Каждое лето моих двух сестер и меня отправляли к дедушке и бабушке. 20 июня 1941 года мама посадила нас в поезд. Мы приехали 22-го, вышли из вагона в пять утра на станции Абамеликово недалеко от Винницы и увидели, как над нами самолеты летят бомбить Одессу.
Һәр җәй саен минем ике апамны һәм ине бабай белән әбигә җибәрәләр иде. 1941 елның 20 июнендә әни безне поездга утыртты. Без 22се көнне килеп җиттек, Винницадан ерак түгел Адаммедиково станциясендә чыктык һәм безнең өстән Одессаны утка тоту өчен самоелтлар очканын күрдек.