Рашат Низами: Кеше күңеле – карурман

	Адәм баласын бу дөньяда теләк, хыял дигән нәрсә йөртә. Теләксез бәндәдә бернинди дәрт, гамь, борчу, тетрәнүләр була алмый. Андыйлар – шәүлә, тормыш агачындагы корыган бер ботак кына. Асыл табигате шулай яратылган: кеше һәрвакыт нидер тели, шул теләк-максатлары өчен юл эзли, борчыла, бәргәләнә, көрәшә, дөнья белән бәхәсләшә. Әмма бөтен хикмәт шунда ки, теләкләрең тормышчан, чынга ашардай һәм игелекле булсын! Юкса төшенкелек сазлыгына кереп батуың бар. Һәр солдатның генерал яисә һәр очучының космонавт булуы мәҗбүри түгел ич.	 Рухи яктан хөр, азат, сәламәт булмаган кешенең җәмгыять өчен файдасы шуның кадәре генә. Заманында Сталин режимы кешене авызлыклау, куркытуны сәяси корал итеп алган иде. Әмма хөр күңелле, көчле кешеләр барыбер авыр юлны сайлаганнар. Ни өчен? Алар җиңелергә, түбәнсенергә теләмәгәннәр – бөтен хикмәт шунда. “Җир шары Кояш тирәли әйләнә”, – дигән тәгълиматыннан баш тартса, Бруноны тере килеш утта яндырмаслар иде. Каләме белән хезмәт итсен генә – Тукайга җиңел, рәхәт тормыш вәгъдә итүче байлар булмаганмыни? Әгәр Шамил Усманов, карага манчыйсы каләмне күзенә кадамыйча, ялган кәгазьләргә кул куйган булса, бәлки аны исән калдырырлар иде. Юк, рухлары белән көчлеләр алай эшләмәгәннәр: берсе – утны, икенчесе – чахотканы, өченчесе агулы каләмне өстенрәк санаган. 
	Рашат НИЗАМИ	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 03.01.2016	


