Но не так ли у всех у нас – рассеянные по свету и потерявшиеся люди вдруг, как выясняется, имели огромное значение, были учителями, частью нашего эмоционального строя, личной истории, важнее которой ничего нет.
Ләкин безнең һәркайсыбызның алай түгелмени - яктылык буенча чәчелгән һәм әйләнә-тирәдәге югалган кешеләр, аңлашылганча, зур әһәмияткә ия, укытучылар, безнең эмоциональ сафның, шәхси тарихыбызның өлеше булдылар, аннан да мөһимрәк әйбер юк.