"Күз алдымда булган вәхшилек төн йокыларымны урлады"

	Йөрәгемдәге әрнү-сагышларыма чыдар әмәл калмаганга шушы язманы язарга булдым. Тормышның әчесен-төчесен күп татысам да, күптән түгел генә күз алдымда булган вәхшилек төн йокыларымны урлап, тынычлыгымны качырды.
 Җиргә шаулап язлар килгән бер көндә шәһәребезнең Нефтьчеләр урамында урамда олы гына, матур гына бер эт пәйда булды. Үзе бер дә урам этенә охшамаган иде ул. Белмим, кайсы вөҗдансызы монда китереп ташлагандыр аны, анысы билгесез, әмма шушы эт көн дә юлымда очрый башлады. Игътибар белән караган кешегә аның бәби имезүче әнкә эт икәне күренеп тора иде. Шушы бичара хайван кешеләрне кибеткә кадәр озата бара да, аларның чыгуын дүрт күз белән көтеп ала. Нишләсен соң, балаларын ашатырга кирәк ич. Ичмасам теле булса “әй сез, кешеләр, зинһар ярдәм итегез!” дип ялварыр иде дә бит... Әйе, мәрхәмәтле кешеләр күп әле бездә. Шушы сабыйны сүзсез дә аңлап, кем сосиска, кем эт ризыгы алып сыйлый башлады бер мәлне. Әй ул бахырның күзләрен күрсәгез!.. Кеше дә рәхмәтен шулкадәр аңлата белмидер. Әле бит ул аны үзе ашамый, ризыкны эләктереп тизрәк өч нәни көчеге янына ашыга. Менә бит ана инстинкты нишләтә! 
	Гөлчәчәк САДРЕТДИНОВА, Азнакай	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 27.06.2022	


