Между вашингтонской «соковыжималкой» всех возможных латиноамериканских ресурсов и мадридской «отеческой заботой» колумбийские, перуанские, чилийские, аргентинские элиты выбирают сторону бывших хозяев, объявляя себя полноправными партнерами, однако постепенно скатываясь на уровень «чего изволите».
Вашингтон "спокожалской" бөтен мөмкин булган латинамерика ресурсларын һәм мадрид "аталарча, чилия мәйданчыгын" үзара кысрыклый, үзләрен тулы хокуклы партнерлар итеп игълан итә, шулай да акрынлап "нәрсә рөхсәт итәсез" дәрәҗәсенә күтәрелә барды.