Кайчан айныр бу күршеләр... (ГЫЙБРӘТ ӨЧЕН)

	Балаларыбыз менә ничә еллар инде Казан дигән олы каладагы фатирларында өске кат күршеләренең маҗараларын күреп яшиләр... Ул гаилә башта әле тынычрак була. Хуҗа – олы урында эшләп, полковник дәрәҗәсенә ирешкән хәрби кеше. Хатыны аптекада дару саткан. Татарлар. Кызлары бик яхшы укып, институтны кызыл дипломга тәмамлаган. Зур оешмада өлкән бухгалтер булып, галәмәт күп акча алып эшләгән.	 Тик аларның тулы-түгәрәк бәхетләре беркөнне чәлпәрәмә килә. Сәбәбе – йортка, мәңге чыкмаслык булып, “яшел елан” килеп керә: әниле-кызлы бергәләп хәмер белән дуслашалар. Аптыраган әти кеше, эчүен ташламасмы дип, кызына иң шәп чит ил машинасы алып бирә. Әмма кызы, эчкән килеш руль артына утырып, машинасын бәрдерә, төзәтәләр, тагын бәрдерә һәм шул рәвешле машина юкка чыга. Кыз сабак алмый, эчүен ташламый. Йортка үзе шикелле эчкечеләр ияләшә, китә тавыш, китә сугыш... Әтиләре күпме генә тырышса да, хатыны белән кызын туры юлга бастыра алмый. Аларның эчүләреннән йөрәк чире алып, өеннән энә дә алмыйча чыгып китә. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 20.01.2020	


