Кешегә ышанып ятмыйлар (ипотека турында)

	Яшь вакытта тизрәк кияүгә чыгарга ашыгабыз. Әти-әни сүзенә дә колак салмыйбыз. Мин дә нәкъ шундый кире беткән кыз идем. 18 яшем ту­лар-тулмас, әти-әнием каршы булса да, үземнән күпкә олы кешегә кияүгә чыктым. Озак та үтмәде улыбыз туды. Тик без бергә яшәп китә алмадык. Ирем бар эшемне гаеп­ләде, бик каты көнләште.	 Мин баламны күтәреп кире туган йортка кайтып киттем. Тик әни мине гел битәрләп торды. “Сүзне тыңламадың. Хәзер менә бала күтәреп кайттың”, – ди. Әни­нең дөрес әйткәнен аңлап, аңа авырлык китерәсем кил­мичә, улымны бакчага урнаштырып, эшкә чыктым. Шулвакыт бер егет белән танышып, дуслашып киттек. Илнур минем белән бер яшь­тә. Уйларыбыз да, фи­керләребез дә бер төрле. Үзе дә карап торышка бик тә акыллы, гаилә алып барырдай кешегә охшаган. Ялгыз яшәве кыен иде миңа. Шуңа күрә озак йөрмәдек, өйләнешеп бергә яшәргә карар кылдык. Икенче балам булып кызым туды. Илнур белән яши башлагач, әнием ипотекага фатир алып бирде.

Дөрес, кредитын без түләп бардык. Кызыма ике яшь тулгач, әниемә калдырып, эшкә чыктым. Ике көн дә узмады, гаи­ләгә бәла килде. Шук бала өстенә телевизор тартып төшергән. Без хастаханәгә эләк­тек. Шул вакытта табиблар: “Ба­лаң өметсез”,  –диделәр. Әллә ничә операция ясатырга туры килде. Аллага шөкер, ул рәт­ләнде. Тик без өйгә кайтканда сәер кү­ренешкә тап булдык. Ирем кием­нәрен җыеп чыгып киткән. Өс­тәл­дә: “Миңа авыру бала кирәк­ми. Синең анаң аркасында гарип калды, ул карасын”, – дигән язу ята.

24 яшемдә ике баламны тотып, ипотекалы фатирда утырып калдым. Айлык түләүләр 21 мең­нән арта. Тик мин бирешмәдем. Ике бала белән ата-ана йортына кайту оят иде. Зур сәүдә үзәгенә ит сатарга урнаштым.

Балаларны карар өчен кеше ялладым, иртән чыгып китәм, кичке 11дә кайтып егылам. Әмма зарланмыйм. Хә­зер ярдәм сорап язучылар кү­бәйде. Беркайда да эшләмичә утырсаң, акчаң да булмый, ба­лаңны да тәрбияли алмыйсың. Тик кешегә салынып утырырга ярамый. Без үз хаталарыбыз өчен үзебез җавап тотабыз. Гел әти-әнине борчып, аларны хафага салып яшәргә ярамый. Ә мин исә зарланмыйм. Киресенчә, мин тормыш итәргә өйрәндем. Ә ирләргә килгәндә, Илнурның шулкадәр куркаклыгына исем китте. Ул чыгып киткәннән бирле, без аны оныттык. Хәзер минем бар юанычым – улым белән кызым. Алар күп вакытны тәр­бияче белән уздыргач, айга бер­ничә көн ял алып балаларымны мультфильмга, кинога алып барам. Авырлыкларны җиңеп барам кебек. Авырлыклар булса, ничек тә аны җиңәргә, балаларны бәхетле итәр өчен тырышырга кирәк.   
	Гөлүсә ШАКИРОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 2 | 10.01.2014	


