Бер ел очрашканнан соң, хатыны һәм баласы барлыгы билгеле булды...

	Егетем белән очрашып йөргәндә йөккә уздым. Башта бик курыктым. Әти-әни ни дияр, авыл халкы белсә ни сөйләр? Ояты ни тора... Тик шулай да егетемә ышандым, өйләнешербез дип көттем. Әмма ул миңа өйләнмәде, булачак балабызның тууын теләмәде...	 Әти белән әни алдында оят иде миңа. Ул йокысыз төннәрнең, күз яшьләренең иге-чиге юк. Берничә көн куркып йөргәннән соң, әнигә сөйләргә булдым. Юк, әни орышмады да, кычкырмады да. “Табасың, үстерәбез”, – диде. Әти дә тыныч кабул итте. 
	---	
Шәһри Казан

	№ --- | 29.10.2021	


