Dyrektywa Rady 1999/35/WE
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej muszą być powzięte dalsze środki mające na celu poprawę bezpieczeństwa w morskim transporcie osób.
(2) Wspólnota jest poważnie zaniepokojona wypadkami morskimi promów typu ro-ro, w wyniku których wiele osób straciło życie; osoby korzystające z promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich na terenie całej Wspólnoty mają prawo oczekiwać i polegać na odpowiednim poziomie bezpieczeństwa.
(3) Rada zaprosiła Komisję, w swojej rezolucji z dnia 22 grudnia 1994 r. o bezpieczeństwie pasażerskich promów typu ro-ro [4], do przedłożenia propozycji dotyczącej obowiązkowych przeglądów i reżimu kontroli bezpieczeństwa wszystkich pasażerskich promów typu ro-ro, wpływających do lub wypływających z portów Wspólnoty, włączając w to prawo do prowadzenia dochodzenia w sprawach wypadków morskich.
(4) Biorąc w szczególności pod uwagę wielkość rynku wewnętrznego morskiego transportu osób, działanie w ramach Wspólnoty jest najbardziej skutecznym sposobem ustanowienia wspólnego, minimalnego poziomu bezpieczeństwa statków w całej Wspólnocie.
(5) Działanie w ramach Wspólnoty jest najlepszym sposobem zapewnienia zharmonizowanej realizacji niektórych zasad uzgodnionych w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (MOM), a zatem uniknięcia zniekształceń konkurencji między różnymi portami Wspólnoty, promami typu ro-ro i szybkimi statkami pasażerskimi.
(6) Uwzględniając zasadę proporcjonalności, dyrektywa Rady jest odpowiednim instrumentem prawnym dającym podstawy Państwom Członkowskim do jednolitego i obowiązkowego wprowadzenia wspólnych norm bezpieczeństwa, pozostawiając zarazem każdemu Państwu Członkowskiemu prawo do decydowania o tym, które narzędzia wdrażania są najodpowiedniejsze w jego systemie wewnętrznym.
(7) Bezpieczeństwo statków leży przede wszystkim w zakresie odpowiedzialności państw bandery; każde Państwo Członkowskie powinno zapewnić wymogi bezpieczeństwa odnoszące się do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich pływających pod banderą tego Państwa Członkowskiego oraz do towarzystw, które je eksploatują.
(8) Państwowa kontrola portowa nie uwzględnia regularnych dogłębnych przeglądów zapobiegawczych i weryfikacji promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich; dlatego też należy weryfikować czy towarzystwa oraz ich promy i statki spełniają wymogi norm bezpieczeństwa uzgodnionych w ramach MOM oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, na poziomie regionalnym, poprzez system regularnych obowiązkowych inspekcji wykonywanych przez państwa przyjmujące; jeżeli inspekcje wykryją niebezpieczne niezgodności z tymi normami, eksploatacja takich promów i statków przez towarzystwa jest wstrzymywana.
(9) Niniejsza dyrektywa zwraca się do Państw Członkowskich jako właściwych państw przyjmujących; obowiązki wykonywane w ramach tych kompetencji oparte są na specyficznych obowiązkach państw portowych, w pełni zgodnych z Konwencją Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morskim (Unclos).
(10) W celu poprawy bezpieczeństwa i uniknięcia niedostosowania standardów przez konkurencję, do wszystkich promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich stosuje się wspólne normy bezpieczeństwa, niezależnie od bandery, pod którą pływają, wykonują regularne rejsy do lub z portów w Państwach Członkowskich, tak na trasach międzynarodowych jak i krajowych, w obszarach morskich leżących poza pasem 20 mil od linii brzegowej, gdzie mogą lądować osoby ocalone z katastrof morskich, pozostawiając jednocześnie Państwom Członkowskim możliwość rozszerzenia zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących rejsy krajowe w obrębie 20 mil od linii brzegowej.
(11) Nie jest konieczne aby państwa przyjmujące sprawdzały, czy promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie pływające do i z portów Wspólnoty są zgodne z pewnymi zharmonizowanymi wymaganiami certyfikacji i badań wykonywanych przez państwo bandery.
(12) Promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie powinny być również zgodne, na etapie budowy i w ciągu całego okresu służby, z obowiązującymi normami klasyfikacji w odniesieniu do budowy i utrzymania ich kadłuba, maszyn głównych i pomocniczych, instalacji elektrycznej i instalacji sterującej oraz powinny być wyposażone w urządzenie do rejestracji przebiegu podróży zgodne z odpowiednimi wymaganiami międzynarodowymi.
(13) Państwa Członkowskie powinny sprawdzać, czy towarzystwa oferujące te usługi eksploatują swoje promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie w sposób gwarantujący maksimum bezpieczeństwa; zainteresowane Państwa Członkowskie, inne niż państwo bandery, powinny być dopuszczane do pełnego uczestnictwa we wszelkich dochodzeniach dotyczących wypadków morskich.
(14) Fundamentalne znaczenie ma sprawdzenie, czy administracje państw trzecich bander zgadzają się ze zobowiązaniami towarzystw do współpracy w każdym śledztwie dotyczącym ofiar katastrof lub wydarzeń morskich i do stosowania się do zasad uznanych organizacji odnośnie do klasyfikacji i, tam gdzie ma to zastosowanie, certyfikacji; administracje takie akceptują stosowanie zharmonizowanych procedur badań i certyfikacji.
(15) W celu zapewnienia stałego dostosowania promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich do wymagań niniejszej dyrektywy, państwa przyjmujące przeprowadzają przeglądy przed uruchomieniem usługi i później w regularnych odstępach czasu, oraz każdorazowo gdy nastąpi znaczna zmiana warunków działania.
(16) W celu zmniejszenia obciążeń nakładanych na towarzystwa, należy szczególnie uwzględnić poprzednie weryfikacje i przeglądy; promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie powinny być zwolnione z przeglądów, jeżeli zostało potwierdzone że są zgodne z niniejszą dyrektywą odnośnie do działania na podobnych szlakach, a promy i statki zastępujące powinny korzystać ze specjalnych uzgodnień; promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie, które zostały przebadane zgodnie z życzeniem państw przyjmujących nie powinny być przedmiotem rozszerzonych inspekcji w ramach dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [5]
.
(17) Państwa Członkowskie mają współpracować w celu wykonania swoich obowiązków jako państwa przyjmujące.
(18) Państwa Członkowskie mogą uznać za użyteczną pomoc w wykonywaniu ich zadań ze strony uznanych organizacji, które spełniają wymagania dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [6];
(19) W planowaniu przeglądów trzeba szczególnie uwzględnić harmonogramy rejsów i przeglądów promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich.
(20) Państwa Członkowskie mają zadbać, aby ich wewnętrzne systemy prawne umożliwiały tak im, jak i każdemu innemu istotnie zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu, branie udziału, współpracę lub dochodzenie w sprawach wypadków morskich na podstawie przepisów Kodeksu MOM o dochodzeniach w sprawach wypadków morskich; wyniki takich dochodzeń są podawane do publicznej wiadomości.
(21) Zespół dodatkowych środków w obszarach nawigacyjnych systemów naprowadzania, planowania wariantowego i lokalnych ograniczeń operacyjnych ma na celu dalszą poprawę bezpieczeństwa.
(22) Aby umożliwić monitorowanie stosowania niniejszej dyrektywy, tworzy się bazę danych, opartą o informacje pochodzące z przeglądów.
(23) Konieczne jest, aby komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich wspomagał Komisję w skutecznym stosowaniu niniejszej dyrektywy; funkcje te może podjąć Komitet ustanowiony na mocy art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [7].
(24) Pewne przepisy niniejszej dyrektywy mogą być przystosowane przez ten Komitet w celu doprowadzenia do ich zgodności ze środkami Wspólnoty lub MOM i poprawienia jej reżimu, aby uwzględnić przyszłe poprawki do Międzynarodowej Konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. (SOLAS) która weszła w życie, oraz aby zapewnić zharmonizowaną implementację poprawek do niektórych uchwał MOM bez rozszerzania zakresu niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie systemu obowiązkowych przeglądów, który zwiększy bezpieczeństwo regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich do i z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, oraz przyzna Państwom Członkowskim prawo do prowadzenia, uczestniczenia i współpracy we wszelkich dochodzeniach w sprawach wypadków morskich lub incydentów, które nastąpiły w trakcie wykonywania takich usług.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy oraz załączników do niej:
a) "prom typu ro-ro" oznacza morski statek pasażerski z urządzeniami umożliwiającymi wjazd na prom i wyjazd z niego pojazdów drogowych oraz kolejowych i przewożący więcej niż 12 pasażerów;
b) "szybki statek pasażerski" oznacza szybki statek, jak określono w rozporządzeniu 1 rozdziału X Konwencji SOLAS z 1974 r. wraz ze zmianami obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, który przewozi więcej niż 12 pasażerów;
c) "pasażer" jest to każda osoba inna niż:
i) dowodzący i członkowie załogi lub inne osoby zatrudnione lub zaangażowane w jakimkolwiek charakterze na pokładzie statku na rzecz tego statku,
ii) dziecko w wieku poniżej jednego roku;
d) "Konwencja SOLAS 1974" oznacza Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu, wraz z protokołami i zmianami do niej, obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
e) "Kodeks szybkich statków" oznacza "Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa szybkich statków" zawarty w rezolucji. Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego MOM MSC 36 (63) z dnia 20 maja 1994 r, zmieniony do dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy;
f) "regularne usługi" oznaczają serię przepraw promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich wykonywanych w celu obsługi ruchu między tymi samymi dwoma lub więcej portami, lub serię podróży z tego samego portu i z powrotem bez zawijania do portów pośrednich, albo:
i) zgodnie z opublikowanym rozkładem jazdy; lub
ii) przepraw tak regularnych lub częstych, że stanowią one rozpoznawalne, systematyczne serie;
g) "obszar morski" oznacza dowolny obszar morski ujęty w wykazie ustalonym zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [8];
h) "certyfikaty" oznaczają:
i) dla promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących podróże międzynarodowe, certyfikaty bezpieczeństwa wydane w ramach Konwencji SOLAS 1974 wraz ze zmianami, łącznie z odpowiednimi zapisami dotyczącymi wyposażenia, oraz, tam gdzie to stosowne, certyfikatami wyłączenia i pozwoleniami na eksploatowanie;
ii) dla promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących podróże krajowe, certyfikaty bezpieczeństwa wydane zgodnie z dyrektywą 98/18/WE
i) "certyfikat wyłączenia" oznacza dowolny certyfikat wydany w ramach przepisów rozporządzenia I B/12 lit. a) ppkt vi) Konwencji SOLAS 1974;
j) "administracja państwa bandery" oznacza właściwe władze państwa, do noszenia bandery którego uprawniony jest dany prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski;
k) "państwo przyjmujące" oznacza Państwo Członkowskie do portu(ów) którego, lub z portu(ów) którego, prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski wykonuje regularną usługę;
l) "podróż międzynarodowa" oznacza podróż morską z portu Państwa Członkowskiego do portu leżącego poza tym Państwem Członkowskim lub odwrotnie;
m) "podróż krajowa" oznacza podróż w obszarach morskich z portu Państwa Członkowskiego do tego samego portu lub do innego portu tego Państwa Członkowskiego;
n) "uznana organizacja" oznacza organizację uznaną zgodnie z art. 4 dyrektywy 94/57/WE;
o) "towarzystwo" oznacza towarzystwo eksploatujące jeden lub więcej promów typu ro-ro, dla którego został wystawiony dokument zgodności wydany zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro) [9], lub towarzystwo eksploatujące szybkie statki pasażerskie, dla którego został wystawiony dokument zgodności, wydany zgodnie z rozporządzeniem IX/4 Konwencji SOLAS 1974, ze zmianami obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
p) "Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich" oznacza Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich i incydentów przyjęty przez MOM drogą rezolucji Zgromadzenia A.849 (20) z dnia 27 listopada 1997 r.;
q) "przegląd specjalny" oznacza przegląd przez państwo przyjmujące według ustaleń art. 6 i 8;
r) "inspektor dyplomowany" oznacza pracownika sektora publicznego lub inną osobę, należycie upoważnioną przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do przeprowadzania przeglądów i inspekcji związanych z certyfikatami i spełniającą kryteria kwalifikacji i niezależności podane w załączniku V;
s) "niezgodność" oznacza stan, który uznano za niespełniający wymagań niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Zakres
1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich pływających do lub z portu Państwa Członkowskiego w ramach regularnej usługi, niezależnie od ich bandery, wykonujących podróże międzynarodowe lub podróże krajowe w obszarach morskich należących do klasy A jak określono w art. 4 dyrektywy 98/18/WE.
2. Państwa Członkowskie mogą stosować niniejszą dyrektywę do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących podróże krajowe na obszarach morskich innych niż te, które określono w ust. 1. W takich sytuacjach stosuje się odnośne zasady do wszystkich promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich działających w takich samych warunkach, bez dyskryminacji ze względu na banderę, narodowość lub miejsce założenia towarzystwa.
Artykuł 4
Wstępne weryfikacje wymagane w stosunku do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich
1. Przed rozpoczęciem służby promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze, lub w ciągu 12 miesięcy od daty określonej w art. 19 ust. 1 dla promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich już wykonujących regularną usługę w tym dniu, państwo przyjmujące sprawdza, czy promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie:
a) posiadają ważne certyfikaty, wydane przez administrację państwa bandery lub przez uznaną organizację działającą w jej imieniu;
b) zostały przebadane w celu wydania certyfikatów zgodnie z odnośnymi procedurami i wytycznymi załączonymi do rezolucji Zgromadzenia MOM A.746 (18) w sprawie wytycznych badania w ramach zharmonizowanego systemu badań i certyfikacji, w formie jaką miały w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, lub procedurami przeznaczonymi do osiągnięcia tego samego celu;
c) spełniają normy określone dla klasyfikacji według zasad uznanej organizacji, lub zasad przyjętych jako równoważne przez administrację państwa bandery odnośnie do budowy i utrzymania ich kadłuba, maszyn i instalacji elektrycznych oraz sterujących;
d) są wyposażone w urządzenie zapisujące przebieg podróży (VGRD) w celu dostarczania informacji w wypadku ewentualnego dochodzenia w sprawie ofiar katastrofy. Urządzenie to powinno spełniać normy wykonania według rezolucji Zgromadzenia MOM A.861 (20) z dnia 27 listopada 1997 r. oraz stosować się do norm badania ustalonych w normie Międzynarodowej Komisji Elektrotechniki (IEC) nr 61996. Jednakże dla urządzeń VGRD, które mają być umieszczone na pokładzie promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich zbudowanych przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, może zostać udzielone wyłączenie z niektórych z wymagań. Wyłączenia te oraz warunki, na jakich mogą one być udzielane przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16;
e) spełniają szczególne wymagania o stabilności przyjęte na poziomie regionalnym i przeniesione do ustawodawstwa narodowego, zgodnie z procedurą notyfikacji ustaloną w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, gdy wykonują w tym regionie usługę podlegającą temu ustawodawstwu krajowemu, pod warunkiem że wymagania te nie przekraczają wymagań określonych w załączniku rezolucji 14 (Wymagania stabilności odnoszące się do Porozumienia) Konferencji SOLAS z 1995 r. i zostały przekazane do Sekretariatu Generalnego MOM, zgodnie z procedurami określonymi w pkt 3 tej rezolucji [10].
2. Ustęp 1 lit. e) stosuje się do szybkich statków pasażerskich jedynie tam, gdzie to właściwe.
Artykuł 5
Wstępne weryfikacje wymagane w stosunku do towarzystw i państw bandery
Przed rozpoczęciem służby promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze, lub w ciągu 12 miesięcy od daty określonej w art. 19 ust. 1 dla promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich już wykonujących regularną usługę w tym dniu, państwa przyjmujące:
1) sprawdzają, czy towarzystwa, które eksploatują lub zamierzają eksploatować taki prom lub statek w usłudze regularnej:
a) podejmują środki niezbędne do zapewnienia stosowania szczególnych wymagań ustanowionych w załączniku I i dostarczają dowody zgodności z tym ustępem oraz z art. 4 państwom przyjmującym zaangażowanym w regularną usługę;
b) zgadzają się z wyprzedzeniem, że państwa przyjmujące oraz dowolne istotnie zainteresowane Państwo Członkowskie może prowadzić, uczestniczyć w pełni lub współpracować w dochodzeniu dotyczącym wypadku morskiego lub incydentu zgodnie z art. 12 i udostępniają im informacje odzyskane z urządzenia VGRD z ich promu lub statku biorącego udział w takiej katastrofie lub incydencie.
2) względem promu lub statku pływającego pod banderą inną niż bandera Państwa Członkowskiego dokonują sprawdzenia, czy państwo bandery przyjęło zobowiązanie towarzystwa do spełniania wymagań niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Wstępne przeglądy specjalne
1. Przed rozpoczęciem służby promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze lub w ciągu 12 miesięcy od daty określonej w art. 19 ust. 1 dla promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich już wykonujących regularną usługę w tym dniu, państwo przyjmujące przeprowadza wstępne przeglądy specjalne, zgodnie z załącznikami I i III, w celu przekonania się, czy prom ro-ro lub szybki statek pasażerski spełniają wymogi konieczne do bezpiecznego wykonywania regularnej usługi.
2. Jeśli niniejszy artykuł jest stosowany przed rozpoczęciem działania, państwa przyjmujące ustalają datę wstępnego przeglądu specjalnego nie późniejszą niż jeden miesiąc po otrzymaniu dowodów niezbędnych do zakończenia weryfikacji na mocy art. 4 i 5.
Artykuł 7
Przepisy specjalne
1. Gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski ma być włączony do innej regularnej usługi, nowe państwo przyjmujące dokładnie weryfikuje przeglądy przeprowadzone uprzednio dla tego promu lub statku celem dopuszczenia go do wykonywania poprzedniej regularnej usługi, objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 4, 5 i 6 nie mają zastosowania przed rozpoczęciem wykonywania nowej regularnej usługi przez prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski, pod warunkiem, że poprzednio przeprowadzone weryfikacje i przeglądy spełniają wymagania nowego państwa przyjmującego oraz że odnoszą się do nowych warunków działania.
2. Artykuł 4, 5 i 6 nie muszą być stosowane gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski spełniające wymagania niniejszej dyrektywy i wykonujące już regularną usługę objętą niniejszą dyrektywą, przechodzą do innej regularnej usługi objętej niniejszą dyrektywą, dla której odpowiednie państwa przyjmujące uzgodnią, że charakterystyka szlaku jest podobna, oraz państwa przyjmujące będą zgodne w pełni, że ten prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski spełniają wszystkie wymagania dla bezpiecznego wykonywania tej usługi.
Na prośbę towarzystwa, zainteresowane państwa przyjmujące mogą potwierdzić z wyprzedzeniem swoją zgodę odnośnie do potwierdzenia podobieństwa charakterystyki szlaku.
3. W przypadkach, gdy w wyniku nieprzewidzianych okoliczności musi zostać szybko wprowadzony zamienny prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski w celu zapewnienia ciągłości wykonywania usługi oraz ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, państwo przyjmujące może zezwolić na rozpoczęcie wykonywania usługi przez ten prom lub statek, pod warunkiem że:
a) sprawdzenie wizualne oraz kontrola dokumentów nie budzą podejrzeń, że ten prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski nie spełniają wymagań koniecznych dla bezpiecznego działania, i
b) państwo przyjmujące zakończy weryfikacje i przeglądy objęte art. 4, 5 i 6 w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 8
Regularne przeglądy specjalne i inne badania
1. Państwa przyjmujące przeprowadzają raz w ciągu każdego 12-miesięcznego okresu:
- przegląd specjalny, zgodnie z załącznikiem III, i
- przegląd w trakcie trwania regularnej usługi, mający na celu ujęcie zagadnień wymienionych w załączniku I, III i IV w ilości dostatecznej dla przekonania państwa przyjmującego, że ten prom lub statek w dalszym ciągu spełnia wszystkie wymagania niezbędne dla bezpiecznego działania.
Wstępny przegląd specjalny zgodnie z art. 6 liczy się jako przegląd specjalny do celów niniejszego artykułu.
2. Państwo przyjmujące przeprowadza przegląd specjalny zgodnie z załącznikiem III za każdym razem, gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski podlega naprawie, zmianom lub modyfikacjom o ważnym znaczeniu lub gdy zachodzi zmiana zarządzania banderą albo przeniesienie do innej klasy. Jednak w przypadku zmiany zarządzania banderą albo przeniesienia do innej klasy państwo przyjmujące może, po uwzględnieniu weryfikacji i przeglądów wykonanych poprzednio dla tego promu lub statku i pod warunkiem, że zmiana ta nie wpłynie na bezpieczeństwo użytkowania tego promu lub statku, odstąpić od przeglądu specjalnego tego promu lub statku, wymaganego według niniejszego ustępu.
3. W przypadku gdy przeglądy określone w ust. 1 potwierdzą lub wykryją niezgodności względem wymagań niniejszej dyrektywy uzasadniające zakazanie użytkowania, wszelkie koszty związane z przeglądem, w każdym zwykłym okresie rozliczeniowym, pokrywa towarzystwo.
Artykuł 9
Powiadamianie
Państwa przyjmujące niezwłocznie informują towarzystwa na piśmie o wynikach weryfikacji i przeglądów wykonanych na mocy art. 4, 5, 6 i 8.
Artykuł 10
Zakaz użytkowania
1. Państwo przyjmujące może wydać zakaz użytkowania promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze:
a) gdy nie było w stanie potwierdzić zgodności z wymaganiami art. 4 i 5;
b) gdy kiedykolwiek w trakcie badań określonych w art. 6 i 8 wykryto niezgodności stanowiące bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa promu lub statku, jego załogi i pasażerów;
c) kiedy istnieje stała niemożność uzyskania zgodności z instrumentami Wspólnoty wymienionymi z załączniku II, stanowiąca bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa promu lub statku, jego załogi i pasażerów;
d) gdy państwo bandery nie dokonało sprawdzenia kwestii określonej w art. 13 ust. 1 lub 5,
do czasu gdy państwo przyjmujące ustali, że zagrożenie zostało usunięte i wymagania niniejszej dyrektywy są spełnione.
Państwo przyjmujące powiadamia towarzystwo na piśmie o decyzji zakazu użytkowania promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego z podaniem pełnego uzasadnienia.
2. Jednak w przypadku wykrycia niezgodności w stosunku do promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego już wykonującego regularną usługę państwo przyjmujące żąda podjęcia przez towarzystwo niezbędnych działań w celu ich usunięcia natychmiast lub w ciągu ściśle określonego i sensownego okresu, pod warunkiem że nie stanowią one bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa promu lub statku, jego załogi i pasażerów. Po usunięciu niezgodności, zainteresowane państwa przyjmujące dokonują sprawdzenia, czy naprawa została wykonana w sposób w pełni odpowiadający ich wymaganiom. W przeciwnym razie zakazują one dalszego użytkowania tego promu lub statku.
3. Państwa Członkowskie, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, ustalają i utrzymują odpowiednie procedury obejmujące prawo towarzystwa do odwołania od decyzji zakazującej użytkowania. Odwołania powinny być rozpatrywane w szybkim trybie. Odwołanie nie powoduje automatycznego zawieszenia decyzji.
Właściwe władze przekazują towarzystwu odpowiednie informacje o jego prawie do odwołania.
4. W przypadkach zastosowania art. 4, 5 i 6 przed rozpoczęciem użytkowania promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze decyzja zakazująca użytkowania statku musi być podjęta w ciągu jednego miesiąca od wstępnego przeglądu specjalnego i natychmiast przekazana towarzystwu.
Artykuł 11
Procedury związane ze wstępnymi i regularnymi przeglądami specjalnymi
1. Promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie, które zostały poddane przeglądom specjalnym w celu spełnienia wymagań zainteresowanego państwa (państw) przyjmującego(-ych) są zwolnione przez to (te) państwo(-a) z przeglądów rozszerzonych określonych w art. 7 ust. 4 dyrektywy 95/21/WE i z inspekcji rozszerzonych, w oparciu o jasne podstawy pozwalające zaliczyć je do kategorii statków pasażerskich określonych w art. 7 ust. 1 i w załączniku V.A.3 do niniejszej dyrektywy.
2. Administracje dwóch lub więcej państw przyjmujących zaangażowanych w przeglądy specjalne tego samego promu lub statku współpracują ze sobą. Przeglądy specjalne są przeprowadzane przez zespół złożony z dyplomowanych inspektorów zaangażowanego państwa (państw) przyjmującego(-ych). Gdziekolwiek zaistnieje potrzeba jakościowej oceny spełniania przepisów odnoszących się do klasy, państwa przyjmujące zapewniają włączenie do zespołu potrzebnych ekspertów, a tam gdzie stosowne, włączenie do zespołu rzeczoznawcy uznanej organizacji. Inspektorzy składają raport o niezgodnościach administracjom państw przyjmujących. Państwo przyjmujące przekazuje te informacje państwu bandery, jeżeli nie jest ono państwem przyjmującym, zaangażowanym w przegląd.
3. Zaangażowane państwo przyjmujące może zgodzić się przeprowadzić przegląd na prośbę innego zaangażowanego państwa przyjmującego.
4. Państwa przyjmujące, na prośbę towarzystw, zapraszają administrację państwa bandery, które nie jest państwem przyjmującym, do wyznaczenia reprezentanta biorącego udział w dowolnym przeglądzie specjalnym w ramach przepisów niniejszej dyrektywy.
5. Państwa przyjmujące planując przegląd zgodnie z art. 6 i 8 biorą szczególnie pod uwagę harmonogram pracy i konserwacji danego promu lub statku.
6. Rezultaty przeglądów specjalnych zapisuje się w sprawozdaniu, którego format jest uzgadniany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
7. W razie występowania stałych różnic zdań między państwami przyjmującymi odnośnie do spełnienia wymagań art. 4 i art. 5 ust. 1 administracja dowolnego państwa przyjmującego, zaangażowanego w przegląd specjalny, zawiadamia natychmiast Komisję o przyczynach tego nieporozumienia.
8. Komisja niezwłocznie rozpoczyna postępowanie w celu podjęcia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
Artykuł 12
Dochodzenie w sprawie wypadku
1. Państwa Członkowskie definiują, w ramach swoich odnośnych wewnętrznych systemów prawnych, status prawny, który umożliwia im i każdemu innemu istotnie zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu uczestnictwo, współpracę lub, tam gdzie przewiduje to Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich, prowadzenie dowolnego dochodzenia w sprawie katastrofy morskiej lub incydentu, w którym uczestniczył prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski.
2. Pojęcia "państwo istotnie zainteresowane", "państwo kierujące dochodzeniem", "wypadek morski" mają takie samo znaczenie, jakie mają w Kodeksie dochodzenia w sprawach wypadków morskich.
3. W przypadkach gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski uczestniczy w wypadku morskim, procedura dochodzeniowa jest uruchamiana przez państwo, na wodach którego ten wypadek lub incydent się wydarzył, lub jeżeli miał miejsce na innych wodach, przez Państwo Członkowskie, które ten prom lub statek odwiedził jako ostatnie. Państwo to pozostaje odpowiedzialne za dochodzenie i koordynację działań z innymi istotnie zainteresowanymi państwami przez taki czas, na jaki zostało wzajemnie uzgodnione kierowanie dochodzeniem przez to państwo.
4. Państwa Członkowskie prowadzące, uczestniczące lub współpracujące w takich dochodzeniach pilnują, aby dochodzenie było prowadzone w sposób najbardziej skuteczny i trwało możliwie najkrócej, uwzględniając Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich.
5. Państwa Członkowskie pilnują, aby sprawozdania wynikające z takich dochodzeń zostały ujawnione zgodnie z pkt 12.3 Kodeksu dochodzenia w sprawach wypadków morskich oraz przekazane Komisji.
Artykuł 13
Środki towarzyszące
1. Państwa Członkowskie wydające lub uznające certyfikat wyłączenia są zobowiązane pracować razem z zaangażowanym państwem przyjmującym lub administracją państwa bandery w celu rozwiązania wszelkich różnic zdań dotyczących wyłączeń przed wstępnym przeglądem specjalnym.
2. Państwa Członkowskie mają obsługiwać działający z wybrzeża nawigacyjny system naprowadzania i inne systemy informacyjne zgodnie z rezolucją MOM A.795 (19), aby wspomagać promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie w bezpiecznym wykonywaniu regularnej usługi lub jej części, za której bezpieczeństwo ponoszą odpowiedzialność.
3. Każde Państwo Członkowskie dostarcza Komisji egzemplarze raportów z badań, określonych w art. 11 ust. 6, opatrzone w razie potrzeby numerem identyfikacyjnym MOM. Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, może podjąć decyzję o odpowiednich środkach w celu przypisania numeru identyfikacyjnego innym statkom. Jeżeli w regularnej usłudze zaangażowane są dwa lub więcej państwa przyjmujące, dane te mogą być dostarczane przez jedno z tych państw przyjmujących. Komisja zakłada i utrzymuje bazę danych, zawierającą dostarczone informacje. Warunki dostępu do tej bazy danych są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
4. Państwa Członkowskie zapewniają, aby towarzystwa eksploatujące promy typu ro-ro lub szybkie statki pasażerskie w regularnych usługach do lub z ich portów były zdolne do utrzymania i stosowania zintegrowanego systemu planowania ewentualnych nagłych zdarzeń okrętowych. W tym celu wykorzystują one strukturę przedstawioną w rezolucji Zgromadzenia MOM A.852 (20) w sprawie wytycznych budowania zintegrowanego systemu ewentualnych zdarzeń. Jeżeli dwa lub więcej Państwa Członkowskie są zaangażowane jako państwa przyjmujące w regularnej usłudze, ustalają one razem plan dla różnych szlaków.
5. Państwa Członkowskie zapewniają, że zostały w pełni zaangażowanie w ramach swoich kompetencji jako państwo przyjmujące przez państwo bandery, przed wydaniem zezwolenia na użytkowanie szybkiego statku, zgodnie z przepisami ust. 1.9.3 Kodeksu szybkich statków. Państwa te zapewniają, że są ustanowione lub utrzymywane ograniczenia operacyjne wymagane przez sytuację lokalną, niezbędne dla ochrony życia, zasobów naturalnych i działań na linii brzegowej oraz przyjmują środki w celu zapewnienia wykonania tych ograniczeń.
Artykuł 14
Współpraca między państwami przyjmującymi
Państwa przyjmujące, zaangażowane w świadczeniu tej samej regularnej usługi, współdziałają we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Środki dodatkowe
Państwa Członkowskie informują państwa trzecie, mające obowiązki państwa bandery lub obowiązki podobne jak państwo przyjmujące promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie, objęte niniejszą dyrektywą i działające między portem Państwa Członkowskiego i portem państwa trzeciego, o wymaganiach nałożonych przez niniejszą dyrektywę na każde towarzystwo świadczące regularne usługi do lub z portu Wspólnoty.
Artykuł 16
Komitet regulacyjny
1. Komisja jest wspomagana przez komitet utworzony na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 93/75/EWG.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć. Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w czasie, który jest ustalany przez jego przewodniczącego z uwagi na pilność sprawy. Opinia jest wydawana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) u lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy przyjąć. Rada stanowi większością kwalifikowaną. Jeżeli po upływie 8 tygodni od daty przedstawienia sprawy Radzie, Rada nie podejmie działania, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 17
Procedura dokonywania zmian
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16:
a) załączniki,
b) definicje,
c) odniesienia do instrumentów Wspólnoty,
d) odniesienia do rezolucji MOM
mogą być zmieniane w zakresie niezbędnym do dostosowania ich do wprowadzonych w życie środków Wspólnoty lub MOM, jednak bez rozszerzania zakresu niniejszej dyrektywy.
Załączniki mogą być również poprawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, kiedy jest konieczne poprawienie uzgodnień ustalonych przez niniejszą dyrektywę bez rozszerzania jej zakresu.
Artykuł 18
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar za naruszenia przepisów narodowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i przyjmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić stosowanie tych kar. Kary tak nakładane muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 19
Zastosowanie
1. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 1 grudnia 2000 i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2. Przepisy art. 4 ust. 1 lit. d) zostaną zastosowane nie później niż 30 miesięcy po dacie ogłoszenia normy IEC nr 61996 lub do 1 stycznia 2001 r., zależnie od tego, która z tych dat jest późniejsza.
3. Przyjęte przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4. Państwa Członkowskie natychmiast przekazują Komisji wszystkie teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Komisja informuje o nich inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 20
Ocena zastosowania
Trzy lata po dacie określonej w art. 19 ust. 1, na podstawie danych, które dostarczą Państwa Członkowskie zgodnie z art. 13, Komisja dokonuje oceny stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 kwietnia 1999 r.