В 1845 году он занялся поисками лечения пузырно-влагалищных свищей — каналов между мочевым пузырем и влагалищем, которые появлялись у женщин после травматичных родов и приводили к недержанию мочи.
1845 елда ул сидек-аналык җиңсәсе тишекләрен - хатын-кызлар авыр бала тапканнан соң барлыкка килә торган һәм сидек тотмауга китерә торган сидек куыгы һәм аналык арасындагы каналларны дәвалау юлларын эзләү белән шөгыльләнә башлый.