Пенсионерлардан торган Язучылар берлегендә әдәбиятка яшьләрнең ник аз килүе турында сөйләштеләр

	Татарстан Язучылар берлегендә узган әдәби берләшмә җитәкчеләренең республика семинарында иң зур проблемаларның берсе дип әдәбияткә яшьләрнең аз килүе, килгәннәренең дә сыеграк булуы күрсәтелде. Язучылар берлегендә әгъза булып торучыларның күбесе пенсия яшендә икән. Бу, әлбәттә, бик шатлыклы күренеш түгел. Әлеге язмада шул проблемага җентекләбрәк тукталмакчы булам.	 Бала-чага шөгыле түгел Эстрадада гына ул хәреф таный башлаганчы ук «йолдыз» булырга мөмкин. Әдәбияттә алай булмый. Монда ботлар озынлыгы да, түшләр ачыклыгы да хәл итми. Һәм язучының юк талантын компьютерда көйләп, матурлап, көчәйтеп тә булмый. Һәм роман-повестьләрне дә, хәтта дүртьюллык шигырьне дә фонограммага язу мөмкин түгел. Шуңа күрә әдәби иҗатны бала‑чага шөгыле кебек күзалларга кирәкми. Әдәби иҗат – талант, осталык һәм тормыш тәҗрибәсе таләп итә торган авыр хезмәт. Монда сиңа беркем дә, бернәрсә дә ярдәм итә алмый һәм бары тик үз тырышлыгың белән генә нәрсәгәдер ирешә аласың. Шул ук вакытта талантың, осталыгың, тырышлыгың булып, әллә күпме әсәрләр язу да сиңа бернинди дә гарантия бирә алмый. Бөтен гомерен әдәбияткә багышлап, язган әсәрләренең бер тиенгә дә тормавына, беркемгә дә кирәкмәвенә тулы ышаныч белән үлеп киткән Эдгар По кебек бөек фаҗигаләре дә бар әдәбиятнең. 
	Марат КӘБИРОВ	
Шәһри Казан

	№   |  	


