“Байрону, когда он писал эти стихи, был 21 год. Лермонтову, когда он переводил их, - 22, а Тукаю – 21 год. Таким образом, три великих юноши мира в течение одного века, но будучи в одном и том же возрасте, мыслили, любили, терзались, горели поэтическим огнем одинаково, как родные братья.
Бу шигырьләрне язганда Байронга 21 яшь була. Лермонтов аларны – 22 яшендә, Тукай 21 яшендә тәрҗемә кыла. Шул рәвешле дөньяның өч бөек егете бер гасыр дәвамында, әмма бер үк яшьтә, бертуганнар кебек, бер үк төрле фикер йөртә, бер үк төрле ярата, көенә, шигъри утта яна.