"Мин синең белән була алмыйм, чөнки син кияүдә..."

	Бер-берсенә дәшмичә генә бик озак басып торды алар, ә яңгыр көчәя генә бара. Зонтик та кечкенә шул, эре яңгыр тамчылары аларның йөзләренә эләгеп, өшетеп, чеметеп куя. Көзге салкын яңгырның туктарга нияте дә юк иде кебек. Коелган яфракларны җил ала да уйнаклап башка җиргә күчереп куя. Күктә кара болытлар да шыксыз, аларга карарга да куркыныч. Хәер, яңгыр астында басып торучы икәүнең күңел халәте дә нәкъ шул көннеке сыман: шыксыз, куркыныч, шомлы...	 Сиринәгә бик моңсу иде. Күз яшьләре аңа хыянәт итеп тамалар да, тамалар. Юкса, еламаска дип сүз биргән иде бит. Аяз аның янында тын да алмыйча басып тора, куллары кулга бәйләнгән. Бу мизгелдә аларга беркем дә кирәкми. Караңгы шыксыз, яңгырлы көн һәм алар икәү.  
	Лилия ГАЙНУЛЛИНА	
Шәһри Казан

	№ --- | 06.04.2023	


