Балаларыбызны кара җир куенына салган авыр кайгылы чагымда, ирем таш­лап чыгып китте

	Очы-кырые кү­рен­мәгән коронавирус зәхмәте 65 яшьтән узганнар­га чираттагы этлеген эшләде: безне актив тор­мыш рәвешеннән, рухи хәзинә чыганакларыннан, тулыканлы җәм­гыять тормышыннан читләштереп, быел да дүрт стена арасына ябып куйды. 	 Бакча сезоны тәмамлангач, рә­хәтләнеп бассейнга йөрү өчен абонемент алырга, театрларга-концертларга, музейларга, күргәзмә­ләргә йө­реп, кү­ңел­не хуш­ландырырга, Буа, Бал­тач, Кукмара районнарында яшәү­че җан дусларымны кунакка чакырып сыйларга, аларны башкаланың матур урыннары бе­лән таныштырырга ниятләгән идем. Нихәл итим, насыйп булмады. Үзизоляция кертү хроник чирле, иммунитеты түбән олы яшьтәгеләрнең мәнфәгатьләрен кайгыртуга, сәламәтлекләрен саклап, гомерләрен озайтуга бәйледер. Әмма тән чирләре җаның тынычсыз, күңелең төшенке чагында азынып китәргә күп сорамый шул. Олы яшь­тәге­ләрнең күпчелеге тол карчыклар, ялгыз җан ас­раучы карт-коры. Алар барыннан да биг­рәк җанлы, тере аралашуга мохтаҗ. Кеше арасына чыгып керү алар өчен су, һава, дару кебек кирәк. Шәһәрдә генә түгел, авылларда да бер-береңә керешү, хәл белешү кебек күркәм га­дәтләр бетеп бара. Күп­ләр үз эченә бикләнгән. Әби-чәби телеэкранга капланган, яшьрәкләрен смартфон экраны йоткан. 
	Хәмидә ГАРИПОВА, Казан	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 30.11.2021	


