Своей нынешней насыщенной жизнью я целиком обязана родителям — с двух лет они брали меня с собой в походы.
Хәзерге тормышым өчен мин тулысынча әти-әниемә булычлы — ике яшьтән алар мине походка үзләре белән ала иде.