Әнинең йөрәген яралыйсы килми

	Минем әни әтинең туганнары белән тату яшәмәде. Әти - гаиләдә бердәнбер ир бала булган. Дүрт апасы төпчек энеләрен бик яратканнар, бәлки аны кем беләндер бүлешәселәре дә килмәгәндер, әнине кабул итмәгәннәр. Кайнанасы да кызлары сүзеннән чыга алмаган күрәсең, килененә “сикереп төшмәгән”.	 Бергә озак тора алмагач, әти яшь хатынын алып чыгып киткән дә бер әбидә фатирда торган. Аның төп йортны ташлап чыгып китүе дә ошамаган туганнарына. Әтинең әнисе – улы белән килененең яңа өйләрен дә килеп күрмәгән, оныгы тугач - аны да. Әни моны гафу итмәгән, шулай итеп, ике арада боз стена хасил булган.  Әби оныгын да күрмичә үлеп киткән. Әле ул чагында без тумаган да булганбыз. Әтинең бер апасы белән бер авылда яшәсәк тә безнен гаиләләрнең арасы җылы түгел иде. Дөрес, аралаша идек.  Аның кызы белән мин бер сыйныфта укыдык, тик алай бер-беребезгә артык тартылу булмады. Без күбрәк әнинең туганнары белән аралаштык. Алар Чаллыда яшиләр иде. Ә әтинең апалары Башкортстан якларында гомер кичерде. Анда безнең барган булмады. Үзләре  кайтканда бик сирәк кенә кунакка килгәлиләр иде. Әти чакыра иде. 
	---	
Матбугат.ру

	№ --- | 29.09.2021	


