Гомер буе Фәхретдин әби дип йөргән әби Маһирә исемле булып чыкты

	Арбор авылында без үскән урамны – Озын тык­рык – ялгызлар урамы дип йөртәләр. Монда авылның иң усал телле, бик эшчән, тормышны җигелеп тарткан ялгыз әби-­апалары яшәде. Сугыш афәтен үсмер килеш үз җилкәләрендә күтәреп, яшьлекләрен дә шуңа корбан итеп, сөйгән ярларын, улларын югалткан апалар, әбиләр алар.	  Без бала чакта ул әби­ләрнең чын исемнәрен дә белми идек. Вафа әби, Мостафа әби, Фәхретдин әби дип, ирләренең исемнәре белән атап үстек. Кичләрен алар янына кич утырырга чыгабыз. Әбиләр безгә үзләренең үткән гомерләрен, сугыш еллары авырлыкларын, яуга киткән ирләрен, улларын өзелеп көтүләрен сөйлиләр иде. Бер-берсенә ярдәм итешеп, ачтан үлмәс өчен, суыкта туңмас өчен, кыш көннәрендә ризыкны, утынны, керосинны янга калдырып, ике өй берләшеп кыш чыгуларын, үсмер кызларны окоп казырга, урман кисәргә җибәргәч, ут йотып яшәүләрен без, балалар, шаккатып тыңлый идек. 
	Тәгъзимә ГАТИЯТУЛЛИНА	
Шәһри Казан

	№   |  	


