Хәрам малның бәрәкәте булмас

	Үз гомерендә бер тапкыр вак-төяк әйберен булса да югалтмаган һәм үзе дә табылдыкка тап булмаган кеше юктыр. Игътибарсызлык, хәтерсезлек, каушау һәм кабалану-ашыгулардан, ә кайчак кесә, сумка тишелү кебек очраклылыклардан да килеп чыга андый көтелмәгән күңелсез хәлләр. Билгеле, табылдыкка тап булганнарның зур күпчелеге, кош тоткандай, моңа сөенә, кайберләре “тапкан табыш — кесәгә салыш” дип, кеше милкенә хуҗа булырга да күп сорамый. 	  Хафага төшкән кешегә ярдәм кулы сузып, савап алу мөмкинлеген искә алмаганда, табылдыкка куанудан мәгънә юк. Ул табыш сиңа өстәмә мәшәкатьләр генә тудыра. Аеруча документ, ачкычлар җыелмасы яки бик кыйммәтле, истәлекле әйбердән колак какканда аны югалтучының эче яна, борчылу һәм аны эзләп табу хәсрәтеннән төн йокылары кача. Ә без, кешеләр, мондый очракларда һәрчак кеше кайгысын уртаклашу, ярдәм итүгә йөз белән борылмыйбыз. Арабызда табучының нәкъ шул кеше икәнлеген белеп сорап килгәндә дә, кеше әйберен кайтарып бирергә теләмәүчеләр очрап тора. Күпләр хәрәм малның хәере булмаганлыкны һәм аның синнән бише белән чыгып китәчәген тирәннән аңлап бетерми.  
	Рәшидә АХМИРОВА	
Ирек мәйданы

	№   |  	


