"Балаң бар дип тормыйм - колониягә озаттырам..."

	Безнең, берничә ир-атның матур хатын-кызлар турында гәп корып утыруыбызны өйдә үз эше белән шөгыльләнеп утыручы әнием дә ишетеп торган икән. “Чибәр кызларга һәм хатыннарга бу дөньяда яшәүләре беркайчан да җиңелләрдән булмаган. Сугыш елларында да, аннан соң да алар кыерсытуларны, кадерсезгә калуларны, мәсхәрә ителүләрне гадәти хатын-кызларга караганда да күбрәк күрде”, – дип, әни әңгәмәбезгә кушылып китте. 	 Яшь чагында газиз әнием дә авылыбыздагы иң матур кызларның берсе булган. Җиденче классны тәмамлагач, аны хатыны үлгән, үзеннән уналты яшькә олы Сәмигулла исемле ир-ат урлап өенә алып кайткан. “Сәмигулла абый, нишләвең бу?! Әле миңа уналты яшь тә тулмаган ич. Ничек итеп синең мине – бала кешене хатынлыкка алып кайтырга кулың барды? Яратып йөри торган егетем бар, капкаңның биген ач, өйгә кайтам”, – дигән әни. “Бер күрүдә гашыйк булдым үзеңә, шуңа урладым. Бәлкем бер атна гына торып карарсың? Ошатмасаң кайтып китәрсең”, – дип әнине үгетләп караган бу. Әмма әни кабул иткән карарын үзгәртмәгән, тырышкан-тырмашкан, ризалашмаган. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 17.08.2020	


