Его травма — жгучее знание о жуткой многогранности людской природы, боль расставания с иллюзиями о дуализме добра и зла — это травма не персонажа из 1970-х (эпохи в изображении Финчера наивной во многом, включая понимание психологии), а нашего современника, на которого монструозные проявления человеческой натуры льются бесконечным, не иссякающим потоком информации.
Аның җәрәхәте - адәм баласы табигатенең коточкыч күпкырлылыгы турында тирән белем , яхшылык белән явызлык дуализмы турындагы иллюзияләр белән хушлашу ачысы - бу 1970 еллардагы персонаж җәрәхәте түгел (Финчер сурәтләвендә нигездә беркатлы чор, психологияне аңлауны да кертеп), ә бәлки адәм баласы табигатенең шайтани күренешләре өзлексез, бетмәс-төкәнмәс мәгълүмат ташкыны булып аккан безнең замандашыбызныкы.