"Мин - иремне, ул хатынын калдырып бергә яши башладык. Ләкин..."

	Иремнең күзләренә карарга ояла башладым. Миңа ул нидер сизенәдер кебек тоелды, ләкин үзе сүз башламады. Айрат мине үлеп ярата иде, шуңа да сорарга курыккандыр, дөреслекне беләсе килмәгәндер, дип уйлыйм. Ничек кенә булмасын, безнең мөнәсәбәтләрдә ниндидер кыенсыну, читләшү барлыкка килә башлады. Мин аны бик кызгансам да, туктый алмадым.	 Минем мәхәббәт тарихына тагын башка меңләгән кешенеке охшаштыр, мөгаен. Ләкин миңа Рифат белән икебез арасында булган сөю бердәнбер, кабатланмас, иң саф һәм сихри кебек тоелды. Мин чиксез бәхетле идем, шушы хисләрдән күкләргә очасым килә иде, ләкин оят һәм гаеп хисе мине таш кебек аска тартып торды.  
	Дания ҖАМАЛИЕВА	
Шәһри Казан

	№ --- | 15.08.2021	


