Илфак Шиһаповның кызы Зәринә: «Ул елый-елый өйдән чыгып китте, без өчәү елый-елый озаттык...»

	1996 еллар. Якшәмбе. Табада коймак чыжлаган тавышка уянып китәм. Өйгә тәмле ис таралган. Аш бүлмәсеннән әти белән әнинең көлешә-көлешә сөйләшкәне ишетелә. Иренеп кенә сузылам. Күрше караватта абый йоклап ята әле. Бүген ял. Балалар бакчасына барасы юк. Әти, әни, абый, мин – барыбыз да өйдә. Урамда кыш уртасының салкын буранына карамастан, өебезгә кояш кергән сыман якты, нурлы. Юрганымны атып, яланаяк кына аш бүлмәсенә чабам.	 – Мин тордым! Әти, әни, мин беренче булып уяндым! Илдар әле йоклап ята! Мин! Мин – беренче! Башта әтине, аннан әнине кочаклыйм. Алар да башта миңа, аннан бер-берсенә карашып көлешәләр. Мин беренче булып уянганга шатланган булалар. 
	---	
Шәһри Казан

	№ --- | 03.04.2018	


