Çanda tazîtiyê
Çanda tazîtiyê, çanda bêciliyê, naturîzm, nudîzm, awayekî jiyanê yê hevdudîtinê yê azad û bê cil û bê seks e û tevgera çandî ye ku vî awayê jiyanê diparêze. 

Çanda tazîtiyê di nîva didiwan ji sedsala bîstan li Amerîka û Ewropayê dest pê kir nav civaka xort û keçikan, ji ber ku antropolog (zaniyarên zanista resena mirovan) gotin ku mirov ji kevnî bêcil jiyane xwe berdweam dikir û rewşeke gelek tendirustî ye.

Dîrok 
Tazîbûn ji aliyê gelek çandan û di hemû serdeman de bi şêweyên cihêreng hatiye kirin. Di civaka rojavayî ya nûjen de, tazîbûna civakî bi piranî di şert û mercên şûştinê, melevaniyê û saunayê de, çi di komên yek-cinsê de, çi di nav malbatê de, an jî bi hevalên hevcinsî re, tê dîtin, lê di dirêjahiya dîrokê de û di gelek çandên tropîkal ên hemdem de, tazîbûn tê dîtin. norm li gelek bûyer û pêşbirkên werzîşê. Yekem bikaranîna peyva "Naturisme" Peyv cara yekem di sala 1778 de hate bikar anîn. Belçîkî Jean Baptiste Luc Planchon (1734-1781) ev têgîn ji bo parêzvaniya tazîbûnê wekî rêyek ji bo baştirkirina paqijî an başbûnê bikar anî.    Klûba herî kevn a nudîstan di sala 1891 de li Hindistanê hate damezrandin. Biratiya pêbaweriya tazî ji hêla Charles Edward Gordon Crawford, dadwerê navçeya karûbarê sivîl a Bombay ve hate damezrandin.

Çavkanî 

Çand
Teoriyên civakî
Binçande