Улыбызны дога коткарды

	Ике яшьлек Кәрим Шәмсетдинов яшәүнең кадерен яхшы белә. Нәни малай көтмәгәндә авырып китә. Бу вакытта әле аңа өч кенә ай була. Коса, тән температурасы югары күтәрелә, ашамый-эчми, хәтта кече йомышын да үтәмәскә әйләнә. Баштарак участок табибы баланы салкын тиюдән дәвалый. Тик Кәримнең генә хәле җиңеләйми.	 Өч көн шулай азапланганнан соң, әнисе “ашыгыч ярдәм” машинасы чакырта. Хастаханәдә тапшырган анализлар балада менин­гитның бик авыр төре булганлыгын ачыклый. Табиблар өметлән­дерми, әмма сабый да, әти-әнисе дә бирешергә теләми. “Ул вакытта бик курыктык. Улыбыз реанима­циядә иде. Яшәү белән үлем арасында. Тугыз ай буе карынымда йөрткән сабыем менә-менә кү­зен мәңгелеккә йомар кебек иде. Табиблар да шулай диде. Бөтенләй төшен­келеккә бирештем. Шул чакта соңгы өмет белән улымның фотосын алып, догалар белән өшкерүче апага бардым. Ә ул: “Улыгызны азан тавышы, догалар коткарыр. Палатага мулла чакыртыгыз”, – диде. Мулла килеп, җиде көн буе дога укыды. Ә аннары без көткән могҗиза булды”, – дип сөй­ли әнисе Раушания. – Улым күз­лә­рен ачты, анда яшәү чаткылары күренә башлады. Терелүгә өмет барлыкка килде. Бик шатланган идек. Әмма бөтенләй терелеп бетә алмады. Кәрим башка балалар кебек утыра да, йөри дә, хәтта сөйләшә дә алмады”. 
	---	
Ватаным Татарстан

	№ --- | 18.03.2016	


