"Сигез көн дә рәхәт күрмәдем..." (БУЛГАН ХӘЛ)

	Юка гәүдәле, карсак буйлы, мөселман киемендәге, ап-ак яулыгын аркасына таратып бәйләгән Сафия карчык (исемнәр үзгәртелде) белән очраклы рәвештә таныштым. Урман арты поселогыннан Казанга килеп, үзе үстергән яшелчә, җиләк-җимеш сата ул. Узган елларда алып килгән нигъмәтләрен тиз арада ярты бәясенә сатып, ашыга-кабалана өенә кайтып китә иде. 	 Быел, ни галәмәт, иркенләп утыруына игътибар иттем. Тавышы моңлы, карашы сагышлы әбекәй белән беркөнне урыннарыбыз янәшә туры килде. Сатып алучылар юньләп йөрмәгән “йокы сәгатендә” (көндезге бердән өчкә кадәрле вакытны сәүдә гәр әбиләр шулай атый) икәү кинәнеп сөйләшеп утырдык. Әбине эчтән нидер бимазалап торуы маңгаена язылган иде. Сизәм, кемгә дә булса эчен бушатасы килә. “Сафия әби, яшь чакта бик чибәр булгансыңдыр син, яраткан егетеңә кияүгә чыгып, шатлыклы гомер кичердеңме?” — дип сорадым үзеннән. “Боз”ны кузгатып җибәрергә шул сорау җитә калды. - И-и, сеңлем, сиксән җиде яшемә җитеп, сигез көн дә рәхәт күргән бәндә түгел мин, — диде ул, көрсенеп. — Мин кичергән кимсетелү-рәнҗетелүләрне, кайгы-хәсрәтне бер күчкә өйсәң, каршыбыздагы тугыз катлы йорттан да биегрәк тау өелер иде... 
	Хәмидә ГАРИПОВА, Казан	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 24.09.2017	


