Соңгы биш минутта… (Зәйдәге фаҗигадән соң язылган әсәр)

	Автобус төнге юлдан җилдерә.Йолдыз кызларын иртәдән үк куера башлаган яңгыр болытлары тоткынлыкка алган бугай: төн кап-караңгы. Әледән –әле болыт букчалары тула да түгелә, тула да түгелә. Мондый юеш, караңгы юлларны бик яратмый Артур. Төнге рейсларга да теләмичә генә чыга. Тик нишләтәсең — эшең шул булгач. Ул сәгатькә күз төшереп алды: төнге беренче ярты булып килә, тагын дүрт сәгатьтән Ижауда булырлар. Салондагы кешеләр инде йоклап беткән диярлек.	 Кичтән үк бөтен кешенең игътибар үзәгендә булган кечкенә кызчык кына тынычсызлана. Күз тидергәннәрдер инде. Күпме кеше күз уңында булды ла ул сап-сары чәчле, зәңгәр күзле нәни курчак. Артур елмаеп куйды: аны да өендә шундый ук тере курчак көтә. Иртән торышка , гадәттәгечә, әтисенә килеп сарылыр, “миңа нәрсә алып кайттың?” дип бытылдар. Йокысы туймаган ир — хатынына ачуланып караса да (тагын йоклатмыйлар!), кечкенә Аидасына бер сүз дә әйтә алмас, чупылдатып үбеп алыр да урыны янында ук яткан сумкасыннан күчтәнәчләрен чыгарыр…  
	Лилия ФӘТТАХОВА	
Идел

	№ --- | 02.07.2017	


