Кустодиев, избегнув гибели, но потеряв здоровье, писал саму жизнь и не мог насытиться солнцем, хрустом снега, звоном бубенцов на тройках, криками балаганных зазывал, смехом.
Үлемнән котылган, әмма саулыгын югалткан Кустодиев тормышның үзен сурәтләгән һәм кояштан, кар шыгырдавы, пар атларга тагылган кыңгыраулар чыңлавы, кәмит уенчыларының кычкыруы, көлүдән туя алмаган.