хребты скалистых гребней,Обрывы черные, потоки красных щебней —Пределы скорбные незнаемой страны.Я вижу грустные, торжественные сны —Заливы гулкие земли глухой и древней,Где в поздних сумерках грустнее и напевнейЗвучат пустынные гекзаметры волны.И парус в темноте, скользя по бездорожью,Трепещет древнею, таинственною дрожьюВетров тоскующих и дышащих зыбей.Путем назначенным дерзанья и возмездьяСтремит мою ладью глухая дрожь морей,И в небе теплятся лампады Семизвездья.Максимилиан Волошин. 1907, КоктебельКрым.
Кыялы сырт сыртлары, текә ярлыклар кап-кара, менә кызылларныкы кебек, кара, борынгы кызыл төшләр күренә, һәм диңгезнең билгеләнгән, юешләнгән калтыравыклы җемелдәвек эзләре, күк йөзендә дә, күк йөзендә дә бик серле булып, йокымсырап утыра. 1907, КоктебельКырым дигән Максимилиан Волошин. Һәм караңгылыкта юлсызлыктан шуышып җилкән, борыңгы серле калтырау белән, җилләр, сагынучан һәм сулаучан.