"Нишлим? Маңгаемны ташка бәримме?"

	 — Мин гайрәтле тракторчы идем, наным. И-и, кыр-басуларны дер селкеткән заманалар бар иде инде. Без урамнан үткәндә, кешеләр өйләренә кереп кача иде. Сабира ярсу ул, таптатырга да күп сорамас, диләр икән. 	 Бүген безнең чор хатын-кызларын күпләр сүгәләр. Имеш, без, иркенгә чыгабыз дия-дия, тәмам тугарылганбыз, имеш, ир-атның кулыннан техникасын да тартып алганбыз. Ал­ган сиңа, көт! Ирләрне сугыш кырды, исән кайтканы йә аксак, йә сукыр иде. Мәҗ­бүри утырттылар кыз-кыркынны тракторга, елата-елата. Без дә көндез өйдә бала тәрбияләр, тәм-том пешерер, ә төнлә ирләребез кочагында иркәләнер идек, ай яктысында җир сөрмәс идек. Трактор бозды анысы, бик бозды. — Сабира апа көрсенде. — Миңа уналты яшь иде, утыз ел рульдә. Ват хәзер сана, кырык алты, әйеме? Хатын-кызның алма кебек пешкән чагы, иеме? Ә без ул яшьтә каты шалканга әверелгән идек. Түтәлдә озак ятса, шалкан шыкаеп ката, аны балта белән ге­нә турарга була. Ник шалкан белән ча­гыш­тырам, дисеңме? Соң, ирләр эше эшләп, без хатын-кыз нәфислеген җуйган, без тупасланган идек. Куркыныч нәтиҗә­ләрен дә яшермим, наным. Ват, примир, миңа ир-ат сыйфатлары йокты. Урамда хатыннар белән гайбәт сатмыйм, чәт-чәт талаш­мыйм, аз сөйлә­шәм, чүп­рәк-чапракка кызык­мыйм. Күттә гел сырган чалбар. (Элек чалбарны мамык тыгып, юрган кебек сыралар иде.) Тавы­шым да калынайды. Бер генә кычкырам, куркудан арандагы атлар ике метр өскә сикерә, ярдәмчем Сәлахетдин җиргә сеңә. Хе-хе, бусын көлеп әйтәм, кешегә зыяным ти­мәде, мине дә кыерсытмадылар, иң хәтәр мизгелләрдә Ходай саклады. Бервакыт, персидәтелдән көчкә-көчкә ун көн ял сорап, әнинең туганнан-туган апасы янына киттем. Ул Пермь ягындагы бер поселокта яши иде. Персидәтелнең җибәрәсе килми, әйтерсең бөтен район кырын Сабира сө­рә дә, Сабира чәчә. Мин йөзгә-биткә матур хатын идем, хәзер дә, Аллага шөкер, туксанны тутырган карчык димәссең, иеме, наным? Ирем юаш кына нәстәкәй иде, бар, Сабира, дия, түлке юлда азма-тузма, дия. И ачуым чыкты шуңа, кофта-күлмәкләремне, пәлтәмне салып аттым да тач ирләрчә киендем. Ничек кенә ярап куйды әле ул миңа! Кайчак ирләрнең көнләшүе дә файдага икән. Стансага төнлә төштем. Дөм караң­гы. Миңа тагын унлап чакрым тәпилисе. Юлын чамаласаң, әкрен генә тә­пи­ләрсең дә анысы, минем беренче бару шул. Шулай аптырап торганда, яныма әрҗәле машина туктады. «Кая барасың, абзый?» — ди шофер. Тамак төбе белән генә: «Фә­­лән поселокка», — дим. «Без шуның аша узабыз, утыр, — ди. — Әнә өстә урын киң. Түлке, — ди, — син миңа юл хакын түлисең», — ди. Җәлт кенә әр­җәгә үрмәләдем. Менсәм, салам җәйгәннәр, өч ир тезелешеп йоклый. Хатын-кыз икәнемне белмәсеннәр дип бү­рекне батырып кидем, фуфайканың якасын кү­тәрдем. Икесе йоклый, берсе уяу икән, бу мине сөйләндерә баш­лады. Каян киләсең, фә­лән-фәс­мәт. Өшедек-туңдык, аракың юкмы, фә­лән-фә­смәт. «Юк» та «юк» дип баш чайкыйм инде. Хәерсез, кыр дисәң — кыр, дала дисәң дала түгел, тирә-як дөм караңгы, машина ватылды бит. Болар җиргә сикереште. Мин дә сикердем. Дүртәүләшеп машина этәбез, кузгалмый. Кышның беренче төннәре, салкын, ә юлдашларымның өстендә юка-юка кием. Шофер ма­­шинасында казына, мине сөйләндергән ир саламнан учак яга. Ике тапкыр гына гөлт итеп кабынган утта болар җылынган итенәләр. Шунда озынрагы: 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 03.06.2020	


