«Дөрес яшәгән кебек тоела идем…»

	Йөгереп эшләп йөргән чагым. Бер нәрсәгә җитешеп булмый. Мин һәр кешегә кирәк. Кемдер ярдәм сорый, кемгәдер үзем сизеп булышам, авырып китүчеләрнең хәлен белергә барам, тырышып Коръән укырга өйрәнәм… Тормышым, үткәнем турында тиз-тиз уйланып алам, зур хаталар җибәрмәдем кебек, дөрес яшәдем шикелле…	 Әнием авырый… Ул инде ничә еллар урын өстендә. Аның уйланырга, тормышына нәтиҗә ясарга вакыты күп. Минем өчен ул идеаль әни. Тормыш авырлыкларына, ваклыкларына, каршылыкларына карамый тугры яшәде. Бала вакытыннан ук Аллаһы Тәгаләне танып, биш вакыт намазлы. Өлкән кешенең йокысы тиз туя. Йокламый яткfн вакытларда әни үткән тормышына “ревизия” ясый һәм еш кына: “Һай, шул вакытта дөрес эшләмәгәнмен бит!” – дия. 
	Илсинә ЯРУЛЛИНА	
Ватаным Татарстан

	№ --- | 27.07.2023	


