Әвәл үзеңне ярат

	Без, хатын-кызлар, дөньяга шулай яратылган инде: бөтен сыйфатларыбызны да табигать тарафыннан салынган аналык инстинкты басып китә. Дөрес, әлеге табигать бүләгеннән бөтенләй мәхрүм затлар да очраштыргалый. Нәкъ менә шунлыктан ара-тирә чүп савытларында сабый мәетләре табыла, балалар йортларында ташландык нарасыйлар ана назына тилмерә..	 Аналык инстинкты хатын-кызны мең газаплар кичереп бала табуга этәрә, төн йокысын йокламый, үз авызыннан өзеп туендырып, үзе кимәгәнне кидереп һәм тормыштагы бик күп нәрсәләрдән баш тартып яшәргә мәҗбүр итә. Картаеп, бөтен сәламәтлеге бетсә дә, һаман бала турында уйлый ана: яше кырыкка җиткән күз нуры туңмый микән, туйганчы ашыймы һ.б. Менә шул рәвешле, хатын-кыз үз тормышы белән яшәүдән туктап, баланыкы белән яши башлый. Артык кайгырту астында үскән бала, гадәттә, күбрәк үзе турында гына уйлаучан булып чыга. Әнисенең көчсезләнә баруын күрми дә ул. Зарланмаган, сыкранмаган әни, гүя, мәңгелек зат. Әнидән һаман-һаман алырга гына өйрәнгәнлектән, бирергә вакыт җиткәнен уйламый да буй җиткән дәү сабый. 
	Галия ХӘКИМОВА	
Татарстан яшьләре

	№ 67 |  	


