В этом свидетельстве важна не столько констатация социального неравенства в «самом справедливом в мире государстве рабочих и крестьян» (один из главных мифов советской пропаганды), сколько то, что несправедливость с самого детства воспринималась как норма, как сложившийся порядок вещей.
Бу таныклыкта "эшчеләр һәм крестьяннарның дөньядагы иң гадел дәүләте" (совет пропагандасының иң төп мифларының берсе) дигән социаль тигезсезлекне раслау мөһим түгел, ә гаделсезлек балачактан ук норма буларак кабул итүе өстенрәк.