Элек мин кызлар белән таныша алмый иза чигә идем, аракыны ташлагач, хәл үзгәрде

	Әле беркөннәрдә Фәнзилләр туенда бик озаклап Нәзирәне күзәтеп утырдым. Чәчләрен дә әллә ниләр кыландырып кырыкка бөтереп бетермәгән, сыра күбеге сыман күпертеп маңгаена гына төшереп куйган. Күзләрен дә башка хатын-кызлар шикелле алан-йолан уйнатмый. Акчасы җитеп бетмәгәнлектән өч борынга керергә базмаган кыюсыз кеше сыман уңайсызланып кына утыра. Үзе ара-тирә дус кызларына сүз каткалап ала. Башлап җырламый. Әмма җыруга бик теләп кушыла. Тавышы зур тизлек белән ераклашып барган олаудагы буш шешәләр чылтыравын хәтерләтә. 	 Туйдан чыкканда, Нәзирәне күздән җуймаска тырыштым. Егете-фәләне, озатучысы, көтеп торучысы юк икән, бәхеткә. Багана башларындагы лампалар мөлдерәмә тулы әче бал графиннарына охшаган. Тротуар буендагы чәчәкләрдән «Тройной» одеколон, ликер һәм дә тагын әллә нинди мин авыз итеп карамаган татлы шәраб исе килә. 
	Фаил ШӘФИГУЛЛИН	
Татарстан яшьләре

	№ 12 |  	


