Чалбар балагы...

	Беркөнне күптән күрмәгән танышымны очраттым. Ул хәзер бик дәрәҗәле оешмада эшли икән. Кочаклаштык, яшьлекне искә төшердек. Узгандагы кызыклы вакыйгаларны хәтерләп алдык. Тик танышымның йөзе борчулы иде. Карашы миңа төшкәндә күзенә шик-шөбһә тула. 	 “Ачуланма да әйтүемә, - диде ул ниһаять, - сакалыңны кырырга кирәк сиңа...” Гаҗәпләндем. Элек аның сакал-мыек тикшерә торган гадәте юк иде. “Килешеп тора, дип әйтә... кайберәүләр”, - дидем мин аптыраганнан. Һәм нигәдер көлеп җибәрдем. Тик танышымның йөзе җитди иде. “Чалбар балагың да артык кыска,” – диде ул күзен аягыма төшереп. 
	Ркаил ЗӘЙДУЛЛА	
Интертат.ру

	№ --- | 16.02.2016	


