В-первую очередь это относится к развитию нестационарных форм социального обслуживания. 50% расходов бюджета, направленных на содержание учреждений в системе соцзащиты, приходится на стационары, тогда как их эффективность в отдельных случаях ниже, чем в нестационарах.
Бу, беренче чиратта, социаль хезмәт күрсәтүнең стационар булмаган формаларын үстерүгә кагыла. Социаль яклау системасында учреждениеләрне тоту өчен җибәрелә торган бюджет чыгымнарының 50 проценты стационарларга туры килә, ә бит кайбер очракларда аларның нәтиҗәлегеге стационар булмаганныкылардан түбәнрәк.