Хыянәтнең була төрлесе...

	Картаймыш көнеңдә үт­кән тормышыңдагы гө­наһ­ларыңны тышка чыгарып, ничектер тынычланып калу теләге дә бар­лык­ка килә икән. Ә адәм баласының гөнаһы, һай, булмый каламы соң инде?! Элекке заманнарда авылда яшәүче татарларның беркайчан да үбешмәгәне (ир белән хатыннан кала – хәер, әле алай дисәм дә, әти белән әниемнең берсен-берсе үбеп алганын күргәнем булмады) бүгенге яшьләрнең кайбер­ләренә мәгълүм дә түгелдер. 	 Ул гынамы, татар хатыннары беркайчан да бәйрәм табынына ирләре белән бергә утырмады. Ә инде аш китер­гәндә яки өстәлдәге буш тә­линкәләрне җыештыр­ганда авызын яулык очы белән кап­лап, хәтта иренә дә пышылдап кына эндәшә иде. 
	Локман ЗАКИРОВ	
Ватаным Татарстан

	№ --- | 18.05.2016	


