"Типтереп яшәдем. Ахыр чиктә беркемгә дә кирәгем калмады, үземне тибеп очырдылар..."

	Русланның тормышында әнисе бе­лән бәйле мизгелләр берничә генә. Ме­нә ул ишекне киң ачып килеп керә: мул чәчләре җете җирәнгә буялган, гел ел­маюлы йөзе матур итеп бизәлгән, өс­тендә – җилфердәп торган чуар күл­мәк, аягында – елкылдап торган озын кунычлы итекләр. Беләгенә аскан кә­газь пакетларны диван өстенә аудара да, кочагын җәеп, улы каршысына килә.	 
	---	
Матбугат.ру

	№ --- | 25.03.2020	


