Ученики Табакова еле сдерживали слезы, говорили тихо, словно боялись сорваться на эмоции.
Табаковның укучылары, күз яшьләрен көчкә тыеп тордылар, әкрен генә, хис-кичерешләреннән елап җибәрүдән курыккандай, акрын гына сөйләштеләр.