преступления носили демонстративный характер, подростки хотели привлечь внимание к себе, а еще — объектом нападения преступников были не конкретные дети и учительница, а родная альма-матер и в каком-то смысле система образования в целом.
җинаятьләр демонстратив характерда иде, яшьүсмерләр үзләренә игътибарны җәлеп итмәкче булганнар, тагын- җинаятьчеләрнең һөҗүм итү объекты конкрет балалар яки укытучы түгел, ә туган альма-матер һәм башка мәгънәдә, гомумән, мәгариф системасы.