Алмаз Хәмзин хатирәләре

	Үземнең кемлегемне барлап утырам әле. Бабам Зиннур искә төшә. Ни әйтсәң дә, аның нигезендә, ул салган йортта туган сабый бит мин. 	 Гел бабай, әби янында үтте балачак. Әти дә, әни дә – көнозын эштә. Әби – мич, казан алдында, бабай – өстәл янында дигәндәй. Мин шунда мәш киләм, уйныйм, рәсем ясыйм, гомумән, үз дөньям, үз шөгылем. Тыныч кына яшәп булмый, энем Азат кысыла: уйный белми, чүкеч белән башка суга. Бишектә – нәни энем Айрат. Көйсезләнә башласа, әби аңа марляга эремчек төреп имезлек ясый да авызына каптыра. Еламый ул шуннан соң.  
	Алмаз ХӘМЗИН	
Безнең мирас

	№ 10 |  	


