начиная с потряхивания гузки, что неизменно вызывало у меня смех, и заканчивая отлетом родителя, бомбардировавшего землю черно-белыми шариками.
мине көлдертә торган муеннарын селтәүдән башлап, әти-әнисенең очып китүе белән тәмаланып, аклы-каралы шариклар белән чөя башлаган иде.