Нинди мәхәббәт ди ул! (Уены-чыны бергә)

	И-и, Расиха, ярый очрадың әле, бүтән сөйләр кешем юк, шушы яшемдә гашыйк булдым бит! Ниндирәк ир дисеңме? Килеш-кыяфәте белән авыл кешесе түгел, гәүдәгә минем Әүхәдидән ике мәртәбә калкурак, елмаеп кына сөйләшә, чәче, күзе чем кара, төскә-биткә чын артист инде менә.	 Шушы арада районда тешләремне каратып йөрдем бит. “Уф, котылдым!” – дип, соңгысын яматып, кайтырга дип авыл юлына чыгып басуга яныма бик хәтәр иномарка килеп туктады. “Әйдә, утыр, юлны күрсәт, чибәркәй”, – диде кемдер йомшак тавыш белән. Миңа соңгы тапкыр шул рәвешле кем эндәшкәндер – инде хәтерләмим дә. Шуңа руль артында кем булуын карап та тормыйча, кердем дә утырдым. Бераз аңга килеп, як-ягыма карансам – нәрсә генә юк ул машина эчендә. Телефон янында телефон, телевизорга охшаган нәмәрсә, хәтта бәләкәй генә суыткычка кадәр бар иде кебек. “Сез глава кешесеме әллә?” – дип сорадым, аптырагач. “Юк, главаныкы түгел, – дип елмаеп җавап бирде руль артында утыручы ир. – Бизнес тирәсендә буталып йөрим, үземә-үзем хуҗа”.  
	Илдар ХӘЙРУЛЛИН	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 17.03.2016	


