И оно подразумевает, что мы существуем в логике направленного движения — мы впереди, или мы сзади, мы можем пройти развилку, но не можем «свернуть» с воображаемой исторической дороги в удобном для нас месте, так как это «приведет нас в тупик».
Һәм ул безне мантыйкка юнәлдерелгән хәрәкәттә булганыбызны күздә тота - без алда, яки артта, без чатны үтеп китәргә мөмкин, ләкин безнең өчен уңайлы урында күз алдына китергән тарихи юлдан "тайпылырга" мөмкинбез, чөнки бу "безне тупикка китерә".