В то время когда только и слышны были жалкие стихи Тредьяковского и Кирьяка Кондратовича, писанные силлабическим размером, чуждые вкуса и остроумия, несносные для слуха, без малейшего дара… — вдруг, из среды юношей кадетского корпуса, выходит на поприще Сумароков, и вскоре мы услышали новое благозвучие в родном языке, обрадовались игре остроумия, узнали оды, элегии, эпиграммы, комедии, трагедии и, несмотря на привычку к старине, на новость в формах, словах и оборотах, тотчас почувствовали превосходство молодого сподвижника над придворным пиитом Тредьяковским, и все прельстились его поэзией.
Тредьяковский һәм Кирьяк Кондратовичның силлабик размер белән язылган, зәвыксыз һәм үткен теле булмаган, колак өчен ятышсыз, сәләтсез мескен шигырьләрен генә ишеткән бер чорда ...- кинәт кадетлар корпусы егетләре даирәсеннән мәйданга Сумароков чыга, һәм тиздән без туган телдә яңа аһәңлелек ишеттек , үткен теллелек уенынан шатландык, мәдхияләрне, элегияләрне, эпиграммаларны, комедияләрне, трагедияләрне белдек, һәм борынгылыкка гадәтенә, формаларда, сүзләрдә, әйтелмәләрдә яңалыгына карамастан, шундук яшь сподвижникның сарай яны шагыйре Тредьяковскийдан өстенлеген тойдык һәм барысы да аның шигъриятенә кызыктылар.