В автобиографической книге, которую позже написал Феррари, «Мои жуткие радости» (в другом переводе «Мои дьявольские забавы») он вспоминал, что вся его юность проходила под стук молотков, под которые он со своей семьей просыпался и засыпал.
Соңрак Феррари язган "Минем коточкыч сөенечләрем" (башка тәрҗемәдә "Минем шайтани күңел ачуларым) китабында ул бөтен яшьлегенең чүкеч шакылдаткан тавышлар астында узуын искә ала, аның гаиләсе шул тавышлар белән уянган һәм йоклап киткән.