Кая карама – хатын-кыз...

	Соңгы арада хатын-кыз­ларның күбәеп китүе шаккатыра башлады. Кая карама – хатын-кыз! Кән­сирт, театр зал­­ларында – алар. Автобус, троллейбус, трамвайда – алар. Мәктәптә, балалар бакчасында, аш­ханә, бүль­нис­ләр­дә әлеге дә баягы шул яулыклы, халатлы, итәкле затлар. “Безнең ирләр кайда соң?” дигән урынлы сорау туа. 	 Бала табу йортларындагы статистикага баксаң – ил­легә илле туа лабаса! Кай­бе­рәүләр, ир-егетләр хәзер бер кулга сыра шешәсе, икен­че­сенә пульт тоткан килеш телевизор каршындагы диванда яталар, дигән булалар. Хә­зерге ир затын шулай мыс­кыллап күрсәтү нинди явыз­ның гамәледер – белмим, минем ятканым юк! Икенчелә­ре, акча кытлыгы мужикларны өстәмә эш табарга мәҗ­бүр итә, дип фаразлыйлар. Хә­зер бит һәр кеше кредит сазлыгына баткан. Белмим, ми­нем батканым юк! Ир халкы күп­ләп кырыла, дип фа­раз­лау­чылар да байтак. Ә менә монысын инкарь итеп булмый!.. 
	Дамир ГЫЙСМЕТДИН	
Ватаным Татарстан

	№ 46 | 01.04.2015	


