В своей книге она приводила воспоминания бывших вианбу о том, что условия их жизни были вполне сносными, а обращение со стороны японских солдат — гуманным; подчеркивала, что сам институт вианбу был неоднородным, условия содержания и обращение с женщинами различалось от региона к региону.
Ул үз китабында элеккеге вианбадагы истәлекләреннән мисаллар китерә, вианбаларның тормышлары түзәрлек, япон солдатлары ягыннан мөгамәлә - гуманлы булган, дип ассызыклый; ә винабу институты үзе бертөрле генә булмаган, хатын-кызлар белән эш итү һәм хатын-кызлар белән мөгамәләнең шартлары төбәктән төбәккә төрлечә йогынты ясаганын ассызыклый.