“Менә фәрештәм дә килде” (БЕР АВЫРУ ТАРИХЫ)

	Мин язганнарны «бер авыру тарихы» яки «бер авыруның язмалары» дип атап булыр иде. Аларга кемдер «әкият” дип карарга мөмкин: үзе шундый хәлдә калып, үзе кичермәгән әйбергә ышануы авыр. Ике кыз, берсенең теше сызлый, икенчесе: «Сөйләмә юкны! Сөяк авырта димени?» – ди. Үзенеке авыртмагач, ул аны аңлый алмый.	 Әкият дигәннән, 90нчы еллар тирәсендә, аерым сәләткә ия кешеләр турында күп сөйләделәр. Безнең Сарманнан да берничә кеше Мәскәүгә барып укып кайтты. Бер танышымның сөйләгәне гаҗәп тоелган иде. Анда һәркемнең үзе турында үзенә сөйлиләр икән. Информацияне, үз сәләтләре буенча, күктән алалардыр инде. Берсе турында, син шундый, син мондый дип, күп мәгълүмат әйткәннәр. Икенчесе турында бер сүз дә юк икән. Ни өчен? Чөнки туу турында таныклык бар, ә мулла белән исем кушылмаган – күктә исәптә юк, димәк. 
	Мәсгудә ШИРИАЗДАНОВА, Сарман	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 26.11.2020	


