Апа, ә сезнең кызыгыз бар идеме?

	“25 яшемдә әнием миңа серне ачты: мине кызлыкка алганнар икән. Үз әти-әниемне табасым, кем икәнлекләрен беләсем килә. Бәл­ки  минем энекәш­лә­рем, сеңел­кәшләрем бардыр, туганнарым белән очрашыр идем. Бу хакта уйламаган бер көнем дә юк. Очрашу ничек булыр дип төрлечә күз алдыма китерәм. Мине ни өчен бала тудыру йортында калдырганнарын белмим. Әмма ничек кенә булса да, аларны күптән гафу иттем инде. Тик хәбәр генә бир­сеннәр иде. Зинһар өчен, булышыгыз миңа. Өзелеп көтәм. Мондый бил­гесезлектә яшәү искиткеч авыр”. 	 Матбугатта басылып чыккан бу хәбәрне укучылар күп булган. Ярдәм, киңәш сорап язган Ла­рисаның республиканың төрле районнарында яшәүче берничә туганы, хәтта берничә әнисе табылды! Кемдер очрашуга риза булса, кемдер араны өзеп куярга ашыкты. Әле бу көннәрдә генә Ларисаны эзләп республика районнарыннан тагын яңа туганы шалтыратты. “Бу безнең кыз булырга тиеш. Бөтен мәгълүмат туры килә”, – дип өметләндерде алар. 
	Рәсимә МУЛЛАЯНОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 11 | 24.01.2015	


