“Аллаһка таянып, сынмый калдым” (БУЛГАН ХӘЛ)

	Ул һәркем белән ярты чакрымнан елмаеп күрешә, хәл-әхвәлен белешеп, ачык йөз белән исәнләшә. Китап укырга ярата икән, Нәҗибә ханымның шулай диюе сүз җебен әдәби әсәрләргә, язучыларга бәйләп куйды. Җитмәсә, бер үк авторларны яратып укыйбыз икән. “Минем язмышым үзе дә китаптан ким түгел анысы”, – дип сүз башлады ул, бервакыт кыска гына күрешүебездә.	 - Үземнең тормышымны өч кисәккә бүлеп карыйм мин. Иремә кияүгә чыгып, аның белән яшәгән елларым, ирем үлгән чак, шуннан соң үткән гомерем – өчесе өч кешенеке кебек... Парлы тормышыбыз сынаулы башланды башлануы, беренче балабыз биш айлык чагында вафат булды. Әллә прививка ярамады, ни сәбәп икәнен бер Аллаһ кына белә инде. Ул чактагы күз яшьләремнең ачылыгын сөйләп аңлата торган түгел. 
	Айгөл ӘХМӘТГАЛИЕВА	
Матбугат.ру

	№ --- | 21.09.2020	


