Ирем бала түгел икән!

	Күп гаиләләрдә очрый торган күренеш – хатын-кыз ирен бала урынына күреп тәрбияли. Безнең гаиләдә дә хәл шулайрак иде: иртән эшкә чыгып киткән иремә йөз сорау биреп (Телефоныңны алдыңмы? Перчаткаң кесәңдәме? Шарфыңны тыгызрак итеп бәйлә. Ишекне бикләргә онытма!), аның әзерлеген тикшерү дисеңме, һәрдаим шалтыраткалап, кушылган йомышларның чыннан да эшләнүенә инану дисеңме – кыскасы, мин үземне иремнең әнисе урынына күрә башлавымны сизми дә калганмын.	 Ә беркөнне... Беркөнне минем сәяхәткә чыгып китәсем килде. Интернетта Истанбул турында видео күзгә чалынды! Йә Аллам, мин бу шәһәрне шундый сагынганмын! Кич иремә сүз каттым: «Әтием (без өйдә бер-беребезгә шулай дәшәбез, балалар үстергәндә кереп калган гадәт), мин Истанбулга барып кайтыйм әле! Шундый сагындым! Сеңлем дә минем белән барырга риза. Барыйм инде! 3 кенә көнгә!» 
	Алсу  ИСМӘГЫЙЛОВА	
Сөембикә

	№ --- | 09.03.2016	


