Не успел сообразить, кто звонит, как увидел перед собой на стекле, вделанном в стену, молодого человека, стоявшего с беспечным видом. (Стеклом этим было изобретенное в середине двадцатого века телефонное зеркало, которое показывало в рост говорившего по телефону, а несведущему казалось, что перед ним стоит живой человек)».
Ул тавышның кайдан килгәнлеген уйлап өлгерә алмады, күз алдындагы, стенага ябыштырылып куелган пыяла аркылы бер яшь егетнең илтифатсыз гына басып торганлыгын күрде (бу пыяла, егерменче гасыр уртасының телефон көзгесе булып, сөйләшә торган кешене бөтен гәүдәсе белән күрсәтә һәм белмәгән кеше бу пыяла күрсәткән нәрсәне чын кеше дип уйларлык итеп күрсәтә иде).