Манифест и «Положение о крестьянах» даровали крепостным личную свободу, но являлись компромиссными (и потому половинчатыми) результатами почти четырехлетней работы над законопроектом губернских комитетов, специально учрежденного Главного комитета по крестьянскому делу и так называемых Редакционных комиссий (предполагалось, что комиссий будет две — общая и региональная, но на самом деле работа шла в одной комиссии, которой от первоначального замысла досталось множественное число в названии).
Манифест һәм "Крестьяннар турындагы положение" крепостнойларга шәхси азатлык бүләк иткән, әмма алар канун проекты өстендә губерна комитетларының, махсус оештырылган Крестьян мәсьәләсе буенча Баш комитетның һәм Редакцион комиссияләр (комиссияләр икәү — гомуми һәм региональ булачак, дип күзаллана, әмма чынлыкта эш бер комиссиядә бара, аңа беренчел уйдырмадан исемендәге күплек саны кала) буларак билгеле органнарның дүрт еллык диярлек эшләренең компромисслы (һәм шуңа күрә дә яртылы) нәтиҗәләре була.