С ним оказалось невероятно легко работать — ни у кого из нас на площадке не было ощущения, что мы реконструируем нечто, происходившее тридцать лет назад, скорее казалось, что мы делимся с персонажами своими плотью и кровью, переживаем то, что случилось с ними, сами.
Аның белән эшләргә мөмкин түгел иде - безнең арада "беркем дә мәйданчыкта" без, моннан утыз ел элек булган, тыгызлап эш иткән, алар белән булган хәлләрне, үзебез белән булган хәлләрне искә төшерәбез дип уйларбыз дип уйлыйм.