По мнению заявителя, он, как вышедший на пенсию работник, более 10 лет проработавший в медицинском учреждении, расположенном в сельской местности, и проживающий там же, имел право на меры социальной поддержки в виде субсидий на оплату освещения и отопления, установленные постановлением Кабинета Министров Республики Татарстан от 20 апреля 2005 года № 192 «О мерах социальной поддержки отдельных категорий граждан, работающих и проживающих в сельской местности, рабочих поселках (поселках городского типа), по оплате жилья и коммунальных услуг» (в редакции постановления Кабинета Министров Республики Татарстан от 29 мая 2008 года № 344).
Мөрәҗәгать итүче  фикеренчә, ул, авыл җирендә урнашкан медицина учреждениесендә 10 ел эшләп   пенсиягә чыккан һәм шунда яшәүче хезмәткәр буларак, ут һәм җылылык өчен түләү буенча субсидияләр рәвешендә Татарстан Республикасы Министрлар Кабинетының 2005 елның 20 апрелендәге 192 номерлы “Гражданнарның авыл җирендә, эшчеләр поселокларында (шәһәр тибындагы поселокларда)  эшләүче һәм яшәүче  аерым категорияләренә социаль ярдәм чаралары  турында” карары (Татарстан Республикасы Министрлар Кабинетының 2008 елның 29 маендагы 344 номерлы карары редакциясендә)  белән билгеләнгән социаль ярдәм чараларына хокуклы.