Гаиләдәгеләрдән оялмыйча, көпә-көндез урманнарга йөреп, ни генә кыланмадылар, нинди генә фахишәлек кылмадылар

	Яшь олыгайган саен, узган тормышка әйләнеп карыйсың, үткәннәрнең уңай, бәхетле мизгелләрен искә төшерәсең, уйланасың. Инде үзебез дә җитмеш яшькә таба барабыз. Шулай ук тормышыбызның тискәре, сикәлтәле мизгелләре дә башыбыз аша тагын бер анализланып, “болай булырга тиеш түгел иде бит” дип нәтиҗә ясала.	 Төп һөнәрем укытучы булгач, миңа күп кешеләр белән эшләргә туры килде. Армиядан хезмәт итеп кайткач та, күрше авыл мәктәбендә башлангыч сыйныфларда балаларга белем бирдем. Колхозның бер бригадасында башлангыч комсомол оешмасы секретаре вазыйфаларын да, комсомол һәм партия укулары алып бардым. Бик күп һөнәр кешеләре белән аралашырга туры килде.  Без - сугыштан соңтуган буын - 1947-1960 елларда туган балалар, һәр гаиләдә алтышар-унар бала үстек. Кечкенә генә егерме сигез хуҗалыклы авылдан беренче класска уналты бала укырга кердек, күрше авыл мәктәбенә үзебез бер класс идек.  
	---	
Себерке

	№ --- | 04.10.2017	


