“Бәхил мин, кызым, бәхил”

	Еллар узган саен әнине сагынам. Кочагына кереп сыенып, аның кытыршы кулларын үбеп, бәхетле мизгелләр кичерер идем. Тик киткәннәрне кайтарып булмый шул. Әнием сабырларның сабыры, акыллы, тирән фикерле, кешенең кем икәнлеген бик тиз аңлап ала. Әгәр дә әтисе, абыйлары үлеп китмәгән булса, укып чыгып, зур кеше булыр иде ул.	 Үз гомерендә беркем белән дә ызгышмады ул. Әйтәсе килгән сүзләрен бары бер мәкаль белән генә җиткерер иде. Әти белән дә сүзгә килгәннәрен, без – биш бала алдында кычкырышканнарын беребез дә хәтерләми. Әни беркайчан да әтинең сүзеннән чыкмады. 
	Әлфинур ГАЛИЕВА, Азнакай	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 17.05.2016	


