Элек язучылар болай иде, элек язучылар тегеләй иде

	Элек язучылар авылларга еш килә һәм һәрвакыт халык арасында була иде. Моннан егерме-утыз ел элек район, авыл җирлегендә эшләп килүче әдәби берләшмәләр белән һәрвакыт тыгыз элемтә булды. Элек болай иде, тегеләй иде, дигән фикерләрне ишеткәч, авыз чите белән генә елмаеп куярга яратабыз. Бүген заман икенче, шуңа күрә иҗади эшләү ысуллары да башка төрле, дибез.	 Төптәнрәк уйлап кара­саң, бүген язучы белән укучы арасында элемтәләр югалган икән. Даһи әсәрләр тумый, Тукай премиясенә лаек булырлык әдипләребез юк, дип аһ орабыз. Язучы белән халык арасында якыннан аралашу җитми бүген. Хә­терлим әле, мин кечкенә чакта авыл клубына, мәк­тәпкә язучылар бик күп килә иде. Әнием укытучы булгач, һәр атна саен диярлек кичә әзерли. Безнең өйгә һәрдаим Мөхәммәт Мәһ­диев, Гариф Ахунов, Атилла Расихтан хатлар килеп тора иде. Әнием аларны бүген дә авыл музеенда саклый әле. Мөхәммәт Мәһдиев бездә кунакта еш була иде. Шәле һавасын иснәргә, урман табигате белән хозурланырга кайта иде ул. Арчаның Гөберчәге белән генә канәгатьләнеп калмыйча, безнең җирле халык белән дә аралаша. Менә шул авылдан аерыла алмаган кендек җебе, эчке халәте аңа даһи әсәрләр иҗат итәргә  этәргеч ясагандыр да, күрәсең. 
	Алсу ХӘСӘНОВА	
Ватаным Татарстан

	№ 159 | 29.10.2014	


