Аның үз хәрефе (ХИКӘЯ)

	Әдибәнең әнкәсе иртәнге сәгать биштән радионы кабызып куя. Үзе тыңламаган да шикелле, башка эшләр белән мәшгуль. Тик ялгыш кына сүндерсәң дә, кырыс күз карашы белән кисеп ала. Тимә! Тыңлыйм, диләр ул күзләр. Әнкәсенең тагы бер сәер гадәте бар: «Көндәлегеңне күрсәт әле!» – ди. Карый, тик үзе укымый.	 Әдибә генә түгел, малайлар да өйгә бирелгән эшләрне, укытучыдан алган шелтәне дә үзләре кычкырып укып бирергә мәҗбүр, чөнки әткәләре дә гел әнкәләре яклы: «Сиңа әйтәм, үзләре укып бирсеннәр», – дип тик тора. Балалар укый инде, ата-ана сүзе – закон бит. Әнкәләре балаларының әдәби әсәрләр укуы, шигырь ятлауларына да бик игътибарлы. Юк, ул аларны шулай ук, үзе укымый, тыңлап кына тора һәм кайда, кем ялгышса да, әйтеп җибәрә. Кайчакта Әдибә ятлаган шигырен әткәсенә дә сөйләп күрсәтергә тели. Әткәсенең көндезге ял вакыты була. Кулларын баш астына салган килеш, күзләрен йомып тыңлый әткәсе, тик Әдибә ялгышып туктап калдымы, үзе әйтеп җибәрми. Бөтенләй боларда бер эше дә юк сыман бәйләм бәйләп утырган хатынына эндәшә: 
	Нәҗибә САФИНА	
Идел

	№ --- | 11.08.2021	


