych i środków pozwalających na ich identyfikację, łącznie z numerem identyfikacyjnym Narodów Zjednoczonych,
- jeżeli materiały wybuchowe mają zostać wprowadzone do obrotu, informacje na temat zgodności z warunkami wprowadzania do obrotu,
- środki transportu i trasa przemieszczania,
- przewidywane daty wyjazdu i przybycia,
- w miarę potrzeby, dokładnie określone punkty wjazdu do Państw Członkowskich i wyjazdu z Państw Członkowskich.
Właściwe władze w miejscu przeznaczenia badają warunki, na jakich może odbywać się przemieszczanie, ze szczególnym uwzględnieniem szczególnych wymagań bezpieczeństwa. Jeżeli szczególne wymagania bezpieczeństwa są spełnione, udziela się zgody na przemieszczenie. W przypadku tranzytu przez terytorium innych Państw Członkowskich, Państwa te w podobny sposób sprawdzają i zatwierdzają, na jednakowych warunkach, szczegóły dotyczące przemieszczenia.
8. Bez uszczerbku dla zwykłych kontroli, które Państwo Członkowskie wysyłki przeprowadza na swoim terytorium, na wniosek zainteresowanych właściwych władz, odbiorcy i podmioty gospodarcze zaangażowane w sektorze materiałów wybuchowych przekazują władzom Państwa Członkowskiego wysyłki oraz Państwa Członkowskiego tranzytu wszystkie posiadane istotne informacje na temat przemieszczenia materiałów wybuchowych.
9. Żaden dostawca nie może przemieszczać materiałów wybuchowych, o ile odbiorca nie uzyska niezbędnych zezwoleń na przemieszczenie zgodnie z przepisami ust. 3, 5, 6 i 7.
Artykuł 10
1. Amunicję można przemieszczać z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego tylko zgodnie z procedurą przewidzianą w następujących ustępach. Przepisy te mają również zastosowanie do przemieszczeń amunicji w sprzedaży wysyłkowej.
2. Jeżeli ma mieć miejsce przemieszczenie amunicji z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, przed dokonaniem wysyłki zainteresowana osoba przekaże Państwu Członkowskiemu, w którym znajduje się ta amunicja, następujące informacje:
- nazwiska i adresy osoby sprzedającej lub przemieszczającej amunicję, osoby kupującej lub nabywającej amunicję oraz, jeżeli to konieczne, właściciela,
- adres, pod jaki amunicja ma być wysłana lub przetransportowana,
- ilość amunicji, jaka ma zostać wysłana lub przetransportowana,
- dane umożliwiające identyfikację amunicji oraz wskazania, że amunicja została poddana kontroli zgodnie z Konwencją z dnia 1 lipca 1969 r. o wzajemnym uznawaniu oznakowania broni krótkiej,
- środki transportu,
- data wysyłki i przewidywana data przybycia.
Informacje wymienione w dwóch ostatnich tiret nie muszą być przekazywane w przypadku przesyłki między osobami handlującymi. Państwo Członkowskie bada warunki, na jakich ma się odbyć przemieszczenie, szczególnie w odniesieniu do bezpieczeństwa. Jeżeli Państwo Członkowskie wyraża zgodę na takie przemieszczenie, wydaje ono licencję zawierającą wszystkie dane szczegółowe wskazane w pierwszym akapicie. Licencja ta towarzyszy amunicji aż do jej przybycia na miejsce przeznaczenia; jest ono okazywane na każde żądanie właściwych władz Państw Członkowskich.
3. Każde Państwo Członkowskie może przyznać osobom handlującym prawo do przemieszczania amunicji z jego terytorium do osoby handlującej mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim bez uprzedniego zezwolenia określonego w ust. 2. W tym celu wyda ono zezwolenie ważne przez 3 lata, które może być w każdej chwili zawieszone lub anulowane uzasadnioną decyzją. Dokument odnoszący się do tego zezwolenia musi towarzyszyć amunicji aż do jej przybycia na miejsce przeznaczenia. Musi być ono okazywane w każdym przypadku, gdy zażądają tego właściwe władze Państw Członkowskich.
Przed realizacją przemieszczenia osoba handlująca przekazuje władzom Państwa Członkowskiego, z którego ma się odbyć przemieszczenie, wszystkie dane szczegółowe wymienione w ust. 2 akapit pierwszy.
4. Każde Państwo Członkowskie dostarczy innym Państwom Członkowskim wykaz amunicji, na której przemieszczenie na jego terytorium może być wydane zezwolenie bez uprzedniej zgody tego państwa.
Takie wykazy amunicji są przekazywane osobom handlującym, które uzyskały zgodę na przemieszczanie amunicji bez wcześniejszego zezwolenia na mocy procedury przewidzianej w ust. 3.
5. Każde Państwo Członkowskie przekaże wszystkie użyteczne znajdujące się w jego dyspozycji informacje dotyczące ostatecznych przemieszczeń amunicji Państwu Członkowskiemu, na którego terytorium dokonano takiego przemieszczenia.
Wszelkie informacje, które Państwa Członkowskie otrzymują w drodze procedur ustanowionych w niniejszym artykule, są przekazywane Państwom Członkowskim miejsca przeznaczenia nie później niż w momencie odpowiednich przemieszczeń lub, gdy właściwe, Państwom Członkowskim tranzytu nie później niż w momencie przemieszczenia.
Artykuł 11
W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 3, art. 9 ust. 5, art. 9 ust. 6 i art. 9 ust. 7 oraz art. 10 w przypadku poważnych zagrożeń lub zamachów na bezpieczeństwo publiczne poprzez nielegalne posiadanie lub zastosowanie materiałów wybuchowych lub amunicji objętych niniejszą dyrektywą Państwo Członkowskie może podjąć wszelkie niezbędne środki dotyczące przemieszczania materiałów wybuchowych lub amunicji w celu zapobiegania takiemu nielegalnemu posiadaniu lub użyciu.
Działania te respektują zasadę proporcjonalności. Nie mogą one stanowić ani środków arbitralnej dyskryminacji, ani ukrytych ograniczeń w handlu między Państwami Członkowskimi.
Każde Państwo Członkowskie, które przyjmuje takie środki, powiadamia o nich niezwłocznie Komisję. Komisja powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ IV
Pozostałe przepisy
Artykuł 12
1. Państwa Członkowskie utworzą sieci wymiany informacji w celu wprowadzenia w życie art. 9 i 10. Poinformują one pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję na temat krajowych organów odpowiedzialnych za przekazywanie i odbiór informacji oraz za stosowanie procedur określonych we wspomnianych art. 9 i 10.
2. Do celów wykonania niniejszej dyrektywy stosuje się mutatis mutandis przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81, w szczególności dotyczące poufności.
Artykuł 13
1. Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Komitet bada wszelkie sprawy dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy przedstawione przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte. Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy. Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane. Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią komitetu, środki te natychmiast przekazywane są przez Komisję Radzie. W takim przypadku Komisja odracza stosowanie środków, które przyjęła, na okres trzech miesięcy od daty powiadomienia Rady.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w akapicie drugim.
3. Procedura przewidziana w ust. 2 jest stosowana szczególnie w celu uwzględnienia wszelkich przyszłych zmian zaleceń Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie zachowują do dyspozycji pozostałych Państw Członkowskich i Komisji uaktualnione informacje dotyczące przedsiębiorstw z sektora materiałów wybuchowych posiadających licencje i zezwolenia określone w art. 1 ust. 4.
Państwa Członkowskie upewniają się, czy takie przedsiębiorstwa posiadają system rejestracji materiałów wybuchowych umożliwiający w każdym momencie identyfikację posiadacza materiałów wybuchowych. Przepisy wykonawcze do niniejszego akapitu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą komitetu przewidzianą w art. 13.
Przedsiębiorstwa w sektorze materiałów wybuchowych prowadzą takie rejestry ich transakcji, jakie potrzebne są do spełnienia obowiązków wymienionych w niniejszym artykule.
Dokumenty określone w niniejszym artykule muszą być przechowywane co najmniej przez trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce zarejestrowana transakcja, nawet jeżeli przedsiębiorstwo zaprzestało działalności handlowej. Dokumenty te muszą być niezwłocznie udostępniane do inspekcji na żądanie właściwych władz.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe oznakowanie materiałów wybuchowych.
Artykuł 16
Jeżeli Państwo Członkowskie wydaje licencję lub zezwolenie w celu umożliwienia prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem materiałów wybuchowych, sprawdza ono w szczególności, czy odpowiedzialne osoby są w stanie spełnić zobowiązania techniczne, jakie na siebie przyjmują.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 17
Każde Państwo Członkowskie określa sankcje za naruszenie przepisów przyjętych w związku z wykonywaniem niniejszej dyrektywy. Sankcje będą wystarczające, aby wspierać zachowanie zgodności z tymi przepisami.
Artykuł 18
Każde Państwo Członkowskie w ramach prawa krajowego przyjmuje niezbędne środki w celu umożliwienia właściwym władzom konfiskatę wszelkich produktów objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, jeżeli istnieją wystarczające dowody, że produkt ten będzie nielegalnie nabyty, użytkowany lub odsprzedawany.
Artykuł 19
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania art. 9-14 przed dniem 30 września 1993 r.
2. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów innych niż wymienione w ust. 1 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie będą stosować te przepisy od dnia 1 stycznia 1995 r.
3. Przepisy określone w ust. 1 i 2, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4. Jednakże w okresie do dnia 31 grudnia 2002 r. Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu materiałów wybuchowych spełniających przepisy krajowe obowiązujące na ich terytorium przed dniem 31 grudnia 1994 r.
5. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 5 kwietnia 1993 r.