«Когда из алтаря вышел дьякон и провозгласил первый возглас, у меня ручьем потекли слезы, я понял, что я никто и ничто, — рассказывает Каликин. — Неподвижно стоять два с половиной часа для нас тогда было серьезным испытанием, но мы выстояли и с тех пор стали ходить в храм каждое воскресенье».
"Алтарьдан дьякон чыгып, үзенең беренче тавышын бирүгә, минем күздән елга кебек яшьләр ага башлады, мин үземнең беркем һәм бернәрсә түгеллегемне аңладым, - дип сөйли Каликин. - Безнең өчен ике сәгать ярым хәрәкәтсез басып тору бик җитди сынау иде, ләкин без басып тордык һәм шул вакыттан бирле гыйбадәтханәгә һәр якшәмбе саен йөри башладык".