Я каждый раз, заканчивая сценарий, думаю — все, конец, больше я ничего делать не буду, буду спокойно жить на пенсии, заниматься огородом на даче, воспитывать внуков.
Мин һәр тапкыр, сценарий тәмамлаганда, болай дип уйлыйм — бетте, тәмам, башка мин бернәрсә дә эшләмим, пенсиядә тыныч кына яшәячәкмен, дачада бакча белән шөгыльләнәчәкмен, оныклар тәрбияләчәкмен.