Rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003
z dnia 29 września 2003 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć ustalenie wspólnej polityki rolnej w celu włączenia, w szczególności, wspólnej organizacji rynków rolnych, które mogą, w zależności od produktu, przyjmować różne formy.
(2) Wspólna polityka rolna zmierza do realizacji celów wymienionych w Traktacie. W celu stabilizacji rynków oraz zapewnienia godnego poziomu życia ludności wiejskiej w sektorze zbóż, niezbędne jest zapewnienie na rynku wewnętrznym środków obejmujących w szczególności mechanizm interwencyjny oraz wspólny system przywozu i wywozu.
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4] zostało kilkakrotnie istotnie zmienione. Z powodu dalszych zmian należy je uchylić oraz zastąpić ze względu na przejrzystość.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 przewiduje, że decyzja w sprawie ostatecznej obniżki ceny interwencyjnej zbóż, która ma być stosowana z początkiem roku gospodarczego 2002/2003 włącznie, podejmowana będzie w świetle rozwoju sytuacji rynkowej. Ważne jest, aby ceny na rynku wewnętrznym w mniejszym stopniu opierały się na cenach gwarantowanych. Dlatego właściwe jest podzielenie miesięcznego przyrostu w celu poprawy płynności rynkowej.
(5) Wprowadzenie jednej ceny interwencyjnej dla zbóż doprowadziło do nagromadzenia dużych zapasów interwencyjnych żyta, spowodowanego brakiem wystarczających perspektyw zbytu na rynkach wewnętrznych i zewnętrznych. W związku z tym żyto powinno zostać wyłączone z mechanizmu interwencyjnego.
(6) W szczególnych okolicznościach agencje interwencyjne powinny mieć możliwość podjęcia środków interwencyjnych odpowiednich do tych okoliczności. W celu potrzeby utrzymania wymaganej jednolitości mechanizmów interwencyjnych, te szczególne okoliczności należy oceniać, a właściwe środki ustalać na poziomie wspólnotowym.
(7) Ze względu na szczególną sytuację na rynku zbóż i skrobi ziemniaczanej niezbędne może okazać się zapewnienie takich refundacji produkcyjnych, aby produkty podstawowe wykorzystywane w tym przemyśle mogły być dostępne po niższych cenach niż wynikające z ze stosowania cen wspólnych.
(8) Stworzenie jednolitego wspólnotowego rynku zbóż wymaga wprowadzenia systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach Wspólnoty. System wymiany handlowej uzupełniający mechanizm interwencyjny i obejmujący przywozowe należności celne oraz refundacje wywozowe, powinny w zasadzie ustabilizować rynek wspólnotowy. System wymiany handlowej powinien opierać się na zobowiązaniach podejmowanych na mocy Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych. System refundacji wywozowych należy stosować w odniesieniu do produktów przetworzonych zawierających zboża w celu zapewnienia im udziału w rynku światowym.
(9) W celu stałego monitorowania wolumenu handlu zbożem z państwami trzecimi, należy przewidzieć system pozwoleń na przywóz i wywóz obejmujący obowiązek składania zabezpieczenia w celu zapewnienia, że transakcje, dla których zwracano się o takie pozwolenia zostaną wykonane.
(10) Dla większej części należności celne mające zastosowane do produktów rolnych w ramach Porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO), ustanowione są we Wspólnej Taryfie Celnej. Jednakże wprowadzenie dodatkowych mechanizmów w odniesieniu do niektórych zbóż czyni niezbędnym przyjęcie odstępstw.
(11) W celu zapobiegnięcia lub przeciwdziałania wystąpieniu na wspólnotowym rynku niekorzystnych skutków, które mogłyby powstać w wyniku przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz jednego lub więcej takich produktów powinien podlegać dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są określone warunki.
(12) Stosowne jest, na określonych warunkach, przyznanie Komisji uprawnień upoważniających ją do otwarcia i zarządzania kontyngentami taryfowymi wynikającymi z międzynarodowych umów zawartych zgodnie z Traktatem lub wynikających z innych uchwał Rady.
(13) Przepisy dotyczące przyznawania w wywozie do państw trzecich refundacji, opierających się na różnicy między cenami we Wspólnocie i na rynku światowym, oraz mieszczących się w granicach ustalonych w Porozumieniu WTO w sprawie rolnictwa [5], powinny zabezpieczać wspólnotowy udział w międzynarodowym handlu zbożem. Takie refundacje wywozowe powinny podlegać ograniczeniom pod względem ilości i wartości.
(14) Zgodność z ograniczeniami pod względem wartości należy zapewnić w czasie ustalania refundacji wywozowych poprzez monitorowanie płatności zgodnie z zasadami odnoszącymi się do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Monitorowanie może być wspomożone obowiązkiem wcześniejszego ustalenia refundacji wywozowych, z dopuszczeniem możliwości, w przypadku zróżnicowanych refundacji wywozowych, zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, na terenie którego stosuje się jedną stawkę refundacji wywozowej. W przypadku zmiany miejsca przeznaczenia, refundacja wywozowa mająca zastosowanie do obecnego miejsca przeznaczenia powinna być wypłacona w ramach pułapu kwoty stosowanej do miejsca przeznaczenia, wyznaczonego wcześniej.
(15) Zapewnienie zgodności z ograniczeniami ilościowymi wymaga wprowadzenia rzetelnego i skutecznego systemu monitorowania. W tym celu, przyznawanie refundacji wywozowych powinno podlegać obowiązkowi posiadania pozwolenia na wywóz. Refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach pewnych dostępnych limitów, w zależności od poszczególnej sytuacji dotyczącej danego produktu. Można dopuścić wyjątki od tej zasady tylko w przypadku produktów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatu, w odniesieniu do których nie stosuje się ograniczeń ilościowych, oraz w przypadku operacji pomocy żywnościowej, które nie podlegają żadnym ograniczeniom. Należy przewidzieć możliwość wprowadzenia odstępstw od ścisłej zgodności z regułami zarządzania, w przypadku gdy wywóz korzystający z refundacji wywozowych nie jest w stanie przekroczyć ustanowionych pułapów ilości.
(16) W zakresie koniecznym do jego właściwego funkcjonowania należy przewidzieć regulację lub, jeśli wymaga tego sytuacja na rynku, zakaz wykorzystywania zasad czynnego i biernego uszlachetniania.
(17) Dzięki systemowi ceł nie jest konieczne stosowanie pozostałych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty. Jednakże w wyjątkowych okolicznościach funkcjonowanie rynku wewnętrznego i mechanizmu należności celnych mogłyby okazać się niewystarczające. W takich przypadkach, w celu zapewnienia ochrony Wspólnoty przed potencjalnymi zakłóceniami, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podjęcia wszelkich niezbędnych środków. Wszystkie tego rodzaju środki powinny być zgodne z zobowiązaniami wynikającymi z Porozumień WTO.
(18) Biorąc pod uwagę wpływ cen rynku światowego na ceny krajowe, należy przewidzieć przepisy umożliwiające podjęcie właściwych środków w celu stabilizacji rynku wewnętrznego.
(19) Właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku opartego na wspólnych cenach mogłoby zostać zagrożone przez przyznanie pomocy krajowej. Dlatego postanowienia Traktatu regulujące pomoc państwa powinny mieć zastosowanie do produktów objętych wspólną organizacją rynku.
(20) Ponieważ wspólny rynek zbóż stale się rozwija, Państwa Członkowskie i Komisja powinny dostarczać sobie nawzajem informacje istotne dla tego rozwoju.
(21) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(22) W razie potrzeby rozwiązania problemów praktycznych i specyficznych, należy upoważnić Komisję do przyjęcia środków niezbędnych w przypadkach nadzwyczajnych.
(23) Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie z tytułu obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7].
(24) Wspólna organizacja rynku zbóż powinna równocześnie odpowiednio uwzględniać cele ustanowione w art. 33 i 131 Traktatu.
(25) Zmiana uzgodnień przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 na te przewidziane w niniejszym rozporządzeniu może powodować trudności, rozwiązywaniem których nie zajmuje się niniejsze rozporządzenie. W celu pokonania takich trudności należy umożliwić Komisji przyjęcie środków przejściowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Wspólna organizacja rynku zbóż obejmuje system rynku wewnętrznego i wymiany handlowej z państwami trzecimi i obejmuje następujące produkty:
Kod CN | Wyszczególnienie |
| |
a) | 07099060 | Kukurydza cukrowa, świeża lub chłodzone |
07129019 | Kukurydza cukrowa suszona, cała, cięta w kawałki, w plasterkach, łamana lub w proszku, ale dalej nieprzetworzona, inna niż hybrydy siewne |
10019091 | Ziarno pszenicy zwyczajnej i mieszanki żyta z pszenicą (meslin) |
10019099 | Orkisz, pszenica zwyczajna i mieszanka żyta z pszenicą (meslin), nieprzeznaczone do siewu |
10020000 | Żyto |
100300 | Jęczmień |
100400 | Owies |
10051090 | Kukurydza (ziarna), inna niż hybrydy |
10059000 | Kukurydza, inna niż ziarna |
10070090 | Ziarno sorgo, inne niż hybrydy siewne |
1008 | Nasiona gryki, prosa i mozgi kanaryjskiej; pozostałe zboża |
b) | 100110 | Pszenica durum |
c) | 11010000 | Mąka pszenna i żytnio-pszenna |
11021000 | Mąka żytnia |
110311 | Kasze i grysiki pszenicy |
1107 | Słód, także palony |
d) | Produkty wymienione w załączniku I |
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla produktów wymienionych w art. 1 rozpoczyna się dnia 1 lipca i kończy dnia 30 czerwca roku następnego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [8].
ROZDZIAŁ II
RYNEK WEWNĘTRZNY
Artykuł 4
1. Cenę interwencyjną zbóż podlegających interwencji ustala się na 101,31 EUR/t.
Cena interwencyjna kukurydzy i ziarna sorgo w maju pozostaje ważna w miesiącach lipcu, sierpniu i wrześniu tego samego roku.
2. Cena interwencyjna odnosi się do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed jego rozładowaniem. Jest ważna we wszystkich ośrodkach interwencyjnych Wspólnoty wyznaczonych dla każdego zboża.
3. Cena interwencyjna podlega miesięcznym podwyżkom zgodnie z tabelą określoną w załączniku II.
4. Ceny ustalone w niniejszym rozporządzeniu mogą ulec zmianie w świetle rozwoju wydarzeń produkcyjnych i rynkowych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 5
1. Agencje interwencyjne wyznaczone przez Państwa Członkowskie skupują zebraną we Wspólnocie, zaoferowaną im pszenicę zwyczajną, pszenicę durum, jęczmień, kukurydzę i sorgo, pod warunkiem że oferty są zgodne z ustanowionymi warunkami, w szczególności pod względem jakości i ilości.
2. Skup interwencyjny może mieć miejsce tylko w następujących okresach:
a) od dnia 1 sierpnia do dnia 30 kwietnia w przypadku Grecji, Hiszpanii, Włoch i Portugalii;
b) od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca w przypadku Szwecji;
c) od dnia 1 listopada do dnia 31 maja w przypadku pozostałych Państw Członkowskich.
W przypadku okresu skupu interwencyjnego w Szwecji prowadzącego do przekierowania z pozostałych Państw Członkowskich produktów wymienionych w ust. 1 do skupu interwencyjnego w Szwecji, przyjmuje się szczegółowe zasady w celu uzdrowienia sytuacji zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
3. Skup przeprowadza się po cenie interwencyjnej, jeśli jest to konieczne po wzroście ceny lub jej obniżeniu z powodów jakości.
Artykuł 6
Przyjmuje się szczegółowe zasady stosowania art. 4 i 5, zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, w szczególności w odniesieniu do:
a) określenia ośrodków skupu interwencyjnego;
b) minimalnych warunków, w szczególności w odniesieniu do jakości i ilości wymaganych od każdego rodzaju zboża, aby kwalifikowało się ono do interwencji;
c) skali wzrostu i obniżek cen stosowanych do interwencji;
d) procedur i warunków przejęcia przez agencje interwencyjne;
e) procedur i warunków zbytu przez agencje interwencyjne.
Artykuł 7
1. Gdy wymaga tego sytuacja na rynku, można podjąć decyzję o przyjęciu wyjątkowych środków interwencyjnych. Takie środki interwencyjne można podjąć szczególnie w przypadku gdy w jednym lub kilku regionach Wspólnoty spadają ceny rynkowe albo występuje takie zagrożenie w stosunku do ceny interwencyjnej.
2. Charakter oraz zastosowanie wyjątkowych środków interwencyjnych oraz warunki i procedury sprzedaży lub innej formy zbytu produktów, podlegających tym środkom, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 8
1. Refundacje produkcyjne mogą być przyznane do produkcji skrobi uzyskiwanej z kukurydzy, pszenicy i ziemniaków oraz innych pochodnych używanych do wyrobu niektórych towarów.
W przypadku braku znaczącej produkcji krajowej innych zbóż wykorzystywanych do wytwarzania skrobi, refundacje produkcyjne mogą być przyznane na produkcję skrobi uzyskiwanej w Finlandii i Szwecji z jęczmienia i owsa zwyczajnego, o ile nie pociąga to za sobą zwiększenia poziomu produkcji skrobi z tych dwóch rodzajów zbóż:
a) 50000 ton w Finlandii,
b) 10000 ton w Szwecji.
Wykaz towarów, określonych w akapicie pierwszym, jest sporządzany zgodnie z procedurą określoną w ust. 25 ust. 2.
2. Refundacja, określona w ust. 1, ustalana jest okresowo.
3. Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, przyjmuje się szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu oraz ustala się kwotę refundacji.
ROZDZIAŁ III
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 9
1. Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz. Jednakże można przewidzieć odstępstwo w odniesieniu do produktów niemających znaczącego wpływu na sytuację podaży na rynku zbóż.
Pozwolenia są wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie znajduje się jego siedziba, i bez uszczerbku dla środków podjętych w celu stosowania art. 12-17.
Pozwolenia na przywóz i wywóz są ważne w całej Wspólnocie. Pozwolenia takie są wydawane pod warunkiem wniesienia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone i wywożone podczas okresu ważności pozwolenia. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub częściowo, jeżeli w tym okresie przywóz lub wywóz nie doszły do skutku lub zostały dokonane tylko częściowo.
2. Okres ważności pozwoleń oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Sekcja 1
Przepisy mające zastosowanie do przywozu
Artykuł 10
1. Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do produktów wymienionych w art. 1 mają zastosowanie stawki taryfowe Wspólnej Taryfy Celnej.
2. Nie naruszając ust. 1, należność celna przywozowa na produkty objęte kodami CN 10011000, 10019091, ex10019099 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002, ex1005 inne niż ziarno hybrydowe, oraz ex1007 inne niż hybrydy siewne, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty podczas przywozu, powiększonej o 55 %, minus cena importowa CIF stosowana wobec danej dostawy. Jednakże cło to nie może przekraczać stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej.
3. Do celów obliczenia należności przywozowej określonej w ust. 2 reprezentatywne ceny importowe CIF ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.
4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Zasady szczegółowe określają w szczególności:
a) minimalne wymagania dla pszenicy zwyczajnej wysokiej jakości;
b) notowania cenowe, jakie należy brać pod uwagę;
c) możliwość, gdy w szczególnych przypadkach wymaga tego sytuacja, zapoznania się podmiotom z wysokością stosowanych opłat przed nadejściem danej dostawy.
Artykuł 11
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2, w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnym skutkom na rynku wspólnotowym, które mogą wyniknąć z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub kilku takich produktów po stawce celnej ustanowionej w art. 10 podlega obowiązkowi opłacie dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są warunki, które ma ustalić Komisja zgodnie z ust. 4, chyba że przywóz nie stwarza prawdopodobieństwa zakłóceń na wspólnotowym rynku lub skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonego celu.
2. Przywóz po cenie poniżej poziomu zgłoszonego przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu ("cena spustowa") może podlegać dodatkowej należności przywozowej.
W przypadku gdy w dowolnym roku, w którym występują niekorzystne skutki określone w ust. 1, lub istnieje prawdopodobieństwo ich wystąpienia, wielkość przywozu przekracza poziom opierający się na możliwościach dostępu do rynku, definiujących przywóz jako wartość procentową odpowiadającą spożyciu krajowemu w okresie poprzednich trzech lat ("wielkość spustowa"), można nałożyć dodatkowe należności przywozowe.
3. Ceny importowe, które będą uwzględniane przy nakładaniu dodatkowych należności przywozowych, stosownie do ust. 2 akapit pierwszy, są ustalane na podstawie cen importowych CIF danej przesyłki.
Ceny importowe CIF są w tym celu porównywane z reprezentatywnymi cenami produktu na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku importowym dla tego produktu.
4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2. Takie szczegółowe zasady określają w szczególności produkty, w odniesieniu do których mogą być stosowane dodatkowe należności przywozowe.
Artykuł 12
1. Kontyngenty taryfowe dotyczące przywozu produktów, wymienionych w art. 1, wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z jakichkolwiek innych uchwał Rady, są otwierane i zarządzane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
2. Kontyngenty są zarządzane poprzez stosowanie jednej z poniżej wymienionych metod lub połączenia tych metod:
a) metoda oparta na chronologicznej kolejności składania wniosków (według zasady "kto pierwszy ten lepszy");
b) metoda rozdysponowania proporcjonalnie do ilości podanych we wnioskach w chwili ich składania (przy wykorzystaniu metody równoczesnego rozpatrywania wniosków);
c) metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnej struktury handlu (metoda "przywozów tradycyjnych lub nowych").
Można przyjąć inne odpowiednie metody. Nie mogą one wprowadzać nieuzasadnionej dyskryminacji między danymi podmiotami.
3. Stosownie do przypadku, przyjęte metody zarządzania kontyngentami przykładają należytą wagę do zapotrzebowania na dostawy na wspólnotowym rynku oraz do konieczności ochrony równowagi tego rynku.
4. Szczegółowe zasady, określone w ust. 1, przewidują roczne kontyngenty taryfowe, w razie konieczności odpowiednio rozłożone w okresie całego roku, określają administracyjną metodę, która zostanie zastosowana, oraz tam gdzie jest to właściwe obejmują:
a) gwarancje dotyczące rodzaju, miejsca wytworzenia i pochodzenia produktu;
b) uznawanie dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji określonych w lit. a);
c) warunki wydawania pozwoleń na przywóz oraz termin ich ważności.
W przypadku kontyngentu taryfowego na przywóz do Hiszpanii 2000000 ton kukurydzy i 300000 ton sorgo oraz kontyngentu taryfowego na przywóz do Portugalii 500000 ton kukurydzy, szczegółowe zasady obejmują również przepisy niezbędne dla wykorzystania kontyngentów taryfowych na przywóz i, gdy jest to właściwe, składowania przywożonych ilości w magazynach publicznych przez agencje interwencyjne zainteresowanych Państw Członkowskich oraz ich zbywania na rynkach tych Państw Członkowskich.
Sekcja 2
Przepisy mające zastosowanie przy wywozie
Artykuł 13
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia dokonania wywozu wymienionych poniżej produktów na podstawie notowań cenowych lub cen tych produktów na rynku światowym i w ramach ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, różnica między tymi notowaniami cenowymi lub cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta z refundacji wywozowych:
a) produkty wymienione w art. 1, które mają być wywiezione bez dalszego przetwarzania;
b) produkty wymienione w art. 1, które mają być wywiezione w formie towarów wymienionych w załączniku III.
Refundacje wywozowe dla produktów określonych w lit. b) nie mogą być wyższe niż stosowane w odniesieniu do takich produktów wywożonych bez dalszego przetwarzania.
2. Metoda, która zostanie przyjęta do podziału ilości, które można wywieźć, stosując refundację jest metodą:
a) jak najlepiej dopasowaną do charakteru produktu i sytuacji na danym rynku, z dopuszczeniem możliwości najbardziej skutecznego wykorzystania dostępnych zasobów, przy wzięciu pod uwagę efektywności i struktury wspólnotowego wywozu bez dyskryminacji między małymi i dużymi podmiotami gospodarczymi;
b) jak najmniej skomplikowaną dla podmiotów pod względem administracyjnym, biorąc pod uwagę wymogi administracyjne;
c) wykluczającą dyskryminację między zainteresowanymi podmiotami.
3. Refundacje wywozowe są jednakowe w całej Wspólnocie. Mogą się one różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, jeżeli zróżnicowanie takie będzie niezbędne ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków. Refundacje ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2. Refundacje mogą być ustalane:
a) w regularnych odstępach czasu;
b) w drodze zaproszenia do składania ofert dla produktów, w odniesieniu do których w przeszłości przewidziano stosowanie takiej procedury.
Refundacje wywozowe ustalane w regularnych odstępach czasu mogą, jeśli to konieczne, być zmieniane w danym okresie przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jej własnej inicjatywy.
Artykuł 14
1. Refundacje wywozowe na produkty wymienione w art. 1 i wywożone bez dalszego przetwarzania przyznaje się jedynie na wniosek i po okazaniu pozwolenia na wywóz.
2. Refundacją stosowaną wobec produktów, wymienionych w art. 1, wywożonych bez dalszego przetwarzania, jest refundacja stosowana w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia a, w przypadku refundacji zróżnicowanej, refundacja stosowana w tym samym dniu dla:
a) miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu;
lub, gdzie stosowne
b) dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu. W takim przypadku zastosowana kwota nie może przekroczyć kwoty stosowanej w miejscu przeznaczenia wskazanym w pozwoleniu.
Właściwe środki mogą zostać podjęte w celu przeciwdziałania nadużyciu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie.
3. Zakres zastosowania przepisów ust. 1 i 2 może być rozciągnięty na produkty wymienione w art. 1, które są wywożone w postaci towarów wymienionych w załączniku III, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [9]. Szczegółowe przepisy wykonawcze przyjmuje się zgodnie z tą procedurą.
4. Odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu mogą być przyznane w przypadku produktów, w odniesieniu do których refundacje są wypłacane w ramach operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 15
1. Jeżeli nie postanowiono inaczej zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, refundacja dla produktów wymienionych w art. 1 lit. a) i b) stosowana zgodnie z art. 14 ust. 2 jest dostosowywana do kwoty miesięcznych podwyżek stosowanych w odniesieniu do ceny interwencyjnej i, w miarę potrzeby, zmian tej ceny.
2. Kwota korygująca stosowana w odniesieniu do refundacji wywozowych może być ustalona zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2. Komisja może jednak, w miarę potrzeby, zmienić kwoty korygujące.
3. Przepisy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu mogą być stosowane w całości lub w części w odniesieniu do produktów, wymienionych w art. 1 lit. c) i d), oraz w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 wywiezionych w postaci towarów wymienionych w załączniku III. W tym przypadku dostosowanie określone w ust. 1 niniejszego artykułu koryguje się poprzez zastosowanie do miesięcznej podwyżki współczynnika wyrażającego stosunek między ilością produktu podstawowego a jego ilością zawartą w produkcie przetworzonym, wywiezionym lub wykorzystanym w towarach wywiezionych.
4. W okresie pierwszych trzech miesięcy roku gospodarczego refundacja stosowana w odniesieniu do wywozu słodu składowanego w końcu poprzedniego roku gospodarczego lub wytworzonego z jęczmienia składowanego w tym okresie jest równa tej, jaką zastosowano by w odniesieniu do przedmiotowych świadectw wywozowych w okresie ostatniego miesiąca poprzedniego roku gospodarczego.
Artykuł 16
Na tyle, na ile konieczne jest uwzględnienie szczególnych cech procesu produkcji niektórych napojów alkoholowych otrzymywanych ze zbóż, kryteria przyznawania refundacji wywozowych określonych w art. 13 ust. 1 oraz procedura weryfikacji mogą być dostosowywane do tej szczególnej sytuacji.
Artykuł 17
Zgodność z ograniczeniami wielkościowymi wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu zostaje zapewniona na podstawie pozwoleń na wywóz wydawanych na przewidziane w nich okresy referencyjne dotyczące danych produktów. W odniesieniu do przestrzegania zobowiązań wynikających z Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa, koniec okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwolenia na wywóz.
Artykuł 18
Szczegółowe zasady stosowania niniejszej sekcji, w tym przepisy dotyczące redystrybucji dostępnych do wywozu ilości, które nie zostały rozdzielone lub wykorzystane, oraz w szczególności te dotyczące dostosowania, określone w art. 16, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Załącznik III zmieniany jest zgodnie z tą samą procedurą.
Sekcja 3
Przepisy wspólne
Artykuł 19
1. W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku zbóż, Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może zakazać w całości lub w części stosowania zasad uszlachetniania czynnego i biernego w odniesieniu do:
a) produktów wymienionych w art. 1, które przeznaczone są do wykorzystania przy produkcji towarów wymienionych w lit. c) i d) tego artykułu; oraz
b) w szczególnych przypadkach produktów wymienionych w art. 1, które przeznaczone są do wykorzystania przy produkcji towarów wymienionych w załączniku III.
2. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli zachodzi szczególnie pilna sytuacja w nim określona i rynek wspólnotowy doznaje zakłóceń spowodowanych zastosowaniem zasad uszlachetniania biernego lub czynnego lub istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia takich zakłóceń, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie niezbędnych środków, zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2. Rada i Państwa Członkowskie powiadamiane są o tych środkach, które zachowują ważność nie dłużej niż przez sześć miesięcy i są stosowane niezwłocznie. Jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu tygodnia od wpłynięcia wniosku.
3. Środki podjęte przez Komisję mogą być przedstawione Radzie przez dowolne Państwo Członkowskie w ciągu tygodnia od dnia, w którym Państwo Członkowskie zostało o nich powiadomione. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli Rada nie podjęła decyzji w ciągu trzech miesięcy od dnia przedstawienia jej sprawy, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 20
1. Ogólne zasady dotyczące interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz szczegółowe zasady dotyczące jej stosowania mają zastosowanie do klasyfikacji celnej produktów, objętych niniejszym rozporządzeniem. Nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia włączona zostaje do Wspólnej Taryfy Celnej.
2. Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych na jego mocy, w handlu z państwami trzecimi zakazane jest:
a) nakładanie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do opłaty celnej;
b) stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 21
1. W przypadku gdy notowania cen lub ceny na rynku światowym jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 osiągają poziom, który zakłóca lub grozi zakłóceniem dostaw na rynek wspólnotowy oraz w przypadku gdy występuje prawdopodobieństwo przeciągania się i pogarszania takiej sytuacji, mogą być podjęte właściwe środki. W szczególnie krytycznej sytuacji środki te takie mogą przybrać charakter środków ochronnych.
2. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 22
1. Jeżeli w następstwie przywozu lub wywozu, na wspólnotowym rynku jednego lub kilku produktów, wymienionych w art. 1, wystąpią poważne zakłócenia mogące zagrozić celom określonym w art. 33 Traktatu bądź zaistnieje ryzyko ich wystąpienia, możliwe jest podjęcie odpowiednich środków w handlu z państwami niebędącymi członkami WTO, aż do czasu ustąpienia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
2. W razie zaistnienia sytuacji określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państw Członkowskich lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o zastosowaniu niezbędnych środków. Państwa Członkowskie są powiadamiane o takich środkach, które są niezwłocznie stosowane. W przypadku gdy Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu trzech dni roboczych od wpłynięcia wniosku.
3. Każde z Państw Członkowskich może przedłożyć Radzie środek, o którym zadecydowała Komisja w terminie trzech dni roboczych następujących po dniu zawiadomienia ich o tej decyzji. Rada zbiera się bezzwłocznie. Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zatwierdzić, zmienić lub uchylić dany środek w okresie jednego miesiąca od daty przekazania.
4. Przepisy przyjęte na mocy niniejszego artykułu stosuje się z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 23
Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się w odniesieniu do produkcji i handlu produktami, wymienionymi w art. 1 rozporządzenia.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie i Komisja przesyłają sobie nawzajem informacje niezbędne do wykonywania niniejszego rozporządzenia oraz do przestrzegania międzynarodowych zobowiązań dotyczących zbóż.
Szczegółowe zasady odnoszące się do ustalenia, które informacje są niezbędne, jak również szczegółowe zasady dotyczące ich przekazywania, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 25
1. Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż, zwany dalej "Komitetem".
2. W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 26
Komitet może badać wszelkie kwestie, które zostały mu przedstawione przez jego przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 27
Środki, które w nagłych przypadkach są niezbędne i uzasadnione do rozwiązania problemów praktycznych i specyficznych, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Środki takie mogą stanowić odstępstwo od niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia, ale tylko w zakresie i przez okres ściśle niezbędny.
Artykuł 28
W odniesieniu do wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie przy wykonywaniu zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 oraz przepisy przyjęte w celu jego wykonania.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy odpowiednim uwzględnieniu celów określonych w art. 33 i 131 Traktatu.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 30
1. Rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
2. Środki przejściowe mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 31
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 2004/2005.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 29 września 2003 r.