“Саулыгым да, байлыгым да булды, гаилә бәхете генә күрмәдем”

	Ике туган балалары булган абый, апа, җиңги, җизни исән вакытта, җәйнең иң матур чагында авылга кайткалый идем. Ике, өч кенә көнгә кайткан вакытта да сагынган туганнарың, күршеләрең, дусларың, классташларың, хәтта бик үк аралашып яшәмәгән авылдашларың белән бик теләп гәпләшәсең, ихлас ачылып сөйләшәсең. 	 Кү­ңелгә җиңел булып, хәс­рәтең таралып, шатлыкларың артып киткәндәй була. Рухыңа, тән-башыңа көч туплап, шат күңел бе­лән киләсең. Ни кызганыч, бер-бер артлы туганнарым да, күршеләрем дә, дусларым да, алар кебек шактый авылдашларым да бакыйлыкка күчеп беттеләр. Туган якны бик сагынсам да, кайтып сөйләшеп, бер кич кунарлык оя калмады. Үткән кайтуларымда очрашып, рәхәтләнеп сөйләшкән кешеләрне искә төшереп, хатирәләрне барлып утырырга гына калды. 
	Рәҗәб ӘХМӘТОВ. Чаллы	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 15.06.2020	


