"Сөйләштермәгез бәлешемнең төбе тишелә?"

	Төптәнрәк уйлап карасаң, бик борынгы заманнардан безгә рухи мирас булып калган сынамышларның нигезендә әби-бабаларыбыз тарафыннан гасырлар дәвамында кат-кат тикшерелгән тормыш чынбарлыгы ята. Аларга ышануышанмау һәркемнең үз эше, билгеле.	 Балачагымның бер хатирәсе күз алдыма килеп баскач, әле дә елмаеп куям. Ямьле җәй уртасы. Гаиләбез белән түгәрәк табын янына төшке ашка җыелдык. Көтмәгәндә, дәү әнинең кулындагы агач кашыгы, шапылдап, идәнгә төште. Кашыкны алып бирергә дип иелгәндә, ишек төбендә юынып утырган песиебезне күреп алдым. Актәпине үчекләп: “Безнең песи битен юа, колак арты кап-кара”, — дип такмакладым. — Балакайларым, безгә көтелмәгән кунак, бик мөһим кеше киләдер, мөгаен, — диде әбекәй. — Хатын-кыз булса кирәк: кашыгым төшүе бер хәл, әнә, Актәпи “тәртә каерган” (бер аягын өскә күтәргән), мосафирның бик ерактан кайтуын чамалый ул. — Юкны сөйләмә әле, дәү әни, песи каян белсен инде аны?! — дип әйтергә өлгермәдем, өй ишеге ачылып китте. Аннан аллы-гөлле үзбәк күлмәге кигән, ачык йөзле Шәфигылькамал абыстай — әбиебезнең Андижанда гомер итүче яшьлек дусты килеп керде... 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 26.01.2017	


