Я опьянел и произнес путаную речь, в которой в туманных выражениях утверждал, что, дескать, именно мы, люди театра, живем на раскрытой ладони Бога и избраны нести боль и радость.
Мин инде исердем һәм буталып беткән сүзләр әйттем, томанлы сүзләр белән әйткәндә, нәкъ менә без, театр кешеләре, Аллаһның ачылган кулларында яшибез һәм авырту һәм шатлык китерергә сайланганбыз дигән сүзләр әйттем.