Иң зур бәхет – әни исән булу!

	Әниләр турында күпме язсам да, сөйләсәм дә, сүзләрем мәңге бетмәс төсле. Газиз әниемнең бакыйлыкка күчкәненә биш елдан артык вакыт узса да, бер генә минутка да исемнән чыкканы юк. Аны уйламыйча, еламыйча калганым бар микән? Юктыр. Еллар узган саен ныграк юксындыра, сагындыра гына.	 Нинди генә эшкә тотынсам да, иң элек, әни исән булса ни әйтер иде микән дип, күңелем белән аның белән киңәшләшәм. Нигәдер һәрвакыт аның рухы янымда йөридер кебек. Төшләргә дә кергәли. Бик рәхәт була андый чакларда. Тик уянгач, бергә булган минутларның бары тик төш кенә икәнен белгәч, күңелне ямансулык баса. Көн саен бүген төшемә әни керсен иде дип йокларга ятам. 
	Дания ШӘРИПОВА	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 21.07.2016	


