«Бердәнберем дигән идең...»

	Өй тулы бала-чага. Кайсы дәрес әзерли, кайсы компьютер янында мәш килә... Һәркайсының үз шөгыле, кыскасы. Зәңгәр күзле, бөдрә чәчле 7-8 яшьләрдәге кызчык мине күрүгә каршыма килә, ике кулын биреп олыларча исәнләшә. «Шундый ул безнең», – ди минем елмаюымны күреп хуҗабикә. Ул бермәл ни әйтергә дә белми, югалып калгандай була. Әллә чакыруына үкенә инде. Чишенә башлыйм, тик ул мине шундук туктата: «Өйдә сөйләшеп булмас, әйдәгез, урамга», – ди дә, мине үзе белән җил чыгып, буран буранлап торган кышкы урамга алып чыгып китә.	 Бөтен дөнья ап-ак карда. Без дә шул аклык эчендә, ишелеп яуган кар әсирлегендә. Шактый вакыт сүз ялганмый. «Бураннарга кереп адаштым...» – дип куя ул һич көтмәгәндә. Һәм әкрен генә сөйли башлый.  
	Мәдинә АФЗАЛОВА	
Сөембикә

	№ --- | 01.03.2016	


