Не было сильней страха, чем ядерная война, и у советских людей — и эти страхи прилежно эксплуатировались, в том числе и в лучшей из советских антиутопий — «Письмах мертвого человека» Константина Лопушанского.
Атом-төш сугышыннан да катырак куркулары совет кешеләренең дә булмаган – һәм бу куркулар тырышып эксплуатацияләнгәннәр, шул исәптән совет утопияләренең иң яхшысында – Константин Лопушанскийның "Письма мертвого человека"сында да.