Өйдә кем баш?

	Хәзер хатын-кызлар бар нәрсәне үз кулларына алырга омтыла. Ирләр кебек киенүне әйтеп тә торасы юк инде. Кирәк икән, машинасын да йөртә, атын җигә, тракторын да иярли хатын-кыз. Югыйсә гүзәл затларның урыны өйдә ашарга пешереп, йортны тәртипләп тоту булырга тиеш тә бит. Әмма хәзерге хатын-кызлар ирләргә аркаланып утырырга өйрәнмәгән шул.	 Күптән түгел мәктәптә ремонт эшләрен башкарыр өчен ир-ат кирәк булды. Ата-аналар арасыннан электр эшен белгән кешене эзли башладым. Укытучы, фәлән баланың әтисенә шалтыратып карарга кирәк дигәч, шул ке­шенең хатынының номерын җый­дым. Өйдә иренең дә тавы­шы ишетелеп тора. “Ирегез иртәгә сыйныфтагы утны башкачарак куеп бирмәс микән?” – дим. “Бирә, ник бир­мә­сен. Тәк, ул бүген эштән кайтты, иртәгә кичкә генә бара. Ярар, килер”, – диде. Ире өчен хатынының болай җавап бирүен заман хатын-кызы булсам да, аңлап җиткерә алмадым. 

Ватаным Татарстан

	№ 60 | 24.04.2015	


