Гөлләмәләр бүләк итәм (ХИКӘЯ)

	Дөнья дигәнең Адәм баласын төрлечә сынап карый. Йә югарыга күтәрә, йә язмыш чоңгылында батырып калдыра. Язмыштан узмыш юк шул, юк! Иренең мәрхүм булганына күп вакыт үтсә дә, Заһидә еш кына уйларына батып утыра. Бу көнне дә шулай кәефсез генә аны-моны эшләп йөри иде. Кинәт күзе тәрәзәгә төште. 	 Капкасы төбенә затлы гына чит ил машинасы килеп туктаган. Аннан ыспай гына, килешле киенгән, гырнадир кебек гәүдәле ир-ат төште дә башта шау чәчкәдә утырган яран гөлле тәрәзәгә карап торды, аннан әкрен генә атлап, йортка керде һәм ишек кыңгыравына басты. Өй эченнән шушы хәлләрне күзәтеп торган Заһидә, аңына килгән кебек, кулларын күтәреп: - Я, Раббым! Асылгәрәй ич бу! Ни эшләп йөри монда! Күпме еллар күрешкәннәре булмады! Хатын нишләргә белми басып торганда, Асыл¬гәрәй тагын төймәгә басты. Кыңгырау Заһидәне айнытып җибәргәндәй булды. Ул үзе дә сизмәстән йөгереп кил¬де дә ишекне киң итеп ачып җибәрде. Каршында, кау¬шавын сиздермәскә телә¬мә¬гәндәй елмаеп, чыннан да Асылгәрәй басып тора иде.  
	Нурсинә ХӘКИМОВА	
Бердәмлек

	№ --- | 10.02.2024	


