Китапмы, планшетмы?

	Иртән метрода эшкә барганда, көн саен диярлек, ике әни кеше һәм өч-дүрт яшьләрдәге ике кечкенә кыз бала белән очрашабыз. Әниләр үзара сөйләшә бирә, ә ике кызчык үзлә­ренчә аралаша. Дөресрәге, кулларындагы йомшак уенчыклары “сөйләшә”, уйный аларның. 	 Берсенең теле шактый бай һәм “тәмле”, икенчесенеке кырпурак. Беренчесе күбрәк әкият, кичтән караган мульт­фильм геройлары булып кылана. Күренеп тора: бу сабый белән өйдә китап та укыйлар, уйныйлар да. Икенчесенә бу шөгыльләр сирәк эләгә, ахрысы, гел дә беренчесен кабатлый, аңа охшарга тырыша, еш кына аптырап, уңайсызланып кала. 
	Люция ФАРШАТОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 61 | 28.04.2015	


