“Акча артыннан куып, үләр хәлем юк әле”

	Коммуналь хезмәтләргә түләргә барган идем. Әле иртә булуга карамастан халык мыж килеп, умарта кортларыдай гөжләп тора. Барысы да тормыш авырлыгыннан, һәрнәрсәгә бәяләр артудан, счет-фактурада ай саен диярлек яңа графа өстәлеп, бәяләрнең туктаусыз үсеп торуыннан зарлана, бер-берсенә эчләрен бушаталар. 	 Әйтерсең лә, шәһәрнең барлык фәкыйрь-хәерчесе монда җыйналган. Чынлап та, зарланмаган бер кеше юк. Бай дигәннәре, чиновник дигәннәре, аларның хатыннары кайда түлиләр дә, монда – халык арасында булсалар ни-нәрсә уйлыйлар икән дип, эчемнән генә уйлап, халыкны күзәтеп чират көтеп утырам. Кинәт почмакта, зур гөл янындагы урында бик моңаеп, тирән уйларга чумып утыручы кечкенә генә гәүдәле ханымга күзем төште. Бәрәч, бу кайчандыр минем белән бер цехта эшләгән ут чаткысы, оператор Сәлимә (исемен үзгәрттем) түгелме соң? Күрешмәгәнгә ун елдан артык инде үзе, шулай да гомергә шук, тапкыр, ачык йөзле хатын да шулхәтле картаеп китәр икән! Картаю табигый хәл инде анысы, ә һәрвакыт балкып торган шат чыраен нинди кайгы болытлары чолгап алган соң бу ханымның? Яшьли тол калып ике кыз үстерүен, берсен инде ул вакытта ук кияүгә бирүен, матур тормыш итә башлауларын сөенә-сөенә сөйләгән чакларын хәтерлим. Икенчесе әле урта мәктәптә яхшы билгеләргә генә укып йөри дип әйтә иде. Сәлимәнең болай коелып төшүе, хәсрәткә бирешүе бер дә юкка, тикмәгә түгел инде. Исәнләшим, хәлләрен белешим әле дип, эчке кызыксынуымны җиңә алмыйча, иске танышым янына атладым. Үзе дә мине бер күрүдә танып алды. Авыз чите белән генә елмайгандай итте. Көязләнеп, чәчәкләп сөйләшә белмәгәнлектән, турыдан-туры: “Сәлимә, ни булды? Нинди хәсрәткә тарыдың, бик уйланып утырасың?» – дип сүз башладым. 
	Рәҗәб ӘХМӘТОВ, Чаллы	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 13.12.2017	


