Аерылган атын күтәрергә язмасын!..

	“Мин, кызым, бу дөньяда бик озак яшәдем. Яшь буын, өлкәннәр мәхәббәтне аңламый, дип уйларга күнеккән. Аңлыйбыз, бик тә аңлыйбыз. Тормыш тәҗрибәсе зур булганга күрә дә яшьләрнең без кылган хаталарны кабатламавын телибез, – дип башлады сүзен Әминә апа. – Бездә йөрәк юкмы да без гашыйк булмаганмы? Тик без әти-әниләребезнең киңәшләренә колак салып яшәдек, кеше сүзеннән курка идек. Шуңа күрә безнең чорда гаиләләр дә озын гомерле булды, балалар да үз әти-әниләре белән үсте.	 Менә мин кияүгә бик яратып чыктым. Гомәрем бик тә чибәр иде. Авылның иң шәп егете! Ул мине яраткандырмы, әйтә алмыйм, хәзер уйлап куям да, бер дә яратмаган төсле тоела. Очрашуыбыз да, өйләнешүебез дә очраклы гына килеп чыкты. Язмыш шулай итә икән ул. Ә аннан соң күргән михнәтләрем... Дошманыңа да теләмәссең! Усал каенана, усал каената, урын өстендә ятучы әбисе. Барысы да бер өйдә бит! Әле шуның өстенә көйсез сеңлесе дә бар. 

Ватаным Татарстан

	№ 140 | 26.09.2014	


