Даже такому несимпатичному человеку, как Николай, совершенно не знакомому с пафосом свободы (недаром он в конце своего царствования одел в мундиры даже учителей), не приходило в голову заставить Пушкина изменить свои мысли.
Николай да, Николай шикелле үк, ирекле булмаган, пафос белән бер дә таныш түгел (юкка гына ул үз патшалыгы белән мундирга да киенмәгән), Пушкин кул астында үзенең фикерләрен үзгәртергә тырышуы турында уйламый иде.