Dyrektywa Rady
z dnia 25 lutego 1964 r
w sprawie zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w dziedzinie reasekuracji i retrocesji
(64/225/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 2 i 3 i art. 63 ust. 2,
uwzględniając powszechny program znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości [1], w szczególności jego tytuł IV A,
uwzględniając powszechny program znoszenia ograniczeń swobody świadczenia usług [2], w szczególności jego tytuł V C,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
powszechny program stanowi, że wszystkie gałęzie reasekuracji muszą być, bez wyróżnień, przed końcem 1963 r. zliberalizowane w zakresie zarówno prawa przedsiębiorczości, jak i świadczenia usług;
reasekuracja podlega wpływom nie tylko przedsiębiorstw specjalizujących się w reasekuracji, ale także tak zwanych przedsiębiorstw mieszanych, które zajmują się zarówno ubezpieczeniami bezpośrednimi, jak i reasekuracją i które powinny więc zostać uwzględnione we wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy w stosunku do tej części ich działalności, która dotyczy reasekuracji i retrocesji;
do celów zastosowania środków dotyczących swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług, spółki powinny być traktowane w taki sam sposób, jak osoby fizyczne, które są obywatelami Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 58 i, gdzie konieczne, warunku istnienia prawdziwego i ciągłego połączenia z gospodarką Państwa Członkowskiego; tak więc od żadnej spółki nie wymaga się, aby mogła skorzystać z takich środków, spełnienia żadnych dodatkowych warunków, a w szczególności od żadnej spółki nie można wymagać uzyskania jakiegokolwiek specjalnego zezwolenia nie wymaganego od spółki krajowej, pragnącej prowadzić szczególną działalność gospodarczą; jednak takie jednolite traktowanie nie powinno zapobiegać wymaganiom Państw Członkowskich, aby spółka kapitałowa prowadziła działalność w ich krajach w sposób zgodny z prawem Państwa Członkowskiego oraz że powinna wykazać wielkość kapitału subskrybowanego w dokumentach handlowych, których używa w przyjmującym Państwie Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zniosą, w stosunku do osób fizycznych i spółek objętych tytułem I powszechnych programów znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, których dotyczy tytuł III wymienionych powszechnych programów wpływających na prawo przedsiębiorczości, określonych w art. 2 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do:
1. działalności osób prowadzących działalność na własny rachunek w dziedzinie reasekuracji i retrocesji objętych grupą ex 630 w załączniku I do powszechnych programów znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości;
2. w szczególnych przypadkach osób fizycznych, spółek, których dotyczy art. 1, które zajmują się zarówno ubezpieczeniami bezpośrednimi, jak i reasekuracją i retrocesją, w tej części ich działania, która dotyczy reasekuracji i retrocesji.
Artykuł 3
Artykuł 1 stosuje się szczególnie do ograniczeń wynikających z następujących przepisów:
a) w zakresie swobody przedsiębiorczości:
- w Republice Federalnej Niemiec:
1) Versicherungsaufsichtsgesetz z dnia 6 czerwca 1931 r., art. 106 ust. 2 zdanie ostatnie, i art. 111 ust. 2, gdzie federalny Minister Gospodarki otrzymuje uznaniowe prawo do nałożenia na obcokrajowców warunków podejmowania działalności w dziedzinie ubezpieczeń oraz do zakazania im prowadzenia takiej działalności na obszarze Republiki Federalnej Niemiec;
2) Gewebeordnung, art. 12, i ustawa z dnia 30 stycznia 1937 r., art. 292, gdzie wymaga się od zagranicznych spółek uzyskania wcześniejszego zezwolenia,
- w Królestwie Belgii:
arrêté royal nr 62 z dnia 16 listopada 1939 r. i arrêté ministériel z dnia 17 grudnia 1945 r., które wymaga posiadania carte professionelle,
- w Republice Francuskiej:
1) décret-loi z dnia 12 listopada 1938 r. i décret z dnia 2 lutego 1939 r., oba zmienione ustawą z dnia 8 października 1940 r., które wymagają posiadania carte d'identité de commerçant;
2) artykuł 2 akapit drugi ustawy z dnia 15 lutego 1917 r., zmieniony i uzupełniony przez décret-loi z dnia 30 października 1935 r., które wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia,
- w Wielkim Księstwie Luksemburga:
Ustawa z dnia 2 czerwca 1962 r., art. 19 i 21 (Mémorial A nr 31 z dnia 19 czerwca 1962 r.),
b) w zakresie swobody świadczenia usług:
- w Republice Francuskiej:
Ustawa z dnia 15 lutego 1917 r., zmieniona przez décret-loi z dnia 30 października 1935 r.:
1) artykuł 1 akapit drugi, który zezwala Ministrowi Finansów na stworzenie wykazu wyszczególnionych przedsiębiorstw, bądź przedsiębiorstw z określonego kraju, z którymi nie wolno zawrzeć umowy o reasekuracji i retrocesji bez względu na osobę, własność czy odpowiedzialność;
2) artykuł 1 akapit ostatni, który zakazuje podejmowania ryzyka reasekuracji i retrocesji ubezpieczanego przez przedsiębiorstwa określone w ust. 1 b) powyżej;
3) artykuł 2 akapit pierwszy, który wymaga, aby nazwisko osoby, której dotyczy wspomniany artykuł, zostało zgłoszone Ministrowi Finansów dla uzyskania zatwierdzenia,
- w Republice Włoch:
artykuł 73 akapit drugi tekstu skonsolidowanego zaakceptowanego w drodze decreto nr 449 z dnia 13 lutego 1959 r., który zezwala Ministrowi Przemysłu i Handlu na wprowadzenie zakazu transferu ryzyka reasekuracji lub retrocesji wyszczególnionym zagranicznym przedsiębiorstwom, które nie ustanowiły przedstawicielstwa prawnego na terenie Włoch.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie sześciu miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lutego 1964 r.