Ирләр вакланды...

	Хатын-кызның күңелен беркем дә, беркайчан да аңламаячак, хәтта үзе дә. Хәер, ирләр, авызыгызны ермагыз, сезне дә аңлап булмый. Бертөрле сөйләп,бертөрле эшләүче ирләр дә саекты тормыш диңгезендә. Анатомик яктан хатын-кызлардан аерылып тору гына чын ир дигән сүз түгел әле ул. Төп сүзгә күчкәнче бер нәрсә языйм әле.	 Беркөнне эштән чыктым да, баскычтан канатланып-очып кына төштем, чөнки көнем, күптәннән булмаганча, уңышлы үтте. Соңгы ярты елда начальник мине беренче мәртәбә үз бүлмәсенә чакырып, күпләр алдында мактады. Бик озак сүгелгәннән соң макталу күңелле генә нәрсә икән үзе. Хәер, начальнигыбызның мин аңламаган сәер гадәте бар – сүгә, сүгә дә, сүз ахырында: “Билгеле, кушылганча эшләмичә ул дөрес эшләмәгән, ләкин нәтиҗәсе болай да яхшы чыккан бит!” – дип куя әкрен генә. Машинага кадәр шактый ара атларга кирәк. Алдымнан ике кеше бара. Бәлки игътибар да итмәгән булыр идем, тик икесе дә бик үзенчәлекле. Ир кеше алагаем олы гәүдәле, олпат, кыю адымнар ясый. Аңа карауга күңелдә ышаныч туа. Үзеңне ышыкта тоясың, моның янәшәсендә берни куркыныч түгелдер кебек. Икенчесе бик ябык, литр ярымлы шешә кадәрле генә хатын. Җитез, елгыр, хәрәкәтле. Ир егерме метрлар алдан бара. Кинәт аның алдына кечкенә генә эт атылып чыкты. Ир, каушап, читкә сикерде, аннан артына карый-карый чабып, юлын дәвам итте. Эт агачлар артына кереп югалды. Аяк киемен рәтләп азапланган хатын моны күрми калды. Ул агачлар турысына җитәрәк теге эт аның каршына атылып чыкмасынмы?! Ә хатынның ник бер төге селкенсен! “Пшал, зараза!” – дип этне тибеп очырды да, берни булмагандай, юлын дәвам итте. Шаклар каттым. Киресенчә булырга тиеш иде бит. Менә сиңа ышаныч, менә сиңа ышык! Бар син авызыңны күккә “элеп”, куркыныч юк, алдан яклаучы бара дип. 
	Миләүшә ХӘЙРУЛЛИНА	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 22.12.2017	


