Или, как сказал один из наших поэтов, наша музыка «плачет, грустит, но этот ее плач, эта грусть не от горя, а от «порывов души, испытавшей безмерность счастья».
Яисә, шагыйрьләребездән берсе әйткәнчә, безнең музыкабыз «елый, моңлана, ләкин аның бу елавы, бу моңы кайгыдан, әрнүдән түгел, бәхет һәм сәгадәтенең чиксез югары ашуыннан, күңеленең үз сәгадәтен күтәрә алмый ашкынуыннан»мы?