он грозным голосом кричал в салон, чтобы пассажиры не шевелились, а потом поворачивался ко мне и совершенно другим, спокойным тоном, рассказывал про свою жизнь.
ул, пассажирлар кымшанмасыннар өчен, дәһшәтле тавыш белән салонга кычкырды, аннары миңа таба борылып, бөтенләй башка, тыныч тавыш белән үз тормышы турында сөйләде.