То тут, то там возникают монументы — царю Ивану Грозному, прославившемуся жестокостью своих опричников, Ивану III, железной рукой объединявшему Русь и построившему символ Кремля — Спасскую башню, Александру III, подморозившему Россию после Александра II, Петру Столыпину, противоречивому премьеру-реформатору дореволюционной России.
Әле монда, әле анда, монументлар барлыкка килә - Иван Грозныйга ул үзенең кул астындагыларның кырыслыгы белән танылган, Иван III гә, ул үзенең тимер кулы белән Русьны берләштергән һәм Кремль билгесен төзегән - Спас манарасын, Александр III гә - Александр II дән соң Русьны катырган, Петр Столыпинга - Революциягә кадәрге каршылыклы премьер-реформаторга