"Елак бала карап арыдым. Ирем аерылышу турында гына әйтмәсен дип куркып яшим..."

	Кияүгә 18 яшем тулуга чыктым. Мәктәп тәмамлаган елны апаларга кунакка килгән идем. Авылда эшләп үскән кыз буларак, кул кушырып утыра алмыйм. Апа бе­лән җизни эштә вакытта өйләрен ялт иттереп җыештырып куям, ашарга әзерлим. Боларны апаның үкчәле түфлиләрен киеп эшлим — яшь чагым бит, миңа шулай кызык. Тик астагы катта яшәүчеләргә бер дә кызык булмаган, берничә көннән, түземлекләре төкәнгәч, ишеккә звонок бирделәр.	 Хәят апа, мине күргәч, бик гаҗәпләнде. Апаның шундый яшь сеңлесе бар дип аның башына да килмәгән. Әни мине 45 яшендә тапкан шул. Аннан Хәят апа аякларыма карады да, көлеп җибәреп: “Акыллым, бу түфли­ләрне сал инде син, алайса башымда тукран утырган кебек”, — диде. Икенче көнне ул мине үзләренә кунакка дәште. Аларныкы кебек фатирны киноларда гына күргәнем бар иде. “Зиннәтле” дигән сүзнең мәгъ­нәсен Хәят апалар өендәге картиналарны күргәч, алардагы канә­фи­ләргә утырып карагач аңладым. Хәят апаның миннән 15 яшькә олы улы бар икән. Менә шуңа димләделәр мине. Апам да: “Ризалаш, балда-майда йөзәрсең”, — диде. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 19.01.2022	


