Ире сугышта хәбәрсез югала, олы улын үгез сөзеп үтерә...әмма түзә ул

	Көяз, ыспай һәм бик җитез иде Хәтирә. Беркайчан аның муеныннан гәрәбәсе, кулыннан беләзеге төшмәде. Һәрчак башында матур яулык, өстендә килешле күлмәге, халаты булыр иде.	 Менә бүген дә җил-җил атлап, бик кызу адымнар белән кызы Хәмидә яшәгән йортка ашыкты ул. Капканы зур итеп ачып керде дә, исәнләшергә дә онытып: “Кызым, Хәлим шәһәргә алып китәм дип кайткан. Нишлим?!” – диде. Өмет тулы күзләр белән кызына текәлде ул. “Китмә, үзем булышам”, - дигән җавап көтте. Юк, каенана йортында яшәгән, өстәвенә исерек ир белән иза чиккән Хәмидә йөрәге меңгә телгәләнсә дә, андый җавап бирә алмады. Әнисенә күз яшьләрен күрсәтүдән кыенсынып, карашын читкә борды, үзе агач башына килеп кунган каргаларны куганди итенде. “Бөтен тавык йомыркаларын шул җүнсүзләр ташый”, – дип сүзне кирегә борырга тырышты. Хәтирә әби дә йөрәгендәге ялкын телләрен кызына сиздерергә теләмәде. Һәрвакыттагыча көр тавыш белән: “Ярар, шәһәр күреп кайтырмын. Яшиләр бит әле. Беренче сиңа әйтергә дип кенә сугылган идем”, – диде.  
	---	
Шәһри Казан

	№ --- | 07.04.2023	


