Гомерем буена әниле балаларга кызыгып яшәдем 

	Лиза апа (шушы көннәрдә 80 яшьлек гомер бәйрәмен каршылаучы Елизавета Антонова-Әбделмановага без яратып шулай дәшәбез) белән сөйләшкән саен бер вакыйга исемә килеп төшә. Моннан шактый еллар элек “Сөембикә” журналында бер журналист балалар йорты турында язган һәм, монда тәрбияләнгән балалар дөнья көтәргә яраксыз, дигән нәтиҗә ясаган иде. Лиза апа бу сүзләр белән һич кенә дә килешергә теләмәде. Ә бит, чыннан да, аның тормыш юлын барласаң, килешерлек тә түгел. 	 ...1943 ел, сентябрь. Теләче районының Субаш авылында Палый түтинең тугызынчы баласы аваз салырга җыена. “Кызым, бар, тиз генә әбине чакырып кайт әле”, – ди әнисе. Урамда дөм караңгы. Лизаның да дүртенче сыйныфта гына укыган чагы әле. Куркыта. Әмма әни сүзен тың­ламыйлар димени? Кендек әби­ләре яшәгән йортка йөгерә кыз. Йомышын әйткәч, капка төбенә чыгып утыра. Әби чыкмый да чыкмый. Яңадан керә. Барыбер үзенекен итә, алып китә әбине. Әнисе баланы бик авырлык бе­лән таба да аңын югалта. Балага сөт эчертмәкче булалар. Карасалар, ул үлгән. Сабыйны алып чыгып барганда, әнисе кинәт ке­нә торып утыра. Кулын изәп, баланы китерергә куша. Газизе белән саубуллаша да үзе җан бирә. 
	Фәния ӘХМӘТҖАНОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 155 | 24.10.2014	


