«Кайвакыт: «Ник үлмим икән инде?» – дип тә уйлап куям»

	Моңа кадәр, картлар йорты диюгә, күңелне өшетерлек шыксыз бина, моңсу, бетмәс сагыш белән тулы карашларын тәрәзәгә төбәгән әби-бабайлар килеп баса иде. Тик Арчаның өлкәннәр һәм инвалидлар йортына баргач, интернатка булган карашым да, фикерләрем дә үзгәрде.	 
	Зөһрә САДЫЙКОВА	
Шәһри Казан

	№ --- | 02.10.2017	


