Рәнҗетмәгез аналарны 

	Мин ишегалдына килеп кергәндә, Кәримә апа бакчада бәрәңге сабагы урып йөри иде. Озак карап торгач кына мине таныды, чөнки безнең дистә елдан артык очрашкан юк иде. Хәл‑әхвәл сорашкач, миңа чәй куеп эчерергә булды. Самавыр кайнагач, чәйнең булмавы беленде. 
– Чәй барын бар да, тик шкафта ул, – диде апа. Шуннан мин җәһәт кенә барып, кибеттән һинд чәе алып кайттым. 	 Элек Кәримә апа таза, сәламәт иде. Хәзер бирешкән, җыерчыклары күбәйгән, кечерәеп тә калган кебек күренә. Элек уен‑көлке ярата, чын күңелдән көлә иде, хәзер шактый боек, күңелсез. 
	Ренат ГАЛӘВИН	
Шәһри Казан

	№   |  	


