«Йөрәгем ашкынып кайтсам да, үкенгән чакларым булды: әти өчен мыскыллау дәвам итте»

	Балтач районының Таузар авылы кызы Тәзкирә Гомә­рова­ны, җиденче сыйныфны тәмамлагач, укытучысы Салих абый Арчага педу­чилищега укырга алып бара. Бу кыздан бер дигән тәрбияче чыгар дип уйлый ул. Әмма Тәзкирәне укырга алмыйлар. Әтисенең билгесез сәбәпләр белән кулга алынып, «халык дошманы» дип игълан ителүе барысына да аяк чала. Бу 1938 нче еллар була. Тормыш авырлыгы әнә шул чакта башлана.	 – Мин әтиемнең сеңлесе ярдәме бе­лән «Кызыл мехчы» артеленә өйрәнчек булып эшкә урнаштым. Кичке мәк­тәптә дә укый башладым. Әмма фин сугышы башлану белән, укуны туктаттылар. Бөек Ватан сугышы башлангач, тормыш тагын да катлауланды, – дип искә ала ул. – 17 яшемнән мине окоп казу, урман кисү эшендә йөртә башладылар. Ә ике елдан сугышка алдылар. Без дүрт кыз идек: Мәйсәрә, Зөлхибә, Разия һәм мин. Шәмәрдән аша Казанга килеп төштек. Башта безне землянка казытып, 16 нчы завод ишегалдында яшәттеләр. Урнаштык кына дигәндә, 
	Гөлгенә ШИҺАПОВА	
Ватаным Татарстан

	№ --- | 19.05.2020	


