"Мин бу могҗизага ыша­­­нып ук бетмәгән идем. Чүт егылмадым"

	Никахлар әүвәл күктә, аннан соң гына җир­дә укыла, диләр. Дөрестер, синең насыйбың туганда ук билгеле буладыр. Миңа бер туйда утырырга туры килде. Ата-ананың бик җаваплы көннәре: улларын өйләндерәләр. 	 Түр башына кунаклаган кара костюмлы кияү егете бөркеткә, ә кәләш чүлмәк тутырып аткан ак чәчәккә охшаган. Табындагы тәм-том белән сыйланган кунаклар алардан күзен алалмый. Ә йортына килен төшергән хуҗабикә Әлфия апа, ике басасын бер басып, очып йөри. Иренең дә зәңгәр күзлә­рендә елмаю. Әти- әнисенең ризалыгы белән өйләнгән икән егет, шуңа болар шат икән дип уйладым. Чөнки эчтәге борчу чир кебек бит ул, ничек кенә яшерсәң дә — йөзеңә бәреп чыга. 
	Нәбирә ГЫЙМАТДИНОВА	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 19.03.2020	


