Туфан Миңнуллин әнисенең туган нигезендә яшәүче Иркәм

	“Матурым”, “алмам”, “кадерлем”... Бер-беребезгә яратып, хөрмәтләп әйтелә торган мондый сүзләрне тагын да дәвам итеп була. Ә менә бу исемнәрне документка язып була микән? Мин була дим. Чөнки паспортта “Иркәм” дип йөрүче бер апа белән таныштырды мине язмыш. Ул бүгенге көндә Кама Тамагы районы Олы Мәрәтхуҗа авылында гомер итә. 	 – Исемемнең тарихын үзем дә 10 яшьтә генә белдем, – дип башлады ул сүзен. – Әти зоотехник булып эшли иде, районнан авылга һәрдаим берәр вәкил килеп йөргән ул чакларда. 1936 елның 22 декабрендә Бәшәров фамилияле кеше бездә кунарга калган. Шул төндә әнинең тулгагы башланган. Әти: “Кеше алдында бәби табып ята алмассың”, – дип, әнине күршеләргә кертеп җибәргән. Элек бит хастаханәгә бару юк. Безнең урамда гына кендек әбисе яшәгән. Мин төнге 12дә дөньяга килгәнмен. Иртә белән әти безне үзебезнең өйгә алып чыккан. Теге “кунак” абый бала тавышына уянып киткән. Кичтән аяк өстендә калган ханым иртәнгә бәби табып куйсын әле! Ул йокыга киткән дә, әти белән әнинең мине дөньяга китерергә тырышып йөрүен сизми дә калган. Бәшәров абзый: “Вафин, авырлы хатыныңны өйдән куып чыгарып, мине йоклатып калдыргансың”, – дип, әтине шелтәләп тә ала.  
	Чулпан ШАКИРОВА	
Акчарлак

	№   |  	


