И ровно в этот момент случается какое-то природное завихрение, прах совершает над нашими головами кульбит, и одна его часть плавно, красиво, воронкой летит в океан, а другая, по неведомому мне закону физики, отрывается от этой спирали, и я в мгновение превращаюсь в альбиноса с белыми ресницами.
Нәкъ менә шул мизгелдә ниндидер табигать бөтерелүе килеп чыга, көл безнең баш өстендә кульбит башкара, һәм аның бер өлеше салмак, матур гына, бүрәнкә кебек океанга оча, ә икенчесе, физиканың мин белмәгән законы буенча бу спиральдән аерыла, һәм мин тиз арада ак керфекле альбиноска әвереләм.