Оставаясь в рамках сюжетной увлекательности, безукоризненно оправдывая (а чаще всего заметно превосходя) читательские ожидания, она всегда говорила о злободневном, часто о болезненном и всегда о реальном.
Үзенә тартып торган сюжет кысаларында калып, укучылар өметен тел тидермәслек итеп аклап (ешрак сизелерлек яхшырак та итеп), ул һәрвакыт мөһим, еш кына әрнүле һәм һәрвакыт реаль турында сөйләгән.