И сейчас их чуть посекшиеся меха, поблекшие стограммовые золотые пуговицы и не сдающаяся под напором лет помада цвета фуксии на дряблых устах, конечно, имеют право на существование — но, пожалуй, как антропологический артефакт и ностальгическое воспоминание, а не пример для подражания.
Хәзер аларның бераз сирәкләнгән йоннары, төссезләнгән йөз граммлы төймәләре һәм еллар басымына бирешмәгән фуксия төсендәге иннекләре, әлбәттә, яшәргә хокуклы - әмма, мөгаен, охшарга тырышу өчен үрнәк түгел, ә бәлки антропология факты һәм ностальгияле хатирә буларактыр.