Минем әни хыянәтчеме?..

	Зөлфияне авылга телеграмма белән чакыртып кайтардылар. Анасының хәле авыр иде. Ул моннан ике ел элек урманнан утын төяп кайтканда трактор белән елгага төшеп батып үлгән ирен искә төшереп алды. Күрше әбиләрен чакырырга кушты һәм: “Сандык төбендә сиңа дип язылган хат бар, җибәрергә өлгермәдем, алып укырсың”, –диде. Соңгы сулышында: “Гафу ит мине, кызым”,– диде.	 Кан рагыннан үлгән ананы шул ук көнне җирләделәр. Казанга кайтканда Зөлфия сандыктан алынган хатны ачты. “Кызым, сиңа 20 яшь тулды, гомер дигәнең үтә, сизелми диләр, минем өчен бу чор тәмугъ булды – ут йотып яшәдем. Эчемдәге серемне әтиең белән сиңа сиздермәскә тырышып яндым, көйдем. Хәлемне үзем генә беләм, чирләвемә дә шушы борчылулар сәбәпчедер бәлки. Синең киләчәгең әлеге сергә бәйле. Укытучы Госман Кәбировичның улы Хәлил белән йөргәнеңне һәм яратышканыгызны да беләм, балам. Хәлилнең әнисе Рәзинә апаң да сезне кешеләргә: “Бик пар килгәннәр”, – дип сөйли икән. Әйе, Хәлил бик акыллы, тәртипле егет. Ләкин сез беркайчан да кавыша алмыйсыз, кызым, гафу ит! Елыйм, кулым калтырый, шулай да язам, синең чын әтиең Госман Кәбирович! Йә, Хода, син шулай икәненә ышанмассың да, ләкин бу хак. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 27.06.2006	


