Тик өметеңне өзмә генә (ирен дә, баласын да югалткан ана язмасы)

	Казаннан Гөлия ханымның “Ватаным Татарстан”ның 20 март санында басылып чыккан “Хәсрәтемне ничек басыйм?”дигән җан авазы күңелемне айкап ташлады, чөнки мин дә – нәкъ аның кебек  ирен дә, баласын да югалткан ана. 	 Изге Коръән хәдисләренең берсендә: “Аллаһы Тәгалә сөйгән колыма авырлыкларның зурысын биреп сынармын, әмма инсанның иңнәренә ул күтәрә алмаслыгын салмам”, – дип язылган. Яшьли сөе­шеп кавышкан  ярым, ул­ла­рымның әтисе Фәрит белән, ул вакытсыз дөнья куйганчы, 23 ел бергә яшәп калдык.  Бер балама өч яшь, икен­чесенә өч ай чагында, ава­риягә эләгеп, гомерлек хастага әверелде ул.  Шунлыктан миңа 19 ел дә­вамында РКБ юлын таптарга, тапкан малыбызның шактый өлешен андагы табиблар белән бүлешергә, еллар дәвамында ире­мә кыйм­мәтле дарулар сатып алырга, тормышның авыр йөген үз җил­кәмә салырга туры килде. Авыру ирне карау-тәрбияләү чирле бала караганнан да авыррак. Сызлауларына түзә алмыйча, аракы кү­ленә чумуы, миннән көнләшеп җанны талкуы дисеңме,  дөнья булгач,  барысы да булды. Терел­мәслеген белгәч: “Мине картлар йортына илтеп куй! Мин сиңа имгәк кенә бит!” – дип елап утырганы да хәтердә. 
	Хәмидә ГАРИПОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 47 | 03.04.2015	


