"Биш яшькә кече ирем бик көнләшә башлады..."

	Үземне белә башланганда мин сары чәчле, яшел күзле, битен сипкел баскан кызчык идем. Төпчек бала булганга шактый шук та идем. Өч яшемдә үзлегемнән укырга өйрәндем. Татарча пьеса иде ул, исемен инде хәтерләмим. Алты яшемдә мин үземнең матур түгеллегемне аңладым. Җиңги аңлатты: “Үзеңә кара да, күрше кызларына күз төшер, алар нинди сөйкемлеләр”, – диде ул. 	 Чыннан да, көзгегә ешрак карый башладым. Үземне җен кебек күрә идем. Җиңгинең кызы, ягъни минем туганнан туганым да “пәри” дип артымнан кычкырып кала. Шуның өчен үзенә миннән йодрык та эләгә. Гомумән, мин үземнең ямьсезлегемне усаллык белән капларга тырыштым. Дорфа сөйләштем. Төпчек бала булгач өйдә гафу иттеләр, “акыл керер әле” диделәр. Иртә укырга өйрәнгәч, китапхандәге бөтен балалар китапларын укып бетердем. Ә җиденче класста инде зурлар өчен язылган әсәрләр кызыксындыра башлады. Бигрәк тә француз авторлары. Үземнең бөтен теләгем матур булу. “Их, чибәр булсаң иде”, – дип хыялландым. Мәктәпне тәмамлагач, медицина училищесына кердем. Шул ук вакытта косметолог курсларына да язылдым. Имеш, үземне тәртипкә китерәчәкмен. Ходайдан бәхет сорамадым, гел матурлык сорадым. Әле бер егет белән дә очрашканым юк. Озата кайтканнарын да, дорфа сөйләшеп, үземнән биздерәм. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 26.08.2021	


