Но дальше композитор как будто постепенно уходит внутрь себя, и последние пять этюдов даже по темпу совершенно другие, а, скажем, этюд «Вечерние гармонии» — это просто самый настоящий предвестник импрессионизма.
Әмма алга таба композитор әйтерсең, акрынлап үз-үзенә бикләнә,, һәм соңгы биш этюд хәтта темп буенча бөтенләй башка, ә, әйтик, «Кичке гармонияләр» этюды — бу импрессионизмның чып-чын алхәбәре.