В юности посмотрев, как меняется атмосфера в родной Красноярской опере (театр открыли, когда Дмитрию было 16 лет, и он еще застал то дружество и братство, что было свойственно новенькому театру, в который со всей страны съехались молодые артисты, а затем наблюдал, как соперничество разрушает и художественные, и человеческие отношения), он был убежден, что репертуарному театру скоро придет конец.
Яшь чагында туган Красноярски операсындагы рух ни рәвешле алышынганын карап (театрны Дмитрийга 16 яшь булган вакытта ук ачалар, һәм ул әле бөтен илдән яшь артистлар килгән яңа театрга хас булган дуслык һәм туганлыкны күреп калган, ә аннары ул көндәшлек художестволы да, кешеләр арасындагы да мөнәсәбәтләрне ни рәвешле җимергәнен күзәткән), ул репертуар театрның тиздән ахыры килеп җитәчәк, дип ышанган.