Rozporządzenie Rady nr 2328/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
wprowadzające system wyrównania dodatkowych kosztów poniesionych przy wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów rybołówstwa z Azorów, Madery, Wysp Kanaryjskich i francuskich departamentów Gujany i Reunion spowodowanych oddaleniem tych regionów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę europejską, a w szczególności jego art.37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sektor rybołówstwa w peryferyjnych regionach Wspólnoty stoi w obliczu trudności, które się pogłębiają w szczególności z powodu kosztów transportu produktów rybołówstwa na rynki w wyniku oddalenia i odizolowania tych regionów.
(2) W ramach polityki Wspólnoty dotyczącej pomocy swoim peryferyjnym regionom na mocy decyzji 89/687/EWG [3], 91/311/EWG [4] i 91/315/EWG [5] Komisja opracowała programy specjalne z uwagi na oddalenie i wyspiarski charakter francuskich terytoriów zamorskich (Poseidom), Wysp Kanaryjskich (Poseican) oraz Madery i Azorów (Poseima), określających środki do zastosowania uwzględniające specyficzną charakterystykę i uwarunkowania tych regionów.
(3) Artykuł 299 ust. 2 Traktatu uznaje szczególne przeszkody wpływające negatywnie na sytuację gospodarczą i społeczną peryferyjnych regionów pogarszaną jeszcze bardziej ich oddaleniem i wyspiarskim charakterem. Ten sam artykuł znajduje zastosowanie wobec sektora rybołówstwa.
(4) Powyżej określone regiony stoją w obliczu szczególnych problemów rozwojowych, a w szczególności dodatkowych kosztów ponoszonych przy wprowadzaniu na rynek niektórych produktów powodowanych ich oddaleniem.
(5) W celu zachowania konkurencyjności niektórych produktów rybołówstwa w porównaniu do podobnych produktów pochodzących z innych regionów Wspólnoty, w 1972 i 1993 r. Komisja wprowadziła środki mające wyrównać takie dodatkowe koszty w sektorze rybołówstwa. Te środki były następnie kontynuowane w 1994 r. i latach 1995-1997 poprzez przyjęcie rozporządzeń (WE) nr 1503/94 [6] i (WE) nr 2337/95 [7] oraz w latach 1998-2002 poprzez przyjęcie rozporządzeń (WE) nr 1587/98 [8] i (WE) nr 579/2002 [9]. Począwszy od 2003 r. należy ustanowić przepisy w celu kontynuowania systemu wyrównywania dodatkowych kosztów dla niektórych produktów rybołówstwa w odniesieniu do przetwórstwa i wprowadzania na rynek oraz odpowiednio powinny zostać przyjęte środki zapewniające kontynuowanie tych środków.
(6) Nieprzemysłowe i przybrzeżne rybołówstwo ma wielkie znaczenie społeczne i gospodarcze w peryferyjnych regionach Unii europejskiej.
(7) Dla dobra dobrej gospodarki zasobami rybołówstwo musi zostać zracjonalizowane, w szczególności w świetle wysoce specjalistycznych badań technicznych przeprowadzonych w tej dziedzinie przez różne instytucje naukowe w peryferyjnych regionach.
(8) Przepisy Wspólnoty dotyczące ochrony i gospodarki zasobami muszą być przestrzegane w tych regionach, w szczególności w przypadku francuskiego departamentu Gujany przepis zabraniający połowy krewetek na głębokości mniejszej niż 30 metrów.
(9) W celu promowania rozwoju gospodarczego danych peryferyjnych regionów Państwa Członkowskie powinny być w stanie dostosować ilości a Komisja dostosować kwoty i ilości określone dla różnych gatunków z tego samego peryferyjnego regionu lub peryferyjnych regionów tego samego Państwa Członkowskiego, aby uwzględnić zmiany w warunkach rynkowych i charakterystyce gatunków.
(10) Jeśli dostosowanie pomiędzy gatunkami lub w ramach regionów należących do tego samego Państwa Członkowskiego nie prowadzi do pełnego wykorzystania dostępnych kwot, Komisja powinna być w stanie dostosować kwoty i ilości określone dla danych gatunków pomiędzy peryferyjnymi regionami różnych Państw Członkowskich. W takim przypadku dostosowanie powinno zostać przeprowadzone bez uszczerbku dla skali alokacji kwot dostępnych na mocy niniejszego rozporządzenia w następnych latach.
(11) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie wprowadza system wyrównywania dodatkowych kosztów ponoszonych przy wprowadzaniu na rynek niektórych produktów rybołówstwa wymienionych w załącznikach od I do V z Azorów, Madery, Wysp Kanaryjskich i francuskich departamentów Gujany Réunion (zwany dalej "wyrównaniem") spowodowanych oddaleniem tych regionów.
Artykuł 2
Odbiorcy
Odbiorcami systemu wyrównywania są producenci, właściciele lub operatorzy statków zarejestrowanych w portach regionów, o których mowa w art.1, i działający na terenie tych regionów lub stowarzyszenia takich operatorów oraz operatorzy w sektorze przetwórstwa i marketingu lub stowarzyszenia takich operatorów, którzy ponoszą dodatkowe koszty przy wprowadzaniu na rynek danych produktów spowodowane oddaleniem tych regionów.
Artykuł 3
Azory
W przypadku Azorów wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku I. Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 177 euro za tonę tuńczyka w ilości do 10000 ton rocznie dostarczanych do lokalnego przemysłu konserwowego,
b) 455 euro za tonę gatunków do wprowadzenia na rynek w postaci świeżej w ilości do 2000 ton rocznie,
d) 148 euro za tonę małych ryb pelagicznych i gatunków dalekomorskich dostarczanych do lokalnego przemysłu lub lokalnych stowarzyszeń producenckich lub organizacji w celu ich zamrożenia lub przetworzenia w ilości do 1554 ton rocznie.
Artykuł 4
Madera
W przypadku Madery wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku II. Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 230 euro za tonę tuńczyka w ilości do 4000 ton rocznie dostarczanych do lokalnych zakładów konserwowych,
b) 250 euro za tonę czarnego łuskopłynia w ilości do 1600 ton rocznie,
c) 1080 euro za tonę produktów akwakultury w ilości do 50 ton rocznie.
Artykuł 5
Wyspy Kanaryjskie
W przypadku Wysp Kanaryjskich wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku III. Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 950 euro za tonę tuńczyka sprzedawanego drogą powietrzną w ilości do 1619 ton rocznie,
b) 500 euro za tonę tuńczyka sprzedawanego drogą morską w stanie surowym w ilości do 453 ton rocznie,
c) 250 euro za tonę ryb latających sprzedawanych droga morską w ilości do 453 ton rocznie,
d) 220 euro za tonę ryb latających sprzedawanych drogą morską w stanie surowym w ilości do 712 ton rocznie,
e) 240 euro za tonę sardynek i makreli do zamrożenia w ilości do 347 ton rocznie,
f) 268 euro za tonę głowonogów i gatunków przydennych w ilości do 8292 ton rocznie,
g) 1300 euro za tonę produktów akwakultury w ilości do 1157 ton rocznie.
Artykuł 6
Gujana
W przypadku Gujany wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku IV. Wysokości wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą:
a) 1100 euro za tonę krewetki przemysłowej poławianej w ilości do 3300 ton rocznie,
b) 1100 euro za tonę nieprzemysłowej białej ryby sprzedawanej w postaci świeżej w ilości do 100 ton rocznie,
c) 527 euro za tonę nieprzemysłowej białej ryby sprzedawanej w postaci zamrożonej w ilości do 500 ton rocznie.
Artykuł 7
Réunion
W przypadku Réunion wyrównanie jest płatne za produkty rybołówstwa wymienione w załączniku V. Wysokość wyrównania oraz ilości dla regionu wynoszą 1400 euro za tonę tuńczyka, miecznika, marlina, żaglic, koryfen i rekina w ilości do 618 ton rocznie.
Artykuł 8
Dostosowanie kwot i ilości
1. Państwa Członkowskie mogą dostosować ilości określone dla różnych gatunków w ramach art. 3-7 bez zwiększania ogólnej kwoty finansowania określonej dal każdego Państwa Członkowskiego i bez zwiększania kwot zapewnionych jako wyrównanie za tonę gatunku pod warunkiem że Komisja nie wniesie zastrzeżeń w przeciągu czterech tygodni od daty otrzymania należycie uzasadnionego przez dane Państwo Członkowskie wniosku o dostosowanie.
2. W następstwie informacji otrzymanych od danego Państwa Członkowskiego Komisja może dostosować kwoty i ilości określone dla różnych gatunków, w świetle ich charakterystyki i ich warunków produkcji i sprzedaży w ramach całościowych przepisów dotyczących finansowania określonych w art. 3-7.
Takie dostosowanie może zostać przeprowadzone w ramach regionu, pomiędzy regionami należącymi do jednego Państwa Członkowskiego lub pomiędzy różnymi Państwami Członkowskimi.
3. Jeśli takie dostosowanie jest przeprowadzane pomiędzy różnymi Państwami Członkowskimi, to będzie ono realizowane bez uszczerbku dla skali alokacji dostępnych kwot i zostanie przeprowadzone w ramach limitów całościowego rocznego finansowania dla systemu zgodnie z postanowieniami władz budżetowych.
4. Dostosowanie wspomniane w ust. 1, 2 i 3 będzie uwzględniać wszystkie istotne czynniki, w szczególności biologiczną charakterystykę gatunków, zmiany w dodatkowych kosztach oraz ilościowe i jakościowe aspekty produkcji i sprzedaży.
Artykuł 9
Szczegółowe zasady stosowania
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art.10 ust. 2.
Artykuł 10
Komitet
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Produktów Rybołówstwa (odtąd zwany "Komitetem").
2. W przypadku odwołania do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Finansowanie
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stanowią działania interwencyjne, których zamiarem jest ustabilizowanie rynków rolnych w znaczeniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [11]. Zostaną one sfinansowane przez Sekcję Gwarancji europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Artykuł 12
Sprawozdawczość
Najpóźniej do 1 czerwca 2006 r. Komisja przedłoży Parlamentowi europejskiemu, Radzie oraz europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu raport z wdrożenia środków określonych w niniejszym rozporządzeniu, do którego, jeśli zajdzie taka potrzeba, zostaną dołączone propozycje odpowiednich zmian niezbędnych do osiągnięcia celów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 13
Środki tymczasowe
Wnioski przedkładane Komisji dotyczące korekt zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1587/98, wobec których nie zostały podjęte żadne decyzje przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, będą podlegać procedurze określonej w art. 8.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2003r. do 31 grudnia 2006r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2003 r.