Иртәләгән әҗәл, яки Ирләр нигә кыска гомерле?

	Авыллар буйлап йөргәндә, тәрәзәләре кадакланган, ишекләренә йозак салынган буш йортларга игътибар итәм. Һәр районда диярлек әлеге күңел өшеткеч күренешкә тап буласың. Кайчандыр балалар шавына күмелгән, җанлы тормыш барган йортларда бүген үле тынлык. 	  Сораштыра башлагач, иң әүвәл гаилә башлыклары – ирләр китеп баруын әйтәләр. Пенсия яшенә җитүчеләр дә, җитә алмаучылар да бар. 65-70 яшьтә үлүне дә, картаеп, озак яшәп үлүгә саныйсы килми. Ир затларының күбесе балалар үстерү, тормышны алып бару өчен ахыр чиккәчә этләнгәннәр, мал табарга җан тырмашканнар – бусы бәхәс­сез. Алар җилкәсендә күпме җаваплылык. Хатын-кызның ялгызына гына дөнья көтү бик кыен. Адәм баласы эшлә­вен эшли, нужа куа инде ул, тик тиешенчә ял итә, үзе өчен яши алмыйча кала. Нишлисең, гомеркәйләр бигрәк кыска, иртә киткәннәрнең авыр туфраклары җиңел, урыннары оҗмахта булсын.  
	Фәния  АРСЛАНОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 52 | 30.03.2013	


