Существовавший ранее рекомендательный характер формы и, как следствие, необязательность ее применения не позволяли в должной мере обеспечить реализацию единой государственной политики в отношении использования лесов.
Форманың элеккеге киңәш бирү характеры, һәм, нәтиҗә буларак, аны куллануның мәҗбүри булмавы урманнардан файдалану буенча бердәм дәүләт политикасын тиешенчә тормышка ашырырга мөмкинлек бирми иде.