А потом, к третьему-четвертому курсу, мы настолько влюбились в нашего мастера Леонида Ефимовича Хейфеца — и это была не глупая любовь из серии «он лучший!», а какое-то очень осознанное и настоящее чувство, когда сначала есть ненависть, а в итоге — любовь.
Ә аннары, өченче-дүртенче курсларга, без үзебезнең мастер Леонид Ефим улы Хейфецка шул дәрәҗәдә гашыйк булдык - һәм бу "ул иң яхшысы" рухындагы мәгънәсез мәхәббәт түгел иде, ә ниндидер төшенелгән һәм чын хи: башта нәфрәт бар, ә нәтиҗәдә - мәхәббәт.