“Ирегезнең улы бар...”

	Мин кечкенә генә авылда туып-үстем. Исемем Люба иде. Сигез класс бетергән елны әнине җәйнең бик матур бер көнендә күршедә яшәүче мәңге айнымас бер сәрхүш пычак кадап үтерде. Әни аларга кәҗәбезне генә эзләп кергән булган. Әти бу хәлне әйтеп бетергесез авыр кичерде. “Эчү генә булыша”, – дип, аракы колына әйләнде. Шешәдәшләре дә табылды. 	 Өйдә мәхшәр башланды. Юдинода әнинең әтисе яши иде. Аның янына чыгып киттем. Әби күптән гүр иясе, бабай ялгызы гына яши. Мине күргәч шатландымы, әйтә алмыйм, әмма әтине әллә нинди сүзләр әйтеп сүкте дә сүкте. Бабай тимер юлда эшли иде. Башта мине дә үзе янына урнаштырырга теләде, әмма сигез класс кына бетергән кызны кем эшкә алсын инде? Күп уйлап тормыйча, кулинарлар әзерләүче училищега документларымны илтеп бирдем. Анда бушлай ашаталар, тулай торакка урнаштыралар. Моны белгәч, бабай бик шатланды. Бәлки, җиткән кыз баланы ничекләр карармын, тәрбияләрмен дип борчылган булгандыр. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 04.01.2022	


