В пылких бухаринских словах — искренняя скорбь по «певцу разума» и личная боль по ушедшему близкому другу.
Бухаринның ярсу сүзләрендә "акыл җырчысы" өчен чын күңелдән кайгыру һәм арадан киткән якын дустына карата җан әрнүе иде.