Төннән соң көн туар...

	Гаиләдә төпчек бала идем. Әмма мине иркәләп-сөеп түгел, кыерсытып, кимсетеп үстерделәр. Никтер әнием яратып бетермәде. Баштарак: “Әллә әти белән әни мине кызлыкка гына алдылар микән?” – дип тә уйлый идем. Кеше белән аралаша белмәвем аркасында дусларым да юк иде. Егетләр турында әйткән дә юк. Мәктәпне тәмамлаган елны гына күрше авыл егете белән очраша башладым...	 
	Гүзәлия	
Ватаным Татарстан

	№ --- | 15.07.2016	


