Мәхәббәт ул яшькә карамый

	Гашыйклар көнендә беренче сыйныфта укучы кызым йөрәк формасындагы открыткалар сатып алуымны сорап теңкәмә тиде. “Бездә андый бәйрәм юк”, – дип тә карыйм. Үз туксаны – туксан. Тәки үзенекен эшләде – кәгазьдән йөрәкләр ясады. Баксаң, дусларына өләшергә икән. Ул вакытта моңа артык игътибар бирмәгән идем. Замана баласы бит...	 Ә икенче очрак игътибарлырак булырга өйрәтте. Озак та үтмәде, кызымның туган көнен уздырдык. Иң якын дус кызларын чакырдык. Бергә җыелгач, бо­ларның сөйлә­шеп сүзләре бет­мәде. Баксаң, малайлар турында сөйләшә икән бит җиде-сигез яшьлек кызлар. “Минем егетем юк әле. Ә менә Нуриянеке дә, Алсуныкы да бар. Таңсылуны исә берьюлы ике егет ярата”, – ди берсе. Сүзгә Айгөл исемлесе кушылды. “Мин башта кечкенә Алмазны ярата идем. Хәзер яратмыйм. Миңа Камил күбрәк ошый. Аларның машиналары да яңа”, – ди бу. 

Ватаным Татарстан

	№ 57 | 17.04.2015	


