“Нәрсә, энекәш, кыз кирәкме?”

	Авылыбызда һәр яктан үрнәк алырлык кешеләр күп иде. Инде гүр ияләре булсалар да, аларның башкарган эшләре, әйткән сүзләре, киңәшләре һич онытылмый.	 Мөхәммәтдин бабай белән Миннебикә әбиләрнең йортлары зурлыгы, төзелеше белән бүтәннәрнекеннән аерылып тормаса да, алар турыннан үткәндә, бу җыйнак кына өй тәрәзәләреннән нур бөркелә, ул йортта нинди пөхтә, уңган кешеләр яшәве инә табарлык итеп себерелгән капка төпләреннән үк күренә иде. җәй көне тәрәзә төп­лә­рендә чәчәккә күмелгән гөлләре көлеп утыра, ике якка ачып куелган тәрәзәләр аша агылучы радио тавышы ямь өстенә ямь бирә. өйләре каршындагы бакча эчендә алмагач, карлыган язын чәчәккә күмелеп, җәен өлгергән җимешләре: “Мине ал!” — ди­гәндәй тоела иде. Ишегалларына кергәч, анда җәелгән чип-чиста, тигез-яссы ташларга баса-баса йортка үтәсең. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 05.10.2018	


