Мог ли мир, такой осязаемый и пахучий, такой вещный, привычный, потерять на некоторое время свою прочность и обернуться зыбкой трясиной — или все это было лишь плодом воображения?
Дөнья - шундый нурлы, ис аңкыган, шундый зирәк, шундый гадәтле була алырлык, ныклыгын беркадәр вакытка югалтырга да, беркадәр вакытка хыялын югалтсаң да, - хыял уңаена гына әйләнергә мөмкинме соң бу?