"Матри кызый! Бер-ике айдан абыстай ясыйм үзеңне...”

	Тыныма капланырдай булып тукталышка чапканда, берәү җиңемнән эләктереп алды. «Әссәләмүгәләйкүм, кордаш! Әллә танымадың инде?» – диде бу – кечкенә генә буйлы, киң җилкәле, зур корсаклы килбәтсез адәм, аптырап аның күзенә карап торганымны күреп.	 Мин аның кәҗәнекедәй очлаеп үскән озын, нәзек, сирәк сакалына, Чапайныкына охшаган чыпчык кунардай тырпайган мыегына, түбәтәе астыннан күренеп торган майланып ябышкан чәченә карап, аның берничек тә минем танышым булмавына инанып: “Гафу итегез, зинһар, сез мине кем беләндер бутыйсыз бугай”, – дидем, юлымны дәвам итеп. “Абау, Ходаем, кеше танымаслык үзгәргәнмендер дип, гомергә башка килгәне юк иде... Менә син, Миләүшә, бер генә дә үзгәрмәгәнсең ичмасам... – дигәч, туктап калдым хәтта. – Түлке, кордаш, безнең яшь бара ич инде; кеше янына, урамга болай киенеп чыгу килешеп бетми. “Жынсы” белән мондый челтәрле “куфта” элеп куюың – зур гөнаһ санала. Башыңа яулык бөркәнмичә, кыланып, кылтаеп чәч-башыңны туздырып, җилпенеп йөрүең бөтенләй мәрәгә сыймый! Хәзер инде олыгая төшкәч, тез башын, аяк балтырларын каплардай озын күлмәк киеп, чәчләреңне яшереп җыеп, намазга басып, мәчет юлын таптар чагың!” 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 17.01.2022	


