У режиссера уже не было нужды в нарочито эмоциональной картинке, многое можно было передать словами и интонациями актеров.
Режиссерның юри эшләнгән тәэсирле картинада ихтыяҗы юк иде, күп әйберне актерларның интонациясе һәм сүзләре белән биреп бетерү мөмкинлеге барлыкка килде.