"Мин больницада чакта На­стя өйгә хуҗа булып өл­гер­гән" (ГЫЙБРӘТ ӨЧЕН)

	Үткән гасырның туксанынчы еллары азагында тыныч кына яшәп яткан гаиләбез­дә бөтен нәрсәнең асты-өскә килә баш­лады. Башта ирем кинәт үлеп китте. Теге җирем, бу җирем авырта дип зарланып та йөрмәде, югыйсә. Хәле кисәк начарлангач, ашы­гыч ярдәм ча­кырт­­тык. Алар килеп укол кадауга, ирем җан бирде. Врачлар үзләре “йөрәктән” дисә­ләр, сүзләренә бик ыша­нып җитмәдем...	 Улымның гаиләсе дә безнең белән яши, оны­гыбыз бар иде. Күп тә үтмәде, киленем аяк авырта дип зарлана баш­лады. Әллә нинди майлар сөртеп, эшкә йөри бирде үзе: ательеда заказлары күп, ә килен бик оста тегүче иде. Шулкадәр сабыр иде ул, авыртуга озак түзеп, үтәр әле дип йөрде. Мин үгетли торгач, участок врачына китте. Аннан хирургка җибәрделәр. Соңыннан яман шеш икәне ачыкланды. Дәваланып та карады, файдасы булмады. Әкрен генә сүнде гөлкәем (мин аңа шулай эндәшә идем). Бик ягымлы иде киленем. Оны­гыбызга ул вакытта 5 яшь иде. Улым: “Әни, бү­тән өйләнмим, калган гомеремне сиңа, кызыма ярдәм итеп үткә­рер­мен”, — диде. Оны­гым, әнисен яхшы хәтерләсә дә, миңа ияләшеп китте. Бергә кочаклашып йоклыйбыз, бөтен җиргә миңа ияреп йөри. Әле 50 яшь тә тул­магач, яшь тә кү­ренгәч, күп­ләр оны­гымны үземнең бала дип уйлый. Шулай ун ел гомер үтеп тә китте. Беркөнне улым бер хатын белән кайтып керде. “Әни, мин өйләнергә булдым бит әле”, — дип һушсыз калдырды. “Нишләдең син?” — дип йодрык белән ташлана алмыйм бит инде! Яңа киленнең үзен дә, исемен дә яратмадым. Эльвира оныгым бөтенләй тораташтай катып калды. Ашамас, йокламас булды. Аны җайлап-көйләп үгетләп, көчкә рәткә китердем. “Настяга әни дип әйтмәсәң дә була”, — дидем. Равия киленемне сагынып-уйлап төнне елап чыктым. Беренче киленем бик уңган иде шул. Мәҗлесләрдә ул пешергән гөбәдияләрне мактап туялмыйлар иде. Ә монысы... Токмач та кисә белми, өйрәнергә дә теләми. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 22.11.2021	


