Ленин белән сөйләшү

	Күптән түгел клубта өмә үткәргәндә, дистә еллар кеше кулы тимәгән почмактан, чүп-чар арасыннан Ленин портреты килеп чыкты. Кыршылып, ямьсезләнеп бетсә, кыяфәте юкка чыкса да, күренеп тора: заманында төсле, матур кәгазьгә эшләнгән, ярыйсы гына рамга куелган. 	 “Теге” чорда дәүләт би­наларының һәркайсында түр­дә кукраеп торган Ленинга да мондый көн җитте шул, минәйтәм. Жәлке булып китте... Тартып чыгардык, тузан-пәрәвезләрен как­каладык та, өлкәнрәкләр үткәнне сагынып, балачакка, яшьлеккә кайтып алдык. Ташламыйк инде, ни дисәң дә, тарих бит диештек, кемдер мәктәп музеена бирергә кирәк диде... Азактан кыяфәте әллә кем түгел, беркайда да кирәк­сен­мәсләр диештек. Ә мин портретны каршыма “бас­тырдым” да күптәннән әйтә­се килгән сүзләремне, зар-моңнарымны бушаттым. 
	Гөлсинә ХӘБИБУЛЛИНА	
Ватаным Татарстан

	№ 58 | 22.04.2015	


