"Берничә көн еладым да еладым. Мин бит гомерем буе улым өчен яшәдем"

	Әнинең әнисе дә, әтинең әнисе дә кара көз якынлашканда кыш чыгарга безгә ки­ләләр иде. Ул вакытта өйләр утын ягып, мич белән җылытыла. Ялгыз яшәгәч, аларга мич­кә ягулары да авыр булгандыр инде. Без дә авылда яшибез үзе, ләкин без­нең авыл тирә-юнь­дә иң зурлардан санала.	 Элек хәтта район үзәге булган ул. Әти бер оешманың җитәкчесе. Өебез ташкүмер белән җытытуга көйләнгән. Әни больницада эшли. Өйгә, арып-талып, кич кенә кайта. Ике әби дә аның кайтканын көтеп утыралар. Утырып чәй эчеп ал­ганнарын хәтерлим, әмма аш, ботка яки коймак булса да пешергәннәре булмады. Әни эшкә киткәндә алар йоклаган урын-җирләрне җыеп, чәй эчәргә тәмле камыр ризыкларын табынга куеп калдыра иде. Ураза вакытында да шулай. Башта аш өс­тәленә барлык ризыкны тезә, аннан әби­ләрне сәхәр ашарга уята. Күпме хезмәт, күпме сабырлык-түземлек, күпме киң күңеллелек сорый торган эшләр бит бу! Ул чор кешеләренең барысы да олыларга карата шундый игътибарлы, ихтирамлы булдымы икән?.. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 28.10.2021	


