Так продолжалось год — каждый день он звонил, чтобы сказать мне, что я его луч света в беспросветной серости, что мы должны быть вместе, рассказывал, что я делала в течение дня, с кем встречалась, куда ходила.
Шулай бер ел дәвам итте - мин аның тормышының дөм караңгылыгында яктылык нуры, без бергә булырга тиеш, дип әйтер өчен миңа ул көн саен шалтырата иде, минем көн дәвамында ни эшләгәнемне, кем белән очрашканымны, кая барганымны сөйли иде.