Түзә икән адәм баласы...

	Һәр туар таңга сөенеп, исән-сау булганыма шатланып яшим. Моннан берничә ел элек мин бөтенләй яши алмам кебек идем. Шөкер, янымда йөгереп йөргән сабыйларым яшәргә көч бирде.	 Миңа өч яшь булганда әнием авырып үлеп китә. Менә шуннан соң башланды инде минем борчулы көннәрем. Әтинең туганнары аның ялгыз яшәвен теләмичә, әниемнең ашлары узуга ук өй­ләндереп куйганнар. Кечкенә булганга мин баштарак үги аналы икәнемне аңламаганмын, кү­рәсең. Үсә төшкәч, барысы да сизелә башлады. Үги әни мине яратмады. Кул арасына керә баш­лау белән бар эшкә мине йөгертәләр иде. Балачагым булмады да кебек. Курчак уйныйсы урынга әти белән үги әнинең уртак балаларын карадым. Дусларым урамда уйнаганда, мин бакчада чүп утый идем. Ни генә эшләсәм дә, үги әнигә ярый алмадым. Әти дә тора-бара аның ягына авышып бетте. Юк-барга тавыш чыгара, өйдә иң гаепле кеше булып мин калам. Бик авырлык белән генә укуымны тә­мамлый алдым. Югары уку йортына укырга кермәкче булган идем, үги ана каршы төште. “Биш ел буе аны укытырга монда. Әнә техникум да җиткән”, – диде. 
	Ләйсән СӘХБИЕВА	
Ватаным Татарстан

	№ 128 | 05.09.2014	


