Ун ел бергә гомер иткән иремне югалттым

	Ун ел бергә гомер иткәннән соң иремне югалттым. Авырып та йөрмәде үзе. Чит илгә командировкага барган җиреннән үзен начар хис итеп кайтты. Озак кына диагноз куя алмадылар. Ә аннан “соң инде” диделәр. Балабыз юк иде. 	 Башта диплом алабыз дип тырыштык, аннан фатир кирәк дип, көн-төн эшләдек. Менә хәзер яхшы эш, яхшы фатир бар, ә ирем — юк. Бала тапмавыма хәзер шулкадәр үкенәм, авыр көннәрдә юанычым булыр иде дим. Томан эчендә калдым, елыйсым гына түгел, бү­ре кебек улыйсым кил­де. Иремнең үлемендә үземне, врачларны гаепләдем. Вакытында дө­рес диагноз куелган булса, коткарып калган булыр идек дип уйлыйм. Әмма язмыш китабы алдан языла дигән гыйба­рә дә бар шул... 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 13.04.2022	


