Мисырныкы түгел, үзебездә үскәне әйбәтрәк

	Матур килде узган яллар. Яңгыр яуган җир булмады бугай республика тирәсендә. Казанда эш күп булып, авылга кайта алмадым. Эш дигәнең ял икәнен белми бит ул. Әле теге нәрсә килеп чыга, әле бу нәрсә. Редакторыбыз Гөлнара Сабировага шалтыратам. Элемтә начар. Шытырдаган тавышлар арасыннан Гөлнараның: «Мин авылда әле, бәрәңге алабыз, соңрак шалтыратырмын», – дигәне ишетелде. Әһә, минәйтәм, Аксубай ягында бәрәңге яхшы чыга диләр, болар рәхәтләнә икән. Димәк, ач калмыйлар. Соңрак тагын шалтыраттым редакторга.	 – Гөлнара, син бәрәңгене күп ашыйсыңмы? – дип сорыйм. Бераз уйланып торгач: 
	Илфак ШИҺАПОВ	
Шәһри Казан

	№   |  	


