«Вечная улыбка на лицах этих людей как была, так и теперь остается для меня загадкою; в ней была, конечно, усмешка над усилиями солидных людей, кипятящихся в бесполезных усилиях дать понять себя, но вместе с тем врожденное желание держать на лице постоянно любезное выражение тоже было очевидно.
"Бу кешеләрнең йөзләрендәге мәңгелек елмаю минем өчен табышмак булды һәм хәзер дә шулай; анда, әлбәттә, дәрәҗәле кешеләрнең нидер аңлатып бирергә тырышуларыннан көлемсерәү булгандыр, әмма йөзләрендә тумыштан алып итагатьле чалымнар тоту теләге дә аермачык иде.