“Нәрсәгә миңа ир? Бала нәрсәгә?”

	Беркөнне кызымның дусты Алисә кунакка керде. 25 яшьлек җиткән кыз, югары белеме, эше бар, үзен-үзе карый. Безгә керер алдыннан уртак дуслары – 19 яшендә кияүгә чыгып, инде ике бала үстереп ятучы Гөлшат белән очрашканнар. Гөлшат очрашуга балаларын да алып килгән. Алисә һаман да шул тәэсирдән арына алмый:	 – Ничек инде шул яшьтән ике бала карарга була?! Гөлшат белән сөйләшеп тә булмый бит хәзер. Ул гел балалары турында гына сөйли. Аның белән аралашу да кызык түгел. Ә тормыш кайда соң? Кеше рухи яктан, аң ягыннан үсәргә тиеш, ә бала тапкач үсеш туктала, чүпрәк-чапрак тирәсендә генә бутала башлыйсың. Юк, минем бала табасым килми... – Син, бәлки, әлегә “өлгереп” җитмәгәнсеңдер? Кемнеңдер 19да ук гаилә корасы, бала табасы килә, ә икенче берәүләрдә ул теләк 30 тулганда гына уяна. Синең дә, вакыты җиткәч, кияүгә чыгасың, бала табасың килер әле. Аннан соң, бала табу үсешне туктатмый. Анысы кешенең үзеннән тора, – димен, үз дусларымны мисалга китереп. 
	Зәйтүнә ШАКИРОВА, Казан	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 12.12.2017	


