«Үзем гаепле, кияүгә чыкканчы, башта сыныйсы икән ирне…»

	Аның кыенлыкларга түзеп яшәгән хатын булуы әллә каян – үз-үзен тотышыннан, кыяфәтеннән үк күренеп тора. Ул аз гына кыштырдаган тавышка да сискәнеп китә, җилкәләрен куыра төшеп, як-ягына карангалап ала. Йөзенә чыккан курку галәмәте аны инде беркайчан ташламас кебек.	 – Сөйләсәң дә юк, сөйләмәсәң дә, – ди ул ишетелер-ишетелмәс. – Хәзер берни дә төзәтеп булмый инде. Тик ул шундук килүебез сәбәбе үзе булуын исенә төшерә дә пышылдауга ук күчеп сөйли башлый. Гаҗәпләнеп тә, әрнеп тә аны тыңлыйбыз. Һич онытылмас мизгелләр бу. Түзсә дә түзә икән хатын-кыз… Ике сүзнең берендә ул: «Үзем гаепле, кияүгә чыкканчы, башта сыныйсы икән ирне…» – дип куя. Өйләнешүләре дә бик тиз булган шул аларның. Әллә: «Бай егет, рәхәттә генә яшәрсең», – дип, бертуктаусыз үгетләп торган әнисенең сүзләре шулай тәэсир иткәнме, әллә сизелми дә узып барган гомеренең гаилә кору, балалар үстерү өчен нәкъ вакыты булуы исенә төшкәнме, кыз егет белән танышуына өч ай дигәндә, кияүгә чыгарга риза була. 
	Мәдинә АВЗАЛОВА	
Ватаным Татарстан

	№ --- | 17.07.2023	


