– ограничить практику принятия органами местного самоуправления нормативно-правовых актов, так как местная власть прежде всего должна работать с населением и решать его проблемы, а не заниматься в первую очередь нормотворчеством.
– җирле үзидарә органнарының норматив-хокукый актлар кабул итү гадәтен чикләргә кирәк, чөнки җирле хакимият нормалар иҗат итү белән шөгыльләнергә түгел, беренче чиратта халык белән эшләргә һәм аның проблемаларын хәл итәргә тиеш.