Более взрослые люди пытаются понять их радость (и Блок сидит у солдатского костра, и говорит «хорошо», и вспоминает сожженную усадебную библиотеку) или презирают их (особенно яростна Зинаида Гиппиус(«Тем зверьем, что зовется "товарищи", уничтожена наша земля»), но они ничего не решают.
Өлкәнрәк кешеләр аларның шатлыгын аңларга тырыша (солдат учагы янында Блок утыра, һәм "яхшы" ди, һәм яндырылган утар китапханәсен исенә төшерә) яки аларга нәфрәт белән карый ( аеруча Зинаида Гиппиус ярсулы( "иптәшләр" дип аталучы җанварлар тарафыннан безнең җир юкка чыгарылды), тик алар бернәрсә дә хәл итми.