"Үзем кашык тотып ашый да, әйләнеп тә ята алмыйм... Аякка басасым килә, балалар үстерәсем килә"

	Казандагы Ветераннар госпиталенең тернәкләндерү үзәгендә юл һәлакәтендә имгәнгән егет ятуын белгәч, барып күрәсем, хәлен беләсем килде. Руслан юл фаҗигасенә моннан өч ел элек, җиңел машинада Казаннан әти-әнисе янына авылга кайтканда тарыган икән. 	 – Апрельнең 15е иде, кич, караңгы төшкән иде инде, – дип сөйли ул. – Машинада, арткы утыргычта кайтып барганда нәрсә булганын аңламый да калдым, Лаеш борылышын узгач, машинабыз юл читенә очты. Мин каешны да эләктермәгән идем. Шуннан РКБда гына аңыма килдем. Авариядә умыртка баганасының муен өлеше сынган, арка миенә зыян килгән, операция ясаганнар. “Ашыгыч ярдәм” килгәнче дүрт сәгать җирдә ятканмын, шунда үпкәләргә салкын тигән. Муен имгәнү, пневмония аркасында сулыш ала алмагач, муенны тишеп, торба куйдылар. Ике атнадан артык реанимациядә яттым. Яралар бераз төзәлгәч, пневмония үткәч, без инде хәлдән килгәнне эшләдек дип, больницадан мине өйгә озаттылар. 
	---	
Татарстан яшьләре

	№ --- | 25.06.2019	


