Когда Игорю становилось совсем уж тоскливо от ее упреков, он откладывал телефон на соседнее сиденье, слушал, как нечленораздельно попискивает динамик, бессильный донести до него слова жены, и смотрел, как на лобовом стекле копятся капли полудохлого дождя.
Игорьга бөтенләй эче пошып беткәч, ул телефонын күрше утыргычтагы күршедә сала, хатынының сүзләрен көчсезләп, аңа кадәр бер дә көчсезрәк итеп хәбәр итә, сөзәк пыяладагы яңгыр тамчылары тәгәрмәчләренең ялт-йолт каранып баруын тыңлый.