В любом случае я не мог тогда играть в хоккей – ни физически, ни морально я не был готов к тому, чтобы выходить на лёд. Меня постоянно преследовали мысли – будет ли жить моя жена или умрёт, что будет с нашей семьёй.
Һәрхәлдә, ул вакытта мин хоккей уйный алмый идем инде – физик яктан да, әхлакый яктан да мин бозга чыгарга әзер түгел идем. Мине даими рәвештә уйлар озата йөрде – минем хатыным яшиячәкме, әллә үләрме, безнең гаилә белән ни булыр.