Мне нужно было плакать на камеру, но я просто не знал, откуда мне взять слезы, — на тот момент у меня не было никакого жизненного опыта, ничто не задевало меня так сильно, чтобы я мог черпать из этого эмоции.
Миңа камерага еларга кирәк иде, тик мин яшьләрне каян алырга икәнлекне белмәдем, - ул чагында миндә бернинди дә тормыш тәҗрибәсе юк иде, мине аңардан хисләр алырлык дәрәҗәдә берни дә хәтерне калдырмады.