Саша, бәрәңге өяргә кайт!

	Редакциягә нинди үтенеч белән генә шалтыратмыйлар. Кулдан килгән­чә ярдәм итәргә тырышабыз. Ә кайчакта нишләргә белмичә югалып та калабыз. Үтенечләр төрле шул. 	 – Алло, алло, редакцияме? Апа, тыңла әле, мин беләм, син ярдәм итә аласың. Сашага шалтыратып әйт, бәрәңге төбе өяргә кайтсын. Авылда 13 сутый бакча бар, бабасы берүзе шунда эшли. Киләсе атнада кү­зенә операция ясатырга кирәк, ә ул бәрәңге белән маташа. Сашага әйт, гаилә­сен, балаларын алып кайтсын, хатынының туганнары кайтса да ярый.

– Алло, гафу итегез, кем соң ул Саша? Ник үзегез шалтыратмыйсыз?

– Ул – бабайның оныгы. Мине тың­ламый, сезне тыңлаячак. Шалтыратыгыз инде хәзер үк. Иртәгә – шимбә, ике көнгә кайтсыннар.

– Нишлим икән соң? Әллә сезнең шәһәрдә яши торган Фираяның телефонын биримме?

– Юк, кирәкми, ул булышмый, мин беләм аны. Син шалтырат!

– Ярар, инде алайса...

Өч минут үткәч:

– Алло, шалтыраттыңмы? Саша нәрсә диде?

– Өлгермәдем бит әле. Нишләргә белмичә, фикеремне туплый алмыйча аптырабрак тора идем.

– Аптырап-нитеп торасы юк, ал да шалтырат! Миңа хәбәр итәрсең аннары!

– Ярар соң...

Кыскасы, Сашага шалтыратып карадым, телефонын алмады. Сашаны күрсәгез әйтегез, бәрәңге төбе өяргә кайтсын.  
	Фәния АРСЛАНОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 100-104 | 29.06.2013	


