Мороз так свободна в своих мгновенных трансформациях (причем без каких-нибудь особенных переодеваний — ну, накинула на плечи шаль, ну, сняла ее), что начинает казаться, что играет она, собственно говоря, не нескольких женщин, живших сто лет назад, а саму Россию, в которой соединяется и мрачный сарказм, и простодушная отвага, и способность отчаянно развлекаться в самых тяжких обстоятельствах.
Мороз үзенең бер мизгел эчендәге трансформацияләрендә шундый ирекле (өстәвенә, берәр аерым төрле кием алмаштырулардан башка да - әйтик, иңнәренә шәл сала, яки ул шәлне алып ата), әйтерсең лә ул йөз ел элек яшәгән берничә хатын-кызны түгел, ә Россиянең үзен уйный сыман, аңарда караңгы сарказм да, беркатлы батырлык та, , иң авыр хәлләрдә дә тәвәккәлләп күңел ачу сәләте дә - барысы да бергә кушылган кебек тоела башлый.