"Мин хатыныма яратып өйләнмәдем..."

	Вәсилә белән танышканда яшем утыздан узган иде. Үзем әти-әни бе­лән торам. Кысан фатир. Ә булачак хатынымның аерым тору урыны бар. Үзе тыйнак. Тагын нәрсә кирәк дидем дә, танышуыбызга бер ай булганда, никах укытып, язылышып, ир белән хатын булып та куйдык. Инде менә ике ел узса да, минем Вәси­ләгә карашым шул кө­ен­чә. 	 Ярату юк. Дөрес, хатын минем сүземнән чыкмый. Безнең бер­кайчан кычкырышканыбыз юк. Вәсилә хатын башкарырга тиешле вазыйфаларны җиренә җит­кереп башкара. Ба­ла­быз юк. Мин теләмим. Урамнан бергә барганда бүтән хатыннарга күз салам. Аларның кайсысыдыр белән бәхетле булырмын төсле. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 05.10.2020	


