Исән йөрегез, балам (ХИКӘЯ)

	Күптән уянса да, күзләрен ачарга иренеп яткан Айгөл, өй эченә тәрәзәдән әкрен генә йомшак таң яктысы шуышып керә барганын тоеп ята-ята, әнисенең кыбырсый-кыбырсый урыннан торганын ишетте. Хәдичә карчык, үзалдына пыш-пыш килеп, догаларын пышылдады да, торып, кече яктагы утны кабызды.	 Ачык ишек аша идәнгә бер көлтә якты сарылып ятты. Айгөлнең күңеленә шушы иртәнге ярым караңгы мизгелләр бик якын. Әйе, бу татлы халәтнең төп сәбәбен яхшы аңлый Айгөл. Таңнан торып, олы як утын кабызмый гына кече якта кыштыр-кыштыр килеп йөрүче әнисен йокыга салышып тыңлап яту бәләкәйдән шундый ошый Айгөлгә. Шушы тып-тын минутларда, уяныр-уянмас кына изрәп, янда, якында гына әниең барлыгын тоеп-сизеп, балаларча иркәләнеп ятуы җан-тәнеңне әйтеп бетергесез рәхәткә төрә. Кызы йоклый дип белгән карчык, сак кына баса-баса, газ плитәсенә чәй куйды. Ә Айгөл, шушы балаларча кечкенә, садә ялганына сөенеп, кадерле мизгелләрне сузарга тырышып ята бирде. Карчык килеп, сак кына итеп, аның ачылган юрганын төзәтеп китте. Шушы бөтен тәненә таралган рәхәт тойгы Айгөлгә балачагыннан таныш та, газиз дә. Әнкәй өстеңә юрган япкан чакның җылы тәме... Иңнәреңә әнкәй япкан юрганның йомшаклыгы... Тәнеңә аның назлы куллары кагылып китүе... Шундый чакларда иллесен узган Айгөл үзен бәп-бәләкәй кыз итеп сизә. Әнкәй җаным, сиңа сиксән-туксан тулсын, син бар чакта без әле бала гына... Бар гына бул, әнкәем... Бар гына бул! 
	Физәлия ДӘҮЛӘТГӘРӘЕВА	
Матбугат.ру

	№   |  	


